„Piekłam ciasta i pasztet, żeby ugościć rodzinę na Wielkanoc. Gdy przy stole poznaliśmy testament, wyszłam na najgorszą”
„Czas na chwilę stanął w miejscu. Mrugałam nerwowo oczami, próbując przyswoić to, co właśnie usłyszałam. Spojrzałam na ojca z niedowierzaniem, a potem przeniosłam wzrok na rodzeństwo. Twarze Tomasza i Beaty zbladły, by po chwili przybrać odcień purpury”.
Nigdy nie sądziłam, że zapach wielkanocnego ciasta już zawsze będzie mi się kojarzył z rozpadem mojej rodziny. Kiedy ojciec odchrząknął i poprosił o ciszę, byłam przekonana, że chce po prostu wznieść kolejny toast i złożyć nam życzenia. Zamiast tego wypowiedział słowa, które w ułamku sekundy zburzyły nasz poukładany świat, a ze mnie, w oczach własnego rodzeństwa, uczyniły bezwzględną intrygantkę. Cieszyłam się na te święta Przygotowania do tamtej Wielkanocy zaczęłam z kilkudniowym wyprzedzeniem. Nasz rodzinny dom, duży, stary budynek z duszą i skrzypiącymi podłogami, wymagał sporo pracy, by lśnić na przyjazd gości. I tylko ojciec nie sprawiał wrażenia podekscytowanego. Był dziwnie milczący. Miał osiemdziesiąt dwa lata. Nadal zachowywał bystry umysł, uwielbiał czytać historyczne książki i rozwiązywać krzyżówki, ale jego kroki stały się powłóczyste, a dłonie drżały przy nalewaniu herbaty. Od ponad pięciu lat to ja byłam przy nim każdego dnia. Moje rodzeństwo, starszy brat Tomek i młodsza siostra Beata, dawno wyfrunęli z gniazda, układając sobie życie w dużych miastach. Tomasz dorobił się świetnie prosperującej firmy, a Beata wyszła za mąż za dyrektora banku. Zawsze byli zajęci, zawsze w biegu, zawsze z telefonem przy uchu. Ja zostałam w naszym rodzinnym miasteczku. Pracowałam w miejscowej bibliotece, co pozwalało mi na elastyczne godziny i codzienne wizyty u ojca. To ja robiłam mu zakupy, pilnowałam rachunków, dbałam o to, by w lodówce zawsze miał świeże jedzenie, a w chłodne wieczory napalone w piecu. Nie traktowałam tego jak obowiązku czy ciężaru. Po prostu bardzo go kochałam. Mieliśmy swój mały świat, wspólne popołudnia na werandzie i długie rozmowy o starych dziejach, których Tomasz i Beata nigdy nie chcieli słuchać, twierdząc, że to nudne wspominki. Kiedy w wielkanocną niedzielę przed dom zajechały ich luksusowe samochody, poczułam ukłucie radości. Chciałam, żebyśmy spędzili ten czas jak dawniej. Piekłam ciasta do późna w nocy, przygotowałam ulubione sałatki Beaty i specjalny pasztet, za którym przepadał Tomek. Wszystko wydawało się idealne. Czułam narastający niesmak Zasiadaliśmy do stołu przykrytego białym obrusem, który jeszcze pamiętał czasy naszej zmarłej mamy. Ojciec usiadł u szczytu, uśmiechając się ciepło do wnuków. Atmosfera od początku była jednak specyficzna. Tomek, jak to miał w zwyczaju, zdominował rozmowę, opowiadając o swoich najnowszych inwestycjach i zagranicznych wakacjach. Beata z kolei nieustannie narzekała na ceny prywatnych szkół swoich dzieci, co chwilę rzucając w stronę ojca wymowne spojrzenia. – Wszystko teraz tyle kosztuje, że człowiek ledwo wiąże koniec z końcem – wzdychała dramatycznie, nakładając sobie porcję sałatki. – Dobrze, że ty, tato, masz tę swoją wysoką emeryturę i żadnych wydatków. Ojciec milczał, tylko lekko pokiwał głową, skupiając się na jedzeniu. Ja siedziałam cicho, starając się po prostu upewnić, że nikomu niczego nie brakuje. W pewnym momencie zauważyłam, jak Beata wpatruje się w stary, rzeźbiony zegar z wahadłem, który wisiał w salonie od pokoleń. – Wiesz co, tato? – odezwała się nagle, wycierając usta serwetką. – Ten zegar idealnie pasowałby do mojego nowego przedpokoju. Może byś mi go oddał? Tu i tak się tylko kurzy, a u mnie robiłby za prawdziwą ozdobę. – Ten zegar zostaje na swoim miejscu – odpowiedział ojciec spokojnym, ale stanowczym tonem. – Należy do tego domu. Beata prychnęła cicho pod nosem, mrucząc coś o braku elastyczności, a Tomasz szybko zmienił temat na ceny nieruchomości w naszej okolicy. Zauważył, że działka ojca zyskała na wartości i rzucił w przestrzeń, że „dobrze byłoby to wszystko kiedyś rozsądnie spieniężyć”. Słuchałam tego z narastającym niesmakiem. Jeszcze dobrze nie zjedliśmy pierwszego dania, a oni już po cichu dzielili majątek człowieka, który siedział z nimi przy tym samym stole. Nie wierzyłam własnym uszom Przyszedł czas na deser. Zaparzyłam świeżą kawę, której aromat wypełnił cały dom, i przyniosłam na stół wielki półmisek z domowymi wypiekami. Królował na nim mazurek z bakaliami, dokładnie taki, jaki ojciec lubił najbardziej. Wszyscy zajęli swoje miejsca, w jadalni zrobiło się na chwilę ciszej, słychać było tylko brzęk łyżeczek uderzających o porcelanowe filiżanki. I wtedy ojciec delikatnie uderzył nożem o brzeg swojego szklanego pucharka. Dźwięk był cichy, ale natychmiast przykuł uwagę wszystkich zgromadzonych. – Zanim rozjedziecie się do swoich domów i znowu nie będziemy się widzieć przez wiele miesięcy, chciałbym wam coś powiedzieć – zaczął ojciec. Jego głos był mocny, pozbawiony zwykłego, starńczego drżenia. – Długo nad tym myślałem. Bardzo długo. W zeszłym tygodniu zaprosiłem tutaj notariusza. W pokoju zapadła absolutna cisza. Nawet dzieci Beaty przestały bawić się telefonami. Poczułam, jak serce zaczyna mi bić szybciej. Nie miałam pojęcia, o czym on mówi. Nie wspominał mi słowem o żadnej wizycie notariusza. – Zmieniłem swój testament – kontynuował ojciec, patrząc po kolei na każde z nas. – Zdecydowałem, że cały mój majątek, ten dom, ziemia wokół niego oraz wszystkie moje oszczędności, przypadną w udziale jednej osobie. Wszystko zostawiam Alicji. Czas na chwilę stanął w miejscu. Mrugałam nerwowo oczami, próbując przyswoić to, co właśnie usłyszałam. Spojrzałam na ojca z niedowierzaniem, a potem przeniosłam wzrok na rodzeństwo. Twarze Tomasza i Beaty zbladły, by po chwili przybrać odcień purpury. To była lawina oskarżeń – Słucham?! – Tomek zerwał się z krzesła tak gwałtownie, że o mało go nie przewrócił. Oparł dłonie o stół i pochylił się w stronę ojca. – Co ty opowiadasz? Jak to wszystko dla niej?! A co z nami? Co z twoimi wnukami?! – Przecież to jest niepoważne! – zawtórowała mu Beata, łapiąc się za głowę. – To jakiś żart? My jesteśmy takimi samymi twoimi dziećmi jak ona! Należy nam się równa część! – Przestańcie... – wykrztusiłam, czując, jak gardło zaciska mi się z nerwów. – Ja nic o tym nie wiedziałam. Tato, dlaczego to zrobiłeś? – O, proszę! Udaje niewiniątko! – krzyknęła Beata, celując we mnie palcem. W jej oczach nie było już ani grama siostrzanej miłości, widziałam w nich tylko czystą nienawiść. – Przez te wszystkie lata po cichu go urabiałaś! Odbierałaś nasze telefony, mówiłaś, że jest zajęty, izolowałaś go od nas! Wszystko po to, żeby położyć łapę na domu! – To nieprawda! – krzyknęłam, czując łzy pod powiekami. – Sama wiesz, jak rzadko dzwonicie! Nigdy go nie izolowałam! – Jesteś zwykłą manipulantką – wycedził Tomasz przez zaciśnięte zęby. – Wykorzystałaś to, że jest starszy i zagubiony. Ale nie myśl sobie, że to tak zostawię. Podważę ten testament w mgnieniu oka. Udowodnię, że nie był świadomy tego, co podpisuje! Słowa brata uderzyły we mnie z siłą rozpędzonego pociągu. Oskarżał mnie o rzeczy, które nigdy nie przeszłyby mi przez myśl. Każdy mój przyjazd do ojca, każda podana mu szklanka wody, każde posprzątane po nim naczynie nagle zostały sprowadzone do brudnej, wyrachowanej kalkulacji. Ojciec był nieugięty Ojciec do tej pory siedział w milczeniu, pozwalając im wyrzucić z siebie całą złość. Nagle uderzył otwartą dłonią w stół. Dźwięk był na tyle głośny, że wszyscy natychmiast zamilkli. – Wystarczy – powiedział ostro. Nie było w nim zagubionego staruszka, o