polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2026-04-28T17:45:08.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Liczyłam, że gdy mama przejdzie na emeryturę, to zajmie się moją córką. A ona ogłosiła, że rusza w świat”
items: „Koleżanki z pracy uznały, że skoro jestem bezdzietna, to mogę za nie tyrać po godzinach. Nie zamierzam”
items: „Codziennie jadłem 2 obiady, żeby nie urazić ani żony, ani matki. Myślałem, że jakoś to pogodzę, ale nie dałem rady”
items: „Na emeryturze miałam bawić wnuki i szydełkować. Nie sądziłam, że po 60-tce zostanę bizneswoman”
items: „Na emeryturze czułam się bardzo samotna. Jedna wycieczka do Lichenia dla seniorów zmieniła wszystko”
items: „Związałam się z dzieciatym rozwodnikiem. 1 telefon od byłej żony wystarczył, żebym poszła w odstawkę”
items: „Przyjaciółka zawsze na mnie żerowała. Przesadziła, gdy wyciągnęła ręce po kasę ze spadku, który dostałam”
items: „Żona kręciła nosem, gdy dostawała perfumy w prezencie, więc na rocznicę ślubu kupiłem jej 2 patelnie. To był zły pomysł”
items: „Odkąd dzieci się wyprowadziły, czuję się samotna. Mąż zalega przed telewizorem i w ogóle nie widzi problemu”
items: „Mój facet zostawił mnie po 5 latach. Nigdy nawet nie zająknął się o ślubie, a teraz od razu zaręczył się z moją siostrą”

„Liczyłam, że gdy mama przejdzie na emeryturę, to zajmie się moją córką. A ona ogłosiła, że rusza w świat”
type: item
date: 2026-04-28T17:45:00.000Z
creator: Katarzyna Stec
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „– Martusiu… – powiedziała mama rozczulona i mnie przytuliła. – Nie miałam pojęcia, że tak ci ciężko. Przepraszam, że nie pomyślałam o tobie. Zawsze byłaś taka dzielna, taka odpowiedzialna…”.
encoded: Zuziu, weź kwiatki dla babci, pamiętasz, co masz jej powiedzieć? – zapytałam córeczkę, podając jej bukiecik przed wejściem do domu rodziców. – Tak… syskiego najlepsego z okazi matury – powiedziała moja trzylatka. – Emerytury, nie matury! – zaśmiałam się, bo temat matury mojej siostry był ostatnio bardzo często poruszany w domu i Zuzia wszystko pomieszała. Czekałam na ten dzień Byłam nieco podenerwowana, bo z tą imprezą wiązałam wielkie nadzieje. Przejście mamy na emeryturę to był moment, na który czekałam, odkąd urodziłam Zuzię. Nie ma co ukrywać, jej pojawienie się było przedwczesne i zdecydowanie nieplanowane. Chłopak, z którym zaszłam w ciążę w wieku osiemnastu lat, okazał się nieodpowiedzialnym bubkiem. Zresztą, czego mogłam oczekiwać po chłopaku poznanym w klubie? Było mi trochę wstyd zarówno przed mamą, jak i przed córką, ale starałam się, jak mogłam, odnaleźć w nowej rzeczywistości. Zamieszkałam w kawalerce po babci i ledwo wiążąc koniec z końcem – moje życie finansowali rodzice, miałam też oszczędności babci, które dostałam po niej w spadku – zajmowałam się Zuzią. Czułam, że jestem coś winna córeczce za to, że w jej życiu nie ma taty, i robiłam, co mogłam, by tego zbyt dotkliwie nie odczuwała. Z drugiej strony zazdrościłam młodszej siostrze, że zdała maturę i snuła plany na przyszłość. Chciała iść na studia, poznać jakiegoś wartościowego mężczyznę, znaleźć dobrą pracę. To wszystko było także moim marzeniem, ale już na starcie dorosłego życia z własnej winy nie dałam sobie do niego dostępu. Mama uwielbiała Zuzię i gdy do nich przyjeżdżałam w weekend, potrafiła się z nią świetnie bawić. Sama była nauczycielką przedszkolną, więc miała świetne podejście do dzieci. Kiedy więc okazało się, że mama mogłaby przejść na wcześniejszą emeryturę, aż zaświeciły mi się oczy. Byłam szczęśliwa, że teraz już nic nie będzie stało na przeszkodzie, żebym poszła do normalnej pracy, a małą zostawiła babci do czasu, gdy zwolnią się jakieś miejsca w przedszkolu publicznym. Na prywat…

