Sentencje i cytaty o przyjaźni: najpiękniejsze i najśmieszniejsze propozycje na złote myśli o przyjaźni
Cytaty o przyjaźni sprawdzają się jako złote myśli albo wiadomości, które można wykorzystać jako uzupełnienie życzeń na urodziny, podpis wspólnego zdjęcia, w wiadomości SMS lub innej korespondencji. Oto najpiękniejsze wzruszające, ale też śmieszne sentencje o prawdziwej przyjaźni, które warto znać.
Najpiękniejsze cytaty o przyjaźni, które pozwalają wyrazić swoją sympatię do przyjaciela lub przyjaciółki, możesz wysłać w formie życzeń lub wykorzystać jako podpis. Świetnie sprawdzą się także jako krótki wpis na social media. Sentencje te wyrażają istotę prawdziwej przyjaźni, którą samodzielnie często trudno ująć w słowa. Oto najlepsze cytaty o przyjaźni. Spis treści: Piękne cytaty o przyjaźni Śmieszne cytaty o przyjaźni Cytaty o przyjaźni z bajek Piękne cytaty o przyjaźni Przyjaźń to piękna rzecz, ale należy ją pielęgnować, aby relacja z bliskimi osobami była jak najcieplejsza. Cytaty i aforyzmy sprawdzają się przy zachowywaniu wspomnień lub jako dodatek kartki okolicznościowej. Wykorzystaj np. jako życzenia walentynkowe dla przyjaciela. Oto wzruszające cytaty o przyjaźni: „Przyjacielu, jeśli będzie ci dane żyć sto lat, to ja chciałby żyć sto lat minus jeden dzień, abym nie musiał żyć ani jednego dnia bez ciebie.” Alan Alexander Milne „Naj­lep­szym przy­jacielem jest ten, kto nie py­tając o powód smut­ku, pot­ra­fi spra­wić, że znów wra­ca radość.” Jan Bosko „Nie idź za mną, bo nie umiem prowadzić. Nie idź przede mną, bo mogę za Tobą nie nadążyć. Idź po prostu obok mnie i bądź moim przyjacielem.” Albert Camus „Prawdziwy przyjaciel to nie ten, który odwala za ciebie całą robotę, lecz ten, który uświadomi ci, że wszystko masz zrobić sam.” Edward Stachura „Nawet w obliczu śmierci przyjemna jest świadomość posiadania przyjaciela.” Antoine de Saint-Exupéry „Jeden prawdziwy przyjaciel przyczynia się bardziej do naszego szczęścia niż tysiąc wrogów do naszego nieszczęścia.” Konfucjusz „Przyjaźń to najwspanialszy i najbardziej kosztowny dar. To sens i znaczenie wszystkich darów, ilekroć ludzie się obdarowują.” Paulo Coelho „Przyjaciel - ktoś, przed kim można głośno myśleć.” Phill Bosmans „Przyjaciel to ktoś, kto rozumie Twoją przeszłość, wierzy w Twoją przyszłość i akceptuje Ciebie takim, jakim jesteś.” Fryderyk Nietzsche Śmieszne cytaty o przyjaźni Mówi się, że najlepszy przyjaciel zawsze pomoże ci, kiedy upadniesz... jak tylko przestanie się z tego śmiać. Przyjaźń to wspaniała sprawa, pełna radości i miłości, ale też zabawnych sytuacji i charakterystycznego, "wewnętrznego" poczucia humoru, które rozumiecie tylko wy. Oto zabawne cytaty o przyjaźni: "Moi przyjaciele i ja jesteśmy szaleni. To jedyna rzecz, która trzyma nas przy zdrowych zmysłach". - Matt Schucker "Przyjaciele są jak prezerwatywy, chronią cię, gdy sprawy stają się trudne". - Oscar Wilde "Jesteśmy przyjaciółmi od tak dawna, że nie pamiętam, który z nas ma zły wpływ". - C.S. Lewis „Przyjaciel to człowiek, który wie wszystko o tobie i wciąż cię lubi.” - Elbert Hubbard Cytaty o przyjaźni z bajek Bajki, zarówno te w formie książek jak i animacji, bardzo często niosą ze sobą niezwykłą wartość moralną. Uczą dzieci, dlaczego przyjaźń jest ważna i podpowiadają, jak dbać o bliskie osoby. Oto najpiękniejsze cytaty z bajek, które podkreślają wagę przyjaźni: „Przyjaciele są jak ciche anioły, które podnoszą nas, kiedy nasze skrzydła zapominają jak latać.” - Antoine de Saint-Exupéry, Mały książę „Jedyne, co miało jakieś znaczenie, to to, że znalazłem mojego pierwszego przyjaciela, a tym samym zacząłem naprawdę żyć..” - Tove Jansson, Muminki „Dzień bez przyjaciela jest jak garnek bez jednej kropli miodu w środku” Kubuś Puchatek „Możesz pamiętać piękną twarz przez kilka dni, ale piękną duszę zapamiętasz na całe życie” Dzwonnik z Notre Dame „Każdy dzień spędzony z Tobą jest moim ulubionym dniem” Kubuś Puchatek „Są ludzie, dla których warto się roztopić.” - Kraina Lodu (bałwanek Olaf) Treść artykułu została pierwotnie opublikowana 09.01.2020. Czytaj także: Jak poznać swoją bratnią duszę? Jak zawrzeć nowe znajomości? Jak dbać o relacje z przyjaciółką?
„Rozwiedliśmy się z hukiem po roku małżeństwa. Mąż zdradzał mnie z moją przyjaciółką, nakryłam ich w naszym mieszkaniu”
„Nie od razu mnie zauważyli, zdążyłam im się dobrze przyjrzeć. Nic nie zostało mi oszczędzone. Czy coś myślałam? Nie pamiętam. Czułam się jak po nokaucie, najwięcej energii wkładałam w oddychanie, a świat i tak umykał mi spod nóg. – Justyna – w jego głosie nie było śladu poczucia winy, jedynie zdumienie i jakby pretensja, że przerywałam im miłe chwile”.
Telefon wibrował i piszczał jak wściekły, o mało mnie nie ugryzł, kiedy wreszcie udało mi się go znaleźć na dnie torby. Żeby mnie ukarać za zwłokę, wyświetlił nieznany numer. Zwykle nie odbieram takich połączeń, ale teraz coś mnie podkusiło. – Halo? – spytałam ostrożnie. – Justyna? No nareszcie, ile można czekać. Dobijam się do ciebie co najmniej od kwadransa. – Ala? Skąd się wzięłaś w moim telefonie? – spytałam rozbawiona. Od kwadransa, doprawdy. Ja nie widziałam jej ponad 10 lat. Straciłyśmy się z oczu zaraz po studiach, słyszałam, że wyjechała do Szwajcarii i bryluje w tamtejszych laboratoriach. Zawsze lubiła dłubać przy preparatach mikroskopowych. – Przyjechałam na wiosenny urlop – powiedziała niecierpliwie. – Mam zamiar się z wami spotkać, to jest ostateczna decyzja, od której nie ma odwołania. Jutro wieczorem u mnie, adres ten sam, co kiedyś. Nie pytam, czy będziesz, bo będziesz. Jasne? Jejku, jak ja się za nią stęskniłam, za jej komenderowaniem i poczuciem humoru. I za bałaganiarstwem. Zaraz powie, że bateria w komórce się kończy, a ona nie wie, gdzie jest ładowarka. Może w Szwajcarii? – To do jutra. Nie mogę dłużej rozmawiać, bo mam rozładowany telefon i… Aż mnie zgięło w pół, o mało się nie udusiłam ze śmiechu. Cała Ala. – Wariatka – powiedziała z czułością i rozłączyła się. Zaraz, co ona powiedziała? Że chce się z nami spotkać? Chyba nie myślała o dawnej ekipie? Na studiach byliśmy nierozłączni, ale potem wszystko się posypało, jakby moje rozstanie z Mateuszem rzuciło na nas cień. Rozwiedliśmy się po roku małżeństwa Rozstanie? Ładnie powiedziane, rozwiedliśmy się z hukiem po zaledwie roku małżeństwa, Mateusz zdradził mnie z dziewczyną, którą uważałam za swoją przyjaciółkę. Wyświechtany banał, ale zapewniam, że za każdym razem boli jak całkiem świeży, tym bardziej że odegrałam w nim rolę stuprocentowej naiwniaczki. Zaprosiłam Ankę do naszego życia, a dokładniej do mieszkania, które wynajmowaliśmy wspólnie z Madoksem i Kefirem, dwoma uroczymi wariatami, w wolnych chwilach studiującymi informatykę. Ala często