polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2026-03-16T08:02:07.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Kobiety wychowano, żeby się poświęcały. Dlaczego dbanie o siebie wciąż wywołuje poczucie winy?
items: Dlaczego to robimy? Zdarza ci się co chwilę zaglądać do lodówki z nadzieją, że zajdziesz w niej coś pysznego? To nie jest przypadek
items: Ulubione krzesło w domu to nie tylko domena silversów. Wyjaśnienie tego mikrorytuału może cię zaskoczyć
items: Dlaczego to robimy? Wiele osób mówi do siebie, ale nikt się do tego nie przyznaje. Ten wstydliwy nawyk pomaga nam w codziennym życiu
items: Dlaczego to robimy? Przyciskasz kilka razy guzik w windzie, chociaż wiesz, że nie będzie szybciej? W rzeczywistości chodzi o coś zupełnie innego
items: Dlaczego to robimy? Zdejmowanie biżuterii przed sprzątaniem mówi o nas więcej, niż sądzimy. Ten gest rozumieją tylko uważni obserwatorzy
items: Dlaczego to robimy? Uśmiechasz się, choć wcale nie masz na to ochoty? 3 teorie wyjaśniają, dlaczego robimy to wbrew sobie
items: Jak kochać po swojemu? 6 kroków do zbudowania satysfakcjonującego związku
items: „Najważniejsza relacja to ta z samą sobą”. Dlaczego stawianie siebie na pierwszym miejscu nie jest egoizmem?
items: Zabawa biżuterią lub guzikiem to mały gest o wielkiej sile. Angażuje więcej niż tylko dłonie

Kobiety wychowano, żeby się poświęcały. Dlaczego dbanie o siebie wciąż wywołuje poczucie winy?
type: item
date: 2026-03-16T08:01:47.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: dlaczego to robimy
subject: esej
subject: psychologia
subject: psychologia kobiety
subject: wybieram siebie z Polki.pl
description: Troska o bliskich, czy to dzieci, czy też rodziców, a może ukochaną osobę często nadaje sens naszemu życiu. Czujemy się potrzebne, ważne i.... niedocenione. A mimo to zachowujemy się tak, jakby niesienie pomocy innym stanowiło naszą życiową misję. Z miłości stawiamy innych na pierwszym miejscu, zapominając zupełnie o sobie. A potem plujemy sobie w brodę.
encoded: Niech pierwsza rzuci kamieniem ta, która choć raz nie poświęciła swoich potrzeb na rzecz bliskiej osoby. Nie ma ani jednej? Wcale mnie to nie dziwi. Nie będę udawała zimnej, nieczułej i pobawionej empatii. Bo nie raz i nie dwa zdarzyło mi się przyjąć postawę mitycznego Atlasa, który na swych barkach trzyma cały świat. Bo czy to źle, że troszczymy się o tych, których kochamy? Czy to właśnie nie miłość do bliźniego stanowi podwalinę naszego człowieczeństwa? No cóż, okazuje się, że w takim myśleniu kryje się pułapka. Skąd w nas potrzeba opiekowania się innymi? Nie zaskoczę cię stwierdzeniem, że człowiek to skomplikowana i unikalna istota. Nie ma na świecie drugiej takiej samej osoby jak ty. A mimo to, nie różnimy się od siebie aż tak bardzo. Badania nad rozwojem człowieka wskazują, że empatia i altruizm są warunkowane biologicznie. Dzielenie się zasobami, opieka nad słabszymi członkami rodziny sprzyjały budowie więzi społecznych oraz zwiększały szanse przetrwania grupy, czy też społeczności. I mimo że nie mieszkamy już w szałasie, a świat zmienił się diametralnie, nasze mózgi wciąż działają według utartych schematów i znanych mechanizmów. Co więcej, zdaniem neuropsychologów, reagujemy na cierpienie innych niemal tak, jakby dotyczyło nas samych. Stąd też troska o innych jest czymś naturalnym. Pojawiają się także głosy, że kobieta, z racji swoich predyspozycji biologicznych, jest wręcz predestynowana do „bycia opiekunką domowego ogniska”. Takie przekonanie podtrzymywane jest nie tylko przez religię katolicką, patriarchalny model społeczeństwa, ale także judeo-chrześcijańskie podwaliny współczesnej moralności i etyki. Te zasady są tak głęboko wpisane w nasze postrzeganie świata, że nieświadomie wciąż realizujemy tradycyjny model kobiecości, który przez wieki zamykał ją w sferze domowej. Powiesz mi, że to bzdura. Że może tak kiedyś było, ale dziś jest inaczej. I masz zupełną rację. Jednak pewnie gdzieś z tyłu głowy wciąż słyszysz wyświechtane zdanie: bo kto ci poda szklank…