niezadowolona-kobieta-afb8482.png
width: 1200
height: 900

„Koleżanki z pracy uznały, że skoro jestem bezdzietna, to mogę za nie tyrać po godzinach. Nie zamierzam”
type: item
date: 2026-04-28T08:45:00.000Z
creator: Katarzyna Stec
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Gdy koleżanki nie zdążyły czegoś zrobić albo okazywało się, że jest jakaś pilna robota i trzeba zostać po godzinach, kładły wszystkie dokumenty na moim biurku. Jakby było z góry ustalone, że muszę się tym zająć. Nie chciałam konfliktów. Pewnego dni nie wytrzymałam”.
encoded: Jestem księgową. Od roku pracuję w dużym biurze rachunkowym. Nieźle zarabiam i robię to, co lubię. A szefowa jest bardzo w porządku, traktuje nas po ludzku, płaci pensję na czas. Powinnam być więc szczęśliwa i zadowolona. I pewnie bym była, gdyby nie koleżanki z firmy. Od pewnego czasu mam z nimi poważny problem… Na początku wydawało mi się, że to bardzo sympatyczne dziewczyny. Wesołe, gadatliwe i otwarte. Często gawędziły sobie w pracy na prywatne tematy. Skarżyły się na mężów, opowiadały o dzieciach. Powoli włączałam się w te rozmowy, no i przyznałam, że jeszcze nie założyłam rodziny, nie mam dzieci. Okazało się, że tylko ja jestem w takiej komfortowej, jak to określiły, sytuacji. I wtedy zaczęły się kłopoty. Koleżanki uznały, że skoro jestem samotna, to mogą zrzucać na mnie wszystkie dodatkowe prace. No bo przecież mnie nie spieszy się do domu, dzieci mi nie płaczą, nie mam obowiązków. Nie podobało mi się to Na początku zdarzało się to tylko od czasu do czasu. Któraś z nich prosiła mnie po prostu, żebym dokończyła za nią to czy tamto, bo ona musi iść na wywiadówkę do szkoły, występ w przedszkolu albo z dzieckiem do lekarza. Chętnie pomagałam, bo jestem koleżeńska, ale po pewnym czasie dotarło do mnie, że to stało się regułą. Gdy koleżanki nie zdążyły czegoś zrobić albo okazywało się, że jest jakaś pilna robota i trzeba zostać po godzinach, kładły wszystkie dokumenty na moim biurku. Jakby było z góry ustalone, że muszę się tym zająć ja. Nawet nie pytały, czy mam czas, czy niczego sobie nie zaplanowałam. Choć byłam zła, nie protestowałam. Nie chciałam konfliktów. Ale wreszcie nie wytrzymałam. Umówiłam się wtedy ze swoim partnerem do kina. Już powoli zbierałyśmy się do wyjścia, a tu weszła szefowa i oświadczyła, że trzeba popracować dłużej, bo klient ma kontrolę ZUS–u, skarbówki, i trzeba powyciągać raporty, przygotować dokumenty. Ja też miałam swoje plany Dziewczyny się uśmiechnęły i powiedziały, że ja się tym zajmę, bo i tak nie mam nic lepszego do roboty. A one l…

