„Chciałam pomóc synowej w opiece na dzieckiem. Zamiast docenić dobry gest, uznała, że jestem namolna”
„Dlaczego Kinga powiedziała to wszystko? Przecież nigdy niczego im nie narzucałam. Nigdy nie próbowałam przeforsować swojej teorii, mojego sposobu na cokolwiek. Proponowałam pomoc, żeby im było łatwiej, nie dlatego, że nie miałam co robić. Naprawdę chce, bym zjawiała się u nich i u Stasia raz od wielkiego dzwonu, jak jej matka?”.
Kiedy mój Miłosz oznajmił, że tym razem zakochał się na serio, ucieszyłam się i zaniepokoiłam zarazem. Kogo wybrał? Do tej pory skakał z kwiatka na kwiatek, nie zagrzewając dłużej miejsca u boku żadnej dziewczyny. Nie robiłam mu z tego powodu wyrzutów. W końcu młodzi muszą się wyszumieć. Więc gdy jedyny syn oświadcza, że znalazł tę jedną jedyną, to sprawa robi się poważna. Zwłaszcza że mieliśmy dotąd tylko siebie. Mój mąż zmarł kilka lat wcześniej. Całe życie miał problemy z sercem i w końcu to serce przestało bić. Przepłakałam wiele tygodni. Pobraliśmy się młodo; nie to co dzisiaj, kiedy ludzie czekają Bóg wie ile, na Bóg wie kogo. My szybko sobie ślubowaliśmy i byliśmy szczęśliwi, choć też inaczej postrzegaliśmy szczęście niż dzisiejsze pary. Spokój, pełny brzuch, zdrowy syn. Miłość, a przede wszystkim wzajemny szacunek, tak widzieliśmy małżeństwo, rodzinę. Znowu mi się na płacz zebrało, że mój Tadzik nie zobaczy wybranki swojego jedynaka, nie zatańczy na jego weselu, nie będzie wnuków niańczył… Taki los wdowy. Radości towarzyszy ból w sercu, że tego szczęścia nie może dzielić z najbliższą osobą. Bardzo polubiłam tę dziewczynę Kingę poznałam w pewien wiosenny weekend. Zaprosiłam ich na obiad w niedzielę. Przyszyli wystrojeni, trzymając się za ręce. Nie powiem, mimo obaw, spodobała mi się. Wysoka, zgrabna, bez ton makijażu, po prostu naturalnie ładna, zwłaszcza gdy się uśmiechała. Przyniosła ciasto, które podobno sama upiekła, czekoladowe z gruszkami, naprawdę smaczne. Zjedliśmy pieczeń, potem podałam ciasto Kingi i moją szarlotkę, którą Miłosz uwielbiał od dziecka. Porozmawialiśmy, i moje pierwsze dobre wrażenie potwierdziło się. Kinga miała sporą wiedzę o świecie. Znała malarzy, których reprodukcje wisiały u mnie w domu, i umiała o nich opowiadać. Pracowała w przedszkolu, lubiła dzieci, chciała pokazywać im świat i uczyć wielu rzeczy. Skoro tak lubi dzieci, to pewnie niedługo zostanę babcią, pomyślałam. I znów nadzieję zasnuł cień smutku, że moje ewentualne wnuki nie będą znały dziadka Tadzia. Ech… – Bardzo mi było miło cię poznać, Kinga – powiedziałam na koniec spotkania i mówiłam to szczerze. Związek młodych kwitł, rozwijał się i wkrótce na palcu wybranki mojego syna pojawił się pierścionek zaręczynowy, na który Miłosz sam zarobił i sam go kupił. Szkoda, że nie chciał mojego, który dostałam od jego taty, ale… nie można mieć wszystkiego, prawda? – Gratuluję, kochani. Bardzo się cieszę! – przytuliłam oboje. – Nie mogliście mi sprawić większej radości. Oczywiście pomogę, coś tam już odłożyłam na wesele jedynaka… – Mamo! – jęknął natychmiast Miłosz. – My chcemy sami… – Oj, synek, bierz, jak daję. Zbieraliśmy te pieniądze z twoim tatą i myślę, że byłby wniebowzięty, gdybyście je wykorzystali. Nie będę wam mówić, na co je przeznaczyć. Sami zdecydujecie, czy na wesele, czy na podróż poślubną. Może kupicie samochód albo włożycie w mieszkanie. Po prostu je przyjmijcie. Kinga… A ty, jeśli chcesz, możesz już mówić do mnie „mamo”. – No właśnie… – Kinga spojrzała na Miłosza, jakby szukając u niego pomocy. – Proszę się nie obrazić, ale… czułabym się skrępowana. Uważam, że mamę ma się jedną… – Och, no tak – zrobiło mi się przykro. Mówienie do teściowej „mamo” wydawało mi się miłą tradycją, ale zmuszać nikogo nie będę. – W takim razie mów mi po imieniu, dobrze? Bo przecież nie będziesz mi „paniować” do końca świata. Pamiętajcie też, że jeśli będziecie potrzebować jakiejś pomocy, to zawsze możecie na mnie liczyć. Nie zamierzałam wtrącać się w organizację ślubu ani wesela, to miał być ich wielki dzień, ich święto, ale przypominałam co jakiś czas, że jeśli czegoś potrzebują, to niech śmiało mówią, chętnie pomogę. Jako wdowa, po pracy miałam sporo wolnego czasu, który mogłabym wykorzystać z pożytkiem dla nich. Ale oni wciąż grzecznie odmawiali, upierając się, że chcą wszystko zorganizować sami, a rodziców podjąć jako gości. Uszanowałam to, bo wiem, jak toksyczna potrafi być teściowa – stara baba, która we wszystko się wtrąca, wszystko wie lepiej i ciągle się narzuca ze swoimi światłymi radami. Moja teściowa taka była, i choć nie żyła już od wielu lat, doskonale pamiętałam wojny, jakie z nią prowadziłam. Nie chciałam być taka jak ona za nic w świecie. Mogłam pomóc dzieciom, ale skoro nie chciały… ich wybór. Zresztą okazało się, że wiedzieli, co robią. Ślub był piękny, wzruszający, wesele eleganckie, z klasą, a wcale nie sztywne. Dobrze się bawiłam i czułam dumę jako mama pana młodego. Poczułam się niepotrzebna Moja radość sięgnęła zenitu, gdy po roku Kinga zaszła w ciążę. Za każdym razem, kiedy się widziałyśmy, mówiłam, że gdyby miała jakieś pytania, potrzebowała czegoś, wystarczy, że tylko da znać. No i niechcący usłyszałam o kilka zdań za dużo… – Wiesz, Zofio, teraz trochę inaczej to wygląda, niż za twoich czasów… – usłyszałam pewnego razu. Innymi słowy, dała mi do zrozumienia, że moja wiedza na temat ciąży, połogu, opieki nad noworodkiem jest przestarzała. Jakoś urodziłam i wychowałam Miłosza. Chyba nie najgorzej, skoro zdecydowała się za niego wyjść, prawda? Ale nie chciałam się kłócić. – Chodziło mi o to, że jak będziesz się gorzej czuła, mogę wam wtedy podrzucić zakupy albo posprzątać – powiedziałam tylko. – Dziękuję, ale nie. W razie czego jest przecież Miłosz. To już nie te czasy, że facet po robocie leży na kanapie i gazetę czyta… Dom prowadzi się we dwójkę, a nie, że kobieta tyra na dwóch etatach, bo jaśnie pana upokarza zrobienie prania – dodała. – Tak, zapewne… – pokiwałam głową, starając się nie dać po sobie poznać, jak mnie uraził ten jej kpiąco-moralizatorski ton. Rozumiem, że kobieta w ciąży bywa humorzasta, jednak Kinga krytykowała nie tylko mnie, ale też w pewnym sensie mojego męża i nasze małżeństwo. Do tego poczułam się niechciana, nieważna, pomijana, zbędna… Jak stary mebel. Nie chcieli mnie do opieki Gdy urodził się Staś, też okazałam się niepotrzebna. Nie chcieli mnie ani do opieki nad wnukiem, ani by Kingę czegokolwiek nauczyć. Były szkoły rodzenia, położne środowiskowe, doradczynie laktacyjne, długi urlop macierzyński, internet. Wiedza wcześniejszych pokoleń, zwykle bezcenna, zdezawuowała się, przynajmniej w oczach Kingi. Miałam nadzieję, że gdy wróci do pracy po urlopie macierzyńskim, będę mogła zająć się Stasiem, zanim mały pójdzie do przedszkola. Zamierzałam przejść na emeryturę i mogłabym… – Nie ma takiej opcji – ucięła Kinga, nim dokończyłam moją propozycję. – Zapiszemy go do żłobka, niech się rozwija, społecznie i nie tylko. – Nie boisz się, że zacznie wam chorować? Ciągłe zwolnienia lekarskie… pracodawcy tego nie lubią. No i po co dziecku dokładać chorób… – przekonywałam. Kinga mało dyskretnie wywróciła oczami. – Tak postanowiliśmy, Zofio. Niech się mały uodparnia, hartuje. Nie mogłam tego słuchać. Pożegnałam się i wyszłam, zanim, nie daj Boże, zaczęłaby mówić o jakichś ospa-party, bo tego bym już nie zniosła i pokazałabym, co to znaczy wredna, złośliwa teściowa. Niestety, musiałam po chwili zawrócić, bo z tych nerwów zapomniałam torebki. – Twoja matka jest nieznośna! – usłyszałam dobiegający z salonu poirytowany głos Kingi. – Ja już nie wiem, jak do niej mówić, żeby wreszcie dała nam spokój. – Kinga, przecież mama chce dobrze… – Dobrymi chęciami to wiesz, co jest wybrukowane. Wiem, że to twoja matka, że ją kochasz, ale ona ciągle pakuje się z butami w nasze życie. W moje życie! A to wesele chce opłacać i organizować, a to będzie w domu mi sprzątać, i może, niedoczekanie, w szafy zaglądać. A to ze Stasiem chce chodzić na spacery, robić za jego niańkę. Może w ogóle go jej oddamy i będziemy mieć dzieciaka z czapki? – Nie przesadzaj. Oferuje swoją pomoc, bo o nas dba, nie rozumiesz tego? I tylko pyta, proponuje, niczego nie narzuca… – Ja to widzę zupełnie inaczej. – Tak postępuje rodzina, pomaga sobie. Twoja matka jest zupełnie inna. Wpada raz na pół roku na herbatę i odbębnione. Nigdy nie zainteresowała się Stasiem. Jeszcze kiedyś pożałujesz, że tak gardzisz pomocą mojej matki… – Już ty mnie nie strasz. I nie gardzę, ale mam dość ciągłego odmawiania, tłumaczenia się. Raz powinno wystarczyć, a tak to ja wychodzę na zołzę. Chryste, jak będę chciała pomocy, to o nią poproszę! Skoro nie proszę, znaczy, że nie chcę. Czy Zofia nie może tego pojąć? – Chcę a potrzebuję to dwie różne sprawy. Może sądzi, że się krępujesz, że jesteś zbyt dumna… – zaszemrał Miłosz. – A ja sądzę, że twoja namolna matka zwyczajnie się nudzi! Nie ma męża, znajomych, własnego życia, odkąd ukochany synuś z domu wyfrunął. Jak ma nadal syndrom opuszczonego gniazda, to niech psa sobie kupi albo chłopa znajdzie! Swojego! Nic z tego nie rozumiałam Wyszłam. Drzwi lekko trzasnęły. Może usłyszeli, może nie. W każdym razie nikt za mną nie gonił, nikt nie próbował tłumaczyć, łagodzić… Namolna? Znudzona? Niepojętna? Zrozumiałam jedno: gdzie cię nie proszą, tam kijem wynoszą. Rozpłakałam się dopiero w domu, gdy dokładnie zamknęłam za sobą drzwi swojego pustego mieszkania. Dlaczego Kinga powiedziała to wszystko? Była sfrustrowana, czy faktycznie tak o mnie myślała? Przecież nigdy niczego im nie narzucałam. Nigdy nie próbowałam przeforsować swojej teorii, mojego sposobu na cokolwiek. Proponowałam pomoc, żeby im było łatwiej, nie dlatego, że nie miałam co robić. Naprawdę chce, bym zjawiała się u nich i u Stasia raz od wielkiego dzwonu, jak jej matka? Grażyna zupełnie inaczej pojmowała rolę babci niż ja. Dla niej wnuki były dodatkiem do dorosłego dziecka. Ja chciałam być babcią, która jest blisko, która się interesuje, pomaga i rozpieszcza, która chce tworzyć wraz z wnuczętami wspólne wspomnienia. Kinga te moje pragnienia wypaczyła i obróciła przeciw mnie. Jej opinia była krzywdząca, ale skoro takie słowa padły, a ja je usłyszałam, postanowiłam odpuścić. Będę rzadziej do nich zaglądać. Trudno. Lata, które mi zostały, spędzę inaczej, niż zamierzałam. Bez wnuka i dzieci, ale za to ze znajomymi i przyjaciółmi. Będę jeździć do sanatorium, zapiszę się na jakieś zajęcia dla seniorów, będę chodzić na spacery… Bez psa, bo nigdy nie miałam psa i obawiałam się, że mogę sobie nie poradzić z opieką nad nim. Za to po powrocie może na mnie czekać kot, ocierać się o moje nogi na powitanie, zwijać mi się w kłębek na kolanach, gdy oglądam telewizję, albo mruczeć do ucha kołysankę. Słowa synowej zapamiętam na zawsze Były niesprawiedliwe i bolesne, ale też okrutne. Nie życzyłam jej źle, naprawdę nie życzyłam jej źle. To kobieta, którą pokochał mój syn, i matka mojego wnuka. Nadal ją lubię. Tę Kingę, którą poznałam tamtej wiosennej niedzieli, która ładnie się uśmiechała i przyniosła mi ciasto czekoladowe z gruszkami. Nie wiem, czemu stała się taka bezkompromisowa wobec mnie. Może los za bardzo ją rozpieścił? Ciąża przebiegała wzorcowo, cała akcja porodowa trwała rapem pięć godzin, mąż ją wspierał, synek nie miał kolek, za to miał zdrowy apetyt i już po miesiącu przesypiał sześć godzin. Istna sielanka. Kinga wróciła do pracy i myślała, że dalej wszystko będzie się układało jak po maśle, jak sobie zaplanowała i zapisała w kalendarzu. A tu niespodzianka. Staś poszedł do żłobka i zaczęły się choroby. Cóż… Zofia, 63 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mama ze znudzonej emerytki zamieniła się w szczęśliwą seniorkę. Wystarczył jeden prosty pomysł” „Byłam przekonana, że partner mnie zdradza. Kiedy uchylił rąbka tajemnicy, zrozumiałam, jak bardzo się myliłam” „Romans mojego męża wydał się na ślubie. Zamiast świętować szczęście syna, patrzyłam, jak moje życie obraca się w gruzy”
„Odkładałam prawdę o kiełkującym nasionku pod sercem, aż zobaczyłam pierścionek zaręczynowy. Szkoda tylko, że od innego”
„Każdego dnia budziłam się z mocnym postanowieniem: to jest ten dzień. Dziś usiądę z nim na kanapie, chwycę go za rękę i powiem całą prawdę. Zawsze jednak znajdowałam wymówkę, by tego nie zrobić. Prawda była okropnie trudna”.
