Kobiety wychowano, żeby się poświęcały. Dlaczego dbanie o siebie wciąż wywołuje poczucie winy?
Troska o bliskich, czy to dzieci, czy też rodziców, a może ukochaną osobę często nadaje sens naszemu życiu. Czujemy się potrzebne, ważne i.... niedocenione. A mimo to zachowujemy się tak, jakby niesienie pomocy innym stanowiło naszą życiową misję. Z miłości stawiamy innych na pierwszym miejscu, zapominając zupełnie o sobie. A potem plujemy sobie w brodę.
Niech pierwsza rzuci kamieniem ta, która choć raz nie poświęciła swoich potrzeb na rzecz bliskiej osoby. Nie ma ani jednej? Wcale mnie to nie dziwi. Nie będę udawała zimnej, nieczułej i pobawionej empatii. Bo nie raz i nie dwa zdarzyło mi się przyjąć postawę mitycznego Atlasa, który na swych barkach trzyma cały świat. Bo czy to źle, że troszczymy się o tych, których kochamy? Czy to właśnie nie miłość do bliźniego stanowi podwalinę naszego człowieczeństwa? No cóż, okazuje się, że w takim myśleniu kryje się pułapka. Skąd w nas potrzeba opiekowania się innymi? Nie zaskoczę cię stwierdzeniem, że człowiek to skomplikowana i unikalna istota. Nie ma na świecie drugiej takiej samej osoby jak ty. A mimo to, nie różnimy się od siebie aż tak bardzo. Badania nad rozwojem człowieka wskazują, że empatia i altruizm są warunkowane biologicznie. Dzielenie się zasobami, opieka nad słabszymi członkami rodziny sprzyjały budowie więzi społecznych oraz zwiększały szanse przetrwania grupy, czy też społeczności. I mimo że nie mieszkamy już w szałasie, a świat zmienił się diametralnie, nasze mózgi wciąż działają według utartych schematów i znanych mechanizmów. Co więcej, zdaniem neuropsychologów, reagujemy na cierpienie innych niemal tak, jakby dotyczyło nas samych. Stąd też troska o innych jest czymś naturalnym. Pojawiają się także głosy, że kobieta, z racji swoich predyspozycji biologicznych, jest wręcz predestynowana do „bycia opiekunką domowego ogniska”. Takie przekonanie podtrzymywane jest nie tylko przez religię katolicką, patriarchalny model społeczeństwa, ale także judeo-chrześcijańskie podwaliny współczesnej moralności i etyki. Te zasady są tak głęboko wpisane w nasze postrzeganie świata, że nieświadomie wciąż realizujemy tradycyjny model kobiecości, który przez wieki zamykał ją w sferze domowej. Powiesz mi, że to bzdura. Że może tak kiedyś było, ale dziś jest inaczej. I masz zupełną rację. Jednak pewnie gdzieś z tyłu głowy wciąż słyszysz wyświechtane zdanie: bo kto ci poda szklankę wody na starość. To jednak nie koniec niespodzianek. Niespełna sto lat temu Margaret Mead zauważyła, że biologiczne predyspozycje (w tym kontekście kobiet, ale w szerszej perspektywie także i mężczyzn) są modelowane przez normy. Innymi słowy, w życiu odgrywamy pewne role, a oczekiwania społeczne wobec kobiet są w dużej mierze konstruktem kulturowym. Idąc dalej tym torem myślenia, troska o bliskich została przypisana kobietom jako ich „naturalne” powołanie. Bo tak było zawsze, bo tak jest dobrze. Tymczasem nie jest ona wyłącznie cechą biologiczną, lecz elementem porządku społecznego. I mamy tu paradoks. Współcześnie podkreśla się autonomię jednostki, lecz równocześnie wciąż utrwala się moralny ideał poświęcenia – szczególnie kobiet w roli matek, partnerek czy opiekunek osób starszych. Szkoda, że czasem zapominamy, że jest to tylko narzędzie organizacji ładu społecznego. Cena pomagania W latach 80. XX wieku Allan Luks prowadził badania psychologiczne obejmujące zagadnienie altruizmu i doszedł do wniosku, że troska o innych przynosi nam wymierne korzyści. Między innymi nadaje nam poczucie sensu i przynależności, poprawia nasze samopoczucie i łagodzi stres, podnosi samoocenę, wzmacnia sprawczość, zmniejsza poczucie samotności oraz przynosi społeczne uznanie. Pomagając, czujemy się szczęśliwe. Bo w odpowiedzi na nasze działania układ nagrody w mózgu wydziela endorfiny (to tak zwany efekt helper’s high). A jednocześnie troszcząc się o innych, idealnie wpisujemy się w społeczne oczekiwania. Brzmi jak układ idealny. Jednak szkopuł tkwi w szczególe, czyli w tym, że w procesie socjalizacji kobietom wciąż narzucany jest inny wzorzec niż mężczyznom, a który w ostatecznym rozrachunku działa na ich szkodę. Doskonała pani domu, matka na medal, troskliwa córka i oddana pracowniczka. I niby nie ma w tym nic złego, prawda? Takie zachowanie może być źródłem siły i wewnętrzną motywacją do działania. Jeśli jednak dziewczynka od dziecka uczy się, że jej wartość zależy od samopoczucia innych i zaspokajania ich potrzeb, to już nie jest fajnie. Bo gdy będzie chciała sprawić sobie przyjemność, poczuje się winna. Zdaniem psychologów lęk przed odrzuceniem, brakiem akceptacji, jak i poczucie winny sprawiają, że kobiety częściej rezygnują z własnych potrzeb, a nawet całkowicie z je zaniedbują. To jednak nie wszystko. Bo między empatią, troską i chęcią niesienia pomocy innym a samopoświęceniem jest bardzo cienka granica. Cena, jaką płacimy, jest ogromna. Chroniczny stres, wypalenie emocjonalne, utrata poczucia autonomii to tylko wierzchołek góry lodowej. Czas odzyskać siebie Troska o siebie i swój dobrostan bywa postrzegana jako egoizm lub luksus. Szukamy miliona wymówek, byle tylko utrzymać status quo. Bo nie mam czasu, bo nie mam pieniędzy, bo nikt tego za mnie nie zrobi. I dźwigamy ostatkiem sił swój krzyż pański. Bo tak trzeba, bo muszę, bo odpocznę, jak wszystko zrobię, bo inni mają gorzej, bo dam sobie radę, bo odpocznę po śmierci. Wiesz, co się pod tym kryje? W opinii psychologów może to być przejaw: strachu przed odrzuceniem, lęku przed oceną społeczną, poczucia winy, nadodpowiedzialności, postrzegania samopoświęcenia jako cnoty, oceny swojej wartości przez pryzmat użyteczności lub nawyk wyniesiony z domu. Tylko że z pustego i Salomon nie naleje. I jeśli sama o siebie nie zadbasz, nikt tego nie zrobi. Truizm? Zapewne. A jednak czasem takie „oczywistości” najtrudniej wprowadzić w życie. A może wytkniesz mi, że łatwiej powiedzieć, trudniej zrobić. Nie jestem święta i czasem też używam tych wymówek. Jednak z doświadczenia wiem, że stawianie siebie na samym końcu listy potrzeb to stąpanie po grząskim gruncie. Nie warto, bo cena, jaką przyjdzie ci zapłacić, jest wysoka. Dlatego nie odkładaj siebie na później. Bibliografia: Beauvoir de S., „Druga płeć”, Warszawa 2023; Gilligan C., „Innym głosem. Teoria psychologii a rozwój kobiet”, Warszawa 2015; Luks A., Payne P., „The Healing Power of Doing Good”, Bloomington 2001; Mead M., „Płeć i charakter w trzech społecznościach pierwotnych”, Warszawa 1986; Tomasello M., „Dlaczego współpracujemy”, Kraków 2015. Czytaj także: Ulubione krzesło w domu to nie tylko domena silversów. Wyjaśnienie tego mikrorytuału może cię zaskoczyć Zdarza ci się co chwilę zaglądać do lodówki z nadzieją, że zajdziesz w niej coś pysznego? To nie jest przypadek Przyciskasz kilka razy guzik w windzie, chociaż wiesz, że nie będzie szybciej? W rzeczywistości chodzi o coś zupełnie innego
Czym jest bycie kobietą w dzisiejszych czasach? Jak czerpać ze swojej kobiecości i realizować swoje pasje?