pewna-siebie-kobieta-8983a5a.png
width: 1200
height: 900

„Codziennie jadłem 2 obiady, żeby nie urazić ani żony, ani matki. Myślałem, że jakoś to pogodzę, ale nie dałem rady”
type: item
date: 2026-04-27T17:45:00.000Z
creator: Katarzyna Stec
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „– Jutro sama ugotuję obiad – oznajmiła pewnego dnia. – Jak to sama? – spłoszyłem się. – Normalnie – roześmiała się Dorota. – Umiem gotować. Nie możemy cały czas żerować na mamie”.
encoded: Od dziecka wiedziałem, że jestem najukochańszym synkiem. Mama kochała mnie o wiele bardziej niż moje starsze siostry. We wczesnym dzieciństwie nawet mi to odpowiadało, zawsze mogłem postawić na swoim, dostać to, co chciałem, albo wymigać się od kary. Jednak im stawałem się starszy, tym zaborczość mamy coraz bardziej mi ciążyła. Już w szkole podstawowej koledzy podśmiewali się ze mnie, nazywając maminsynkiem. W średniej trochę się to jakoś unormowało. Siostry dorosły, powychodziły za mąż, w domu rodzinnym zostałem tylko ja. Moje dziewczyny nie podobały się mamie Żadna nie zasługiwała na związek z jej przystojnym, mądrym i wykształconym synkiem. Dopiero Dorota jakimś cudem zdobyła akceptację. Dlaczego? Dziś myślę, że powodem było to, że po prostu bardzo mnie kochała. Rok przed naszym ślubem zmarł ojciec i zastaliśmy z mamą we dwoje w dużym, właściwie od dawna za dużym jak dla nas domu. Wiedziałem, że mama, nie pytając ani mnie, ani Doroty o zdanie, planuje po swojemu naszą przyszłość. Już wtedy zaczęła powoli remont piętra w naszym domu. – Mamo, po co robisz ten remont? – pytałem delikatnie. – Jak to po co? – oburzała się. – Przecież po ślubie wprowadzicie się na górę. Będziecie mieć odnowione. Mówiła to, jakby fakt, że młodzi wprowadzają się do mamy, był oczywisty. Niby był, ale wolelibyśmy urządzić się po swojemu. Niestety mama nie dała się przekonać. Kiedy wprowadziliśmy się na górę, już jako małżeństwo, nawet firany w oknach wisiały. Dorota kręciła nosem, a mama uważała, że powinniśmy być jej wdzięczni. I – co jeszcze bardziej komplikowało nasze relacje – że powinniśmy pytać ją o wszystko i we wszystkim się jej radzić. Żona chciała być samodzielna Ja byłem do tego przyzwyczajony, przecież mama zawsze była taka. Natomiast z Dorotą sprawa była trudniejsza. Moja żona i tak starała się podchodzić do całej sytuacji dyplomatycznie i delikatnie. Odczekała dość długi czas, zanim zaczęła wprowadzać w nasze życie zmiany. Od ślubu obiady jadaliśmy na dole u mamy. Sadziłem, ż…

usmiechniety-mezczyzna-3b5ca53.png
width: 1200
height: 900

„Na emeryturze miałam bawić wnuki i szydełkować. Nie sądziłam, że po 60-tce zostanę bizneswoman”
type: item
date: 2026-04-27T16:45:00.000Z
creator: Katarzyna Stec
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Czy potrafiłabym zrobić takie rzeczy? Nie chciałam głośno tego mówić, żeby nie zapeszyć, ale wydawało mi się, że dałabym sobie radę. Może nie wszystkie, może nie te najtrudniejsze i najbardziej skomplikowane, ale większość potrafiłabym. Wzory sukieneczek można zresztą samemu wymyślać, wystarczy znać ściegi”.
encoded: Pierwszą szydełkową sukieneczkę zrobiłam na prośbę wnuczki dla jej lalki Barbie. Kasia była wtedy chora na świnkę, długo siedziała w domu, nie mogła nie tylko chodzić do przedszkola, ale i bawić się na podwórku. Strasznie się nudziła. Bo ileż można oglądać bajki w telewizji albo kolorować obrazki? – Babciu – poprosiła. – Uszyj mojej lalce sukienkę. Nie mam jej w co ubrać. Nie za bardzo znałam się na krawiectwie, a już uszycie miniaturowej sukieneczki było dla mnie wręcz niewykonalne. – Może spróbujemy zrobić coś dla niej na szydełku? – zaproponowałam. – Może być – zgodziła się wnuczka. Wieczorem sprułam jej stary sweterek i zrobiłam malutką sukieneczkę. – Jaka piękna! – zachwyciła się Kasia. – Barbie chciałaby jeszcze mieć taką długą. Wybiera się na bal. Zrobisz jej? – Nie wiem, czy potrafię – westchnęłam. – Ty wszystko potrafisz, babciu – wnusia bez zastrzeżeń wierzyła w moje umiejętności, nawet te, których nie było. Córka i wnuczka były zachwycone Kupiłam w pobliskim sklepie śliczną białą włóczkę i, pomagając sobie starą książką z szydełkowymi wzorami, zaczęłam robić dla Barbie balową suknię. Coraz bardziej mi się to zajęcie podobało. Przypomniało mi się, że w dzieciństwie robiłam na szydełku czapki, szaliki, rękawiczki. Kiedyś nawet wydziergałyśmy z siostrą kolorowe kapcie, które miały być prezentem świątecznym dla naszych rodziców. Bardzo im się podobały. Teraz chciałam sprawić przyjemność wnuczce, dlatego wyszukałam ciekawy wzór i wieczorami cierpliwie dziergałam balową sukienkę dla lalki. – Babciu, czy sukienka dla Barbie już gotowa? – spytała Kasia kilka dni później. – Jaka sukienka? – zainteresowała się moja córka. – O czym ona mówi, mamo? Zanim się odezwałam, Kasia już zdążyła wszystko matce opowiedzieć. Obawiałam się, że Magda będzie się śmiała, ale córkę bardzo to zaciekawiło. – Pokaż, mamo – poprosiła. – Dopiero jak skończę. – Nie miałam pojęcia, że umiesz szydełkować. Kiedy się tego nauczyłaś? – W dzieciństwie. No ale wtedy robiłam szydełkowe czapki i s…