dlonie-fot.-Getty-Images-PeopleImages-cd65b26.jpg
width: 1200
height: 800

Dlaczego to robimy? Zdarza ci się co chwilę zaglądać do lodówki z nadzieją, że zajdziesz w niej coś pysznego? To nie jest przypadek
type: item
date: 2026-01-23T06:00:56.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: ciekawostki
subject: dlaczego to robimy
subject: esej
subject: psychologia
description: Nuda, stres, przebodźcowanie. To nie jedyne powody bezwiednego sięgania do lodówki. W jednym psycholodzy są zgodni: to droga na skróty. Zamiast zajadać kolejną przekąskę, powinniśmy zadać sobie ważne pytanie. Odpowiedź jest kluczowa dla naszego dobrostanu.
encoded: Coś bym zjadła. Sama nie wiem co. Może coś słodkiego, a może plasterek sera. Żeby szybko coś przekąsić, bez zbędnych ceregieli. Nie, nie, gotowanie, a nawet krojenie nie wchodzi w grę. Nie mam na to czasu. W sumie to aż tak nie jestem głodna, ale coś bym wrzuciła na ząb. Więc idę do kuchni, otwieram lodówkę, patrzę na zawartość półek i... Nie ma w niej nic, co by mnie zachęciło do zjedzenia. Niby półki pełne, warzywa leżą w koszyczku, wczorajszy obiad chłodzi się w rondelku, ale to nie to. Wzdycham tylko i wracam do biurka. Tekst sam się nie napisze. Jednak po kilku minutach wstaję i idę do lodówki. Już nawet się nie zastanawiam, na co mam ochotę. Idę. Jak robot. Jak jakaś maszyna przyciągana niewidzialną siłą w stronę lodówki. Nim się obejrzę, już stoję u jej wrót. I znów skanuję wzrokiem półki. Nic mnie nie zachwyca. No ale trudno, już zjem ten kawałeczek kabanosa, chociaż w sumie nie mam na niego ochoty. Wracam do biurka i wcale nie czuję się lepiej niż pięć minut wcześniej. Hm, o co w tym właściwie chodzi? Dlaczego tak zrobiłam? Mózg, który nie znosi pustki Zaglądanie do lodówki w poszukiwaniu czegoś potencjalnie pysznego to powszechne zjawisko. Czasem nawet nie zwracamy na nie większej uwagi. Może tłumaczymy to słabą wolą, uleganiem zachciankom albo nieszkodliwym nawykiem. Tymczasem takie zachowanie to nic innego jak reakcja mózgu na stres, nudę lub negatywne emocje. A co z tym wspólnego ma lodówka? Bardzo wiele. Jedzenie, a w szczególności słodkości, to jeden z najsilniejszych bodźców nagradzających. Dziś żyjemy w krainie mlekiem i miodem płynącej. Wystarczy wyciągnąć rękę i już zajadamy się słodziutką bezą, chrupiącymi czipsami lub, jak kto woli, marchewką. Jednak przez tysiące lat dostęp do pożywienia był niepewny, więc trzeba było jeść „na zapas”, a poczucie sytości wywoływało błogi stan. Już dawno opuściliśmy jaskinie, świat zmienił się nie do poznania, lecz nasz mózg wciąż funkcjonuje według utartego schematu. Na sam widok lodówki dopamina rośnie, a w nas…

lodowka-fot.-Getty-Images-zdjecie-ilustracyjne-brizmaker-129fb58.jpg
width: 1200
height: 800