Bycie kobietą ma wiele znaczeń. Każda z nas inaczej rozumie kobiecość i po prostu jest zupełnie inna. Dla jednej kobiecość to szereg możliwości, dla innej niestety masa obowiązków i wyrzeczeń. Jak znaleźć złoty środek i być szczęśliwą? O to, czym jest bycie kobietą, zapytałam koleżanki z redakcji, a potem siebie samą.
Czy wiesz, że słowo "kobieta" przez długi czas było nacechowane negatywnie i traktowane było jako synonim określenia rozwiązłej kobiety, również zaczynającego się na "k"? Dawniej było obraźliwą formą, która czasem jeszcze w niewielkim stopniu i dużo mniejszej wadze przedziera się do współczesności. Ile razy słyszałaś w filmach, serialach, a może i w życiu "zostanę, pod warunkiem że ta kobieta wyjdzie"? Dzisiaj kobiecość na całe szczęście traktujemy zupełnie inaczej. No właśnie, jak? Spis treści: Czym jest bycie kobietą? Bycie kobietą według redaktorek polki.pl Jak być szczęśliwą kobietą? Czym jest bycie kobietą? Bycie kobietą - czym jest? Okazuje się, że trudno od razu znaleźć jakieś konkretne słowa. Kobieta to osoba o żeńskich cechach płciowych i co dalej? Reszta definicji zależy od tego, kogo się o nią zapyta. Piękne jest to, że bycie kobietą dla każdej osoby znaczy coś innego. Dla kogoś bycie kobietą to piękna przygoda i różnorodność doświadczeń, dla kogoś innego to mnóstwo obowiązków i konieczność poświęcania się dla innych. Dla kogoś to może być też po prostu metka, cecha, którą mamy i niewiele w istocie z tego wynika. Jedni podkreślają wagę zawodów dla kobiet, inni uważają, że praca nie ma płci. Bycie kobietą według redaktorek polki.pl Zapytałam w redakcji kilka koleżanek, czym dla nich jest bycie kobietą. Odpowiedzi były co prawda różne, ale miały wspólny mianownik. Dla Agnieszki to przede wszystkim konieczność bycia wielozadaniową i udowadniania, że jesteśmy równe mężczyznom. Podobne zdanie ma Julia, która o kobiecości mówi tak: Widzę tu cechę wspólną, a więc dbanie o innych. To pięknie powiedziane, że kobiecość to wrażliwość i siła zarazem. Myślę, że to bardzo dobrze opisuje nas jako żony, matki i opiekunki domowego ogniska. Podkreślają to cytaty i złote myśli o kobietach, pojawiające się w literaturze od setek lat. Ania mówi natomiast coś bardzo ważnego, posługując się cytatem z filmu, który na równi się kocha i nienawidzi: Jeśli chodzi o mnie, bycie kobietą, tak samo jak bycie mężczyzną, to właśnie po prostu bycie sobą. To różnorodność i możliwość kierowania swoim życiem. Nie chcę utrwalać w sobie przekonania, że bycie kobietą to tylko obowiązki, wyrzeczenia, potrzeba bycia wielozadaniową i realizowania się jako idealna żona/matka. Chcę dbać o innych, ale nie kosztem siebie. Nie chcę powielać stereotypów i obudzić się jako sfrustrowana pięćdziesiątka, która mogła wszystko, a przez przypadek została niewolnikiem cudzych oczekiwań. Kobiecość, która jest najpiękniejsza, to kobiecość nieidealna. Dla mnie to jednak tylko wspomniana wcześniej metka, która nie definiuje mnie jako człowieka. Chcę być wrażliwa i silna, spędzać czas z rodziną i w samotności, podróżować i pilnować domowego ogniska. I nasuwa się mi pewien wniosek - moja "kobiecość" to sztuka łączenia paradoksów. Często przychodzi do mnie moje ulubione włoskie powiedzenie: Il segreto della felicità è la libertà - sekretem szczęścia jest wolność. Jak być szczęśliwą kobietą? Jest takie powiedzenie, że masz to, na co zasługujesz. Ja bym je zmieniła i powiedziała "masz to, na co sobie pozwolisz". Bycie szczęśliwą kobietą to wcale nie posiadanie rodziny, podróżowanie czy kariera zawodowa. To znaczy, oczywiście tak, ale wtedy, kiedy tego właśnie chcesz. Bycie szczęśliwą to życie w zgodzie ze sobą i realizowanie swoich marzeń, pasji, życiowych celów. Piękne jest to, że jedna z nas marzy o gromadce dzieci i wielkich rodzinnych świętach jak u Griswoldów, inna stawia na karierę zawodową i wakacje na Malediwach, a jeszcze inna z powodzeniem łączy to wszystko. Możliwość wyboru swojej drogi to coś, co powinno być fundamentem kobiecości dla każdej z nas. Czytaj także: Czym jest kobiece ADHD? Oto najlepsze komplementy dla dziewczyny Jak wyjść z toksycznego związku?
