Motyle w brzuchu, zaręczyny i... "DRAMA". Dawno żaden film nie trzymał mnie tak w napięciu jak ten
Film "DRAMA" 10 kwietnia 2026 roku wchodzi na ekrany kin. W rolach głównych Zendaya i Robert Pattinson. Ja już obejrzałam i wiem, czy warto wybrać się na niego do kina. Przeczytaj moją recenzję, żeby też się o tym przekonać.
Myślisz, że dobrze znasz swojego partnera? To zapytaj go o to, jaką skrywa tajemnicę. Może się okazać, że nie powiedział ci o czymś, co jest w stanie znacznie zmienić twoje uczucia, a waszą relację przeobrazić w… prawdziwą dramę. Niczym w filmie z Zendayą i Robertem Pattinsonem. „DRAMA” na ekranach kin już 10 kwietnia 2026. Kiedy Edward Cullen spotyka dziewczynę Spider-Mana Gdy usłyszałam, że ten duet pojawi się razem na ekranie, wiedziałam, że musi wyjść z tego coś dobrego. Przed seansem zbyt wiele nie czytałam o tym filmie, żeby się nie nastawiać. Wiedziałam jedynie, że poznamy bohaterów, którzy szykują się do ślubu i w pewnym momencie w ich życiu wydarzy się coś, co doprowadzi do niefortunnych zdarzeń. Ale tego, jak bardzo będą one niefortunne, zupełnie się nie spodziewałam. Poznajemy przemiłą parę. Charlie to tajemniczy i niesamowicie uroczy okularnik. Pewnego dnia w kawiarni spotyka dziewczynę siedzącą przy oknie i czytającą książkę. Postanawia nagiąć fakty, aby do niej „zagadać”, szybko wyszukuje informacje o danej lekturze i udaje, że ją przeczytał. Już na pierwszej randce się do tego przyznaje, co Emma uznaje za słodkie, jak zapewne zrobiłaby większość z nas pod wpływem zauroczenia. I tak rozpoczyna się ich miłosna historia. Młodzi, piękni, zakochani przeżywają prawdziwą sielankę. Mają przyjaciół, prace, wspólne mieszkanie, regał z książkami i ulubione kubki na kawę. Trudno się dziwić, że w pewnym momencie pada to jedno, najważniejsze pytanie: „Czy wyjdziesz za mnie?”. I rozpoczynają się przygotowania do ślubu, które jedno feralne wydarzenie obraca w pył. Czas na DRAMĘ Rozpoczyna się wielkie planowanie. DJ, fotograf, wybór restauracji, w której odbędzie się przyjęcie. Wszyscy narzeczeni doskonale znają ten proces. Oczywiście trzeba wybrać się na degustację menu, żeby wszystko było dopięte na ostatni guzik. Najlepiej zabrać ze sobą przyjaciół, którzy będą naszymi świadkami w tym najważniejszym dniu. Tylko tu pojawia się drobne ryzyko. Przyjaciele i dość mocno zakrapiana kolacja mogą skończyć się zwierzeniami. Tak też było w tym przypadku. Bohaterowie pod wpływem testów weselnych napojów postanowili zdradzić sobie najskrytsze tajemnice. Ale wyznania Emmy nikt się nie spodziewał, a już szczególnie jej ukochany. I tu rozpoczyna się prawdziwa DRAMA. Charlie nie może poradzić sobie z tym, co usłyszał, wesele zbliża się wielkimi krokami, a my czujemy coraz większej napięcie towarzyszące przyszłej parze młodej. „DRAMA” to napięcie wylewające się z ekranu Dawno nie widziałam filmu, który tak bardzo wpłynąłby na mnie podczas seansu. I nie chodzi o samą fabułę, która oczywiście jest niesamowicie wciągająca. Jednak ten film jest napisany i zagrany w taki sposób, że od kulminacyjnego momentu nieustannie towarzyszy nam napięcie odczuwane przez głównych bohaterów. Czekamy tylko na chwilę, w której wydarzy się coś jeszcze, niczym w najlepszym dreszczowcu. I zastanawiamy się, kiedy ta cała drama zakończy się katastrofą. Na szczęście reżyser Kristoffer Borgli, który jednocześnie napisał scenariusz do tego filmu, buduje narrację na tyle umiejętnie, że lituje się nad widzami i daje nam odetchnąć. Pojawiają się zabawne wstawki rozładowujące napięcie, co wpływa na jeszcze lepszy odbiór produkcji. W tym wszystkim pierwsze skrzypce grają oczywiście Zendaya i Robert Pattinson. Nie chodzi wyłącznie o to, że są obsadzeni w pierwszoplanowych rolach, co siłą rzeczy przekłada na nich akcenty. Istotne jest jednak to, że potrafią w stu procentach utożsamić się ze stworzonymi przez siebie postaciami, naturalnie odzwierciedlając ich emocje i dylematy im towarzyszące. Dzięki temu podczas seansu sami zaczynamy się zastanawiać, jak wiele bylibyśmy w stanie zaakceptować w imię miłości. Warto podkreślić jeszcze dwa elementy techniczne, które wpływają na odbiór tego filmu. Jednym z nich jest montaż, który buduje napięcie i sprawia, że tę produkcję trudno włożyć w ramy konkretnego gatunku. Ciekawa jest także praca kamery. Film wygląda bowiem jak nagrywany przez ślubnego kamerzystę, jakby miał być laurką i pamiątką dla pary młodej. Ale tu wchodzi właśnie ten wspomniany montaż, który burzy wszystko niczym domek z kart. A ty jak zareagujesz na tajemnice ukochanej osoby? Dochodzimy do momentu, który jest kluczowy dla tego filmu. Seans zostawia nas bowiem z pytaniem w głowie, na które trudno znaleźć odpowiedź. I jednocześnie jest przestrogą dla wszystkich par, które dopiero zamierzają wejść w związek małżeński. Bo są pewne kwestie, które po prostu trzeba przedyskutować przed ślubem, a najlepiej już na początku relacji, zanim zaangażujemy się na tyle, że trudno będzie to odkręcić. Ten film jest też niczym mroczna bajka. Dostajemy historię królewny i księcia, którzy zakochują się od pierwszego wejrzenia. Muszą zmierzyć się z przeszkodami na drodze ku szczęściu, ale… na samym końcu otrzymujemy morał. Jaki? O tym możecie przekonać się na własne oczy, wybierając się na film „DRAMA” do kin. Premiera już 10 kwietnia 2026 roku. View oEmbed on the source website Czytaj także: Dziedziczka L'Oréal i sensacyjne nagłówki. Recenzja filmu „Najbogatsza kobieta świata” Gwiazdy przybyły na Oscary 2026. Na czerwonym dywanie królowały prostota i klasyczne detale „Diamenty” - film, który pokochasz. Kasia Smutniak w wyjątkowej historii o kobietach
28 września, w stołecznym kinie KinoGram, odbył się pokaz specjalny głośnego filmu science fiction „Twórca” w reżyserii Garetha Edwardsa. Premiera uświetniła obchody drugiej rocznicy istnienia kina.