kobieta-ktora-zostala-bizneswoman-73b77d1.jpg
width: 1200
height: 900

„Na emeryturze czułam się bardzo samotna. Jedna wycieczka do Lichenia dla seniorów zmieniła wszystko”
type: item
date: 2026-04-27T08:45:00.000Z
creator: Katarzyna Stec
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Zapominam o codziennej monotonii, o smutku i samotności. Nieoczekiwanie zasycha mi w gardle od gadania, nie od ciągłego milczenia. Przerabiamy opowieści o dzieciach, wnukach, sąsiadach, nieżyjących mężach i ulubionym zieleniaku”.
encoded: Codziennie po śniadaniu przechadzam się ulubioną aleją mojego miasteczka. Dzięki wiekowym platanom jest piękna o każdej porze roku. Ale mnie z tygodnia na tydzień jest coraz ciężej. Nie tylko dlatego, że nogi sztywnieją, ciało robi się coraz bardziej niedołężne, ale także z powodu wspomnień o ludziach, których już nie ma. Te chwile już nie wrócą Najpierw mijam zakład krawiecki mojej przyjaciółki Misi. Rozmawiałyśmy godzinami, gdy szyła. Wciąż słyszę w wyobraźni jednostajny turkot jej starej maszyny. Potem przechodzę obok sklepu mięsnego, w którym sprzedawała nieżyjąca od pięciu lat pani Jadzia. Zawsze odkładała dla mnie najlepszy kawałek szynki i witała mnie z uśmiechem. Furtka do domu Zosi… brama do domu Danki… Zostawiłam u nich po kawałku serca. Teraz mogę odwiedzać przyjaciółki już tylko na cmentarzu. Ich domy zamieszkują nowe rodziny. Mają własne zwyczaje i upodobania. Wolą nowoczesne okna z plastiku, bez czerwonych pelargonii na parapetach i zakończonych haftem zazdrostek. Jeśli mam siłę, docieram do parku, który kiedyś schodziliśmy z Tadzikiem wzdłuż i wszerz. Kupowaliśmy lody – on truskawkowe, ja czekoladowe, potem siadaliśmy na ławce nad stawem i karmiliśmy kaczki chlebem przyniesionym z domu. Te chwile już nie wrócą. Mój mąż odszedł i już nigdy nie okryje mnie swoim płaszczem, nie przytuli, nie powie, że jestem piękna. Czułam się samotna Kiedy ostatnio rozmawiałam z kimś innym niż ekspedientka w spożywczym? Kiedy opowiedziałam komuś jakąś historię? To jest właśnie nasz problem: starzy ludzie nie mają do kogo otworzyć ust. Dzieci dawno się wyprowadziły. Wpadają od święta, czasem dzwonią, ale mają tyle własnych problemów, że nie chcą słuchać matczynych i babcinych utyskiwań na samotność. I tak toczę życie niemowy, okropne życie dla osoby, która pamięta, jak kiedyś się śmiała, śpiewała, krzyczała ze szczęścia albo ze złości. Czasem chodzę do kościoła. Nie jestem przesadnie religijna, staram się po prostu żyć w zgodzie z dekalogiem. Kościół to jednak miejsce, w…