Ksiądz Franciszek Głód poucza kobiety, gdzie jest ich miejsce
Na swoim profilu na Twitterze ksiądz Franciszek Głód z Wrocławia udziela kobietom rad, jak powinny traktować swojego męża. Internauci są w szoku.
Wieloletni proboszcz wrocławskiej parafii św. Elżbiety – 79-letni ks. Franciszek Głód – jest wykształcony i ma tytuły naukowe. Ukończył nie tylko seminarium duchowne, ale też Katolicki Uniwersytet Lubelski oraz Papieski Wydział Teologiczny we Wrocławiu. Na Twitterze chętnie dzieli się swoją wiedzą i spostrzeżeniami. I to jakimi! „Katolickie tradycje świąteczne są rabunkowe!”. Dlaczego? Część jego wpisów wygląda jak porady małżeńskie. Ksiądz kieruje się do kobiet, najwyraźniej chcąc im pomóc w relacjach damsko-męskich. Według księdza Głoda my, kobiety powinnyśmy się wykazać cierpliwością i nie obarczać mężów dodatkowymi obowiązkami. „Mężczyźnie po pracy należy się pochwała i odpoczynek” – radzi duchowny. View oEmbed on the source website Ks. Franciszek Głód zna się też (jak widać) na naturalnym rytmie życia mężczyzny, bo o tym jest jego kolejny wpis. „Naturalny rytm działania i życia mężczyzny to: najpierw dosyć długie przygotowanie, intensyfikacja motywacji, później maksymalne zaangażowanie i wytężona praca, a następnie czas relaksu i odpoczynku. Mądra żona potrafi ten naturalny rytm odpowiednio zagospodarować” – czytamy na Twitterze księdza Wpisy duchownego są licznie komentowane. Internauci krytykują księdza i zarzucają mu brak wiedzy, za którą stałoby życiowe doświadczenie w sprawach damsko męskich. „Małżeństwo, rodzicielstwo, seks – to dziedziny, w których duchowni katoliccy z niewiadomego powodu mają najwięcej do powiedzenia i zgrywają wszechwiedzących”, „Zadziwia mnie czasem to rozeznanie księży w sprawach damsko-męskich”, „Napisał facet, który nie przepracował ani dnia, nie ma żony ani rodziny, ani tym bardziej dzieci” – czytamy w komentarzach. Niektórzy wręcz wątpią w prawdziwość tego konta. „To chyba jest fejkowe konto, bo takich głupot nikt na serio by nie pisał” Jest też sporo prześmiewczych komentarzy. „Żona to powinna się cieszyć, że mąż w ogóle z pracy wrócił. Hihi… Przecież mógł iść od razu na piwko ;-)”, „Żona to powinna się cieszyć, że w ogóle ma męża”. Sporo kobiet najzwyczajniej w świecie się zdenerwowała podejściem księdza i jego radami. „Doprawdy? A kobieta, to co, mniej pracuje? Nie potrzebuje odpoczynku? Ma zasuwać, sprzątać, prać, gotować i skakać koło księcia, bo zmęczony? Skąd ksiądz się urwał?” A wy co uważacie o udzielaniu takich rad przez duchownego? źródło: Newsweek Czytaj też:Afera na Amazonie. Sklep sprzedawał koszulki dla dzieci z napisem „Enjoy Cocaine”O tym, jak głuchy kotek bez uszu odmienił życie pewnej dziewczyny
Wdzięczność - dlaczego warto mieć w sobie tę cechę - Dagmara Skalska
Przekonaj się, co na ten wdzięczności ma do powiedzenia Dagmara Skalska - autorka niezwykłego kalendarza "Rok pełen magii".
Dlaczego warto być wdzięcznym? W tym filmie Dagmara Skalska opowie ci, jak wielką moc sprawczą ma w sobie cecha, o której istnieniu i znaczeniu wiele osób na co dzień zapomina. Wdzięczność ma magiczną siłę. Dzięki niej zauważamy to, co w naszym życiu dobre. Jeśli chcesz nauczyć się tej cechy, weź teraz do ręki kartkę i zapisz na niej 10 rzeczy, za które jesteś wdzięczna. Wracaj do niej co wieczór i dopisuj kolejne pozytywne doświadczenia, które tego dnia cię spotkały. Taki notatnik znacząco może odmienić twoje życie i perspektywę patrzenia na świat. Naprawdę warto go założyć! Dagmara Skalska: autorka kalendarza "Rok pełen magii" Otwórz się na cuda w swoim życiu. Dziel się z innymi swym wewnętrznym nadmiarem. Dzięki temu wszystko, czego doświadczysz w tym roku, będzie twórcze i mądre. A wszystko co się wydarzy, będzie miało znaczenie. To będzie niezwykły rok. Zaplanuj go. Chwytaj dobrą energię, a każdy z 365 dni w tym roku będzie magiczny. Chcesz kupić kalendarz Dagmary Skalskiej? Zapraszamy na hitsalonik.pl!
Czterdzieści lat to świetny wiek dla kobiety
Większość trzydziestolatek boi się przekroczenia czterdziestki. Brr, myślałaś. To się przecież nie może dziać, bo przemijają to inni. Tymczasem to się dzieje. I... jest więcej plusów niż można przypuszczać. Oto dowody!
