„Cała rodzina była zazdrosna, bo byłam ulubienicą dziadka. Nie wierzyłam w to, dopóki nie otworzyłam prezentu na gwiazdkę”
„Wśród prezentów leżał jeden niewielki pakunek. Niepozorny, w zielonym papierze z prostą czerwoną wstążką. Na karteczce widniało moje imię, ale nie tym samym pismem co zwykle. Litery były starannie wykaligrafowane, ktoś się naprawdę postarał”.
Zawsze sądziłam, że nasza rodzina jest w miarę normalna – trochę pokrzywiona, trochę hałaśliwa, ale ogólnie kochająca. Może dlatego tak długo nie dostrzegałam tego, co inni widzieli wyraźnie: że dziadek miał swoją ulubienicę. Mnie. Kiedyś ktoś rzucił półżartem, że to ja mogłabym wybrać dla niego dom spokojnej starości i by się nie sprzeciwił. Śmialiśmy się wtedy wszyscy, choć dziś myślę, że w tym żarcie było sporo prawdy. Długo broniłam się przed uwierzeniem, że byłam kimś wyjątkowym w jego oczach. Aż do tej jednej Wigilii. Układy i układziki W naszej rodzinie nikt nic nie mówił wprost. Mama zawsze zagryzała wargi, babcia kiwała głową, a ciotka Iwona przewracała oczami, kiedy dziadek opowiadał, jak bardzo czekał na mój telefon. Ja nie zwracałam na to uwagi. Cieszyłam się, że mogę do niego zadzwonić i zapytać o przepis na jabłecznik albo o to, co słychać na działce. Dziadek był moim sojusznikiem, kiedy pokłóciłam się z rodzicami. Raz nawet pojechałam do niego z walizką i zostałam dwa dni. Bez pytań, bez osądu, tylko herbata i szarlotka. Rodzinne obiady wyglądały zawsze tak samo: duży stół, hałas dzieci, przeciągłe westchnięcia babci i głosy mówiące naraz. Ja siedziałam obok dziadka, bo tak wyszło – nikt nigdy tego nie kwestionował. – No idź, ty lubisz siedzieć z dziadkiem – mówiła mama, jakby to była jakaś dziecięca fanaberia. Dziadek nalewał mi kompot, zanim podsunął dzbanek komukolwiek innemu. A kiedy wszyscy szydzili z mojego nieudolnego podejścia do polityki, kiwał głową i mówił tylko: – Dajcie spokój, przynajmniej próbuje myśleć. Może powinnam była zauważyć te drobne gesty. Może powinnam zrozumieć, że tam, gdzie ja widziałam zwykłą bliskość, inni dostrzegali faworyzowanie. Czasem ciotka rzucała półgębkiem: – No tak, oczywiście, że dla Zosi. Bo przecież Zosia to złoto, nie? Nie rozumiałam, czy mówi to z ironią, czy serio. Potem zjawiał się dziadek, dawał mi uścisk i wszystko cichło. Chciałam wierzyć, że wszyscy go kochają tak samo. Nie sądziłam, że ktoś może mi tego zazdrościć. Dziadek i ja Z dziadkiem miałam rytuały. Każdy piątek po szkole jechałam do niego na herbatę i ciasto, które sam piekł – zawsze coś innego, czasem mu się nie udało, ale jadłam bez narzekania. Opowiadał mi o swoich młodzieńczych wybrykach, o tym, jak ukrywał się przed milicją, bo rozklejał plakaty opozycji. Zmyślał pół na pół, ale uwielbiałam go słuchać. W takich chwilach czułam, że tylko ja jestem ważna. W pokoju dziadka na regale stało moje zdjęcie w ramce z muszelek – robione w przedszkolu. Byłam tam w koronie z papieru, uśmiechnięta, z zębami mlecznymi. Zawsze je przecierał ściereczką, jakby bał się, że kurz zasłoni mu wspomnienia. Na ścianie wisiał mój dyplom z konkursu literackiego, choć miał wnuki z lepszymi osiągnięciami. – Bo ty masz duszę – powiedział kiedyś. – A dusza to ważniejsze niż stopnie. Czasem przyłapywałam go, jak mówił innym o mnie z dumą. – Zosia to rozumna dziewczyna, nie daje się byle komu. Ma charakter. – A potem zerkał na mnie i mrugał porozumiewawczo. Tak, jakbyśmy oboje wiedzieli, że to nasze małe porozumienie. Nigdy nie zastanawiałam się, co o tym sądzą inni. Dla mnie to było oczywiste, że każdy wnuk ma z dziadkiem wyjątkową więź. Może nie wszyscy spędzają z nim tyle czasu, ale przecież to nie znaczy, że są mniej ważni. Myślałam, że to tylko bliskość. Że po prostu rozumiemy się lepiej. Może właśnie dlatego nie zauważyłam, jak narastała cicha zazdrość wokół nas. Święta inne niż zwykle Tamte Święta od początku były inne. Babcia odwołała wspólne pieczenie pierogów, bo – jak to ujęła – „każdy i tak robi wszystko po swojemu”. Mama chodziła po domu z zaciśniętymi ustami, a ciotka Iwona od tygodnia nie odbierała telefonów. Dziadek udawał, że nic nie widzi, ale po nim od razu było widać, że coś się tli. Siadał w swoim fotelu i zamiast radia, włączał ciszę. – Przyjedziesz na Wigilię, Zosieńko? – zapytał mnie przez telefon trzy dni przed Świętami. – Bo wiesz, nie wiem, czy reszta będzie. – Oczywiście, dziadku. Choćby i cały świat miał nie przyjechać. – No to dobrze – westchnął. – Bo jak ciebie by nie było, to ja bym w ogóle świąt nie chciał. To był pierwszy raz, gdy usłyszałam w jego głosie zmęczenie. Nie fizyczne – takie inne, głębsze. Jakby miał dość tych samych twarzy i tych samych pretensji, powtarzanych w kółko. A może po prostu czuł się zawiedziony. Wigilia odbyła się u nich, tak jak zawsze, ale w powietrzu wisiało napięcie. Przyszli wszyscy, choć jakby z obowiązku. Babcia nie śpiewała kolęd, wujek Krzysztof pił kompot bez słowa. Mama zajęta była kuchnią, a ciotka Iwona milczała. Dziadek siedział obok mnie i uśmiechał się blado. Czułam, że czeka. A ja – choć sama nie wiedziałam na co – też czekałam. Może na ten moment, gdy wszystko wróci do normy. Może na znak, że jednak jesteśmy rodziną. Nie sądziłam, że tym znakiem będzie zawiniątko z kokardą. Prezent, który wszystko zmienił Wśród prezentów leżał jeden niewielki pakunek. Niepozorny, w zielonym papierze z prostą czerwoną wstążką. Na karteczce widniało moje imię, ale nie tym samym pismem co zwykle. Litery były starannie wykaligrafowane, ktoś się naprawdę postarał. „Dla Zosi – od Dziadka”. Rozdarłam papier, ostrożnie, choć ręce miałam lodowate. W środku znajdowała się niewielka szkatułka, drewniana, grawerowana w gałązki i liście. Pachniała lekko dymem i ziołami, tak jak stary pokój dziadka. Otworzyłam ją. W środku leżał pierścionek. Złoty, z mlecznobiałym oczkiem. Wiedziałam, że to pierścionek babci – ten, który zawsze nosiła na serdecznym palcu prawej dłoni, dopóki nie zaczęła puchnąć i nie zdjęła go kilka lat temu. Mówiła, że zachowa go na „lepsze czasy”. Zamarłam. W pudełeczku był też mały bilecik. Na nim dziadek napisał: Twoja prababcia dała go mojej mamie. Moja mama – babci. A ja… wiem, komu chcę go przekazać dalej. Nie wiedziałam, co powiedzieć. Oczy wszystkich skierowały się na mnie, a potem – na dziadka. Babcia siedziała naprzeciwko, milcząca, blada. Mama spojrzała na mnie ze zdumieniem, które szybko zmieniło się w coś innego. Ciotka Iwona aż wstała z krzesła. – No to się wszystko wyjaśniło – rzuciła szorstko. – Dziedzictwo rodzinne. Oczywiście, że Zosia. – Iwona, przestań – wtrąciła babcia cicho. – Nie, nie przestanę. Wszyscy o tym mówiliśmy za plecami, to teraz masz, tato, na co sobie zapracowałeś. Wnuczka-następczyni. A reszta? Co z resztą? Czułam, że coś się właśnie skończyło. I że nie chodziło tylko o prezent. Nie jestem temu winna Po słowach ciotki zapadła cisza. Tak głęboka, że nawet kolęda lecąca z radia w tle brzmiała jak obca melodia. Dziadek nie odpowiedział od razu. Patrzył na mnie. Nie na nią, nie na babcię, tylko na mnie – spokojnie, z jakąś łagodnością w spojrzeniu, jakby właśnie mnie dotyczyła ta cała afera, ale w zupełnie inny sposób niż ciotka myślała. – To był mój wybór – powiedział cicho, ale stanowczo. – Nikt nie musi się z nim zgadzać i niczego nie musi rozumieć. Ciotka prychnęła i sięgnęła po płaszcz, który rzuciła na poręcz krzesła. – No jasne. Tylko że my nie jesteśmy meblami, żeby sobie tak wybierać. Całe życie się starałam, zabiegałam, a ty… – spojrzała na mnie z czymś, co było bardziej bólem niż złością. Chciałam coś powiedzieć, wyjaśnić, że ja przecież nie prosiłam o to, nie oczekiwałam, że dziadek da mi coś, czego nie dostaną inni. Wtedy mama wstała i po raz pierwszy w życiu podniosła głos na swoją siostrę: – Może to nie jej wina, Iwona. Może po prostu ją kochał inaczej. I mocniej. I może to boli, ale chyba już jesteśmy za dorośli, żeby tego nie rozumieć. Ciotka wybiegła. Babcia siedziała bez słowa, tylko jej dłonie drżały na kolanach. A ja? Czułam, że coś we mnie pęka. Bo choć nie zrobiłam nic złego, to właśnie mnie znienawidzili. Nie za to, kim byłam. Za to, kim byłam dla niego. Co zostało z tej rodziny? Wróciłam do domu z pierścionkiem schowanym w kieszeni płaszcza, jakby był czymś, czego nie powinnam dotykać gołymi dłońmi. Mama nie odezwała się ani słowem, tylko posprzątała po kolacji. Ja siedziałam na łóżku i patrzyłam na ten drobiazg, który nagle rozsypał całą naszą rodzinę na kawałki. Nie pokazałam go nikomu. Nie nosiłam. Przez pierwsze tygodnie po świętach chowałam go głęboko w szufladzie, jakby był winny. A potem, któregoś wieczoru, po prostu pojechałam do dziadka. – Przepraszam, że to wszystko tak się potoczyło – powiedziałam, kiedy otworzył mi drzwi. – To nie ty powinnaś przepraszać – odpowiedział, zapraszając mnie do środka. – Po prostu… coś, co miało być piękne, zrobiło się ciężkie. Usiedliśmy w kuchni. Piliśmy herbatę i milczeliśmy, jakby oboje wiedzieli, że nie da się tego naprawić słowami. Dziadek odszedł kilka miesięcy później. Cicho, w nocy. Z pierścionkiem wciąż leżącym u mnie w szufladzie. Na pogrzebie nie padło żadne słowo o tym, co wydarzyło się w Wigilię. Wszyscy staliśmy razem – trochę udając, trochę naprawdę czując, że trzeba zjednoczyć się, chociaż na ten jeden dzień. Po wszystkim babcia poprosiła mnie na bok. – On cię naprawdę kochał – powiedziała. – I nie za to, że byłaś lepsza. Tylko że byłaś najbliższa. Wtedy pierwszy raz założyłam pierścionek. Nie jako dowód wyjątkowości. Tylko jako znak, że coś między mną a dziadkiem zostało. Cicho. Na zawsze. Zosia, 22 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Teściowie dają dzieciom szwagra grube koperty, a moim chińskie zabawki z bazaru. Tak wygląda rodzinna sprawiedliwość” „Żeby spełnić świąteczne marzenia moich dzieci, powinnam mieć prywatny bankomat. Z roku na rok jest coraz gorzej” „Mój syn dostał ode mnie auto. Dziś wozi w nim na zakupy swoją pannę, a ja ledwo taskam torby ze sklepu sama”
„Teść kupił mi na mikołajki luksusowe perfumy, a od męża dostałam figę z makiem. Wybór był dla mnie prosty jak 2+2”
„Odpiął pas, pochylił się, jakby chciał jeszcze coś dodać. Zanim zdążyłam się odsunąć, położył dłoń na moim ramieniu i musnął ustami moją szyję. Krótko, ale wystarczyło, żeby po całym ciele przebiegł mi dreszcz”.