Tego wieczoru warszawską Fabrykę Norblina odwiedził tłum gości ze świata polskiego show-biznesu m.in. Weronika Rosati, Dawid Woliński, Beata Tadla i Rafał Królikowski, którzy przybyli świętować drugie urodziny kina KinoGram i zobaczyć niepokojącą wizję przyszłości Garetha Edwardsa (reżysera m.in. takich filmów jak „Łotr 1. Gwiezdne Wojny – historie”, czy „Godzilla”). Jego najnowsze dzieło, „Twórca” to futurystyczna historia o starciu człowieka ze sztuczną inteligencją, w której grupa agentów specjalnych pod przewodnictwem Joshuy (John David Washington) zostaje zatrudniona do wytropienia i zlikwidowania nieuchwytnego autora zaawansowanej technologii. Wynaleziona przez tajemniczego twórcę broń jest w stanie nie tylko zakończyć od lat trwającą między dwoma światami wojnę, ale też zniszczyć cały gatunek ludzki… Film – zrealizowany przy współpracy 20th Century Studios, New Regency i Entertainment One – zbiera świetne recenzje krytyków, którzy nie szczędzą produkcji pochwał nazywając ją jednym z najlepszych filmów roku i jednym z najlepszych filmów sci-fi w historii. View Ediplayer on the source website View Ediplayer on the source website W rolach głównych występują: John David Washington („Tenet”), Gemma Chan („Eternals”), Ken Watanabe („Incepcja”), Sturgill Simpson („Dog”), debiutantka Madeleine Yuna Voyles i zdobywczyni Oscara® Allison Janney („Jestem najlepsza. Ja, Tonya”). Scenariusz napisali Gareth Edwards i Chris Weitz na podstawie opowiadania Edwardsa. Producentami są Gareth Edwards, p.g.a., Kiri Hart, Jim Spencer, p.g.a. i Arnona Milchana, a role producentów wykonawczych objęli Yariv Milchan, Michael Schaefer, Natalie Lehmann, Nick Meyer i Zev Foreman. Reżyseria: Gareth Edwards. Partnerem wieczoru był Forbes Polska. fot. Premiera filmu „Twórca” / materiały prasowe fot. Premiera filmu „Twórca” / materiały prasowe fot. Premiera filmu „Twórca” / materiały prasowe
„Moje wielkie greckie wesele 3” już 29.09.2023 w kinach!
Światowy fenomen „Moje wielkie greckie wesele” autorstwa scenarzystki i reżyserki Nii Vardalos, powraca do kin z zupełnie nową przygodą. Dołącz do rodziny Portokalos, która udaje się na zjazd rodzinny w Grecji, aby odbyć serdeczną i przezabawną podróż pełną miłości i zwrotów akcji. Opa!
Pierwszy film „Moje wielkie greckie wesele” - o Touli (Nia Vardalos), młodej Greczynce zakochującej się w nie-Greku (John Corbett) i spierającej się ze swoją rodziną - miał swoją premierę w 2002 roku i od razu stał się ogromnym hitem. Vardalos otrzymała nominację do Oscara za scenariusz oryginalny, nominację do Złotego Globu dla najlepszej aktorki. W 2016 roku kontynuacja, ponownie zgromadziła oryginalną obsadę, gdy Vardalos wyobrażała sobie, jak mogłaby wyglądać rodzina Portokalos, w której Toula i Ian zmagają się z wychowywaniem nastolatki i zdają sobie sprawę, że stali się swoimi własnymi rodzicami. A teraz, bardzo oczekiwany trzeci film z uwielbianej na całym świecie serii ponownie łączy niezwykle sympatyczną rodzinę Portokalos, która wyrusza na przygodę do swojego rodowego domu w Grecji, aby uhonorować przeszłość, teraźniejszość i przyszłość oraz na nowo odkryć swoje korzenie. View Ediplayer on the source website NOWY ROZDZIAŁ Gdy Vardalos zaczęła wymyślać nową historię dla rodziny Portokalos, po raz kolejny czerpała z własnych doświadczeń. "Wkrótce po nakręceniu drugiej części, zaczęłam pisać scenariusz do trzeciego filmu", mówi. "Chciałam zgłębić temat imigracji i jak zawsze, dynamiki rodziny. Geneza tej historii jest taka, że mój tata zawsze chciał, abyśmy pojechali do jego rodzinnej wioski położonej wysoko w górach na kontynencie greckim" - wspomina. "Ale jako dorośli, kiedy moje rodzeństwo i ja jechaliśmy do Grecji, zawsze jechaliśmy na wyspy, ponieważ tam są imprezy". W marcu 2020 roku, straciłam tatę. Wkrótce potem odszedł Michael Constantine'a, który grał mojego filmowego ojca, Gusa. Podczas pandemii opłakiwałam oba te wydarzenia. Zaczęłam znajdować sposób na radzenie sobie z żałobą i powstał scenariusz o spełnieniu ostatniego życzenia ojca". Film rozpoczyna się po tym, jak rodzina Portokalos otrzymała zaproszenie do udziału w zjeździe wszystkich rodzin, które wyprowadziły się z wioski, z której pochodził ich ojciec. Zostało ono wysłane przez Victory (Melina Kotselou), burmistrz miasta. Przed śmiercią ojciec Touli, Gus, poprosił ją, aby pojechała na zjazd i spotkała się z jego starymi przyjaciółmi, aby przekazać dziennik, który prowadził na temat swojego życia. Aby uczcić jego pamięć, rodzina Portokalos chce zobaczyć, gdzie dorastał ich tata. "Kiedy szukałam lokacji przed przybyciem obsady, płakałam", kontynuuje Vardalos. "Myślałam o tym, jak Michael i mój tata pokochaliby piękne miejsca, które znaleźliśmy na potrzeby filmu. To było dla mnie emocjonalne doświadczenie. Mój tata chciałby tam być, i Michael też. Na planie zdjęciowym, pierwszego dnia, kiedy wszyscy byliśmy razem, powiedziałam obsadzie, że ten scenariusz jest dla wszystkich naszych rodziców i że zadedykujemy film Michaelowi. Trzymaliśmy się za ręce i rozmawialiśmy o