którym przed chwilą mówił Tomek. Był pewnym siebie gospodarzem swojego losu. – Alicja nie miała o niczym pojęcia. To była wyłącznie moja decyzja. Wiem, że oczekiwaliście równego podziału. Wiem, że to wydawałoby się sprawiedliwe z punktu widzenia prawa i tradycji. Przerwał na chwilę, nabierając głęboko powietrza. – Ale ja nie kierowałem się sprawiedliwością. Kierowałem się wdzięcznością. Gdzie byliście, kiedy jesienią przez dwa tygodnie nie mogłem wstać z łóżka? Tomek, wysłałeś mi kurierem kosz owoców. Beata, napisałaś wiadomość. A kto siedział przy mnie w nocy i podawał ciepły napar? Kto zwalniał się z pracy, żeby wozić mnie po urzędach? Kto naprawiał rynny przed zimą, podczas gdy wy wrzucaliście zdjęcia z zagranicznych wyjazdów? – Pracujemy ciężko, mamy swoje życie! – bronił się Tomasz, choć jego głos nieco stracił na pewności. – Owszem, macie swoje życie. I ja to szanuję – odpowiedział łagodniej ojciec. – Nie mam do was pretensji, że wybraliście własną drogę. Jesteście moimi dziećmi i kocham was. Ale to Alicja oddała mi swój czas, swoją młodość i swoją energię, nie prosząc w zamian o absolutnie nic. Zrobiła dla mnie więcej, niż mogłem oczekiwać. Ten dom jest podziękowaniem za to, że dzięki niej nigdy, w żadnym momencie mojej starości, nie czułem się samotny. Te słowa zawisły w powietrzu, ciężkie jak ołów. Czułam, jak łzy płyną mi po policzkach, nie mogłam ich powstrzymać. Spojrzałam na ojca z niewypowiedzianą wdzięcznością, ale i ogromnym bólem. Zrozumiałam intencję, jaka nim kierowała, ale wiedziałam też, jaką cenę przyjdzie mi za to zapłacić. Nie mam już rodziny Beata bez słowa odwróciła się na pięcie i wyszła do przedpokoju. Chwilę później usłyszałam, jak każe swoim dzieciom zakładać kurtki. Tomasz stał jeszcze przez moment, wpatrując się w ojca, a potem we mnie. Jego wzrok był lodowaty. – Zapomnij, że masz brata – powiedział cicho, po czym ruszył za siostrą. Nikt nie dokończył deseru. Piętnaście minut później usłyszałam trzaśnięcie drzwi wyjściowych i warkot odpalanych silników. Zostaliśmy z ojcem sami przy ogromnym, zastawionym jedzeniem stole. Zapadła głucha, martwa cisza, przerywana jedynie miarowym tykaniem starego zegara z wahadłem. Tego samego, który tak bardzo spodobał się Beacie. Od tamtej Wielkanocy minęło wiele miesięcy. Ojciec odszedł w spokoju podczas snu, w swoim własnym łóżku, tak jak zawsze pragnął. Do samego końca trzymałam go za rękę. Zgodnie z jego wolą, dom i wszystko, co posiadał, przeszło na moją własność. Słowa dotrzymali również Tomasz i Beata. Nie pojawili się na odczytaniu testamentu. Przestali odpowiadać na moje wiadomości, zablokowali mój numer telefonu. Na pogrzebie zjawili się na chwilę, stanęli na samym końcu cmentarza, a po uroczystości odjechali, nie zamieniając ze mną ani jednego słowa. Zostałam w starym domu, otoczona wspomnieniami. Mam piękny ogród, rzeźbiony zegar na ścianie i świadomość, że postąpiłam w życiu słusznie, dbając o człowieka, który mnie wychował. Ale każdego dnia, patrząc na puste krzesła w jadalni, zastanawiam się nad naturą miłości i pieniędzy. Mój ojciec chciał mi wynagrodzić moje poświęcenie. Chciał dobrze. Nie przewidział tylko, że jego dowód wdzięczności na zawsze wykreśli mnie z życia ludzi, z którymi kiedyś dzieliłam to samo dzieciństwo. Mam dom, ale nie mam już rodziny. Alicja, 45 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie prawdopodobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mąż wrócił z zakupów na Wielkanoc z drogą szynką i białą kiełbasą. Jeden paragon skłócił nas tuż przed świętami” „Wydałam pół emerytury, by godnie ugościć rodzinę na Święta Wielkanocne. Potraktowali mój dom jak darmową jadłodajnię” „Myślałam, że nasze małżeństwo układa się jak tulipany w bukiecie, aż zobaczyłam ten 1 SMS. Najgorsze było przede mną”
„W Wielki Piątek mąż przyłapał mnie na gorącym uczynku. Zaserwowałam mu takie gorzkie żale, że to on wyszedł na winnego”
„Wielkanoc zbliżała się wielkimi krokami. W tym roku mieliśmy organizować uroczyste śniadanie dla obu naszych rodzin. Zgodziłam się na to z ciężkim sercem, czując wyrzuty sumienia, ale i trud obowiązków. Życie w kłamstwie było wyczerpujące”.
Przez chwilę myślałam, że jestem najgorszą osobą na świecie, oszukując człowieka, z którym miałam budować przyszłość. Kiedy stanął w drzwiach naszego salonu o trzy dni za wcześnie, byłam gotowa na potok łez i koniec mojego świata, ale prawda, która wtedy wyszła na jaw, całkowicie zmieniła moje postrzeganie naszej idealnej relacji. Czułam się jak w złotej klatce Nasz dom na przedmieściach wyglądał jak z okładki katalogu wnętrzarskiego. Mieliśmy wszystko, o czym marzyłam jako młoda dziewczyna. Duży ogród, przestronny salon z ogromnymi oknami i poczucie absolutnej stabilizacji. Jacek był dyrektorem w dużej firmie marketingowej, co wiązało się z ciągłymi wyjazdami. Jego terytorium obejmowało północną część kraju, więc większość tygodnia spędzał w Gdańsku. Wracał na weekendy, zmęczony, nieobecny myślami, zapatrzony w ekran swojego telefonu. Z czasem zaczęłam czuć się jak duch w tym ogromnym, pięknym muzeum. Każdy mój dzień wyglądał tak samo. Praca w biurze rachunkowym, powrót do pustego domu, gotowanie obiadu tylko dla siebie i wieczory spędzane na oglądaniu seriali, których fabuły nawet nie pamiętałam. Próbowałam z nim o tym rozmawiać, tłumaczyć, że oddalamy się od siebie. – Kochanie, przecież robię to dla nas – mawiał zawsze, pakując kolejną walizkę. – Jeszcze rok, może dwa, spłacimy dom i poproszę o przeniesienie do centrali. Musisz być cierpliwa. Moja cierpliwość miała jednak swoje granice. Gdzieś pomiędzy samotnymi wieczorami a mechanicznymi powitaniami w piątkowe wieczory, moje serce zaczęło szukać czegoś innego. Czegoś, co sprawiłoby, że znów poczuję się ważna. Wtedy w moim życiu pojawił się Dawid. Poznaliśmy się zupełnie przypadkowo, w kawiarni niedaleko mojego biura. Był architektem krajobrazu, człowiekiem o niesamowitej wrażliwości i ogromnym talencie do słuchania. Zaczęło się od niezobowiązujących rozmów przy kawie, potem były długie spacery po parku, aż w końcu stał się moją codziennością. Kiedy Jacek wyjeżdżał, Dawid wypełniał pustkę w moim życiu. Z nim potrafiłam rozmawiać godzinami o sztuce, marzeniach i najzwyklejszych, codziennych sprawach. Dawał mi uwagę, której tak bardzo mi brakowało. Szwagierka widziała więcej niż ja Wielkanoc zbliżała się wielkimi krokami. W tym roku to my mieliśmy organizować uroczyste śniadanie dla obu naszych rodzin. Zgodziłam się na to z ciężkim sercem, czując wyrzuty sumienia, ale i trud obowiązków. Życie w kłamstwie było wyczerpujące. Kiedy patrzyłam w lustro, nie poznawałam samej siebie. Kobieta, która kiedyś ceniła szczerość ponad wszystko, teraz ukrywała swoje prawdziwe uczucia przed całym światem. Kilka dni przed świętami zadzwoniła do mnie Sylwia, siostra Jacka. Zawsze miałyśmy dobre relacje, choć ostatnio wydawała się nieco zdystansowana. – Jak tam przygotowania do świąt? – zapytała, a w jej głosie usłyszałam dziwne napięcie. – Powoli do przodu – odpowiedziałam, wycierając z blatu mąkę, bo właśnie próbowałam upiec mazurka. – Kupiłam już większość rzeczy. Jacek wraca w piątek wieczorem, więc jakoś to wszystko zepniemy. – Jesteś pewna, że wraca w piątek? – dopytywała. – Tak mi powiedział. Dlaczego pytasz? – zdziwiłam się. – Nic, po prostu... – zawahała się na moment. – Czasem zastanawiam się, czy on na pewno jest tam tak bardzo zapracowany, jak mówi. Zauważyłaś, żeby ostatnio zachowywał się jakoś inaczej? Moje serce na moment zamarło. Byłam tak skupiona na ukrywaniu własnej tajemnicy, że zupełnie zignorowałam słowa