Ulubione krzesło w domu to nie tylko domena silversów. Wyjaśnienie tego mikrorytuału może cię zaskoczyć
type: item
date: 2026-01-09T06:00:10.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: ciekawostki
subject: dlaczego to robimy
subject: psychologia
subject: rytuały
description: Przywiązujemy się nie tylko do ludzi, ale także miejsc i przedmiotów. Naukowcy nie mają cienia wątpliwości, że to może powiedzieć o nas więcej, niż słowa. Dowiedz się, co mówią o tobie małe rytuały i nawyki.
encoded: Ulubiony fotel, krzesło, stałe miejsce przy stole, a nawet preferowany koc lub poduszka często kojarzy się z osobami, które z racji wieku, mają swoje przyzwyczajenia. Pewnie dlatego ciężko się nam przyznać nawet przed sobą, że choć jesteśmy duchem młode, to mimo to posiadamy „starcze” przyzwyczajenia. Trochę wstyd, co nie? Tymczasem naukowcy zagłębili się w temat naszych codziennych zachowań, przyzwyczajeń i domowych rytuałów. Okazuje się, że w tych symbolicznych i niepozornych zachowaniach kryje się bogactwo znaczeń. Przywiązanie do miejsca W psychologii środowiskowej, ale także badaniach multidyscyplinarnych od lat funkcjonuje pojęcie „place attachment”, czyli właśnie przywiązanie do miejsca. Pojęcie to opisuje i wyjaśnia emocjonalne więzi ludzi z konkretnymi miejscami oraz tłumaczy, dlaczego pewne przedmioty mają dla nas szczególne znaczenie. To jednak nie wszystko. Zdaniem specjalistów, przywiązanie do konkretnej przestrzeni lub przedmiotu może realnie wpłynąć na nasze poczucie szczęścia. A to, jaki mamy stosunek do ukochanego fotela, preferowanego miejsca przy stole lub innej przestrzeni w zaciszu domowym jest powszechne i niezależne od wieku. Co zatem sprawia, że niektóre miejsca silniej rezonują z nami, a inne są nam zupełnie obojętne? Odpowiedź nie jest jednoznaczna, ponieważ trzeba wziąć pod uwagę kilka czynników. W omawiany przypadku jest to więź: emocjonalna i indywidualna, która daje nam np. poczucie bezpieczeństwa lub odwołuje się do pozytywnych emocji i wspomnień; symboliczna i społeczna, która odwołuje się do przekonań i wartości, które są bliskie naszemu sercu np. tradycji, zasad postępowania i relacji z bliskimi. Suche informacje nie oddają jednak złożoności zjawiska. Gdy jednak sięgniesz do własnych doświadczeń i przypomnisz sobie miłe chwile spędzone w fotelu z książką lub kubkiem aromatycznej herbaty, z pewnością mimowolnie uśmiechniesz się do siebie, prawda? Nasze małe rytuały codzienności Z antropologicznego, jak i psychologicznego punktu widze…