Zawsze myślałam, że najgorsze w kłamstwie jest to, że trzeba o nim pamiętać. Myliłam się. Najgorsze jest to, jak bardzo niszczy ono od środka, każdego dnia odbierając ci kawałek duszy. Żyłam w zawieszeniu, czekając na idealną okazję, by zniszczyć świat mojego partnera, nie wiedząc, że on właśnie planował zbudować nam nowy. Czułam się z tym okropnie Promienie porannego słońca leniwie wkradały się przez żaluzje naszej sypialni, malując jasne pasy na drewnianej podłodze. Kamil stał w kuchni, nucąc pod nosem jakąś radosną melodię. Zapach świeżo zaparzonej kawy i naleśników wypełniał całe mieszkanie. Z perspektywy kogoś z zewnątrz tworzyliśmy obrazek idealny. Byliśmy ze sobą od pięciu lat, mieliśmy wspólne plany, piękne mieszkanie i stabilizację, o której wielu mogłoby tylko marzyć. Patrzyłam na jego szerokie plecy zza uchylonych drzwi sypialni i czułam, jak żołądek zwija mi się w ciasny supeł. Każdy jego uśmiech, każdy czuły gest był dla mnie niczym uderzenie. Byłam oszustką, która wdarła się do jego życia i lada moment miała zburzyć wszystko, co razem zbudowaliśmy. Wszystko zaczęło się kilka miesięcy wcześniej, kiedy Kamil wyjechał na sześciotygodniowy kontrakt do Szwecji, by nadzorować duży projekt informatyczny. Czułam się wtedy potwornie samotna, przytłoczona rutyną i dystansem. To oczywiście w żaden sposób mnie nie usprawiedliwia. Wystarczyło jedno przypadkowe spotkanie z dawnym znajomym, Przemkiem, który akurat był przejazdem w naszym mieście. Długa rozmowa w kawiarni, potem spacer, a na koniec moja niewybaczalna słabość. To był tylko ten jeden raz, chwila całkowitego zaćmienia umysłu, której żałowałam, gdy tylko uświadomiłam sobie, co zrobiłam. Nigdy więcej się z Przemkiem nie spotkałam w tamtym celu. Chciałam o wszystkim zapomnieć, wymazać ten epizod z pamięci i skupić się na Kamilu, który po powrocie był jeszcze bardziej kochający i oddany niż przedtem. Jednak los miał wobec mnie inne plany. Kiedy zorientowałam się, że spodziewam się dziecka, matematyka była bezlitosna. Ze względu na długą nieobecność Kamila, ojcem mógł być tylko Przemek. Uciszałam sumienie wymówkami Każdego dnia budziłam się z mocnym postanowieniem: to jest ten dzień. Dziś usiądę z nim na kanapie, chwycę go za rękę i powiem całą prawdę. Zawsze jednak znajdowałam wymówkę, by tego nie zrobić. W poniedziałek Kamil wrócił z pracy potwornie zmęczony. Miał za sobą trudne negocjacje z klientem. Nie mogłam dołożyć mu takiego ciężaru w chwili, gdy marzył tylko o odpoczynku. We wtorek zadzwoniła jego mama z informacją, że źle się czuje. Był tak bardzo zmartwiony jej stanem, że moje wyznanie wydawało się aktem największego egoizmu. W środę dostaliśmy zaproszenie na kolację do naszych wspólnych przyjaciół, a w czwartek... w czwartek po prostu zabrakło mi odwagi. Moja młodsza siostra, Ania, pochłonięta była w tym czasie planowaniem swojego wesela. Często prosiła mnie o pomoc, a ja traktowałam te spotkania jako ucieczkę od własnych problemów. – Jak myślisz, te kremowe koperty będą pasować do złotych liter? – pytała, rozkładając na stole w kawiarni dziesiątki wzorów zaproszeń. – Są piękne. Idealnie podkreślą charakter uroczystości – odpowiadałam, starając się brzmieć entuzjastycznie, choć w środku cała drżałam. – Jesteś jakaś blada w ostatnich dniach. Wszystko w porządku? – Ania spojrzała na mnie badawczo, odkładając na chwilę katalogi. – Tak, po prostu trochę gorzej sypiam. To nic takiego. – Może to przez stres w pracy? Albo... – w jej oczach pojawiły się radosne iskierki. – Może wy też planujecie wreszcie jakiś krok do przodu? Kamil ostatnio o ciebie pytał w dziwny sposób. Zamarłam. Nie mogłam znieść myśli o przyszłości, bo wiedziałam, że moja zaraz legnie w gruzach. Słuchałam paplaniny siostry o kwiatach, usadzeniu gości i zespole muzycznym, a w głowie układałam scenariusz własnej katastrofy. Odkładanie prawdy stało się moim nałogiem. Czekałam na abstrakcyjny „właściwy moment”, który w rzeczywistości nie istniał. Prawda jest taka, że nigdy nie ma dobrej pory na to, by złamać komuś serce. Przemek tymczasem nie ułatwiał mi zadania. Odkąd poinformowałam go o sytuacji, bywały dni, gdy milczał, ale bywały też takie, gdy domagał się odpowiedzi. Zgodził się dać mi czas na rozmowę z Kamilem, ale jego cierpliwość wyraźnie się kończyła. Chciał wiedzieć, co dalej z nami i z dzieckiem. Za każdym razem odpisywałam mu to samo: „Daj mi jeszcze kilka dni. Muszę znaleźć odpowiednią chwilę”. Tylko że ona nigdy nie nadchodziła. Miałam wreszcie to zrobić Nadszedł piątek. Kamil już od rana wysyłał mi wiadomości, bym po pracy nie planowała niczego na mieście i wróciła prosto do domu. Pisał, że przygotował coś specjalnego z okazji zakończenia jego dużego projektu. Kiedy weszłam do mieszkania, przywitał mnie niesamowity zapach. W jadalni stał nakryty stół, paliły się wysokie świece, a z głośników płynęła cicha, nastrojowa muzyka. Kamil wyłonił się z kuchni, ubrany w elegancką koszulę, i z szerokim uśmiechem odebrał ode mnie płaszcz. – Co to za okazja? – zapytałam, czując, jak po plecach spływa mi zimny pot. – Powiedzmy, że mamy dziś wiele powodów do świętowania – odpowiedział tajemniczo, prowadząc mnie do stołu. – Usiądź, zaraz podam jedzenie. Postawił przede mną talerz z moim ulubionym makaronem z truflami, do tego przygotował dzbanek wody z cytryną i świeżą miętą. Wszystko wyglądało perfekcyjnie. Jakoś zbyt perfekcyjnie. Mój umysł pracował na najwyższych obrotach. Pomyślałam, że to jest ten wieczór. Po kolacji, kiedy usiądziemy na kanapie, powiem mu. Zniszczę ten piękny nastrój, ale nie mogę dłużej tego ciągnąć. Dłużej nie wytrzymam tego napięcia. Zjadłam posiłek, choć każdy kęs rósł mi w ustach. Kamil opowiadał o pracy, o swoich sukcesach i o tym, jak bardzo się cieszy, że ma to już za sobą. Muzyka płynęła z mojego tabletu, który leżał na komodzie niedaleko stołu. Urządzenie było połączone z siecią i synchronizowało wszystkie wiadomości z mojego telefonu. Zapomniałam wyłączyć powiadomienia na czas kolacji. Kiedy skończyliśmy jeść, Kamil wstał i przeszedł na moją stronę stołu. Jego dłonie delikatnie spoczęły na moich ramionach. – Wiesz, te ostatnie miesiące, zwłaszcza ten wyjazd, uświadomiły mi jedną bardzo ważną rzecz – zaczął cicho, a jego głos brzmiał niezwykle poważnie. – Zrozumiałem, że nie chcę już nigdy więcej wyjeżdżać na tak długo. Chcę być tutaj. Z tobą. Chcę budować z tobą dom. Moje serce zaczęło bić jak oszalałe. Przez ułamek sekundy łudziłam się, że może uda mi się jakoś to wszystko naprawić, że może on mi wybaczy. Spojrzałam w jego błyszczące oczy. Widziałam w nich tylko miłość i absolutne zaufanie. Kamil zrobił krok w tył i wsunął rękę do wewnętrznej kieszeni swojej marynarki. Zrozumiałam, co się dzieje. Mój oddech uwiązł w gardle. Czekałam na najgorsze, ale wciąż liczyłam na to, że zdążę go powstrzymać, zanim wyjmie to, co tam trzymał. Zanim wypowie słowa, których nie mogłam od niego przyjąć. Prawda sama wyszła na jaw W tym samym ułamku sekundy, w idealnej, pełnej napięcia ciszy, rozległ się ostry, wibrujący dźwięk powiadomienia. Mój tablet, leżący zaledwie kilkadziesiąt centymetrów od Kamila, podświetlił ekran. To był odruch. Kamil, wciąż trzymając dłoń w kieszeni marynarki, zerknął w stronę źródła dźwięku. Wyświetlacz tabletu był duży, a litery wyraźne. Z miejsca, w którym siedziałam, nie widziałam dokładnie tekstu, ale doskonale wiedziałam, od kogo przyszła wiadomość i jak mogła brzmieć. Czas zwolnił, jakby ktoś zmienił tryb na nagraniu wideo. Twarz Kamila, jeszcze przed chwilą rozpromieniona i pełna czułości, nagle zastygła. Jego wzrok zatrzymał się na ekranie. Widziałam, jak mruży oczy, próbując przyswoić słowa, które tam przeczytał. Ciemne oczy, w których zawsze znajdowałam spokój, teraz stały się puste. Wiadomość nie zniknęła. Świeciła w półmroku pokoju niczym neon. „Basia, nie możemy tego dłużej ciągnąć. Kiedy wreszcie powiesz Kamilowi o dziecku? Muszę wiedzieć, na czym stoję”. Kamil powoli cofnął dłoń z kieszeni. W jego palcach znajdowało się małe, obite czarnym welurem pudełeczko. Przez moment patrzył na nie, jakby nie wiedział, co trzyma, a potem jego wzrok przeniósł się na mnie. – Kamil, proszę, posłuchaj mnie – zaczęłam cicho, podnosząc się z krzesła. Nogi miałam jak z waty, a głos drżał mi tak bardzo, że ledwie rozpoznawałam własne słowa. – To nie jest tak... to znaczy, chciałam ci powiedzieć... – Co chciałaś mi powiedzieć? – przerwał mi ostro, choć jego głos był nienaturalnie opanowany. – Że jesteś w ciąży? I że nie masz pojęcia, jak mi o tym powiedzieć, bo ojcem jest ktoś inny? – Błagam cię, pozwól mi wytłumaczyć. To był jeden jedyny raz... Kiedy byłeś w Szwecji. Czułam się zagubiona... – Zagubiona? – powtórzył, a w jego głosie zadźwięczała gorzka kpina. – Ty byłaś zagubiona, a ja po powrocie wybierałem pierścionek, żeby spędzić z tobą resztę życia. Zrobiłam krok w jego stronę, chcąc chwycić go za ramię, ale cofnął się gwałtownie, jakbym miała go poparzyć. Spojrzał jeszcze raz na ekran tabletu, który wreszcie wygasł, pogrążając tę część pokoju z powrotem w mroku. Drzwi zamknęły się za nim cicho – To dlatego odkładałaś każdy poważny temat? Dlatego uciekałaś wzrokiem, kiedy Ania opowiadała o weselu? – pytał, a z każdym słowem dystans między nami rósł, choć wcale się nie oddalał. – Kiedy zamierzałaś mi powiedzieć? Za tydzień? Za miesiąc? A może pozwoliłabyś mi oświadczyć się, przyjąć ten pierścionek i udawać, że będę wychowywał swoje dziecko? – Nigdy bym ci tego nie zrobiła! – krzyknęłam przez łzy, które teraz płynęły mi po policzkach bez opamiętania. – Chciałam ci dzisiaj powiedzieć. Miałam ci powiedzieć po kolacji! – Prawda jest taka, że nie powiedziałaś mi nic. Dowiedziałem się z tabletu – skwitował chłodno. Spojrzał na małe pudełeczko w swojej dłoni. Zacisnął palce tak mocno, że knykcie zbielały mu z wysiłku. Bez słowa odłożył je na krawędź stołu, tuż obok mojego niedojedzonego makaronu. Dźwięk uderzenia weluru o drewno wydawał się w tamtej chwili głośniejszy niż jakikolwiek krzyk. Następnie odwrócił się, wziął z wieszaka w przedpokoju swoją kurtkę i kluczyki do samochodu. Złapał za klamkę. – Kamil, proszę, nie wychodź. Porozmawiajmy – błagałam, stojąc pośrodku jadalni, niezdolna do zrobienia choćby kroku. – Nie mamy o czym. Spakuję swoje rzeczy w niedzielę, kiedy ciebie tu nie będzie. Drzwi zamknęły się za nim cicho. Nie trzasnął nimi, nie podniósł głosu, nie rzucił żadnym niczym. Odszedł, zabierając ze sobą całą przyszłość, którą dla nas wymyślił. Zostałam sama w mieszkaniu pachnącym truflami i woskiem ze świec, które powoli zaczynały przygasać. Podeszłam do stołu, przy którym jeszcze kwadrans temu czułam się jak najszczęśliwsza kobieta na świecie, choć na to nie zasługiwałam. Wzięłam do ręki czarne pudełeczko. Nawet go nie otworzyłam. Czułam pod palcami miękki materiał i ciężar własnych kłamstw, które ostatecznie zniszczyły jedyną wartościową rzecz w moim życiu. Czekając na odpowiedni moment, doprowadziłam do najgorszego możliwego zakończenia. Mój idealny scenariusz zamienił się w koszmar, którego jedyną reżyserką byłam ja sama. Nie mam pojęcia, co będzie dalej. Barbara, 29 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Byłam przekonana, że partner mnie zdradza. Kiedy uchylił rąbka tajemnicy, zrozumiałam, jak bardzo się myliłam” „W Wielkanoc ogłosiłam, że kiełkuje we mnie nasionko. Reakcja moich dorosłych dzieci kompletnie mnie zaskoczyła” „Długo czekaliśmy na dziecko, więc kocham córeczkę nad życie. To nic, że ma oczy innego mężczyzny”
„Kiedy odkryłam jego zdradę męża, natychmiast zaplanowałam zemstę. Zapłacił za to najwyższą cenę”
„Czekałam na łzy. Czekałam na duszność, na rozpacz, na to klasyczne załamanie, o którym tyle czytałam w powieściach. Ale nic takiego nie nadeszło. Zamiast tego poczułam, jak moje serce zwalnia, a umysł staje się krystalicznie czysty. Spojrzałam w odbicie w ciemnej szybie piekarnika i zobaczyłam kobietę, która się uśmiecha. To był chłodny, wyrachowany uśmiech kogoś, kto właśnie przejrzał na oczy”.