do nas wpadała i zostawała na dłużej, więc okresowo mieszkaliśmy na kupie w piątkę. Było bardzo wesoło. Wiedziałam że chłopaki nie wyrzucą na bruk dziewczyny, która nie ma gdzie i za co mieszkać. Piękne to były czasy, wspominałabym je z rozrzewnieniem, gdyby nie nagłe zakończenie przyjacielskiej sielanki. Wróciłam do domu wcześniej niż zwykle. Drzwi otworzyłam kluczem, o tej porze nikogo nie było. Madox z Kefirem zaszczycali swymi osobami uczelnię, Mateusz pracował, a Anka pojechała do domu. Zrzuciłam w przedpokoju buty i poszłam do kuchni włączyć czajnik. Musiałam poruszać się bezszelestnie w skarpetkach, bo zajęci sobą, nie usłyszeli mnie. Za to ja ich jak najbardziej. Zdumiona dziwnymi odgłosami weszłam do pokoju, pewna, że kolesie informatycy jednak kiszą się w domu i oglądają film dla dorosłych. Nic lepszego nie przyszło mi do głowy, bo skąd mogłam wiedzieć, że źródłem dźwięków są mój świeżo poślubiony mąż oraz przyjaciółka, która zawdzięczała mi dach nad głową? Nie od razu mnie zauważyli, zdążyłam im się dobrze przyjrzeć. Nic nie zostało mi oszczędzone. Czy coś myślałam? Nie pamiętam. Czułam się jak po nokaucie, najwięcej energii wkładałam w oddychanie, a świat i tak umykał mi spod nóg. Oparłam się ciężko o futrynę, ruch zaalarmował Mateusza. – Justyna – w jego głosie nie było śladu poczucia winy, tylko bezbrzeżne zdumienie i jakby pretensja, w końcu zrobiłam mu świństwo przerywając miłe chwile, miało mnie nie być. Byłam taka głupia... Przyłapałam ich, jak to się mówi, na gorącym uczynku. Anka umknęła do łazienki, okrywając się złapaną w locie bluzką, Mateusz sięgnął po koc, ale po chwili wahania zrezygnował z zasłaniania się. Przecież byłam jego żoną. Bardzo się sobie dziwię, że go wtedy nie zabiłam. Zabrakło mi refleksu, bo jak Mateusz zobaczył, co się święci, zwiał do pokoju Madoksa i Kefira. W drzwiach był zamek, więc nie miałam szans, ale próbowałam, słowo daję. Szarpałam drzwi, aż wrócili chłopcy. Wtedy, płacząc, opowiedziałam im, jak zostałam skrzywdzona, usiedliśmy na podłodze, bo od wartowania po drzwiami bolały mnie nogi, Kefir zalał wrzątkiem kilka torebek herbaty. Sytuacja była idiotyczna. W łazience ukrywała się przede mną Anka, a w pokoju informatyków niewierny Mateusz. – Na twoim miejscu nie żądałbym gwarancji bezpieczeństwa – Madox brutalnie uświadomił Mateuszowi, na czym stoi. – Wyłaź, ciulu, mamy do pogadania. Poza tym to nasz pokój, przebrałbym się w coś domowego. – A ja robotę mam. Muszę odpalić kompa, program się sam nie napisze – dołożył swoje Kefir. Informatycy przebierali nogami, żeby dostać się do pokoju, Mateusz nie mógł się w nim wiecznie ukrywać. Ostatecznie wyszedł, ale nie policzyłam się z nim tak, jak chciałam. Kiedy w końcu otworzył drzwi, mój bojowy zapał znacznie osłabł – nie rozbiłam mu na łbie wazonu, jak planowałam. Nie pozwoliłam się przeprosić, nie chciałam słuchać wyjaśnień. Mateusz był butny, ale Anka płakała. Żałowała, że wszystko się wydało i straciła mieszkanie, czy naprawdę rozumiała, co mi zrobiła? Stawiałam na to pierwsze, dlatego wyrzuciłam ją tak, jak stała. Rozwiedliśmy się z Mateuszem i więcej żadnego z nich nie widziałam na oczy. A teraz Ala wpadła na pomysł spotkania po latach, miałam nadzieję że nie zaprosiła wszystkich z naszej paczki… Chociaż, czy ja wiem? Chętnie zobaczyłabym, co u nich. Rozstanie z pierwszym mężem przebolałam, dość szybko trafiłam na właściwego człowieka, z którym szczęśliwie żyję, więc dlaczego nie? Wszystko dobrze się skończyło. Mój pierwszy mąż był kanalią Pierwszą osobą, którą zobaczyłam po przekroczeniu progu mieszkania Ali, była niewierna przyjaciółka, Anka. Zaskoczona, zastygła na mój widok z kieliszkiem wina w ręce. – Justyna. – Anka. Nie powiedziałyśmy nic więcej, ale nie było między nami wrogości. Wyparowała przez lata, pozostawiając lekki osad na dobrych wspomnieniach. Przypomniałam sobie, jak dobrze nam się z Anką gadało, jak rozumiałyśmy się bez słów, miałyśmy podobne poczucie humoru. Nikt nie zastąpi przyjaciół z dzieciństwa i młodości, przy nich nie musimy udawać, że jesteśmy lepsi niż naprawdę. I tak ich nie nabierzemy, zbyt dobrze nas znają. – Ułożyło ci się? – spytała cicho Anka, gotowa znów kajać się i przepraszać. – Lepiej, niż myślałam. Mam cudownego męża i chyba zawdzięczam go tobie – zaśmiałam się niefrasobliwie. – Gdybyś wtedy z Mateuszem nie… – Błagam! – jęknęła Anka. – Uwolniłaś mnie od tego palanta – dodałam, pociągając łyk wina. – Wiesz, co u niego słychać? – Anka przymrużyła jedno oko. – Dawaj – zapaliłam się do tematu. – Poczekaj, aż sama zobaczysz – ucieszyła się Anka. No i zobaczyłam. Mój były mąż wparował na spotkanie dawnych przyjaciół, holując za sobą dziewczynę cud urody, tyle że dużo młodszą. A właściwie tak młodą, że zastanowiłam się, czy nie powiadomić organów ścigania. Oprowadzał ją dumnie, przedstawiając komu popadnie i tokując jak głuszec. Kurczę, a kiedyś był z niego taki fajny chłopak. – Myślisz, że darowałby sobie romanse z dziewczątkami, gdybyśmy zostali razem? – szepnęłam do Anki. – Najwyraźniej uratowałaś mnie przed losem ośmieszanej żony, może powinnam ci podziękować? Anka kiwnęła z rozmachem głową, ale zaraz spojrzała na mnie niepewnie. – Nie żartuję – zapewniłam ją. – Mateusz okazał się cienkim palantem, dobrze, że nie straciłam przy nim połowy życia, zanim wyszło to na jaw. Anka odetchnęła z wyraźną ulgą. – Strasznie żałowałam tego, co ci zrobiłam. Gdybym mogła cofnąć czas… Zależało mi na twojej przyjaźni. – Więc spróbujmy ją reaktywować – zaproponowałam od serca. Naprawdę miałam ochotę znów móc zaliczać Ankę w poczet dobrych koleżanek. Brakowało mi jej. Niewielu starych kumpli zostało w kraju, rozbiegliśmy się po świecie w poszukiwaniu lepszej i ciekawszej pracy. Ala mieszka w Szwajcarii, Madox w USA, zostaliśmy tylko we troje: Kefir, Anka i ja. No i Mateusz, ale jemu jakoś nie potrafiłam wybaczyć. Żeby chociaż nie afiszował się z tą pannicą, bo wyglądał przy niej jak głupek… – To co? Przyjaźń? – wyciągnęłam do Anki rękę. – Przyjaźń! – uścisnęła ją. Od tamtej pory często się spotykamy. Dobrze się rozumiemy i świetnie bawimy. Puściłam w niepamięć dawne winy Anki, ale mądrzejsza o doświadczenie, jednego nie zrobię na pewno. Nigdy nie przedstawię jej mężowi. Czytaj także:„Jadę na pierwsze wakacje ze swoim facetem i wstydzę się włożyć bikini. Nienawidzę swojego ciała”„Mój syn należy do społeczności LGBT. Przestańcie mówić mi, że nie jest człowiekiem”„Koledzy mojego faceta śmieją się, że jestem gruba i brzydka”
„Obraziłem się na przyjaciela, bo zapomniał o moich urodzinach. On walczył w tym czasie o życie, a mi jest teraz wstyd”
Nie warto obrażać się na najlepszego przyjaciela z powodu głupiego żartu. Szkoda, że tak późno się tego nauczyłem.