Sylwii. Uznałam, że po prostu martwi się o brata, który pracował ponad siły. – Sylwia, wiesz, jaki on jest. Praca to jego żywioł. Na pewno wszystko jest w porządku – skłamałam gładko, choć tak naprawdę od dawna nie wiedziałam, co dzieje się w głowie mojego męża. Po tej rozmowie poczułam się jeszcze gorzej. Oszukiwałam nie tylko Jacka, ale i jego rodzinę, która uważała mnie za wzorową partnerkę. Postanowiłam, że po świętach muszę podjąć ostateczną decyzję. Musiałam zakończyć to podwójne życie, bo ciężar winy stawał się nie do zniesienia. Ten dzień zapamiętam na zawsze Był deszczowy, piątkowy ranek. Wzięłam w pracy urlop, żeby na spokojnie przygotować dom na przyjazd gości. Dawid przyjechał do mnie z samego rana. Chciał pomóc mi w zawieszeniu nowych zasłon w salonie i uporządkowaniu ciężkich donic na tarasie. Byliśmy pewni, że mamy mnóstwo czasu. Jacek miał być w Gdańsku jeszcze przez dwa dni. Kiedy Dawid stał na drabinie, próbując równo upiąć materiał, ja niosłam z kuchni herbatę. Śmialiśmy się z jakiegoś żartu, grała cicha muzyka z radia. Atmosfera była domowa, ciepła, zupełnie inna niż ta, która zazwyczaj panowała w tych ścianach. Wtedy to usłyszałam. Charakterystyczny zgrzyt klucza w zamku głównych drzwi. Zastygłam z kubkiem w dłoni. Zegar w przedpokoju wydawał się tykać dwa razy głośniej. Spojrzałam na Dawida. On też zesztywniał, w jednej chwili rozumiejąc, co się dzieje. Drzwi otworzyły się, a do przedpokoju wszedł Jacek. Miał na sobie mokry od deszczu płaszcz, a w ręku trzymał swoją torbę podróżną. Stanęłam w progu, nie mogąc wydusić z siebie ani słowa. Jacek spojrzał na mnie, potem jego wzrok powędrował do salonu, gdzie na drabinie, z kawałkiem materiału w dłoni, stał Dawid. Czas całkowicie się zatrzymał. W mojej głowie kłębiły się tysiące myśli. Spodziewałam się krzyku, awantury, trzaskania drzwiami. Byłam gotowa przyjąć na siebie każdy cios, bo wiedziałam, że na to zasłużyłam. Jacek jednak nie krzyczał. Zrobił coś, co zupełnie zbiło mnie z pantałyku. Odstawił powoli torbę na podłogę, zdjął płaszcz, powiesił go starannie na wieszaku i wszedł do salonu. – Dzień dobry – powiedział spokojnym, niemal wypranym z emocji głosem do Dawida. – Widzę, że zajmujesz się zasłonami. – Ja... ja tylko pomagałem Karinie – wyjąkał Dawid, powoli schodząc z drabiny. – Rozumiem – Jacek kiwnął powoli głową. – Ale chyba byłoby lepiej, gdybyś teraz wyszedł. Musimy z żoną porozmawiać. Dawid pospiesznie chwycił swoją kurtkę. Spojrzał na mnie przepraszająco, ale ja tylko delikatnie skinęłam głową. Kiedy usłyszałam, jak zamykają się za nim drzwi wejściowe, wiedziałam, że zostałam sama na placu boju. Prawda ścięła mnie z nóg Usiadłam na krześle przy wyspie kuchennej, czując, jak dreszcze przebiegają po całym moim ciele. Jacek nalał sobie szklankę wody, po czym usiadł naprzeciwko mnie. Patrzył na mnie wzrokiem, którego nie potrafiłam rozszyfrować. Nie było w nim złości ani nienawiści. Było tam coś na kształt... ulgi. – Ja mogę wszystko wytłumaczyć – zaczęłam, a łzy same napłynęły mi do oczu. – To nie tak miało wyglądać. Ja po prostu czułam się tutaj taka samotna... – Przestań – przerwał mi cicho. – Nie musisz niczego tłumaczyć. – Ale ja chcę! – byłam skołowana. – Zawiodłam cię, zniszczyłam wszystko, co mieliśmy! Ale to nie tylko moja wina. Miałam tyle pracy... Ciebie ciągle nie było… – Czyżby? – Mój mąż nie był przekonany. Wziął głęboki oddech i popatrzył w okno, za którym padał rzęsisty deszcz. – Zabawne, że to wszystko tak się potoczyło. A ja myślałem, jak ci to powiedzieć od dwóch miesięcy. Przestałam płakać. Jego słowa zawisły w powietrzu, ciężkie i niezrozumiałe. – Co masz na myśli? – zapytałam szeptem. – Nie wróciłem wcześniej z powodu świąt – powiedział, patrząc mi prosto w oczy. – Wróciłem, żeby się spakować. Nie mogłem znieść myśli o tym sztucznym, wielkanocnym śniadaniu z naszymi rodzinami. Nie mogłem dłużej udawać. – Udawać? – moje serce znów zaczęło bić szybciej, tym razem z zupełnie innego powodu. Jacek potarł zmęczoną twarz dłońmi. – Od prawie roku moje wyjazdy do Gdańska nie są do końca służbowe. Znaczy, na początku były. Ale potem... poznałem kogoś. Ma na imię Alicja. Wynajęliśmy razem małe mieszkanie blisko morza. Moje delegacje stały się wymówką, żeby spędzać z nią czas. Siedziałam w całkowitym bezruchu. Słowa, które do mnie docierały, wydawały się nierealne. Moje wyrzuty sumienia, nieprzespane noce, poczucie bycia najgorszą kobietą na świecie – wszystko to nagle zderzyło się z gigantyczną falą absurdu. Oszukiwaliśmy się nawzajem. Żyliśmy w jednym domu, dzieliliśmy rachunki, planowaliśmy święta, podczas gdy oboje myślami i sercem byliśmy już zupełnie gdzie indziej. Przypomniałam sobie rozmowę z Sylwią. Jej wahanie, jej dziwne pytania. Ona musiała coś podejrzewać, a może nawet wiedziała o wszystkim, tylko nie miała odwagi mi powiedzieć. – Dlaczego wcześniej mi nie powiedziałeś? – wykrztusiłam w końcu, czując dziwną mieszankę żalu i niesamowitej, wyzwalającej lekkości. – Bo byłem tchórzem – odpowiedział szczerze. – Bałem się podziału majątku, awantur, rozczarowania rodziny. Ale teraz... teraz widzę, że ty też ułożyłaś sobie świat na nowo. Jesteśmy kwita. Dostałam czystą kartę Dwie godziny później siedzieliśmy na podłodze w salonie, otoczeni stertami dokumentów, kartonami i wielkanocnymi ozdobami, których ostatecznie nigdy nie rozpakowaliśmy. Rozmawialiśmy o naszym rozstaniu z takim spokojem, jakbyśmy planowali listę zakupów na weekend. Bez krzyków, bez wzajemnych oskarżeń. Oboje wiedzieliśmy, że nasz związek skończył się dawno temu, zanim w ogóle pojawił się Dawid czy Alicja. Umarł z braku uwagi, w ciszy wielkiego, pustego domu. Od razu odwołałam rodzinne święta, tłumacząc wszystkim, że dopadł nas jakiś wirus. Nie chciałam jeszcze mierzyć się z pytaniami ciotek i rodziców. Jacek spakował swoje najważniejsze rzeczy i jeszcze tego samego popołudnia odjechał w stronę Gdańska, tym razem bez konieczności kłamania. Kiedy zostałam sama w domu, poczułam niewyobrażalną pustkę, ale jednocześnie niesamowitą ulgę. To był koniec pewnej epoki. Zrozumiałam, że nie zbuduję niczego trwałego, opierając się na fundamentach z kłamstw. Dlatego kilka dni później spotkałam się z Dawidem. Byliśmy na długim spacerze w naszym ulubionym parku. Powiedziałam mu o wszystkim. O mężu, o jego romansie, o moim poczuciu winy i o tym, że muszę najpierw pobyć sama. Dawid zrozumiał. Zawsze rozumiał. Rozstaliśmy się w zgodzie, bez żalu. Postanowiłam sprzedać nasz dom. Wynajęłam małe, jasne mieszkanie niedaleko centrum miasta. Zaczęłam od nowa, tym razem z pełną szczerością wobec samej siebie. Przestałam udawać kogoś, kim nie jestem. Cała ta sytuacja, choć niezwykle bolesna i pełna błędów, była mi potrzebna, żeby się przebudzić. Dziś, pijąc poranną kawę i patrząc na budzące się do życia miasto, czuję, że w końcu odzyskałam kontrolę nad własnym losem. Karina, 35 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Na zakupach wielkanocnych teściowa urządziła cyrk na cały sklep. Już przy kasie zrozumiała, że posunęła się za daleko” „Wiosenny grill skończył się naszym rozstaniem. Zrozumiałam, że nad moim związkiem od dawna było więcej chmur niż słońca” „Przed Wielkanocą wydałam więcej na paliwo niż na zakupy. Chciałam mieć idealne święta, ale oszukiwałam sama siebie”
„Zrezygnowałem z własnych marzeń, by wspierać karierę żony. W podziękowaniu usłyszałem, że jestem nieudacznikiem”
„Zanim się obejrzałem, przejąłem wszystkie obowiązki domowe. Gotowałem, sprzątałem, załatwiałem sprawy urzędowe, pilnowałem rachunków i dbałem o to, by po powrocie z biura Beata mogła po prostu odpocząć”.
