polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2026-03-18T17:31:07.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Piekłam ciasta i pasztet, żeby ugościć rodzinę na Wielkanoc. Gdy przy stole poznaliśmy testament, wyszłam na najgorszą”
items: „W Wielki Piątek mąż przyłapał mnie na gorącym uczynku. Zaserwowałam mu takie gorzkie żale, że to on wyszedł na winnego”
items: „Zrezygnowałem z własnych marzeń, by wspierać karierę żony. W podziękowaniu usłyszałem, że jestem nieudacznikiem”
items: „Teściowa mojemu mężowi kupowała drogie prezenty, a ja dostawałam same śmieci. Odwdzięczyłam się na jej urodzinach”
items: „Na Wielkanoc robiłam żurek, białą kiełbasę i 3 mazurki, a dom pachniał babką. Dłużej nie chcę być kucharką i bankomatem”
items: „Na Wielkanoc zamykam dom na cztery spusty. Nie mam zamiaru kolejny raz zostać z górą talerzy i złamanym sercem”
items: „Nie było nas stać na remont domu, więc go sprzedaliśmy. A dzięki wnukowi zarobiliśmy jeszcze dodatkowo”
items: „5 lat temu moja córka wyszła z domu i nie wróciła. Ciągle gotuję pomidorówkę, bo wierzę, że zapuka do drzwi”
items: „Byłam pewna, że brat zdradza żonę. Kupował jej róże i perfumy bez okazji, więc miał coś na sumieniu”
items: „Córka z zięciem wyjeżdżają do Norwegii za kasą i zostawiają mi wnuka. Może i zarobią dużo, ale dziecko ich nie pozna”

„Piekłam ciasta i pasztet, żeby ugościć rodzinę na Wielkanoc. Gdy przy stole poznaliśmy testament, wyszłam na najgorszą”
type: item
date: 2026-03-18T17:30:35.000Z
creator: Redakcja
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: oblicza życia
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Czas na chwilę stanął w miejscu. Mrugałam nerwowo oczami, próbując przyswoić to, co właśnie usłyszałam. Spojrzałam na ojca z niedowierzaniem, a potem przeniosłam wzrok na rodzeństwo. Twarze Tomasza i Beaty zbladły, by po chwili przybrać odcień purpury”.
encoded: Nigdy nie sądziłam, że zapach wielkanocnego ciasta już zawsze będzie mi się kojarzył z rozpadem mojej rodziny. Kiedy ojciec odchrząknął i poprosił o ciszę, byłam przekonana, że chce po prostu wznieść kolejny toast i złożyć nam życzenia. Zamiast tego wypowiedział słowa, które w ułamku sekundy zburzyły nasz poukładany świat, a ze mnie, w oczach własnego rodzeństwa, uczyniły bezwzględną intrygantkę. Cieszyłam się na te święta Przygotowania do tamtej Wielkanocy zaczęłam z kilkudniowym wyprzedzeniem. Nasz rodzinny dom, duży, stary budynek z duszą i skrzypiącymi podłogami, wymagał sporo pracy, by lśnić na przyjazd gości. I tylko ojciec nie sprawiał wrażenia podekscytowanego. Był dziwnie milczący. Miał osiemdziesiąt dwa lata. Nadal zachowywał bystry umysł, uwielbiał czytać historyczne książki i rozwiązywać krzyżówki, ale jego kroki stały się powłóczyste, a dłonie drżały przy nalewaniu herbaty. Od ponad pięciu lat to ja byłam przy nim każdego dnia. Moje rodzeństwo, starszy brat Tomek i młodsza siostra Beata, dawno wyfrunęli z gniazda, układając sobie życie w dużych miastach. Tomasz dorobił się świetnie prosperującej firmy, a Beata wyszła za mąż za dyrektora banku. Zawsze byli zajęci, zawsze w biegu, zawsze z telefonem przy uchu. Ja zostałam w naszym rodzinnym miasteczku. Pracowałam w miejscowej bibliotece, co pozwalało mi na elastyczne godziny i codzienne wizyty u ojca. To ja robiłam mu zakupy, pilnowałam rachunków, dbałam o to, by w lodówce zawsze miał świeże jedzenie, a w chłodne wieczory napalone w piecu. Nie traktowałam tego jak obowiązku czy ciężaru. Po prostu bardzo go kochałam. Mieliśmy swój mały świat, wspólne popołudnia na werandzie i długie rozmowy o starych dziejach, których Tomasz i Beata nigdy nie chcieli słuchać, twierdząc, że to nudne wspominki. Kiedy w wielkanocną niedzielę przed dom zajechały ich luksusowe samochody, poczułam ukłucie radości. Chciałam, żebyśmy spędzili ten czas jak dawniej. Piekłam ciasta do późna w nocy, przygotowałam ulubione sałatki Beat…