Damiana poznałem na studiach. Wystarczyło, że na siebie spojrzeliśmy i od razu wiedzieliśmy, że się bardzo polubimy. Przeżyliśmy wspólnie wiele fantastycznych chwil. Po studiach jednak rozjechaliśmy się do swoich miast i zajęliśmy własnymi problemami, rodzinami. Ale wciąż czuliśmy ze sobą specjalną więź i dzwoniliśmy do siebie raz, dwa razy w miesiącu. Co jakiś czas odwiedzaliśmy się nawzajem, a raz w roku urządzaliśmy sobie jakąś kilkudniową eskapadę tylko we dwóch. Cały czas nie mogłem się nadziwić temu, jak bez przerwy właściwie rozumiemy się bez słów. Utrzymywałem na przykład kontakt z innym dobrym znajomym ze studiów, Kornelem. Mieszkaliśmy niedaleko siebie, więc nawet widywaliśmy się częściej. Ale po kilku latach okazało się, że i tak nie bardzo już jestem w stanie się z nim dogadać. A z Damianem było zupełnie inaczej. Aż do czasu… Byłem zły, że zapomniał Z ważniejszych okazji, kiedy obowiązkowo do siebie dzwoniliśmy, były nasze urodziny. Przy czym ja zawsze pamiętałem o urodzinach przyjaciela, za to on zazwyczaj zapominał o moich. Przypominał sobie dwa, trzy dni później i dzwonił, kajając się, że praca, że rodzina, że wyleciało mu to z głowy. Trochę się wyzłośliwiałem nad nim, radziłem zmienić dietę na bardziej służącą pamięci, ale ostatecznie oczywiście mu wybaczałem. Choć było mi smutno, kiedy tego dnia nie dzwonił telefon od mojego przyjaciela. Szczególnie przykro mi było, gdy telefon milczał w dniu moich czterdziestych urodzin. Przyszykowałem sobie już nawet zestaw złośliwości, którymi obdarzę przyjaciela, gdy w końcu zadzwoni. Tym razem jednak Damian nie zadzwonił ani po tygodniu, ani po dwóch. I nawet po miesiącu! Ja też nie miałem zamiaru tego robić, bo w końcu to on zapomniał o moich urodzinach. Podejrzewałem, że przypomniał sobie o nich już tak późno, że wstydził się dzwonić z życzeniami. I teraz czeka na mój telefon, żeby jakoś zgrabnie obrócić sprawę w żart. – Coś ostatnio nie mówisz, co słychać u Damiana? – zapytała mnie któregoś dnia moja żona. – Nie gadam z nim od jakiegoś czasu. Nie zadzwonił do mnie na urodziny. – Nie gadacie już ze sobą dwa miesiące?! – Agnieszka patrzyła zdumiona. – Tak. I co z tego? – No co ty, Jurek, nie bądź taki obrażalski. Zadzwoń do niego. – Ani mi się śni. – A co, jeśli jemu się coś stało? Nie pomyślałeś o tym? Wszystko mu się zawaliło, a ja myślałem tylko o sobie Agnieszka miała rację. Zupełnie nie przyszło mi to do głowy. Przecież Damian miał problemy z wysokim cholesterolem, tak naprawdę w każdej chwili groził mu zawał. Dlatego od razu po rozmowie z żoną zadzwoniłem do przyjaciela. Nie odbierał. Dzwoniłem przez cały dzień. Bez rezultatu. W końcu nagrałem mu się na sekretarkę, prosząc, by oddzwonił. Przez kilka dni panowała głucha cisza. Jak na złość gdzieś mi się zgubił telefon do jego żony. Byłem tak zdenerwowany brakiem kontaktu nim, że chciałem natychmiast wsiadać w samochód i jechać tych kilkaset kilometrów, żeby zobaczyć, czy wszystko z nim w porządku. Ale wtedy zadzwonił telefon. Nie rozpoznałem numeru, ale odebrałem. – Halo? – Cześć, stary – usłyszałem słabiutki głos Damiana. – Damian?! Co z tobą? Nie dajesz znaku życia, a ja tu od zmysłów odchodzę! – Trochę ci to odchodzenie od zmysłów zajęło czasu – zakpił ze mnie. – Ja wiem, myślałeś, że zapomniałem o twoich urodzinach. Ale ja pamiętałem. Tym razem pamiętałem. Nie wiem dlaczego, może dlatego, że takie okrągłe? Ale cholera, dzień przed… Wszystko mi się nagle zwaliło na głowę. Kaśka zabrała Julkę – tak miały na imię jego żona i córka. – Wyprowadziły się. Przegrałem sprawę w sądzie, komornik wszedł mi na konto… A potem pan Bóg zabrał mi jeszcze oddech. – Miałeś zawał?! Tak?! – Niestety. – Ale dlaczego nie dzwoniłeś?! Przyjechałbym od razu do ciebie. – Lekarz zabronił mi jakichkolwiek wzruszeń. A jakbym zadzwonił wtedy i spróbował ci to wszystko opowiedzieć… Jak nic drugi zawał miałbym murowany. Teraz się już podkurowałem, minęło trochę czasu, to mogę na spokojnie pogadać. Damian opowiedział mi o kłopotach swojej firmy, o tym, jak żona odeszła z córką. Przyznał, że nie jest bez winy, bo przez te problemy finansowe zrobił się drażliwy, ciągle się kłócili. Teraz wciąż mieszkają osobno, ale odwiedzają go niemal codziennie. Zaproponowałem, że i ja mogę przyjechać, ale nie chciał. Prosił tylko, żebym do niego dzwonił często. Telefonowałem więc do Damiana codziennie. Rozmawialiśmy długie godziny, wspominaliśmy stare dzieje. Kiedy czułem, że się rozkleja, kończyłem rozmowę, żeby nie narażać go na nadmiar wzruszeń. I wtedy zadzwonił do mnie Kornel, nasz stary znajomy ze studiów. Zapytał mnie, jak się trzymam po tym wszystkim, przeprosił, że nie dzwonił wcześniej, ale dopiero co się dowiedział. Kiedy zapytałem, o co mu chodzi, był zdziwiony. – To ty nie wiesz, że Damian miał zawał? – zapytał. – Wiem, ale powoli z tego wychodzi. – Co ty pleciesz. On umarł… Halo, Jurek?! Jesteś tam – nic więcej nie słyszałem, bo rozłączyłem się. Kiedy wyszedłem z szoku, pomyślałem, że Kornel musiał się pomylić. Wiecie, jak to jest. Ktoś coś komu powie, potem ktoś następny coś dopowie... Uznałem, że muszę jak najszybciej zadzwonić do Damiana. On jednak był szybszy. – Kornel mówił prawdę, Jurek – usłyszałem w słuchawce jego słabiutki głos. – Ja nie żyję. Nie przeżyłem tego zawału. Jak chcesz, możesz mnie teraz odwiedzić. Leżę w grobie moich rodziców. – Ale… Damian, jak to się stało? – Tak jak ci opowiadałem. Tylko koniec był inny. Umarłem w dniu twoich urodzin. Pewnie się dziwisz, jakim cudem mogę z tobą rozmawiać przez telefon? Sam nie wiem. Ale postanowiłem wykorzystać tę możliwość. Pomyślałem, że jakoś przygotuję cię na tę moją śmierć. – Kiedy mi chciałeś powiedzieć? – Nie wiem. Polubiłem te nasze rozmowy. Wiem, w końcu i tak by się wydało, że jestem martwy, ale szkoda, że stało się to tak szybko. To do zobaczenia na moim grobie. Będę tam… Byłem w szoku. I choć nie rozumiałem do końca, jak to wszystko możliwe, miałem zamiar pojechać na grób przyjaciela. Powiedziałem o tym żonie, ale ta tylko się uśmiechnęła i powiedziała. – Nigdzie nie jedziesz. To był tylko żart. – Słucham?! – Dzwonił do mnie Damian i powiedział, że zrobił ci taki dowcip, żeby cię ukarać za brak zainteresowania po jego zawale. Ale prosił, żebym ci powiedziała prawdę, bo jakbyś go zobaczył żywego na cmentarzu, sam mógłbyś dostać zawału… Byłem wściekły na przyjaciela i przysiągłem sobie, że już nigdy się do nie niego nie odezwę. Nie odbierałem jego telefonu, a jak zadzwonił z innego numeru, rozłączałem się. Byłem też nieczuły na prośby żony, która namawiała mnie do pogodzenia się z nim. Uważałem, że zakpiono ze mnie okrutnie. Nie uwierzyłem też Agnieszce, kiedy powiedziała, że Damian znów trafił do szpitala. Ale potem ogarnął mnie strach. A co, jeśli rzeczywiście życie Damiana jest zagrożone. Już raz przez swoją głupią dumę nie przyszedłem przyjacielowi z pomocą, gdy mnie potrzebował. Może lepiej dać się w razie czego oszukać, niż potem do końca życia wyrzucać sobie brak reakcji? Postanowiłem pojechać do Damiana. Okazało się, że rzeczywiście leży w szpitalu i wygląda marnie. Z trudem powstrzymałem łzy. Damian to zauważył. – Nie jest tak źle – uśmiechnął się. – Damian, obiecaj mi, że jeśli jeszcze raz się obrażę na ciebie za taką głupotę, jak nieskładanie życzeń, to mi skopiesz tyłek. – Masz to jak w banku, stary. Więcej prawdziwych historii: „Mój mąż zdradził mnie i zostawił biedną kobietę z brzuchem. 20 lat później zaproponowałam jej, by zamieszkała z nami” „Córki traktowały mnie jak służącą i opiekunkę. Po latach zorientowałam się, jak bardzo przez to zaniedbałam męża” „Po śmierci ojca musiałem go zastąpić matce i siostrom. Były tak zazdrosne, że nie pozwalały mi na szczęśliwy związek” „Pogodziłam się z tym, że mogę nie dożyć 30. Bolało mnie tylko to, że nie dam mężowi upragnionego dziecka”
„Mój przyjaciel zakochał się w okropnej babie. Żeby go przed nią ratować, sam postanowiłem ją poderwać i porzucić”
Olek to świetny facet i zasługuje na lepszą kobietę niż Iza. Tak sądziłem, lecz chyba byłem w błędzie... A teraz jest już za późno...