Stojąc w przestronnej, nowoczesnej kuchni naszego apartamentu, po raz kolejny wycierałem blat, na którym nie było ani grama kurzu. Za oknem rozpościerał się widok na pulsujące życiem centrum miasta. Mieliśmy wszystko, o czym większość ludzi w naszym wieku mogła tylko pomarzyć. Luksusowe mieszkanie, drogie samochody, zagraniczne wyjazdy. Problem polegał na tym, że to wszystko było „jej”. Ja byłem tylko dodatkiem do tego idealnego obrazka. Zrezygnowałem z kariery Trzy lata temu, kiedy Beata dostała propozycję objęcia stanowiska dyrektora w ogromnej korporacji, musieliśmy podjąć decyzję. Mieszkaliśmy wtedy w mniejszym mieście, gdzie ja robiłem doktorat, a ona pracowała w lokalnej agencji. Jej nowa praca wymagała przeprowadzki i pełnego zaangażowania, nierzadko po kilkanaście godzin na dobę. Zgodziłem się zawiesić swoje badania. Powiedziałem sobie, że to tylko na chwilę, że pomogę nam się urządzić w nowym miejscu, a potem wrócę do nauki. Ale ta chwila przeciągnęła się w lata. Zanim się obejrzałem, przejąłem wszystkie obowiązki domowe. Gotowałem, sprzątałem, załatwiałem sprawy urzędowe, pilnowałem rachunków i dbałem o to, by po powrocie z biura Beata mogła po prostu odpocząć. Na początku była mi wdzięczna. Dziękowała mi za to, że zdejmuję z jej barków ciężar prozy życia. Jednak z czasem jej wdzięczność zaczęła topnieć, ustępując miejsca poczuciu wyższości. Stała się ważną panią dyrektor nie tylko w biurze, ale i w naszym domu. Pewnego piątkowego wieczoru zaprosiliśmy do nas znajomych z jej pracy. Przygotowałem wykwintną kolację. Podałem dania, uśmiechałem się i dbałem o to, by nikomu niczego nie brakowało. Siedzieliśmy w salonie, rozmawiając o najnowszych kampaniach reklamowych, o których nie miałem większego pojęcia. Starałem się W pewnym momencie jeden z nowych kolegów Beaty, spoglądając na mnie z uprzejmym zainteresowaniem, zadał to najgorsze z możliwych pytań. – A ty czym się właściwie teraz zajmujesz? Beata wspominała coś o nauce. Zanim zdążyłem otworzyć usta, by opowiedzieć o swoich dawnych badaniach i planach powrotu na uczelnię, moja żona roześmiała się głośno. – Mój mąż to moja osobista gosposia – rzuciła. – Zrezygnował z tych swoich probówek, żeby pilnować, czy koszule są dobrze wyprasowane. Można powiedzieć, że świetnie żyje na moim sukcesie. Ktoś musi zarabiać na ten piękny widok za oknem, prawda? Zapadła niezręczna cisza. Goście wymienili między sobą zakłopotane spojrzenia, a uśmiech na mojej twarzy zamarzł. Spojrzałem na Beatę, mając nadzieję, że zaraz obróci to w jakiś łagodniejszy żart, że przeprosi. Ona jednak patrzyła na mnie z nieskrywaną satysfakcją, jakby właśnie przypomniała mi o moim miejscu w szeregu. – To oczywiście duże uproszczenie – wykrztusiłem w końcu, starając się zachować resztki godności. – Aktualnie planuję powrót do projektów badawczych. – Jasne, kochanie, jasne – skwitowała z pobłażliwym uśmiechem i natychmiast zmieniła temat na wyniki kwartalne swojej firmy. Upokorzyła mnie Kiedy goście wyszli, próbowałem z nią o tym porozmawiać. Powiedziałem, że jej słowa mnie upokorzyły. Zamiast przeprosin, usłyszałem tylko, że jestem przewrażliwiony, brakuje mi dystansu do siebie i że przecież powiedziała samą prawdę. Kilka tygodni później, w pewne mgliste przedpołudnie, rutynowo przeglądałem swoją dawną skrzynkę mailową. Rzadko tam zaglądałem, bo przypominała mi o życiu, które porzuciłem. Tym razem jednak na samej górze widniała wiadomość od mojego dawnego promotora. Temat brzmiał: „Propozycja współpracy”. Otworzyłem wiadomość. Profesor pisał, że pamięta moje zaangażowanie i doskonałe wyniki badań. Informował, że właśnie otrzymał ogromny grant na międzynarodowy projekt badawczy i kompletuje zespół w instytucie w Szwajcarii. Zaproponował mi półroczny, niezwykle prestiżowy staż z gwarancją późniejszego zatrudnienia. To była szansa, która zdarza się raz w życiu. Bilet powrotny do świata, za którym tak bardzo tęskniłem. Czułem, jak moje serce zaczyna bić szybciej, a w głowie pojawiają się wizje pracy w nowoczesnym laboratorium. Przez resztę dnia chodziłem jak w transie. Przygotowałem ulubioną kolację Beaty, kupiłem kwiaty. Chciałem jej o wszystkim opowiedzieć w odpowiedniej atmosferze. Wierzyłem, że mimo naszych ostatnich problemów, ona zrozumie, jak ważne to dla mnie jest. Przecież ja wspierałem ją przez tyle lat, teraz nadeszła jej kolej. Byłem podekscytowany Kiedy wróciła z pracy, wyglądała na zmęczoną, ale zadowoloną. Zjedliśmy posiłek, a ja w końcu zebrałem się na odwagę. – Dostałem dzisiaj niezwykłą propozycję. Mój dawny promotor otwiera projekt w Szwajcarii. Chce mnie w swoim zespole. To półroczny staż, całkowicie opłacony, z perspektywą etatu. Beata odłożyła sztućce i spojrzała na mnie tak, jakbym właśnie powiedział, że zamierzam polecieć w kosmos. – Szwajcaria? Ty? – zapytała, a na jej ustach wykwitł ten sam pobłażliwy uśmiech, którym obdarzyła mnie przy znajomych. – Przecież ty od trzech lat nie miałeś w ręku niczego poza mopem i patelnią. Jak ty sobie to wyobrażasz? – Będę musiał trochę nadrobić, ale profesor we mnie wierzy. To moja szansa, żeby wrócić do zawodu. – A co z domem? Co ze mną? – Jej głos stał się nagle ostry i chłodny. – Myślisz, że ja mam czas zajmować się praniem i gotowaniem? Przecież to absurd. Odpisz mu, że nie jesteś zainteresowany. Nie będziemy wywracać naszego życia do góry nogami z powodu jakiegoś twojego kaprysu. – To nie jest kaprys! – podniosłem głos. – To moje życie i moja kariera, z której zrezygnowałem dla ciebie! Teraz oczekuję, że mnie wesprzesz. Wyśmiała mnie Wstała od stołu, zrzucając serwetkę na podłogę. – Niczego nie będę wspierać. Jeśli tam pojedziesz, nie masz po co wracać – rzuciła i zamknęła się w sypialni. Przez kolejne dni w naszym domu panowała lodowata atmosfera. Mijaliśmy się w milczeniu. Ja jednak nie zrezygnowałem. Odpisałem profesorowi, że jestem bardzo zainteresowany i poprosiłem o kilka dni na załatwienie spraw organizacyjnych. Zacząłem nawet przeglądać oferty wynajmu małych pokoi w okolicach instytutu. Czułem, że odzyskuję kontrolę nad własnym losem. Czwartego dnia wieczorem Beata wróciła z pracy wcześniej niż zwykle. Jej twarz była blada, a oczy zaczerwienione. Usiadła na kanapie i ukryła twarz w dłoniach. Zaniepokojony podszedłem do niej. – Co się stało? – zapytałem ostrożnie. Spojrzała na mnie, a z jej oczu popłynęły łzy. – Byłam u lekarza – wyszeptała, pociągając nosem. – Jestem w ciąży. Te słowa uderzyły we mnie z taką siłą, że musiałem usiąść. Dziecko. Od dawna o tym nie rozmawialiśmy, zawsze powtarzała, że to nie jest odpowiedni moment na powiększanie rodziny ze względu na jej stanowisko. A teraz, nagle, w tej samej chwili, gdy zamierzałem wyjechać… – Nie wiem, co powiedzieć – wyjąkałem. – Jesteś pewna? – Tak. Zrobiłam test, a potem poszłam na badanie krwi. To wczesny etap, ale to prawda – chwyciła mnie za rękę, a jej dłoń była zimna. – Ja się boję. Nie poradzę sobie z tym wszystkim sama. Z pracą, z ciążą… Potrzebuję cię tutaj. Proszę, nie zostawiaj mnie teraz. Byłem przerażony Patrzyłem w jej zapłakane oczy i czułem, jak moje plany o Szwajcarii rozsypują się w drobny pył. Jak mógłbym zostawić ciężarną żonę? Jak mógłbym postawić własne ambicje ponad nasze dziecko? To byłoby niewybaczalne. Przytuliłem ją mocno, starając się stłumić w sobie ogromny ból po stracie marzeń. – Zostanę – powiedziałem cicho. – Będę z tobą. Następnego ranka napisałem do profesora wiadomość z odmową. Wymyśliłem jakieś wymówki o trudnej sytuacji rodzinnej. Kiedy wcisnąłem przycisk „wyślij”, czułem się, jakbym własnoręcznie zamykał za sobą drzwi do lepszego świata. Minęły dwa tygodnie. Beata wróciła do swojej dawnej formy. Szybko zapomniała o łzach, znów była pewną siebie dyrektorką, a ja znów stałem się jej cieniem. Niepokoiło mnie jednak to, że całkowicie unikała tematu ciąży. Nie chciała rozmawiać o wizytach u ginekologa, twierdziła, że na wszystko jest jeszcze czas i że czuje się doskonale. Pewnego popołudnia zapomniała zabrać do pracy ważnych dokumentów, które zostawiła w swojej drugiej torebce. Zadzwoniła do mnie z prośbą, żebym je znalazł i przywiózł do biura. Otworzyłem jej torbę i zacząłem przeglądać zawartość. Dokumenty leżały na samym dnie. Kiedy po nie sięgałem, mój wzrok padł na coś, co sprawiło, że moje serce na ułamek sekundy przestało bić. Nie mogłem uwierzyć Małe, tekturowe opakowanie. To były tabletki antykoncepcyjne. Pudełko było otwarte. Wyciągnąłem blister. Brakowało w nim paru pigułek. Spojrzałem na paragon ze znanej mi apteki, który był obok. Zakupione zaledwie kilka dni temu. Usiadłem na podłodze w przedpokoju, wpatrując się w ten mały kawałek plastiku i folii. Moje myśli wirowały. Kobieta w ciąży nie kupuje i nie zażywa tabletek antykoncepcyjnych. To nie miało żadnego sensu. A raczej miało – jeden, przerażający i okrutny sens. Nie pojechałem do jej biura. Wysłałem dokumenty kurierem miejskim, a sam usiadłem w salonie, czekając na jej powrót. Każda godzina dłużyła się w nieskończoność. Czułem obrzydzenie do samego siebie, że dałem się tak łatwo zmanipulować. Kiedy weszła do mieszkania, od razu zauważyła, że coś jest nie tak. Siedziałem w fotelu, a na stoliku przed mną leżało otwarte pudełko z tabletkami. – Co to ma znaczyć? – zapytała, zdejmując płaszcz. Jej głos był zaskakująco opanowany. Przeniosła wzrok ze mnie na stolik. – Przeszukujesz moje rzeczy? – Szukałem dokumentów, o które prosiłaś – odpowiedziałem spokojnie, choć w środku cały się trząsłem. – Dlaczego zażywasz tabletki, skoro jesteś w ciąży? Okłamała mnie Zatrzymała się w połowie kroku. Przez krótką chwilę widziałem w jej oczach panikę, ale zaraz potem jej twarz stężała. Przyjęła swoją ulubioną, chłodną postawę bizneswoman, która właśnie musi uporać się z trudnym