Nazywam się Zosia i czasem mam wrażenie, że moje życie z zewnątrz wygląda tak, jakby ktoś narysował je od linijki: praca w biurze rachunkowym, małżeństwo od siedmiu lat, dwupokojowe mieszkanie, które sprzątamy w soboty, a w niedziele jedziemy na obiad do teścia. Wszystko przewidywalne i poukładane. A jednak od jakiegoś czasu czuję dziwny niepokój, jakby ta rutyna była krucha jak szkło. Z mężem, Markiem, żyje mi się… poprawnie. To dobre słowo: poprawnie. Nie kłócimy się, nie rzucamy talerzami, ale też nie pamiętam, kiedy ostatnio spojrzał na mnie jak na kobietę. Ostatnio więcej rozmawiamy o rachunkach niż o nas. I może to normalne po tylu latach, ale kiedy wieczorami kładziemy się do łóżka, czuję pustkę. Za to teść… Teść jest inny. Andrzej, wdowiec. Samotny, trochę zgorzkniały, ale z oczami, które potrafią zaskakująco rozświetlić się na mój widok. Myślę o tym czasem z zakłopotaniem. O za długich rozmowach i zbyt częstych komplementach. Zbyt intensywnych spojrzeniach. Niby nic, niby żart… A jednak. Wciąż pamiętam, jak ostatnio, gdy podawałam mu herbatę, powiedział półszeptem: – Ty zawsze potrafisz sprawić, że dzień staje się piękniejszy. Uśmiechnęłam się nerwowo i udawałam, że tego nie słyszę. Ale słyszałam, aż za dobrze. A kiedy próbuję o tym zapomnieć, wchodzi Marek i wszystko wraca do normy: zwyczajność, rutyna, brak zainteresowania. Nawet rozmowa o mikołajkach tego nie zmieniała. – Zosia, naprawdę musimy sobie coś dawać? Przecież jesteśmy dorośli… – mruknął Marek, zerkając w telefon. – Ale to tradycja. Lubię to… – odpowiedziałam ciszej, niż zamierzałam. Czasem myślę, że przesadzam. Że dopowiadam sobie za dużo. Że to tylko zima, zmęczenie, jakiś etap, który minie. A czasem… boję się, że wcale nie. Teść wprawił mnie w zakłopotanie Mikołajki zawsze były dla mnie ważne. Kojarzyły mi się z dzieciństwem, z mamą, która wkładała mi do buta pomarańczę i czekoladę, nawet kiedy nie miała za dużo pieniędzy. Dlatego tego roku też przygotowałam upominki: dla męża kosmetyki, które lubił, a dla teścia jego ulubioną bombonierkę. Gdy weszłam do jego mieszkania, w powietrzu unosił się zapach świeżo zmielonej kawy. Andrzej siedział przy stole, jak zawsze w eleganckiej koszuli. Uśmiechnął się szeroko na mój widok. Podałam mu prezent, a on zaskoczył mnie, wyciągając starannie zapakowane pudełeczko. – To dla ciebie – powiedział spokojnie, ale jego głos zadrżał. Otworzyłam i aż zamarłam. Perfumy. Nie jakieś zwyczajne, tylko drogie, takie, które w perfumeriach stoją na najwyższej półce. Droższe niż te, które dostałam od własnego męża dwa lata temu na rocznicę. Poczułam gorąco na twarzy. – Andrzej… to za dużo… – próbowałam zabrzmieć lekko, ale wyszło niezgrabnie. Pochylił się w moją stronę i ściszył głos. – Jesteś jedyną kobietą, która tak się do mnie uśmiecha. Serce mi przyspieszyło. Nawet nie wiem, z jakiego powodu bardziej – przez zakłopotanie czy z powodu czegoś, czego wolałam nie nazywać. – Nie mów tak… – wydusiłam, udając uśmiech. – A co? Nie wolno powiedzieć prawdy? – spytał, patrząc na mnie z uwagą, której nie umiałam znieść. Podziękowałam szybko i wymknęłam się z mieszkania. Całą drogę do domu czułam ciężar perfum w torebce, jakby flakon ważył więcej niż w rzeczywistości. Marek siedział na kanapie, oglądając coś w telewizji. – Dostałam dziś od twojego taty perfumy. – powiedziałam w końcu, rozbierając się z płaszcza. – Aha – rzucił, nawet nie podnosząc wzroku. – No, miło z jego strony. – Kosztowały chyba sporo – dodałam, próbując wybadać jego reakcję. – Daj spokój, pewnie były w promocji – odpowiedział, wzruszając ramionami. Zrobiło mi się przykro, choć nie umiałam powiedzieć dlaczego. Najchętniej wsadziłabym te perfumy głęboko do szafy i udawała, że nic się nie wydarzyło, ale nie potrafiłam wyrzucić z głowy słów teścia. Powtarzały się uporczywie, jak echo. W nocy długo nie mogłam zasnąć. Przewracałam się z boku na bok i szeptałam w myślach do siebie: to przecież nic wielkiego, samotny człowiek, spragniony ciepła, a ja za bardzo to analizuję. Jednak pod warstwą racjonalności paliło mnie inne pytanie: dlaczego oprócz zażenowania poczułam coś jeszcze? Znieruchomiałam na moment W niedzielę wszyscy siedzieliśmy przy stole u szwagierki. Rozmowy się przeciągały, dzieci biegały po mieszkaniu, Marek jak zwykle przepadł z kuzynem przed telewizorem. Patrzyłam na teścia, który siedział cicho, jakby był obok, a nie wśród nas. W pewnym momencie spojrzał w moją stronę i uśmiechnął się krótko, smutno. Coś mnie ścisnęło w środku. Kiedy wychodziliśmy, zaproponowałam, że odwiozę go do domu. Wyszło to zupełnie naturalnie, zanim zdążyłam się zastanowić. Marek tylko machnął ręką, bo i tak planował wracać z kolegą. W samochodzie panowała dziwna, gęsta cisza. Zimne powietrze wpadało przez uchylone okno, a ja kurczowo trzymałam kierownicę. – Jak się czułeś na kolacji? – odezwałam się po chwili. – Dobrze, bo byłaś tam ty – odpowiedział spokojnie. Udawałam, że tego nie słyszę. Udawałam, że patrzę tylko na drogę. Serce miałam jednak gdzieś w gardle. Nie wiedziałam, co powiedzieć, więc nie powiedziałam nic. Pod jego blokiem zatrzymałam auto. Teść odpiął pas, pochylił się, jakby chciał jeszcze coś dodać. Zanim zdążyłam się odsunąć, musnął ustami moją dłoń. Krótko, ale wystarczyło, żeby po całym ciele przebiegł mi dreszcz. Zamarłam. Nie odwzajemniłam tego dotyku, ale nie przesunęłam się, nie zaprotestowałam. Siedziałam nieruchomo, jak przyspawana do fotela. – Dobranoc, Zosiu – powiedział cicho i wysiadł. Odszedł wolnym krokiem, a ja patrzyłam, jak jego sylwetka rozpływa się w świetle latarni. Dopiero wtedy poczułam, że oddycham zbyt szybko. Dlaczego nie zareagowałam? Przecież jestem żoną jego syna. Wróciłam do domu późno, z bijącym sercem i świadomością, której nie chciałam dopuścić: ten dreszcz był niepokojący, ale też dziwnie przyjemny. I to przerażało mnie najbardziej. Czułam strach i ciekawość Następnego dnia chodziłam po mieszkaniu jak duch. Starałam się zająć czymkolwiek, byle nie myśleć o tym, co wydarzyło się w samochodzie. Było to o tyle trudne, że teść przyszedł do Marka. Mieli załatwiać coś z samochodem, ale najpierw chcieli wypić kawę. Nie zamierzałam podsłuchiwać. Drzwi były uchylone, a ich rozmowa po prostu do mnie dotarła. – Zosia ostatnio… jest dziwna. Nie wiem, może jej się nudzi – powiedział Marek z westchnieniem. – Zosia jest wrażliwa. Dostrzega to, czego ty nie zauważasz – odpowiedział teść. Jego ton był zdecydowany, jakby mówił o czymś oczywistym. – I może potrzebuje więcej, niż jej dajesz. – Nie przesadzaj, tato. – Marek wyraźnie nie zamierzał drążyć tematu. Zamarłam, stojąc w korytarzu. Czułam, że za słowami teścia kryje się coś więcej, ale zamiast wstydu pojawiło się napięcie, coś na granicy strachu i… ciekawości. Wtedy nagle zapadła cisza. Wzięłam głęboki oddech, otworzyłam drzwi szerzej i weszłam do pokoju. – Przeszkadzam? – spytałam, udając obojętność. Obaj spojrzeli na mnie z zaskoczeniem. Nie powiedziałam, że słyszałam ich rozmowę, ale wiedzieli. Widziałam to w ich twarzach. I wiedziałam też, że teraz nic już nie wróci do dawnego stanu. Chciałam z tym skończyć Przez kolejne dwa dni unikałam teścia. Nie dlatego, że bałam się tego, co zrobił, ale dlatego, że bałam się, co ja zrobię albo powiem. Czułam, że jeśli znajdziemy się znowu sam na sam, coś pęknie w tej napiętej ciszy między nami. Mimo to któregoś popołudnia sama poszłam do jego mieszkania. Miałam wrażenie, że jeśli tego nie wyjaśnię, oszaleję. Otworzył od razu, jakby czekał. – Zosia… – zaczął, ale weszłam bez zaproszenia, z sercem dudniącym w uszach. – Dlaczego tak się do mnie odzywasz? Dlaczego robisz rzeczy, które nie mają prawa się wydarzyć? – wyrzuciłam z siebie szybko, zanim zabraknie mi odwagi. Teść patrzył na mnie spokojnie, z pewną miękkością, która tylko bardziej mnie drażniła. – A ty? Naprawdę nie czujesz nic? Ani odrobiny? – zapytał szeptem. Zrobiło mi się gorąco. Chciałam zaprzeczyć, stanowczo, jasno, ale słowa nie chciały przejść przez gardło. Nie potrafiłam skłamać. W końcu spuściłam wzrok. – To nie jest w porządku… – wykrztusiłam. – Wiem – odpowiedział. – Ale czasem życie nie jest fair. A ja… przy tobie czuję, że żyję. Poczułam ścisk w brzuchu. To było coś, co próbowałam w sobie zdusić od tygodni. Wybiegłam z mieszkania, zanim powiedziałabym coś, czego żałowalibyśmy oboje. Na zewnątrz padał śnieg. Szłam bez celu, aż policzki zaczęły mnie boleć od zimna. Łzy mieszały się z płatkami śniegu, a ja czułam, że tracę grunt pod nogami. Bałam się przyszłości Wieczorem Marek wrócił później niż zwykle. Siedziałam przy stole z kubkiem herbaty, który dawno wystygł, i próbowałam zebrać w głowie sensowne zdania. Czułam, że muszę w końcu z nim porozmawiać, choć nie wiedziałam, jak zacząć. – Co się dzieje? – zapytał, zdejmując kurtkę. – Od kilku dni chodzisz jakaś nieobecna. – Chciałam… porozmawiać. – odpowiedziałam cicho. Usiadł naprzeciwko, ale od razu odwrócił wzrok, jakby rozmowa była czymś, co trzeba „odbębnić”. – O czym? Znowu coś w pracy? – mruknął. – O mnie. O nas. – powiedziałam i nagle poczułam ucisk w gardle. – Od dawna mam wrażenie, że żyjemy obok siebie, a nie razem. Marek westchnął ciężko. – Przesadzasz. Każde małżeństwo tak ma. Nie jesteśmy nastolatkami. – Ale ja nie chcę, żebyśmy byli sobie obcy. – wyrwało mi się. – Czuję się… niewidzialna. – Co to znaczy „niewidzialna”? – odbił z irytacją. – Mam pracę, obowiązki. Nie będę cię nosił na rękach. – Nie chodzi o noszenie. Chodzi o to, że… – przerwałam, bo prawie powiedziałam zbyt wiele. – Że brakuje mi bliskości. Zerknął na mnie podejrzliwie. – Brakuje? – zapytał ostro. – O co właściwie mnie oskarżasz? – O nic… – zaczęłam, ale głos mi zadrżał. – Po prostu próbuję ci powiedzieć, jak się czuję. – A ja ci mówię, że wyolbrzymiasz – rzucił, unosząc głos. – Jak masz jakiś problem, to powiedz wprost, a nie mówisz półsłówkami. Czułam, jak coś we mnie narasta. On żądał konkretów, a ja nie mogłam ich wypowiedzieć. Oparłam dłonie o stół, starając się nie rozpłakać. – Chciałabym, żebyś choć raz zapytał, co naprawdę się ze mną dzieje – powiedziałam drżącym głosem. Marek patrzył na mnie jak na kogoś, kto mówi niezrozumiałym językiem. Między nami zawisła cisza ciężka jak kamień. Wiedziałam, że to był początek końca, który nieuchronnie miał nadejść. Bardziej jednak bałam się tego, co dopiero może się zacząć. Zosia, 34 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Ciągle latałam pomiędzy garami a pralką, usługując rodzinie. Zamarli, gdy zrobiłam coś, co przerwało ten złoty układ” „Pożyczyłam teściowej pieniądze na nową pralkę. Chciałam mieć dobre serce, a skończyłam w pustym portfelem” „Mieliśmy 4 dzieci, małe mieszkanie i szarą codzienność. Gdy zakiełkowało piąte nasionko, wszystko zaczęło się walić”
„Na koncie mam miliony, na sobie ciuchy z lumpeksu. Udaję biedaka, żeby nie być dla nikogo bankomatem”
„Na początku nie mogłem w to uwierzyć. Wpadłem w euforię: jestem wybrańcem losu! Skakałem z radości i chciałem wszystkim się pochwalić, jaki ze mnie szczęściarz. Ale potem przypomniałem sobie niewesołą historię o człowieku, który tak jak ja niespodziewanie zyskał fortunę”.