Co mnie podkusiło, żeby się wtrącać?! Cóż, chciałem tylko ratować kumpla przed nieodpowiednim związkiem. Ale nie wszystko poszło zgodnie z planem. W przeciwieństwie do większości znajomych zawsze bardzo lubiłem Olka. To prawda, był nieco sztywny i niezręczny w kontaktach z płcią przeciwną, miał też specyficzne poczucie humoru, a jego żarty nie zawsze były zrozumiałe dla innych. Ale miał też w sobie dużo ciepła i dobroci, takiej pozytywnej energii, którą potrafił natchnąć wiele osób. Dlatego gdy nasza paczka rozbijała się czasem na podgrupy, ja nie unikałem jego towarzystwa i nie czułem się w nim źle. On to wyczuwał i może dlatego odwzajemniał moją sympatię. I pewnie z tych względów uważano nas często nawet za przyjaciół, choć to nie była prawda. Po co ona ją tu przyprowadziła?! Do naszej paczki co rusz ktoś dołączał. Wszyscy nowi szybko się aklimatyzowali, dlatego nikt nie miał oporów, żeby przyprowadzać na nasze spotkania innych znajomych. Aczkolwiek nie wiem, co kierowało Magdą, gdy któregoś dnia sprowadziła Izę. Ona już na pierwszy rzut oka nie pasowała do nas. Taka dumna, wyniosła, posągowa piękność. Spoglądała na nas z lekkim pobłażaniem, wyrażającym poczucie wyższości. Sama chyba musiała być zdziwiona, jak trafiła w takie miejsce, które nie wydawało się być dla niej odpowiednie. A na dodatek „tutejsi” mężczyźni nie byli zainteresowani wielbieniem jej niezwykłej piękności. Dlatego byłem pewien, że po tym pierwszym razie zniknie i więcej się już wśród nas nie pojawi. I tak by się pewnie stało, gdyby nagle na spotkanie nie wpadł Olek. Przywitał się ze wszystkimi machnięciem ręki i siadłby zapewne gdzieś z boku, ale... w oko wpadła mu Iza. Na jej widok cały zesztywniał, co w jego wypadku nie było zbyt trudne, bo z natury był dość sztywny. Następnie podszedł do Izy i złożył jej głęboki ukłon, jakby składał hołd dostojnej damie. Ona, widząc ten wiernopoddańczy gest, wysunęła w jego stronę delikatnie swoją dłoń, w taki sposób, aby nie było wątpliwości, że życzy sobie złożenia na niej delikatnego pocałunku. – Aleksander jestem – przedstawił się Olek. – Izabella – odpowiedziała mu „nowa”, kładąc wyraźny nacisk na drugi człon swojego imienia. Ktoś zaraz zrobił miejsce obok Izy, ale gdyby tak nawet nie było, Olek usiadłby temu komuś na kolanach, aby tylko znaleźć się jak najbliżej kobiety, która wywarła na nim tak ogromne wrażenie. Na nas zaś nie mniejsze wywarło jego zachowanie. Dla Olka bowiem jakby w jednej chwili świat przestał istnieć, a całym sensem życia stała się Iza. Wpatrywał się w nią nieustannie, ona zaś z wielkim zadowoleniem przyjmowała te hołdy. Uważała chyba zresztą, że są pewną normą i wydawało się, że daje nam do zrozumienia: „patrzcie, jak należy się obchodzić z taką kobietą jak ja”. Zupełnie stracił głowę Nikogo nie zdziwiło, że Olek zaproponował Izie odwiezienie do domu. Kiedy wyszli, posypały się złośliwe docinki, przy czym bardziej nimi chłostany był nasz znajomy niż jego wybranka. Zrobiło mi się go żal i pomyślałem, że nie powinienem tak tej sprawy zostawić. Następnego dnia zadzwoniłem do Olka i umówiłem się z nim na piwo. Ucieszył się z mojego telefonu i oświadczył, że ma mi coś ważnego do powiedzenia. – I jak tam wczorajsza... randka? – zagaiłem, gdy usiedliśmy nad naszymi kuflami. – No wiesz, Łukasz, to nie była taka całkiem randka – napuszył się Olek, będąc dumnym, że podejrzewam go o możliwość randki z „taką kobietą”. – A co to było? – Spotkanie bratnich dusz, z którego pewnie wyjdzie coś więcej... – oczy mu się rozmarzyły i niemal odpłynął. – Czyli co? – ciągnąłem go za język. – Wiesz, nie chcę jej pospieszać, ale... – zawiesił głos. – Ale co? – zapytałem i sięgnąłem po mój kufel z piwem. – Mam nadzieję, że za kilka miesięcy będziemy już małżeństwem. Zakrztusiłem się złocistym płynem, a potem spojrzałem uważnie na Olka, sprawdzając, czy aby sobie nie dowcipkuje. Ale on nie byłby zdolny do tego typu żartów, a w tej chwili patrzył na mnie ze śmiertelną powagą. Ja zaś zrozumiałem, że mój czas na przeciwdziałanie jego związkowi z Izą skurczył się do minimum. Dlatego musiałem błyskawicznie wybić koledze te amory z głowy. – Słuchaj, Olek, ona nie jest dla ciebie. – Co ty mówisz, Łukasz? – Mówię, że ona nie jest dla ciebie. Jesteś wart wspaniałej kobiety. – I ona taka jest. – Nie jest. To zimna, zadufana w sobie larwa – postanowiłem nie owijać w bawełnę. – Uwierz mi na słowo, wiem, co mówię, bo na kobietach znam się dużo lepiej od ciebie... – No tak, przecież zmieniasz je jak rękawiczki – prychnął pogardliwie Olek. – To nie tak... – Dobra, dobra. Iza też ci pewnie wpadła w oko. Ale nic z tego. Nie oddam ci jej! Ona jest moja i ożenię się z nią, czy ci się to podoba, czy nie. Musiałem coś zrobić Zrozumiałem, że logiczną argumentacją do niego nie dotrę. Dlatego musiałem zablefować. – Dobra, rozgryzłeś mnie. Ona mi się bardzo podoba, dlatego będziesz miał we mnie konkurenta. – Żartujesz? – Olek przyjrzał mi się podejrzliwie. Wprawdzie potwierdziłem jego domysły o swoim zauroczeniu Izą, ale takie rzucenie mu rękawicy wprost, nie mieściło mu się w głowie. – Sam się przekonasz... Od tego dnia zacząłem zupełnie otwarcie rywalizować o względy Izy, szczególnie w trakcie spotkań naszej paczki. Oczywiście nie robiłem tego na serio, tylko udawałem. Najwyraźniej dobrze, skoro moje zaloty były traktowane poważnie zarówno przez samą zainteresowaną, jak i przez Olka, który był coraz bardziej zdołowany. Wiedział doskonale, że w tej konkurencji byłem od niego zdecydowanie lepszy. Natomiast nasi wspólni znajomi nieźle bawili się tą całą grą. Dla nich nie ulegało wątpliwości, że Iza nie interesuje mnie jako kobieta. Uważali chyba jednak, że konkuruję z Olkiem tylko po to, żeby zrobić mu na złość. Pierwsza dała temu wyraz Magda. – Łukasz, daj spokój. Tylko nie mów, że nie wiesz, o czym mówię. Na początku to nawet było śmieszne, ale teraz... Zobacz, jak Olek się męczy... – Trzeba było tu nie sprowadzać Izy, to by się nie męczył – odpaliłem jej. – Ale co ci przeszkadza, że ona mu się podoba. – Znam takie, jak ona. Owinie go wokół palca i puści kantem.... – A wiesz, czemu ją sprowadziłam do naszej paczki? Bo mi się przyznała, że chciałaby już spotkać kogoś, z kim się zwiąże na dobre. Kogoś na poważnie... Ja wiem, że ona jest śmieszna, zadufana w sobie. Ale może Olek potrzebuje kogoś takiego, żeby go czcić, wielbić? Skąd wiesz, że tak nie jest? Popełniłem błąd W sumie miała rację. Jakie mam prawo wybierać Olkowi dziewczynę? Bo może Iza to zły wybór, ale każdy ma przecież prawo do błędu. I na tym błędzie powinien się uczyć. Dlatego zadzwoniłem do Olka i powiedziałem mu, że rezygnuję z ubiegania się o względy Izy. Przyznałem się też, że robiłem to dla żartu i przeprosiłem go za to. Nie przewidziałem tylko jednego... Ten wieczór po pracy miałem zamiar spędzić sam. Jednak nie było mi to dane, bo pod drzwiami czekała na mnie Iza. Zaprosiłem ją do środka, zrobiłem herbatę. A ona nagle oświadczyła: – Musimy poważnie porozmawiać. – O czym? – O nas. Ostatnio mnie unikasz... Wiem, że robisz to dla Olka, ale chciałam ci powiedzieć, że niepotrzebnie. Olek to sympatyczny facet, ale... nudziarz. Owszem, jestem dla niego miła, bo on mnie na początku najsympatyczniej potraktował z was wszystkich. Ale nie jestem nim zainteresowana. Tak więc jeśli chcesz, to możemy... – zawiesiła głos – przejść na kolejny etap znajomości. – Iza...– zastanawiałem się, czy powinienem być miły w tym, co zaraz powiem, ale uznałem, że to bez sensu. – Ja nigdy nie byłem tobą zainteresowany. Podrywałem cię dla żartu i wszyscy, poza tobą i Olkiem, to widzieli. Po prostu uznałem, że Olek zasługuje na kogoś lepszego, niż zimna, zakochana w sobie kobieta. Bo nie jest nudziarzem, tylko wspaniałym facetem... Nie byłem pewny, czy mi uwierzyła. Nawet miałem wrażenie, że uznała, że mówię te wszystkie rzeczy, żeby zniechęcić ją do siebie, poświęcając się dla kolegi. W każdym razie wyszła bez słowa i nigdy więcej nie pokazała się w naszym gronie. Unikała też kontaktu z Olkiem, nie odbierała od niego telefonów. Opowiedział mi to niemal ze łzami w oczach. W końcu jednak przebolał tę stratę i znalazł sobie żonę. Tyle tylko, że to była taka Iza do kwadratu. Widać rzeczywiście kogoś takiego potrzebował. Ja natomiast wciąż zastanawiam się, czy gdybym nie podjął tej głupiej rywalizacji, to czy Iza zdecydowałaby się być z Olkiem? Czy też jej decyzja o zniknięciu z naszego grona miała jakiś związek ze mną? Nie wiem i pewnie się nigdy tego nie dowiem. Jedno jest pewne. Nigdy więcej już nie uznam, że „ktoś nie jest dla kogoś” i nie będę się mieszał w cudze związki. Więcej prawdziwych historii: „Anoreksja prawie zabrała mi córkę, a ja nic nawet nie zauważyłam...” „Przy mężu nieudaczniku wciąż marzyłam o życiu na poziomie u boku Marka. Spotkałam go lata później” „Siostra mojego męża to zazdrosna jędza. Postanowiła zatruwać mi życie, bo jej zdaniem nie jestem wystarczająco dobra” „Całe życie wstydziłam się niepełnosprawnej matki. Dziś oddałabym wszystko, by wyjść z nią na chociaż jeden spacer”
„Wyswatały córkę i syna, a potem się pokłóciły o młodych”. Czyli o wtrącaniu się rodziców w życie dzieci
Byłyśmy z Renią takie szczęśliwe. Oczywiście zaakceptowałybyśmy każdą partnerkę czy partnera naszych dzieci, ale to, że wybrali właśnie siebie, dla nas było jak najwspanialszy prezent.