pracownikiem. – Bo nie jestem w żadnej ciąży – powiedziała bez cienia skruchy. Podeszła do stolika i wrzuciła tabletki z powrotem do torebki. – I dobrze o tym wiesz. Nie udawaj głupiego. – Okłamałaś mnie? – Mój głos w końcu się załamał. – Wymyśliłaś dziecko, żeby zatrzymać mnie w domu? Żebym zrezygnował z jedynej szansy na powrót do normalnego życia? – Normalnego życia? – prychnęła. – Adam, ty byś tam sobie nie poradził. Przez trzy lata siedziałeś w kapciach i gotowałeś obiady. Zginąłbyś w tym wielkim świecie nauki. Zrobiłam ci przysługę. Chroniłam cię przed kompromitacją. Słuchałem jej słów i nie mogłem uwierzyć, że ta osoba stoi przede mną. Zrozumiałem, że ona nigdy nie dbała o moje dobro. Chodziło wyłącznie o jej wygodę. O to, by mieć w domu kogoś, kto ugotuje, posprząta i kogo można bezkarnie poniżać, by samemu poczuć się lepiej. – Zrobiłaś to dla siebie – powiedziałem cicho, wstając z fotela. – Potrzebowałaś gosposi, z której możesz kpić przy znajomych. Bałaś się, że gdybym osiągnął sukces, przestałbym być na twoje każde zawołanie. Jesteś toksyczna. – O, proszę, nagle stałeś się psychologiem! – krzyknęła, a maska obojętności w końcu opadła. – Kim ty bez mnie jesteś? Nikim! Wszystko, co masz, jest kupione za moje pieniądze! Nie masz dokąd pójść! Odzyskałem siebie Nie odpowiedziałem. Skierowałem się do sypialni i wyciągnąłem z szafy największą walizkę. Nie spakowałem niczego, co zostało kupione z jej pensji. Wziąłem tylko stare ubrania, książki, notatki i resztki oszczędności, które miałem na swoim dawnym, prywatnym koncie. Stała w drzwiach i patrzyła, początkowo z niedowierzaniem, a potem z rosnącą wściekłością, rzucając w moją stronę najróżniejsze oskarżenia. Kiedy wychodziłem z mieszkania, nie odwróciłem się ani na chwilę. Zostawiłem klucze na komodzie w przedpokoju. Zamknąłem za sobą drzwi, odcinając się od luksusowej klatki i kobiety, która z premedytacją niszczyła moje życie. Zatrzymałem się w tanim motelu na obrzeżach miasta. Następnego dnia rano napisałem kolejną wiadomość do mojego dawnego promotora. Wyjaśniłem, że moja sytuacja życiowa uległa drastycznej zmianie i błagałem o ponowne rozpatrzenie mojej kandydatury, jeśli miejsce nie zostało jeszcze obsadzone. Odpisał po dwóch godzinach. Zgodził się. Dziś zaczynam szykować się na wyjazd. Wiem, że czeka mnie trudna droga. Straciłem trzy lata, pozwoliłem się stłamsić i upokorzyć. Ale kiedy patrzę w lustro, w końcu widzę człowieka, którym zawsze chciałem być. Człowieka, który popełnił błąd, ufając niewłaściwej osobie, ale który znalazł w sobie siłę, by wyrwać się z toksycznego koszmaru. Adam, 32 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Żona kłóci się z moją matką o odkurzacz, a ja wolę siedzieć cicho. Ten bałagan między nami trudno będzie posprzątać” „Kiedy córka się rozwiodła, przyjęłam ją pod swój dach z otwartymi ramionami. A teraz traktuje rodzinny dom jak hotel” „Chciałem połechtać męskie ego i zacząłem biegać. Na maratonie mam najlepszy czas, bo rodzinę zepchnąłem na boczny tor"
„Teściowa mojemu mężowi kupowała drogie prezenty, a ja dostawałam same śmieci. Odwdzięczyłam się na jej urodzinach”
„Zaraz po pracy wyrwałam się na zakupy i, powiem szczerze, takiej frajdy z wydawania ciężko zarobionych pieniędzy dawno nie miałam. Potem drugi raz się cieszyłam przy pakowaniu, aż mi się gęba śmiała na myśl o minie teściowej, kiedy otworzy prezent”.
Nie wiem, czym sobie zasłużyłam na takie traktowanie, ale zawsze dostaję od teściowej jakieś za duże ciuchy, stare kosmetyki albo inne barachło. Nie jestem szczególnie zawzięta, ale po ostatnich świętach dałam sobie słowo honoru, że nie będę więcej przygotowywać prezentów dla teściowej, a jeśli już życie mnie do tego zmusi, odegram się za wszystkie upokorzenia. Dość udawania, że deszcz pada, gdy ktoś mi pluje w twarz! – Przesadzasz – stwierdził Filip, gdy go uczciwie poinformowałam o swojej decyzji. – Mama już taka jest… – Złośliwa i wredna? – podsunęłam. – Po prostu nie przywiązuje takiej wagi do prezentów jak ty – nadął się. Akurat! Nikt mi nie powie, że przypadkowo można kogoś tak sponiewierać jak ona mnie – to wymaga zastanowienia. Na przykład kapcie – podeszwa tak sztywna, że można nią zabić, góra z miśka w burym kolorze. Nie dość, że paskudztwo, to jeszcze w rozmiarze 42, gdy noszę 36. Do tego perfumy z zepsutym psikaczem, płyn do higieny intymnej i książka „Nałóg jedzenia”. Myślałam, że się popłaczę, gdy rozpakowałam paczkę. A synuś zołzy twierdzi, że „taka już jest”! To dlaczego on dostał nowego iPhona, a nie na przykład kalesony i środek przeciwko grzybicy stóp?! Tym razem dam jej popalić Zaznaczam, że to nie zdarzyło się jeden raz, lecz jest stałą praktyką przez całe nasze pięcioletnie wspólne życie! Gdybym gromadziła te skarby od teściowej, jak nic uzbierałby się pełen kosz na śmieci przeterminowanych kosmetyków, gadżetów rozsypujących się już przy odwijaniu pozłotka i niewymiarowych ciuchów. Najgorsze, że za każdym razem trzeba zadzwonić do szanownej mamusi i podziękować, bo tak wypada. Pewnie, że mogłoby być gorzej, mogłaby jeszcze osobiście pojawiać się na różnych uroczystościach, na szczęście ma za daleko… Ale może wtedy wstyd by ją powstrzymał przed dawaniem takich „cudów”? Tak czy inaczej, obiecałam sobie, że się więcej w jej gry bawić nie będę. Skończyło się bieganie po sklepach i pilnowanie aukcji na Allegro, żeby mamusi dogodzić. Filip niby zaakceptował moją decyzję, ale coś mi się zdaje, że nie do końca do niego dotarło: za tydzień teściowej urodziny, a ten wciąż zasłania się brakiem czasu. – Nie miałem kiedy iść do galerii po prezent – powtarza codziennie. – Moja wina, że jestem zagoniony? Akurat… Codziennie ma godzinę wolną na lunch, ale on woli siedzieć z kolegami w pizzerii, niż rozejrzeć się za podarkiem dla mamusi. Mógł zresztą kupić go przez internet, gdyby nie zwlekał do ostatniej chwili! Trzy dni przed urodzinami teściowa zadzwoniła i zaczęła opowiadać Filipowi, jaką piękną imprezę organizuje. Taka szkoda, że go nie będzie! Może by jednak przyjechał? Przyjdą jego wychowawczyni z podstawówki, zastępca wójta i ta Halinka, z którą chodził, zanim go na dziecko złapałam… A mój mąż, idiota, jeszcze mi wszystko zreferował słowo po słowie, a na końcu zawołał: – Renia, kup prezenty jakieś, nie wiedziałem, że już tak późno! Załatw to, proszę, wiesz, że ja głowy nie mam do takich rzeczy! – Ja paczkę mogę zrobić – zgodziłam się łaskawie. – Ale taką, jak ona dla mnie zawsze szykuje. I uprzedzam cię solennie, zemsta moja będzie słodka! Miód i orzeszki. – Na pewno nie będziesz złośliwa, przecież wiem… Ty nie jesteś taka. – Jestem – zapewniłam. – Żebyś potem żalu nie miał. I telefony z podziękowaniami odbierasz sam, jasne? – zastrzegłam lojalnie. Sama nie wiem, czy ten mój chłop taki wygodny czy zwyczajnie naiwny… Może w czary wierzy, w moc zaklinania rzeczywistości? Czekałam na reakcję Na drugi dzień, zaraz po pracy wyrwałam się na zakupy i, powiem szczerze, takiej frajdy z wydawania ciężko zarobionych pieniędzy dawno nie miałam. Potem drugi raz się cieszyłam przy pakowaniu, aż mi się gęba śmiała na myśl o minie teściowej. Jeszcze tego samego dnia zaniosłam pakunek na pocztę i wysłałam, żeby mnie przypadkiem wyrzuty sumienia nie powstrzymały. A z Filipa taki dobry synuś, że nawet nie zapytał, co mamusi sprawiłam. „Chyba mnie nie traktuje serio” – pomyślałam. – Jego błąd”. Jakoś trzy dni później ktoś zadzwonił. Spojrzałam na wyświetlacz – teściowa, więc dałam telefon mężowi. Ten łapami zamachał, że nie, tylko nie on. Położyłam więc komórkę na stole i wyszłam – mieliśmy umowę, że on podziękowania przyjmuje! Matula męczyła Filipa z pół godziny albo i dłużej, już się zaczęłam zastanawiać, czy mu kanapek nie zanieść, zanim z głodu padnie. – Coś ty jej na te urodziny wysłała? – rzucił się na mnie, ledwo skończyli gadać. – Chyba nie jakieś przeterminowane barachło?! Uśmiechnęłam się skromnie. I pomyślałam, że jednak doskonale rejestrował, co jego ślubna od szanownej mamuni dostawała. – Nie podobało się? – zapytałam. – Co jej wysłałaś? – Same porządne rzeczy, ja dziadostwa ludziom nie daję. P Strój kąpielowy i czepek, bo chyba nie zamierza do końca życia bać się wody jak przedszkolak, zresztą chodzenie na basen jest zdrowe… i koronkowe pończochy samonośne – zakończyłam. – Niech teść też ma trochę uciechy. – Tyś chyba na głowę upadła! – wydarł się Filip. – Jak mogłaś?! – Nie „mogłam”, tylko musiałam – wyjaśniłam. – Ty dałeś ciała i proszę bez scen, bo cię uprzedzałam. – Nie przypuszczałem, że jesteś taka porąbana – rzucił we mnie ze złości poduszką. – Ty wiesz, że ona otworzyła paczkę przy gościach?! No, sorry… Po prostu nie wytrzymałam i ryknęłam śmiechem, wyobrażając sobie ten obrazek. Ależ musiała mieć minę! Filip spojrzał tylko na mnie tarzającą się na fotelu i wyszedł, trzasnąwszy drzwiami, aż szyby zadzwoniły. Teraz będzie miał focha i czekał na przeprosiny – niedoczekanie! Skończyły się czasy, gdy się po Reni jeździło jak po łysej kobyle! Renata, 33 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Pieniądze z emerytury chowałam zawsze do koperty. Gdy zaczęły znikać, wiedziałam, kto ma lepkie ręce” „Teściowa pilnowała, żebyśmy w Wielki Post nie jedli mięsa w piątki. Podałam na obiad coś, przez co włosy stanęły jej dęba” „Kupiłam jasną farbę do salonu. Podczas remontu odkryłam, jak bardzo wypłowiało nasze małżeństwo”
„Na Wielkanoc robiłam żurek, białą kiełbasę i 3 mazurki, a dom pachniał babką. Dłużej nie chcę być kucharką i bankomatem”
„Wszystko, od zaplanowania menu, przez wyczyszczenie każdego zakamarka w domu, aż po zdobycie najświeższych składników, spoczywało na moich barkach. Nigdy wcześniej głośno nie narzekałam. Traktowałam to jako swój obowiązek, wyraz miłości do bliskich”.