To miał być zwykły wtorkowy poranek, wypełniony zapachem świeżo parzonej kawy i planami na nadchodzący weekend. Zamiast tego, jeden rzut oka na ekran tabletu sprawił, że mój bezpieczny świat rozsypał się jak domek z kart. Nie uroniłam jednak ani jednej łzy. Zamiast płaczu, poczułam lodowaty spokój, a na moich ustach wykwitł uśmiech. Zrozumiałam, że człowiek, któremu oddałam piętnaście lat życia, właśnie wręczył mi broń, której zamierzałam użyć z precyzją chirurga. To jest opowieść o tym, jak przestałam być tłem dla czyjegoś sukcesu i odebrałam to, co zawsze należało do mnie. Uwierzyłam mu Przez piętnaście lat tworzyliśmy z Maćkiem małżeństwo, które nasi znajomi stawiali sobie za wzór. On był charyzmatycznym założycielem prężnie rozwijającej się firmy zajmującej się projektowaniem nowoczesnych, ekologicznych systemów wentylacyjnych. Ja byłam jego cichą przystanią, wsparciem i, o czym wielu nie wiedziało, główną projektantką tych właśnie systemów. Maciek miał dar do przemawiania, zdobywania klientów i brylowania w świetle reflektorów. Ja wolałam zacisze mojego gabinetu, deski kreślarskie i skomplikowane obliczenia. Zawsze uważałam, że gramy do jednej bramki. Kiedy osiem lat temu moja ciotka zapisała mi w spadku spory majątek, bez wahania zainwestowałam wszystko w rozwój firmy. To dzięki moim funduszom mógł otworzyć reprezentacyjne biuro w centrum miasta i zatrudnić najlepszych specjalistów. Pamiętam, jak staliśmy wtedy w pustym jeszcze lokalu, a on trzymał mnie za ręce, patrząc głęboko w oczy. – Zbudujemy imperium – powiedział wtedy. – To wszystko dla nas i dla naszej przyszłości. Uwierzyłam mu. Byłam zaślepiona miłością i poczuciem wspólnego celu. Zgodziłam się niemal na wszystko, z jednym małym wyjątkiem. Moja przyjaciółka, która jest radcą prawnym, stanowczo doradziła mi, abym kluczowe patenty na moje autorskie projekty zarejestrowała wyłącznie na swoje nazwisko. Maciek początkowo kręcił nosem, ale przekonałam go, że to doskonały ruch ze względów podatkowych. Szybko o tym zapomniał, skupiony na byciu prezesem. Ja również nie przykładałam do tego większej wagi. Aż do tego pamiętnego wtorku. Czekałam na łzy Maciek wyjechał na rzekomą konferencję branżową w górach. Zostałam w domu, planując nadrobić zaległości i po prostu odpocząć. Chciałam sprawdzić prognozę pogody i odruchowo sięgnęłam po tablet leżący na kuchennej wyspie. To było urządzenie, z którego korzystaliśmy oboje, choć głównie służyło do sterowania domowym nagłośnieniem. Ekran się zaświecił, a na środku widniało powiadomienie z aplikacji pocztowej. Maciek musiał zapomnieć wylogować się ze swojego prywatnego konta. Nigdy nie miałam w zwyczaju przeglądać jego rzeczy, ale moje oczy same wyłapały nagłówek wiadomości. To było potwierdzenie rezerwacji z luksusowego hotelu butikowego. Data pokrywała się z jego obecnym wyjazdem. Zaciekawiona kliknęłam wiadomość. To, co zobaczyłam, sprawiło, że czas na chwilę się zatrzymał. Rezerwacja opiewała na ekskluzywny apartament z widokiem na pasmo górskie. W uwagach do zamówienia widniał dopisek: „Proszę o przygotowanie bukietu czerwonych róż i ułożenie ich na łóżku. To niespodzianka dla mojej ukochanej Sylwii. Obchodzimy naszą pierwszą rocznicę”. Sylwia. Jego asystentka do spraw wizerunku, którą zatrudnił dokładnie rok temu. Młoda, ambitna, zawsze wpatrzona w niego jak w obrazek. Przypomniałam sobie te wszystkie wieczory, kiedy rzekomo pracowali nad nową kampanią reklamową. Te niespodziewane wyjazdy do klientów. Te drobne uśmiechy wymieniane nad stołem konferencyjnym, które tłumaczyłam sobie ich dobrym zgraniem zawodowym. Czekałam na łzy. Czekałam na duszność, na rozpacz, na to klasyczne załamanie, o którym tyle czytałam w powieściach. Ale nic takiego nie nadeszło. Zamiast tego poczułam, jak moje serce zwalnia, a umysł staje się krystalicznie czysty. Spojrzałam w odbicie w ciemnej szybie piekarnika i zobaczyłam kobietę, która się uśmiecha. To był chłodny, wyrachowany uśmiech kogoś, kto właśnie przejrzał na oczy i zobaczył szachownicę, na której dotąd był tylko pionkiem. Zrozumiałam, że nadszedł czas, by zostać królową. Grałam rolę idealnej żony Zamiast dzwonić do niego z awanturą, usiadłam przy stole i wzięłam notes. Wiedziałam, że konfrontacja w tym momencie dałaby mu przewagę. Zacząłby się tłumaczyć, kłamać, odwracać kota ogonem, a ja wyszłabym na histeryczkę. Nie mogłam do tego dopuścić. Musiałam uderzyć w to, co kochał najbardziej na świecie. W firmę. Przez kolejne trzy tygodnie grałam rolę idealnej żony z takim zaangażowaniem, że mogłabym dostać za to nagrodę. Witałam go w domu z uśmiechem, pytałam o postępy w pracy, słuchałam jego narzekań na trudnych klientów. Wewnątrz jednak prowadziłam własne śledztwo i przygotowania. Każdego dnia, kiedy mąż wychodził do biura, spotykałam się z moją przyjaciółką prawniczką. Skrupulatnie analizowałyśmy dokumenty firmy i umowy licencyjne. Okazało się, że umowa, na mocy której firma mogła korzystać z moich patentów, miała w sobie klauzulę pozwalającą na natychmiastowe wypowiedzenie w przypadku naruszenia dobrego imienia twórcy lub rażącej zmiany okoliczności życiowych. Co więcej, cały kapitał początkowy firmy był udokumentowany jako pożyczka od mojej osoby, a nie darowizna. W międzyczasie zadbałam o zabezpieczenie swoich finansów osobistych. Przygotowałam też kompletny pozew o rozwód z orzeczeniem o wyłącznej winie. Miałam wszystko: wydruki z rezerwacji, billingi potwierdzające codzienne wielogodzinne rozmowy z Sylwią, a nawet nagrania z domowego monitoringu, na których chwalił się przez telefon swojemu koledze, jak wspaniale potrafi lawirować między dwiema kobietami. Postarałam się Do układanki brakowało mi tylko odpowiedniej sceny na finał. Los podał mi ją na tacy. Pewnego popołudnia zadzwoniła do mnie teściowa. Kobieta, która od dnia naszego ślubu dawała mi odczuć, że nie jestem wystarczająco dobra dla jej wybitnego syna. Teściowa uwielbiała blichtr i nie znosiła żadnych skaz na wizerunku swojej rodziny. – Moja droga – zaczęła swoim charakterystycznym, protekcjonalnym tonem. – Zbliżają się czterdzieste piąte urodziny mojego syna. Oczekuję, że zorganizujesz przyjęcie godne jego pozycji. Należy mu się to za te wszystkie nadgodziny, które poświęca na utrzymanie waszego domu na odpowiednim poziomie. Uśmiechnęłam się szeroko do słuchawki. – Oczywiście, mamo – odpowiedziałam łagodnie. – Zaplanowałam coś absolutnie wyjątkowego. Będzie to wieczór, którego Maciek nigdy nie zapomni. Zaproszę jego kluczowych partnerów biznesowych, największych inwestorów i całą zarządczą kadrę firmy. Teściowa zaszczebiotała z zadowolenia, nie mając pojęcia, że właśnie pomogła mi zaplanować egzekucję reputacji swojego syna. Przygotowania do kolacji pochłonęły mnie bez reszty. Wynajęłam salę w najbardziej prestiżowej restauracji w mieście. Zamówiłam wykwintne menu, opierające się na owocach morza i egzotycznych przystawkach. Zrezygnowałam z serwowania jakichkolwiek napojów z procentami, zamawiając w ich miejsce autorskie soki tłoczone na zimno i wykwintne napoje owocowe. Zrealizowałam swój plan Nadszedł wieczór urodzin. Sala wyglądała zachwycająco. Delikatne światło świec odbijało się w kryształowych kieliszkach, a w tle grała cicha, klasyczna muzyka. Goście zjawili się punktualnie. Byli tam inwestorzy, którzy włożyli w firmę ogromne pieniądze, byli dyrektorzy działów, była teściowa dumna jak paw, no i oczywiście był Maciek. Promieniał. Ubrany w szyty na miarę garnitur, przyjmował gratulacje, ściskał dłonie i opowiadał anegdoty o swoich ostatnich sukcesach. Obok niego, w eleganckiej sukni, stała Sylwia. Widziałam, jak ukradkiem posyła mu zachwycone spojrzenia, jak niby przypadkiem muska jego ramię. Obserwowałam to wszystko z całkowitym spokojem, popijając wodę z cytryną. Byłam doskonałą gospodynią. Wymieniałam uprzejmości, dbałam o komfort gości, a w mojej torebce spoczywała elegancka, skórzana teczka. Kiedy podano główne danie, Maciek wstał, prosząc o uwagę. Uderzył widelcem w kieliszek. – Moi drodzy – zaczął swoim głębokim, radiowym głosem. – Dziękuję wam, że jesteście tu dziś ze mną. Te czterdzieści pięć lat to piękny wiek. Zbudowałem firmę, która jest liderem innowacji. Mam wokół siebie wspaniałych ludzi... – tu posłał znaczące spojrzenie w stronę Sylwii, co nie umknęło mojej uwadze – I czuję, że to dopiero początek moich wielkich osiągnięć. Spojrzał na mnie, jakby sobie przypomniał, że wypada wspomnieć o żonie. – Oczywiście dziękuję też Ali za to, że zawsze dba o ciepło domowego ogniska, pozwalając mi skupić się na zdobywaniu świata. Rozległy się oklaski. Wstałam powoli z miejsca, biorąc do ręki moją teczkę. Podeszłam do niego, uśmiechając się promiennie. – Ja również przygotowałam dla ciebie coś specjalnego, kochanie – powiedziałam na tyle głośno, by wszyscy w sali usłyszeli. Zapadła pełna wyczekiwania cisza. – Wiem, jak bardzo zależy ci na przyszłości twojej firmy, dlatego mój prezent dotyczy właśnie jej. Wyciągnęłam z teczki oprawiony w twardą oprawę dokument i podałam mu go. Maciek wziął go z radosnym zaciekawieniem. Otworzył pierwszą stronę. Obserwowałam, jak jego wyraz twarzy powoli się zmienia. Zniknął uśmiech. Z każdym kolejnym przeczytanym zdaniem jego twarz bladła, aż przybrała odcień szarości. – Co to ma znaczyć? – zapytał, mrużąc oczy, a jego głos niebezpiecznie zniżył się do szeptu. – To, na co patrzysz. To cofnięcie licencji na wszystkie patenty technologiczne, z których korzysta twoja firma. Moje patenty – powiedziałam krystalicznie czystym, opanowanym głosem. Cisza w sali stała się tak gęsta, że można by ją kroić nożem. Goście zamarli w bezruchu. – Przestań – syknął, rozglądając się nerwowo po zebranych inwestorach, którzy nagle bardzo uważnie zaczęli przysłuchiwać się naszej wymianie zdań. – To nie jest czas na takie żarty! – To nie jest żart – odpowiedziałam spokojnie. – Zgodnie z umową, którą sam podpisałeś siedem lat temu, mam prawo wycofać swoje patenty, jeśli uznam, że współpraca uderza w moje dobre imię. Oprócz tego na drugiej stronie znajdziesz wezwanie do natychmiastowego zwrotu pożyczki, która stanowiła twój kapitał zakładowy. Maciek zaczął ciężko oddychać. – Dlaczego mi to robisz? Oszalałaś?! Przy moich partnerach biznesowych? – zapytał, tracąc panowanie nad sobą. Sięgnęłam do teczki po raz ostatni i wyjęłam z niej duże, kolorowe zdjęcie. Położyłam je na stole. To był zrzut ekranu z jego rezerwacji hotelowej wraz z załączonym wydrukiem rachunku za usługi florystyczne dla Sylwii, wzbogacony o kadr z monitoringu domowego. – Robię to, ponieważ nie zamierzam dłużej finansować twojego wygodnego życia i twoich wyjazdów w góry z panną asystentką z moich pieniędzy i moich pomysłów. Pozew rozwodowy z orzeczeniem o twojej wyłącznej winie jest już w sądzie. Teściowa wydała z siebie zduszony okrzyk, łapiąc się za perły na szyi. Sylwia cofnęła się o dwa kroki, jakby nagle ziemia parzyła ją w stopy. Inwestorzy patrzyli na Maćka wzrokiem, w którym nie było już podziwu, a jedynie chłodna, biznesowa kalkulacja strat. Wiedzieli dobrze, że firma bez moich patentów to tylko pusta wydmuszka, obciążona kosztami drogiego biura. – Zrujnujesz mnie... – wydukał Maciek, opierając dłonie o blat stołu. W jego oczach widziałam prawdziwy strach. Władca imperium nagle zorientował się, że zamek był zbudowany na moich fundamentach. – Nie – poprawiłam go łagodnie, zbierając swoją torebkę. – Ty sam się zrujnowałeś. Ja tylko zabieram swoje zabawki z twojej piaskownicy. Smacznego wieczoru państwu życzę. Czułam się lekko Wyszłam z restauracji, a chłodne wieczorne powietrze uderzyło mnie w twarz. Nigdy w życiu nie czułam się tak lekko. Słyszałam za sobą zamieszanie, podniesione głosy inwestorów żądających wyjaśnień i piskliwy ton teściowej. Nie odwróciłam się. Mój plan został zrealizowany w stu procentach. Kolejne miesiące przyniosły dokładnie to, co przewidziałam. Bez praw do technologii inteligentnej wentylacji, firma nie była w stanie realizować zakontraktowanych zleceń. Inwestorzy, zrażeni jego niekompetencją i skandalem obyczajowym, wycofali swoje udziały. Zobowiązanie do spłaty mojej pożyczki dobiło go finansowo. Musiał zamknąć eleganckie biuro i zwolnić cały personel. Sylwia odeszła od niego zaledwie cztery tygodnie po pamiętnej kolacji, twierdząc, że potrzebuje przestrzeni do rozwoju, której on już nie mógł jej zapewnić. Został sam, wprowadzając się do małego mieszkania, zmuszony do budowania wszystkiego od zera. Bez moich pomysłów i moich pieniędzy okazał się przeciętnym handlowcem o zbyt dużym ego. Rozwód przebiegł szybko i sprawnie na moich warunkach. A ja? Ja nareszcie wyszłam z cienia. Otworzyłam własne biuro projektowe. Zatrudniłam zespół młodych inżynierów i sama stanęłam na czele firmy. Nie potrzebowałam już nikogo, kto zbierałby laury za moją ciężką pracę. Czasami, patrząc na panoramę miasta z okna mojego nowoczesnego biura, przypominam sobie tamten wtorkowy poranek i powiadomienie na tablecie. Jestem za nie nieskończenie wdzięczna. Odkrycie prawdy było bolesne, ale uwolniło mnie ze złotej klatki iluzji. Zapłacił za swój błąd najwyższą możliwą cenę – stracił wszystko, co stanowiło o jego wartości we własnych oczach. Ja natomiast zyskałam coś znacznie cenniejszego. Zyskałam siebie. Alicja, 43 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „W jego kieszeni znalazłam list od dawnej miłości. Myślałam, że to koniec, a to był dopiero początek” „Zakochałem się w przyjaciółce mojej siostry. Jej anielski głos i duże oczy sprawiły, że zapomniałem, jak się nazywam” „Romans mojego męża wydał się na ślubie. Zamiast świętować szczęście syna, patrzyłam, jak moje życie obraca się w gruzy”
„Odkryłam, że zięć zdradza córkę. Liczyłam, że w końcu się rozwiodą, ale wtedy poznałam ich sekret”
„– Układ – powtórzyła. – No co tak patrzysz? Nie chcemy, żeby dzieci cierpiały. Julek wchodzi w trudny wiek, niedługo skończy 12 lat, a Zuza nie ma nawet 7 lat. Przynajmniej dwie znane nam pary rozwiązały podobny problem w taki sam sposób – oznajmiła mi Martyna oschłym tonem, jakby chciała mi powiedzieć: Nie wtrącaj się w nasze sprawy”.