Pieklam-ciasta-i-pasztet-zeby-ugoscic-rodzine-na-Wielkanoc-fot.-Adobe-Stock-zdjecie-ilustracyjne-Zdenka-Darula-0edb1d3.jpg
width: 1200
height: 800

„W Wielki Piątek mąż przyłapał mnie na gorącym uczynku. Zaserwowałam mu takie gorzkie żale, że to on wyszedł na winnego”
type: item
date: 2026-03-18T15:00:49.000Z
creator: Katarzyna Samborska
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: oblicza życia
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Wielkanoc zbliżała się wielkimi krokami. W tym roku mieliśmy organizować uroczyste śniadanie dla obu naszych rodzin. Zgodziłam się na to z ciężkim sercem, czując wyrzuty sumienia, ale i trud obowiązków. Życie w kłamstwie było wyczerpujące”.
encoded: Przez chwilę myślałam, że jestem najgorszą osobą na świecie, oszukując człowieka, z którym miałam budować przyszłość. Kiedy stanął w drzwiach naszego salonu o trzy dni za wcześnie, byłam gotowa na potok łez i koniec mojego świata, ale prawda, która wtedy wyszła na jaw, całkowicie zmieniła moje postrzeganie naszej idealnej relacji. Czułam się jak w złotej klatce Nasz dom na przedmieściach wyglądał jak z okładki katalogu wnętrzarskiego. Mieliśmy wszystko, o czym marzyłam jako młoda dziewczyna. Duży ogród, przestronny salon z ogromnymi oknami i poczucie absolutnej stabilizacji. Jacek był dyrektorem w dużej firmie marketingowej, co wiązało się z ciągłymi wyjazdami. Jego terytorium obejmowało północną część kraju, więc większość tygodnia spędzał w Gdańsku. Wracał na weekendy, zmęczony, nieobecny myślami, zapatrzony w ekran swojego telefonu. Z czasem zaczęłam czuć się jak duch w tym ogromnym, pięknym muzeum. Każdy mój dzień wyglądał tak samo. Praca w biurze rachunkowym, powrót do pustego domu, gotowanie obiadu tylko dla siebie i wieczory spędzane na oglądaniu seriali, których fabuły nawet nie pamiętałam. Próbowałam z nim o tym rozmawiać, tłumaczyć, że oddalamy się od siebie. – Kochanie, przecież robię to dla nas – mawiał zawsze, pakując kolejną walizkę. – Jeszcze rok, może dwa, spłacimy dom i poproszę o przeniesienie do centrali. Musisz być cierpliwa. Moja cierpliwość miała jednak swoje granice. Gdzieś pomiędzy samotnymi wieczorami a mechanicznymi powitaniami w piątkowe wieczory, moje serce zaczęło szukać czegoś innego. Czegoś, co sprawiłoby, że znów poczuję się ważna. Wtedy w moim życiu pojawił się Dawid. Poznaliśmy się zupełnie przypadkowo, w kawiarni niedaleko mojego biura. Był architektem krajobrazu, człowiekiem o niesamowitej wrażliwości i ogromnym talencie do słuchania. Zaczęło się od niezobowiązujących rozmów przy kawie, potem były długie spacery po parku, aż w końcu stał się moją codziennością. Kiedy Jacek wyjeżdżał, Dawid wypełniał pustkę w moim życiu. Z nim potr…

W-Wielki-Piatek-maz-przylapal-mnie-na-goracym-uczynku-6dbf1d3.jpg
width: 1200
height: 800