krzeslo-fot.-AdobeStock-Eva-Katalin-9ac1482.jpg
width: 1200
height: 800

Dlaczego to robimy? Wiele osób mówi do siebie, ale nikt się do tego nie przyznaje. Ten wstydliwy nawyk pomaga nam w codziennym życiu
type: item
date: 2025-12-26T06:00:37.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: dlaczego to robimy
subject: esej
subject: nawyki
subject: psychologia
description: Robisz to w myślach, pod nosem, a może zupełnie na głos? Wewnętrzny dialog to jedno z najważniejszych narzędzi naszego umysłu. Dlaczego więc wciąż budzi tyle uprzedzeń? Co ciekawe, sposób, w jaki zwracamy się do samych siebie, ma większe znaczenie, niż nam się wydaje.
encoded: Nie masz czasem takiego wrażenia, że nasze życie jest pełne paradoksów? Tym razem chce zwrócić twoją uwagę na pewne zachowanie, które, mimo iż jest powszechne, w naszych oczach uchodzi za anomalię, żeby nie powiedzieć... dziwactwo. A prawda jest taka, że wszyscy do siebie mówią. To jednak nie zmienia faktu, że w społecznym odbiorze wewnętrzny monolog ma negatywne konotacje, a nawet bywa kojarzony z zaburzeniami zdrowia psychicznego. Naukowcom, a w tym przypadku neuropsychologom, nic co ludzkie, nie jest obce, dlatego postanowili zająć się i tym aspektem naszego życia. Wyniki prowadzonych badań jasno wskazują, że wewnętrzny dialog odgrywa kluczową rolę w codziennym funkcjonowaniu człowieka. Określone mianem „self-talk”, „private speech”, czy „mową prywatną” zjawisko nie tylko stanowi integralny element naszego istnienia, ale ma również pozytywny wpływ na nasz rozwój. Wszystko pięknie, ale jakie daje nam to korzyści? Self-talk dzieci i dorosłych W naszym kręgu kulturowym mówienie do siebie jest powszechnie postrzegane jako domena dzieci i starców, czyli osób, które z racji wieku nie muszą bezwzględnie przestrzegać ogólnoprzyjętych konwenansów. Każda osoba, która ma bezpośredni kontakt z maluchami, zauważy, że gdy te nauczą się werbalizować myśli, natychmiast zaczynają mówić do siebie. Na głos. Opisują, co robią, dyskutują ze sobą, a nawet wydają sobie polecenia. My, ci dorośli, rozsądni i racjonalni, traktujemy to z przymrużeniem oka. Ot, dziecięca zabawa. Tylko? To nauka życia. Niemal sto lat temu Lew Wygotski jako jeden z pierwszych wysnuł wniosek, że takie praktyki pomagają dzieciom uporządkować i nazwać świat, a po drugie wcale nie znikają z wiekiem. Po prostu przestajemy (tak często) głośno werbalizować swoje myśli. Na pewno znasz z autopsji takie sytuacje, w których mówisz do siebie: „o nie, powinnam zrobić to lepiej”, „gdzie ja to położyłem?”, „co ja teraz zrobię?” lub „muszę jej powiedzieć, co powinna zrobić”. Jest to dla nas tak naturalne, że często nie zdaje…

kobieta-zaslonieta-kwiatami-fot.-Getty-Images-Iuliia-Pilipeichenko-9620b22.jpg
width: 1200
height: 800

Dlaczego to robimy? Przyciskasz kilka razy guzik w windzie, chociaż wiesz, że nie będzie szybciej? W rzeczywistości chodzi o coś zupełnie innego
type: item
date: 2025-11-28T06:00:14.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: ciekawostki
subject: dlaczego to robimy
subject: esej
subject: psychologia
description: Wszyscy wiemy o tym, że nasze dobre chęci nie wystarczą, by światła sygnalizacji świetlnej zmieniły kolor na zielony, gdy tylko staniemy przy przejściu dla pieszych. A jednak, gdy po przyciśnięciu guzika, nic się nie zmienia, często ze złością kontynuujemy naciskanie przycisku. Podobnie jest z guzikiem w windzie. Zastanawiałaś się kiedyś, dlaczego tak robimy?
encoded: Doskonale zdajemy sobie sprawę, że wielokrotne naciskanie guzika w windzie nie sprawi, że drzwi szybciej się zamkną lub winda ruszy w górę niczym rakieta. A mimo to często tak robimy, prawda? Podobnie rzecz ma się z coraz mocniejszym wciskaniem guzika od pilota. Dobrze wiemy, że konieczna jest wymiana baterii, a mimo to mamy nadzieję, że obejdzie się bez wstawania z kanapy. Przykłady takich zachowań można wymieniać bez liku. Wciskanie raz po raz przycisku na przejściu dla pieszych, kilkukrotne włączanie i wyłączanie światła, gdy żarówka jest przepalona lub odświeżanie strony internetowej, choć wiemy, że nic się nie zmieni, bo jesteśmy „poza zasięgiem”. Jestem pewna, że z autopsji znasz wiele takich czynności, które obiektywnie wydają się pozbawione sensu, a jednak mimowolnie je wykonujemy. Dlaczego tak się dzieje? Na szczęście jest na to odpowiedź. Iluzja kontroli Okazuje się, że większość z nas ma tendencję do przeceniania wpływu swoich działań na zdarzenia losowe lub kompletnie od nas niezależne, czego doskonałym przykładem jest kompulsywne wciskanie guzika w windzie. Po raz pierwszy tym powszechnym, ale być może niedocenianym w środowisku naukowym zjawiskiem zajęła się w 1975 roku Ellen Langer. Wprowadziła ona w dyskurs naukowy pojęcie „iluzji kontroli” (ang. the illusion of control). Langer przeprowadziła serię 6 badań, w których wzięło udział 631 osób. Za cel postawiła sobie wyjaśnienie zjawiska „złudzenia kontroli”. Badani brali udział w loterii karcianej w sześciu różnych wariantach. Jak się okazało, seria badań potwierdziła wstępne założenia badaczki. Osoby biorące w badaniu, niezależnie od rodzaju bodźców i konfiguracji gry, z optymizmem podejmowały „grę” i miały większą nadzieję na sukces, niż wskazywałoby na to (obiektywne) prawdopodobieństwo. Co ciekawe, jeśli daną czynność wykonujemy samodzielnie, mamy nie tylko większe poczucie sprawczości, ale też bardziej wierzymy, że to, co robimy, ma wpływ na rzeczywistość. Nie ulega zatem wątpliwości, że pozytywne…