Niby jestem zupełnie przeciętnym facetem. Niektórym mogę się nawet wydawać nieudacznikiem. Pracuję jako trener fitness, ale tylko na pół etatu, więc nie zarabiam kokosów. Żyję raczej skromnie. Wspólnie z moją dziewczyną wynajmujemy dwupokojowe mieszkanie. Więcej nam nie potrzeba. Nie latamy na zagraniczne wakacje; zamiast tego latem i jesienią chodzimy razem po polskich górach. Nie mamy samochodu, jeździmy komunikacją miejską i rowerami. Nie potrafię przypomnieć sobie, kiedy ostatnio jedliśmy na mieście, bo uwielbiamy gotować i podczas jedzenia oglądać seriale. Na co dzień wydajemy niewiele pieniędzy, nawet ubrania kupujemy używane, bo tak jest ekologicznie i tanio. Żyjemy skromnie. I chociaż niewielu by w to uwierzyło, jest to całkowicie nasz wybór. Gdybyśmy tylko chcieli, moglibyśmy latać na wczasy na Bali, kupować ciuchy od drogich projektantów i pić do każdego posiłku prawdziwego szampana. Stać by nas było na podobne ekstrawagancje, lecz ich nie chcemy. Za to co miesiąc przeznaczam naprawdę duże pieniądze na pomoc charytatywną. I trzymam to w sekrecie. Tylko jedna osoba wie, że jestem bogaczem w starych dżinsach. Moja Edyta. Latami odkładałem swoje życie na później Jeszcze parę lat temu moje życie wyglądało zupełnie inaczej. Robiłem karierę w międzynarodowej korporacji i byłem pracoholikiem. Dosłownie zabijałem się o kolejne awanse. Moja ambicja napędzała mnie do ciągłego wyciskania z siebie siódmych potów, tak jakbym brał udział w jakimś wyścigu, który nie ma końca. Jak chomik w kołowrotku. Zarabiałem coraz lepiej, otrzymywałem coraz bardziej prestiżowe stanowiska, i wciąż było mi mało. Byłem tak skupiony na rozwoju zawodowym, że całkowicie zaniedbałem inne sfery życia: nie miałem przyjaciół, dziewczyny, żadnych zainteresowań, bo po prostu nie miałem czasu na nic poza pracą. Rodzice, zamiast być ze mnie dumni, martwili się: – Karol, chłopie, odpoczywaj czasami, tak trzeba, dla zdrowia, bo się wykończysz wreszcie – mówił ojciec. – Życie ci ucieka. Twoi rówieśnicy mają już żony, dzieci… – dodawała matka. Uspokajałem ich, obiecując, że po kolejnym awansie już naprawdę trochę sobie odpuszczę. Ale to było tylko takie gadanie, żeby mi nie truli. Uważałem, że mam jeszcze czas na zakładanie rodziny, na wypoczynek i podróże. Póki co, wystarczało mi wyjście raz na miesiąc na drinka do klubu i poderwanie ładnej, chętnej panny na jedną noc. Ambicja mnie pchała, ale ciało zaczęło się buntować. Wcześniej zdarzyło się jednak coś niesamowitego, co całkowicie mnie odmieniło. Wygrałem w lotto. Grałem od lat, bardziej z przyzwyczajenia niż z wiary w wygraną, ale stało i się wytypowałem szczęśliwe numery. Na początku nie mogłem w to uwierzyć. Wpadłem w euforię: jestem wybrańcem losu! Skakałem z radości i chciałem wszystkim się pochwalić, jaki ze mnie szczęściarz. Ale potem przypomniałem sobie niewesołą historię o człowieku, który tak jak ja niespodziewanie zyskał fortunę. Rzucił pracę i żył jak król. Wydawał pieniądze na prawo i lewo, chętnie udzielał pożyczek znajomym, najczęściej „na wieczne nieoddanie”. Po upływie kilku lat był kompletnie spłukany, bezrobotny i bez przyjaciół. Interesował je głównie stan mojego konta Nie zamierzałem popełnić takiego błędu i postanowiłem zachować w tajemnicy swoją wygraną. Nie mogłem o niej powiedzieć nawet rodzicom, bo zaraz by rozgadali. Tacy już byli, co w sercu, to na języku. Część pieniędzy zainwestowałem: kupiłem dwa mieszkania w stolicy, położone w dobrej części miasta, na wynajem. Resztę wygranej wpłaciłem na lokatę i żyłem tak jak wcześniej. Ale we mnie, w środku, w mojej psychice, dokonał się przełom… Nadal pracowałem, jednak bardzo szybko straciłem cały zapał do robienia kariery. Zrozumiałem, że tak naprawdę wcale nie lubię swojej roboty. Zawsze mówiłem sobie, że praca jest tylko środkiem do celu, że kiedy już uda mi się odpowiednio ustawić, zabezpieczyć, wtedy zacznę korzystać z życia, tylko… Kiedy wszystko, o co tak skwapliwie się starałem, niejako samo „spadło mi z nieba”, nagle okazało się, że nie mam żadnego pomysłu na siebie. Ciągle pracowałem, goniłem w piętkę, nie miałem pojęcia, co bym chciał robić, gdybym mógł wybierać. Naprawdę byłem jak chomik w kołowrotku, biegnący bez celu. Rzuciłem pracę i wyjechałem w podróż po świecie, chcąc odnaleźć sens życia. Rodzinie powiedziałem, że wyjeżdżam na roczny kontrakt, służbowo. Zobaczyłem różne piękne miejsca, odpocząłem – i tyle. No to może zajmę się szukaniem mojej drugiej połówki, bym nie został starym kawalerem, co wróżyli mi rodzice. Wiele lat byłem singlem, zaznałem już swobody i wolności, pora na poważny związek, na miłość, rodzinę i tak dalej. Randki były porażką Założyłem konto na kilku portalach randkowych. Opisując siebie, zamieściłem informację, że chwilowo nie pracuję, bo jestem na tyle zamożny, że mogę sobie na to pozwolić. I popełniłem strategiczny błąd… Odezwało się do mnie dużo pięknych dziewczyn. Już wcześniej miałem powodzenie – tyle że brakowało mi czasu na związek – więc początkowo nie wzbudziło to we mnie podejrzeń. Niestety, szybko okazało się, że te panny są zainteresowane głównie stanem mojego konta. Każda randka była porażką. Może miałem wyjątkowego pecha, ale naprawdę wciąż trafiałem na lalki: śliczne, podobne do siebie jak klony, puste i nudne. Zachowywały się, jakby przyszły na casting do roli żony bogacza: eksponowały swoje atuty, flirtowały i nie ukrywały, że oczekują od mężczyzny finansowej opieki. Cholera, przyciągnąłem uwagę lasek szukających sponsora! Zlikwidowałem konta na portalach randkowych i jak dawniej poznawałem dziewczyny na imprezach. Jak się ktoś interesujący znajdzie, to dobrze, a jak nie, to nie… Przez chwilę rozważałem powrót do pracy, ale na myśl o tym, że miałbym dobrowolnie wrócić do dawnego kieratu, aż przeszły mnie ciarki. Znowu wyjechałem za granicę, gdzie wydawałem pieniądze na rozrywki, na które wcześniej nie było mnie stać. I znowu szybko się tym znudziłem. Bałem się, że będzie materialistką Po powrocie do kraju nie za bardzo wiedziałem, czego jeszcze mogę spróbować, co sobie kupić. Miałem pieniądze, nie musiałem pracować, a czułem się wypalony. Wciąż nie odnalazłem sensu życia. I wtedy dopadły mnie bóle kręgosłupa, silniejsze niż kiedykolwiek. Zacząłem od ćwiczeń na rehabilitacji i – bingo! – odkryłem, że ruch sprawia mi frajdę. Podszedłem do tematu na poważnie i wciągnęło mnie. Do tego stopnia, że zrobiłem kurs instruktora i zająłem się zarażaniem moją pasją innych. Zniknęło całe moje zmęczenie, znudzenie i wypalenie – chciało mi się wstawać co rano. Na siłowni poznałem Edytę: gibką, wysportowaną i pogodną blondynkę. Najpierw tylko rozmawialiśmy podczas ćwiczeń, potem zaprosiłem ją na kawę, potem na regularną randkę. Pragnąłem poznać ją lepiej. Edyta bardzo mi się podobała, co więcej, ujęła mnie swoim podejściem do życia. Dotąd nie spotkałem dziewczyny tak wkręconej w ekologię i ceniącej sobie minimalistyczny styl życia. Zakochałem się Zanim się zorientowałem, byłem zakochany po uszy – i to było lepsze uczucie niż radość z wygranej na loterii! Nie chciałem się boleśnie rozczarować, dlatego długo zwlekałem, zanim powiedziałem Edycie, że jestem bogaty. Bałem się, czy to nie zmieni jej stosunku do mnie. A jeśli nagle zacznie oczekiwać drogich prezentów oraz wyjść do modnych klubów? No, bo skoro mnie stać… Autentycznie miałem stracha, że moja cudowna, skromna ukochana zmieni się w rozkapryszoną księżniczkę. Pieniądze zmieniają ludzi. Rzadko na lepsze. Na szczęście moje serce dobrze wybrało. Edyta nie była materialistką. Spodobałem jej się taki, jaki jestem i nadal nadal widziała we mnie człowieka, a nie portfel. Naprawdę ceniła sobie oszczędność, nie mówiła tak tylko na pokaz. – Wiadomo, samym powietrzem człowiek nie wyżyje, ale wydawanie kasy na luksusy jest głupie, a w dzisiejszych czasach wręcz niemoralne. Lepiej dać je potrzebującym. Widziałem szczerość w jej oczach i postępowaniu, i myślałem: taka kobieta to prawdziwy skarb, prawdziwa wygrana na loterii. Postanowiłem działać, zanim ktoś mi ją sprzątnie sprzed nosa. Oświadczyłem się, zostałem przyjęty i planujemy z Edytą wspólną przyszłość. Oboje jesteśmy zgodni co do tego, że będziemy trzymać w sekrecie nasze bogactwo, żeby nie sprowadzić na siebie ludzkiej zawiści i kłopotów. Wolimy pomagać anonimowo – tym, którzy faktycznie tego potrzebują. Radek, 33 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Pomyślałam, że te święta muszą być luksusowe. Rodzina nie musi wiedzieć, że na karpia w galarecie wzięłam pożyczkę” „Mąż ma porządną wypłatę, a jest tak pazerny, że aż wstyd. Myślałam, że na imprezie mikołajkowej zapadnę się pod ziemię” „Gdy mąż dał mi kalendarz adwentowy, łza zakręciła mi się w oku. Zaczęłam płakać rzewniej, gdy otworzyłam 12. okienko”
„Mój facet żył jak król, choć nie wydawał ani złotówki. Utrzymywałam go, bo wierzyłam, że odkłada na naszą przyszłość”
„Z finansami też było dziwacznie. Leszek wymyślił, że żyjemy na mój koszt, a to, co on zarabia, odkładamy na konto, żeby w przyszłości kupić większe mieszkanie. Konto było jego, ja nie miałam upoważnienia, ale do głowy mi nie przyszło, żeby się o to upominać”.
Szczerze mówiąc, nigdy nie miałam szczęścia w miłości. Jestem singielką, chociaż niedawno skończyłam czterdziestkę. Mam za sobą kilka związków, ale jak łatwo się domyślić, wszystkie były nieudane i nie pozostawiły po sobie dobrych wspomnień. Po każdym rozstaniu przysięgałam sobie, że już nigdy więcej nie dam się skołować ani wykorzystać, ale jak tylko serce zaczynało mi mocniej bić dla jakiegoś faceta, traciłam przytomność, pozbywałam się rozsądku i leciałam w nową miłość jak ćma w ogień. Mówię „miłość”, ale tak naprawdę to były tylko romanse, przynajmniej ze strony moich partnerów. Żaden mnie nie kochał. Mieszkali u mnie, jedli, co ugotowałam, chodzili w koszulach wypranych i wyprasowanych przeze mnie, spali w wygodnych łóżkach. Poza tym mieli to, o co chodzi mężczyznom nietraktującym kobiet zbyt serio. Ja za każdym razem się łudziłam, że teraz to już się uda, że nikt mnie nie oszuka i nie zdradzi, że skoro daję uczucie i szczerość, mogę liczyć na to samo. Taka byłam naiwna! Ostatni związek, w który weszłam, trwał tylko rok, ale kosztował mnie najwięcej, zarówno emocjonalnie, jak i finansowo. Do dzisiaj nie mogę się pozbierać… Żyliśmy za moje, jego odkładaliśmy Leszek nie był ani specjalnie przystojny, ani mądry, ani bogaty. Wszystko w nim było przeciętne, nawet temperament, bo do świetnych kochanków też się nie zaliczał. Potrafił jednak z tej swojej zwyczajności uczynić atut, i to po mistrzowsku. Mówił na przykład: „Co taka wspaniała dziewczyna jak ty widzi w takim nieudaczniku jak ja? Jesteś absolutnie cudowna pod każdym względem, możesz mieć każdego, na kogo kiwniesz palcem, a ty wybrałaś właśnie mnie! Codziennie się boję, że każesz mi się wynosić, kiedy odkryjesz, jaki ze mnie nieudacznik, i uciekniesz na koniec świata. Proszę cię, błagam: nie rób tego, bo nie przeżyję. Moje życie bez ciebie nie ma sensu!”. Słuchałam tych gadek i było mi go żal. Zapewniałam, że nie jest taki, jak o sobie mówił, a jaki w istocie… naprawdę był. Zapewniałam, że nigdy dotąd nie spotkałam tak interesującego faceta i rewelacyjnego kochanka, chociaż w łóżku było z nim nudno i drętwo. Czemu to robiłam? Chyba z litości, bo mam miękkie serce i łatwo się wzruszam, a Leszek swoje gadanie doprowadził do takiej perfekcji, że nawet płakał prawdziwymi łzami, co powodowało, że się kompletnie rozklejałam i zapewniałam go, jaki jest wyjątkowy i jaka jestem z nim szczęśliwa. Z biegiem czasu sama uwierzyłam, że tak jest. Wmawiałam sobie coś, co nie istniało, czyli to, że mój mężczyzna jest czuły, zabawny, seksowny, pomysłowy i pracowity, a to był prosty, leniwy kołek, tyle że sprytny, a nawet cwany. Leszek często wyjeżdżał służbowo, tak twierdził. Nie było go trzy, cztery dni. Wracał zmordowany, rozkojarzony, wyglądało na to, że myślami jest zupełnie gdzie indziej. Moja koleżanka kiedyś zapytała: „A tobie nie przyjdzie do głowy sprawdzić, gdzie on tak wojażuje? Ja bym swojego chłopa prześwietliła do podszewki. Strzeżonego Pan Bóg strzeże!”. To był dziwny układ Nie przyznałam się, że i ja miałam na to ochotę. Wstydziłam się, bo przy każdej okazji reklamowałam Leszka jako partnera bez skazy, więc jak mogłam nagle okazać jakieś wątpliwości i brak zaufania. Stworzyłam dla ludzi postać z bajki i chciałam, żeby blask od niego bijący oświetlał także mnie. Czułam się wtedy lepsza, ładniejsza, młodsza, bo skoro taki ideał wybrał właśnie mnie – to dlatego, że także byłam niezwykła. Chciałam w to wierzyć. Z finansami też było dziwacznie. Leszek wymyślił, że żyjemy na mój koszt, a to, co on zarabia, odkładamy na konto, żeby w przyszłości kupić większe mieszkanie. Konto było jego, ja nie miałam upoważnienia, ale do głowy mi nie przyszło, żeby się o to upominać. Miałam internetowy podgląd do jego banku, więc widziałam, że regularnie wpłaca to, co zarobi. Ani przez chwilę nic nie podejrzewałam! Mówiłam, że głupieję, gdy wchodzę w nowy związek? Mówiłam… Tylko raz coś mi zazgrzytało, ale na tyle słabo, że szybko o wszystkim zapomniałam. Otóż miałam poważny problem stomatologiczny, a jak wiadomo, dentysta kosztuje spore pieniądze, więc musiałam poprosić Leszka, żeby mi trochę dołożył, bo z bieżących środków nie wyrobię. Odmówił. Powiedział, że ma pozakładane lokaty i że w ogóle jest wrogiem takiego skubania oszczędności, bo jak się raz zacznie, to poleci. – Pożycz od kogoś, kochanie – zaproponował. – A w ogóle to zmień dentystę, bo ten, do którego chodzisz, jest chyba dla milionerów! Wiesz przecież, że gdybym tylko mógł, to bym ci nieba przychylił, ale kto ja jestem? Zwyczajny nieudacznik. Kocham cię jak wariat, a nic dla ciebie nie mogę zrobić. Strasznie mi wstyd! Czy dobrze go znam? Wtedy powinnam iść po rozum do głowy i go pogonić na drzewo, ale ten cwaniak tak wykręcił kota ogonem, tak zaczął ubolewać, że jest do niczego, że nie stać go, aby opłacić rachunki swojej ukochanej, że w końcu to ja zaczęłam go pocieszać i przekonywać, żeby się nie martwił, bo jakoś wszystko załatwię i wcale nie mam do niego pretensji. Znowu się popłakał prawdziwymi łzami i znowu mnie zmanipulował. Wiem, że trudno w to uwierzyć, ale tak było. Kto wie, ile by to jeszcze trwało, gdyby nie przypadek… Leszek szykował się do służbowego wyjazdu, tym razem na cały tydzień. Trochę kręciłam nosem, bo akurat wtedy wymieniałam okna i szykował się w domu niezły bałagan. Potrzebowałam pomocy i męskiej ręki, tym bardziej że w pracy miałam urwanie głowy i też nie miałam czasu. Ale Leszek stwierdził, że nie jest w stanie nic zrobić, zależy mu na jego pracy, ma widoki na awans i nie może się podkładać, bo niejeden czeka na okazję, żeby się poślizgnął. Jak zwykle uległam. Leszek wyjechał, a ja zostałam z tym całym bałaganem… Parę minut po tym, jak luby zamknął za sobą drzwi, pojawiła się ekipa remontowa z gadatliwym i wesołym majstrem. – Pani poprzykrywa wszystkie meble, bo tu się będzie kurzyło – stwierdził. – Pani poczeka, zaraz pomogę… Doszedł do komody, na której stały fotografie w małych antyramach i nagle zawołał. – O matko, a ten co tu robi? On jest z pani rodziny? – patrzył na zdjęcie Leszka zrobione całkiem niedawno. – To mój partner – powiedziałam. – Partner? Jak to? Niemożliwe, żeby partner. – Czemu? Nie słyszał pan o związkach partnerskich? A może pan ich nie uznaje? – Nie o to chodzi. Ja tylko nie wiedziałem, że on się rozwiódł. Kiedy? Teraz ja wytrzeszczyłam oczy. – Rozwiódł? To on miał żonę? – Miał? Chyba jeszcze ma, bo byłem u nich dwa miesiące temu i nic nie mówili, że się rozeszli. No i niedługo rodzi się im trzeci dzieciak. – To pomyłka! Pan się na pewno myli. – No, chyba że on ma sobowtóra, ale to mało prawdopodobne. – Skąd pan go zna? – Skąd? Kochana, to mój osobisty szwagier, więc znam oboje, i to bardzo dobrze. Mam być nawet chrzestnym tego malucha, co jeszcze siedzi w brzuchu u mojej siostry. Ale teraz to już nie wiem, jak będzie… Znalazł sobie ostatnią naiwną... Zakręciło mi się w głowie. Prawie zemdlałam. Naprawdę przeżyłam szok, ale kiedy doszłam do siebie, dowiedziałam się, że „mój” Leszek mieszka trzysta kilometrów od naszego miasta, że mniej więcej rok temu załapał się na dobrą pracę tutaj. Cwaniak, żeby nie wynajmować mieszkania, sprawę rozwiązał inaczej: znalazł sobie głupią, ślepą kochankę i robił z nią, co chciał, przy okazji oszczędzając zarobione pieniądze. Układ był dla niego idealny. Gdyby nie to, że szwagier Leszka jako podwykonawca zaczął współpracować z naszą spółdzielnią mieszkaniową i trafił właśnie do mnie, sprawa mogłaby się długo nie wydać. Oczywiście żona Leszka o niczym nie miała pojęcia. Cieszyła się, że małżonek żyje oszczędnie i faktycznie odkłada na nowe mieszkanie, tylko nie dla mnie, a dla niej i trojga wspólnych dzieci. Szwagier Leszka opowiedział mi, jak chwaliła swojego męża, że zaradny, opiekuńczy, dobry… – I niech pani powie, co ja mam teraz robić? – pytał wyraźnie wstrząśnięty. – Wydać skurczybyka? Ale ta moja siostra już na ostatnich nogach przed porodem i jeszcze się wszystko odbije na niej albo na dziecku… – Spokojnie – powiedziałam. – Oczywiście wywalę go z domu, ale do pana siostry nie polecę z jęzorem, chociaż obie jesteśmy oszukane przez tego drania. Poza tym żal mi dzieci… Rzeczy Leszka wrzuciłam do foliowych worów i wystawiłam przed blok. Napisałam esemesa, że wiem o wszystkim i że ma się mi nie pokazywać na oczy. Na drugi dzień worków nie było. Czy sam je zabrał, czy je ktoś ukradł – nie wiem i nic mnie to nie obchodzi. Jakoś się zbieram do kupy i kolejny raz sobie obiecuję, że już będę ostrożniejsza, ale czy na pewno? No, nie mam szczęścia w miłości… Emilia, 42 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Pomyślałam, że te święta muszą być luksusowe. Rodzina nie musi wiedzieć, że na karpia w galarecie wzięłam pożyczkę” „Mąż ma porządną wypłatę, a jest tak pazerny, że aż wstyd. Myślałam, że na imprezie mikołajkowej zapadnę się pod ziemię” „Gdy mąż dał mi kalendarz adwentowy, łza zakręciła mi się w oku. Zaczęłam płakać rzewniej, gdy otworzyłam 12. okienko”
„Pojechałam do sanatorium po fajnego pierniczka. Nie sądziłam, że jeden z adoratorów zostanie moim mężem”
„Następnego dnia wpadłam na Mirka podczas obiadu. Oznajmił, że przyjdzie na potańcówkę wcześniej, żeby zająć dla nas najlepszy stolik. Ucieszyłam się i zmieszałam jednocześnie, bo wyglądało na to, że to coś w rodzaju randki”.