„Zrezygnowałem z własnych marzeń, by wspierać karierę żony. W podziękowaniu usłyszałem, że jestem nieudacznikiem”
type: item
date: 2026-03-18T11:30:32.000Z
creator: Katarzyna Wójcik
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
subject: zwierzenia
description: „Zanim się obejrzałem, przejąłem wszystkie obowiązki domowe. Gotowałem, sprzątałem, załatwiałem sprawy urzędowe, pilnowałem rachunków i dbałem o to, by po powrocie z biura Beata mogła po prostu odpocząć”.
encoded: Stojąc w przestronnej, nowoczesnej kuchni naszego apartamentu, po raz kolejny wycierałem blat, na którym nie było ani grama kurzu. Za oknem rozpościerał się widok na pulsujące życiem centrum miasta. Mieliśmy wszystko, o czym większość ludzi w naszym wieku mogła tylko pomarzyć. Luksusowe mieszkanie, drogie samochody, zagraniczne wyjazdy. Problem polegał na tym, że to wszystko było „jej”. Ja byłem tylko dodatkiem do tego idealnego obrazka. Zrezygnowałem z kariery Trzy lata temu, kiedy Beata dostała propozycję objęcia stanowiska dyrektora w ogromnej korporacji, musieliśmy podjąć decyzję. Mieszkaliśmy wtedy w mniejszym mieście, gdzie ja robiłem doktorat, a ona pracowała w lokalnej agencji. Jej nowa praca wymagała przeprowadzki i pełnego zaangażowania, nierzadko po kilkanaście godzin na dobę. Zgodziłem się zawiesić swoje badania. Powiedziałem sobie, że to tylko na chwilę, że pomogę nam się urządzić w nowym miejscu, a potem wrócę do nauki. Ale ta chwila przeciągnęła się w lata. Zanim się obejrzałem, przejąłem wszystkie obowiązki domowe. Gotowałem, sprzątałem, załatwiałem sprawy urzędowe, pilnowałem rachunków i dbałem o to, by po powrocie z biura Beata mogła po prostu odpocząć. Na początku była mi wdzięczna. Dziękowała mi za to, że zdejmuję z jej barków ciężar prozy życia. Jednak z czasem jej wdzięczność zaczęła topnieć, ustępując miejsca poczuciu wyższości. Stała się ważną panią dyrektor nie tylko w biurze, ale i w naszym domu. Pewnego piątkowego wieczoru zaprosiliśmy do nas znajomych z jej pracy. Przygotowałem wykwintną kolację. Podałem dania, uśmiechałem się i dbałem o to, by nikomu niczego nie brakowało. Siedzieliśmy w salonie, rozmawiając o najnowszych kampaniach reklamowych, o których nie miałem większego pojęcia. Starałem się W pewnym momencie jeden z nowych kolegów Beaty, spoglądając na mnie z uprzejmym zainteresowaniem, zadał to najgorsze z możliwych pytań. – A ty czym się właściwie teraz zajmujesz? Beata wspominała coś o nauce. Zanim zdążyłem otworzyć usta, by op…