nim. Każdy z nas miał zabawną lub wzruszającą historię o nim. Jest częścią naszego życia". fot. „Moje wielkie greckie wesele 3” / materiały prasowe PROJEKTOWANIE ŚWIATA GRECJI PORTOKALOSÓW Po dwóch filmach kręconych w Toronto w zastępstwie Chicago, cała obsada i zespół kreatywny byli podekscytowani możliwością zobaczenia tych postaci w kraju ich przodków. Cały film został nakręcony w Grecji, a produkcja dzieliła czas między Ateny i Korfu oraz wiele wybrzeży wysp na czas trwania zdjęć. Vardalos mówi: "Chciałam pokazać inną Grecję z neoklasyczną architekturą i budynkami zbudowanymi w czasach prosperity". Celem było pokazanie urzekającej kultury stolicy, jednocześnie rzucając światło na górskie wioski, które rzadko były pokazywane na ekranie. "Chciałam uchwycić uczucie, które towarzyszy mi, gdy ląduję w Grecji, a mianowicie, że zawsze czuję się jak w domu" - mówi Vardalos. " W Grecji jest magia. Jest tam spokój, żywiołowość, mistycyzm, połączenie z historią". Filmowanie rozpoczęło się w Atenach, gdzie produkcja uchwyciła tętniące życiem międzynarodowe lotnisko, a także handlowe serce miasta, Plaka, w celu podkreślenia niesamowitych lokalnych greckich produktów, sklepów mięsnych i sklepów zielarskich. Biorąc pod uwagę ogromną popularność dwóch pierwszych filmów z serii, nic dziwnego, że obsada i ekipa przyciągały uwagę miejscowych. "Kiedy kręciliśmy w Place, mieliśmy publiczność", wspomina Vardalos. Byłam wyściskana przez tak wielu ludzi wdzięcznych za sprowadzenie produkcji do Grecji. To było wzruszające". fot. „Moje wielkie greckie wesele 3” / materiały prasowe Proces znalezienia wioski, która byłaby sugestywna w sposób, który pomógłby przekazać tak wiele pięknie opracowanych punktów fabularnych scenariusza, wymagał poszukiwań. Jedna z najbardziej wzruszających scen filmu dotyczy Nicka Portokalosa poszukującego najstarszego drzewa oliwnego w wiosce, o którym mówił jego ojciec, więc zespół był zdeterminowany, aby znaleźć idealne miejsce do sfilmowania tego wzruszającego momentu. "To zbliża rodzinę", mówi Armstrong. "Wrócił do domu i nie było lepszego miejsca, by to zrobić. Znaleźliśmy to jedno konkretne drzewo na południu wyspy, które ma podobno ponad 2000 lat. Nie miałbym nic przeciwko mieszkaniu pod tym drzewem do końca życia". „Moje wielkie greckie wesele 3” już 29.09.2023 w kinach! fot. „Moje wielkie greckie wesele 3” / materiały prasowe
Od 15 września w kinach można już zobaczyć najnowszą produkcję 20th Century Studios – „Duchy w Wenecji” w reżyserii nagrodzonego Oscarem® Kennetha Branagh. Film jest adaptacją powieści Agathy Christie pt. „Wigilia Wszystkich Świętych” i przedstawia kolejne, zaskakujące przygody charyzmatycznego detektywa Herkulesa Poirota, który próbuje wieść spokojne życie na emeryturze… w Wenecji.
„Duchy w Wenecji " to pełen napięcia, niepokojący thriller, który powstał na kanwie jednej z powieści Agathy Christie, zatytułowanej „Wigilia Wszystkich Świętych”. Twórcy jednak przenieśli miejsce akcji do tętniącej życiem, rozwibrowanej Wenecji, gdzie znany i lubiany na całym świecie detektyw Herkules Poirot (Kenneth Branagh) spędza emeryturę, ciesząc się swoją anonimowością. View Ediplayer on the source website View Ediplayer on the source website Pewnego dnia spotyka starą przyjaciółkę, pisarkę i autorkę kryminałów Ariadne Oliver (Tina Fey), która prosi go o pomoc, zapewniając, że tym razem pomoc ta nie będzie miała nic wspólnego z przestępczością. Oliver chce, aby Poirot wziął razem z nią udział w organizowanym przez słynną śpiewaczkę operową Rowenę Drake (Kelly Reilly) seansie spirytystycznym i pomógł jej udowodnić, że to jedno wielkie oszustwo. Emerytowany detektyw niechętnie się zgadza. Gdy para bohaterów bierze udział w odbywającym się w starym, nawiedzonym weneckim pałacu spotkaniu z zaświatami, dochodzi w nim do… morderstwa. Poirot znów musi wcielić się w rolę śledczego. Tyle, że ta zagadka będzie dużo bardziej zawiła niż wszystkie, które dotychczas przyszło mu rozwiązywać. Czy biegły rozum wystarczy, by odkryć tajemnicę śmierci znalezionej ofiary? Czy śmierć to dopiero początek… sekretów, jakie skrywają ruiny weneckiej posiadłości przed ludzkim umysłem? „Duchy w Wenecji” to film wyreżyserowany przez zdobywcę Oscara® Kennetha Branagh, który jednocześnie wystąpił w roli słynnego detektywa Herkulesa Poirota. Ekranizacja powstała na podstawie scenariusza autorstwa nominowanego do Oscara® Michaela Greena. Producentami są Kenneth Branagh i Judy Hofflund, a producenci wykonawczy to Louise Killin, James Prichard, Ridley Scott, Simon Kinberg i Mark Gordon. W niezapomniane postacie wcielili się znakomici: Kyle Allen, Camille Cottin, Jamie Dornan, Tina Fey, Jude Hill, Ali Khan, Emma Laird, Kelly Reilly, Riccardo Scamarcio i Michelle Yeoh. fot. Film „Duchy w Wenecji"/materiały prasowe fot. Film „Duchy w Wenecji"/materiały prasowe fot. Film „Duchy w Wenecji"/materiały prasowe fot. Film „Duchy w Wenecji"/materiały prasowe
ALIBI.COM 2 - Jeszcze zabawniejsza kontynuacja jednego z największych francuskich komediowych przebojów ostatnich lat!