Większość trzydziestolatek boi się przekroczenia czterdziestki. Brr, myślałaś. To się przecież dziać nie może, bo przemijają to inni. Ja i zmarszczki? No, żart. To mnie ustąpił chłopak w tramwaju? Jak to?! Miej przyjaciół, bywaj zołzą i nie bierz leków. Jak przetrwać życiowe kryzysy - przewodnik Ewy Woydyłło Tak, wtedy przychodzi do głowy myśl, że jednak przemijasz. Ale nie przejmujesz się tym zanadto! Bo przecież jednak trochę ci żal tamtej dwudziestolatki, którą byłaś, prawda? Właściwie dlaczego pozwalałaś aby faceci tak cię traktowali? Dlaczego tak nie znałaś siebie? Ciągle ci zależało na opinii taty (mamy), choć, oczywiście mówiłaś, że masz ich w d… i chciałaś żyć zupełnie inaczej. Dlaczego jednego dnia byłaś „panią suką”, która mogłaby zabijać pewnością siebie, a drugiego dnia zamieniałaś się w szarą mysz, która nie potrafiła powiedzieć: „tak właśnie chcę”. Uśmiechasz się do siebie. Dziś wiesz już kim jesteś, jaka jesteś i sorry, ale nie jesteś szarą myszą. Nawet jeśli w lustrze akurat widzisz szarą mysz to wiadomo, w kilka minut (miesięcy?) zamienisz się w bóstwo. Poza tym epatujesz spokojną pewnością siebie. No mam nadzieję, że tak właśnie wygląda twoja czterdziestka (i kolejne lata). Bo jeśli nie, jestem doprawdy zasmucona. Że nie przerobiłaś cholernych lekcji, które ci dawałam. A przecież tłumaczyłam, że… Wszystko przemija Już tłumaczyłam ci to, gdy byłaś w podstawówce. Przyprowadzałam ci koleżanki, potem je zabierałam. Wszystko po to, żebyś zrozumiała: ludziom trzeba pozwalać odejść. No cóż, sama cierpiałaś walcząc o przyjaciółkę, która już dawno była gdzie indziej. No i że tak się uczepiłaś X. Tak, był zakochany, ale potem mu przeszło. Czemuż do niego dzwoniłaś i prosiłaś o szansę. Oszczędziłabyś sobie tylu stresów. Wolałaś inaczej, okej. Tobie, licealistce wybaczyłam, ale im dalej, tym było gorzej. Już byłam surowsza, bo sorry, ale jednak powinnaś się czegoś nauczyć. Po co ja, do diabła jestem? Więc, gdy rok wyłaś po jakimś facecie to jednak się denerwowałam. Szczególnie, że to nie był rok, a dwa i obie o tym dobrze wiemy. „Błądzą wszyscy, tylko nie ja”. Jak to się dzieje, że ignorujemy oczywiste dowody na to, że się mylimy - tekst z "Urody Życia" Musisz być silna i liczyć głównie na siebie No nie, jasne, że nie chodzi o to, żebyś mówiła, że ludzie są wredni. Bo to raczej nie ma za wiele wspólnego ze mną. Nie lubię komunałów. Ale jednak sama musiałaś dźwignąć tyle rzeczy. Chorobę mamy, nieobecność taty, wieczny brak pieniędzy, rozwód, kolejne zawody na ludziach, z którymi, no cóż, przestawało być ci po drodze (im z tobą?). Wpisz zresztą właściwe, sama wiesz, jakie miałaś trudne sytuację i jak ważna była twoja siła. Niczyja inna. I nawet jeśli miałaś wspaniałych przyjaciół do jednak zawsze dochodziłaś do momentu, że musisz coś zrobić sama. Oni przytulą, ale nie przeżyją życia za ciebie. Odpowiadasz za swoje wybory Tłumaczyłam milion razy. To nie świat wybrał ci tego faceta, tą przyjaciółkę, tego szefa. Sama sobie ich wybrałaś. No więc sorry. Przerób to i zacznij inaczej, bo naprawdę martwię się, gdy kolejny raz przerabiamy tę samą historię. Mobbing w pracy, nielojalnego faceta, przemoc psychiczną, od czapy koleżanki, niezapłacone rachunki, czy perfekcję, która cię niszczy i gadałyśmy o tym milion razy (przepraszam, ja mówiłam, ale udawałaś, że nie słyszysz). Chciałabym, żebyś w końcu zrozumiała. Jesteś gdzie jesteś, bo tak zdecydowałaś. Ty też bywasz zła Strasznie męcząca jest młodość z wiecznym: to inni są winni. Mam nadzieję, że mamy to za sobą. Nie, nie żądam, żebyś się biczowała, ale odrobina samokrytyki serio się przyda. Patrzysz lekko zdziwiona na dwudziestolatki, które uważają, że wiedzą o życiu wszystko. Chciałabym, żebyś spojrzała w lustro i zrozumiała kogo zraniłaś i dlaczego. Bo tak to ciągle będziemy w tym samym punkcie. A to jednak męczące w Twoim wieku (przepraszam). Rodzicom trzeba wybaczyć Bo ileż można. Jeśli sama jesteś matką to już przecież wiesz, że macierzyństwo to jak wejście na Monte Everest. Zawsze popełnisz jakieś błędy. Będziesz czuła, troskliwa, a dziecko ci wypomni, że z przedszkola pamięta najbardziej, że to nie ty je odbierałaś, ale niania. Po co tak niszczyć siebie. Poczucie winy już nie jest dla ciebie, czas, doprawdy, wyrosnąć. Wybaczając matce, uczymy się wybaczania ludziom Zawsze możesz coś zmienić Nie, sorry, nie słucham, że się nie da. To męczące, ziewam. Znudziłam się. Nie chcę słyszeć, że jesteś żoną, nie – żoną, pracownikiem, osobą odpowiedzialną. Życie to nie pakt z diabłem, więc możesz wszystko zmienić, ale musisz chcieć. Możesz zmienić męża, pracę, wyjechać na drugi koniec świata. Przestań marudzić, przypomnij sobie jedną sytuację, kiedy powiedziałaś: „nie, już dość”. Najważniejsze jest zaufanie do siebie Nie, to ci się nie wydaje. Jesteś nieszczęśliwa w związku/pracy. Robisz za dużo/za mało. Nie ogarniasz. Potrzebujesz czegoś innego. Przykro mi, ładne obrazki są fajne, ale bywa, że są tylko obrazkami. Więc nie ma znaczenia, że masz słodkiego chłopca i dziewczynkę. Jeśli nie kochasz ich ojca, odejdź. Nie ma znaczenia, że masz super stanowisko. Nienawidzisz tego, czas na zmiany. Bo przykro mi, ale inaczej prędzej czy później nie wstaniesz z łóżka, widziałam już ja takich „szczęśliwych. Wszystko to już wiesz? Cieszę się. To wszystko dzięki mnie. Dojrzałości. Wiedziałam, że w końcu się spotkamy. Dobrze nam razem. Dzięki mnie jesteś spokojniejsza i stabilniejsza. No tylko, błagaaam, nie wyobrażaj sobie, że jesteś już staruszką. Bo bywam przewrotna. Zaskoczę cię wielką miłością, zdradą, przytrę ci nosa, gdy już będziesz myślała, że nic się nie może zmienić. Gdy już mnie masz, to po prostu przyznaj, że nic nie wiesz. Będziemy obie szczęśliwsze. Jeszcze mnie nie znasz? Przerób dobrze te wszystkie wyżej wymienione lekcje, bo mogę Cię zaskoczyć wielkim smutkiem, Mała. Szczęśliwej czterdziestki! Polecamy: Mam czterdzieści lat i jestem sama. Źle mi z tym, ale wiem jedno – nie zwiążę się z byle kim tylko po to, żeby zagłuszyć samotność
Dlaczego nie powinnaś się dostosowywać - felieton redakcji
Nie miej wyrzutów sumienia, że nie końca jesteś z czegoś zadowolona. Innym nie przeszkadza, że tobie jest niewygodnie...