4-5c571eb.jpg
width: 1200
height: 800

„Teściowa mojemu mężowi kupowała drogie prezenty, a ja dostawałam same śmieci. Odwdzięczyłam się na jej urodzinach”
type: item
date: 2026-03-18T07:45:00.000Z
creator: Katarzyna Stec
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Zaraz po pracy wyrwałam się na zakupy i, powiem szczerze, takiej frajdy z wydawania ciężko zarobionych pieniędzy dawno nie miałam. Potem drugi raz się cieszyłam przy pakowaniu, aż mi się gęba śmiała na myśl o minie teściowej, kiedy otworzy prezent”.
encoded: Nie wiem, czym sobie zasłużyłam na takie traktowanie, ale zawsze dostaję od teściowej jakieś za duże ciuchy, stare kosmetyki albo inne barachło. Nie jestem szczególnie zawzięta, ale po ostatnich świętach dałam sobie słowo honoru, że nie będę więcej przygotowywać prezentów dla teściowej, a jeśli już życie mnie do tego zmusi, odegram się za wszystkie upokorzenia. Dość udawania, że deszcz pada, gdy ktoś mi pluje w twarz! – Przesadzasz – stwierdził Filip, gdy go uczciwie poinformowałam o swojej decyzji. – Mama już taka jest… – Złośliwa i wredna? – podsunęłam. – Po prostu nie przywiązuje takiej wagi do prezentów jak ty – nadął się. Akurat! Nikt mi nie powie, że przypadkowo można kogoś tak sponiewierać jak ona mnie – to wymaga zastanowienia. Na przykład kapcie – podeszwa tak sztywna, że można nią zabić, góra z miśka w burym kolorze. Nie dość, że paskudztwo, to jeszcze w rozmiarze 42, gdy noszę 36. Do tego perfumy z zepsutym psikaczem, płyn do higieny intymnej i książka „Nałóg jedzenia”. Myślałam, że się popłaczę, gdy rozpakowałam paczkę. A synuś zołzy twierdzi, że „taka już jest”! To dlaczego on dostał nowego iPhona, a nie na przykład kalesony i środek przeciwko grzybicy stóp?! Tym razem dam jej popalić Zaznaczam, że to nie zdarzyło się jeden raz, lecz jest stałą praktyką przez całe nasze pięcioletnie wspólne życie! Gdybym gromadziła te skarby od teściowej, jak nic uzbierałby się pełen kosz na śmieci przeterminowanych kosmetyków, gadżetów rozsypujących się już przy odwijaniu pozłotka i niewymiarowych ciuchów. Najgorsze, że za każdym razem trzeba zadzwonić do szanownej mamusi i podziękować, bo tak wypada. Pewnie, że mogłoby być gorzej, mogłaby jeszcze osobiście pojawiać się na różnych uroczystościach, na szczęście ma za daleko… Ale może wtedy wstyd by ją powstrzymał przed dawaniem takich „cudów”? Tak czy inaczej, obiecałam sobie, że się więcej w jej gry bawić nie będę. Skończyło się bieganie po sklepach i pilnowanie aukcji na Allegro, żeby mamusi dogodzić. Filip niby zaakc…

pewna-siebie-kobieta-a3413ff.png
width: 1200
height: 900

„Na Wielkanoc robiłam żurek, białą kiełbasę i 3 mazurki, a dom pachniał babką. Dłużej nie chcę być kucharką i bankomatem”
type: item
date: 2026-03-17T21:00:58.000Z
creator: Redakcja
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: oblicza życia
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Wszystko, od zaplanowania menu, przez wyczyszczenie każdego zakamarka w domu, aż po zdobycie najświeższych składników, spoczywało na moich barkach. Nigdy wcześniej głośno nie narzekałam. Traktowałam to jako swój obowiązek, wyraz miłości do bliskich”.
encoded: Zawsze uważałam, że święta to magiczny czas radości, dopóki nie spojrzałam na swój wyciąg z konta i opuchnięte ze zmęczenia dłonie. Przez lata byłam niewidzialnym trybikiem w naszej rodzinnej maszynie, aż w końcu powiedziałam dość, a wielkanocny stół o mało nie rozpadł się na kawałki. Traktowałam to jak swój obowiązek Marzec zawsze zaczynał się u mnie tak samo. Kiedy inni cieszyli się pierwszymi promieniami wiosennego słońca, ja w głowie układałam już niekończące się listy zadań. Pracuję jako księgowa w dużej firmie logistycznej, co oznacza, że przełom kwartałów to dla mnie czas wzmożonego wysiłku. Zamykanie bilansów, raporty, nadgodziny. A jednak to nie praca zawodowa spędzała mi sen z powiek, lecz zbliżająca się Wielkanoc. W naszym domu od lat obowiązywał niepisany podział ról. Mój mąż, Tomasz, zajmował się przyniesieniem z piwnicy ozdób i odkurzeniem samochodu przed wyjazdem do rodziny. Moja dorosła córka, Karolina, obiecywała, że ułoży serwetki na stole. Mój syn, Mateusz, studiował w innym mieście i pojawiał się zazwyczaj w Wielki Piątek wieczorem, pytając od progu, co jest do jedzenia. Cała reszta, od zaplanowania menu, przez wyczyszczenie każdego zakamarka w domu, aż po zdobycie najświeższych składników, spoczywała na moich barkach. Nigdy wcześniej głośno nie narzekałam. Traktowałam to jako swój obowiązek, wyraz miłości do bliskich. Wydawało mi się, że tak po prostu musi być. Moja mama tak robiła, moja babcia tak robiła, więc ja również podążałam tą utartą ścieżką. Wstawałam w soboty o świcie, żeby pojechać na targ na drugim końcu miasta, bo tam sprzedawali najlepsze wiejskie jajka i rzodkiewki, które nie smakowały jak woda. Potem pędziłam do specjalistycznego sklepu, żeby kupić bezglutenową mąkę i wegańskie zamienniki nabiału dla Karoliny. Na koniec czekała mnie wizyta w dużej hali targowej, by spełnić oczekiwania mojej teściowej, która uznawała tylko konkretny rodzaj wędlin z jednej, jedynej sprawdzonej wędzarni. Koszty przekraczały mój budżet Tego roku coś …