Bardzo przeżywałam ten wyjazd do uzdrowiska. Na dwa tygodnie przed wyjazdem wystawiłam do dużego pokoju walizkę i codziennie coś do niej wkładałam. Niektóre rzeczy były oczywiste do zabrania: strój do ćwiczeń fizjoterapeutycznych, kostium do kąpieli w solance, dres na spacery wieczorne. Ale że nie zamierzałam tam tylko chodzić na zabiegi i popijać wody z leczniczych źródeł, dołożyłam kilka eleganckich bluzek i czarną spódnicę. – Masz jakieś czółenka na obcasie? – zapytała moja siostra. – Tam codziennie są dansingi, musisz mieć buty do tańca. A jak nie do tańca, to na kolację – dodała. – I koniecznie musimy ci kupić tusz do rzęs i szminkę. W każdym sanatorium jest masa wolnych facetów, może spotkasz kogoś wyjątkowego? Chciałam prychnąć, że nie jadę do sanatorium na podryw, ale się powstrzymałam. Bo właściwie dlaczego by troszkę nie poflirtować, jeśli nadarzy się okazja? Znałam jedną parę, która poznała się w Ciechocinku i byli już sześć lat po ślubie. Ja byłam od piętnastu lat wolna, a wciąż jeszcze miałam figurkę i ładne włosy. W sumie myśl, że mogłabym tam oczarować jakiegoś miłego pana w moim wieku, nie była taka znowuż absurdalna. Szykowałam się dokładnie Spędziłyśmy z Ewą na zakupach kilka godzin. Wybrałyśmy mi pomadkę w odcieniu dojrzałej brzoskwini, lawendowy cień do powiek i jakiś supertusz do rzęs. Kupiłam też czółenka na słupku, kolorową spódnicę do pół łydki i efektowną mosiężną bransoletę. Potem jeszcze poszłam do fryzjera na podcięcie włosów i ufarbowanie odrostów. W tym czasie Ewa krążyła po galerii. Kiedy po godzinie spotkałyśmy się na kawie, siostra wręczyła mi niewielką torebkę prezentową. – Na specjalną okazję – to mówiąc, uśmiechnęła się szeroko. – Obiecaj, że będziesz to nosić, bo wydałam kupę pieniędzy! – zastrzegła. Zajrzałam do torebki i zobaczyłam kawałek lekko połyskliwego czarnego materiału wykończonego koronką. Dopiero wtedy uświadomiłam sobie, że nie kupiłam nic na te słynne dansingi. – Dziękuję, kochana! – szczerze się ucieszyłam z sukienki. – Na pewno będę w tym chodzić! Kilka dni później siostra odwiozła mnie na pociąg i pojechałam… Jako że moja współlokatorka miała dojechać dopiero za kilka dni, na razie dostałam do dyspozycji pokój tylko dla siebie. Rozwiesiłam rzeczy w szafie, w tym tę piękną, choć bardzo odważną sukienkę od Ewy. Była długa, cienka i miała wąziutkie ramiączka. Jak dla mnie, nieco za dużo odsłaniała, ale… Ale uznałam, że w końcu nie mam się czego wstydzić i mój biust nawet ładnie wygląda otoczony koronką. Uśmiechnęłam się pod nosem, bo Ewa wyraźnie chyba chciała, żebym z sanatorium przywiozła jej szwagra. Ta sukienka niewątpliwie miała mi pomóc w sercowych podbojach! Przez pierwsze dwa dni tylko się przyglądałam życiu w ośrodku pod wdzięczną nazwą „Malinka”. Większość gości oczywiście stanowiły kobiety, ale było też kilku panów, którzy zwrócili moją uwagę. Jeden z nich przysiadł się do mnie na tarasie, kiedy odpoczywałam po zajęciach na basenie solankowym. Chciałam się podobać Mirkowi – Dzień dobry pani, jestem Mirosław – przedstawił się wysoki przystojniak. Mirosław, emerytowany strażak, w sanatorium był po raz trzeci. – Znam tu wszystkie kąty – uśmiechnął się. – Jutro piątek, będzie najlepszy dansing. Ośrodek sprowadza didżeja, który zna wszystkie nasze ulubione hity. Oczywiście zamierzasz przyjść? – Tak, przyjdę – obiecałam. – Obowiązują stroje wieczorowe? – Ja będę pod krawatem! – oznajmił Mirek. – Oczywiście niektórzy potrafią przyjść w zwykłej koszuli, bez krawata i marynarki, ale dla mnie to nie wchodzi w grę! Nie wypada. Zwłaszcza że niektóre dziewczyny przychodzą naprawdę wyjątkowo ubrane, w błyszczących sukienkach, wiesz, z takimi… – Cekinami? – podpowiedziałam nowemu znajomemu. – Oj, to widzę, że naprawdę muszę się postarać! Następnego dnia wpadłam na Mirka podczas obiadu. Oznajmił, że przyjdzie na potańcówkę wcześniej, żeby zająć dla nas najlepszy stolik. Ucieszyłam się i zmieszałam jednocześnie, bo wyglądało na to, że to coś w rodzaju randki. Jak więc na takie wyjście przystało, wystroiłam się w moją koronkową suknię od Ewy, starannie umalowałam oczy oraz usta i ułożyłam włosy w niski kok. W nowych butach było mi trochę niewygodnie, ale dzielnie dotarłam do restauracji na dole i pomachałam w stronę Mirosława siedzącego przy pierwszym stoliku przy parkiecie. Jego mina na mój widok sprawiła mi wiele przyjemności. Zapamiętałam, by powiedzieć Ewie, że suknia od niej zrobiła piorunujące wrażenie. Wieczór upłynął nam przemiło. Nie tylko Mirosław zerkał na mnie z zainteresowaniem. Pochwyciłam ciekawskie spojrzenia co najmniej trzech innych mężczyzn, a nawet kilku kobiet. Dawno nie czułam się tak wspaniale! Następnego dnia Mirosław czekał na mnie przy śniadaniu. – Zmieniłem sobie grafik zabiegów, żeby chodzić z tobą – poinformował mnie. – A po fizjoterapii może skoczymy na torcik bezowy? Przy tym torciku byłam już pewna, że coś między nami będzie. Sprawdziły się przewidywania Ewy, że sobie kogoś znajdę w tym uzdrowisku. Kiedy pierwszy raz się pocałowaliśmy, zadzwoniłam do niej, żeby wszystko opowiedzieć. Białe koronki na noc poślubną – …czekaj, czekaj, wróć! – przerwała mi gwałtownie. – W jakiej sukni ode mnie poszłaś na dansing? Przecież ja ci nie dałam żadnej sukni. – No, w tej czarnej na ramiączkach, z koronką przy dekolcie. Na szczęście wzięłam czarny biustonosz, więc do niej pasował, no i wszystko było na swoim miejscu – zażartowałam. – Zrobiłam w niej furorę, mówię ci, Mirek jak mnie zobaczył, to zagapił się jak sroka w gnat! Nawet inni faceci na mnie łakomie zerkali! Ewa przez chwilę milczała, a potem wybuchła serdecznym śmiechem. Kiedy się opanowała, wypaliła: – Iza! To nie jest suknia wieczorowa tylko koszula nocna! Taka elegancka, na specjalne okazje! Ty naprawdę poszłaś w bieliźnie na imprezę?! I nagle zrozumiałam, dlaczego byłam w centrum zainteresowania innych gości. W końcu nie codziennie widzi się kobietę w moim wieku, w pełnym makijażu, ze staranną fryzurą, która wiruje na parkiecie w bieliźnie nocnej… Myślałam, że spłonę ze wstydu! Zaczęłam błagać siostrę, żeby przyjechała po mnie samochodem, żeby zabrała mnie z ośrodka pod osłoną nocy. – Ja chyba już nie wyjdę z pokoju – jęczałam. – Założę się, że wszyscy mieli ze mnie niezły ubaw. Rany, ależ ze mnie kretynka! Błagam, przyjedź… – Oj, przestań! – parsknęła Ewa. – Przecież mówisz, że Mirek przez cały wieczór cię nie opuszczał, a potem zabrał do cukierni i pocałował. I że ciągle jest w ciebie wpatrzony. Czyli zrobiłaś na nim wrażenie, nieważne w jaki sposób! Ciesz się tym i potraktuj jako historię, którą będziesz opowiadać, kiedy będą cię pytać, jak się poznaliście. Myślałam, że spalę się ze wstydu I tak zrobiłam. Najpierw jednak zapytałam Mirka, dlaczego, do cholery, nic nie powiedział, kiedy zobaczył mnie w koszuli nocnej na eleganckim dansingu w restauracji. Przecież od razu się zorientował, w co byłam ubrana. Ba! KAŻDY się zorientował! – Wiesz co? – mruknął. – Ja myślałem, że po prostu jesteś tak odważna i wyzwolona… Najpierw byłem w szoku, a kiedy się zorientowałem, że to raczej nie jest sukienka tylko koszula nocna… po prostu nie wiedziałem, co zrobić. Zachowywałem się więc jak gdyby nigdy nic, żebyś czuła się swobodnie. A na koniec uznałem, że to urocze i absolutnie szalone. No i… hmm… to mnie po prostu zauroczyło… Ślicznie ci w tej koszulce. Mnie z kolei ujęło w Mirku to, że przez całą noc bez mrugnięcia okiem ze mną tańczył i rozmawiał, nawet okiem nie mrugnął, cały czas trzymał fason. Dzisiaj, trzy lata po tamtym wyjeździe, śmiejemy się, że Mirek tak się we mnie zakochał, że był gotów wziąć mnie w jednej koszuli. – Ale jaka to była koszula! – śmieje się, kiedy opowiada tę historię. – Czarna, cieniusieńka, z koronkami! Naprawdę nie miałem szans w tym starciu! Musiałem się ożenić z tą kobietą! Dodam tylko, że na naszym ślubie miałam bardzo klasyczną, kremową sukienkę, którą wybrałyśmy razem z Ewą. Za to moja kreacja na noc poślubną… Ale o tym nie będę już pisać! W każdym razie Mirek znowu miał tę zbaraniałą minę, kiedy weszłam do sypialni. Izabela, 56 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Pomyślałam, że te święta muszą być luksusowe. Rodzina nie musi wiedzieć, że na karpia w galarecie wzięłam pożyczkę” „Mąż ma porządną wypłatę, a jest tak pazerny, że aż wstyd. Myślałam, że na imprezie mikołajkowej zapadnę się pod ziemię” „Gdy mąż dał mi kalendarz adwentowy, łza zakręciła mi się w oku. Zaczęłam płakać rzewniej, gdy otworzyłam 12. okienko”
„Na mikołajki dostałam od chłopaka bibelot z osiedlowego sklepu. Wstyd mi, że tak szybko go oceniłam”
„Zakręciło mi się w głowie. Michał nie był idealny, miał swoje wady, jak każdy, ale naprawdę się starał. A ja potraktowałam go jak kogoś, kto nie zasługuje na szacunek, bo nie dostałam tego, czego się spodziewałam. – Chciałam cię ukarać za to, co uznałam za brak zaangażowania – przyznałam wreszcie”.