Kontynuacja szalonej komedii z 2017 roku w reżyserii Philippe Lacheau.
Greg (Philippe Lacheau) zbudował na kłamstwie dochodowy biznes. Pomysł był prosty: jeśli skaczesz na boki, migasz się w pracy albo unikasz dłużników, zgłoś się do Alibi.com. To firma, która specjalizuje się w profesjonalnym wci¬skaniu ściemy. Odkąd jednak Grega trafiła strzała amora, postanowił żyć w prawdzie, co najmniej do ślubu. Zamknął agencję Alibi.com i obiecał Flo (Élodie Fontan), że już nigdy więcej jej nie okłamie. Od tamtej pory wiedzie spokojne życie. Zbyt spokojne... Ale już niedługo! Kiedy postanawia oświadczyć się Flo, na horyzoncie pojawiają się kłopoty - wypadałoby przedstawić jej swoją rodzinę. Pomysł piękny, ale jak się wkrótce okaże, bardzo kłopotliwy. Ojciec oszust i matka była gwiazda filmów erotycznych to nie jest zwiastun szczęśliwej i harmonijnej przyszłości. View oEmbed on the source website Dodatkowo Greg zdążył już naopowiadać swojej ukochanej i przyszłym teściom tyle kitu o własnej rodzinie, że teraz nie może pozwolić, by wszystko wyszło na jaw. Wznawia działalność agencji i wpada na szalony pomysł. Zorganizuje jednocześnie dwa wesela – jedno dla teściów, a drugie dla rodziców. Na weselu dla teściów pojawią się podstawieni rodzice Grega, a na tym drugim – fałszywa panna młoda. Problem w tym, że na obu musi być obecny prawdziwy Greg. Ta piętrowa konstrukcja ściem jest tak niestabilna, że nawet dziecko wie, iż coś tu musi pójść nie tak. PREMIERA: 28 lipca 2023
„Między nami żywiołami” to najnowsza animacja o odważnej postawie do życia i testowaniu… niemożliwego. Tylko w kinach!
Gdy Disney i Pixar łączą siły, na wielkim ekranie dzieje się magia! Tak też jest i tym razem.
W bajecznie kolorowym miasteczku mieszkają obok siebie przedstawiciele czterech żywiołów – wody, ziemi, powietrza i ognia. Dopóki wszyscy trzymają się na określoną odległość, życie upływa im spokojnie. Porządek jednak burzy bliższe spotkanie dwóch bohaterów – ognistej Iskry i płynącego z prądem Wodka, którzy od pierwszego wejrzenia ani myślą trzymać się na dystans… Ich znajomość wywraca świat Iskry do góry nogami i sprawia, że bohaterowie zaczynają na nowo odkrywać otaczający ich świat. „Między nami żywiołami” to żywiołowa, pełna humoru opowieść o rosnącym w siłę uczuciu, pokonywaniu przeciwności losu i obalaniu przestarzałych prawd. Jak wszystkie animacje Disneya i Pixara (m.in. „Odlot”, „Luca”, „To nie wypanda”, czy kultowe już „Toy Story”), ta również porusza coś głęboko w sercu widza, bez względu na wiek. Żywiołową produkcję poprzedza krótkometrażówka „Randka Carla”. View oEmbed on the source website Polską wersję językową „Między nami żywiołami” wyreżyserował Artur Tyszkiewicz, a teksty do niej opracował Kuba Wecsile. W dubbingu głosu bohaterom użyczyli: Maria Sobocińska jako Iskra, Michał Mikołajczak jako Wodek, Zbigniew Waleryś jako Goran, Katarzyna Gniewkowska-Kępka jako Lumina, Katarzyna Dąbrowska jako Zefira, Małgorzata Potocka jako Pani Potocka oraz Kajetan Kucharski jako Gruda. Pełna humoru historia o pokonywaniu przeciwności losu i kwestionowaniu przestarzałych praw(d), poruszy serce niejednego widza, bez względu na wiek. „Między nami żywiołami” tylko w kinach!
„Indiana Jones” jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci wszech czasów!
American Film Institute orzekł Indianę Jonesa drugim, najbardziej znanym bohaterem filmowym w historii kina (zaraz po adwokacie Atticusie Finchu z „Zabić Drozda”). Indy to postać, która zaskarbiła sobie serca fanów na całym świecie. Filmy z jego udziałem za każdym razem przyciągają przed wielki ekran tłumy widzów. Już niedługo zobaczymy kolejną porcję przygód tego bohatera, zatytułowaną „Indiana Jones i artefakt przeznaczenia”, w reżyserii Jamesa Mangolda.