Zawsze-na-Wielkanoc-robilam-zurek-biala-i-3-mazurki-a-dom-pachnial-babka-fot.-Adobe-Stock-zdjecie-ilustracyjne-Tatiana-3660c23.jpg
width: 1200
height: 800

„Na Wielkanoc zamykam dom na cztery spusty. Nie mam zamiaru kolejny raz zostać z górą talerzy i złamanym sercem”
type: item
date: 2026-03-17T19:00:51.000Z
creator: Redakcja
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Pamiętam ciszę, która wtedy zapadła w domu. Stałam przy stole i patrzyłam na puste talerze. Po tamtej Wielkanocy coś we mnie pękło. Nie była to złość. Bardziej zmęczenie. W tym roku, kiedy w sklepie zobaczyłam pierwsze wielkanocne ozdoby, poczułam tylko jedno: nie chcę tego znowu przeżywać”.
encoded: Stałam przy oknie i patrzyłam na ogród, w którym dopiero zaczynały pojawiać się pierwsze wiosenne kolory. Kiedyś o tej porze planowałam już wielkanocne śniadanie dla całej rodziny. Teraz jednak myśl o tym wywoływała tylko ciężar w klatce piersiowej. W tym roku postanowiłam coś, czego wcześniej nigdy bym nie zrobiła — na Wielkanoc zamknąć dom i nie wpuszczać nikogo. Napracowałam się na darmo Decyzja dojrzewała we mnie od dawna, choć sama długo nie chciałam się do tego przyznać. Przez lata robiłam wszystko, żeby Wielkanoc była dla moich dzieci czymś wyjątkowym. Stół zawsze uginał się od potraw. Na środku stała misa z pisankami, które malowałam jeszcze wieczorem w Wielką Sobotę. W oknie ustawiałam żółte tulipany, a w kuchni od świtu pachniało ciastem. Tylko że z roku na rok coś zaczęło się zmieniać. Najpierw przestali przyjeżdżać wcześnie. – Mamo, wpadniemy trochę później – mówiła przez telefon moja córka Natalia. – Jeszcze mamy kilka spraw do załatwienia. Potem „trochę później” zamieniło się w krótką wizytę. W zeszłym roku siedziałam przy stole już w eleganckiej bluzce, kiedy zadzwonił telefon. – Mamo, słuchaj… – odezwał się mój syn Paweł. – My dziś chyba tylko na chwilę zajrzymy. – Na chwilę? – powtórzyłam, patrząc na długi stół, który nakryłam dla sześciu osób. – Wiesz, dzieci mają swoje plany, a Natalia też gdzieś jedzie – tłumaczył się szybko. Kiedy w końcu przyjechali, wszystko trwało może czterdzieści minut. Wnuki pobiegły do ogrodu, dzieci zerkały na telefony, a ja krążyłam między kuchnią a stołem, próbując jeszcze coś podgrzać. – Mamo, naprawdę nie trzeba było tyle robić – powiedziała Natalia, zakładając płaszcz. Spojrzałam wtedy na stół. Prawie nietknięty. – To co mam zrobić z tym wszystkim? – zapytałam cicho. – Może zamrozisz – odpowiedziała lekko. Drzwi zamknęły się za nimi szybciej, niż zdążyłam coś jeszcze powiedzieć. Pamiętam ciszę, która wtedy zapadła w domu. Stałam przy stole i patrzyłam na talerze. Sześć nakryć. Jedno krzesło jeszcze lekko odsunięte. …

Na-Wielkanoc-zamykam-dom-na-cztery-spusty-fot.-Adobe-Stock-zdjecie-ilustracyjne-Synthex-2c02497.jpg
width: 1200
height: 800