Mieszkamy z Renią przy jednej ulicy i znamy się prawie od zawsze – na początku było tylko „cześć, cześć”, z czasem połączyła nas prawdziwa babska przyjaźń. Kiedy Renia urodziła syna, a rok później ja zostałam mamą Milenki, zaczęłyśmy żartować, że byłoby wspaniale, gdyby pewnego dnia nasze dzieci się ze sobą związały. – Nie wyobrażam sobie, że pewnego dnia przyjdzie jakaś obca dziewucha i zabierze mi mojego Pawełka. – żartowała Renia, a ja jej wtórowałam. – Milenka nie jest obca, miałabyś łatwiej. – dopowiadałam. – Wiadomo, wszystko zostałoby w rodzinie. – kwitowała ze śmiechem. Nasi mężowie tylko machali ręką i mruczeli pod nosami coś o „głupim gadaniu”. Oni mieli swoje sprawy i swoje tematy. Grali razem w karty, jeździli na ryby, na piwko. Nigdy nie naciskałyśmy na nasze dzieci. To wszystko było raczej formą żartu. Obie wiedziałyśmy, że nie ma co dzieciom życia układać. Zarówno ja, jak i Renia, miałyśmy bardzo wścibskie teściowe i obiecałyśmy sobie, że nigdy takie nie będziemy. Dlatego kiedy nasze dzieci dorosły, absolutnie nic im nie sugerowałyśmy. Milenka nawet przyprowadziła do domu jakiegoś chłopaka, ale szybko okazało się, że nie są dla siebie stworzeni. Zresztą mojemu dziecku nie w głowie były amory. Milena to bardzo ambitna dziewczyna, po maturze poszła na studia. I to na prawo. Pękałam z dumy na myśl, jaką mam mądrą córkę. No i co? Nie takie najgorsze z nas swatki Pewnego dnia pod wieczór zadzwoniła do mnie Renia. – Możesz rozmawiać? – od razu przeszła do rzeczy. – Milena nie kręci się gdzieś w pobliżu? – Nie, jest u koleżanki, a co się dzieje? – Wyobraź sobie, że Paweł zamierza zaprosić ją na wesele Wojtka. – wyznała podekscytowanym tonem. – Syna twojej siostry? – upewniłam się. – Naprawdę? Ale… dlaczego? Tak nagle? Mam nadzieję, że mu tego nie zasugerowałaś. – zaniepokoiłam się. Nie chciałam, żeby Paweł zaprosił Milenę na wesele kuzyna, bo tak kazała mu matka. Wolałam, żeby sam do tego doszedł, bez pomocy Reni. – A skąd! – zaprzeczyła natychmiast. – Sama się zdziwiłam, bo dotąd niczego nie zauważyłam, ale chyba Milenka już dawno wpadła mu w oko. To znaczy, tak wnioskuję, ale podpytam jeszcze dzisiaj Pawła delikatnie…. – Daj spokój, nie będziemy się wtrącać – machnęłam ręką. – Ale… to naprawdę wspaniała wiadomość. Milence przyda się trochę rozrywki, cały czas tylko siedzi z nosem w książkach Do pokoju wszedł Mirek. Spojrzał na mnie dziwnym wzrokiem, a ja szybko zakończyłam rozmowę z Renią. – Znowu coś knujecie? O co chodziło z tą rozrywką? – nie rozumiał. – Pamiętasz, że syn siostry Reni niedługo się żeni? – No, chyba coś Kazik wspominał… – Wyobraź sobie, że Paweł chce zaprosić Milenkę na to wesele. Ale ani słowa, nie chcę jej zepsuć niespodzianki. Mam nadzieję, że będzie zadowolona. Kiedy zobaczyłam ich razem serce zabiło mi szybciej Przed weselem pojechałam z córką na zakupy. Kupiłam jej nową sukienkę, buty… A kiedy zobaczyłam ich razem – moją piękną córkę i eleganckiego Pawła – serce zabiło mi szybciej. Naprawdę do siebie pasowali. Milena wróciła do domu o piątej rano. Oczywiście kiedy tylko usłyszałam, że wchodzi do mieszkania, poderwałam się na równe nogi. Wystarczyło jedno spojrzenie na moją córkę i uśmiechnęłam się w duchu. – Jak się bawiłaś? – zapytałam, chociaż właściwie nie musiałam tego robić. Już wiedziałam. – Było naprawdę wspaniale. Nie przypuszczałam, że z Pawła jest taki fajny chłopak. Zapamiętałam go raczej jako gburowatego nastolatka… – Milena, on miał wtedy 15 lat. Każdy chłopak w tym wieku tak się zachowuje. – podsumowałam. – Taaak, chyba masz rację. Od tej pory wisiałyśmy z Renią każdego dnia na telefonie i w każdej wolnej chwili biegałyśmy do siebie nawzajem. – I co, mówił coś? Gdzie byli, co robili? Milena ani słowem nie pisnęła. – Co ty, chodzi po domu z jakąś tajemniczą miną i ani pary z gęby… Ale myślisz, że coś z tego będzie? Mirek i Kazik śmiali się z nas otwarcie. – Ech, dajcie dzieciom spokój. Jak coś ma z tego wyjść, to wyjdzie, a wam nic do tego. – powtarzał mój mąż. – No właśnie – dodawał Kazik. – Jak to: nam nic do tego? – oburzałam się. – A wy byście nie chcieli, żeby Paweł i Milenka się związali? – Będzie, co ma być – podsumowywał Mirek, a Kazik mu przytakiwał. Tymczasem Milena i Paweł coraz bardziej zbliżali się do siebie. Ślepy nie zauważyłby tej różnicy, jaka zaszła w zachowaniu mojej córki. Coraz częściej była nieobecna duchem, zamyślona, rozmarzona jak nigdy… – Dziecko, ty się zakochałaś, prawda? – zagadnęłam ją wreszcie. – Mamo, nie chcę zapeszać. – zastrzegła i zniknęła w swoim pokoju. Minęło kilka tygodni, zanim Milena i Paweł potwierdzili to, co my z Renią już wiedziałyśmy: przyznali się, że są parą, a Milenka w tajemnicy wyznała mi, że chyba po raz pierwszy w życiu tak naprawdę się zakochała. Nieoczekiwana ciąża Byłyśmy z Renią takie szczęśliwe. Oczywiście zaakceptowałybyśmy każdą partnerkę czy partnera naszych dzieci, ale to, że wybrali właśnie siebie, dla nas było jak najwspanialszy prezent. Wszystko się układało. Milena studiowała, Paweł pracował i uczył się zaocznie, a każdą wolną chwilę spędzali we dwoje. Nasze gołąbeczki. Świata poza sobą nie widzieli. Nie minął rok, kiedy próbowałyśmy z Renią dojść do siebie po kolejnym szoku, jaki wywołali młodzi. Prawdę mówiąc, byłam załamana. Uważałam, że Milena zaprzepaściła swoją szansę na godne życie, że wszystko jest już stracone… Ciąża. Kiedy młodzi nas poinformowali, oniemieliśmy. Wszyscy. Nawet Mirek i Kazik, którzy zazwyczaj mają dużo do powiedzenia. Niby Milena i Paweł nie byli już dziećmi, oboje mieli po dwadzieścia kilka lat, ale chyba wszyscy byliśmy zgodni co do jednego – to za wcześnie. Owszem, Paweł pracował, ale kokosów nie zarabiał, wciąż jeszcze studiował. A Milena? Miała bardzo dobre oceny, studiowała dziennie, ale wyglądało na to, że będzie musiała się przenieść na zaoczne. No bo jak inaczej? I ja, i Renia wciąż pracowałyśmy. A zresztą my już swoje dzieci odchowałyśmy… – Co wy narobiliście? – zapytałam, chowając twarz w dłoniach. Pierwszy otrząsnął się Mirek. – Nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem. Jakoś to będzie. – zawyrokował. Sugerowałyśmy młodym ślub, ale oni uparli się, że chcą z tym poczekać. – Teraz przed nami ważniejsze wydatki – stwierdziła Milena. – Ale my przecież damy wam pieniądze na wesele. – nie rozumiałam. – Ty lepiej, babko, wózek wnukowi kup. – Mirek rozładował atmosferę. Zastanawiałyśmy się z Renią, jak to ugryźć. Tak, wiem, Milena i Paweł byli dorośli, ale wciąż jeszcze nie mieli pojęcia o prawdziwym życiu. Musiałyśmy im pomóc. W końcu przedstawiłyśmy młodym naszą propozycję: zamieszkają u mnie i Mirka na poddaszu, a Renia i Kazik wyłożą pieniądze na remont. Milenka rzeczywiście przepisała się na studia zaoczne. Chciała wziąć dziekankę, ale przekonałyśmy ją z Renią, że nie ma takiej potrzeby. – Weekendy mamy wolne, możemy na zmianę zajmować się dzieckiem. – wyjaśniłam córce. Niby próbowałam przekonać ją, że wszystko będzie w porządku, ale sama miałam