Jak stworzyć bohatera wszech czasów? Wystarczy połączyć jego charakter z odpowiednim aktorem. - Nie musiałem się do tej roli jakoś specjalnie przygotowywać – komentuje swój udział w nowej produkcji Harrison Ford. I nic dziwnego! Amerykański aktor kreował postać Indiany Jonesa przez ponad cztery dekady! Pierwszy raz pojawił się na ekranie w 1981 roku („Poszukiwacze zaginionej arki” w reżyserii Stevena Spielberga). Wszyscy bardzo dobrze znają ten niegasnący błysk w oku i szelmowski uśmiech, gdy sprytny pomysł przebiegnie mu przez głowę. Indiana w wykonaniu Forda dokonuje na ekranie rzeczy niemożliwych – czasem dzięki swojej niezwykłej sprawności, częściej jednak dzięki ogromnemu łutowi szczęścia. To sprawia, że widzowie się z nim łatwo utożsamiają. Żadne inne filmy przygodowe nie mają tak zaskakującej, wciągającej fabuły i niespodziewanych zwrotów akcji. - Kochamy Indianę Jonesa, ponieważ kochamy kino: radość płynącą z oglądanych przygód, ciąg przyczynowo-skutkowy, elementy wywołujące zdarzenia. Wszystko to razem tworzy mieszankę wybuchową, jaką jest ten film” – komentuje reżyser, James Mangold. W najnowszej części Indiana Jones próbuje przejść na emeryturę. Czy pejcz, fedora, skórzana kurtka i rewolwer pójdą w odstawkę? Wygląda na to, że nie: View Ediplayer on the source website Premiera filmu „Indiana Jones i artefakt przeznaczenia” już 30 czerwca! fot. materiały prasowe fot. materiały prasowe fot. materiały prasowe fot. materiały prasowe
„Wszystko o moim starym” – najnowsza komedia z De Niro, to jedna z najgorętszych premier 2023 roku
Robert De Niro ani myśli zwalniać tempa i rozkoszować się aktorską emeryturą. Wprost przeciwnie. Mimo zbliżających się osiemdziesiątych urodzin, przygotował dla swoich najwierniejszych fanów wyjątkową niespodziankę. W najbliższy piątek do polskich kin trafi pełna nieoczekiwanych zwrotów akcji komedia – „Wszystko o moim starym” (tyt. oryg. „About My Father”). De Niro wciela się w rolę ojca Sebastiana Maniscalco – popularnego komika i stand-upera.
Głównym bohaterem „Wszystko o moim starym” jest ojciec Sebastiana (w tej roli Robert De Niro), Włoch z krwi i kości. Nie owija w bawełnę, nie przestrzega konwenansów, ma niewyparzony język i mocno niepoprawne poczucie humoru. Gdy dowiaduje się, że jego jedyny syn (Sebastian Maniscalco) zamierza oświadczyć się swej ukochanej Ellie (Leslie Bibb), postanawia pomóc mu w tej ryzykownej misji, a przede wszystkim sprawdzić czy rodzina dziewczyny spełnia jego surowe standardy. View Ediplayer on the source website Sebastian wie, że spotkanie jego prostolinijnego ojca z zamożną i konserwatywną rodziną Ellie grozi katastrofą. Liczy jednak, że uda się go jakoś okiełznać i zaprezentować jako spokojnego, miłego starszego pana. Wkrótce zrozumie, jak bardzo się mylił. Rodzinny weekend w luksusowej posiadłości przyszłych teściów Sebastiana okaże się pasmem nieporozumień, wpadek i szokujących odkryć, bo jego tatko nie zamierza udawać kogoś, kim nie jest. Czy miłość Ellie i Sebastiana jest w stanie przetrwać tę próbę? Prostolinijny włoski imigrant o południowym temperamencie kontra rodzina konserwatywnych bogaczy, którzy na wszystkich patrzą z góry. Co może pójść nie tak? „Wszystko o moim starym” w reżyserii Laura Terruso to gotowa recepta na wyborną komedię. Film w polskich kinach od 23 czerwca 2023 roku. fot. materiały prasowe fot. materiały prasowe fot. materiały prasowe fot. materiały prasowe fot. materiały prasowe fot. materiały prasowe
„Boogeyman" w kinach od 2 czerwca 2023 r.
20th Century Studios przedstawia film pt. „Boogeyman", będący adaptacją bestsellerowej powieści mistrza grozy, Stephena Kinga.