„Nie było nas stać na remont domu, więc go sprzedaliśmy. A dzięki wnukowi zarobiliśmy jeszcze dodatkowo”
type: item
date: 2026-03-17T18:45:00.000Z
creator: Katarzyna Stec
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „– Jak możesz? Przecież z każdą z tych rzeczy wiążą się jakieś wspomnienia. Nie mogą trafić na śmietnik – zdenerwował się Henryk. – Oj tato, no to co zrobisz? Wynajmiesz magazyn i będziesz raz na miesiąc jeździł, żeby to wszystko oglądać i dotykać? Bez sensu – prychnął Aleksander. Mąż totalnie się załamał. Zbieraliśmy te rzeczy całe życie...”.
encoded: Nasz dom na skraju miasta był duży i bardzo drogi w utrzymaniu. Zdecydowanie za duży i za drogi jak na dwie starsze osoby. Gdy przed laty budowaliśmy go z mężem, mieliśmy nadzieję, że w przyszłości nasz syn zamieszka tu ze swoją rodziną. Niestety, Aleksander miał inne plany. Gdy się ożenił, wziął kredyt i poszedł na swoje. Proponowaliśmy mu, by sprowadził do nas swoją żonę. Miejsca na piętrze przecież nie brakowało. Nawet oddzielne mieszkanie można by urządzić. Było nam coraz trudniej Bo to jednak za blisko, na pewno zaraz zaczną się kłótnie, nieporozumienia, wzajemne pretensje o drobiazgi. A to doprowadzi do katastrofy. Dlatego woli wpadać do nas tylko na niedzielne obiadki i żyć z nami w zgodzie. Było nam trochę przykro, ale pogodziliśmy się z jego decyzją. Trudno winić młodych za to, że chcą żyć po swojemu, z dala od spojrzeń rodziców. Z piętra korzystaliśmy więc tylko wtedy, gdy przyjeżdżali goście. Dopóki byliśmy z Henrykiem zdrowi i silni, opieka nad domem i ogrodem nie sprawiała nam większych trudności. Ale w miarę upływu lat stawało się to coraz trudniejsze, bo mieliśmy swoje problemy zdrowotne. W efekcie nasze wypielęgnowane, pełne kwiatów i warzyw klomby i rabaty powoli zarosły chwastami. Próbowaliśmy z tym walczyć, jakoś je ogarnąć, ale sami wiecie, jak to jest. Gdy jednemu człowiekowi brakuje tchu, a drugiego łupie w krzyżu, to niewiele da się zrobić. Jakby tego było mało, w domu wiecznie coś się psuło. A to tynk pękł, a to rynna odpadła, pompa na wodę stanęła. I tak dalej, i tak dalej… Gdy oboje jeszcze pracowaliśmy, zawsze mieliśmy odłożone pieniądze na takie nieprzewidziane wydatki. Wołaliśmy fachowców i wszystkie usterki były naprawiane na bieżąco. Ale od czasu, gdy mąż przeszedł na emeryturę, trudno było nam cokolwiek zaoszczędzić. Ba, bywało, że do pierwszego brakowało. Na początku myśleliśmy, że syn pomoże nam finansowo. Ale jemu też się nie przelewało. Jak ma się kredyty na głowie i dzieci w wieku szkolnym, to trudno związać koniec z końcem. Prze…