Zawsze byłam jedną z tych osób, które przykładają wagę do świątecznych gestów, szczególnie w związkach. Mikołajki były dla mnie czymś więcej niż tylko okazją do wręczenia drobiazgu – to symbol troski, uwagi, że ktoś zna mnie na tyle dobrze, by sprawić mi coś naprawdę od serca. Dlatego, gdy mój chłopak przyniósł prezent owinięty w reklamówkę z osiedlowego sklepu, coś we mnie się zagotowało. Uznałam to za brak szacunku. Planowałam poważną rozmowę, może nawet rozstanie. Nie miałam jednak pojęcia, jak bardzo się pomyliłam – i jak to ja ostatecznie zawiodłam. Oczekiwania kontra rzeczywistość Mikołajki wypadały w piątek, więc całe popołudnie spędziłam w mieszkaniu, krzątając się z przygotowaniami. Ustawiłam świece na stole, kupiłam czekoladowe mikołaje, a nawet upiekłam cynamonowe muffinki, choć nie jestem mistrzynią wypieków. Chciałam, żeby było magicznie – trochę świątecznie, trochę romantycznie. Wiedziałam, że Michał wróci później z pracy, ale to nie miało znaczenia. Czekałam z ekscytacją. W międzyczasie sama przygotowałam dla niego prezent – książkę, o której mówił od miesięcy, i śmieszne bokserki z reniferami. Zapakowałam je starannie w papier w choinki, zawiązałam kokardkę. Nie liczyłam na pierścionek ani coś drogiego, po prostu miałam nadzieję na coś, co pokaże, że mnie zna, że pamięta, co lubię. Gdy w końcu się pojawił, zmęczony i trochę zmarznięty, wręczył mi torbę z logo najbliższego sklepiku. Uśmiechnął się lekko zakłopotany. – To dla ciebie – powiedział, stając w progu. Poczułam ukłucie zawodu. Reklamówka z marketu? Serio? – Dzięki… – odpowiedziałam chłodno, biorąc pakunek i siadając z powrotem na kanapie. Rozpakowałam prezent przy nim, nie kryjąc swojej miny. W środku była para różowych kapci z napisem „Księżniczka” i plastikowy kubek z uśmiechniętym Mikołajem. Odłożyłam wszystko bez słowa i wręczyłam mu jego podarunek. – Wow, dzięki. Nie musiałaś się tak starać – powiedział z cichym podziwem, ale ja byłam zbyt rozczarowana, żeby to docenić. W mojej głowie zaczęło się już układać – on mnie nie rozumie, nie przykłada się, nie zależy mu. Czy to w ogóle ma sens? Niefortunny prezent Wieczór ciągnął się w niezręcznym milczeniu. Michał zjadł dwie muffinki, obejrzał ze mną kawałek świątecznego filmu, ale było czuć, że coś wisi w powietrzu. Nie potrafiłam ukryć rozgoryczenia. On chyba też czuł się nieswojo, choć starał się udawać, że wszystko jest w porządku. – Coś nie tak? – zapytał w końcu, kiedy po raz trzeci poprawiłam poduszkę na kanapie, udając skupienie na ekranie. – A jak myślisz? – odpowiedziałam z przekąsem, nie patrząc mu w oczy. Westchnął i odłożył kubek na stolik. – No dobra, chyba wiem, o co chodzi. Kapcie ci się nie podobają, tak? – Nie chodzi tylko o kapcie. Serio, Michał? Kubek ze sklepu i kapcie z napisem „Księżniczka”? Przecież ja nawet nie noszę różowego. – Myślałem, że cię rozśmieszy – rzucił cicho. – Nie rozśmieszył. Raczej rozczarował. Włożyłam w ten wieczór serce, a ty… po prostu wpadłeś do pierwszego sklepu i kupiłeś cokolwiek – powiedziałam, wstając. Spojrzał na mnie z mieszaniną zdziwienia i zawodu. Nie odpowiedział od razu. Po chwili podniósł się i zaczął zbierać swoje rzeczy. – Dobra. Widzę, że i tak już mnie oceniłaś. Chciałem ci coś powiedzieć dzisiaj, ale skoro tak… może nie ma sensu – powiedział, kierując się w stronę drzwi. – Co chciałeś powiedzieć? – zapytałam, ale nie odpowiedział. Zamknął za sobą drzwi bez słowa. Zostałam sama w salonie, z kubkiem i kapciami, które nagle wydawały się dużo cięższe, niż powinny. Mikołajki okazały się klapą Całą noc przewracałam się z boku na bok. Niby wiedziałam, że miałam prawo czuć się rozczarowana, ale sposób, w jaki Michał wyszedł… coś było nie tak. Znałam go. Nie był typem faceta, który byle czym zbywa dziewczynę, na której mu zależy. Musiał mieć jakiś powód. Rano nie wytrzymałam i napisałam do niego wiadomość. Krótko: „Możemy pogadać?”. Czekałam całą godzinę, zanim odpisał: „Wpadnij po pracy, jeśli chcesz”. Weszłam do jego mieszkania z duszą na ramieniu. Siedział przy stole, z kubkiem herbaty w dłoniach. Ten sam kubek, który dostał ode mnie w zeszłym roku na Mikołajki. – Słucham – powiedział spokojnie, ale chłodno. Usiadłam naprzeciwko. – Przepraszam, że tak zareagowałam. Po prostu… miałam inne oczekiwania. – Wiem. I naprawdę mi przykro, że cię zawiodłem. Tylko że nie wiesz wszystkiego. Patrzył mi prosto w oczy. – Miałem dla ciebie zupełnie inny prezent. Taki, który planowałem od tygodni. Był zamówiony, miał przyjść w środę. Niestety kurier coś pomylił i paczka zaginęła. Dowiedziałem się o tym w piątek rano. Miałem dwie godziny przed pracą, żeby wymyślić coś na szybko. Zaniemówiłam. Poczułam, jak coś mnie ściska w gardle. – Dlaczego nic nie powiedziałeś? – Bo chciałem cię zaskoczyć. Nie chciałem zdradzać planów. A potem już nie wiedziałem, jak się z tego wyplątać. Zrobiło mi się głupio. – Michał… naprawdę przepraszam. – Chciałaś mnie rzucić za kapcie, pamiętasz? Wstyd i refleksja Siedziałam w milczeniu, nie potrafiąc spojrzeć Michałowi w oczy. Wszystko zaczęło się układać w logiczną całość, a ja czułam się jak ktoś, kto ocenił książkę po okładce. Albo raczej – chłopaka po kapciach. – Ja po prostu... poczułam się zlekceważona – powiedziałam cicho, dłubiąc paznokciem w krawędzi stołu. – Wiesz, jak bardzo lubię te wszystkie świąteczne gesty. To dla mnie ważne. – Rozumiem. I nie mam pretensji o to, że poczułaś się źle – odpowiedział spokojnie. – Mam tylko pretensje, że nie dałaś mi szansy nic wyjaśnić. Uznałaś, że skoro prezent wygląda tanio, to znaczy, że jestem beznadziejnym facetem. Zabolało. Głównie dlatego, że miał rację. – Chciałem ci kupić ten naszyjnik, który oglądałaś w tej małej galerii koło pracy – dodał po chwili. – Wiedziałem, że ci się spodobał. Zamówiłem go, nawet poprosiłem o specjalne pudełko. Jednak zamiast tego dostałaś kapcie i kubek z przeceny. Zakręciło mi się w głowie. Michał nie był idealny, miał swoje wady, jak każdy, ale naprawdę się starał. A ja potraktowałam go jak kogoś, kto nie zasługuje na szacunek, bo nie dostałam tego, czego się spodziewałam. – Chciałam cię ukarać za to, co uznałam za brak zaangażowania – przyznałam wreszcie. – A teraz czuję się, jakbym to ja zawiodła. Bo nie zaufałam ci nawet na tyle, żeby zapytać. Michał nie odpowiedział od razu. Po prostu wstał, podszedł do szafki i wyjął z niej pudełko. – Kurier się ogarnął. Przyszło dziś rano. Druga strona medalu Pudełko było niewielkie, czarne, eleganckie. Zadrżały mi dłonie, gdy wzięłam je od niego. Gdy tylko je otworzyłam, zobaczyłam delikatny, srebrny naszyjnik z małym księżycem i gwiazdką. Dokładnie ten, na który patrzyłam kilka tygodni temu przez szybę wystawy, myśląc, że i tak pewnie nigdy go nie dostanę. – Michał… – wyszeptałam, bo nic więcej nie byłam w stanie powiedzieć. – Wiem, że to tylko rzecz. Wybrałem ją, bo chciałem ci pokazać, że cię słucham, że pamiętam, co ci się podoba. Chciałem, żebyś poczuła się wyjątkowo. Patrzyłam na niego, wciąż nie mogąc uwierzyć, jak bardzo się pomyliłam. Przez jeden wieczór, jedną reklamówkę i własne uprzedzenia, byłam gotowa skreślić człowieka, który naprawdę się starał. Gdybyśmy się wtedy nie spotkali, nie porozmawiali – wszystko mogłoby się rozpaść przez coś, co nie miało większego znaczenia. – To najpiękniejszy prezent, jaki dostałam – powiedziałam, zakładając naszyjnik. – Nie tylko dlatego, że jest ładny. Tylko dlatego, że… teraz wiem, co za nim stoi. – Cieszę się – uśmiechnął się. – I mam nadzieję, że na przyszłość będziesz mniej surowa. Ja też się uczę, wiesz? Kiwnęłam głową, podchodząc do niego i wtulając się w jego ramiona. – A kapcie? – zapytał nagle z rozbawieniem. – Zostawię. W końcu jestem twoją księżniczką, nie? Oboje się zaśmialiśmy. Choć świąteczny wieczór nie wyglądał tak, jak planowałam, nauczył mnie czegoś ważniejszego niż cały lukier tego świata. To ja go zawiodłam Tamten wieczór spędzony na nieporozumieniach stał się dla mnie lekcją, której długo nie zapomnę. Zrozumiałam, że często oceniamy innych zbyt pochopnie, zapominając, że za pozorami kryją się intencje, o których nie mamy pojęcia. Kapcie z marketu i kubek z uśmiechniętym Mikołajem były dla mnie symbolem braku szacunku, a w rzeczywistości to ja byłam tym, kto nie dostrzegł starań Michała. Po tej rozmowie zmieniło się nasze podejście do prezentów i gestów. Zaczęliśmy mówić sobie o oczekiwaniach wcześniej, śmiać się z drobnych potknięć i nie brać wszystkiego tak poważnie. Nauczyłam się, że emocje mogą oszukać nawet wtedy, gdy serce wydaje się rozsądne. Bywa, że to my sami nakładamy presję na innych i oceniamy ich działania według własnych standardów, zamiast zaufać, że druga osoba działa z najlepszych intencji. Patrząc na naszyjnik na mojej szyi, czułam wdzięczność i lekką dozę wstydu. Michał nie zawiódł – to ja zawiodłam jego zaufanie i swoje własne poczucie sprawiedliwości. Teraz kiedy wspominam tamten wieczór, uśmiecham się przez łzy. Każdy drobny gest, nawet jeśli wygląda niepozornie, może mieć ogromne znaczenie. Ważne, żeby dawać sobie szansę na wyjaśnienia i nie oceniać pochopnie. Tamten dzień pokazał mi, że w związkach liczy się nie tylko romantyczna otoczka i prezenty, ale też cierpliwość, zaufanie i gotowość do rozmowy. Czasem to my, kierując się własnymi oczekiwaniami, zawalamy coś, co mogło być piękne. I dopiero po chwili refleksji odkrywamy, że prawdziwa wartość kryje się w gestach serca, a nie w cenie ani w wyglądzie rzeczy. Aneta, 24 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Pożyczyłam teściowej pieniądze na nową pralkę. Chciałam mieć dobre serce, a skończyłam w pustym portfelem” „Wynajęłam pokój w mieszkaniu, w którym już ktoś pomieszkiwał. Mój przymusowy współlokator okazał się darem z nieba” „Mąż marudzi, że nie umiem dobrze zająć się domem. Nie było mnie parę dni i szybko się przekonał, kto ma 2 lewe ręce”
„Zgodziłam się, by teściowa zamieszkała z nami. Po tygodniu chciałam wystawić jej walizki i wywietrzyć smród jej uwag”
„Zaczęłam unikać wspólnych posiłków. Wracałam później z pracy, zatrzymywałam się u koleżanki, byle tylko nie siadać do stołu z teściową. Czułam się, jakbym każdego dnia musiała zdawać egzamin, do którego nikt mnie nie przygotował”.