Licealistka Sadie Harper i jej młodsza siostra Sawyer przeżywają niedawną śmierć matki. Jednak nie otrzymują zbyt wiele wsparcia od swojego ojca, terapeuty Willa, który woli w samotności zmagać się z własnym bólem. Pewnego dnia w ich domu pojawia się tajemniczy, desperacko szukający pomocy pacjent. Od tego momentu, pogrążoną w żałobie rodzinę zaczyna nękać przerażająca nadprzyrodzona istota żerująca na cierpieniu swoich ofiar. Film „Boogeyman" wyreżyserował Rob Savage („Host") na podstawie scenariusza Scotta Becka & Bryana Woodsa („Ciche miejsce"), Marka Heymana („Czarny łabędź") i koncepcji Scotta Becka i Bryana Woodsa, osnutej na motywach opowiadania Stephena Kinga. W filmie występują: Sophie Thatcher („Yellowjackets"), Chris Messina („Ptaki nocy"), Vivien Lyra Blair („Obi-Wan Kenobi”), Marin Ireland („The Umbrella Academy"), Madison Hu („Bizaardvark"), LisaGay Hamilton („Vice") i David Dastmalchian („Diuna"). Producentami są Shawn Levy („Stranger Things"), Dan Levine („Arrival") i Dan Cohen („The Adam Project"), natomiast John H. Starke („Sicario"), Emily Morris („Rosaline"), Scott Beck, Bryan Woods, Ryan Cunningham, Adam Kolbrenner („The Tomorrow War") i Robin Meisinger są producentami wykonawczymi. „Boogeyman" w kinach od 2 czerwca 2023 r. View Ediplayer on the source website fot. materiały prasowe OBSADA: Sophie Thatcher Chris Messina Vivien Lyra Blair Marin Ireland Madison Hu LisaGay Hamilton and David Dastmalchian REŻYSER: Rob Savage SCENARIUSZ: Scott Beck & Bryan Woods, Mark Heyman CZAS TRWANIA FILMU: 99min DYSTRYBUCJA: THE WALT DISNEY COMPANY POLSKA Poszerzenie świata słynnego opowiadania Stephena Kinga Uniwersalna legenda o Boogeymanie wzbudzająca strach zarówno u dzieci, jak i dorosłych, liczy wiele set lat. Ale „Boogeyman” jako film fabularny zrodził się w impresjonistycznych młodych umysłach rozkoszujących się horrorami Stephena Kinga. Wszyscy, od pisarzy i szefów działów kreatywnych po producentów i reżysera, mówią o wielkim wpływie, jaki opowiadanie Kinga miało na nich w okresie dorastania. „Boogeyman” został po raz pierwszy opublikowany w Cavalier Magazine w 1973 roku. Następnie znalazło się w zbiorze opowiadań Kinga pt. „Nocna zmiana” opublikowanym pięć lat później. Jego interpretacja stworzenia ukrywającego się w szafie stała się szablonem dla dalszego rozwoju gatunku. „Należałem do dzieciaków uwielbiających się straszyć nawzajem” - przyznaje producent Dan Levine. „Moi rodzice mieli na półce egzemplarz Nocnej zmiany, który przeczytałem w zdecydowanie zbyt młodym wieku. Boogeyman był jedną z najbardziej wpływowych, traumatycznych lektur w moim życiu. Przez to opowiadanie bałem się szaf, i to nie przez kilka dni czy tygodni po jego przeczytaniu, ale przez całe lata.” „Uwielbiamy realizować wszelkiego rodzaju opowieści, a najbardziej te, które łączą w sobie jakąś wielką ideę z czymś, z czym można się identyfikować, które mają ludzki wymiar” - mówi producent Shawn Levy. „A to opowiadanie autorstwa samego mistrza jest niezwykle bogate, zarówno pod względem fabularnym, jak i tematycznym. To nas pociągnęło.” Reżyser Rob Savage, odpowiedzialny za realizację m.in. nagradzanych krótkometrażówek „Salt” i „Dawn of the Deaf” oraz przełomowego filmu pełnometrażowego czasów lockdownu pt. „Host”, pamięta z dzieciństwa lekturę powieści Kinga i bezsenne noce. „Jego opowiadania zawsze wbijały mi się w mózg” - mówi. „Najstraszniejsze historie Kinga opierają się na podstępnym pomyśle, wkradającym się człowiekowi do głowy w nocy. Boogeyman jest jednym z nich. Nawiązuje ona do egzystencjalnego strachu, że nawet osoba mająca ci pomóc, może się odwrócić przeciwko tobie. Ten przyczajony blisko niedookreślony mrok znalazł we mnie oddźwięk.” „Wszyscy znamy opowiadania Kinga, ale to jedno, Boogeyman, utkwiło w nas na długie lata” - mówi scenarzysta Scott Beck, który wraz ze swoim przyjacielem z dzieciństwa i partnerem literackim, Bryanem Woodsem, wpadł na pomysł scenariusza i współtworzył jego wstępną wersję. Duet ten, odpowiedzialny również za „Ciche miejsce", początkowo miał problem z głównym wątkiem fabuły. Jak zrobić pełnometrażowy film o dwóch osobach siedzących i rozmawiających w pokoju? Wciąż ich to prześladowało, wciąż do tego wracali. W końcu stwierdzili, że być może Lester Billings nie musi być głównym bohaterem, a opowiadanie Kinga może być sceną w ramach większej narracji, trampoliną do innej historii o większej skali. „Kiedy zdaliśmy sobie sprawę, że niekoniecznie musimy skupiać się na Lesterze, to pomyśleliśmy, a co by było gdyby historia opowiadana przez niego lekarzowi zaczęła się materializować w życiu tego lekarza, gdyby zaczął on dostrzegać, że te same dziwne rzeczy, które działy się z Lesterem, teraz zaczynają się dziać z jego córkami” - mówi Woods. „Od tego wszystko się zaczyna, od tego piętna odciśniętego na tym domu i życiu tej rodziny” - dodaje Beck. „Kiedy już rozgryźliśmy, co będzie punktem wyjścia, było trochę łatwiej”. Beck i Woods stworzyli plan pisania historii i jej pierwsze szkice, ale zanim „Boogeyman” dostał zielone światło, zajęli się realizacją filmu „65”, który również reżyserowali. Do dalszej pracy nad scenariuszem zatrudniono więc Marka Heymana („Czarny łabędź”). W ścisłej współpracy z Savage'em rozbudował fabułę i stworzył dodatkowe postacie. „Kiedy scenariusz trafił do mnie, był on na etapie, gdy Scott i Bryan wymyślili okoliczności, które