Nie jestem bywalczynią kawiarnianych ogródków: odpoczywać wolę na działce czy balkonie, wśród posadzonych przez siebie kwiatów, z książką w ręku. Jednak tamtego dnia wyciągnęła mnie na miasto przyjaciółka. Dawno się z Danką nie widziałam – lata temu wyjechała na stałe do Portugalii i bywała w kraju sporadycznie. No, a skoro właśnie przyleciała, trzeba było obgadać wszystkie nowinki. Umówiłyśmy się w kawiarni „Mefisto” – Danka zarezerwowała dla nas stolik. Usiadłyśmy pośrodku rozgadanego tłumu innych kawiarnianych gości. – Podoba mi się tu. Przypomina mi naszą ulubioną knajpkę w Lizbonie – stwierdziła. Zapytałam, co u Henryka. – Dankę widywałam jeszcze w miarę regularnie, ale jej męża to widziałam z dziesięć lat temu. – A wiesz, jaki on jest. Nie lubi latać i żadna siła nie wyciągnie go do kraju. W sumie po co miałby tu przyjeżdżać? Jego rodzice nie żyją, przyjaciele rozjechali się po świecie. A tak a propos – byliśmy niedawno u Wojtka, na Malcie. Cudownie się tam z Bogną urządzili, aż żal było wyjeżdżać – powiedziała Danka. To nie wyglądało jak niewinny flirt Przez chwilę pogadałyśmy o dawnych czasach – lata temu wszyscy poznaliśmy się, studiując archeologię, i teraz miło było powspominać studenckie wybryki. Śmiałyśmy się właśnie z Jaśka, znajomego, który zamierzał ożenić się z o dwadzieścia pięć lat młodszą kobietą, kiedy kątem oka zauważyłam na patio znajomą twarz. – Krzysztof? A co on tu u diabła robi? – mruknęłam i wyjęłam z torebki okulary. Bez nich nie widzę zbyt wyraźnie, za to w okularach na nosie nie miałam już cienia wątpliwości – w drugiej części przestronnego patio, przy stoliku na uboczu ulokował się mój zięć Krzysztof. Bynajmniej nie sam – był z młodą, atrakcyjną kobietą, która z całą pewnością nie była moją córką Martyną. Danka podążyła wzrokiem za moim spojrzeniem i z dezaprobatą pokiwała głową. – Wiesz, że mój syn zamierza się rozwieść? – zapytała. – Wspominałaś coś – powiedziałam, nie spuszczając wzroku z zięcia. Nie widział mnie – za bardzo był pochłonięty rozmową z tą blondyną… W końcu nachylił się bliżej ku niej i ucałował wnętrze jej dłoni. Intymny gest… Chwilę później, szepcząc sobie na ucho czułe słówka, flirtowali już na całego. – Może lepiej stąd chodźmy. Widzę, że strasznie się zdenerwowałaś – powiedziała Danka i poprosiła przechodzącą obok kelnerkę o rachunek. – Podejdę tam i tak mu nagadam, że się ze wstydu spali – syknęłam bliska łez. Nigdy bym nie przypuszczała, że z mojego zięcia taki drań! – Przestań, zostaw to teraz. Pogadacie na spokojnie innym razem. A najlepiej zrobisz, jak najpierw porozmawiasz z Martyną – poradziła mi Danka. – Wierz mi, publiczne przedstawienia są żenujące. – Może masz rację – odparłam cicho. Po chwili wyszłyśmy z kawiarni i Danka zaproponowała spacer. – Dobrze ci zrobi – przekonywała. – Ochłoniesz, uspokoisz się – objęła mnie czule. – Nie mogę w to uwierzyć! – zaczęłam, nie będąc w stanie opanować wzburzenia. – W dodatku Krzysztof ma na tyle tupetu, żeby zabierać tę kobietę do modnej knajpy w samym centrum! – oburzyłam się. – Prawda, że bezczelny? Za naszych czasów kochanki wywoziło się do moteli za miasto – zażartowała Danka i obie parsknęłyśmy krótkim, nerwowym śmiechem. – Przykro mi ze względu na twoją córkę. Mam nadzieję, że jakoś im się poukłada – dodała. – Chyba będę musiała o wszystkim jej powiedzieć… – Chyba tak... – przyznała Danka. – Słuchaj, a może jednak nie mówić? Może to tylko flirt, trochę kokieterii? – Nie łudź się – powiedziała Danka. – Wyglądało dość jednoznacznie i z całą pewnością nie był to tylko flirt. – Pewnie tak. Nie bądźmy naiwne – westchnęłam. W końcu zmieniłyśmy temat, ja jednak wciąż miałam przed oczyma Krzysztofa maślanym wzrokiem wpatrującego się w tamtą młodą blondynkę. „I pomyśleć, że niecały miesiąc temu, na moich urodzinach pozował na idealnego męża i ojca!” – piekliłam się w duchu. Powiedzieć, czy nie powiedzieć? Wieczorem długo nie mogłam zasnąć. Myślałam o córce, o tym, jak zareaguje. „A dzieci? Może jednak nic Martynie nie mówić? Jeśli się rozwiodą, moje wnuki stracą przecież ojca. Niby będą się z nim widywać, ale co to za kontakty od wielkiego dzwonu?” – mówiłam sobie. Rano wstałam z łóżka jak z krzyża zdjęta – bolał mnie kręgosłup, z niewyspania piekły oczy i kręciło mi się w głowie. Nie było jeszcze szóstej, ale wiedziałam, że już nie zasnę. Zaparzyłam sobie kawy i usiadłam z filiżanką na balkonie. „Powiedzieć Martynie czy nie powiedzieć?” – w głowie kołatało mi się tylko jedno pytanie. Koło ósmej zdecydowałam w końcu, że pogadam z córką. Nie potrafiłabym ukrywać przed nią czegoś takiego. Pod blok córki, na drugi koniec miasta dotarłam godzinę później. Byłam tak zdenerwowana, że postanowiłam jechać tam tramwajem. Nie chciałam prowadzić w takim stanie, za bardzo byłam roztrzęsiona… Córka otworzyła mi drzwi w kolorowym, satynowym szlafroczku – wyglądała tak, jakby dopiero wstała. „Uroki wolnego zawodu” – uśmiechnęłam się blado. – Mama? – Martyna zdziwiła się na mój widok. – Co tu robisz o tej porze? Coś się stało? – zaniepokoiła się. – Wejdź, proszę. Przekraczając próg, ucałowałam córkę w policzek... – Nie, nic się nie stało – uspokoiłam ją. – Chciałam tylko chwilę z tobą pogadać. W tej samej chwili w głębi mieszkania coś łupnęło. – Zawsze musisz zostawiać to żelazko nie na miejscu?! – krzyknął zięć, co zupełnie wytrąciło mnie z równowagi. – On nie jest w pracy? – zdziwiłam się szczerze. Byłam pewna, że kiedy przyjdę, Krzysztofa już nie będzie, a tu taka niespodzianka… – Jedzie dziś służbowo do Bydgoszczy, za godzinę ma pociąg – powiedziała córka. – Uderzyłeś się?! – krzyknęła w głąb mieszkania, jednak zięć nie uznał za stosowne, żeby jej odpowiedzieć. Nie mogłam uwierzyć, w to co słyszę Ze mną też ledwo się przywitał, kiedy wszedł do kuchni. Z apetytem zjadł za to kanapki, potem poprawił przed lustrem krawat i stwierdził suchym tonem, że będzie lecieć. – Wolę wyjechać wcześniej, żeby znowu nie było jak ostatnio. Przez te przeklęte remonty prawie uciekł mi pociąg. Cześć, trzymajcie się! – powiedział. Trzasnęły frontowe drzwi i zostałyśmy same. Usiadłam za stołem, zastanawiając się gorączkowo, jak zacząć rozmowę. I druga myśl nie dawała mi spokoju: czy córka nie znienawidzi mnie kiedyś za to, że któregoś ranka pojawiłam się w ich mieszkaniu i jednym zdaniem zniszczyłam jej dotychczasowe życie… – Napijesz się kawy, mamo? – zapytała Martyna i wyjęła z kredensu dwie filiżanki. – Marnie wyglądasz, wiesz? Chyba jednak coś cię gryzie. Wzięłam głęboki wdech i poprosiłam, żeby usiadła. W końcu zdecydowałam, że powiem jej o wszystkim najprościej jak się da i… – Krzysztof kogoś ma – wypaliłam. – Widziałyśmy go wczoraj z Danką w centrum z jakąś blondyną. Całował wnętrze jej dłoni, szeptali sobie na ucho czułe… – Wiem, mamo – weszła mi w słowo córka, a na jej twarzy nie zauważyłam cienia żalu, a nawet zaskoczenia. – Taki mamy układ – dodała spokojnie. – Co? – wykrztusiłam, kompletnie zszokowana. – Układ – powtórzyła. – Od ponad trzech lat oboje spotykamy się z kimś innym. No co tak patrzysz? Nie chcemy, żeby dzieci cierpiały. Julek wchodzi w trudny wiek, niedługo skończy dwanaście lat, a Zuza nie ma nawet siedmiu. Zdecydowaliśmy, że poczekamy jeszcze z rozwodem, ale każde z nas żyje własnym życiem. Krzysztof spotyka się z Elżbietą, ja też kogoś mam. – Córeczko, to jakiś żart? – zapytałam cicho. – Nie, mamo. Przynajmniej dwie znane nam pary rozwiązały podobny problem w taki sam sposób – oznajmiła mi Martyna oschłym tonem, jakby chciała mi powiedzieć: „Nie wtrącaj się w nasze sprawy”. Do domu wróciłam kompletnie rozbita i skołowana. W pierwszej chwili chciałam opowiedzieć o wszystkim mężowi – do tej pory nie mieliśmy przed sobą żadnych tajemnic. Jednak na myśl, że mówię Edwardowi o czymś takim, dosłownie pociemniało mi przed oczyma. Mąż zawsze był tradycjonalistą… Wolałam sobie nawet nie wyobrażać, jak zareagowałby na wieść o podwójnym życiu naszej jedynaczki. Więc milczę. Z córką też o tym nie rozmawiam – jasno i wyraźnie dała mi przecież do zrozumienia, że to jej sprawa. I tylko sama siebie pytam: co się teraz na tym świecie wyprawia?! Ja umarłabym chyba ze wstydu, gdyby któregoś dnia mąż zaproponował mi taki „układ”. Nigdy, przez ponad czterdzieści lat naszego małżeństwa nie zdradziłam Edka, i wiem, że on też zawsze był mi wierny. Jak teraz żyją ci młodzi? Aż strach o tym myśleć... Aniela, 65 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mama ze znudzonej emerytki zamieniła się w szczęśliwą seniorkę. Wystarczył jeden prosty pomysł” „Byłam przekonana, że partner mnie zdradza. Kiedy uchylił rąbka tajemnicy, zrozumiałam, jak bardzo się myliłam” „Romans mojego męża wydał się na ślubie. Zamiast świętować szczęście syna, patrzyłam, jak moje życie obraca się w gruzy”
„Na emeryturze mieliśmy odpoczywać. Nasze plany popsuła córka, którą mąż puścił z torbami”
„Byliśmy wstrząśnięci. Nie spodziewaliśmy się, że coś takiego może spotkać naszą córkę. Kasia też niczego nie podejrzewała. Niestety. Daniel – o którym myślałam, że go dobrze znam – stwierdził, że ma dość żony mamki, płaczącego dziecka, zapachu pieluch i bałaganu w domu”.