Zgodziłam się, by teściowa wprowadziła się do nas na „krótki czas”, bo jej blok przechodził generalny remont. Chciałam być dobrą synową – wspierającą, wyrozumiałą, z otwartym sercem. Mąż przekonywał, że to tylko parę tygodni, a przecież „mama nie sprawi nam kłopotu”. Nie przypuszczałam, że już po kilku dniach będę liczyć dni do jej wyprowadzki. Z pozoru miła i uczynna kobieta zaczęła wtrącać się w każdy aspekt naszego życia. Każdego dnia podnosiła poprzeczkę mojej cierpliwości. Gdyby to był test wytrzymałości, dawno bym go oblała. Zamiast pomocy – zamieszkał z nami problem. Gość pod naszym dachem Teściowa wprowadziła się w sobotnie przedpołudnie, przy dźwiękach stukających obcasów i ciężkiego westchnienia. Przyniosła ze sobą trzy wielkie walizki, kilka reklamówek i przekonanie, że wszystko wie najlepiej. Mąż pomógł jej wnieść rzeczy, a ja w tym czasie przygotowałam kawę i ciasto – chciałam, żeby poczuła się mile widziana. – O, zrobiłaś sernik – powiedziała, zerkając na mój wypiek. – Może trochę za długo pieczony, widzisz, przy brzegach się za bardzo ściął. Uśmiechnęłam się uprzejmie, choć już wtedy coś we mnie się spięło. Wiedziałam, że nie będzie łatwo, ale miałam nadzieję, że przynajmniej pierwsze dni będą spokojne. Zajęła pokój gościnny, który wcześniej służył nam jako biuro. Musiałam wynieść dokumenty, schować drukarkę i znaleźć nowe miejsce na laptopa. Kiedy weszła, rozejrzała się z niezadowoleniem. – Mało przytulnie – skwitowała. – Trzeba będzie tu trochę poprzestawiać. Pierwszego wieczoru siedzieliśmy razem przy kolacji. Starałam się podtrzymać rozmowę, chociaż czułam się napięta. Teściowa co chwilę wtrącała się w wypowiedzi, poprawiała męża, komentowała nasze zasady wychowania dzieci. – Dzieci nie powinny tak późno jeść – rzuciła mimochodem, patrząc na mojego ośmioletniego syna, który właśnie kończył zupę. – To tylko wyjątkowo dziś – odpowiedziałam łagodnie. – Wróciliśmy późno z treningu. – No tak, teraz to wszystko się tłumaczy – mruknęła. Wieczorem spojrzałam na męża. Unikał mojego wzroku. – Tylko na parę tygodni, pamiętasz? – szepnęłam. Szklanka zawsze do połowy pusta Z każdym dniem zaczynałam dostrzegać, że obecność teściowej wpływa nie tylko na mnie, ale i na całą atmosferę w domu. Budziła się przed wszystkimi, parzyła swoją ulubioną kawę i zostawiała kuchnię jak po bitwie. Gdy schodziłam na dół, by przygotować śniadanie dla dzieci, blat był już zawalony brudnymi naczyniami, okruchami i fusami. – Och, nie wiedziałam, że ty robisz śniadania – powiedziała, gdy któregoś ranka stanęłyśmy naprzeciw siebie przy lodówce. – Myślałam, że dzieci same sobie radzą, są już takie duże. Zignorowałam to. Wolałam nie wdawać się w sprzeczki. Mąż twierdził, że mama musi się „zaaklimatyzować” i że „jej też trudno”. Problem w tym, że to ja zaczęłam się czuć jak gość w swoim własnym domu. Wszystko, co robiłam, było jakby niewystarczające. Pranie – nieodpowiednio rozwieszone. Zupa – za słona. Dzieci – za głośne. Nawet sposób, w jaki siedziałam na kanapie, budził jej komentarz. – Wiesz, jak się tak garbisz, to za parę lat będziesz miała problemy z kręgosłupem – rzuciła, gdy oglądałam serial, próbując choć przez chwilę się zrelaksować. Pewnego dnia, gdy wróciłam z pracy, zastałam ją w mojej sypialni. Stała przy szafie. – Szukałam czystych ręczników. Twoje półki są trochę nieuporządkowane, wiesz? Mogę ci to jakoś poukładać. – Nie trzeba – odpowiedziałam sztywno. – Wolę mieć wszystko po swojemu. – No dobrze, jak wolisz – powiedziała, ale w jej głosie słyszałam wyraźne rozczarowanie. Zaczęłam się zastanawiać, ile jeszcze wytrzymam. Do garów też zaglądała W środę wróciłam do domu z zakupami, zmarznięta i zmęczona. W kuchni unosił się zapach duszonej kapusty. Przez chwilę poczułam ulgę – może chociaż dziś nie będę musiała gotować obiadu. Szybko jednak zorientowałam się, że to nie gest dobrej woli, tylko demonstracja. – Zrobiłam bigos – oznajmiła teściowa, jak tylko postawiłam torby na blacie. – Twoje dzieci powinny wiedzieć, jak smakuje prawdziwa domowa kuchnia. – Dzięki, ale miałam inne plany na obiad – powiedziałam spokojnie. – Kupiłam łososia. – Łososia? Dzieci i tak za tym nie przepadają. Bigos jest tańszy i bardziej pożywny – odpowiedziała, nie przerywając mieszania. Tego dnia nie było już miejsca na kompromis. Mąż, zmęczony po pracy, tylko wzruszył ramionami. – Może niech dziś będzie bigos, kochanie? – zaproponował, siadając do stołu. Usiadłam obok, czując, jak zaciska mi się gardło. Chciałam krzyknąć, że to ja tu jestem gospodynią, że nikt nie ma prawa decydować za mnie o tym, co podaję dzieciom i kiedy. – Smakuje wam? – zapytała teściowa z triumfem w głosie. Syn wzruszył ramionami. Córka odsunęła talerz. – Wolałabym łososia – mruknęła. Widziałam, jak teściowa krzywi usta, ale nic nie powiedziała. Wieczorem schowałam resztki bigosu do lodówki i zaczęłam rozmowę z mężem. – Musimy ustalić granice – powiedziałam. – Inaczej nie wytrzymam. – Przesadzasz. To tylko jedzenie – odpowiedział. Nie wiedziałam, co mnie bardziej bolało – jego obojętność czy to, że miałam się zgadzać na to wszystko w milczeniu. Ściany mają uszy Zaczęłam unikać wspólnych posiłków. Wracałam później z pracy, zatrzymywałam się u koleżanki, byle tylko nie siadać do stołu z teściową. Czułam się, jakbym każdego dnia musiała zdawać egzamin, do którego nikt mnie nie przygotował. Któregoś wieczoru usłyszałam, jak rozmawia z mężem w salonie. Nie chciałam podsłuchiwać, ale nie musiałam się specjalnie starać – mówiła głośno. – Ona nie dba o dom. Ciągle zmęczona, wszystko robi byle jak. Ty też powinieneś być bardziej stanowczy, w końcu to twój dom. Zamarłam na schodach. Stałam tam chwilę, niepewna, czy zejść i skonfrontować ją, czy po prostu wrócić do sypialni i udawać, że nie słyszałam. Wybrałam to drugie. Następnego dnia, gdy znowu podważyła moje decyzje dotyczące dzieci, nie wytrzymałam. – Naprawdę doceniam, że chcesz pomóc, ale to my z Damianem ustalamy zasady wychowania – powiedziałam twardo. – Potrzebuję, żebyś to uszanowała. – Ja tylko chcę dobrze – odpowiedziała urażona. – Widzę, że wszystko mnie tu drażni. Może rzeczywiście powinnam się gdzieś wynieść. – To nie o to chodzi – westchnęłam. – Chodzi o przestrzeń i wzajemny szacunek. Wieczorem usiłowałam porozmawiać z mężem, ale zbył mnie krótkim: – Znowu? Przecież nic takiego się nie stało. Zaczęłam mieć wrażenie, że jestem w tym sama. Mój dom przestawał być bezpiecznym miejscem. Granice, które trzeba zaznaczyć Piątkowy wieczór spędziliśmy osobno. Damian zamknął się w sypialni, teściowa zajęła kanapę w salonie z książką, a ja siedziałam w kuchni, udając, że pracuję. W rzeczywistości analizowałam każdy dzień ostatniego tygodnia. Każde jej słowo, każdą uwagę, każdy komentarz. Dochodziłam do wniosku, że pozwoliłam jej wejść nie tylko do naszego domu, ale też do mojego poczucia własnej wartości. W sobotę rano wzięłam głęboki oddech i zaprosiłam Damiana na rozmowę. – Potrzebuję, żebyś mnie wysłuchał – zaczęłam spokojnie. – Nie chcę kłótni. Chcę tylko, żebyś zrozumiał, jak się czuję. Jestem zmęczona. Czuję się ignorowana we własnym domu. Twoja mama nie musi być zła, żeby robić mi krzywdę. Wystarczy, że nieustannie podważa wszystko, co robię. Damian przez chwilę milczał. – Nie chciałem, żeby tak to wyglądało. Myślałem, że przesadzasz, ale… może masz rację – powiedział w końcu. – Pogadam z mamą. Tego samego dnia usiedliśmy razem z teściową. – Mamo, musimy porozmawiać – zaczął Damian. – Nie możemy dalej tak żyć. Potrzebujemy przestrzeni. Musimy wrócić do naszego rytmu. Spojrzała na mnie chłodno. – Dobrze – powiedziała. – Wynajmę coś tymczasowego. Nie przeprosiła. Nie zapytała, czy może zostać. Po prostu poszła spakować walizki. Stałam w korytarzu, obserwując ją w milczeniu. Nie czułam satysfakcji. Czułam ulgę i smutek jednocześnie. Bo przecież nie o to chodziło. Walizki w przedpokoju Teściowa opuściła nasz dom w niedzielę przed południem. Nie było łez, uścisków, ani ciepłych pożegnań. Jej walizki stały w przedpokoju, czekając, aż Damian zapakuje je do samochodu. Pomogłam jej z kurtką, w milczeniu. Przez chwilę nasze spojrzenia się spotkały – jej pełne żalu, moje – zmęczone, ale spokojne. – Mam nadzieję, że sobie poradzicie – powiedziała cicho, zanim zamknęła za sobą drzwi. Zostałam w pustym mieszkaniu, które nagle znów należało tylko do nas. Zapach jej perfum nadal unosił się w powietrzu, przypominając o napięciu, które jeszcze dzień wcześniej wisiało między ścianami. Usiadłam na kanapie, oparłam głowę o dłoń i przez chwilę po prostu siedziałam w ciszy. Damian wrócił po pół godzinie. – Odwiozłem ją do tej kawalerki. Nie mówiła zbyt wiele – powiedział, siadając obok mnie. – Myślisz, że mnie znienawidziła? – zapytałam półgłosem. – Nie wiem. Może, ale to nie znaczy, że zrobiłaś coś złego – odpowiedział. To było trudne doświadczenie. Wydawało się niewinne – tymczasowe zamieszkanie jednej osoby. Tymczasem zachwiało naszym spokojem, odbiło się na naszej relacji i pokazało, że czasem nawet najbliższa rodzina może naruszyć granice, jeśli im się na to pozwoli. Nie czułam dumy, nie czułam triumfu. Czułam, że właśnie nauczyłam się czegoś bardzo ważnego. I wiedziałam, że jeśli kiedykolwiek znów się spotkamy pod jednym dachem, ta rozmowa będzie musiała wyglądać inaczej – od samego początku. Alicja, 36 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Płakałam, gdy dzieci pisały listy do świętego Mikołaja. Nie wiem, czy w grudniu wystarczy nam na chleb” „Spanikowałam, gdy zatrzasnęły mi się drzwi do mojego mieszkania. Uczynny sąsiad dał mi coś więcej niż tylko pomocną dłoń” „Znalazłam w aucie chłopaka szalik, lecz nie był to prezent na mikołajki. Okazało się, że trzymam w rękach dowód zdrady"
„W moim związku panował chłód jak w mroźny poranek. Szukałam kogoś, kto mnie ogrzeje, a skończyłam na lodzie”
„Wojtek niczego nie zauważa. Opowiada dalej o pojemności zbiornika i cichszym trybie pracy. Uśmiecha się, jakby naprawdę go to ekscytowało. A ja tylko przytakuję. Nie wiem, kiedy to się stało. Ale wiem, że coś się skończyło. I że od dawna boję się to nazwać”.
Są dni, kiedy nie wiem, czy bardziej mnie męczy to, co się dzieje, czy to, czego od lat już nie ma. Mam trzydzieści lat i jestem z Wojtkiem od siedmiu. Nasze życie jest… poprawne. Mamy mieszkanie z balkonem, gotujemy razem obiady, oglądamy seriale. Rozmawiamy głównie o tym, czy zdążyliśmy zapłacić rachunki i czy remont łazienki robimy w tym roku, czy dopiero w przyszłym. Niby wszystko w porządku. Nikt nikogo nie zdradza, nie krzyczy, nie trzaska drzwiami. A jednak wieczorami, kiedy leżymy obok siebie w łóżku i każde z nas gapi się w telefon, mam wrażenie, że jestem sama. Że Wojtek jest tu ciałem, ale nie sercem. I że ja też już dawno się z tej relacji wycofałam – tylko jeszcze nie powiedziałam tego na głos. Praca jest moją ucieczką. Lubię mieć nad czymś kontrolę, lubię nie czuć się dodatkiem do czyjegoś życia. Pracuję w agencji reklamowej, gdzie nikt nie mówi o remontach ani ekspresach do kawy. Spotykam się z ludźmi, którzy czasem mnie inspirują, a czasem wkurzają, ale przynajmniej coś czuję. Wieczorem jemy z Wojtkiem kolację. On mówi o nowym ekspresie do kawy. – Myślałem, żeby kupić ten z funkcją spieniania mleka, ten co Bartek ma. Widziałem promocję. – Mhm. Super – odpowiadam i kiwam głową, choć myślami jestem zupełnie gdzie indziej. Wojtek niczego nie zauważa. Opowiada dalej o pojemności zbiornika i cichszym trybie pracy. Uśmiecha się, jakby naprawdę go to ekscytowało. A ja tylko przytakuję. Nie wiem, kiedy to się stało. Ale wiem, że coś się skończyło. I że od dawna boję się to nazwać. Czegoś mi brakowało Imprezy firmowe zwykle omijałam. Tłumaczyłam się zmęczeniem, brakiem czasu albo koniecznością dokończenia prezentacji. Tym razem poszłam, choć sama nie wiem dlaczego. Scenariusz zawsze ten sam – lekko przesadzone dekoracje, drinki za firmowe pieniądze, rozmowy o celach kwartalnych przeplatane plotkami. I wtedy go zobaczyłam. Stał z boku, trzymając szklankę i słuchał, nie wchodząc nikomu w słowo. Radek, nowy w dziale strategii. Wiedziałam, że niedawno do nas dołączył, ale nie zamieniliśmy dotąd ani słowa. Nie flirtowaliśmy. To nie była tego typu rozmowa. Po prostu staliśmy obok i zaczęliśmy mówić. O książkach, o miejscach, do których chcielibyśmy pojechać, o tym, że ludzie często zapominają o tym, czego naprawdę potrzebują. – Lubię ludzi, którzy nie boją się ciszy – powiedział w pewnym momencie, zerkając na mnie tak, jakby chciał sprawdzić, czy zrozumiem, co mówi. – Ja jej ostatnio bardzo nie lubię – odpowiedziałam szybciej, niż pomyślałam. Nie zapytał, dlaczego. Może nie musiał, to było zbyt oczywiste. Rozmawialiśmy jeszcze chwilę, a potem wróciłam do domu. W nocy nie mogłam zasnąć. Leżałam obok Wojtka, patrzyłam w sufit i czułam dziwne napięcie w ciele, jakby coś we mnie drgnęło po bardzo długim czasie. To nie było zakochanie, tylko... jakby coś mi się przypomniało. Coś, czego od dawna nie czułam. Zaczęłam patrzeć na Wojtka inaczej. Wcześniej nie zwracałam na to uwagi, a teraz zauważyłam, że kiedy na mnie patrzy, jego spojrzenie jest martwe. Jakby patrzył na mebel. Albo na tapetę. Nie wiedziałam jeszcze, co z tym zrobię. Ale już wiedziałam, że coś się we mnie obudziło. Przyznałam przed sobą, że czegoś mi brakowało. Nie wiedziałam, co to było – aż do rozmowy z Radkiem. Coś się zmieniło Mogłam pracować zdalnie. Wiele osób z tego korzystało, ja też przez większość czasu. Ale od tamtej imprezy częściej pojawiałam się w biurze. Tłumaczyłam to kiepskim internetem, potrzebą skupienia, niewygodą domowego biurka. Nikt nie pytał. A jeśli nawet – zawsze miałam gotową odpowiedź. Radek też bywał w biurze. Nie codziennie, ale często. Czasem mijałam go na korytarzu, czasem w kuchni. Kawa, kilka zdań. Niewinne momenty. Pojawiały się spojrzenia, coraz dłuższe, coraz mniej obojętne. Nie rozmawialiśmy dużo. I właśnie to było najdziwniejsze – napięcie narastało w ciszy. Któregoś dnia zostaliśmy w biurze najdłużej. Niby przypadek, ale wiedziałam, że nie. Zostaliśmy sami. On siedział przy swoim biurku, ja przy swoim. Udawaliśmy, że coś kończymy. A potem po prostu do niego podeszłam. Nie powiedziałam nic, on też nie. Nasze ciała zrobiły to za nas. Nie było w tym romantyzmu. Nie było świec, nie było długiego budowania napięcia. To było szybkie, impulsywne. Jakbyśmy oboje chcieli tylko sprawdzić, czy jeszcze coś czujemy. Ja – czy jeszcze jestem zdolna do pragnienia. On – nie wiem. Nie pytałam. W drodze do domu miałam ochotę zawrócić. Ale szłam dalej. Serce waliło mi jak oszalałe, a jednocześnie w środku czułam się dziwnie spokojna. Zgrzeszyłam. Zdradziłam. A mimo to… poczułam się lżej. Jakbym wreszcie przestała się dusić. Następnego dnia w biurze spotkałam Magdę, koleżankę z działu. – Widziałam cię dziś z Radkiem. Nie boisz się igrać z ogniem? – zapytała, nie spuszczając ze mnie wzroku. Spojrzałam na nią i uśmiechnęłam się bez przekonania. – Już się dawno temu wypaliłam. Teraz tylko sprawdzam, czy jeszcze potrafię się ogrzać – odpowiedziałam. Nie skomentowała. Może wiedziała, co mam na myśli. A może po prostu uznała, że nie warto ciągnąć tematu. Wróciłam do biurka i pracowałam dalej, jakby nic się nie stało. Ale coś się stało. I