para-seniorow-e332bbe.png
width: 1200
height: 900

„5 lat temu moja córka wyszła z domu i nie wróciła. Ciągle gotuję pomidorówkę, bo wierzę, że zapuka do drzwi”
type: item
date: 2026-03-17T17:45:00.000Z
creator: Katarzyna Stec
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Co roku na święta, na urodziny i imieniny Lusi kupuję prezenty, które składam w jej pokoju. Co niedzielę gotuję pomidorówkę i czekam. Czasem wydaje mi się, że słyszę pośpieszne kroki na schodach i wtedy zamieram w oczekiwaniu”.
encoded: Co roku o tej porze, weszłam do pokoju Lucynki, żeby zrobić tam porządki. I jak zawsze już w progu poczułam, że serce podchodzi mi do gardła. To nieprawda, że czas goi rany. Mój ból nigdy nie zniknie, podobnie jak moja tęsknota za córką, które 5 lat temu wyszła z domu i nie wróciła… Pamiętam tamten ranek Razem siedziałyśmy przy śniadaniu i snułyśmy plany na weekend. Nic specjalnego, ot, porządki, drobne zakupy. Spierałyśmy się, co ugotować na niedzielny obiad. – Zrobię rosół – zaproponowałam – Na te chłody będzie idealny. – Tylko nie rosół – zaoponowała Lusia. – Zróbmy pomidorówkę. Wiesz, taką gęstą, żeby łyżka stała – uśmiechała się przymilnie. – E, pomidorówka z przecieru to nie to co ze świeżych pomidorów – zaoponowałam. – A rosołek… Pomyśl, taki pachnący z lanymi klus… – Mamo – weszła mi bezceremonialnie w słowo córka. – Wiesz, że nie cierpię tej tłustej wody. No, chyba że… – tu przerwała na chwilę, żeby łyknąć kawy. – Chyba że na wołowinie ugotujesz tego rosołku i potem zrobisz krokieciki. Takie, jakie tylko ty umiesz zrobić. Najlepsze na świecie. Roześmiałam się pokonana. Wiedziałam, że naleśniki z farszem ze zmielonego mięsa należą do ulubionych potraw Lucynki. Ona też wiedziała, że nie potrafię jej odmówić, bo mrugnęła do mnie i powiedziała: – No to umowa stoi. Nagle jej wzrok powędrował na zegar wiszący nad lodówką. – O rany! Już tak późno. Muszę lecieć. Moja córka bardzo poważnie traktowała zajęcia na uniwersytecie. Jako studentka pierwszego roku przejmowała się wszystkim i pilnowała, aby nie spóźnić się na żaden wykład. Siedząc przy kuchennym stole, patrzyłam, jak zrywa się z miejsca, coś tam upycha w torbie i szybko wybiega do przedpokoju. Za chwilę jednak wróciła, już ubrana w krótką, kolorową kurteczkę. – Pa, mamuśka. Wrócę pod wieczór. Muszę jeszcze w czytelni posiedzieć. – to mówiąc, cmoknęła mnie w policzek i zrobiła w tył zwrot. – Lusia, ubierz się cieplej! – krzyknęłam jeszcze za nią, ale odpowiedziało mi tylko trzaśnięcie drzwiami. – Przeziębi si…

smutna-kobieta-c3e46c1.png
width: 1200
height: 900

„Byłam pewna, że brat zdradza żonę. Kupował jej róże i perfumy bez okazji, więc miał coś na sumieniu”
type: item
date: 2026-03-17T09:45:00.000Z
creator: Katarzyna Stec
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Nie uśmiechało mi się to, ale chciałam pomóc Adze. Byłam zaniepokojona zachowaniem brata. Uwierzyłam, że ma kochankę. Obiecałam sobie, że jak już mi wyzna prawdę, każę zakończyć ten związek”.
encoded: Cała afera zaczęła się od telefonu Agnieszki. Zadzwoniła i oświadczyła, że pojawi się u mnie za pół godziny. Bo musi ze mną koniecznie porozmawiać. Trochę było mi to nie na rękę, ale się zgodziłam. Przyjaźniłyśmy się od dzieciństwa, wyszła za mojego starszego brata, więc niezręcznie było mi jej odmówić. – Co się stało? – zapytałam, gdy już usadowiła się na kanapie. – Nie wiem, jak ci to powiedzieć… Chodzi o Pawła… – zająknęła się. – Mojego braciszka? A cóż on takiego nawyprawiał? – Zdradził mnie. I to niejeden raz – wypaliła od razu. Nie każdy potrafi kłamać Westchnęłam zrezygnowana. Miałam za sobą bardzo ciężki dzień i myślałam, że poplotkujemy o jakichś duperelach, pośmiejemy się. A tu, wielki problem małżeński. Nie żebym narzekała. Przyjaciółki są przecież po to, by pomagać w kryzysie. Byłam jednak pewna, że ten wielki problem małżeński Agnieszki jest tylko jej wymysłem. Znałam brata i wiedziałam, że kocha ją nad życie, równie mocno jak w chwili ślubu, choć byli małżeństwem od prawie dziesięciu lat. – Zwariowałaś? To niemożliwe. Paweł jest ci wierny jak pies – pokręciłam z niedowierzaniem głową. – Zdradza mnie na sto procent! Mam na to dowody – upierała się. – Tak? A niby jakie? – burknęłam. – To było pół roku temu. Paweł wyjechał na dwudniowe szkolenie na Mazury. Po powrocie wręczył mi olbrzymi bukiet kwiatów. – To bardzo miłe z jego strony – wtrąciłam z westchnieniem. – W pierwszej chwili też tak pomyślałam – ciągnęła niezrażona. – Jak zobaczyłam te czerwone róże, to aż mi się łzy ze wzruszenia w oczach zakręciły. Ale potem coś mnie tknęło. – Co? – Uznałam, że to bardzo dziwne. Nigdy wcześniej nie dawał mi kwiatów bez okazji. O, przepraszam, przed ślubem owszem. Ale potem już nie… – No i ? – No i zaczęłam kojarzyć fakty. Wiadomo, jak to jest na szkoleniu. W dzień nauka a wieczorem impreza. W firmie Pawła pracuje mnóstwo młodych, zgrabnych panienek. Założę się, że zaprosił jedną na noc do pokoju. – A skąd taki wniosek? – Przez te kwiaty. Poczuł się winny i dlate…