Zawsze uważałam, że święta to magiczny czas radości, dopóki nie spojrzałam na swój wyciąg z konta i opuchnięte ze zmęczenia dłonie. Przez lata byłam niewidzialnym trybikiem w naszej rodzinnej maszynie, aż w końcu powiedziałam dość, a wielkanocny stół o mało nie rozpadł się na kawałki. Traktowałam to jak swój obowiązek Marzec zawsze zaczynał się u mnie tak samo. Kiedy inni cieszyli się pierwszymi promieniami wiosennego słońca, ja w głowie układałam już niekończące się listy zadań. Pracuję jako księgowa w dużej firmie logistycznej, co oznacza, że przełom kwartałów to dla mnie czas wzmożonego wysiłku. Zamykanie bilansów, raporty, nadgodziny. A jednak to nie praca zawodowa spędzała mi sen z powiek, lecz zbliżająca się Wielkanoc. W naszym domu od lat obowiązywał niepisany podział ról. Mój mąż, Tomasz, zajmował się przyniesieniem z piwnicy ozdób i odkurzeniem samochodu przed wyjazdem do rodziny. Moja dorosła córka, Karolina, obiecywała, że ułoży serwetki na stole. Mój syn, Mateusz, studiował w innym mieście i pojawiał się zazwyczaj w Wielki Piątek wieczorem, pytając od progu, co jest do jedzenia. Cała reszta, od zaplanowania menu, przez wyczyszczenie każdego zakamarka w domu, aż po zdobycie najświeższych składników, spoczywała na moich barkach. Nigdy wcześniej głośno nie narzekałam. Traktowałam to jako swój obowiązek, wyraz miłości do bliskich. Wydawało mi się, że tak po prostu musi być. Moja mama tak robiła, moja babcia tak robiła, więc ja również podążałam tą utartą ścieżką. Wstawałam w soboty o świcie, żeby pojechać na targ na drugim końcu miasta, bo tam sprzedawali najlepsze wiejskie jajka i rzodkiewki, które nie smakowały jak woda. Potem pędziłam do specjalistycznego sklepu, żeby kupić bezglutenową mąkę i wegańskie zamienniki nabiału dla Karoliny. Na koniec czekała mnie wizyta w dużej hali targowej, by spełnić oczekiwania mojej teściowej, która uznawała tylko konkretny rodzaj wędlin z jednej, jedynej sprawdzonej wędzarni. Koszty przekraczały mój budżet Tego roku coś jednak zaczęło we mnie pękać. Wszystko za sprawą jednej, z pozoru niewinnej rozmowy w biurze. Siedziałam przy biurku z moją redakcyjną koleżanką, Ewą, jedząc szybkie śniadanie przed kolejnym spotkaniem z klientem. – Wiesz, u nas w tym roku wprowadziliśmy nową zasadę – powiedziała Ewa, mieszając herbatę. – Rozpisaliśmy z rodzeństwem i mężem w arkuszu kalkulacyjnym, kto co kupuje i kto za co płaci. Koniec z tym, że ja zostawiam pół wypłaty w sklepie, a oni przychodzą na gotowe. Byli w szoku, jak zobaczyli, ile kosztuje zorganizowanie trzech dni jedzenia dla dziesięciu osób. Jej słowa zapadły mi głęboko w pamięć. Wróciłam po pracy do domu, usiadłam przy kuchennym stole i wyjęłam notes, w którym co roku planowałam wydatki. Zaczęłam spisywać wszystko, co musiałam kupić. Lista ciągnęła się w nieskończoność. Trzy rodzaje mięs, składniki na sałatki, jajka, pieczywo, ciasta, owoce, napoje. Do tego specyficzne produkty dla Karoliny, które kosztowały trzykrotnie więcej niż ich tradycyjne odpowiedniki. Następnie doliczyłam środki czystości, bo przecież okna nie umyją się same, a obrusy wymagały odplamiania i krochmalenia. Gdy podsumowałam szacunkowe koszty w oparciu o aktualne ceny z gazetek reklamowych, długopis wypadł mi z ręki. Kwota była astronomiczna. Znacznie przekraczała mój zaplanowany budżet domowy, a przecież dopiero co opłaciłam rachunki za ogrzewanie i wymieniłam opony w samochodzie. Zdałam sobie sprawę, że aby to wszystko zorganizować, musiałabym zrezygnować z odłożenia pieniędzy na wyjazd w góry, o którym marzyłam od jesieni. Nikt się nie kwapił do pomocy Postanowiłam działać. Przecież jesteśmy dorosłymi, rozsądnymi ludźmi. Rodzina to drużyna, prawda? Tak przynajmniej sobie powtarzałam, przygotowując niedzielny obiad. Zaprosiłam Tomasza, Karolinę i poprosiłam Mateusza, żeby połączył się z nami przez internetowy komunikator. Chciałam, żebyśmy omówili tę kwestię wspólnie, na spokojnie. Gdy talerze po rosole były już puste, wyciągnęłam na środek stołu moją rozpiskę. – Słuchajcie, zbliżają się święta – zaczęłam, starając się, by mój głos brzmiał łagodnie. – Zrobiłam wstępny kosztorys i plan zakupów. W tym roku ceny poszły mocno w górę. Chciałabym, żebyśmy podzielili się kosztami i obowiązkami. Nie jestem w stanie sama tego wszystkiego sfinansować, ani fizycznie przynieść ze sklepów. W jadalni zapadła ciężka, niewygodna cisza. Tomasz odchrząknął, bawiąc się widelcem. Karolina natychmiast skrzyżowała ręce na piersi, a na ekranie laptopa widziałam, jak mój syn nagle traci zainteresowanie rozmową, wpatrując się w coś poza kadrem. – Przecież to tylko kilka dni – odezwał się w końcu Tomasz. – Po co robić z tego taki problem? Zawsze jakoś dawałaś radę. Kupmy trochę mniej i po kłopocie. Przecież wiesz, że dopiero co opłaciłem ubezpieczenie domu. Nie mam teraz wolnej gotówki na takie fanaberie. Zaczerpnęłam głęboko powietrza. – Fanaberie? – zapytałam cicho. – Tradycyjne jedzenie, o które co roku mnie prosisz, to fanaberia? – Oj mamo, nie dramatyzuj – wtrąciła się Karolina, przewracając oczami. – Ja naprawdę niewiele jem. Wystarczy mi jakaś sałatka i moje tofu. Poza tym odkładam na wyjazd ze znajomymi na majówkę. Mam wyliczony każdy grosz. Przecież nie zrezygnuję z wyjazdu przez Wielkanoc. Zawsze płaciliście wy. Syn z ekranu dodał szybko, że on jako student ma mnóstwo wydatków na materiały naukowe i ledwo wiąże koniec z końcem, mimo że pracuje dorywczo. Prawda była taka, że całe swoje oszczędności wydawał na nowe gadżety elektroniczne, ale o tym nikt nie wspominał głośno. Nie przyłożę do tego ręki Słuchałam ich wymówek i czułam, jak wzbiera we mnie uczucie, którego nie potrafiłam początkowo nazwać. To nie był gniew. To był głęboki, dojmujący smutek. Patrzyłam na trójkę najbliższych mi ludzi, którym poświęciłam całe swoje życie, i docierało do mnie, że dla nich moje starania są niczym. Byli przekonani, że magia świąt tworzy się sama z siebie. Że czyste obrusy rosną w szafkach, a skomplikowane dania teleportują się z półek sklepowych prosto na półmiski w naszej jadalni. – Rozumiem – powiedziałam w końcu, kładąc dłonie płasko na blacie stołu. Mój spokój musiał ich zaskoczyć, bo wszyscy wpatrywali się we mnie z uwagą. – Tomek, skoro uważasz, że zawsze daję radę i to żaden problem, to w tym roku dacie radę wy. Skoro twoje specjalne zakupy, Karolina, to nic wielkiego, kupisz je sobie sama. Ja się z tego wycofuję. Zabrałam swój notatnik. Podarłam kartkę z rozpisanym menu na kilka kawałków i położyłam strzępy papieru na środku stołu. – Co ty wygadujesz? – Tomasz uniósł głos, wyraźnie zbity z tropu. – Jak to się wycofujesz? A co z mamą? Przecież ona przyjeżdża w niedzielę rano, oczekuje normalnych świąt. Co jej powiemy? – Powiecie jej, że w tym roku święta organizujecie wy – odpowiedziałam, wstając od stołu. – Ja jutro idę do pracy. Po pracy mam zamiar pójść na spacer, a w weekend zamierzam czytać książkę. Na mojej karcie nie ma środków na sfinansowanie całego wydarzenia, a w moich rękach nie ma siły na noszenie siat z ziemniakami i napojami. Musicie poradzić sobie sami. Nie czekałam na ich reakcję. Zabrałam swój kubek i wyszłam z kuchni, zamykając za sobą drzwi do sypialni. Serce biło mi jak oszalałe, ale pierwszy raz od lat czułam, że oddycham pełną piersią. Każdy dostał swoją lekcję Kolejne dni były próbą sił. Spodziewałam się, że szybko zrezygnują i przeproszą, ale ich duma wzięła górę. We wtorek wieczorem Tomasz wrócił z pracy i z ostentacyjnym westchnieniem zabrał kluczyki do samochodu. Oświadczył, że jedzie na zakupy i udowodni mi, jak bardzo przesadzam. Około godziny dziewiętnastej mój telefon zaczął wibrować. Odrzuciłam pierwsze połączenie, ale zadzwonił ponownie. – O co chodzi? – odebrałam, nie