Nieraz słyszałam o problemach rodziców z pozbyciem się dorosłych dzieci z domu. Uściślijmy – synów. To zawsze są synkowie. Wychowany jeden z drugim na książątko, bez żadnych obowiązków od dzieciaka, z podstawianym obiadkiem pod nos i składanymi przez mamusię skarpetkami. Dokładać do rachunków też się nie musiał, no bo jak to – podliczać własne dziecko za wodę i prąd do komputera, na którym gra całymi nocami. Dobrze wychowałam córkę Ja miałam córkę i obiecałam sobie, że nie dopuszczę do takiej sytuacji we własnym domu, nie wychowam pasożyta. Kasia miała swoje obowiązki od małego, wiedziała, ile pieniędzy kosztuje nas utrzymanie domu, na studiach sobie dorabiała i odciążała nas, kupując jedzenie dla siebie albo dorzucając się do rachunków. Z początku dziwnie się czułam, biorąc pieniądze od dziecka, ale z drugiej strony to był przejaw jej dojrzałości i powód do dumy dla nas obu. Wreszcie nadszedł ten czas, gdy nasze dziecko skończyło studia, znalazło pracę i wynajęło mieszkanie. Na początek razem z koleżanką i swoim chłopakiem Danielem, ale zawsze. Z domu zniknęła jedna osoba z całym majdanem, więc przestrzeń nam się zauważalnie powiększyła. Mieliśmy teraz z mężem do dyspozycji całe dwa pokoje! – W jednym urządzimy prawdziwy salon, a w drugim przytulną sypialnię – planowałam, mogąc wreszcie wprowadzić w życie moje skryte marzenie. Za komuny dostaliśmy dwupokojowe mieszkanko. W jednym toczyło się życie rodzinne, a wieczorami zamienialiśmy go w naszą sypialnię; drugi pokój zajmowała Kasia. Wiadomo, że w takiej salono–sypialni nie mogliśmy mieć swojskiego bałaganu. Nie mogliśmy swobodnie się położyć, gdy źle się poczuliśmy, bo koleżanki Kasi wpadały pooglądać telewizję i kręciły się po naszym terenie. Teraz kupimy sobie duże łóżko, z porządnym materacem, zamiast rozkładanej wersalki, wstawimy szafki nocne i dużą szafę. Pięknie będzie. Na stare lata urządzimy mieszkanie pod siebie i tylko dla siebie, żeby było ładnie i wygodnie, a nie tylko funkcjonalnie. Postanowiliśmy, że uzbieramy więcej pieniędzy i od razu zrobimy remont całego mieszkania. Może nie generalny, ale odświeżymy ściany w salonie, może kupimy nową kanapę, coś zmienimy w łazience i kuchni. – To będzie nowy etap w naszym życiu! – mówił Sławek, zadowolony jak ja. Córka założyła rodzinę Moja córeczka wychodziła za mąż. Daniela poznała jeszcze na studiach, a skoro pozytywnie zdali test ze wspólnego mieszkania, postanowili się pobrać. Część oszczędności odłożonych na remont podarowaliśmy im w prezencie ślubnym. Cieszyliśmy się, że nasze dziecko idzie w świat, układa sobie życie. Mieliśmy nadzieję, że będzie radziła sobie tak dobrze jak do tej pory. Bo na razie wyglądało to wspaniale. Skończyła studia, znalazła pracę, usamodzielniła się, wychodziła za mąż. Po cichu liczyliśmy na wnuki, ale zostawialiśmy to ich woli i decyzji. Pamiętałam jeszcze irytujące komentarze i docinki rodziny, gdy nie chcieliśmy się zdecydować na kolejne dzieci. Więc córki i zięcia nie zamierzaliśmy w żaden sposób ponaglać czy motywować. Zbyt dobrą mieliśmy z nimi relację. Inaczej niż wielu naszych znajomych, którzy wciąż narzekali na swoje dorosłe już dzieci. Wiecznie na ich garnuszku, podrzucające im wnuki bez pytania, pożyczające kasę na wieczne nieoddanie… Współczułam, pocieszałam, doradzałam, jak potrafiłam, a w duchu cieszyłam się, że nas to nie dotyczy. Dwa lata po ślubie Kasi i Daniela pojawiła się w naszym życiu kolejna radość. Wieść, że będzie wnuczka. O Boże, cóż to było za szczęście! Kasia promieniała, Daniel puchł z dumy i swoją ciężarną żonkę chciał na rękach nosić. Czekaliśmy z niecierpliwością na maleństwo, by je rozpieszczać do granic rozsądku. Przeszłam na wcześniejszą emeryturę, bo z nauczycielskiej pensji i tak kiepsko się żyło, a zdrowie zaczynało mi szwankować. Myślałam, że kiedy Kasia wróci do pracy po macierzyńskim, zajmę się Haneczką. Przecież mogę… Wszystko się układało – Mamo, tyle lat zajmowałaś się dziećmi, nie masz dosyć? Odpocznij wreszcie – tłumaczyła mi córka. – Zawsze będziesz mogła odwiedzać Hanię, chętnie też skorzystam w razie potrzeby z twojej pomocy, ale nie zamierzam wykorzystywać cię codziennie. Postanowiliśmy, że pójdę na wychowawczy. Damy sobie radę, małej oszczędzimy żłobka, a tobie bycia babcią na etacie niani – zażartowała na koniec swojej wyczerpującej odmowy. To było… miłe. Moje dzieci – bo Daniela uważałam za swojego przybranego syna – okazały się rozsądne, odpowiedzialne i empatyczne. Oczywiście, czasem zostawałam z Hanią, gdy Kasia musiała coś załatwić albo chcieli z Dankiem pójść na randkę, i uwielbiałam się zajmować wnusią. Przez… parę godzin. Kasia miała rację, po tylu latach pracy cudownie było mieć czas tylko dla siebie, bez żadnych dzieci. Mogłam poświęcić się moim małym przyjemnościom albo poszukać jakieś dorywczej pracy, by dorobić do emerytury. Mogłam wreszcie zająć się mężem i naszym małżeństwem, na co wcześniej nie mieliśmy wiele czasu. Byliśmy głównie rodzicami, i to uchodzącymi za wzór. Wielu nam zazdrościło tego, jak wspaniale wychowaliśmy córkę. Na szczęśliwą i dobrą kobietę. Dlatego gdy Kasia zadzwoniła z płaczem, że Daniel ją rzucił, przez chwilę myślałam, że to jakiś niemądry żart. Zwyczajnie nie mogłam uwierzyć, by coś tak absurdalnego było prawdą! Niestety. Daniel – o którym myślałam, że go dobrze znam – stwierdził, że ma dość żony mamki, płaczącego dziecka, zapachu pieluch i bałaganu w domu. Więc spakował się i wyprowadził. To jego znudzenie życiem rodzinnym miało konkretne imię, jak się okazało, innej kobiety. Kasia była zrozpaczona Została sama z Hanią, co gorsza, odkryła, że Daniel wyczyścił ich wspólne konto. Ponoć uznał, że to jego pieniądze. Co prawda adwokat, do którego natychmiast się udaliśmy, twierdził coś przeciwnego, ale dodał, że odzyskanie należnej córce połowy zajmie miesiące, jeśli nie lata. Byliśmy wstrząśnięci. Nie spodziewaliśmy się, że coś takiego może spotkać naszą Kasię. Kasia też niczego nie podejrzewała, gdy starała się robić wszystko, co mogła, żeby dom działał wzorowo, a ich córeczka miała jak najlepszą opiekę. Jakiekolwiek rozmowy z Danielem nie przynosiły skutku. W końcu przestał odbierać od nas telefony. Kasia musiała przełknąć dumę i z małą Hanią, która niczego nie rozumiała, wprowadzić się znowu do nas. Bez pracy nie opłaciłaby czynszu i opłat za wynajem mieszkania, które dotychczas zajmowali. Znowu straciliśmy sypialnię, którą wyremontowaliśmy, a później z takim pietyzmem dobierałam do niej meble i dodatki. Kasia w pośpiechu szukała pracy, jakiejkolwiek, byle miała za co utrzymać siebie i córkę, przynajmniej do czasu, gdy sąd orzeknie rozwód i przydzieli alimenty na małą. Na dawne stanowisko nie mogła wrócić. Ktoś już został zatrudniony na jej miejsce, więc gdy tylko wspomniała o powrocie, dostała wypowiedzenie. Życie mojego dziecka sypało się jak domek z kart, a ona sama z poukładanej i energicznej kobiety zmieniła się w rozbitą, zastraszoną, niepewną siebie porzuconą żonę i samotną matkę. Nie miałam do niej pretensji – na jej miejscu też nie tryskałabym optymizmem. Chciałam jej pomóc i w tej chwili mogłam to zrobić tylko w jeden sposób: będąc przy niej, przyjmując ją pod swój dach, karmiąc i pomagając w opiece nad Hanią. Znajomi już nas nie chwalili, już nam nie zazdrościli. Każdy miał swoje problemy i niekoniecznie chciał słuchać o naszych. Moje dziecko, które kilka lat wcześniej się wyprowadziło, wróciło pod nasz dach i na nasz garnuszek. Może chwilowo, może na dłużej, póki co nie wnikałam i nie stawiałam granic. Starałam się po prostu ją wspierać, choć szczerze mówiąc, ciężko nam było przyzwyczaić się na powrót do braku całkowitej swobody. To przecież moje dziecko Znowu musieliśmy spać na rozkładanym narożniku. Teraz na dokładkę należało wziąć pod uwagę obecność dziecka. Za stara już na to byłam, swoje młode odchowałam, gdy miałam siły i cierpliwość. Byłam zmęczona całą sytuacją, a córka często nas za nią przepraszała. – Przestań, to nie twoja wina, i to nie ty powinnaś nas przepraszać – powtarzałam. Tak już bywa w życiu. Jednego dnia masz wszystko pod kontrolą, a drugiego po potężnej burzy nie masz czego zbierać. Liczę, że Kasia wkrótce się otrząśnie, podniesie, otrzepie z kurzu i uzna, że jest gotowa znowu zmierzyć się ze światem, zawalczyć o dobre życie dla siebie i Hani. Jest młoda, wykształcona, pracowita i silna – da radę. Wiem to, w końcu ja ją wychowałam. Do tego czasu jakoś się razem pomęczymy. Pewnie będą też momenty pełne wzruszeń i radości. Przecież jesteśmy rodziną. Kochamy się. Wspieramy. Nieważne, ile lat ma dziecko, na zawsze pozostaje naszym dzieckiem. Aniela, 65 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Moje dzieci i wnuki nie zasłużyły na spadek po mnie. Myślą, że inny spadkobierca to mój żart na prima aprilis” „Myślałam, że ten stary warsztat po dziadku zapewni mi spokojną przyszłość. Znalazłam w nim tylko gwóźdź do naszej trumny” „Moje małżeństwo rozpadło się nad miską pełną pisanek. Wystarczyła jedna kłótnia z teściową o barwniki do jajek”
„Mama ze znudzonej emerytki zamieniła się w szczęśliwą seniorkę. Wystarczył jeden prosty pomysł”
„Zastanawiałam się, co zrobić, aby nieco bardziej uaktywnić mamę. Od kiedy przeszła na emeryturę, całe dnie spędzała w domu, przed telewizorem, a jej jedyną odskocznią było kino, raz czy dwa razy w miesiącu. Nie spotykała się z koleżankami, twierdząc, że albo poumierały, albo mają swoje sprawy i w ogóle niechętnie wychodziła, chyba że ze mną”.
Kiedy moja mama chyba już trzeci raz w tym miesiącu poprosiła, żebym sprawdziła w internecie, co w najbliższy weekend grają w kinach, postanowiłam, że na zbliżające się urodziny kupię jej laptopa. – Nawet nie żartuj! – powiedziała, gdy podzieliłam się z nią pomysłem. – Nigdy nie nauczę się go obsługiwać, a ty narazisz się na niepotrzebny wydatek! – wykrzykiwała w nerwach i dodawała, że skoro dla mnie to taki wielki problem raz na jakiś czas sprawdzić repertuar kina czy teatru, to ona obiecuje już nigdy więcej nie zawracać mi tym głowy. – I nie będę cię namawiała, żebyś poszła ze mną – zagroziła. Odpowiedziałam, że zawsze chętnie jej pomogę, a także pójdę z nią na jakiś ciekawy seans, jednak już pora, żeby zaczęła korzystać z dobrodziejstw techniki. – A kiedy twoje wnuki wyjadą na studia, to jak się z nimi skontaktujesz, skoro nawet nie potrafisz wysłać mejla? – starałam się wejść jej na ambicję. Mama była uparta i rezolutnie odpowiadała, że na co, jak na co, ale na to, żeby od czasu do czasu zadzwonić do Asi i Piotrka, to chyba stać ją będzie. Ja jednak też byłam uparta, dlatego postanowiłam postawić na swoim. – Jutro po pracy porywam cię na zakupy – powiedziałam i dodałam, że rozejrzę się też, czy przypadkiem w pobliskim domu kultury nie prowadzą zajęć dla seniorów z obsługi komputera. Kupiłam mamie laptopa Szczerze mówiąc, już dawno zastanawiałam się, co zrobić, aby nieco bardziej „uaktywnić” mamę. Od kiedy przeszła na emeryturę, całe dnie spędzała w domu, przed telewizorem, a jej jedyną odskocznią było kino, raz czy dwa razy w miesiącu. Nie spotykała się z koleżankami (twierdząc, że albo poumierały, albo mają swoje sprawy), w ogóle niechętnie wychodziła (chyba że ze mną). Na takim kursie mogłaby kogoś poznać, nawiązać nowe przyjaźnie… Byłabym spokojniejsza, wiedząc, że nie umiera z nudów w czterech ścianach swojego dwupokojowego mieszkanka. – Tylko tego mi brakuje! Na stare lata chodzić na jakieś kursy! – fuknęła, kiedy zaczęłam ją przekonywać, lecz po jej minie widziałam, że powoli daje za wygraną. „Pewnie ciekawość zwyciężyła” – pomyślałam sobie z uśmiechem. Korzystając z podpowiedzi sprzedawcy, który pomógł nam wybrać najbardziej odpowiedni model, już następnego dnia kupiłyśmy laptopa. Musiałam wziąć go na raty, ale nie miałam z tego powodów wyrzutów sumienia – uważałam bowiem, że kupno laptopa dla mamy to świetna inwestycja w jej dobre samopoczucie. Tak jak przypuszczałam, była bardzo zadowolona, i choć nie znała się na parametrach technicznych, podkreślała, że sprzęt, który ode mnie dostała, jest w jej ulubionym białym kolorze. – Nie miałam pojęcia, że te nowe komputery są takie ładne – powiedziała z uradowaną miną, robiąc miejsce na stole w kuchni. Na komodzie zostawiłam jej adres domu kultury, w którym w każdy wtorek odbywały się darmowe zajęcia. Solennie obiecała zapisać się i brać w nich udział, co przypieczętowała siarczystym buziakiem, który złożyła na moim policzku. Z poczuciem dobrze spełnionego obowiązku zbiegłam po schodach… – Anka, Piotrek, nie uwierzycie! Niedługo będziecie mogli pisać do babci Halinki mejle – powiedziałam dzieciom, ledwo weszłam do domu. – Ale babcia ma już 70 lat! – rzuciła moja córka. – Ona się tego nie nauczy… Mama się zmieniła A jednak się nauczyła! Tak jak mi obiecała, pilnie brała udział we wszystkich zajęciach. Wystarczyło parę tygodni, żeby nabrała sporej biegłości w obsłudze laptopa. Założyła sobie konto mailowe, profil na portalu społecznościowym, potrafi już też zrobić zakupy przez internet. – Jesteś niesamowita! – chwaliłam, bo mama bardzo mi zaimponowała. W dodatku na tym kursie, tak jak myślałam, poznała kilka osób, z którymi spędza teraz popołudnia. Chodzą razem na spacery do parku, a nawet na basen. Mama wyraźnie odmłodniała, ze znudzonej kobiety przesiadującej całe dnie w czterech ścianach zmieniła się w aktywną seniorkę, która ma dzień wypełniony atrakcyjnymi zajęciami. Ostatnio bardzo mnie zaskoczyła, kiedy powiedziała, że na jednym z portali odnalazła swojego dawnego znajomego z liceum i od pewnego czasu koresponduje z nim. – Janek mieszka teraz w Zielonej Górze i jest jak ja wdowcem – powiedziała, lekko się rumieniąc. W mig zrozumiałam, że to ktoś dla niej ważny, i zapytałam pół żartem, pół serio, czy planuje jakąś randkę. – A żebyś wiedziała, cwaniaro! – roześmiała się mama. – Za tydzień jadę do niego z wizytą! Nie mogę się doczekać… Weekend w Zielonej Górze? Ho, ho! Czyżby szykowało się wesele w rodzinie? Katarzyna, 41 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Przez 30 lat usługiwałam mężowi i dzieciom, a teraz mną gardzą. Musiałam sprzedać meble, żeby mieć na jedzenie” „Sernik miał uratować nasze małżeństwo w Wielkanoc, ale przez 1 zdanie teściowej od razu spakowałam walizki” „Po śmierci żony córki wynajęły mi gosposię. Gdy okazało się, że łączy nas coś więcej, zaczęła się kłótnia o spadek”
„Nie mam dzieci, więc chciałam zostawić mieszkanie w spadku córce kuzyna. Przez 1 podsłuchaną rozmowę nic nie dostanie”
„Nina była młodą kobietą, dorosłą osobą, musiałam uszanować, że potrzebowała niezależności i przestrzeni. Z drugiej, oczekiwałam w naszych relacjach wzajemności. Ona chyba też powinna szanować moje przyzwyczajenia i reguły”.