szczesliwa-kobieta-f7c3094.png
width: 1200
height: 900

„Związałam się z dzieciatym rozwodnikiem. 1 telefon od byłej żony wystarczył, żebym poszła w odstawkę”
type: item
date: 2026-04-27T06:45:00.000Z
creator: Katarzyna Stec
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Mój dobry nastrój prysł. Okazało się, że była żona Grzegorza zadzwoniła, że wyjeżdża za granicę w delegację i nawet gdyby nie ten mecz, i tak nigdzie nie mógłby się ruszyć, bo musiał zająć się synami”.
encoded: – Zrozum, nie mogę. Obiecałem chłopakom, że obejrzymy razem mecz – odpowiedział Grzegorz, kiedy zadzwoniłam, że udało mi się kupić bilety na spektakl, z którym do przyjechali do nas aktorzy ze stolicy. – Jak to nie możesz? – zdziwiłam się. Mój dobry nastrój prysł. Okazało się, że była żona Grzegorza zadzwoniła, że wyjeżdża za granicę w delegację i nawet gdyby nie ten mecz, i tak nigdzie nie mógłby się ruszyć, bo musiał zająć się synami. Młodszy miał pięć, a starszy siedem lat – za mało, żeby zostawić ich samych nawet na jeden wieczór Zdenerwowałam się, ale nie dałam po sobie niczego poznać. Zależało mi na tej znajomości. Nie chciałam, żeby Grzegorz się zorientował, jak bardzo byłam rozczarowana, dlatego pod byle pretekstem skończyłam rozmowę. – Nie rozumiem cię – skwitowała moja przyjaciółka, do której jeszcze tego wieczoru poszłam się wyżalić. Wiedziałam, że jest przeciwna tej znajomości. Według niej dla faceta po przejściach, w dodatku obarczonego dziećmi, nigdy nie będę naprawdę ważna. Starałam się dostosować Ja jednak uważałam, że nasze uczucie jest na tyle wyjątkowe, że poradzimy sobie nawet z jego przeszłością. Pogodziłam się już z tym, że Grześ spędza z synami co drugi weekend, połowę ferii zimowych i wakacji. Wydawało mi się, że potrafię wczuć się w jego sytuację. Teraz więc, nie strojąc fochów, odstąpiłam bilety koleżance z pracy i postanowiłam nie wracać do tematu. „To nie koniec świata” – uspokajałam sama siebie w myślach. Jednak parę dni później zachowanie Tomek znowu wyprowadził mnie z równowagi. – Nie wiem, czy polecimy do Turcji, bo chciałbym parę dni spędzić z chłopcami w Grecji – powiedział, kiedy położyłam przed nim folder z biura podroży. Od dawna planowaliśmy ten wyjazd. To w Turcji poznaliśmy się ubiegłego lata… Po roku chciałam odwiedzić stare kąty i poznać nowe zakątki tego kraju. Z radością odliczałam dni do urlopu. – Będziemy mieli dwa tygodnie tylko dla siebie! – mówiłam przyjaciółce. Teraz jednak Grześ zmienił zdanie. – Mam tylko dwa tygod…