Jakiś czas temu rozmawiałam z koleżanką przy winie o relacjach z naszymi partnerami. Chyba każda z nas przerabia w wolnym czasie dokładnie ten sam temat, jakby chcąc dołożyć sobie zmartwień i bolączek, nawet wtedy, gdy specjalnie ich nie ma. A więc siedzimy, rozmawiamy i nagle ona mówi do mnie, że mi zazdrości. - Czego? - odpowiadam trochę zdziwiona (bo naprawdę nie ma czego, jestem w totalnie przeciętnym, a czasem nawet i nudnym związku). Ona odpowiada, że zazdrości mi tego, że wszystko co mam w życiu jest takie "moje". Totalnie nie zrozumiałam, o co jej chodziło. Dopiero po kilku minutach pojęłam, co miała na myśli. Wiele kobiet będących w związkach dostosowuje swoje oczekiwania do partnera, z którym się związała. Jeśli facet od początku jest świnią, cieszymy się jak szalone, jeśli raz w roku - zwykle 8. marca - przyniesie nam jednego podwiędniętego tulipana. No, dwa lub trzy to już jest kompletny szał. Jeśli zaś mężczyzna od początku lata za nami jak pies, każdy uprzejmy gest z jego strony pozostaje przez nas niezauważony. Przestajemy się nawet cieszyć z prezentów. Jedyne co wywołałoby uśmiech na naszych twarzach to upominek w formie loftu na warszawskim Powiślu lub Mercedes CLS prosto z salonu. Zastanawiacie się, do czego dążę? Otóż ta moja koleżanka zwróciła mi uwagę na jedną cholernie ważną rzecz, z której istnienia nie zdawałam sobie sprawy - że zazdrości mi tego, że nie potrafię się dostosować. Prawda jest taka, że często marudzę. Jestem perfekcjonistką zarówno w kwestiach domowych (doniczki na oknie mam ustawione co do centymetra i widzę, gdy ktoś dotykał moich rzeczy - o zgrozo! Bo stoją milimetr dalej, niż ja je ustawiłam!), jak i w kwestiach relacji z innymi. Jeśli uważam, że mój facet tym razem nie powinien iść z kolegami na ryby, to mówię mu to, a nie ofoszona odpowiadam "ok". Jeśli moja przyjaciółka postępuje źle, też jej o tym mówię (choć narażam się na podejrzenia, że jestem w sojuszu z jej facetem albo mamą). Nie mam problemu ze skrytykowaniem sposobu wychowania dzieci przez moją siostrę czy kuzynkę, choć sama dzieci nie mam. I co z tego? Powinnam milczeć, bo nie wiem, jak to jest? Mam swoje zdanie więc je wypowiadam. I dobrze mi z tym. Osoby niemające lub niewyrażające swojego zdania są bezpłciowe. A ja taka nigdy nie chciałabym być. Często przez brak umiejętności dostosowania dostaję po tyłku. Ale warto wiedzieć czego się chce od życia, niezależnie od tego z kim się aktualnie spotykamy, zawieramy przyjaźnie, u kogo pracujemy, czy czego oczekują od nas nasi rodzice (tak, na rodziców najłatwiej jest zwalić wszelkie niedociągnięcia naszego charakteru). Warto jest wiedzieć czego się chce u fryzjera, kosmetyczki, na kursie angielskiego, a nawet idąc do kina. Bo niby dlaczego masz mówić, że jesteś zadowolona, chociaż wcale nie jesteś? Po co ściemniać, że film był super, ambitny i w ogóle taki fancy, choć był nudny jak flaki z olejem? Wiele kobiet tak robi, być może na wzór własnych matek, które przymykały oko na przyzwyczajenia np. męża przez ostatnie 30 lat. Ale taka niewygoda bycia zawsze w pewnym momencie się ujawni. I pękniesz zalewając świat żalem. Po jakimś czasie zauważysz, że sama sobie jesteś winna, bo się dostosowałaś i zgodziłaś na siedzenie tylko na jednym półdupku. Drugi zawsze siedział tam, gdzie kazał mu siedzieć ktoś inny. Każda z nas chociaż w 51% powinna być egoistką. Powinnyśmy umieć olać oczekiwania innych wobec nas, powinnyśmy umieć zawalczyć o swoje, albo - nawet bez walki - po prostu umieć powiedzieć, że jest nam cholernie niewygodnie siedzieć w tej pozycji. Jeśli nie nabędziemy takiej umiejętności, zawsze będziemy czuły się jak męczennice. A nie zadowolisz nikogo, jeśli sama będziesz niezadowolona z siebie. Dlatego jeśli twój facet przynosi ci kwiatka tylko raz w roku, opieprz go - przecież nie musisz być wdzięczna za jednego tulipana. Powiedz, że chcesz dostawać kwiaty częściej. Jeśli twój facet skacze wokół ciebie jak psychopata, powiedz mu, żeby przestał to robić, bo to nie sprawia, że kochasz go bardziej. Pozwól i jemu przestać dostosowywać się do ciebie! Jeśli fryzjerka narzuca ci długość włosów, powiedz, że ci się to nie podoba. Przestań robić dobrą minę do złej gry, bo tak wypada i tego oczekują inni. Zacznij wyrażać siebie. Tylko te osoby, które potrafią mówić o tym, co myślą i czują, są szczęśliwe. Takie działania sprawią, że w końcu będziesz mogła powiedzieć, że to wszystko jest TWOJE. Bo niby czyje ma być? Kobiety chyba już tak mają, że nie potrafią skończyć... Agata Bernaciak Wydawca serwisu, Redaktor
Wbrew pozorom współczesne społeczeństwo, wcale nie staje się coraz bardziej otwarte. Nieśmiałość to powszechny problem. Często także ukrywany pod maską pewności siebie. Jak sobie radzić z nieśmiałością i czy można się jej pozbyć, żeby bez strachu iść na rozmowę w sprawie pracy i bez problemu nawiązywać nowe kontakty podpowiada Karolina Cwalina - PCC ICF life&business coach.