odrywając wzroku od książki. – Słuchaj... – głos mojego męża brzmiał zupełnie inaczej niż w niedzielę. Był ściszony, niemal błagalny. – Stoję przed półką z mąkami. Skąd mam wiedzieć, która jest do tego twojego ciasta? Tu jest kilkanaście rodzajów. I jeszcze jedno... byłem na stoisku mięsnym. Czy ty wiesz, ile oni sobie życzą za kilogram tej wędliny, co zawsze kupujesz dla mojej matki? Przecież to jest rozbój w biały dzień. Czułam lekką satysfakcję, ale starałam się tego nie okazywać. – Dokładnie tyle samo, ile płaciłam w zeszłym miesiącu i w zeszłym roku. Radź sobie, kochanie. Mówiłeś, że to tylko kilka dni. Rozłączyłam się. Godzinę później wrócił. Jego twarz była szara ze zmęczenia. Postawił na podłodze dwie duże torby. Ze środka wystawały przypadkowe produkty. Kupił zły chrzan, pomylił rodzaje śmietany, a zamiast ulubionych warzyw przyniósł coś, co wyglądało na lekko zwiędłe resztki z najniższej półki. Paragon leżał na stole. Gdy na niego spojrzał, pokręcił z niedowierzaniem głową. W środę swoją lekcję odebrała Karolina. Zdecydowała się pojechać do sklepu ze zdrową żywnością, by kupić swoje produkty. Wróciła bardzo cicha. Usiadła na kanapie obok mnie i długo patrzyła w okno. – Zapłaciłam za trzy rzeczy tyle, ile normalnie wydaję na paliwo na cały tydzień – wyznała cicho. – Pani przy kasie powiedziała, że ceny urosły, ale nie sądziłam, że aż tak. Zawsze zjadałam to, co mi przygotowałaś i nigdy nie pomyślałam... przepraszam. Po prostu nie wiedziałam. Zrobiło mi się jej żal, ale wiedziałam, że ten proces musi potrwać do końca. Czułam się jak gość W Wielki Czwartek odbyło się ciche zebranie, o którym dowiedziałam się dopiero później. Tomasz, Karolina i Mateusz połączyli siły. Zrzucili się solidarnie na resztę potrzebnych rzeczy. Co więcej, w piątek wieczorem, po moim powrocie z pracy, zastałam widok, którego nie widziałam od dekad. Tomasz stał w kuchni w fartuchu w kwiatki, próbując obrać ogromny garnek warzyw na sałatkę. Podłoga była świeżo umyta, a z piekarnika wydobywał się zapach, który może nie był idealny, ale świadczył o włożonym wysiłku. Karolina z uporem maniaka przecierała kurze na najwyższych półkach, a z głośników leciała cicha muzyka. Nikt nic nie mówił, ale wszyscy wiedzieliśmy, że coś się zmieniło. W sobotę rano poszliśmy razem po ostatnie świeże produkty. Podział był jasny – ja wskazywałam kierunek, oni nosili i płacili. Gdy przygotowywaliśmy stół, było więcej śmiechu niż stresu. Czułam zmęczenie, ale po raz pierwszy było to zmęczenie dzielone na cztery dorosłe osoby. W niedzielny poranek zjawiła się teściowa. Natychmiast zauważyła, że obrus nie jest wyprasowany w idealną kostkę, a jej ukochana wędlina ma nieco inny kolor. Zmarszczyła brwi, gotowa wygłosić swój coroczny, krytyczny komentarz. I w tym momencie wydarzyło się coś niesamowitego. – Mamo – odezwał się Tomasz, nakładając jej porcję na talerz. – W tym roku za te przysmaki i organizację odpowiadamy my. Jeśli coś nie smakuje idealnie, to wyłącznie nasza wina. Zapomnieliśmy przez lata, jak wielką pracę wkładała w to wszystko moja żona. Proszę, doceń to, co mamy, bo kosztowało nas to mnóstwo czasu i pieniędzy. Teściowa zamilkła. Spojrzała na mnie, potem na swojego syna, a jej twarz złagodniała. Zjadła wszystko, a nawet poprosiła o dokładkę. Siedząc przy stole, spoglądałam na moją rodzinę. Świąteczne menu było skromniejsze niż zazwyczaj. Ozdoby na stole nie układały się w perfekcyjną kompozycję. Niektóre potrawy wyszły za słone, inne zbyt suche. Ale nigdy wcześniej nie smakowały mi tak bardzo. To były pierwsze święta, w których nie byłam pracownikiem obsługi, lecz gościem we własnym domu. Ta jedna kłótnia, to jedno stanowcze odcięcie się od niewdzięcznej roli, uratowało moje zdrowie i nasze relacje. Zrozumiałam, że czasami trzeba pozwolić wszystkiemu runąć, żeby inni mogli zobaczyć fundamenty, na których to wszystko stało. Wioletta, 54 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Najpierw był remont sypialni i niewinna kawa żony z robotnikiem. Potem odkryłem, co naprawdę budują za moimi plecami” „Mąż zapewniał, że haruje przy remoncie. W rzeczywistości urządzał miłosną kryjówkę, a ja finansowałam jego zdradę” „Podczas wesela przyjaciół poszłam odetchnąć do toalety. Za drzwiami zobaczyłam scenę, która zakończyła moje małżeństwo”
„Na Wielkanoc zamykam dom na cztery spusty. Nie mam zamiaru kolejny raz zostać z górą talerzy i złamanym sercem”
„Pamiętam ciszę, która wtedy zapadła w domu. Stałam przy stole i patrzyłam na puste talerze. Po tamtej Wielkanocy coś we mnie pękło. Nie była to złość. Bardziej zmęczenie. W tym roku, kiedy w sklepie zobaczyłam pierwsze wielkanocne ozdoby, poczułam tylko jedno: nie chcę tego znowu przeżywać”.
Stałam przy oknie i patrzyłam na ogród, w którym dopiero zaczynały pojawiać się pierwsze wiosenne kolory. Kiedyś o tej porze planowałam już wielkanocne śniadanie dla całej rodziny. Teraz jednak myśl o tym wywoływała tylko ciężar w klatce piersiowej. W tym roku postanowiłam coś, czego wcześniej nigdy bym nie zrobiła — na Wielkanoc zamknąć dom i nie wpuszczać nikogo. Napracowałam się na darmo Decyzja dojrzewała we mnie od dawna, choć sama długo nie chciałam się do tego przyznać. Przez lata robiłam wszystko, żeby Wielkanoc była dla moich dzieci czymś wyjątkowym. Stół zawsze uginał się od potraw. Na środku stała misa z pisankami, które malowałam jeszcze wieczorem w Wielką Sobotę. W oknie ustawiałam żółte tulipany, a w kuchni od świtu pachniało ciastem. Tylko że z roku na rok coś zaczęło się zmieniać. Najpierw przestali przyjeżdżać wcześnie. – Mamo, wpadniemy trochę później – mówiła przez telefon moja córka Natalia. – Jeszcze mamy kilka spraw do załatwienia. Potem „trochę później” zamieniło się w krótką wizytę. W zeszłym roku siedziałam przy stole już w eleganckiej bluzce, kiedy zadzwonił telefon. – Mamo, słuchaj… – odezwał się mój syn Paweł. – My dziś chyba tylko na chwilę zajrzymy. – Na chwilę? – powtórzyłam, patrząc na długi stół, który nakryłam dla sześciu osób. – Wiesz, dzieci mają swoje plany, a Natalia też gdzieś jedzie – tłumaczył się szybko. Kiedy w końcu przyjechali, wszystko trwało może czterdzieści minut. Wnuki pobiegły do ogrodu, dzieci zerkały na telefony, a ja krążyłam między kuchnią a stołem, próbując jeszcze coś podgrzać. – Mamo, naprawdę nie trzeba było tyle robić – powiedziała Natalia, zakładając płaszcz. Spojrzałam wtedy na stół. Prawie nietknięty. – To co mam zrobić z tym wszystkim? – zapytałam cicho. – Może zamrozisz – odpowiedziała lekko. Drzwi zamknęły się za nimi szybciej, niż zdążyłam coś jeszcze powiedzieć. Pamiętam ciszę, która wtedy zapadła w domu. Stałam przy stole i patrzyłam na talerze. Sześć nakryć. Jedno krzesło jeszcze lekko odsunięte. Usiadłam powoli. – No pięknie, Ireno – powiedziałam sama do siebie. – Cała uczta dla jednej osoby. Nie chciałam znów tego przeżywać Następnego dnia zadzwoniła Natalia. – Mamo, wszystko w porządku? – Tak – odpowiedziałam spokojnie. – A co robisz? Spojrzałam na zapełnioną lodówkę. – Sprzątam po świętach. Po tamtej Wielkanocy coś we mnie pękło. Nie była to złość. Bardziej zmęczenie. W tym roku, kiedy w sklepie zobaczyłam pierwsze wielkanocne ozdoby, poczułam tylko jedno: nie chcę tego znowu przeżywać. Kilka dni temu Natalia zadzwoniła. – Mamo, to jak w tym roku? Przyjedziemy w niedzielę. Wzięłam głęboki oddech. – W tym roku nie będzie śniadania – powiedziałam. Po drugiej stronie zapadła cisza. – Jak to nie będzie? – Normalnie. Zamykam dom i robię sobie spokojne święta. – Mamo, przecież zawsze… – Właśnie dlatego – przerwałam jej łagodnie. Wieczorem siedziałam przy kuchennym stole, kiedy ktoś zapukał do drzwi. Otworzyłam. Na progu stał mój sąsiad, pan Marek, trzymając w ręku małą doniczkę z żółtym