rozczarowana-kobieta-2-eccdbbf.png
width: 1200
height: 900

„Przyjaciółka zawsze na mnie żerowała. Przesadziła, gdy wyciągnęła ręce po kasę ze spadku, który dostałam”
type: item
date: 2026-04-26T17:45:00.000Z
creator: Katarzyna Stec
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „– Słuchaj, kochana, w sumie to ja ci załatwiłam tę pracę. Uważam, że powinnaś teraz podzielić się ze mną swoimi łupami. Nie jestem chciwa – zaznaczyła z godnością. – dasz mi trochę kasy, kilka błyskotek i będziemy kwita”.
encoded: Zawsze wydawało mi się, że Aneta jest moją przyjaciółką. Znałyśmy się od podstawówki, skoczyłabym za nią w ogień! Byłyśmy nierozłączne – razem przed szkołą, podczas lekcji i po nich, razem robiłyśmy prace domowe i zakuwałyśmy do sprawdzianów. Razem przeżywałyśmy pierwsze miłości i zawody z nimi związane, razem chodziłyśmy na dyskoteki. Byłyśmy różne Miałyśmy kompletnie różne charaktery. Ja – spokojna, cicha, trochę nieśmiała, chcąca zbawić cały świat. Ona – przebojowa, głośna, pewna siebie i nieco egoistyczna. Moi rodzice nie lubili Anety. Uważali, że mnie wykorzystuje i na mnie żeruje. Rzeczywiście, częściej to ja dawałam jej ściągać na sprawdzianach i pisałam za nią wypracowania, ale tłumaczyłam to sobie faktem, że jestem lepsza z przedmiotów humanistycznych. Aneta była za to lepsza z matmy i czasem to ja korzystałam z jej pomocy. – Dziecko, jej źle z oczu patrzy. Jest fałszywa jak modliszka. Albo ta, no… – zamyśliła się mama – pijawka! Żeruje na tobie. Bierze wszystko, nie dając nic w zamian. Przecież nie martwi się tobą, nie liczy się z twoim zdaniem, wszystko musi być tak, jak ona chce. A ty się jej podporządkowujesz. To nie jest ani normalne, ani zdrowe! Dziś przyznałabym jej rację, wtedy uważałam, że jest zazdrosna, bo sama nigdy nie miała przyjaciółki. A to, że chodziłyśmy zawsze na filmy sensacyjne, chociaż wolałam komedie romantyczne? Albo że ciągle zamawiałyśmy pizzę hawajską, mimo że nie lubiłam ananasa? Wydawało mi się, że to normalne, że dla przyjaciół jest się w stanie zrobić wszystko, nawet przekonać się do ich wyborów. Miałam wręcz wrażenie, że to czyni naszą przyjaźń jeszcze silniejszą. Jakoś nigdy nie pomyślałam o tym, że Aneta ani razu mi nie ustąpiła. Przyzwyczaiłam się, że jest odwrotnie. Zawsze. Nasze drogi trochę się rozeszły Po maturze nasze drogi się rozeszły. Poszłyśmy na studia – każda na inny kierunek. Ja wybrałam filologię, Aneta zarządzanie. To był chyba pierwszy raz, gdy podążyłam za swoimi marzeniami. Aneta próbowała przekonać mnie, …