czarne myśli. Wiadomo, jak to bywa z małym dzieckiem, tym bardziej że oni sami jeszcze byli dziećmi. Jaś urodził się w grudniową, bardzo mroźną noc i od razu skradł serca całej rodziny. Oszalałyśmy z Renią na punkcie wnuka. Był idealny, trochę podobny do Mileny, trochę do Pawła. Wziął to, co najlepsze z obojga rodziców. Ale nad naszym domem szybko zgromadziły się burzowe chmury. Musiałabym być głucha, żeby nie słyszeć tych kłótni docierających z poddasza… Próbowałam je ignorować, ale serce matki krwawiło. Nie tak to wszystko miało wyglądać Ciągle chodziłam podminowana, chociaż próbowałam robić dobrą minę do złej gry. Jednak miarka się przebrała, kiedy pewnego dnia przyszła do mnie Renia i zapytała: – Słuchaj, może porozmawiałabyś z Mileną? Paweł jest sfrustrowany. – A co się dzieje? – zapytałam, próbując ukryć swoje emocje. – No to jak to, ty nie wiesz? Mieszkasz z nimi pod jednym dachem i nie widzisz, że oni jakiś kryzys przechodzą? – zdziwiła się przyjaciółka. – Wiesz, ja się nie wtrącam. – złożyłam przed sobą ręce w obronnym geście. – I tobie radziłabym to samo. – No moja kochana, jak mogę patrzeć biernie na to, co się dzieje, skoro moje dziecko mi się skarży? Mój instynkt macierzyński zadziałał. Od razu się najeżyłam. – A niby na co się skarży? Milenka nocami nie śpi i bawi Jasia, a ten chrapie w najlepsze. Co mu niby nie pasuje? – He, he, podobno się nie wtrącasz – mruknęła tylko Renia. – Ale to nie znaczy, że nie słyszę. Dowiem się w końcu, co mówił Paweł? – Wiesz, narzekał, że wraca z pracy zmęczony, całe weekendy spędza na uczelni, a po powrocie do domu wieczne pretensje Mileny – podsumowała całą sytuację w jednym zdaniu. – Dziecko płacze, on chodzi niewyspany, a Milena w ogóle go nie rozumie. Zatrzęsłam się ze złości. – A to on, biedaczek, nie wiedział, że dziecko płacze? – fuknęłam. – Cóż, mógł się nie brać za dzieci, skoro się do tego nie nadaje. A tak na marginesie to powiem ci, że nie tylko on chodzi niewyspany, bo jedynymi osobami, które śpią w tym domu, są Mirek i Jaś. Mirek, bo on zawsze miał mocny sen, a Jaś, bo Milenka dniami i nocami nosi go na rękach, żeby mógł się wyspać, bo odłożony do łóżeczka podnosi alarm. Nawet ja nie mogę spać, bo mi serce pęka, kiedy słyszę jego płacz… – Mogli zamieszkać z nami – rzuciła Renia. – Mnie by to nie przeszkadzało. – Czy ja powiedziałam, że mi to przeszkadza? Tylko stwierdziłam fakt. Koniec przyjaźni? Prawdę mówiąc, zdenerwowałam się wtedy na Renię, jak nigdy wcześniej. Nie pamięta wół, jak cielęciem był. Sama narzekała na Kazika, że jej nie pomaga przy Pawełku, że nie może na niego liczyć… A teraz co, nagle zapadła na amnezję? Niestety, odgłosy kłótni dochodzące z poddasza były coraz częstsze i coraz głośniejsze. Serce mi pękało, ale przecież miałam się nie wtrącać. Rwałam sobie włosy z głowy i nie chciałam słuchać Mirka, który powtarzał mi: – To minie, przecież o tym wiesz. Nie pamiętasz, jak to z nami było, kiedy Milenka przyszła na świat? Całe życie stanęło na głowie. Oni muszą się dotrzeć, porozumieć, a nam nic do tego. Będzie dobrze, zobaczysz. Renia po naszej ostatniej rozmowie była jakby obrażona, chociaż nadal często do nas wpadała. Nie wiedziałam tylko, czy do syna, czy do mnie. Nie komentowała już sytuacji między młodymi. Do czasu. Wiedziałam, że w końcu nie wytrzyma. – Czy ty wiesz, że Paweł chciał wyjść z kolegami ze studiów do baru, a Milena zrobiła mu karczemną awanturę? No, kto to widział. Zamknęła chłopaka w domu, a potem dziwi się, że jest sfrustrowany i ma dość. – zacmokała z niesmakiem ustami. – No, moja droga, nie tylko życie Pawła uległo diametralnej zmianie. Milenka też straciła kontakt z koleżankami, nie ma czasu na wyjścia do kina czy na plotki – podsumowałam. – Bo karmi piersią. – Renia podniosła głos. – A Paweł wcale nie musi z nią cały czas siedzieć. – Cały czas? Przecież od poniedziałku do piątku pracuje, a w weekendy oboje są na wykładach. To takie dziwne, że wieczorami Milena chce, żeby Paweł z nią został? – No, jeszcze niech ma do niego pretensje o to, że pracuje. – oburzyła się moja przyjaciółka. Nigdy wcześniej nie pokłóciłam się z Renią. Ba! Nigdy nie zdarzyło się nawet, żebyśmy miały odmienne zdanie. We wszystkim się ze sobą zgadzałyśmy. A teraz, za sprawą problemów naszych dzieci, nagle stanęłyśmy po przeciwnych stronach barykady i nie mogłyśmy sobie z całą sytuacją poradzić. O wszystkim opowiedziałam Mirkowi. Wyżaliłam mu się, a on tylko machnął lekceważąco ręką. – Nie macie poważniejszych problemów? Mężczyźni. Na nich zawsze można liczyć – pomyślałam. I… nie pomyliłam się. Bo sytuację uratowali właśnie Mirek i Kazik. To ich życie, my go za nich nie przeżyjemy W tajemnicy przede mną i przed Renią zorganizowali spotkanie we czworo. Kiedy weszłam z mężem do restauracji i zobaczyłam na miejscu Renię i Kazika, oniemiałam. Przyjaciółka była nie mniej zaskoczona. – Postanowiliśmy zorganizować to spotkanie na neutralnym gruncie – zaczął uroczyście mąż Reni – żeby porozmawiać w spokoju, bez wzajemnego oskarżania się. Zawsze świetnie się dogadywaliśmy i uważamy, że problemy naszych dzieci nie mogą tego zmienić. – Młodzi się wkrótce dogadają, a wy pokłócicie się na śmierć – dodał Mirek. – Naprawdę myślicie, że się dogadają? – zapytałam z nadzieją drżącym głosem. – Kto się czubi, ten się lubi. A przecież widać gołym okiem, że oni świata poza sobą nie widzą. Dziecko przyszło, zaczęły się obowiązki, to i zrobiło się nerwowo – podsumował mój mąż. – W każdym razie muszą się wyprowadzić. Uważam, że najlepiej będzie im na swoim. Zresztą sami mówili, że chcieliby coś wynająć… Nieoczekiwanie Renia stanęła po jego stronie. – A wiesz, Mirek, że ja też o tym myślałam. To chyba będzie najmądrzejsze wyjście. Niech się docierają tylko we dwoje, bez nadzoru i nasłuchu starych. Uśmiechnęłam się do niej szeroko. Przez nasze ostatnie sprzeczki byłam przybita. Brakowało mi mojej dawnej Reni, mojej przyjaciółki. – A tymczasem mamy plan. – odezwał się Kazik. – Dziś wieczorem wyganiamy młodych do kina, żeby pobyli tylko ze sobą, a wnuk zostaje z nami. – Z wami? Znaczy z tobą i Mirkiem? – zdziwiła się Renia. – Nie no, z nami i z wami. – powiedział Kazik, a całe towarzystwo ryknęło śmiechem. Tamtego wieczoru, kiedy Jaś zasnął ukołysany w ramionach dziadka Kazia, porozmawiałam szczerze z Renią. Obiecałyśmy sobie nawzajem, że nie będziemy już rozmawiać o problemach naszych dzieci. To są ich sprawy, niech sobie życie układają. Nie ma co zmarnować takiej pięknej przyjaźni, jaka nas łączy. Więcej listów do redakcji:„Powiedziałem żonie: »Sorry skarbie, ale nasz czas minął« i odszedłem do młodej kochanki. Chciałem poczuć, że żyję”„Wybaczyłam mężowi seks ze stażystką, bo każda zdrada ma swoją przyczynę. Ja też byłam winna, że poszedł do innej”„Nie odeszła do kochanka, ale dlatego, że coś się skończyło... To bardziej boli niż zdrada”
Dowiedz się, jak zawrzeć nowe znajomości.
Jesienne wieczory wcale nie muszą oznaczać samotnego oglądania filmów pod wełnianym kocem!