nie zamierzałam już udawać, że nie. Miałam tylko siebie Obudziłam się i przez chwilę nie wiedziałam, która jest godzina. Słońce wlewało się przez okno, a obok mnie chrapał Wojtek. Leżał na plecach, z ręką zarzuconą na poduszkę. Zawsze spał tak samo. Spokojnie, jakby nic go nie dotykało. Patrzyłam na niego przez dłuższą chwilę i próbowałam coś poczuć. Cokolwiek. Nie poczułam nic. Żadnej czułości, złości, żalu. Tylko spokój i pustkę. Taki rodzaj ciszy, która nie koi, tylko uświadamia, że wszystko, co było kiedyś ważne, dawno się skończyło. Wiedziałam, że to koniec, nie potrzebowałam więcej znaków. Decyzja zapadła bez słów. Zaczęłam pakować walizkę. Tylko najpotrzebniejsze rzeczy. Nie chciałam brać wszystkiego, chciałam po prostu wyjść jak najszybciej. Wojtek był w kuchni, kiedy zeszłam. Robił sobie herbatę. Zdziwił się, widząc mnie z walizką, ale nie powiedział nic przez dłuższą chwilę. – To przeze mnie? – zapytał w końcu cicho, nie patrząc mi w oczy. Zawahałam się, zanim odpowiedziałam. – Nie. Chodzi o mnie – powiedziałam i dopiero wtedy spojrzałam mu prosto w twarz. Nie zapytał więcej, nie próbował mnie zatrzymać. Może też już to czuł i był zmęczony tą udawaną bliskością. Może ulżyło mu tak samo jak mnie. Wzięłam taksówkę. Po drodze patrzyłam przez szybę, nie wiedząc, co teraz. Nie jechałam do Radka, nie miałam planu. Miałam tylko siebie. Byłam uczciwa wobec siebie Nie zamieszkałam z Radkiem. Nie padły żadne obietnice, nie było rozmowy, że „teraz coś budujemy”. Nasz kontakt się urwał. Może dlatego, że tak było prościej. A może dlatego, że od początku wiedzieliśmy, że to się nie uda. Wynajęłam małe mieszkanie na drugim końcu miasta. Białe ściany, skrzypiąca podłoga, cisza, która wieczorami wbijała się w uszy. Praca pomagała przez kilka pierwszych tygodni. Zajmowała ręce, wypełniała czas. Ale nie łatała tej dziury, która otworzyła się we mnie, kiedy wyszłam wtedy z walizką. Wieczorami siadałam na podłodze i patrzyłam w pustą przestrzeń. Bez Wojtka, bez Radka. Bez planu. Samotność, którą wybrałam, nie miała w sobie nic romantycznego. Była cicha, zimna, surowa. Nie bolała od razu, dopiero z czasem. Zaczęłam się zastanawiać, czego właściwie chciałam. Czy właśnie tej ciszy, tej przestrzeni? I czy można tęsknić za czymś, co samemu się odrzuciło? Zadzwoniłam któregoś dnia do mamy. Wiedziałam, że wie. Nie musiałam jej nic mówić – słyszała w moim głosie, że coś się zmieniło. – Nie rozumiem cię – powiedziała, gdy już przeszłyśmy przez grzeczności. – Miałaś wszystko. Zawahałam się, zanim odpowiedziałam. – Właśnie. A ja w ogóle tego nie czułam. Po drugiej stronie zapadła cisza. Myślę, że to była nasza najszczersza rozmowa od lat. Nie byłam szczęśliwa, ale po raz pierwszy od dawna byłam uczciwa wobec siebie. Nie chciałam tak żyć Zaczęłam znowu wstawać o tej samej porze. Robiłam śniadanie, wychodziłam do pracy, wracałam, włączałam serial i jadłam kolację. Rytm. Nie tak inny od tego, który miałam z Wojtkiem, tylko może bardziej mój. Czasem myślałam o Radku. Nie tęskniłam za nim, nie fantazjowałam o wspólnym życiu. Po prostu przypominałam sobie tamtą rozmowę, jego spojrzenie, zdanie o ciszy. Jakby wtedy coś się we mnie odblokowało. Jakby jego obecność była wytrychem do czegoś, co zamknęłam dawno temu. W śnie Wojtek pojawiał się niespodziewanie. Gotował obiad, czytał gazetę, uśmiechał się. Budziłam się bez żalu, ale z uczuciem, że może kiedyś wszystko było prostsze. I że to, co straciłam, było właśnie tą prostotą. Ciepłem, które się znało. Stabilnością. Myślałam, że może byłam tchórzem, uciekając od kogoś, kto mnie nie ranił, kto mnie po prostu… nie dostrzegał. A może właśnie odwrotnie – miałam odwagę odejść bez dramatów, bez wielkich powodów. Po prostu dlatego, że nie chciałam już tak żyć. Nie chodziło o lepsze życie. Chodziło o życie, które będę w stanie nazwać swoim. Czasami siedziałam przy oknie i patrzyłam na ludzi. Śmiali się, rozmawiali, całowali. Nie byłam zazdrosna, nie pragnęłam tego. Może nie każdy wybór musi prowadzić do czegoś lepszego. Może niektóre wybory prowadzą po prostu – do siebie. Warto było odejść Stanęłam przed lustrem w łazience. To było jedno z tych luster, które pokazują wszystko – zmarszczki, cienie pod oczami, zmęczenie. Patrzyłam na siebie długo, bez makijażu, w rozciągniętym swetrze. Włosy związane niedbale, spojrzenie trochę puste. Nie wiedziałam, czy zrobiłam dobrze. Nie potrafiłam tego ocenić. Nie czułam triumfu, nie czułam też porażki. Po prostu stałam w miejscu, które wybrałam. Samodzielnie. I to był jakiś początek, choć nie wyglądał jak żaden z tych, które znałam z książek czy filmów. Wojtek nie dzwonił, ja też nie. Wiedzieliśmy, że nie ma już powrotu. Radek mijał mnie czasem w biurze, rzucał krótkie „cześć” i tyle. To było łatwiejsze, niż udawanie, że coś się zaczęło. Bo nic się nie zaczęło, ale za to skończyło się coś innego. Coś, co trwało latami i w końcu się wypaliło. Nie planowałam nowego życia, nie szukałam nikogo. Miałam spokój i to musiało wystarczyć na teraz. Nie tęskniłam za Wojtkiem ani za Radkiem. Tęskniłam za kimś, kim jeszcze nie byłam. I właśnie dlatego warto było odejść. Aleksandra, 30 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Gdy mąż zaczął pachnieć cudzymi perfumami, uknułam zemstę. On odebrał mi wiarę w miłość, a ja jemu godność i luksusy” „Wyjechałam do Szczyrku, żeby spędzić trochę czasu z siostrą. Ale to szwagier umilał mi mroźne wieczory w górach” „Spadek z Danii spadł mi prosto z nieba. Gdy lądowałem na lotnisku w Kopenhadze, czułem, że kryje się za tym tajemnica”
„Nie miałam pieniędzy na święta i poprosiłam o pomoc najbliższych. Zamiast tego sprezentowali mi upokorzenie”
„Zatrzymałam się na chwilę. Dzieci ciągnęły mnie za rękę, więc weszłam, udając, że nic nie słyszałam. – Zjesz coś, czy tylko popatrzysz, co jeszcze można wynieść do domu? – zażartował mój szwagier. Wszyscy przy stole się roześmiali”.
Święta zawsze kojarzyły mi się z ciepłem, zapachem pierników i śmiechem dzieci. Od kiedy zostałam sama z trójką maluchów, grudzień przestał być magiczny – zamienił się w miesiąc stresu i wyrzeczeń. Pracowałam, ile mogłam, łapałam każdą fuchę, a mimo to w tym roku w portfelu było pusto. W lodówce tylko światło, a na koncie kilkanaście złotych. Długo biłam się z myślami, aż w końcu zadzwoniłam do rodziny. Wydawało mi się, że mogę na nich liczyć. Chciałam tylko, żeby dzieci miały co zjeść przy wigilijnym stole. Zamiast pomocy dostałam coś, co bolało bardziej niż głód. Dopadł mnie świąteczny lęk Przewracałam się z boku na bok, licząc w myślach rachunki, które miałam do zapłacenia. W głowie szumiało mi od nerwów. Zbliżał się dwudziesty grudnia, a ja nie miałam ani karpia, ani pierogów, ani nawet zwykłej mąki, żeby coś ugotować. Dzieci nie mówiły nic, ale widziałam, jak zaglądają do lodówki z nadzieją, że może tym razem coś się tam pojawi. Pracowałam jako pomoc domowa, sprzątając mieszkania. Ostatnio jedna z klientek odwołała kilka zleceń, bo wyjechała na święta do rodziny. Zostałam z niczym. Miałam nadzieję, że jakoś przetrwamy, może ktoś da coś z opieki, może wystarczy na najtańsze produkty. Nie wystarczyło. W końcu usiadłam na kanapie, trzymając telefon w ręku. Naciskałam numer siostry i cofałam się. Znów naciskałam. W głowie miałam tysiąc myśli. Co powiedzą? Czy mnie wyśmieją? Czy może jednak pomogą? Zacisnęłam powieki i nacisnęłam zieloną słuchawkę. Dzwoniło długo. – No cześć, co tam? – odezwała się jej głos po drugiej stronie. Wzięłam głęboki oddech. – Cześć… Słuchaj, muszę cię o coś poprosić. Chodzi o święta… Liczyłam na jej wsparcie – Chodzi o święta – powtórzyłam niepewnie. – Nie mam za co kupić jedzenia. Dzieci… no wiesz. Może miałabyś trochę pieniędzy na pożyczenie? Oddam, jak tylko dostanę zlecenie po Nowym Roku. Po drugiej stronie zapadła cisza. Przez chwilę myślałam, że się rozłączyła. – No nie wiem, wiesz, teraz też mamy ciężko. Prezenty, rachunki, dzieciaki... wszystko drogie – powiedziała w końcu głosem, który od razu zdradzał niechęć. – Rozumiem, naprawdę. Nie chcę dużo. Chociaż na jedzenie, cokolwiek. Nie dla mnie, tylko dla dzieci. Chcę zrobić im Wigilię, jakąkolwiek – wydukałam, czując, jak gardło zaczyna mi się zaciskać. – A może zapytaj mamy? Ona ma trochę odłożone – rzuciła i natychmiast dodała: – Tylko nie mów, że ci kazałam dzwonić. – Mówiła, że już mi pomogła w tym roku… – odpowiedziałam cicho. – No to może trzeba było wcześniej się ogarnąć – mruknęła, a ja aż się cofnęłam, jakby jej słowa mnie uderzyły. – Myślisz, że mi łatwo prosić? – zapytałam, ale ona już mówiła coś do męża w tle. – Słuchaj, nie mogę teraz gadać. Jak coś, to napiszę – ucięła i rozłączyła się bez pożegnania. Patrzyłam tępo na ekran. Wiadomości nie było. Po godzinie zadzwoniła mama. Głos miała chłodny. – Co ty sobie myślisz, że będziesz wszystkich naciągać przed świętami? Wtedy zrozumiałam, że poszło dalej. Że siostra nie tylko odmówiła, ale i zadbała, żeby wszyscy wiedzieli, że znów „żebrzę”. Tak wygląda rodzinne wsparcie Jeszcze tego samego dnia odezwała się ciotka. Zadzwoniła, jakby nic się nie stało, a potem, zamiast zapytać, czy dzieci czegoś potrzebują, rzuciła: – Słyszałam, że znowu masz problemy. No nie wiem, dziecko, może czas w końcu się ogarnąć, a nie czekać, że ktoś wszystko załatwi za ciebie. Stałam przy kuchennym blacie, trzymając telefon w jednej ręce, a w drugiej resztkę chleba, który miał starczyć do wieczora. Głos mi drżał, kiedy odpowiadałam: – Ja nie chcę niczego za darmo. Chciałam tylko pożyczyć, żeby dzieci miały co zjeść na święta. – Wszyscy mamy dzieci – odpowiedziała ciotka. – I jakoś sobie radzimy. Może jakbyś nie miała ich trojga, to byłoby łatwiej? Poczułam, jakby ktoś wbił mi nóż w serce. Moje dzieci to nie był błąd ani ciężar. To było wszystko, co miałam. – Trzymaj się – rzuciła jeszcze i się rozłączyła. Wieczorem zadzwoniła jeszcze kuzynka. Myślałam, że może chociaż ona okaże trochę empatii. Zaczęła dobrze – zapytała, jak dzieci, czy są zdrowe. Już prawie chciałam się rozpłakać z wdzięczności, że ktoś pyta z troską. – Tylko nie obraź się, ale mama mówiła, że ty co roku masz problem. Może czas się zastanowić, żeby zmienić swoje życie. Nie odpowiedziałam nic. Ręka mi zadrżała, wyłączyłam rozmowę i osunęłam się na podłogę. Upokorzenie przy stole Mimo wszystko zdecydowałam się pojechać na rodzinną Wigilię. Dzieci cieszyły się na spotkanie z kuzynami, a ja – choć z duszą na ramieniu – miałam nadzieję, że może ktoś mnie przeprosi. Może porozmawiamy spokojnie, przy barszczu, w cieple, jak dawniej. Może zrozumieją. Zamiast tego, jeszcze przed wejściem, usłyszałam zza drzwi śmiech i zdanie, które wryło mi się w pamięć: – Ciekawe, czy przyszła tylko po prezenty. Zatrzymałam się na chwilę. Dzieci ciągnęły mnie za rękę, więc weszłam, udając, że nic nie słyszałam. Mama podała mi talerz z łazankami i szybko odwróciła wzrok. – Zjesz coś, czy tylko popatrzysz, co jeszcze można wynieść do domu? – zażartował mój szwagier. Wszyscy przy stole się roześmiali. – Może dajmy jej reklamówkę, żeby miała co zabrać – dorzuciła ciotka, a ja zobaczyłam, jak moja córka patrzy na mnie z niezrozumieniem. – Mamo, czemu oni się śmieją? – zapytała cicho. Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Czułam, jak palą mnie policzki. Nagle wstałam i powiedziałam tylko: – Dziękujemy za zaproszenie. Musimy już iść. – Oj, nie przesadzaj, to tylko żarty – rzuciła mama. – Ja nie jestem tu dla waszych żartów – odpowiedziałam spokojnie, choć w środku krzyczałam. Zebrałam dzieci i wyszłam. W drodze powrotnej nikt się nie odezwał. Dzieci trzymały mnie za ręce, a ja walczyłam ze łzami, żeby się przy nich nie rozpłakać. Jak oni mogli? Wróciliśmy do domu, gdzie czekała nas cisza. Tylko choinka, którą dzieci własnoręcznie ubrały z papierowych ozdób, dawała trochę ciepła. Z kuchni dochodził zapach niedokończonej zupy, jedynego co udało mi się ugotować przed wyjściem. Usiedliśmy razem na kanapie. Najmłodszy syn zapytał, czy Mikołaj o nim zapomniał. Przytuliłam go mocno i powiedziałam, że może po prostu się spóźnił. Właśnie wtedy najstarszy z kieszeni wyciągnął coś zawiniętego w serwetkę. Dwa pierniczki. – Zabrałem ze stołu. Żebyśmy też mieli coś świątecznego – powiedział cicho. Pękło mi serce, ale uśmiechnęłam się. Zjedliśmy te pierniczki jak królewskie danie. Każdy po jednym kęsie. Tylko tyle, ale dzieci były szczęśliwe, bo byliśmy razem. Nie odezwał się nikt z rodziny przez kolejne dni. Żadnego „przepraszam”, żadnego „jak się czujesz?”. Jakby nic się nie wydarzyło. Ja też nie dzwoniłam. Nie miałam już siły prosić, tłumaczyć się, znosić spojrzeń pełnych pogardy. Zaczęłam szukać pracy w sylwestra. Nie było łatwo, ale trafiłam na jedną kobietę, która sama wychowywała dzieci. Dała mi szansę i zlecenie na sprzątanie jej biura po godzinach. Od niej wszystko się zaczęło. Minęły święta. Nie było prezentów, opłatka, kolęd. Było ubogo, ale prawdziwie. I chyba właśnie wtedy po raz pierwszy od dawna poczułam, że jestem wystarczająca. Że nie muszę niczego udowadniać rodzinie, która nie wie, czym jest miłość bez warunków. Zamiast prezentu – wstyd Minęły dni, a ja nadal czułam ciężar tamtych świąt. Słowa rodziny powracały w mojej głowie jak echo, a ja wciąż próbowałam znaleźć w sobie siłę, by nie poddać się poczuciu wstydu. Dzieci były moim światłem – patrzyłam na nie i wiedziałam, że muszę walczyć o każdy uśmiech, nawet jeśli wokół panowała obojętność i krytyka. Wspólnie przetrwaliśmy, choć bez luksusów i świątecznego przepychu. Ich radość z drobnych rzeczy przypominała mi, co naprawdę się liczy. To, że byliśmy razem, dawało mi więcej niż wszystkie pieniądze świata. Zaczęłam planować kolejne miesiące ostrożniej, ucząc się oszczędności i szukania pracy, która pozwoli nam przetrwać. Nie oczekiwałam od rodziny pomocy. Ich reakcje pokazały mi, że nie mogę liczyć na wsparcie tam, gdzie nie ma empatii. W końcu zrozumiałam, że wartość świąt nie leży w prezentach czy pieniądzach, ale w obecności bliskich, w ciepłych gestach, w tym, że mimo trudności potrafimy razem przetrwać. Nie chciałam już prosić, nie chciałam upokorzenia. Wiedziałam, że sama mogę zapewnić dzieciom poczucie bezpieczeństwa i miłość. Tamte święta były bolesne, ale też nauczyły mnie niezależności i siły, której wcześniej w sobie nie dostrzegałam. Teraz każde kolejne wyzwanie przyjmowałam z większą pewnością siebie, pamiętając, że nawet gdy świat zawodzi, to ja mogę być dla moich dzieci całym światem. Monika, 32 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Płakałam, gdy dzieci pisały listy do świętego Mikołaja. Nie wiem, czy w grudniu wystarczy nam na chleb” „Spanikowałam, gdy zatrzasnęły mi się drzwi do mojego mieszkania. Uczynny sąsiad dał mi coś więcej niż tylko pomocną dłoń” „Znalazłam w aucie chłopaka szalik, lecz nie był to prezent na mikołajki. Okazało się, że trzymam w rękach dowód zdrady"
„W grudniu zdarzył się cud i wygrałem w totolotka. Myślałem, że to początek nowego życia, ale myliłem się”
„Spłacimy kredyty mieszkaniowe córek, niech się nie męczą po trzydzieści lat – planowałem. Założymy fundusze wnukom, żeby miały jakieś pieniądze na studia czy na co będą chciały. My pojedziemy sobie na wycieczkę do Grecji, a przynajmniej do jakiegoś sanatorium”.