zdenerwowana-kobieta-1-eb7a98d.png
width: 1200
height: 900

„Żona kręciła nosem, gdy dostawała perfumy w prezencie, więc na rocznicę ślubu kupiłem jej 2 patelnie. To był zły pomysł”
type: item
date: 2026-04-26T06:45:41.000Z
creator: Katarzyna Stec
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Spodziewałem się, że żona, tak jak to sobie wyobrażałem, rzuci mi się z wdzięczności na szyję. Tymczasem ona poczerwieniała, spuściła głowę i wybiegła do kuchni, jakby ją ktoś gonił. Nie rozumiałem, co się dzieje”.
encoded: Zacznę od tego, że moja Iwona nigdy nie była zadowolona z prezentów, które jej kupowałem. Niby dziękowała, ale zaraz potem zaczynała je krytykować. Perfumy? Może i markowe, ale zapach dobry dla blondynek, a ona jest ruda. Bransoletka? Może i modna, ale ona takiej biżuterii nie nosi. I tak dalej… Doszło do tego, że jak miałem jej kupić coś w prezencie, to nie spałem po nocach. Myślałem, kombinowałem, co by jej się spodobało. A na koniec i tak zawsze coś było nie tak. Żeby chociaż z raz mi pomogła, podpowiedziała, co chciałaby dostać, to miałbym problem z głowy. Ale nie. – Kochanie, liczę na to, że zrobisz mi wspaniałą niespodziankę. Wiesz, jak je uwielbiam – mówiła z uśmiechem. Nie miałem żadnego pomysłu No i wychodziło, jak wychodziło. Zbliżała się nasza piętnasta rocznica ślubu. Wpadłem w popłoch, bo dotarło do mnie, że żona na pewno oczekuje jakiegoś wspaniałego prezentu. Znowu gonitwa myśli, nieprzespane noce… I co? I nic sensownego nie przychodziło mi do głowy. Byłem tak zestresowany, że aż poprosiłam o radę najlepszego kumpla, Roberta. – Może jakaś wycieczka w romantyczne miejsce, na przykład do Wenecji albo Paryża? – zastanawiał się głośno. – Odpada. Iwona nie ruszy się z kraju na krok. Za bardzo się boi – machnąłem ręką. – To może coś z biżuterii albo kosmetyków? – kombinował kolega. – Nie ma mowy. Wszystko to już przerabiałem i efekt zawsze był ten sam: kręcenie nosem – przyznałem. – Widzę, że ciężka sprawa z tą twoją Iwoną. Trudno ją zadowolić – zawiesił głos. – Ale wiesz co? Chyba mam pomysł. Poobserwuj ją uważniej przez następne dni, posłuchaj, co mówi. Może przypadkiem zdradzi, o czym marzy i będzie po kłopocie? Obserwowałem żonę Jak mi doradził, tak zrobiłem. Przez następne dni próbowałem zorientować się, czego oczekuje żona. Ale choć wsłuchiwałem się w każde jej słowo, niczego się nie dowiedziałem. Byłem załamany. Do rocznicy został tylko tydzień, a ja ciągle byłem z prezentem w punkcie wyjścia… I wtedy, jak mi się wydawało, wydarzył się prawdziwy cud.…

zdezorientowany-mezczyzna-884dad5.png
width: 1200
height: 900

„Odkąd dzieci się wyprowadziły, czuję się samotna. Mąż zalega przed telewizorem i w ogóle nie widzi problemu”
type: item
date: 2026-04-25T17:45:00.000Z
creator: Katarzyna Stec
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Koleżanki z pracy chwalą się swoimi wnukami, które często widują. Ja moje mogę przytulić raz lub dwa razy do roku. Z niecierpliwością czekam zawsze na wakacje, żeby móc odwiedzić wszystkich moich bliskich”.
encoded: Z zawodu jestem pedagogiem, do emerytury zostało mi już niewiele czasu. Mam troje dorosłych już dzieci, które rozjechały się po Polsce i Europie – i chyba z tego powodu odczuwam syndrom pustego gniazda. Mój mąż jest zupełnie inny i nie przeszkadza mu brak bliskich. – Zajmij się czymś, jak masz za dużo czasu – natychmiast ucina temat. Wcale nie chodzi o nadmiar czasu, bo nigdy nie miałam go zbyt wiele; w domu zawsze jest coś do roboty. Chodzi mi o pustkę wokół mnie. Bo nagle okazało się, że nie mam dla kogo żyć. Mój mąż jest domatorem. Najchętniej spędza czas przed telewizorem lub na tapczanie, bo twierdzi, że w tym wieku ma prawo być zmęczony, gdy wraca z pracy. W weekendy najczęściej zajmuje się przydomowym ogródkiem lub naprawia coś w garażu. A mnie doskwiera samotność. Chyba się narzucam Rozmawiam z dziećmi tak często, jak tylko mi się to udaje, ale wiem doskonale, że mają już swoje życie i swoje sprawy. I to jest właśnie przykre. Czasem mam wrażenie, że się narzucam, gdy słyszę: – No to buźka, mamo, bo zaraz pędzę z Michasią na basen! – Muszę kończyć, bo jadę po Szymona, zdzwonimy się! – Pa, mamusiu, buziaczki od Weroniki! Jest mi mi przykro, że do żadnego z trojga wnuków nie mogłam pójść na Dzień Babci do szkoły czy do przedszkola. Życzenia przez telefon czy laurka przysłana pocztą to jednak nie to samo... Mąż wcale się tym nie przejmuje. Twierdzi, że to nieważne święta, a ja niepotrzebnie się nad tym roztkliwiam. Ale co poradzę, że inaczej nie umiem? Koleżanki z pracy chwalą się swoimi wnukami, które często widują. Ja moje mogę przytulić raz lub dwa razy do roku. Z niecierpliwością czekam zawsze na wakacje, żeby móc odwiedzić wszystkich moich bliskich. Tęsknię za nimi Mamy dwóch synów i córkę. Tylko Asia mieszka w Polsce, ale 300 km od nas. Została na uczelni i pisze pracę doktorską. Płaci grube pieniądze niani, która przychodzi do ich jedynego dziecka. Starszy syn mieszka w Niemczech i ma firmę budowlaną. Jego żona nie pracuje, zajmuje się domem, bo dzieci ju…