Już od dawna zastanawiałam się, co stanie się z moim majątkiem, kiedy umrę. Może nie dorobiłam się milionów, ale całe życie pracowałam, więc coś niecoś zgromadziłam. Miałam dwupokojowe mieszkanie, nieobciążone kredytami ani zaległym czynszem. Samochód był już prawie pełnoletni, ale jeździł, a ja starałam się regularnie o niego dbać, by pozostawał sprawny jak najdłużej. No i miałam oszczędności. Odkładałam, ile mogłam, bo zdawałam sobie sprawę, że emerytura nie będzie tak wysoka jak pensja, a chciałam żyć na mniej więcej takim samym poziomie, bez martwienia się o jutro i odmawiania sobie wszelkich przyjemności. A gdybym, nie daj Boże, zachorowała, zawsze lepiej mieć zabezpieczenie. Jeśli zaś zdrowie dopisze, to może zafunduję sobie jakieś małe szaleństwo. Jakieś egzotyczne wakacje? Może zwiedzę, wzorem japońskich emerytów, kawałek świata? Zobaczymy. Nie założyłam rodziny Jako młoda dziewczyna zakochałam się w przystojnym i mądrym chłopaku, który w sześćdziesiątym ósmym wyjechał do Izraela. Chciał mnie ze sobą zabrać, potem planował wyemigrować do Stanów… Ale bałam się. Jak tak? Zostawić rodziców, rodzeństwo, cały mój świat, wszystkie plany na przyszłość…? On z kolei nie mógł zostać, nawet gdyby chciał. Pisaliśmy do siebie, trzymaliśmy tej miłości, jednak stopniowo listy przychodziły coraz rzadziej, znaliśmy się coraz słabiej, mieliśmy ze sobą coraz mniej wspólnego. Aż dojrzeliśmy do tego, by pogodzić się z przykrą prawdą, że ani ja nie pojadę do niego, ani on nie wróci do Polski. Miałam złamane serce, który z czasem się zrosło, jednak blizna została. Potem nie szukałam nikogo, a mnie nikt nie znalazł… Zostałam pediatrą, moimi dziećmi byli wszyscy moi mali pacjenci. Potrafiłam jak lwica walczyć o ich zdrowie. Targowałam się z systemem, który był niewydolny, czasem rodzicami, którzy nie rozumieli, że swoim zachowaniem robią własnym pociechom krzywdę, czasem z kostuchą, która już wyciągała łapy po moich podopiecznych. Na takich potyczkach, na radosnych sukcesach i smutnych porażkach upłynęło mi życie. Nie narzekam. Miałam pracę, znajomych, przyjaciół. Gdy skończyłam siedemdziesiąt lat i przeszłam w końcu na emeryturę, uświadomiłam sobie, że mogę mieć przed sobą jeszcze parę ładnych lat, ale… niekoniecznie. Kto wie, ile czasu mi zostało. Zaczęłam więc szukać wśród bliższej i dalszej rodziny „dziedzica”. Szkoda by było, że to wszystko, co zgromadziłam, przepadło albo poszło w obce ręce. Postanowiłam odnowić kontakty z kuzynem Mój wybór padł na jednego z kuzynów, któremu kilka lat temu zmarła żona. Wiedziałam, że mieli jedno dziecko, dziewczynkę, teraz już chyba nastolatkę. To była dość daleka rodzina, a po śmierci żony Rafał jeszcze bardziej się od nas odsunął, ale mimo wszystko rodzina. Podpytałam tu i tam. Podobno nie radzili sobie w życiu zbyt dobrze. Rafał po śmierci żony się załamał, stracił pracę. Nie wybierałam się jeszcze na tamten świat, niemniej postanowiłam odnowić kontakty i zapisać w testamencie mój majątek dziecku, które straciło rodzica. Jako ciotka zadbam o nią w zastępstwie matki. Skontaktowałam się z nimi i zaproponowałam, żeby Nina zamieszkała u mnie na czas studiów, które, jak się wywiedziałam, miała rozpocząć w przyszłym roku, po zdaniu matury. Zastanawiałam się, jak przystosować moją sypialnię do potrzeb dzisiejszej studentki. Mnie wystarczy kanapa w salonie, a dla niej to zawsze okazja i zysk, że nie będzie musiała płacić za akademik czy stancję. – Halinko, ja ci tak bardzo dziękuję za tę propozycję, że nie wiesz! Ratujesz mnie po prostu. Teraz wiem, że będzie mnie stać na te studia Ninki… – głos kuzyna w słuchawce ocierał się o płaczliwe tony. Odchrząknęłam, wzruszona. – Oj, już nie przesadzaj. Od tego ma się rodzinę, by sobie pomagać. Zatem bądźmy w kontakcie. Dziewczyna zamieszkała ze mną Kilka miesięcy później Nina się do mnie wprowadziła. Ponoć zdała bardzo dobrze maturę, dostała się obrane na studia… Cieszyłam się, że pomagam takiej zdolnej, pracowitej dziewczynie. Gdybym miała córkę, chciałabym, żeby była właśnie jak Nina. Przyjechali obydwoje. Nina z walizką, Rafał z bukietem kwiatów, które były zbędnym gestem, ale uroczym. – To twój pokój – otworzyłam drzwi po prawej stronie korytarza. Znajomy z osiedla, nasza tutejsza złota rączka, odmalował ściany, pomógł mi wybrać meble, a potem je skręcił. Wiedział w temacie więcej niż ja, podobny pokój miała jego córka, też studentka, więc Nina nie powinna narzekać. – Pomyślałam, że nie będę kupować wielu rzeczy. Sama sobie podobierasz… – Ciociu, jesteś kochana! – Nina rzuciła mi się na szyję. Czyli jej się podobało. Niemniej życie z kimś pod jednym dachem nie było dla mnie łatwe. Do tej pory, przez całe lata, mieszkałam sama. Kiedyś miałam dwa koty i opieka nad nimi w jakiś sposób mnie ograniczała, ale mocno przeżyłam śmierć każdego z nich i już więcej nie chciałam mieć żadnych zwierząt. Do człowieka jeszcze trudniej się dostosować. Nina była młodą kobietą, dorosłą osobą, musiałam uszanować, że potrzebowała niezależności i przestrzeni. Z drugiej, oczekiwałam w naszych relacjach wzajemności. Ona chyba też powinna szanować moje przyzwyczajenia i reguły. A ona co? Ciągle zajmowała łazienkę i okupowała ją całymi godzinami. Nawet zaproponowałam, że dokupię jej lusterko do makijażu, takie z oświetleniem, żeby mogła robić się na bóstwo w swoim pokoju. Nic z tego, wolała łazienkę, a ja musiałam czekać, aż będę mogła skorzystać z toalety. Ustaliłyśmy, że to ja sponsoruję rachunki za wodę i prąd, Rafał nie musi mi za to dopłacać. No ale nie sądziłam, że rachunki za prąd wzrosną trzykrotnie, a za wodę aż pięciokrotnie! Nina uwielbiała długie prysznice i nie miała oporów, by stać pod strumieniem gorącej wody nawet godzinę. I jeszcze te nocne powroty… Ja rozumiem, na studiach trzeba się uczyć, i to normalne, że przesiaduje się u koleżanek, bo wspólne projekty i zadania, bo wzajemne odpytywanie się przed zaliczeniami czy egzaminami. Rozumiałam też, że nie samą nauką żyje student i imprezy stanowią ważny element uczelnianego życia, ale powroty o czwartej nad ranem to już przesada. Zwłaszcza biorąc pod uwagę mój lekki sen. Starałam się być cierpliwa i tolerancyjna, nie truć dziewczynie jak zrzędliwa jędza, która zapomniała, jak to jest być młodą. Miałam nadzieję, że jak Nina się wyszumi, to przystopuje i wszystko dobrze ułoży. W końcu zamierzałam tej dziewczynie przepisać swój majątek, więc chciałam, żeby okazała się taka odpowiedzialna i mądrą, za jaką ją miałam na początku. Wtedy ze spokojnym sumieniem mogłabym dokonać stosownego zapisu w testamencie. Podsłuchałam rozmowę Z biegiem czasu nic się jednak nie poprawiało. Robiło się nawet gorzej i zaczęłam mieć poważne podejrzenia co do tych jej studiów. No nic. Skoro nie widziała, że narusza moje granice, postanowiłam poważnie z nią porozmawiać. Plułam sobie w brodę, że na dzień dobry nie określiłam jasno zasad wspólnego życia i mieszkania, ale co się odwlecze, to nie uciecze. Podeszłam do drzwi jej pokoju. Były tylko przymknięte. Już uniosłam dłoń, by zapukać, ale zawahałam, bo Nina z kimś rozmawiała przez telefon, nie chciałam jej przeszkadzać. Wrócę później, pomyślałam, teraz może zrobię nam herbaty… – Weź, ta stara baba ma tu chałupę, samochód, była lekarzem, więc na bank ma kupę hajsu na koncie – usłyszałam słowa, które wmurowały mnie w podłogę. Stałam i słuchałam dalej. – No tak myślę. Ma trochę biżuterii, niemodnej, ale klasycznej. Eleganckiej. Coś tak czuję, że to wszystko będzie niedługo moje. Mówiłam ci, po co inaczej by mnie tu sprowadzała? Przez kilka lat jakby nie wiedziała o moim istnieniu, a tu nagle: mów mi ciociu! Czyli się domyśliła. No cóż, nie tak szybko, moja panno. Powoli zmieniałam kurs statku zwanego testamentem w kierunku jakiejś organizacji zajmującej się chorymi dziećmi. Może były mi obce, ale na pewno potrzebujące wsparcia i nie tak pazerne ani niewdzięczne. Co ta dziewucha ma w głowie? Może powinnam porozmawiać z jej ojcem? Niech wie, jak jego córka wyraża się o kimś, kto od kilku miesięcy w zasadzie ją utrzymuje. – Tato, mówię ci, jeszcze się odkujesz, tylko daj mi działać. Może starsza pani będzie miała jakiś wypadek, co? Chryste Panie! Przeraziłam się nie na żarty. Ona rozmawiała z ojcem! Czyli Rafał doskonale wiedział, jaką postawę wobec mnie prezentuje jego córka. Może nawet sam ją do tego zachęcał? Jeśli się nie przesłyszałam, jeśli ją dobrze zrozumiałam, jeśli to nie był niesmaczny żart… Boże drogi! Nie, dość tego. Wolałam nie dociekać, czy to durne gadanie, czy brak skrupułów, wstydu i wszelkich hamulców. Przestałam być miła Wparowałam do jej pokoju i kazałam jej się wynosić. Natychmiast. – Jeszcze dziś zabieraj swoje rzeczy i fora ze dwora. – Ale gdzie ja teraz…? – Nie obchodzi mnie, gdzie się podziejesz! Nie spędzę z tobą kolejnej nocy pod jednym dachem. Oszukałaś mnie i chciałaś wykorzystać. Może nawet zabić! – Zaraz zabić… – wzruszyła ramionami. – I co, śledziłaś mnie? Skąd wiesz, że studia to ściema? Pięknie. Ciekawe, czego jeszcze się dowiem, jak podrążę? Ale nie miałam ochoty drążyć. Byłam zła i przerażona, i jeszcze bardziej chciałam się pozbyć tej pijawki z mojego domu oraz życia. Może gdyby dziewczyna pomyślała, zastanowiła się, może gdyby była bardziej mądra niż cwana, spróbowałaby mnie udobruchać, ale ona zaczęła się pakować, klnąc tak, że uszu puchły. I jeszcze mi wymyślała. – Stara wiedźma! Do grobu tego wszystkiego i tak nie zabierzesz. – Nie strzęp języka, tylko się spiesz. Masz godzinę. Czego nie zabierzesz od razu, wyślę pocztą na adres twojego ojca. – Obejdzie się! Bez łaski! Minął miesiąc, odkąd znowu żyję sama. Rafał i jego córka nie odezwali się do mnie. Może to i lepiej, bo jeszcze bym zmiękła, gdyby zaczęli przepraszać. A tak testament leży bezpiecznie u notariusza. Moje mieszkanie i oszczędności dostanie fundacja, która pomaga chorym dzieciom. Halina, 71 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Moje dzieci i wnuki nie zasłużyły na spadek po mnie. Myślą, że inny spadkobierca to mój żart na prima aprilis” „Myślałam, że ten stary warsztat po dziadku zapewni mi spokojną przyszłość. Znalazłam w nim tylko gwóźdź do naszej trumny” „Moje małżeństwo rozpadło się nad miską pełną pisanek. Wystarczyła jedna kłótnia z teściową o barwniki do jajek”
„Planowałam skromną Wielkanoc. Siostra zamiast majonezu i jajek kupiła trufle i szparagi, a potem zażądała pieniędzy”
„Patrzyłam na to wszystko w osłupieniu. Teściowa stała obok, nerwowo wycierając dłonie w fartuch. Widziałam w jej oczach zachwyt nad pięknymi rzeczami, ale też zakłopotanie. Ręce mi opadły. Moja praca, mój plan, nasze ustalenia – to wszystko przestało mieć znaczenie. Ale najgorsze miało dopiero nadejść”.