Fot. Fotolia Nasila się poczucie oceny społecznej, jednocześnie spada u ludzi poczucie własnej wartości. Ciągłe porównywanie się z innymi, wyidealizowany obraz kobiet lansowany przez media, kult dobrego wyglądu, konieczność odnoszenia sukcesów i tryskania pewnością siebie mają niekiedy negatywny wpływ na postrzeganie samej siebie. Często nieśmiałość staje się wtedy barierą oddzielającą nas od czerpania pełnej satysfakcji z relacji z innymi. Jak radzić sobie z zaburzonym obrazem siebie i przełamywać się? Pamiętaj, że wszystko zaczyna się w głowie! Poczuj się dobrze sama ze sobą „Sexy” to stan umysłu. To wewnętrzne poczucie własnej wartości i pewność siebie. Ale dobremu samopoczuciu należy pomóc. Dbaj więc o siebie. Zarówno fizycznie jak i psychicznie. Doceniaj się za swoje zalety. Myśl o swoim mocnych stronach, tematach, w których czujesz się dobrze i skupiaj na nich swoją uwagę. Badania udowadniają także, że u osób, które czują się atrakcyjne, znacznie wzrasta pewność siebie, a także satysfakcja i zadowolenie z relacji. Idąc na spotkanie czy randkę, ubierz się tak, żeby czuć się kobieco i komfortowo. Jeśli będziesz miała poczucie, że wyglądasz dobrze, poprawi się twoja samoocena. Będzie to więc miało bezpośredni wpływ na twoje zachowanie, luz i spokój podczas rozmowy. Polecamy: Seksapil - pomaga czy szkodzi w pracy? Nabierz świadomości swojego ciała Ćwiczenie przed lustrem jest dobre nie tylko dla aktorów. Nie chodzi jednak o udawanie czegokolwiek, ale zyskanie świadomości swojego ciała. Mimikę, gesty da się odpowiednio programować. Warto więc spróbować odegrać scenkę rozmowy z kimś lub nawet obserwować się w lustrze podczas rozmowy telefonicznej. Praktyka czyni mistrza. Przyjrzyj się swoim gestom, zastanów się, które z nich ci się nie podobają i w jakich sytuacjach je wykonujesz. Powtarzając rozmowę przed lustrem, staraj się zachowywać w sposób, który ci odpowiada. Odpowiednio długo powtarzane ćwiczenie, sprawi, że zachowanie to stanie się naturalne. Zmiana sposobu zachowania ma wpływ na postrzeganie i pewność siebie. Przygotuj się Jeśli rozmowa ma się udać, uda się nawet bez przygotowania. Wszystkie chcemy w to wierzyć, ale nie zawsze warto zdawać się na łut szczęścia albo przeznaczenie. Często też jesteśmy zmuszone spontanicznie porozmawiać z kimś, kogo dobrze nie znamy. Aby uniknąć krępującej ciszy, warto mieć przygotowanych kilka uniwersalnych tematów rozmowy na każdą okazję. Może obejrzałaś lub przeczytałaś ostatnio coś, co może zainteresować rozmówcę, może wydarzyła się sytuacja warta przytoczenia? Lista takich tematów pozwoli uniknąć uczucia pustki w głowie oraz stresu związanego z rozmową. Polecamy: Jak pomóc nieśmiałemu dziecku? Wykorzystuj zwykłe sytuacje Czasem chciałabyś się rozpocząć rozmowę, powiedzieć coś w towarzystwie, ale brak ci odwagi? Lekkość w kontaktach z innymi również można wyćwiczyć. Wystarczy się przełamać. Warto więc wykorzystywać codzienne, zwykłe sytuacje. Może to być rozmowa z osobą, która pyta o drogę na ulicy lub hostessa, opowiadająca o nowym produkcie w sklepie. Wymiana kilku zdań z taką przypadkową osobą, uśmiech to dobra forma terapii. Wydaje się banalne? Dla osób walczących z prawdziwą nieśmiałością będzie to mały sukces przybliżający do pełniejszego otwarcia na ludzi. Zracjonalizuj lęk i pokonaj nieśmiałość Nieśmiałość zazwyczaj bierze się z błędnego przekonania, że wszyscy skupiają swoją uwagę właśnie na nas, bacznie nas obserwują i oceniają. Paradoksalnie, osoby nieśmiałe są więc najbardziej egocentryczne. Zrozumienie, że zainteresowanie ludzi jest bardzo rozproszone i nie skupia się tylko na jednej osobie jest często najtrudniejszą barierą do pokonania. Jeśli czujesz stres w sytuacji publicznej, staraj skupić się na konkretnych bodźcach, np. na temacie rozmowy, na sytuacji, która ma miejsce. Odciągnij własne myśli od siebie samej. W kryzysowych momentach wytłumacz sama sobie, że ludzie dookoła nie skupiają na tobie. To właśnie nienaturalne, nerwowe zachowania dużo bardziej zwracają uwagę. Staraj się więc nie myśleć nad swoim zachowaniem tylko po prostu uważnie słuchać innych i cieszyć się rozmową.
Kłopotliwy dług księżnej - zakręcona historia miłosna
Nicola Cornick jest autorką książek historycznych, zazwyczaj romansów, które obfitują w skandale, tajemnice i szachrajstwa. "Kłopotliwy dług księżnej" przenosi nas w świat XIX wiecznej Anglii. Tam kobieta była sprzedawana przez własnych rodziców mężczyźnie, który najwięcej zapłacił i stawała się jego żoną. Taka kobieta była ubezwłasnowolniona, bez dostępu do majątku i zdana na własnego męża, który miał nad nią absolutną władzę. O miłości nie było nawet mowy. Isabel - główna bohaterka zostaje żoną dużo starszego od siebie księcia, hazardzisty i hulaki, który nie tylko nie zapewnił całej rodzinie księżnej odpowiedniego statusu, ale przetracił wszystkie pieniądze, pozostając swoją żonę w długach. Co w takiej sytuacji może zrobić młoda wdowa?