opowiadanie przekształciły w film” - mówi Heyman. „Ja chciałem wejść w temat głębiej, zaczynając od psychologicznego uzasadnienia sytuacji, przed jakimi stają postacie, a w ostatecznym rozrachunku również tego, co strach reprezentuje oprócz przerażającego potwora. Budowanie tej mitologicznej i nadprzyrodzonej istoty doprowadziło do tego, że potwór stał się ucieleśnieniem żałoby, złem pomnażającym ból z niej płynący. Może przeżreć cały dom i zniszczyć całe życie. Spodobała mi się ta metafora”. Według Cohena „Oryginał był ośmiostronicowym opowiadaniem rozgrywającym się w całości w gabinecie terapeuty, który na końcu okazuje się Boogeymanem. Tymczasem Mark wymyślił unikalny punkt widzenia bardzo otwierający tę historię.” Heyman był przyzwyczajony do bliskiej współpracy z reżyserami podczas pisania, natomiast Savage chciał uwzględnić w fabule wiele odnośników. Do ulubionych filmów gatunkowych reżysera należą między innymi „Nie oglądaj się teraz”, „The Innocents”, „Ring”, „Nawiedzony dom” i „Martwe zło 2”. „Myślę, że nie można robić horrorów nie kochając tego gatunku i nie rozumiejąc jego psychologii i języka" - mówi. „Rob należy do najbardziej obeznanych z tym gatunkiem ludzi, jakich poznałam” - mówi producentka wykonawcza Emily Morris. „Pochłonął każdy istniejący horror, podczas przygotowań oglądał je non-stop w biurze. Dzięki temu po prostu wie, kiedy dać widzom to, czego chcą, a kiedy ich zaskoczyć. To niezwykła umiejętność.” Kluczowe znaczenie dla twórców miało to, żeby fabuła była dobrze osadzona w ludzkim doświadczeniu i prawdziwości horroru rozgrywającego się w znanym nam świecie. Na to nakładają się elementy nadprzyrodzone jeszcze bardziej zaostrzające przeżycia bohaterów. W ten sposób stworzono szczegółowy zarys scenariusza, a Heyman ponownie zabrał się do jego dopracowywania. Kluczową zmianą w narracji było zbudowanie postaci Sadie Harper jako głównej bohaterki. Wcześniej to Will Harper stał w centrum opowieści, ale Savage chciał eksplorować nadprzyrodzony charakter Boogeymana jako pasożyta żerującego na dysfunkcji zrodzonej z głęboko przeżywanej żałoby. Przez to Sadie stała się bardziej atrakcyjna. „Sadie była najciekawszą postacią, ponieważ była uwięziona między światem dzieciństwa a dorosłości” - wyjaśnia Savage – „a Boogeyman istnieje w obu tych sferach - jako dziecięcy strach i rodzicielski sceptycyzm. Sadie jest w samym środku, jest pośrednikiem między tymi dwoma światami.” Sadie jest sfrustrowana tym, że jako dorosła nie jest traktowana poważnie, ale wciąż jedną nogą tkwi w dzieciństwie. Jest otwarta na to, co mówi Sawyer o Boogeymanie, ale jest też rozdarta między racjonalizowaniem go a wiarą w słowa młodszej siostry. W związku z tym w postaci Sadie kryło się więcej możliwości dramatycznych. „Udało nam się wydobyć z opowiadania koncepcję rodzica tracącego dziecko i przerzucić ją na punkt widzenia sióstr, które doświadczają utraty rodzica” - wyjaśnia Cohen. „Ich ojciec jest terapeutą, który słyszy o Boogeymanie i to jest punkt wyjścia do dalszych zdarzeń.” Nadrzędnym celem było stworzenie wielowarstwowego horroru na fundamencie rzeczywistego, przerażającego wydarzenia, z którym można się utożsamić - w tym przypadku śmierci matki. Następnie nałożono na to elementy nadprzyrodzone - czyli Boogeymana. W ten sposób komplikacje związane z żałobą i brakiem komunikacji wynikające z wydarzenia początkowego wyzwalają to, co nadprzyrodzone. Następnie potwór karmi się żałobą i rośnie w siłę przez powiększającą się przepaść między Sadie i Sawyer a ich ojcem, Willem. Niestety, zawód terapeuty Willa staje się coraz większą przeszkodą, ponieważ zmaga się on ze swoim brakiem umiejętności przepracowania rodzinnej żałoby z dziećmi. Im bardziej podziały między nimi zaogniają się, tym potężniejszy staje się Boogeyman, a jedynym sposobem na pokonanie go będzie ich siła jako rodziny. „Jeśli aktorzy nie nawiążą ze sobą porozumienia, to film nie uda się” - mówi Levine. „W dobrym horrorze, jeśli pozbędziemy się wszystkich efektów specjalnych, to historia musi obronić się sama jako przekonujący dramat. To właśnie jest sednem ‘Boogeymana': rodzina z problemami, z którymi możemy się utożsamić zmuszona do uporania się z żałobą, w wyniku niezwykłych zdarzeń.” „Punktem wyjścia wielu wspaniałych horrorów jest żałoba”, mówi Savage, „ale Boogeyman w naszej historii reprezentuje to, o czym się nie mówi. Członkowie rodziny mieszkają pod jednym dachem, jednak funkcjonują jako odrębne jednostki. Trawią swój własny żal w samotności, nie rozmawiają ze sobą, nie uaktualniają swoich doświadczeń, przez co tworzy się to coś, co rośnie i karmi się chaosem otaczającym każde z nich. Jedynie dzieląc się ze sobą uczuciami będą w stanie to przezwyciężyć. W ogóle uważam, że to jedyny sposób na przezwyciężenie żałoby.” Dla Savage'a ostatecznym punktem odniesienia w dziedzinie niepokojącego załamania się komunikacji w rodzinie i żałoby było arcydzieło Roberta Redforda „Zwyczajni ludzie” z 1980 r. Nie ma praktycznie żadnego innego filmu we współczesnym kinie tak doskonale oddającego rozdzierający serce rozpad amerykańskiej rodziny. Brak zdolności do rozmowy o żałobie prowadzi do tak głębokich podziałów, że oglądanie staje się bolesne, a jednak pokazane są one z taką prawdziwością, że nie sposób odwrócić wzroku. „Sceny w 'Zwyczajnych ludziach' nigdy nie są jednowymiarowe” - mówi Savage. „Uwielbiam ten