Myślałam, że wspólne przygotowania do Wielkanocy zbliżą naszą rodzinę. Kiedy ustalaliśmy podział obowiązków, wszystko wydawało się proste i uczciwe. Nie miałam pojęcia, że jedno niepozorne spojrzenie na paragon zniszczy świąteczną atmosferę i sprawi, że zadam sobie pytanie, czy z bliskimi naprawdę najlepiej wychodzi się tylko na zdjęciach. Nowy plan na Wielkanoc Początek roku był dla mnie i mojego męża Tomka czasem niekończących się wydatków. Zdecydowaliśmy się na od dawna odkładany remont kuchni, co pochłonęło niemal całe nasze oszczędności. Musieliśmy liczyć każdy grosz, a nasze wieczory zazwyczaj kończyły się przy stole, gdzie z kalkulatorem w ręku przeliczaliśmy domowy budżet. Zrezygnowaliśmy z wyjazdów, jedzenia na mieście i wszelkich zbędnych przyjemności. Mieliśmy jasny cel i trzymaliśmy się dyscypliny finansowej, z której byłam naprawdę dumna. Właśnie dlatego perspektywa nadchodzącej Wielkanocy budziła we mnie lekki niepokój. Zazwyczaj organizowaliśmy ją u nas, ale tym razem, z powodu braku mebli kuchennych i wszechobecnego pyłu, było to niemożliwe. Z pomocą przyszła moja teściowa, Danuta. Zaproponowała, że tym razem to ona ugości całą rodzinę. Szybko jednak zaznaczyła, że zdrowie nie pozwala jej już na samodzielne przygotowanie wielkiego przyjęcia dla kilkunastu osób. W drugi dzień świąt miała nas odwiedzić jej siostra z mężem i dziećmi, więc zależało jej, aby wszystko wypadło idealnie. Wtedy do akcji wkroczyła Sylwia, siostra mojego męża. Sylwia zawsze lubiła błyszczeć. Opowiadała o swoich zagranicznych wycieczkach, nowej garderobie i wyszukanych dietach. Zazwyczaj unikała obowiązków domowych, ale tym razem z wielkim entuzjazmem zaproponowała nowy system. Zorganizowałyśmy spotkanie w trójkę, aby wszystko zaplanować. Ustalenia były bardzo konkretne. Ja miałam zająć się pieczeniem ciast i przygotowaniem tradycyjnych sałatek, co wymagało ode mnie nakładu pracy, ale produkty nie były zbyt kosztowne. Teściowa miała przygotować swoje słynne pieczone mięsa. Z kolei Sylwia, która nie znosiła gotować, zaoferowała, że weźmie na siebie całe zakupy spożywcze dla całej rodziny oraz drobne dekoracje. – Zrobię wielkie zakupy w hurtowni i markecie, a koszty podzielimy sprawiedliwie na trzy rodziny. Ty z Tomkiem, ja z mężem i mama zapłacimy po równo. Będzie szybciej i wygodniej – stwierdziła z uśmiechem, popijając herbatę. Przystałam na to z ulgą. Wspólnie stworzyłyśmy długą, ale bardzo racjonalną listę. Znalazły się na niej podstawowe produkty: jajka, majonez, mąka, cukier, warzywa, biała kiełbasa, trochę wędlin i standardowe słodycze dla dzieciaków. Wyliczyłam w myślach, że nasza trzecia część rachunku wyniesie około kilkuset złotych. Mieściło się to w naszym napiętym budżecie i pozwalało spać spokojnie. Ręce mi opadły Nadszedł Wielki Piątek. W domu teściowej panował już radosny gwar. Ja od wczesnych godzin porannych kroiłam warzywa, a po domu roznosił się zapach pieczonego schabu. Tomek pomagał ojcu w ustawianiu dodatkowych krzeseł, a dzieci biegały po ogrodzie. Czekaliśmy tylko na Sylwię i zapasy. W końcu usłyszeliśmy trzaśnięcie drzwi samochodowych. Sylwia i jej mąż zaczęli wnosić do przedpokoju ogromne torby. Było ich o wiele więcej, niż mogłabym przypuszczać, biorąc pod uwagę naszą listę. Z uśmiechem na ustach szwagierka stawiała kolejne pakunki na kuchennej wyspie, a ja z każdym wyciągniętym produktem czułam, jak serce bije szybciej z niepokoju. Z pierwszej torby wyłoniły się słoiki. Nie był to jednak zwykły chrzan czy ćwikła. Sylwia kupiła pastę z czarnych trufli, konfiturę z czerwonej cebuli i jakieś luksusowe, rzemieślnicze sosy w malutkich słoiczkach, których etykiety od razu zdradzały wysoką cenę. Zamiast zwykłych jajek z wolnego wybiegu, na blat powędrowały cztery opakowania przepiórczych jajeczek. – Pomyślałam, że zrobimy nowoczesne faszerowane jajka. Widziałam taki przepis w internecie, z kawiorem i jadalnymi kwiatami. Te kwiaty zaraz wyciągnę, są w specjalnym pojemniku chłodzącym – zaszczebiotała, nie zauważając mojej miny. Z kolejnych toreb wyłaniały się rzeczy, o których w ogóle nie rozmawiałyśmy. Były tam świeże, importowane szparagi, które o tej porze roku kosztowały majątek. Ogromne, ręcznie robione czekoladowe zające z ekskluzywnej cukierni dla każdego dziecka, choć umawiałyśmy się na zwykłe czekoladki. Do tego sterty egzotycznych owoców, zagraniczne sery pleśniowe, pieczywo z jakiejś modnej francuskiej piekarni i dwa wielkie, porcelanowe zające jako dekoracja na środek stołu, w zestawie z lnianymi serwetkami dla dwunastu osób. Patrzyłam na to wszystko w osłupieniu. Teściowa stała obok, nerwowo wycierając dłonie w fartuch. Widziałam w jej oczach zachwyt nad pięknymi rzeczami, ale też zakłopotanie. – Sylwia, a gdzie jest mąka i cukier puder? Prosiłam cię też o zwykły majonez do mojej sałatki – zapytałam cicho, starając się opanować drżenie głosu. – Oj, zapomniałam! – zaśmiała się perliście. – Kupiłam za to ten wegański majonez z awokado, ponoć jest zdrowszy. A ciasta wzięłam gotowe z cukierni, żebyś nie musiała tyle stać przy garach. Zobacz, jaka piękna tarta z owocami leśnymi. Moje ręce opadły. Moja praca, mój plan, nasze ustalenia – to wszystko przestało mieć znaczenie. Ale najgorsze miało dopiero nadejść. Nogi się pode mną ugięły Kiedy wszystko zostało wypakowane, usiedliśmy przy stole w salonie. Sylwia otworzyła swoją elegancką torebkę i wyciągnęła z niej długi, ciągnący się niemal do podłogi wydruk z kasy fiskalnej, a także kilka mniejszych paragonów z cukierni i butiku z dekoracjami. – Dobra, kochani, czas na rozliczenie – powiedziała rześkim tonem, wyciągając mały notes. – Podliczyłam to wszystko w samochodzie. Zaszalałam trochę, ale święta mamy tylko raz w roku, prawda? Musi być pięknie i smacznie. Spojrzałam na kartkę, którą położyła przede mną. Kwota w rubryce przypisanej do mnie i mojego męża sprawiła, że zrobiło mi się słabo. Była niemal trzykrotnie wyższa niż ta, którą zakładałam w naszych najbardziej pesymistycznych wyliczeniach. Przekraczała nasz cały budżet żywnościowy na resztę miesiąca. Spojrzałam na Tomka. Jego twarz też pobladła. Znał nasze finanse równie dobrze jak ja. – Sylwia – zaczęłam, próbując dobrać odpowiednie słowa. – Kwota jest ogromna. Przecież umawiałyśmy się na konkretną listę zakupów. Rozmawiałyśmy o tradycyjnych świętach. – Oj, nie przesadzaj – prychnęła moja szwagierka, poprawiając włosy. – Przecież wszystko podrożało. A poza tym, ciotka Jadwiga przyjeżdża, nie możemy postawić na stole byle czego. Te serwetki i zające zostaną przecież dla mamy na lata. Uznałam, że zrzucimy się na to po równo, jako prezent dla domu. Zrozumiałam jej taktykę. Sylwia chciała zorganizować święta jak z okładki luksusowego magazynu, popisać się przed rodziną, ale zależało jej, żebyśmy to my i teściowa sfinansowali dwie trzecie jej ekstrawaganckich wizji. – Nie zrzucimy się po równo na rzeczy, których z nami nie skonsultowałaś – powiedziałam stanowczo. Zapadła głucha cisza. Nawet tykanie zegara w salonie wydawało się nagle nienaturalnie głośne. To przelało czarę goryczy Szwagierka spojrzała na mnie, jakbym powiedziała coś w obcym języku. Jej uśmiech zniknął bez śladu. – Słucham? Przecież umawiałyśmy się, że dzielimy koszty na trzy! – podniosła głos. – Umawiałyśmy się na podział kosztów z listy, którą wspólnie stworzyłyśmy – odparłam, czując, jak moje dłonie robią się zimne. Wzięłam paragon leżący na stole. – Nie umawiałyśmy się na pastę truflową, drogie porcelanowe figury, importowane szparagi ani na przepiórcze jaja. Jesteśmy w trakcie remontu, liczymy każdą złotówkę. Powiedziałam ci o tym, gdy planowałyśmy zakupy. Tomek położył dłoń na moim ramieniu. Był spokojnym człowiekiem, który zawsze starał się unikać konfliktów, ale tym razem stanął po mojej stronie. – Sylwia, Ewelina ma rację. Myśleliśmy o podstawowych zakupach. Nie stać nas teraz na dokładanie się do luksusowych dodatków i gotowych ciast z najdroższej cukierni w mieście. To nie było sprawiedliwe z twojej strony, żeby stawiać nas przed faktem dokonanym. Teściowa zaczęła nerwowo poprawiać obrus. Widziałam, że jest jej wstyd za córkę, ale bała się kłótni przed samymi świętami. – Dzieci, przestańcie się sprzeczać. Ja dołożę ze swojej emerytury, jakoś to będzie. Nie psujmy sobie tego czasu – powiedziała łamiącym się głosem. To przelało czarę goryczy. Nie mogłam pozwolić, żeby starsza kobieta, która i tak oddała nam swój dom na czas świąt, płaciła za fanaberie swojej córki ze skromnej emerytury. Postąpiłam słusznie Podeszłam do szafki, wyciągnęłam z torebki długopis i wróciłam do stołu. Przysunęłam do siebie długi paragon. – Zrobimy to inaczej – powiedziałam cicho, ale bardzo wyraźnie. – Zapłacę za wszystko, co było na naszej liście. Za warzywa, mięso, chleb, podstawowe produkty i środki czystości. Podzielimy te koszty na trzy, tak jak ustalałyśmy. Zaczęłam zaznaczać długopisem konkretne pozycje. Moje ruchy były pewne. – Natomiast za trufle, porcelanę, egzotyczne owoce i rzemieślnicze sosy zapłacisz ty. To był twój wybór i twoja decyzja, więc to ty poniesiesz koszty tych zachcianek. Z mojej strony nie dostaniesz na to ani grosza. I proponuję, żebyś od mamy również nie oczekiwała dopłaty za te pozycje. Twarz Sylwii poczerwieniała z gniewu. Przez chwilę wyglądała, jakby chciała zebrać swoje torby i wyjść. Jej mąż przez cały ten czas milczał, wpatrując się w podłogę. Prawdopodobnie sam nie wiedział, ile jego żona wydała, zanim nie zobaczył rachunku. – Robisz awanturę o parę groszy? Jesteś po prostu skąpa – rzuciła w końcu szwagierka, krzyżując ręce na piersi. – Nie, jestem odpowiedzialna. I oczekuję szacunku do naszych ustaleń – odpowiedziałam, kończąc podliczenia. Pozycja po pozycji oddzieliłam to, co niezbędne, od tego, co stanowiło kaprys. Podałam jej kartkę z ostateczną, sprawiedliwą kwotą. Była dokładnie taka, jaką zakładałam od początku. Tomek od razu zrobił przelew ze swojego telefonu na jej konto, pokazując jej potwierdzenie na ekranie. Reszta dnia minęła w bardzo gęstej atmosferze. Sylwia obraziła się i zamknęła w pokoju gościnnym, a ja wróciłam do kuchni. Użyłam zwykłych jajek kupionych na targu przez teściową kilka dni wcześniej. Z wegańskiego majonezu o smaku awokado zrezygnowałam całkowicie, robiąc własny, domowy z tego, co znalazłam w spiżarni. Wielkanocne śniadanie było ciche. Słychać było tylko brzęk sztućców o talerze. Ciotka Jadwiga, która przyjechała w poniedziałek, zachwycała się pięknymi porcelanowymi zającami, na co Sylwia uśmiechała się z dumą, wspominając niby przypadkiem, że sama je kupiła. Mimo trudnej atmosfery, kiedy w poniedziałkowy wieczór wracaliśmy z Tomkiem do naszego zakurzonego, remontowanego mieszkania, czułam ulgę. Czułam, że postąpiłam słusznie. Nauczyłam się, że czasem najtrudniej jest postawić granice właśnie najbliższym osobom. Rodzinne relacje są ważne, ale nie mogą opierać się na finansowym wykorzystywaniu i poczuciu winy. Kolejne święta zorganizujemy u nas. Bez trufli, bez przepiórczych jaj, ale za to na własnych, jasnych zasadach. Ewelina, 38 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Moje małżeństwo rozpadło się nad miską pełną pisanek. Wystarczyła jedna kłótnia z teściową o barwniki do jajek” „Myślałam, że ten stary warsztat po dziadku zapewni mi spokojną przyszłość. Znalazłam w nim tylko gwóźdź do naszej trumny” „Żyłem, nie oglądając się za siebie. Przeszłość zapukała do moich drzwi niespodziewanie podczas wielkanocnego śniadania”
„Nie chciałam być zrzędzącą teściową, ale syn z żoneczką żyli na mój koszt. Traktowali mnie jak służącą i bankomat”
„Pracowali, wieczorami gdzieś wychodzili, wracali w nocy. Tylko lodówka pustoszała w zastraszającym tempie. Do tego oboje szerokim łukiem omijali pralkę, a stosy ich ubrań szybko zaczęły wylewać się z pojemnika na brudną bieliznę”.
Kiedy syn zapytał nas, czy po ślubie on i Marta będą mogli przez jakiś czas mieszkać u nas, byłam nawet zadowolona. Starsza córka żyje za granicą, rzadko widuję ją i wnuki, pomyślałam więc, że przynajmniej Maćka będę miała blisko. Plan był taki: młodzi mieszkają z nami przez kilka miesięcy i w tym czasie oszczędzają pieniądze, które wydaliby na wynajęcie mieszkania. Od czasu do czasu mieliby tylko robić zakupy spożywcze, aby nas trochę odciążyć. Docelowo Maciej i Marta chcieli kupić własne mieszkanie, a zaoszczędzone pieniądze przeznaczyć na wkład własny. Tak oto na początku maja młoda para wprowadziła się do pokoju Maćka. Nie chcieli robić tam remontu, po prostu Marta wstawiła kilka swoich rzeczy. Wydawało mi się, że przez to zrobiło się w pokoju strasznie ciasno, ale oni nie narzekali. Ja też postanowiłam się nie wtrącać. Prawie ich nie widywaliśmy Pracowali, wieczorami gdzieś wychodzili, wracali w nocy. Tylko lodówka pustoszała w zastraszającym tempie. Do tego oboje szerokim łukiem omijali pralkę, a stosy ich ubrań szybko zaczęły wylewać się z pojemnika na brudną bieliznę. Zwróciłam na to uwagę Maćkowi, a on zapewnił mnie, że coś na pewno z tym zrobią. Nie zrobili. Drugi miesiąc minął pod znakiem trzaskania drzwiami. Młodzi, jak to młodzi, muszą się dotrzeć, a widać dla Marty i Maćka najlepszym na to sposobem były kłótnie. Oboje z Piotrem udawaliśmy, że nie słyszymy ich podniesionych głosów, ale gdy po kolejnym trzaśnięciu drzwiami doniczka z kwiatkiem w salonie mało nie spadła mi na głowę, powiedziałam młodym, co o tym sądzę. – Mamo, proszę cię, nie wtrącaj się – usłyszałam od Maćka. Miarka przebrała się mniej więcej po czterech miesiącach, kiedy mój prawie trzydziestoletni syn pewnego poranka stanął przed otwartą lodówką i zirytowany stwierdził, że nie ma jego ulubionego żółtego sera. I żeby „ktoś” poszedł po niego do sklepu. Nie wiem, czy to my gdzieś popełniliśmy błąd wychowawczy, czy to wpływ żony, ale zdałam sobie sprawę, że trzymam pod dachem roszczeniowego i do tego niekulturalnego mężczyznę. Co gorsza, był nim on moim synem. Już chciałam powiedzieć, co sądzę o jego ulubionym serze, ale ugryzłam się w język. Inaczej to załatwię – pomyślałam. I kolejnego ranka zagaiłam: – Mamy z ojcem wrażenie, że trochę was ograniczamy, nie dajemy się wam wykazać w kwestii prowadzenia domu. Chyba musicie się czuć trochę stłamszeni… Dla większego wrażenia zawiesiłam głos, a ledwo Maciek otworzył usta, dodałam: – Propozycja jest taka, że przez najbliższe dwa miesiące wy zajmujecie się zakupami, praniem i rachunkami. My z tatą ogarniemy resztę. Nie chcemy was przeciążać. – Eee… No dobrze – bąknęła niepewnie Marta. – A od kiedy? – Od poniedziałku – uśmiechnęłam się. Na szczęście mamy dużo znajomych, więc mogliśmy z Piotrkiem spędzać więcej czasu poza domem. Ilekroć do niego wracaliśmy, witały nas brudne naczynia w zlewie, bałagan w kuchni i pusta lodówka. Długi czas znosiliśmy to z godnością. Poznaliśmy wszystkie bary w naszej okolicy, a pranie robiłam u siostry. Tymczasem Maciek i Marta wciąż kłócili się o to, co każde z nich ma robić. Nieraz słyszałam, jak zwalali na siebie nawzajem winę. W końcu sytuacja wróciła do normy, jakoś podzielili się obowiązkami. To znaczy tak się wydawało… Sami podjęli decyzję o wyprowadzce Kiedy pewnego wieczoru wróciliśmy z mężem po kilkugodzinnej grze w brydża u Nowaków, w domu panowały ciemności, nie było prądu. Na domiar złego przed lodówką straszyła wielka kałuża wody. – Co jest, do cholery?! – nie wytrzymał Piotr, na co dzień niesamowicie spokojny człowiek. Przez dwie godziny, aż do powrotu młodych, siedzieliśmy jak za króla Ćwieczka – przy świeczkach… A potem okazało się, że Maciek zapomniał zapłacić rachunek za prąd. – Nie wiedziałem, że to trzeba tak od razu… – zaczął się tłumaczyć syn. – No, ale co ja mam teraz zrobić? – biedaczek wydawał się naprawdę zagubiony. Już miałam zacząć mu tłumaczyć, gdzie ma pójść i z kim rozmawiać, żeby polubownie załatwić sprawę, ale wtedy Marta powiedziała: – Przepraszamy, jutro wszystkiego się dowiemy i odkręcimy całą sytuację. A potem stał się cud. Załatwili sprawę niezapłaconego rachunku, nauczyli się obsługiwać pralkę i zaczęli robić zakupy. Nieco słabiej wychodziło im gotowanie, ale przecież nie od razu Kraków zbudowano. Efekt jest taki, że po ośmiu miesiącach mieszkania z nami młodzi poczuli, że są gotowi na wynajęcie własnego mieszkania. Ale wcale ich do tego nie namawialiśmy, przysięgam! To była ich decyzja. Aleksandra, 56 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Przez 30 lat usługiwałam mężowi i dzieciom, a teraz mną gardzą. Musiałam sprzedać meble, żeby mieć na jedzenie” „Sernik miał uratować nasze małżeństwo w Wielkanoc, ale przez 1 zdanie teściowej od razu spakowałam walizki” „Po śmierci żony córki wynajęły mi gosposię. Gdy okazało się, że łączy nas coś więcej, zaczęła się kłótnia o spadek”
„Pierwszy raz zrobiłam żurek w chlebie i byłam z tego bardzo dumna. Reakcja teścia sprawiła, że chciałam zniknąć”
„Jego reakcja była błyskawiczna i przerażająco teatralna. Zamiast przełknąć, teść nagle zakrztusił się, złapał za serwetkę i z głośnym parsknięciem wypluł całą zawartość łyżki. Następnie zaczął kaszleć, wycierając usta z przesadną ostentacją, jakby właśnie podano mu miskę psa”.