Nicola Cornick jest autorką książek historycznych, zazwyczaj romansów, które obfitują w skandale, tajemnice i szachrajstwa. "Kłopotliwy dług księżnej" przenosi nas w świat XIX-wiecznej Anglii. Tam kobieta była sprzedawana przez własnych rodziców mężczyźnie, który najwięcej zapłacił i stawała się jego żoną. Taka kobieta była ubezwłasnowolniona, bez dostępu do majątku i zdana na własnego męża, który miał nad nią absolutną władzę. O miłości nie było nawet mowy. Isabel - główna bohaterka zostaje żoną dużo starszego od siebie księcia, hazardzisty i hulaki, który nie tylko nie zapewnił całej rodzinie księżnej odpowiedniego statusu, ale przetracił wszystkie pieniądze, pozostając swoją żonę w długach. Co w takiej sytuacji może zrobić młoda wdowa? Groziło jej więzienie, z którego pewnie nigdy by nie wyszła. Korzystając z obowiązującego prawa wybrała małżeństwo z człowiekiem skazanym na dożywocie. Wtedy wszystkie jej długi spoczęłyby na skazanym małżonku. Niestety ta decyzja pociągnęła za sobą szereg komplikacji. Jej drugim mężem miał zostać Marcus - jej ukochany z przed lat, którego Isabella pozostawiła wiele lat temu przed ołtarzem. Mężczyzna nie mógł wybaczyć kobiecie tego upokorzenia. Nie miał pojęcia, że jego dawna miłość zrobiła tak, bo została do tego zmuszona, a jej serce ciągle uciekało do niego. Marcus przygotował zemstę. Jak potoczą się ich losy? Czy kobieta, która w tamtych czasach była pozbawiona praw, miała szansę wieść życie, które obecnie uważamy za normalne? Do jakich podstępów musiały się kiedyś uciekać kobiety, by przetrwać? Na te pytania i wiele więcej odpowiedź dostaniecie w tej książce. Autorka jest naprawdę fenomenalnym odkryciem, przynajmniej dla mnie. To była pierwsza książka jej autorstwa, którą przeczytałam. Jestem pod niesamowitym wrażeniem stylu i lekkości z jaką pisze Nicola Cornick. Od książki ciężko się oderwać. Jest fascynująca pełna nieprzewidzianych zwrotów akcji. Całość czyta się z niesamowitym dreszczykiem emocji. Nie jest to kolejne tępe romansidło, które opowiada czcze bajeczki o miłości. Autorka dała niezły popis swoich umiejętności pisarskich. Książka wyciska łzy, rozśmiesza, sprawia, że mamy ochotę krzyczeć ze złości. Bohaterkę podziwiamy za jej spryt i niezłomną siłę. Mimo, że jej sposób rozwiązywania niektórych spraw budzi kontrowersję, zdajemy sobie sprawę, że często nie ma innego wyjścia. Co nas nie zabija, to nas wzmocni. Siła kobiet brała się z ich ciągłej walki o same siebie i własne dzieci. Piękna historia, którą naprawdę warto przeczytać. Naprawdę gorąco polecamy. Fot. wyd. Harlequin
Hanna Śleszyńska w sztuce "Kobieta pierwotna"
Kobieta Pierwotna: seks przewodnik, czyli jak szukać i nie znaleźć faceta. Denialna kreacja Hanny Śleszyńskiej.
No cóż, nie ukrywajmy. Kobiety nigdy nie miały łatwego życia. Facet po 30 bez rodziny to indywidualista, kobieta – to stara panna, która szybciej wpadnie pod pociąg niż znajdzie męża. Facet zmieniający partnerki jak rękawiczki to Don Juan, a kobieta… wiadomo. A czy ślub coś zmienia. Pewnie. Ludzie przestają Cię wytykać palcami. Ale nie znaczy to, że życie staje się lepsze. Nasz Pan wraca po ośmiu godzinach z pracy do domu i jest zbyt zmęczony, żeby wynieść śmieci. Kobieta zaczyna natomiast drugą zmianę. Pranie, sprzątanie, prasowanie, gotowanie, dzieci. I podstawianie pod nos wszystkiego, czego On sobie zażyczy. Taki już nasz los. Samej źle, ale w związku też nie lepiej. A czym więcej lat w metryce, tym ciężej ułożyć sobie z kimś życie. Znalezienie porządnego wolnego faceta graniczy z cudem, jest tak samo prawdopodobne jak choćby odkrycie nowego pierwiastka. Albo koloru… Kobieta Pierwotna to kobieta z krwi i kości. Ma swoje słabsze dni, ale nie użala się nad sobą w nieskończoność. Kolejne nieudane związki szufladkuje gdzieś w podświadomości i próbuje znowu. Z kimś nowym. Inaczej. A potem budzi się rano i powtarza te swoje nieśmiertelne „nigdy więcej”. Nigdy więcej alkoholu, nigdy więcej angażowania się, nigdy więcej seksu z przypadkowo poznanymi mężczyznami, nigdy więcej rozczulania się nad sobą. Mężczyźni… wydaje się jakby tylko o nich myślała. Z jednej strony ich kocha, chce się z nimi spotykać, bawić, szaleć, upijać, ale z drugiej ich nienawidzi. Za to, że zawsze okazują się frustratami, nieudacznikami, desperatami, ignorantami, kombinatorami, pracoholikami, seksoholikami i innego rodzaju bohaterami książek do psychologii z rozdziału: uzależnia, dewiacje i inne zaburzenia. A gdzie są ci porządni, inteligentni, wierni, pracowici, kochający mężczyźni? Przecież i takich Bóg stworzył. Chyba jeszcze nie powymierali? Kobieta Pierwotna dąży w życiu do odnalezienia choć jednego osobnika tego ginącego gatunku. Ale do osiągnięcia obranego celu długa droga. Niezliczone błędy przy wyborze partnera, powtarzane bez końca. Kompromitujące wpadki na randkach. Komiczne sytuacje towarzyszące spotkaniom z nowopoznanymi mężczyznami, którzy mogą dać jej co najwyżej dobry temat do żartów z koleżankami. Hania Śleszyńska rewelacyjnie wciela się w postać Kobiety Pierwotnej. Wydaje się, jakby rola była napisana specjalnie dla niej. Aktorka jest stuprocentowo wiarygodna, sprawia wrażenie, jakby opowiadała o swoich przeżyciach. Jest seksowna, frywolna, uwodzicielska. A do tego niewiarygodnie zabawna. Udowadnia, że kobieta jest jak wino: czym starsza, tym lepsza – bardziej ponętna, pociągająca, mocniej stąpająca po ziemi, umiejąca wychodzić z twarzą z każdej opresji. Sztuka "Kobieta Pierwotna" jest doskonałym odzwierciedleniem kobiety XXI wieku: poszukującej zabawy, korzystającej z życia, otwartej, podrywającej, a nie podrywanej, samowystarczalnej, ale w głębi serca marzącej o poważnym związku z odpowiednim mężczyzną. Jest dojrzała i doświadczona, ale nadal silna i pełna seksapilu. Mimo, że dawno przekroczyła „magiczną” 30stkę nie ma zamiaru rezygnować z uciech życia. Wydaje się, że ma w sobie więcej energii niż gromada nastolatek. Świadoma swojej wartości, nie owija w bawełnę, nie zgrywa świętoszki. Otwarcie opowiada o swoich miłosnych przygodach, „flirtuje” z publicznością, emanuje seksapilem, zaskakuje poczuciem humoru, przyznaje się do swoich słabości. Seks, alkohol, problemy z facetami? Nie ma dla niej tematów zakazanych. Podczas spektaklu niemal widać opary erotyzmu unoszącego się nad sceną. Historie, którymi bez końca zasypuje publiczność powodują, że traci się wiarę w istnienie Pana Ideała. Ale bezbłędne komentarze i spostrzeżenia, powodują, że nie można, mimo wszystko, powstrzymać łez od śmiechu. Kobieta Pierwotna, komentując swoje nieudane związki, często nie pozostawia suchej nitki na mężczyznach. Sztuka jednak nie jest skierowana przeciwko nim. Jest to po prostu doskonała charakterystyka związków damsko-męskich, które są pełne niespodzianek, wzlotów i upadków. A wszystko doprawione mnóstwem humoru ze szczyptą pikanterii i rubaszności. TWÓRCY: Autor: Sigitas Parulskis Reżyser: Arkadiusz Jakubik Adaptacja: Cezary Harasimowicz Aktorzy: Główna bohaterka -Hanna Śleszyńska Pan X TERMINY: 2011-11-20 Warszawa, Teatr Palladium - 200 uroczysty spektakl! 2011-12-03 Warszawa, Teatr Palladium
Zanim zaczniesz obwiniać wszystkich w koło o wprowadzanie stresującej atmosfery, zastanów się czy sama nie generujesz własnego stresu. Czas zweryfikować mity dotyczące stresu w pracy!