pewna-siebie-kobieta-b8aec1b.png
width: 1200
height: 900

„Córka z zięciem wyjeżdżają do Norwegii za kasą i zostawiają mi wnuka. Może i zarobią dużo, ale dziecko ich nie pozna”
type: item
date: 2026-03-17T07:45:00.000Z
creator: Katarzyna Stec
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „– No nie, zostawimy wam Igorka! – odpowiedziała moja córka jakby nigdy nic. – Przynajmniej na jakiś czas. On się z wami doskonale czuje. A my będziemy bardziej niezależni. No i odpadną nam wydatki”.
encoded: Twoje zdrowie, babciu! – powiedział mój mąż, podnosząc w górę kieliszek szampana. Tym razem nie przeszkadzało mi, że nazwał mnie babcią, choć to słowo zarezerwowane było tylko dla Igorka. Cały czas miałam w pamięci wieczór w Dzień Babci sprzed roku. Należę do pokolenia kobiet, które zostają babciami jeszcze w tzw. kwiecie wieku. No, może w „kwiecie” to za dużo powiedziane, ale nawet wygląd niejednokrotnie przeczy obrazowi tradycyjnej babci sprzed lat. Moja koleżanka z pracy niemal obraziła się na przedszkolankę, gdy jej wnuk wyrecytował z okazji Dnia Babci wierszyk o „babci z laseczką”. – Z kijkami do nordic walking to tak, ale z laseczką? – nie kryła oburzenia. – Widzi u mnie pani jakąś laskę? Pomijając fakt, że wciąż czuję się laską! Tak, Magda wcale nie wyglądała na swoje 46 lat, biegała, chodziła do kosmetyczki, jeździła do SPA i w ogóle robiła wszystko, żeby zatrzymać upływający czas. Została babcią w wieku lat czterdziestu, jej mąż nawet się śmiał, że córka zrobiła jej nietypowy prezent na urodziny, a Magdzie wcale nie było do śmiechu. Upływający czas ją przerażał najbardziej na świecie. W przeciwieństwie do mnie. Ja w babciny wiek weszłam z godnością, w wieku lat pięćdziesięciu i trochę inaczej. Nie stawiałam warunków – Nie dawaj sobie wchodzić na głowę – pouczała mnie Magda. – Ja też jestem babcią, ale to ja stawiam warunki, jeśli chodzi o opiekę nad wnukiem. Ja nigdy nie stawiałam warunków. Kiedy mogłam, pomagałam. Może dlatego, że moi rodzice mieszkali daleko i rzadko mogłam liczyć na ich pomoc. Powiedziałam sobie, że moja córka będzie mogła na mnie liczyć. I ona nie omieszkała tego wykorzystać, w związku z czym z ledwością godziłam pracę z obowiązkami babci. Zaczęło się od tego, że pomagaliśmy córce i zięciowi, gdy byli w pracy. Mój mąż i tak jest na emeryturze. Nasz wnuczek Igorek niedługo skończy trzy latka. Zawsze więcej czasu spędzał z nami, czyli dziadkami, niż ze swoimi rodzicami. Marzena jest optometrystką , czasami pracowała nawet w soboty i niedz…

AdobeStock446208759-b212333.jpg
width: 4535
height: 3401