winda-fot.-Getty-Images-zdjecie-ilustracyjne-MaximFesenko-e15e310.jpg
width: 1200
height: 800

Dlaczego to robimy? Zdejmowanie biżuterii przed sprzątaniem mówi o nas więcej, niż sądzimy. Ten gest rozumieją tylko uważni obserwatorzy
type: item
date: 2025-11-14T06:00:05.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: dlaczego to robimy
subject: esej
subject: psychologia
description: Sprzątanie jest symbolicznym zażegnaniem chaosu i wprowadzeniem ładu w nasze życie. Jednak jaki związek ma z tym zdejmowanie biżuterii przed kontaktem z detergentem? Okazuje się, że całkiem spory.
encoded: Pierścionki, obrączka, bransoletki to niepozorne błyskotki, które często stanowią integralną część naszej tożsamości. Jednak szybkie tempo życia i codzienny natłok obowiązków sprawiają, że nie zastanawiamy się nad ich symbolicznym znaczeniem ani nie analizujemy, co nimi komunikujemy. Antropolodzy zajmujący się kulturą materialną są zdania, że przedmioty, które nosimy, nie są neutralne. W tym kontekście biżuteria staje się istotnym i znaczącym elementem naszych codziennych mikrorytuałów. 1. Zdjęcie biżuterii to zrzucenie maski Po przekroczeniu progu naszego domu nie musimy silić się na uprzejmość i z uśmiechem przyklejonym do twarzy wysłuchiwać narzekań innych. Tu możemy być sobą. I właśnie przez pryzmat goffmanowskiej teorii można spojrzeć na mikroryuał zdejmowania biżuterii. Ten światowej klasy intelektualista używa teatralnej nomenklatury, by objaśnić nam mechanizmy funkcjonowania człowieka w życiu społecznym. Jego zdaniem, wszyscy przyjmujemy rozmaite maski – w pracy, w związkach, w rodzinie. W tym kontekście noszona przez nas biżuteria nie jest pozbawioną znaczenia „teatralną fasadą”, lecz niosącym komunikat elementem naszego wizerunku. To, jaką nosimy biżuterię, z czego jest ona wykonana, mówi wiele nie tylko o naszym poczuciu estetyki, ale także o statusie i przynależności. Idealnym przykładem jest obrączka. Nosząc ją, wysyłamy komunikat, że wypadliśmy z rynku matrymonialnego i, przynajmniej teoretycznie, nie szukamy nowego partnera lub partnerki. Używając goffmanowskiej terminologii, zdejmując maskę i inne teatralne rekwizyty, symbolicznie dajemy znak, że skończyło się przedstawienie. Paradoksalnie to akt szczerości wobec samego siebie. Bo ten gest ma w sobie moc wyzwolenia – zdejmujemy z siebie ciężar cudzych oczekiwań, nawet jeśli chwile później łapiemy ścierkę lub mopa. Co ciekawe, przed długi czas uważano, że zdjęcie biżuterii sprawiała, iż ciało staje się „czyste”, gotowe do działania, a także pozbawione oznak pozycji, czy roli społecznej. 2. Zdjęcie biż…

pudelko-z-bizuteria-fot.-Getty-Images-zdjecie-ilustracyjne-knape-eed0d7e.jpg
width: 1200
height: 800