Zapach świeżo pieczonego chleba i domowego zakwasu miał być obietnicą idealnego, rodzinnego popołudnia. Włożyłam w ten obiad całe serce, chcąc udowodnić, że potrafię być świetną panią domu, mimo zapracowanego tygodnia. Nie przewidziałam jednak, że jedna chwila przy stole nie tylko zniszczy moje starania, ale przede wszystkim obnaży bolesną prawdę o moim małżeństwie. Chciałam im zaimponować Ostatnie miesiące w moim życiu przypominały nieustanny bieg z przeszkodami. Jako architektka krajobrazu miałam na głowie trzy duże projekty, które wymagały mojego zaangażowania od świtu do zmierzchu. Mój mąż, Igor, również przeżywał intensywny czas. Niedawno awansował na stanowisko kierownika zespołu w dużej korporacji. Wieczorami godzinami opowiadał mi o tym, jak wspaniale radzi sobie z rozwiązywaniem konfliktów w biurze, jak buduje zgrany zespół i jak ważne jest dla niego wspieranie swoich pracowników. Słuchałam go z podziwem, ciesząc się, że tak dobrze się odnajduje w nowej roli. Aby zrównoważyć ten zawodowy pęd, zaczęłam szukać odskoczni. Znalazłam ją w kuchni. Wyrabianie ciasta, odmierzanie proporcji i obserwowanie, jak z prostych składników powstaje coś wspaniałego, dawało mi poczucie kontroli i spokoju. Moim największym powodem do dumy stał się własny zakwas na chleb. Pielęgnowałam go tygodniami, dokarmiałam z niemal matczyną czułością i wreszcie poczułam, że jestem gotowa na kulinarne wyzwanie, które od dawna chodziło mi po głowie. Postanowiłam przygotować tradycyjny żurek, ale podany w sposób wyjątkowy – w wydrążonych, własnoręcznie upieczonych bochenkach chleba. Zbliżała się niedziela, na którą zaprosiliśmy teściów oraz siostrę Igora z mężem. To była idealna okazja, by zaprezentować moje nowe umiejętności. Zależało mi na tym, by zaimponować rodzicom męża. Teściowie byli ludźmi bardzo tradycyjnymi, surowymi w ocenach i zawsze gotowymi do udzielania „dobrych rad”. Chciałam, żeby choć raz spojrzeli na mnie nie jak na zapracowaną karierowiczkę, która rzadko ma czas na domowe obowiązki, ale jak na kobietę, która potrafi zadbać o ognisko domowe. Czułam niepokój Wstałam o szóstej rano. W kuchni panował jeszcze półmrok, a dom spowijała cisza. Wyjęłam przygotowane dzień wcześniej ciasto na chlebki i zaczęłam je formować. Kiedy pierwsze bochenki trafiły do piekarnika, zajęłam się żurkiem. Użyłam najlepszych składników, prawdziwych suszonych grzybów, które dostałam od mojej babci i idealnie zbalansowałam smak domowym zakwasem. Igor wszedł do kuchni, przeciągając się leniwie. Pocałował mnie w policzek i zajrzał do garnka. – Pachnie niesamowicie – powiedział, uśmiechając się szeroko. – Rodzice na pewno będą zachwyceni. Mama zawsze narzeka, że teraz nikt już nie gotuje tak jak kiedyś, a ty jej dzisiaj utrzesz nosa. – Mam taką nadzieję – odpowiedziałam, wycierając dłonie w fartuch. – Zależy mi, żeby wszystko wyszło idealnie. Wiesz, jak twój ojciec potrafi być krytyczny. – Nie przejmuj się nim. To tylko jego sposób bycia. Gderanie ma we krwi – Igor machnął ręką i poszedł nakrywać do stołu w jadalni. Jego słowa miały mnie uspokoić, ale w głębi duszy czułam delikatny niepokój. Teść był człowiekiem, który uwielbiał być w centrum uwagi. Często budował swój autorytet kosztem innych, rzucając uwagi, które w jego mniemaniu były żartobliwe, a w rzeczywistości potrafiły mocno zranić. Do tej pory starałam się schodzić mu z drogi, uśmiechać się i zmieniać temat. Wierzyłam, że dzisiejszy obiad będzie punktem zwrotnym w naszych relacjach. Byłam dumna Punktualnie o trzynastej usłyszałam dzwonek do drzwi. Poprawiłam włosy, zdjęłam fartuch i poszłam przywitać gości. Teściowa od razu po przekroczeniu progu zaczęła taksować wzrokiem przedpokój, jakby sprawdzała, czy nie ma tam kurzu. Teść wszedł za nią, głośno zdejmując płaszcz. – No, pachnie tu u was jak w jakiejś wiejskiej karczmie! – zagrzmiał od progu. – Zobaczymy, czy smakuje tak samo, czy to tylko takie perfumy dla odwrócenia uwagi. – Dzień dobry, tato. Zapraszam do salonu – odpowiedziałam z uprzejmym uśmiechem, ignorując jego zaczepkę. Kiedy wszyscy zasiedli przy stole, a ja wniosłam na tacy parujące chlebki z obciętymi wierzchami, które służyły za pokrywki, w jadalni zapadła na moment cisza. Nawet siostra Igora, zazwyczaj skłonna do uszczypliwości, spojrzała na mnie z wyraźnym uznaniem. Z dumą stawiałam przed każdym z gości to pachnące dzieło sztuki. Chleb miał idealnie chrupiącą, brązową skórkę, a wewnątrz znajdował się gorący, gęsty żurek z plasterkami jajka i pachnącą kiełbasą. Czułam, jak moje policzki płoną z emocji. Spojrzałam na męża, który posłał mi pełne zachwytu spojrzenie i uniósł kciuk w górę. Wydawało się, że mój plan zakończył się pełnym sukcesem. Upokorzył mnie Wszyscy chwycili za łyżki. Zastygłam w oczekiwaniu, stojąc jeszcze przy kredensie z wazą w dłoniach. Patrzyłam, jak teść z poważną miną zanurza łyżkę w zupie, nabiera porcję, dmucha na nią i wkłada do ust. Jego reakcja była błyskawiczna i przerażająco teatralna. Zamiast przełknąć, teść nagle zakrztusił się, złapał za serwetkę i z głośnym parsknięciem wypluł całą zawartość łyżki. Następnie zaczął kaszleć, wycierając usta z przesadną ostentacją, jakby właśnie podano mu truciznę. – Na litość! – krzyknął, ocierając czoło. – Co to ma być?! Kwas jakiś! Zamarłam. Moje serce na ułamek sekundy przestało bić, a potem zaczęło łomotać jak oszalałe. W jadalni zapadła martwa cisza. – Co ty wyprawiasz? – zapytała cicho teściowa, ale w jej głosie nie było oburzenia, raczej rozbawienie. Teść wyprostował się w krześle, spojrzał na mnie z drwiącym uśmiechem i pokręcił głową. – No tak, te nowoczesne kobiety... – zaczął głośno, zwracając się do reszty stołu, jakby występował na scenie. – Zrobią ci obiad, który wygląda jak z żurnala. Na zdjęciach w internecie pewnie zbierze oklaski. Ale zjeść się tego nie da! Kwas, mówię wam, sam kwas! Trzeba było kupić zupę z torebki, mniej byś zepsuła, a przynajmniej człowiek by się nie otruł! Nie każdy musi potrafić gotować, prawda? Bratowa zachichotała. Teściowa uśmiechnęła się pod nosem, wpatrując się w swój talerz, i również odłożyła łyżkę, nawet nie próbując zupy. Czułam, jak po plecach spływa mi zimny pot. Moja twarz płonęła ze wstydu i upokorzenia. To nie była zwykła krytyka. To był celowy, złośliwy atak, mający na celu wyśmianie mnie we własnym domu, przy moim stole, nad jedzeniem, w które włożyłam tyle czasu i serca. Wiedziałam, że zupa jest pyszna. Próbowałam jej kilkukrotnie. Ale w tamtym momencie to nie miało żadnego znaczenia. Moja pewność siebie rozsypała się na tysiąc kawałków. Siedziałam jak sparaliżowana Instynktownie przeniosłam wzrok na Igora. Szukałam w nim ratunku. Przecież to on rano chwalił zapach zupy. Przecież to on mówił, że mam się nie przejmować. To on w pracy był wielkim liderem, który potrafi stanąć w obronie słabszych i rozwiązać każdy konflikt. Chciałam, żeby powiedział jedno zdanie. Żeby stwierdził, że jemu smakuje. Żeby poprosił ojca o odpowiednie zachowanie. Nasze spojrzenia się spotkały. Mąż widział moją błagającą o pomoc twarz. Widział moje łzy. I wtedy zrobił coś, co bolało bardziej niż słowa jego ojca. Odwrócił wzrok. Spuścił głowę, wpatrując się w swój chlebek. Sięgnął po szklankę z wodą, wziął mały łyk i milczał. Nie odezwał się ani słowem. Pozwolił, by drwiny jego ojca zawisły w powietrzu, bezkarne i ostre. Jego milczenie było jak fizyczny cios. Zrozumiałam wtedy, że w tej sali nie mam żadnego sojusznika. Dla niego ważniejszy był spokój przy stole i unikanie konfliktu z ojcem, niż moje uczucia i moja godność. Reszta obiadu minęła jak we mgle. Teść kontynuował swoje żarty, opowiadając o tym, jak to jego żona potrafi zrobić najlepszy żurek na świecie, a reszta gości grzecznie mu wtórowała. Siedziałam jak sparaliżowana. Nie zjadłam ani jednej łyżki swojej zupy. Chciałam po prostu zniknąć, zapaść się pod ziemię, byle tylko nie musieć dłużej uczestniczyć w tej farsie. Spojrzałam na niego ze złością Kiedy goście wreszcie opuścili nasz dom, zgiełk ustąpił miejsca głuchej, ciężkiej ciszy. Zaczęłam zbierać ze stołu nietknięte chlebki. Zupa w nich dawno wystygła, a miąższ namókł, tworząc nieapetyczną masę. Wrzucałam to wszystko do kosza, czując, jak po policzkach płyną mi gorące łzy. Igor wszedł do kuchni z naręczem brudnych szklanek. Zauważył, że płaczę. – Kochanie, przestań – powiedział miękko, próbując mnie objąć. – Przecież mówiłem ci, żebyś się nim nie przejmowała. Taki już ma styl bycia. Wyrwałam się z jego objęć. Spojrzałam na niego ze złością i żalem, którego nie potrafiłam już powstrzymać. – Styl bycia? – powtórzyłam drżącym głosem. – Wyśmiał mnie przy wszystkich. Upokorzył mnie we własnym domu. A ty co zrobiłeś? Nic. Kompletnie nic. – A co miałem zrobić? – mąż podniósł lekko głos, broniąc się. – Miałem zrobić awanturę przy stole? Psuć niedzielne popołudnie? Przecież wiesz, że z nim nie wygrasz. Po co eskalować konflikt? – Żeby stanąć po mojej stronie – odpowiedziałam cicho, ale z niesamowitą stanowczością, która zaskoczyła nawet mnie samą. – Opowiadasz mi codziennie, jakim świetnym jesteś liderem w pracy. Jak rozwiązujesz problemy, jak bronisz swoich ludzi. Ale kiedy twoja własna żona jest mieszana z błotem w waszym własnym domu, ty udajesz, że nie widzisz problemu. Twój ojciec mnie zranił, ale to twoje milczenie mnie złamało. Igor stał w milczeniu. Zobaczyłam w jego oczach zrozumienie, ale było już za późno. To popołudnie zmieniło wszystko. Patrząc na zlew pełen brudnych naczyń, dotarło do mnie, że starałam się udowodnić swoją wartość ludziom, którzy nigdy nie zamierzali mnie docenić. I co gorsza, opierałam się na partnerze, który w kluczowym momencie wolał schować głowę w piasek. Zakwas, o który tak dbałam, wylądował w koszu. Nie dlatego, że straciłam pasję do gotowania, ale dlatego, że zapach drożdży zaczął mi się kojarzyć z tamtym upokorzeniem. Zrozumiałam jednak coś znacznie ważniejszego. Moja wartość nie zależy od pochwał teściów ani od milczącej aprobaty męża. Zaczęłam odzyskiwać swój czas, wracając do tego, co sprawiało mi radość, ale już tylko dla siebie. Zrozumiałam, że prawdziwe partnerstwo nie polega na unikaniu trudnych chwil, ale na wspólnym stawianiu im czoła. A jeśli ktoś nie potrafi stanąć w mojej obronie przy niedzielnym obiedzie, nie powinnam oczekiwać, że zrobi to w znacznie trudniejszych życiowych sytuacjach. Zuzanna, 34 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Wszyscy mieli mnie za singielkę z wyboru. Tymczasem odnalazłam miłość na gruzach małżeństwa mojej siostry” „Liczyłam na miły czas przy żurku, ale córka zrobiła nam niespodziankę. Przez 1 zdanie Wielkanoc legła w gruzach” „Marzyłam o urlopie na Cyprze i znalazłam wiosenne last minute. Gdy teściowa się dowiedziała, obrzydziła nam wyjazd”