Przed poznawaniem nowych osób paraliżuje cię strach? Nie jesteś wystarczająco pewna siebie, a może po prostu z natury bywasz nieśmiała, a jesienna chandra potęguje twoje obawy przed wyjściem z domu? Wiemy, jak sobie z tym poradzić! Oto nasze, które pozwolą ci poznać nowych ludzi, z którymi miło spędzisz czas! 1. Social media na ratunek singlom! Facebook lub inne sieci społecznościowe to idealne miejsca, aby zdobyć nowych przyjaciół! Na pewno wielokrotnie trafiłaś na swojej tablicy na różnego rodzaju wydarzenia, w których twoi aktualni znajomi zdecydowali się wziąć udział. Nie spędzaj kolejnego samotnego wieczoru i wybierz się razem z nimi! W ich towarzystwie poczujesz się pewnie i bezpiecznie. Mając obok siebie znajomą twarz, łatwiej o zawarcie nowych relacji! 2. W grupie siła! Ile razy myślałaś o tym, że chciałabyś rozwinąć swoje pasje albo nauczyć się czegoś nowego? Świetnym pomysłem na jesienne, deszczowe dni będą zajęcia grupowe, np. artystyczne, sportowe czy kulinarne. Spotykają się na nich bowiem różne osoby, które nawiązują koleżeńskie relacje, często wychodzące mury szkoły tańca czy hali sportowej. Nauka kroków salsy lub wspólna gra w koszykówkę nie tylko poprawi humor po wielu godzinach pracy, ale przede wszystkim naładuje cię pozytywną energią na kolejny dzień! 3. City break w pojedynkę? Tak! Na krótki urlop lub weekendowy wyjazd możesz bez obaw pojechać sama! Zamiast tradycyjnego hotelu, wybierz opcję couchsurfingu, czyli nocowania u osób prywatnych, które za darmo oferują pokój lub swoje mieszkanie dla turystów. Zazwyczaj są to ludzie bardzo pomocni, którzy służą dobrą radą w kwestii topografii miasta oraz wartych odwiedzenia restauracji czy klubów. Uwaga! Taka znajomość może przetrwać nie tylko do następnych wakacji... :) 4. (Nie)zwykły spacer z pupilem Zwykły spacer wokół bloku raczej nie poprawi twojego humoru, dlatego wybieraj miejsca, gdzie inni właściciele psów spacerują ze swoimi czworonogami. Wśród nich z pewnością jest wiele takich osób, jak ty, które potrzebują towarzystwa. Wypatrzyłaś przystojnego bruneta, ale wstydzisz się podejść? Bez obaw! Jedno wspólne hobby już macie, więc rozpoczęcie rozmowy będzie całkowicie naturalne :) 5. W zdrowym ciele, zdrowy duch! Joga, pilates, fitness, stretching, a może TBC? Pewnie nawet nie zdajesz sobie sprawy, jak szeroka jest oferta zajęć na twojej pobliskiej siłowni! Sport to fantastyczny sposób na pozbycie się smutków, dlatego spakuj torbę z odpowiednim strojem i ruszaj na trening. Gwarantujemy ci, że po wysiłku fizycznym twój poziom endorfin wzrośnie, a nowymi koleżankami z grupy z pewnością odnajdziesz wspólny język! By zacieśnić więzi, zaproś swoje nowe koleżanki na kawę i podziel się z nimi nowym wafelkiem Princessa Słony Karmel. Materiał powstał we współpracy z marką Princessa.
5 dowodów na to, że pizza z przyjaciółkami jest lepsza od joggingu
Dwa słowa na literę "p", które nierozerwalnie się ze sobą łączą? Przyjaciółka i p... plotki? Według "Dziewczyn 3.0" to słowo to... pizza! Dlaczego pizza jest najlepsza na wszystko, a ta z przyjaciółkami smakuje najlepiej? Wszystkie odcinki i ciekawostki na temat serialu Dziewczyny 3.0 znajdziesz tylko u nas Pizza powinna znaleźć się w słowniku rzeczy, które zbliżają. Nie bez powodu płaski placek ciasta posmarowany pomidorową salsą konkuruje z czekoladkami i chipsami - nic tak nie łączy, jak dzielenie wspólnego talerza! Zwłaszcza, gdy w grę wchodzi spotkanie z przyjaciółkami. Możecie razem ćwiczyć, chodzić na lekcje niemieckiego, plotkować przez telefon, ale wspólne "kanapowanie" to podstawa. Zwłaszcza, gdy przyjaciółka w potrzebie... 5 dowodów na to, że pizza z przyjaciółkami jest lepsza od joggingu 1. Możecie rozmawiać bez zadyszki Próbowałaś kiedyś i biegać, i śmiać się jednocześnie? Właśnie. Mało która babka przypomina i figurą, i kondycja, dystyngowaną gazelę. Bieganie? Tak, samemu, kiedy chcesz porozmawiać ze swoimi myślami, ale na pewno nie w grupie. To sprzyja budowaniu więzi, ale jak tu się wypłakać czy pośmiać, kiedy musisz pamiętać o oddychaniu? 2. Odmóżdżyć się przy serialu Dotlenienie mózgu jest ważne, ale przy babskich plotach... potrzebne? Wspólna aktywność przy dobrym jedzeniu, filmie czy serialu to jest to! 3. Przeżuwanie jest mniej męczące, niż bieganie By spalić jeden kawałek pizzy potrzeba ok. 30 minut biegania, ale sama czynność jedzenia to około 98 spalonych kalorii! Porównajcie oba wysiłki. Prawda, że liczby mówią same za siebie? 4. Możesz poczuć się jak dziewczyna Włocha! Choć Włosi ostatnio nam podpadli (mówiąc, ze dziewczyny na wschód od Italii są uległe i poddańcze...), to nie ma co ukrywać, że wiele kobiet marzy o randce z przystojnym Włochem. Zwłaszcza, gdy w gronie przyjaciółek narzekamy na facetów, których ma się na co dzień ;) 5. Pizza jest super, ale... Mimo że uwielbiamy pizzę i wspólne kanapowanie, nie będziemy wam wpierać, co jest lepsze i która aktywność ma większą wartość. Wspólne jedzenie jest jednak magiczne i nie bez powodu pełni jedną z najważniejszych aktywności w doborowym towarzystwie. Polecamy przygotowanie domowej pizzy wspólnymi siłami!
„Przyjaciele z Wonderland” – opowieść o ludziach takich, jak ty!
Niemal dla każdego przyjaźń i miłość są kluczowe do poczucia spełnienia. To dwa najmocniejsze fundamenty, na których budujemy swoje szczęście i poczucie bezpieczeństwa. Dlatego seriale o przyjaźni cieszą się ogromnym zainteresowaniem!
Przyjaźń i miłość – bez nich życie byłoby puste i tylko na pozór szczęśliwe. Dążenie do znalezienia prawdziwego przyjaciela to priorytet dla niemal każdego! To właśnie dlatego kochamy seriale o przyjaźni: odnajdujemy w nich to, czego sam szukamy! Radość i smutek, szczęście i dramaty, mnóstwo głębokich i nieokiełznanych emocji, a także wzruszeń. Wszystko to przeżyjesz razem z bohaterami serialu „Przyjaciele z Wonderland”. Prawdziwy przyjaciel to skarb na wagę złota! Polska premiera serialu „Przyjaciele z Wonderland” w Stopklatce TV „Przyjaciele z Wonderland” to serial produkcji australijskiej, opowiadający o grupie najlepszych przyjaciół, dla których przyjaźń jest przepisem na szczęście. To solidna dawka wzruszeń, emocji i dramatów, które rozgrywają się z malowniczym Sydney. Grupa znajomych mieszka w rezydencji Wonderland. Każdy z nich jest inny, jednak wszystkich łączy jedno: przyjaźń, zaufanie i rodzinne relacje. Tom to kawaler, który panicznie boi się zaangażowania w relację z kobietą. Jednak siostra jego przyjaciela, Miranda, sprawia, że mężczyzna zauroczył się w pełni… Rob wraz ze swoją żoną Colette zdają się być parą idealną, jednak to tylko pozory. Oni także mają swoje kłopoty. Steve i Dani to nowożeńcy, jednak ich szczęście i spokój burzą różnice w poglądach na rodzinę, finanse i karierę. Prawniczka Grace to bardzo zasadnicza kobieta. Zauroczenie w latynoskim uwodzicielu wydobywa z niej jednak inne wnętrze… „Przyjaciele z Wonderland” to życiowa opowieść o współczesnych 30 – i 40 – latkach, a także pułapkach, jakie stwarza miłość, przyjaźń i kariera. Przyjaźń jako jedna z najważniejszych wartości w życiu Serial to nie tylko lekka opowieść – to przede wszystkim mocny i wartościowy przekaz. Życie bohaterów mieszkających w Wonderland nie zawsze jest łatwe, jednak przyjaźń i relacje, jakie ich łączą, są godne naśladowania. Grupa raz w tygodniu spotyka się w mieszkaniu jednego z członków i spędza czas tylko w swoim gronie: zostawiając telefony w koszyku przy wejściu. Jak pielęgnować przyjaźń? Oto recepta! Przyjaciele celebrują także swoje „święta”, takie jak „F.A.T. Nights”, czyli „Wieczory doceniania jedzenia”. W tych relacjach wszystko ma swój czas i miejsce, dlatego przyjaźń grupy jest tak wyjątkowa! Co ciekawe, rezydencja Wonderland nie jest wymyślona. Wybudowano ją w 1922 roku i jej prawdziwi mieszkańcy także są przyjaciółmi. Jeden z nich w wywiadzie dla Sydney Morning Herald powiedział: Serial można oglądać w Stopklatka TV od poniedziałku do czwartku o godzinie 17:05. Zobacz także: 5 filarów kobiecej przyjaźni. Jak o nią dbać? Poświęcenie przyjaźni dla miłości - czy to ma sens?