Dlaczego to robimy? Uśmiechasz się, choć wcale nie masz na to ochoty? 3 teorie wyjaśniają, dlaczego robimy to wbrew sobie
type: item
date: 2025-10-31T06:00:31.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: dlaczego to robimy
subject: esej
subject: kobiece sprawy
subject: psychologia
subject: strefa umysłu
description: Widząc uśmiechnięte osoby, najczęściej przypisujemy im szczere i dobre intencje. Tak jakby wyraz naszej twarzy był obiektywnym „papierkiem lakmusowych” dla naszych emocji i relacji. I zazwyczaj tak jest. Śmiejemy się, gdy czujemy się dobrze, gdy ktoś nad rozbawił lub jesteśmy zadowolone. Czasem jednak uśmiechamy się, mimo że w środku czujemy złość, zmęczenie lub smutek.
encoded: Psycholodzy zajmujący się badaniem ekspresji mimicznej zwrócili uwagę na sytuacje, w których może pojawić się sztuczny uśmiech. Nasze motywacje, by udawać zadowolenie lub rozbawienie, mogą być różne i nie zawsze są one w pełni uświadomione. Uśmiechamy się „tak wypada”, bo chcemy„zachować twarz” lub zamaskować negatywnie waloryzowane emocje. Okazuje się, że istnieją trzy teorie psychologiczne, które wyjaśniają, dlaczego uśmiechamy się, chociaż wcale nie mamy na to ochoty. Dlaczego się uśmiechasz? W kulturze Zachodu uśmiech ma szalenie duże znaczenie. Jest pożądany zarówno w relacjach na stopie zawodowej, jak i w domowym zaciszu. Mimo wszystko warto zachować pewną ostrożność przy interpretacji wyników badań. Uśmiech jest uwarunkowany kulturowo. I nie chodzi już o to, że uśmiechnięty Taj za sklepową ladą będzie przez lokalsów brany za oszusta, podczas gdy Amerykanin będzie oczekiwał od niego jeszcze większego zaangażowania. Różnice są widoczne nawet w ramach niewielkiej Europy. Dla Anglosasów uśmiech jest wyrazem życzliwości pozbawionej osobistego i emocjonalnego zaangażowania. Natomiast dla Polaków uśmiech jest wyrazem głębokiego, autentycznego szczęścia i nie jest już tak hojnie rozdawany osobom spoza bliskiego kręgu. Teoria 1: funkcja społeczna W tym ujęciu uśmiech jest znakiem i pełni określoną rolę w danej grupie, czy też społeczeństwie. Zgodnie z przyjętymi założeniami, uśmiechamy się do innych osób nie po to, by wyrazić radość, ale osiągnąć określony cel, np. chcemy być mili, chcemy uniknąć kłopotów, czy rozwiązać potencjalnie trudną sytuację lub rozładować napięcie. Wszyscy wiedzą, że „klient w krawacie jest mniej awanturujący się”, bywa jednak i tak, że zachowuje się niewłaściwie. W takiej sytuacji osoba za kasą nie wchodzi w jałowe dyskusje, tylko przybiera uśmiechniętą maskę. Podobnie zachowujemy się w relacji z bliskimi, gdy po raz dziesiąty słyszymy nietaktowne pytanie, które pada z ust wścibskiej ciotki. Ta strategia pozwala nam zachować dobre, a przynajm…

kobieta-fot.-Getty-Images-zdjecie-ilustracyjne-Yuricazac-60782de.jpg
width: 1200
height: 800