film za wielowarstwowość i niuanse kryjące się w każdej kwestii i geście. Opowiada on o braku komunikacji między trzema osobami. Oglądanie go jest doświadczeniem druzgocącym. Jak walnięcie obuchem w głowę.” „Dopuszczając do zaogniania się problemów w ukryciu Will doprowadza do tego, że rozdzierają jego rodzinę”, stwierdza Levine. „Gdybyśmy usunęli Boogeymana, a tylko wykonali naszą pracę w zakresie scenariusza, kreacji aktorskich, reżyserii, to wyszedłby dramat. Wyszliby 'Zwyczajni ludzie'.” Levy dodaje: „Widzowie nie są pewni, czy to historia o potworach, czy alegoria konfrontacji z żałobą, ale na tym właśnie polega piękno dzieł Stephena Kinga. Z pozoru są to opowiadania popularne, eskapistyczne i fantastyczne, ale zawsze są zakotwiczone w wątkach ludzkich. A my chcieliśmy zrobić dokładnie taki film.” „Harperowie zmuszeni są do zmian, aby mogli przetrwać” - dodaje Cohen. „Gdyby Boogeyman nigdy się nie pojawił, ta rodzina mogłaby się całkowicie rozpłynąć. Ale ponieważ nadciągnął, muszą współpracować i zająć się bieżącymi wydarzeniami.” „Gdyby Boogeyman nie przyszedł”, zgadza się Levine, „ta rodzina byłaby w gorszej sytuacji.” fot. materiały prasowe fot. materiały prasowe fot. materiały prasowe fot. materiały prasowe Boogeyman Ujawnienie wyglądu Boogeymana to proces trwający przez całą historię. Polegał on na balansowaniu między dwuznacznością a podstępem w celu zbudowania napięcia z zaskakującym momentem kulminacyjnym. Dla Graffa ważne było nie tylko zrozumienie, gdzie w danym ujęciu czy scenie znajduje się stwór, jak porusza się w kadrze. Najważniejsze dla niego było poznanie go, jego pochodzenia i motywacji. „Boogeyman to starożytna, drapieżna istota istniejąca od zarania dziejów” - wyjaśnia Graff. „Przyciąga ją ból i żeruje na strachu. Dosłownie widzi strach. Tym się karmi Boogeyman. Znajduje ludzi w niebezpieczeństwie i podsyca ich strach aż do momentu, gdy jest gotowy zebrać jego owoce i zadać ostateczny cios.” „Każdy z nas w pewnym momencie swojego życia bał się potwora w szafie, a w tym filmie on naprawdę tam siedzi” - mówi producent Shawn Levy. „Ale nasz obraz stawia również znak zapytania i wskazuje możliwość, że potwór reprezentuje coś więcej, coś bardziej ludzkiego, czyli żałobę i potworny ból toczący tę rodzinę w wyniku przeżytej straty.” Według Graffa, Boogeyman ma wychudzony, humanoidalny kształt odzwierciedlający naszą ciemniejszą stronę. „Najstraszniejszy w tym stworzeniu jest brak miłości i współczucia” - kontynuuje Graff. „To nie jest wściekły potwór, on jest pozbawiony emocji. Motywuje go wyłącznie głód. W swojej istocie jest nieskończenie zimny.” „Nie ma to jak wspólnie przeżyć strach” - mówi producentka wykonawcza Emily Morris. „Ten film najlepiej ogląda się mogąc zakryć oczy, a następnie odwrócić się do sąsiada i dzielić z nim to doświadczenie.”
Sara James, Anna Dereszowska, Anna Wendzikowska, Natalia Kukulska na uroczystej premierze „Małej Syrenki”
24 maja warszawskie kino KinoGram w Fabryce Norblina zmieniło się w bajeczny, podwodny świat, by przyjąć tłum gości, którzy przybyli na uroczystą premierę nowego filmu Disneya – „Mała Syrenka”.
Wśród zaproszonych nie zabrakło znanych osobistości ze świata filmu i muzyki oraz popularnych influencerów. Na morskim dywanie pojawili się m.in.: Anna Dereszowska, Natalia Kukulska, Dawid Woliński, Marysia Sadowska, Patrycja Kazadi, Anna Wendzikowska, Emilia Dankwa, Osi Ugonoh, Daria Ładocha i Michał Koterski. Premierę „Małej Syrenki” uświetniła swym występem Sara James, wykonując filmowy utwór pt. „Naprawdę chcę”, do którego artystka nakręciła niedawno teledysk Sara James - Naprawdę chcę (z filmu "Mała Syrenka") - YouTube. Sarę będzie można usłyszeć również w samym filmie, gdzie wokalistka użycza głosu głównej bohaterce Ariel. „Mała syrenka” w reżyserii Roba Marshalla to nowa, aktorska wersja nagrodzonej przez Akademię®, kultowej animacji Disneya z 1989 roku. Film opowiada o przygodach radosnej i ciekawej świata syrenki Ariel (Halle Bailey). Pewnego dnia ta najmłodsza i najbardziej zbuntowana spośród córek króla Trytona (Javier Bardem) postanawia dowiedzieć się więcej o świecie poza morskimi głębinami. W czasie wizyty na lądzie zakochuje się w przystojnym księciu Eryku (Jonah Hauer-King) i podążając za głosem serca, wbrew zakazom najbliższych, decyduje się doświadczyć życia wśród ludzi. Zawiera więc pakt ze złą morską wiedźmą Urszulą (Mellisa McCarthy), która ma jej w tym pomóc. Nie zdaje sobie jednak sprawy, że naraża na niebezpieczeństwo nie tylko swoje życie, ale i losy całego królestwa… W Polskiej wersji językowej filmu głosu postaciom użyczyli: Sara James (Ariel), Karol Jankiewicz (Książę Eryk), Olga Szomańska (Urszula), Przemysław Bluszcz (Król Tryton), Anna Korcz (Królowa), Stanisław Biczysko (Grimsby), Przemysław Glapiński (Sebastian), Oliwier Derkacz (Florek), Katarzyna Dąbrowska (Blaga). Reżyserem polskiego dubbingu jest Artur Kaczmarski, autorem dialogów Alicja Roethel. Kierownictwo muzyczne objęła Agnieszka Tomicka, a autorem tekstów piosenek jest Marek Robaczewski. „Mała syrenka” wchodzi na ekrany polskich kin już 26 maja! fot. materiały prasowe fot. materiały prasowe fot. materiały prasowe fot. materiały prasowe fot. materiały prasowe fot. materiały prasowe fot. materiały prasowe fot. materiały prasowe fot. materiały prasowe fot. materiały prasowe fot. materiały prasowe fot. materiały prasowe