Prześledźmy przykład: Teresa wróciła z comiesięcznego spotkania z zarządem. Nareszcie ma to za sobą. Z jednej strony czuje ulgę, a z drugiej złość na samą siebie. Jak co miesiąc historia się powtórzyła. Gdy tylko weszła do sali konferencyjnej poczuła jak się jej uginają nogi, zaciska się żołądek. Nie pamięta kogo mijała w drzwiach. Gdzie kto stał w sali gdy do niej wchodziła. Gdy usłyszała pierwsze słowa prezesa poczuła, że się trzęsie. I nie miało znaczenia to, że nie do niej mówił i to co powiedział było ciekawą anegdotą. Ona już tak reaguje na jego głos. Dodatkowo całą noc nie spała. A rano omal nie wpadła pod samochód na przejściu dla pieszych. Nie zauważyła, że wchodzi na czerwonym. Już wie, że gdy wróci do domu to z chęcią wypije jakieś dobre wino. Chociaż przez chwilę chce się poczuć na luzie. Teraz idzie po czekoladki – należy się jej odrobina słodyczy po przeżyciach ze spotkania. Przed rokiem gdy rozpoczynała pracę w tej firmie, nie przypuszczała, że spotkania z zarządem będą tak przebiegały. Myślała, że będzie tak jak w innych firmach, gdzie pracowała. Merytoryczna dyskusja i wsparcie ze strony koleżanek i kolegów. Ale pierwsze spotkanie na zarządzie było rozczarowaniem. Ogromnym. Weszła spokojna i opanowana. Wyszła jako kłębek nerwów. Od tego czasu tydzień przed każdym spotkaniem ma problemy ze snem. Ma też problemy z prezentacjami przed innymi osobami, co wcześniej nie miało miejsca. Jak Teresa może sobie pomóc? Zapewne gdy podzieli się z koleżankami swoim problemem, to usłyszy: weź tabletkę na uspokojenie, masz złego szefa, idź do kina, przestań się martwić, weź urlop i odpocznij od firmy, zjedz coś słodkiego, wypij jakiś dobry drink, a tak w ogóle to chodź z nami na papierosa, a może też idź do klubu fitness i tam wyładuj złość. Bo Teresa myśląc o tym, co się stało, to od odczucia stresu przeszła już do złości i wyładowywania jej na każdej osobie. W pewnym sensie każda z tych rad przyniesie Teresie ulgę. Tylko na jak długo? Oczywiście może mówić, że ma złego szefa – tylko czy to spowoduje, że szef zmieni postępowanie? "Przestań się martwić" też jest dobrą radą pod warunkiem, że wie się jak to zrobić. Urlop? Ucieczka niczego nie zmieni. Tabletka na uspokojenie, ciastko, drink, papieros też nie zamienią na stałe sytuacji, ale pomogą umniejszyć stan konta. Polecamy: Rola psychologa w planowaniu kariery Niestety wszystkie te metody są najczęściej stosowane. Niestety tylko na chwilę odciągają uwagę od problemu. Ale później i tak stres wraca ze zdwojoną siłą, bo dochodzi frustracja ze świadomości nierozwiązanego problemu. To co jest potrzebne Teresie to umiejętność poradzenia sobie ze stresującą sytuacją w czasie jej trwania. To, że Teresa będzie szukała sposobu na relaks po zdarzeniu nie spowoduje, że następnym razem sobie poradzi. Przygotowanie się do sytuacji potencjalnie stresującej Tu potrzebne jest przygotowanie się do sytuacji potencjalnie stresującej. Oczywiście nie wszystkie zdarzenia można przewidzieć, ale im więcej mamy przećwiczonych metod działania na wypadek zaistnienia niewygodnych zdarzeń, tym szybciej dopasujemy sposób postępowania do danej sytuacji. Pierwsze koło ratunkowe to zadbanie o obecność magnezu w organizmie. Wystarczy ograniczyć picie kawy. Można też dostarczyć magnez i to nie koniecznie w formie tabletek. Warto chociażby wrócić do picia kakao. Drugim kołem ratunkowym z jakiego Teresa może skorzystać to uświadomić sobie, że to nie prezes ją stresuje, ani koleżanki i koledzy, praca też jej nie stresuje. Nikt nie działa z intencją zestresowania jej. Stres powstaje w wyniku jej postrzegania tego, co się dzieje. Tu często do głosu dochodzą obawy przed oceną ze strony innych osób. Teresa musi uzmysłowić sobie, że pierwszy krok do pomocy sobie to zmiana własnej postawy, a nie próba wpłynięcia na innych. To ona oceniając sytuację jako zagrożenie daje zielone światło stresowi. Świadomość Teresy o tym, że sama ma wpływ na to jak się czuje, sprawi, że staną się bardziej skuteczne narzędzia służące do radzenia sobie z różnymi problemami. W tym z tymi wynikającymi z interakcji z prezesem i współpracownikami. Gotowość Teresy do pomocy samej sobie sprawi , że dużo więcej skorzysta na tym, co daje trzecie koło ratunkowe. Trzecim kołem jest uczestnictwo w warsztatach, w trakcie których Teresa nauczy się jak przygotowywać się do różnych sytuacji potencjalnie stresowych. Będzie miała okazję przygotować własne emocje i ciało do radzenia sobie z czekającym ją wyzwaniem. Pozna metody prowadzące do umiejętności zapanowania nad własnymi reakcjami i nad sytuacją. Sprawdzi po czym rozpoznawać własny stres, ale co też jest istotne dla zachowania kontroli nad sytuacją – nauczy się patrzeć na objawy stresu i innych. To od Teresy zależy czy idąc na następne spotkanie z zarządem będzie wchodzić na salę wyprostowana, pewna siebie, z dobrymi emocjami. Czy nie pozwoli na uwagi nie związane z omawianym tematem i na gry „podjazdowe”. Czy będzie spała wcześniej i czy do kina będzie chodziła po to, żeby sprawić sobie przyjemność, a nie szukać ucieczki od stresu w pracy. Zobacz także: Dyskryminacja kobiet na rynku pracy