Jak kochać po swojemu? 6 kroków do zbudowania satysfakcjonującego związku
type: item
date: 2025-10-23T14:08:18.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: miłość
subject: psychologia
subject: strefa relacji
subject: związki
description: Szczęśliwy związek nie jest nam dany raz na zawsze. Zdaniem psychologów relacja z drugą osobą to wielowymiarowy proces. Na co warto zatem zwrócić uwagę? Między innymi na łączącą nas więź emocjonalną, poczucie bezpieczeństwa i możliwość samorealizacji. To jednak nie wszystko.
encoded: Nie ma chyba na świecie osoby, która nie chciałaby być kochana i w pełni akceptowana. W końcu to bardzo ludzka, żeby nie powiedzieć prymarna potrzeba. Życie jednak pisze nam różne scenariusze i zdarza się, że wchodzimy w relacje, które nie są dla nas w pełni satysfakcjonujące. A potem się rozstajemy i szukamy kolejnej „połówki jabłka” lub tkwimy w związku bez przyszłości. Zdaniem ekspertów, czasem wystarczy niewielka zmiana, by odnieść oczekiwany rezultat. 6 kroków do budowania satysfakcjonującego związku Zbudowanie dobrej, spełniającej nasze oczekiwania relacji to proces. Jeśli myślisz, że wystarczy wpłynąć na ukochaną osobę lub wymusić na niej zmianę zachowania, by związek spełniał twoje oczekiwania, to jesteś w błędzie. W pierwszej kolejności należy zacząć od siebie. Jesteś na to gotowa? Krok 1: wartości i granice Brzmi banalnie, ale w praktyce nie zawsze jest to proste do wykonania. W procesie enkulturacji nabywamy pewne wzorce, które nakazują kobiecie być miłą i spełniać zachcianki innych. Stawiając się na ostatnim miejscu, często nie mamy możliwości do pełnego wyrażenia swoich potrzeb i pragnień, jak i poznania siebie. Dopóki same ze sobą nie ustalimy, co jest dla nas ważne, co akceptowalne, a na co absolutnie się nie zgadzamy, zbudowanie związku na własnych zasadach będzie niemożliwe. Proces ustalania granic wymaga samoświadomości, ale też odwagi. Nie chcę spoilerować, ale to może nie być przyjemne. Przypomnij sobie sytuację, która wywołała w tobie negatywne emocje takie jak: złość, frustracja, czy smutek. To znak, że wartości, które są dla ciebie ważne, zostały przekroczone. Nazwij lub opisz je. Jeśli twoja lista wartości jest długa, możesz ją spisać, a następnie uszeregować od najbardziej istotnej. I mamy to. Postawienie granic to nic innego jak świadome dbanie o własny dobrostan. Okazuje się jednak, że jasne postawienie sprawy może wywoływać w nas poczucie winy, bo „innym będzie przykro”. Może także budzić opór osób, które były przyzwyczajone do naszych za…

zakochana-para-fot.-Getty-Images-zdjecie-ilustracyjne-fotostorm-e57c665.jpg
width: 1200
height: 800

„Najważniejsza relacja to ta z samą sobą”. Dlaczego stawianie siebie na pierwszym miejscu nie jest egoizmem?
type: item
date: 2025-10-23T11:18:03.000Z
creator: Julia Krupińska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: egoizm
subject: psychologia
subject: relacje
subject: samoakceptacja
subject: strefa relacji
description: Jest taka relacja, której często nie doceniamy, a powinna być dla nas najważniejsza. Ona zapoczątkowuje wszystkie inne relacje i na nie wpływa. Nie chodzi o relację z mamą, partnerem czy dzieckiem, lecz z samą sobą. To, jakie dla siebie jesteśmy i co o sobie wiemy, ma ogromny wpływ na nasz dobrostan i jakość relacji z innymi ludźmi. Warto ją zauważyć i nią zadbać.
encoded: Każdy ma jakąś relację ze sobą... Ale nie zawsze jest to zdrowa i wspierająca wieź. Zdrowa relacja z samym sobą to nie egoizm – przeciwnie, stanowi zdrowy fundament, a nawet konieczność, by cieszyć się dobrym samopoczuciem i udanymi relacjami z innymi. Stawianie siebie na pierwszym miejscu, chociaż wymaga odwagi, odpowiedzialności i pracy, skutkuje większym poziomem zadowolenia z siebie i satysfakcji z życia. Dowiedz się, co się składa na relację ze sobą, jak ją pielęgnować oraz co niszczy ją niczym chwasty ogród. Czym jest relacja ze sobą? Gdy mówimy o relacji ze sobą, to na ogół mamy na myśli nasz stosunek do siebie – to, jak siebie traktujemy i co o sobie myślimy. Niektórzy powiedzą, że zdrowa relacja ze sobą to nic innego jak miłość do siebie. Warto jednak rozwinąć to hasło, bo składa się na nie kilka elementów, z których każdy jest ważny. Relację ze sobą tworzą m.in.: Samoświadomość – To świadomość swoich potrzeb, emocji, wartości. To też umiejętność dostrzegania włąsnych myśli i zachowań bez zniekształceń, to widzenie siebie niejako „z dystansu”. Akceptacja siebie – Polega na zaakceptowaniu siebie z mocnymi i słabym stronami. To też unikanie budowania poczucia własnej wartości na opinii innych lub tylko na sukcesach. Wewnętrzny głos o sobie – To jak do siebie mówisz w myślach, np. gdy popełnisz błąd: „Jestem beznadziejna/y, jak zwykle!” czy może „Tym razem się nie udało, ale wiem już co poprawić”? Samowspółczucie (ang. self-compassion) – Inaczej życzliwość i czułość wobec siebie. To ważny element relacji ze sobą, który sprzyja wyrozumiałości i wybaczaniu. Dbanie o siebie (ang. self care) – Są to różne działania praktyczne, w których stawiasz siebie na pierwszym miejscu, aby zadbać o swój dobrostan. To mogą być np. ćwiczenia, odpoczynek, masaż, hobby, badania profilaktyczne czy zdrowe odżywianie. Wewnętrzna spójność i autentyczność – Oznacza, że wiesz, jakie wartości wyznajesz i starasz się postępować zgodnie z nimi. Nie udajesz kogoś innego, a twoje działania …