Znajomość Małgorzaty Sochy i Anny Lewandowskiej - aktorka o kulisach relacji
Aktorka zdradziła, jak wyglądał ostatni wyjazd z Anną Lewandowską i czy... poczuła się zmotywowana do ćwiczeń!
Małgorzata Socha niedawno uczestniczyła w wyjeździe treningowym Anny Lewandowskiej. Aktorka wzięła udział w kilkudniowym wypadzie, którego uczestniczki miały okazję ćwiczyć pod okiem słynnej trenerki i dietetyczki. Była również doskonała okazja, by zacieśnić więzi! Małgorzata Socha ćwiczy pod okiem Anny Lewandowskiej Małgorzata Socha zdradziła, że wyjazd był... męczący! Codzienne treningi okazały się wyczerpujące. Aktorka przyznała, że podziwia dziewczyny, które decydują się na tygodniowe wyjazdy, które dwa razy w roku organizowane są przez Annę Lewandowską. W czasie przedłużonego wyjazdu w Zakopanem Małgorzata Socha i Anna Lewandowska miały okazję, by lepiej się poznać. Gwiazda serialu „Przyjaciółki” nie ukrywa, że chciała, by trenerka zmotywowała ją do ćwiczeń. Małgorzata Socha pół roku temu została mamą po raz trzeci. Na świat przyszedł pierwszy syn, Staś. Aktorka i jej mąż Krzysztof Wiśniewski wychowują już dwie córki: Zosię i Basię. Gwiazda zapragnęła, by zadbać o siebie po ostatniej ciąży. To był jeden z powodów wzięcia udziału w wyjeździe Anny Lewandowskiej. Dowiedz się więcej z materiału wideo! Przeczytaj: Małgorzata Socha pokazała córki - jak wyglądają? Małgorzata Socha bez makijażu - zdjęcie
Grace i Frankie - serial, którego nie da się nie lubić
Oto kilka powodów, dlaczego ta fikcyjna historia jest warta opisania.
Jak widzisz się za, dajmy na to, 40 lat? Sądzisz, że na emeryturze życie toczy się powolnym rytmem i niewiele cię zaskoczy. Z pewnością zamiast szpilek będziesz wkładać ciepłe kapcie, które zmieszczą opuchnięte stopy. Żadnych rewolucji. Żadnych zmian. Co najwyżej wizyta w sanatorium. Grace i Frankie - serial, którego nie da się nie lubić Po „Peaky Blinders”, „Stranger Things” czy „13 powodach” sądziłam, że wkroczyłam w fazę jedynie mrocznych i skomplikowanych fabuł z jakimś morderstwem w tle, intrygą, zdradą... O jak się myliłam! Żałuję, że na doskonały duet tych dwóch pań po 70-tce trafiłam dopiero niedawno. Pomysłodawczynią "Grace i Frankie" jest Marta Kauffman, która w pierwszej połowie lat 90. ubiegłego wieku stworzyła jeden z najbardziej kultowych seriali dekady, czyli „Przyjaciół”. A serial „Grace i Frankie” podbił moje serce i tłumaczę dlaczego. Fonda i Tomlin po latach Zanim przejdę do meritum, muszę podzielić się też innym odkryciem. Fonda i Tomlin już kiedyś się spotkały i tworzyły wówczas zgrane trio z Dolly Parton. Był to rok 1980. film „9 to 5” Colina Higginsa, w którym obie, plus Dolly Parton, grały sekretarki zawiązujące koalicję przeciwko seksistowskiemu szefowi. Film okazał się hitem i zarobił krocie. Koproducentką była... Fonda, która początkowo planowała zrobienie bardziej ponurego niż dowcipnego filmu. Zmieniła zdanie, gdy zobaczyła w akcji, podczas stand-upu, właśnie Lily, komiczkę.Ta przez rok opierała się propozycji! Po raz kolejny na planie Fonda i Tomlin spotkały się 35 lat później, czyli w 2015 roku, kiedy wystartował pierwszy sezon „Grace i Frankie”. 1. Bohaterkami nie są młode dziewczyny Nie nastolatki, które udają się colleg'u. Nie studentki, które przeżywają pierwszą miłość. Nie młode żony, nawet nie młode matki, nie kobiety sukcesu. Dwie starsze panie, tak zupełnie różne, że aż razi. Jane Fonda i Lily Tomlin jako Grace i Frankie pokazały, czym jest wyśmienite aktorstwo. Są tak przekonujące, że po obejrzeniu sezonów zaczęłam za nimi tęsknić. Obie grają dwie porzucone przez mężów kobiety, które po 40 latach dowiadują się, że ich mężowie są homoseksualistami i od 20 lat w ukryciu pielęgnują swoją miłość. Tak zaczyna się pierwszy odcinek sezonu. 2. Bo dialogi są mistrzowskie Jestem ogromną fanka inteligentnego dowcipu, którego telewizja na co dzień nie dostarcza. W przypadku „Grace i Frankie” - jest tego aż nadmiar. Cytaty i dowcipy mogłabym spisywać w zeszycie ze złotymi myślami. Rozmowy pomiędzy bohaterami, praca mimiką, gesty świadczą o bezbłędnie zaplanowanym scenariuszu i doskonałej grze aktorskiej. Tu muszę też chylić czoła przed Martinem Sheenem, Samem Waterstonem i June Diane Raphael. Naturalny dowcip Lily Tomlin, szybko został doceniony. Aktorka została za rolę Frankie nominowana do Emmy i Złotego Globu, a sam serial - do GLAAD Media Award, jednej z najbardziej prestiżowych nagród przyznawanych przez środowisko LGBT w USA. <h7>screen Netflix</h7> 3. Bo zaczyna się dramatycznie, a rozwija komediowo Wyobraźcie sobie, że przychodzicie na kolację „podwójną randkę” z mężem, jego wspólnikiem (przyjaciel rodziny) i jego żoną. Nie cierpicie się, nie rozumiecie. Ale kolacja ma charakter oficjalny, podniosły. Wiec cierpliwie oczekujesz, o jakie wieści chodzi i nagle dowiadujesz się, że od 20 lat twój mąż jest zakochany w mężczyźnie, który siedzi obok ciebie, kupował prezenty waszym dzieciom, z którym macie nawet wspólny domek przy plaży. Au... Dramatyczny początek. Po trzech odcinkach sądziłam, że tej narracji nie zniosę. Ale to zaczęło się zmieniać! Wyjątkowo, poszło ku dobremu i rozwijało się w komediowym nurcie. W serialu jest równie dużo scen bardzo śmiesznych jak i – doskonale napisanych - dramatycznych i symbolicznych. Zdejmowanie przez Grace tzw. maski, kiedy odczepia rzęsy i treski i patrzy w lustro w pierwszym odcinku było nader wymowne. Nie zmywa makijażu - chce zachować iluzję młodości i robi dobrą minę do złej gry. W każdym odcinku widać jej klasę, ale godzi się z wiekiem i przyjmuje to godnie. Serialowy raj dla miłośników dobrych produkcji 4. Niebywały balans i równowaga Przez około 30-minutowe odcinki nie mamy sinusoidy nastrojów i wahającego się poziomu żartu czy wydarzeń. Jest pewna stała i pomysł, który konsekwentnie realizują producenci. Nie zapominają o bohaterach - córkach Grace, synach Frankie i oczywiście - byłych mężach bohaterek, które przez wspólne bolesne doświadczenia zbliżyły się do siebie, zaczęło im zależeć na sobie nawzajem i... 5. Biznes jest kobietą ... wpadają na pomysł własnej firmy. Wymyślają erotyczny gadżet w postaci wibratora z podświetlanym przyciskiem i uchwytem dostosowanym do osób z artretyzmem i innymi zwyrodnieniami. Wibrator dla kobiet-seniorek? Pomysł wydawał się strzałem w stopę. wiek bohaterów sprawia, że postacie wydają się prawdziwe, ich rozterki dotykające widza niemal namacalnie, a dowcipy śmieszą z ekranu. To nazywa się mądrością życiową i doświadczeniem? Pewnie tak. 6. Piękna przyjaźń Co mogą wiedzieć o przyjaźni 20-letni zdrowi, młodzi, z perspektywami, bohaterowie większości filmów i seriali, jakie kino wydało na świat? Choć nadal kinem niepodzielnie rządzi młodość, to tytuły takie, jak „Grace i Frankie” przywracają nadzieję, że bycie gwiazdą zaczyna się z pierwszą zmarszczką. Aktorski talent nie wyłącza się u kobiet po przekroczeniu czterdziestki. Z kolei serial dotyka też tabu bardzo dojrzałej homoseksualności. Bycie gejem to nie zakładanie ciasnych rurek i różowych t-shirtów. Jak wyjaśnić ludziom taki „coming out”? Tłumaczyć naturę związku? Ich wątek jest i przejmujący (ślub w szpitalu), i zabawny (musicalowe podrygi Roberta). <h7>screen Netflix</h7> Czasem warto uciec od schematu. Wprowadzić zasadę „open-minded” i spróbować czegoś, co z pozoru nie wydaje się być dla ciebie. To może być, serial, jedzenie, książka. „Grace i Frankie” to serial jutra - nie feministyczny, a pro kobiecy i pro ludzki. Gdzie miłość objawia się na wiele różnych sposobów i nie musi być gładka i ciepła, a szorstka i mokra od żalu i łez. Gonisz za lepszym samopoczuciem, perfekcją, spełnieniem? To pułapka, w której wszyscy żyjemy!