kobieta-ktora-czuje-sie-samotna-745d92f.jpg
width: 1200
height: 900

„Mój facet zostawił mnie po 5 latach. Nigdy nawet nie zająknął się o ślubie, a teraz od razu zaręczył się z moją siostrą”
type: item
date: 2026-04-25T06:45:00.000Z
creator: Katarzyna Stec
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Wyszłam, czując się podwójnie zdradzona. Przez kogoś, kogo kochałam, i przez własną siostrę. Ona nawet nie próbowała niczego tłumaczyć, w jakiś sposób mnie przeprosić. Przyjęła, że okłamywanie siostry przez rok jest ok”.
encoded: Z Arkiem byliśmy parą od siedmiu lat. Poznaliśmy się na studiach i planowaliśmy wspólne życie. W każdym razie ja myślałam o białej sukience i o tym, że w końcu będziemy mieć jedno nazwisko, zdecydujemy się na dziecko, może dwójkę, że sprawimy sobie psa… Nawet się nie kłóciliśmy! Nasze rodziny wypowiadały nasze imiona na jednym oddechu, nasi przyjaciele obstawiali, kiedy wreszcie staniemy na ślubnym kobiercu… Ale któregoś dnia Arek chodził jakiś struty. – Coś w pracy? Nie martw się, to na pewno przejściowe kło… – Nie chodzi o pracę. – Więc o co? Źle się czujesz? – Nie. – Mogę ci jakoś pomóc? Powiedz. Przecież wiesz, że zawsze możesz na mnie liczyć. – Daj spokój. – Nie dam ci spokoju, skarbie. Powiedz, co się dzieje – męczyłam go, bo naprawdę się martwiłam. – Boże, Baśka, nie wytrzymam! Jest ktoś inny! – wykrzyknął, a pode mną ugięły się nogi. – Słucham? Jak to… inny? W jakim sensie? Co ty mówisz? Wtedy się dowiedziałam, że miłość mojego życia, mężczyzna, z którym planowałam ślub w kościele, dzieci, psa, zakochał się w kimś innym. I że przez rok – cały rok! – próbował zabić w sobie to uczucie, ale nie mógł, nie potrafił, nie chciał, tym bardziej że to uczucie jest odwzajemnione. Znalazł sobie inną Miałam wrażenie, że pływam w jakimś bardzo słonym morzu. Unosiłam się na wodzie tych informacji i choć bardzo chciałam, nie mogłam utonąć i zniknąć, żeby już nie słyszeć tego wszystkiego, przestać czuć ten ból – po prostu umrzeć. Arek zaś tłumaczył i przepraszał, mówił, jak bardzo mu przykro, przysięgał, że nie chciał mnie zranić i że nadal mnie kocha, ale teraz już bardziej jak przyjaciółkę… – Kto to jest? – spytałam. Właściwie sama nie wiem czemu. Może chciałam, by zmienił temat, dał mi powód do nienawiści, a nie do kompleksów i użalania się nad sobą, bo jestem dobra na przyjaciółkę, ale na żonę już nie. – To nieważne – machnął ręką, jakby odganiał muchę. – Po prostu zakochaliśmy się w sobie i ja nie umiem dłużej udawać. Więc dotąd udawał… Nie wiedziałam, że można cierpieć…

zalamana-kobieta-45f3f86.png
width: 1200
height: 900