relacja-z-samym-soba-9725cf1.jpg
width: 1200
height: 800

Zabawa biżuterią lub guzikiem to mały gest o wielkiej sile. Angażuje więcej niż tylko dłonie
type: item
date: 2025-10-17T05:00:40.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: dlaczego to robimy
subject: esej
subject: gest
subject: psychologia
description: Wiele wskazuje na to, że pozornie błahe czynności takie jak kręcenie guzkiem, czy zabawa biżuterią, kryją w sobie moc. Rozważając to zagadnienie z punktu widzenia psychologii, możemy lepiej zrozumieć, co daje nam ten gest, który angażuje nie tylko dłonie.
encoded: Pewnie znasz taką osobę, która kręci. Ja taką znam. I to nie jedną. Nie, nie, nie mam na myśli, że kłamie. Kręci. Guzikiem, pierścionkiem, wisiorkiem, koralikiem. Albo bezwiednie sprawdza fakturę przedmiotu. Jakby to właśnie tam znajdowała się odpowiedź na nurtujące ją pytania. A może dostrzega coś, co dla wielu osób jest niewidoczne? Wyrażenie emocji bez słów Jedni powiedzą, że to tylko nerwowe tiki, a inni, że jest to kwestia na tyle indywidualna, że nie ma najmniejszego sensu się nad tym rozwodzić. A jednak często to półautomatyczne, niemal bezwiedne, a z pewnością głęboko w nas zakorzenione działanie jest wyrazem niezaspokojonych emocji i potrzeb. Zabawa pierścionkiem, guzikiem lub innym drobnym elementem naszej garderoby to częsta reakcja na stres, niepewność, a nawet próba autoprzystosowania (z ang. self‑adaptors). Zdaniem psychologów, takie działanie pomaga szybko uregulować wewnętrzne napięcie (samoregulacja). Kto nigdy tego nie robił, wzruszy tylko ramionami. Jednak jest to niezwykle ważny mikrogest z punktu widzenia osoby, która właśnie namiętnie kręci guzikiem, który ledwo trzyma się odświętnej koszuli. W psychologii takie zachowanie nazywane jest stimmingiem (od ang. self-stimulatory behavior). Poprzez powtarzane mikrogesty dzieje się magia. Manipulowanie niewielkim przedmiotem: redukuje napięcie emocjonalne, pomaga w utrzymanie koncentracji, wzmacnia poczucie kontroli i bezpieczeństwa, wspiera proces samopocieszenia. O stimmingu najczęściej wspomina się zazwyczaj w kontekście szeroko rozumianych zaburzeń sensorycznych. Jednak można na te praktyki spojrzeć z szerszej perspektywy. Zabawa biżuterią lub innymi małymi przedmiotami codziennego użytku może pełnić funkcję komunikatu niewerbalnego. Swoistego kodu, który zrozumieją wybrańcy. I to nie tylko podczas partyjki w brydża. Z tą różnicą, że tak wykonywane gesty zazwyczaj są celowe i intencjonalne. Mikrogesty doskonale sprawdzą się w takcie biznesowego spotkania, ślubu lub innej sytuacji, podczas której i…

Zabawa-bizuteria-lub-guzikiem-to-gest-o-wielkiej-sile-co-oznacza-375ac97.png
width: 1200
height: 800