Tamtego dnia w grudniu moja Zosia pojechała do naszej córki, bo wnuki się przeziębiły i nie mogły iść do szkoły–przedszkola–żłobka. Wiadomo, córka nie mogła co chwilę siedzieć w domu na zwolnieniu, więc na ratunek pospieszyła niezawodna babcia. Zjadłem śniadanie i zabrałem Mikrusa na spacer. Mikrus ma już swoje lata, podobnie jak my, już nie biega jak szczeniak, nie skacze, tylko powolutku spaceruje, obwąchując swoje ulubione miejsca na osiedlu. Gdyby nie on, to już dawno bym przyrósł do fotela przed telewizorem. A tak mam trochę ruchu każdego dnia. Jak zwykle zaszedłem do kolektury totolotka, żeby wypełnić kupon. Nie wiem w sumie czemu. Nigdy niczego nie wygrałem, nawet głupiej trójki za kilka złotych. Zosia śmiała się, że jakbym te pieniądze oszczędzał, to już bym był milionerem. Trochę racji w tym jest. Tyle lat… Ale to była dla mnie pewna tradycja. Lubiłem też pogadać z panią Agnieszką, która pracowała w kolekturze, dorabiając do emerytury. Zawsze to parę słów zamienionych z innym człowiekiem niż żona. Tym razem też tak było. Wziąłem kupon, skreśliłem te same liczby co zawsze. Nigdy ich nie zmieniałem. Dużo dla mnie znaczyły, dlatego je wybierałem. Dzień urodzin żony, rok naszego ślubu, narodzin naszych dzieci, wnuków. To był mój „system”, który dotąd szczęścia mi nie przyniósł, ale i tak z niego nie rezygnowałem. – Powodzenia, panie Staszku – pożegnała mnie standardowo pani Agnieszka. – Nie dziękuję, żeby nie zapeszyć – odpowiedziałem rutynowo. Nie mogłem uwierzyć w to, co słyszę Reszta dnia też upłynęła bez niespodzianek. Ugotowałem obiad, Zosia wróciła od wnuków, zjedliśmy. Popołudnie dwójki emerytów nie jest w tym kraju emocjonujące. Albo nie masz czasu, bo dorabiasz do emerytury, albo siedzisz z wnukami, albo oglądasz telewizję. Tak to wygląda. W ramach ekstremalnej rozrywki czasem dopada cię starość i nagle kolana odmawiają posłuszeństwa albo łupie cię coś w nerce. Mnie zastrajkowały te kolana. Powinienem wyjść na wieczorny spacer z Mikrusem i sprawdzić wyniki totolotka w kolekturze – kolejny punkt codziennego rytuału – a zamiast tego leżałem w łóżku. Psa wyprowadziła moja żona i nawet jej do głowy nie przyszło, by sprawdzić wyniki losowania w kolekturze. – Zadzwonisz rano do pani Agnieszki i wszystkiego się dowiesz, mój ty potencjalny milionerze – kpiła sobie ze mnie Zosia, kiedy wróciła. Ale zaraz spoważniała. – Jeszcze jutro i pojutrze muszę być u dzieci… Dasz sobie radę? Jak ci zrobię herbatę w termosie i kanapki? Uwielbiałem, kiedy się o mnie troszczyła, a robiła to od czterdziestu ośmiu lat, od kiedy złożyliśmy przysięgę w kościele. Gdybym został tym milionerem, dałbym mojej kochanej żonie gwiazdkę z nieba! Rano zadzwoniłem do kolektury. – Już się zaczynałam o pana martwić. – To tylko te moje kolana. Poleżę, wygrzeję i będzie dobrze. Niech mi pani poda liczby, które wygrały. Zapisywałem liczby i z każdą kolejną coraz bardziej kręciło mi się w głowie. Boże, to były moje skreślenia! Moje ważne daty. Urodziny wnuka, wnuczki, córki, drugiej córki, Zosi, nasz rok ślubu… – Boże… – Panie Staszku, coś się dzieje? Gorzej się pan czuje? Wezwać pogotowie? – Nie, nie, pani Agnieszko, nie trzeba, chociaż serce tak mi wali, że nie wiem, czy jakiegoś ataku nie dostanę. Wygrałem! Wygrałem! – Trafił pan! Naprawdę? Gratulacje! A ile liczb? – Wszystkie! Od razu zrobiłem w myślach tysiąc planów Mimo rwących bólem kolan miałem ochotę zerwać się z łóżka i odtańczyć szalony taniec radości. Hip-hip-hura! Wygrałem! W końcu, po tylu latach, mój system się sprawdził i wygrałem! Jestem milionerem! Jesteśmy! Boże, w kumulacji były trzy miliony. Nawet jeśli ktoś jeszcze trafił szóstkę, to i tak do podziału była kupa pieniędzy. Spłacimy kredyty mieszkaniowe córek, niech się nie męczą po trzydzieści lat – planowałem. Założymy fundusze wnukom, żeby miały jakieś pieniądze na studia czy na co będą chciały. My pojedziemy sobie na wycieczkę do Grecji, a przynajmniej do jakiegoś sanatorium, na dwa miesiące, kiedy tylko zrobi się cieplej. Będziemy korzystać ze wszystkiego, co oferują, bez łaski funduszu, który nam dokładnie wymieni, co nam się nie należy po czterdziestu pięciu latach pracy. Wyremontujemy mieszkanie, wymieniając to, co już od lat czekało na wymianę. Zadzwoniłem natychmiast do żony. – Zosiu, Zosiu! – wydyszałam, bo z emocji aż dech traciłem. – Matko boska, Staszek, coś się dzieje? Karetkę trzeba wezwać? – Jaką karetkę? Szampana kupuj po drodze do domu! Wygrałem! – Co wygrałeś? Nie mów, że zadzwonili do ciebie z ofertą jakichś garnków i uwierzyłeś… – Zośka, za kogo ty mnie masz? Kochana ty moja, w totka wygrałem! Dzwoniłem do pani Agnieszki i szóstkę trafiłem. Szóstkę! Spłacimy kredyty dziewczynkom, wnukom damy na studia, wyremontujemy mieszkanie, wreszcie będziesz mieć taką kuchnię jak z katalogów, które oglądasz, a potem pojedziemy sobie na długie wakacje. Może do Szklarskiej Poręby? Może nad morze? A może tu i tu… Zosieńko, cudnie będzie! – Staszek, piłeś coś? Wiesz, że ci nie wolno – Zosia pozostawała nieufna. Cóż, sam bym nie wierzył, gdybym osobiście nie zapisał szczęśliwych numerów dyktowanych przez panią Agnieszkę. – Zośka, tylko herbatę, którą mi zrobiłaś! Wygraliśmy, naprawdę! Wreszcie i do nas szczęście się uśmiechnęło. Zanim Zosia wróciła do domu, wydałem wygraną chyba z sześć razy. Zastanawiałem się, w co zainwestować część pieniędzy, żeby całkiem wszystkiego nie przepuścić, a jeszcze zarobić. Jak to podzielić, żeby każdemu się coś dostało, ale żeby całość nie rozpłynęła się nie wiadomo gdzie… Ustaliliśmy z Zosią, że poczekamy, aż moje nogi będą zdolne ponieść mnie do kolektury, bo chciałem sam odebrać wygraną. Oj, trudno mi było czekać. No ale wreszcie smarowane magicznymi maziami kolana wróciły do względnej sprawności i poszliśmy. Pani Agnieszka przywitała mnie jak zwykle z uśmiechem, ale tym razem był jeszcze szerszy. To może pomyślimy o sobie? – W mojej kolekturze… Milionowa wygrana… Nie mogę uwierzyć. No to poproszę kupon i puszczamy machinę w ruch, panie Stasiu! Podałem jej karteczkę i czekałem. – Ale… panie Staszku, przykro mi, tu nie ma szóstki. Znaczy… nadal gratuluję, bo piątka jest! Ale szóstki nie… – Jak to… Przecież wyraźnie pani mówiła… – zacząłem z pamięci wymieniać moje skreślenia, znałem je przecież doskonale. – Nie trzydzieści siedem, a trzydzieści jeden. Musiał pan źle usłyszeć tę ostatnią liczbę… Przez telefon mogą brzmieć podobnie. Przykro mi, że to nie szóstka. Ale piątka to prawie dziesięć tysięcy! Na jakąś przyjemność na pewno wystarczy. Wracałem do domu zdruzgotany. Byłem już taki szczęśliwy, czułem się taki bogaty. Czułem, że los wreszcie się do mnie uśmiechnął, po tylu latach pracy, zamartwiania się o pieniądze, jakby chciał powiedzieć: no, teraz będziesz miał troszkę lżej. Zosia szła obok w milczeniu, trzymając mnie za rękę. – Dobrze, że nic nie powiedzieliśmy dzieciom… Ale byłby wstyd… Obiecać im te pieniądze, a potem powiedzieć, że mamy raptem dziesięć tysięcy. – Dziewięć – poprawiła Zosia. – Podatek zabierze jedną dziesiątą. I co z tego? Jestem z ciebie bardzo dumna. Trafiłeś piątkę! Raptem dziewięć tysięcy? Aż dziewięć tysięcy, których wczoraj nie mieliśmy! I wiesz co, zamiast myśleć o wnukach i dzieciach, raz bądźmy egoistami i sprawmy radość sobie, co? Tak też zrobiliśmy. Wyjechaliśmy na dwa tygodnie do Szklarskiej Poręby. Codziennie spacerowaliśmy, chodziliśmy na zabiegi i masaże, piliśmy pyszną herbatę, patrząc na panoramę gór. W tym czasie klucze do naszego mieszkania trzymał znajomy majster, który zmieniał nam kuchnię w ciut bardziej nowoczesną, co nie było trudne, skoro stare meble pamiętały jeszcze Gierka. Będę próbował nadal Kiedy wróciliśmy do domu, Zosia aż się popłakała ze wzruszenia, kiedy w odmalowanej kuchni dotykała nowych blatów i frontów. Może nie był to taki remont, jaki chciałem jej zafundować, ale co tam – tak krawiec kraje, jak mu materii staje. – Mam dla ciebie jeszcze jeden prezent – powiedziałem, wyciągając z szafki małe pudełeczko. – To kupiłem za ostatnie pieniądze z wygranej. Dla ciebie, ponieważ zawsze we mnie wierzysz i zawsze przy mnie jesteś. To były maleńkie kolczyki z białego złota z diamencikami. Ostatnie szaleństwo byłego-niedoszłego-milionera. Wróciliśmy do naszej rutyny, do naszych rytuałów, żyjąc od emerytury do emerytury, zastanawiając się, czy wystarczy nam na wszystko w kolejnym miesiącu. Ale wspomnienia i zdjęcia ze Szklarskiej, śliczne kolczyki mojej pięknej żony oraz nowa kuchnia zostaną z nami na dłużej. Zwłaszcza ta kuchnia, w której Zosia niemal tańczy, kiedy tylko do niej wchodzi. Dalej odwiedzam kolekturę i wypełniam kupony, choć teraz skreślam także inne liczby. Bo kto wie, kto wie… Stanisław, 68 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Myślałam, że mąż zabierze mnie gdzieś na Mikołajki, ale się przeliczyłam. W jego kieszeni znalazłam inne zaproszenie” „Pożyczyłam teściowej pieniądze na nową pralkę. Chciałam mieć dobre serce, a skończyłam z pustym portfelem” „Podczas mycia okien na Święta zobaczyłam coś, czego nie powinnam. W tym roku zamiast kolęd wysłucham tłumaczeń męża”