kwiatkiem. – Dzień dobry, pani Ireno – powiedział z uśmiechem. – Pomyślałem, że wiosna powinna zapukać pierwsza. Spojrzałam na kwiatek i pierwszy raz od dawna poczułam coś lżejszego. – Dziękuję – odpowiedziałam. – A przygotowania do świąt już ruszyły? – zapytał. Uśmiechnęłam się trochę przekornie. – W tym roku nie będzie żadnych przygotowań. Pan Marek uniósł brwi. – To ciekawe – powiedział spokojnie. – Bo ja właśnie miałem zapytać, czy nie zjadłaby pani z kimś śniadania wielkanocnego. I wtedy pierwszy raz pomyślałam, że te święta mogą wyglądać zupełnie inaczej, niż przez ostatnie trzydzieści lat. Nie zmieniłam zdania Przez kolejne dni naprawdę nie robiłam żadnych przygotowań. Żadnych list zakupów, żadnego planowania, ile jajek ugotować i czy wystarczy miejsca przy stole. W domu panował spokój, jakiego nie pamiętałam od lat. W Wielki Piątek Natalia zadzwoniła ponownie. – Mamo, ja dalej nie rozumiem, o co chodzi – powiedziała bez powitania. – Przecież zawsze robiliśmy śniadanie. – Ja robiłam – poprawiłam ją spokojnie. Po drugiej stronie zapadła krótka cisza. – No… ale my przyjeżdżaliśmy. – Na chwilę – odpowiedziałam. Natalia westchnęła. – Mamo, przecież wiesz, że każdy ma swoje życie. – Wiem – powiedziałam łagodnie. – Dlatego w tym roku każdy spędzi święta po swojemu. Rozłączyłyśmy się szybciej niż zwykle. Odłożyłam telefon i przez chwilę siedziałam przy stole. Ku mojemu zdziwieniu nie czułam smutku. Raczej ulgę. W Wielką Sobotę rano zapukał pan Marek. – Dzień dobry, pani Ireno – powiedział, stojąc w drzwiach z koszykiem w ręku. – Idę właśnie do sklepu. Pomyślałem, że zapytam, czy czegoś pani nie potrzeba. Pokręciłam głową. – W tym roku naprawdę nic nie przygotowuję. – Czyli moja propozycja nadal aktualna – uśmiechnął się. – Śniadanie u mnie. Skromne, ale w dobrym towarzystwie. Zaśmiałam się cicho. – Panie Marku, ja nawet nie mam dla pana nic w zamian. – A kto mówi o jakiejś wymianie? – odpowiedział. – Ja też nie mam dużej rodziny przy stole. Te słowa zatrzymały mnie na chwilę. – Dobrze – powiedziałam w końcu. – Przyjdę. To były zupełnie inne święta W niedzielny poranek obudziłam się bez pośpiechu. Nie biegałam między kuchnią a salonem, nie sprawdzałam, czy wszystko gotowe. Założyłam jasny sweter i wyszłam z domu z małą doniczką żonkili. Pan Marek otworzył drzwi niemal od razu. – Czekałem na panią – powiedział z uśmiechem. W jego mieszkaniu pachniało świeżym chlebem. Stół był mały, ale starannie nakryty. – Proszę się nie śmiać – powiedział trochę zakłopotany. – Pierwszy raz robię świąteczne śniadanie. Na stole stała miseczka z jajkami, kilka kanapek i małe ciasto. Usiedliśmy naprzeciwko siebie. – To zupełnie inne święta niż zwykle – powiedziałam. – Czasem inne znaczy lepsze – odpowiedział spokojnie. Zjedliśmy powoli śniadanie, rozmawiając o różnych drobiazgach. O ogrodzie, o jego pracy sprzed lat, o mojej dawnej pasji do pieczenia. Było cicho, spokojnie… i jakoś ciepło. Właśnie wtedy zadzwonił mój telefon. Spojrzałam na ekran. To była Natalia. – Odbierze pani? – zapytał pan Marek. Skinęłam głową i odebrałam. – Mamo… – zaczęła moja córka. – My właśnie stoimy pod twoim domem. Zamarłam. – Jak to pod domem? – No… przyjechaliśmy na śniadanie – powiedziała niepewnie. – Tylko że… drzwi są zamknięte. Spojrzałam przez okno mieszkania pana Marka na spokojną ulicę. Po raz pierwszy od wielu lat naprawdę nie wiedziałam, co powinnam zrobić. – Mamo? – odezwała się Natalia. – Gdzie ty jesteś? Długo czekałam na to zdanie Przez kilka sekund trzymałam telefon przy uchu i nie potrafiłam nic powiedzieć. – Mamo? – Natalia odezwała się znowu. – Jesteś tam? – Jestem – odpowiedziałam w końcu spokojnie. – Ale nie ma mnie w domu. Po drugiej stronie zrobiło się bardzo cicho. – Jak to… nie ma cię w domu? – zapytała. – Mówiłam przecież, że w tym roku nie robię śniadania. Usłyszałam jakieś szepty w tle. Prawdopodobnie Paweł pytał, co się dzieje. – No dobrze, ale… gdzie ty jesteś? – dopytała Natalia. Spojrzałam na pana Marka, który siedział naprzeciwko i udawał, że bardzo interesuje go filiżanka. – U sąsiada – odpowiedziałam. – U sąsiada? – Tak. Jem śniadanie. Tym razem cisza była dłuższa. – Mamo… – powiedziała w końcu Natalia trochę ciszej. – My przyjechaliśmy całą rodziną. Zamknęłam oczy na chwilę. Przez lata czekałam na takie zdanie. Tylko że teraz brzmiało inaczej. – Przyjechaliśmy wcześniej – dodała. – Paweł też jest. W tle usłyszałam głos syna. – Daj mi telefon. Po chwili odezwał się Paweł. – Mamo, serio jesteś u sąsiada? – Serio. – A my stoimy przed twoim domem jak… – urwał nagle i odchrząknął. – No wiesz. – Wiem. Znów zapadła cisza. – Mamo… – powiedział w końcu. – My naprawdę chcieliśmy dziś posiedzieć dłużej. Spojrzałam na stół. Na małe talerze, okruszki chleba i kwiaty, które przyniosłam. – Paweł – powiedziałam spokojnie – pamiętasz zeszły rok? Nie odpowiedział od razu. – Pamiętam – mruknął w końcu. – Wtedy też siedziałam przy stole i czekałam. Z drugiej strony słuchawki usłyszałam cichy głos Natalii. – Mamo… przepraszam. Te dwa słowa zabrzmiały tak szczerze, że aż ścisnęło mnie w gardle. Serce zabiło mi szybciej Pan Marek chrząknął lekko. – Jeśli mogę coś zasugerować – powiedział cicho – to u mnie jest jeszcze dużo miejsca przy stole. Spojrzałam na niego zdziwiona. – Naprawdę? – zapytałam półgłosem. – Oczywiście. Najwyżej będzie trochę tłoczno. Wróciłam do rozmowy. – Natalia? – Tak? – Jeśli naprawdę chcecie ze mną spędzić święta… to przyjdźcie pod numer dziewięć. Mieszkanie pana Marka. Po drugiej stronie zapadła chwila ciszy. – Serio? – zapytała. – Serio. – Już idziemy. Rozłączyłam się powoli. – Chyba zaraz będziemy mieli większe śniadanie – powiedziałam. Pan Marek roześmiał się cicho. – To dobrze. Stół od dawna nie widział tylu ludzi. Kilka minut później na klatce schodowej rozległy się kroki i dziecięce głosy. Serce zaczęło mi bić szybciej. Kiedy drzwi się otworzyły, w progu stanęła Natalia z wnukami, a za nią Paweł. Wszyscy wyglądali trochę niepewnie. Natalia spojrzała na mnie. – Mamo… możemy? Nie odpowiedziałam od razu. Tylko wstałam i zrobiłam krok w ich stronę. Przy stole zrobiło się tłoczno Przez chwilę wszyscy staliśmy w milczeniu na środku niewielkiego salonu pana Marka. Wnuki pierwsze przerwały tę ciszę. – Babciu! – zawołała najmłodsza Zosia i podbiegła do mnie tak szybko, że prawie się potknęła. Przytuliłam ją mocno. Po chwili obok pojawił się jej starszy brat, który nieśmiało złapał mnie za rękę. Natalia stała kilka kroków dalej i patrzyła na mnie uważnie. – Mamo… naprawdę przepraszam – powiedziała cicho. – Chyba długo nie rozumiałam, jak to wygląda z twojej strony. Paweł skinął głową. – Ja też. Pan Marek odchrząknął lekko, jakby chciał rozładować napięcie. – No dobrze – powiedział pogodnie. – Skoro już wszyscy jesteśmy, to trzeba coś zrobić z tym stołem. Natalia rozejrzała się po pomieszczeniu. – Mogę pomóc? – Oczywiście – odpowiedział. I nagle zrobiło się trochę zamieszania. Paweł przyniósł z kuchni dodatkowe talerze, Natalia ustawiła krzesła, a dzieci zaczęły dopytywać, czy mogą usiąść obok mnie. Patrzyłam na to wszystko i miałam wrażenie, że oglądam scenę, która przez lata istniała tylko w moich wyobrażeniach. Kiedy wszyscy w końcu usiedli, stół był naprawdę ciasny. – Trochę nas dużo – zauważył pan Marek z uśmiechem. – I bardzo dobrze – odpowiedział Paweł. Przez chwilę jedliśmy w ciszy, aż Natalia spojrzała na mnie poważnie. – Mamo… powiedz szczerze. Myślałaś, że już nie chcemy przyjeżdżać? Wzruszyłam lekko ramionami. – Raczej myślałam, że święta przestały być dla was ważne. Paweł odłożył widelec. – Nie przestały. Po prostu… przyzwyczailiśmy się, że wszystko zawsze czeka gotowe. Natalia pokiwała głową. – A ty nigdy nie powiedziałaś, że jest ci z tym ciężko. Uśmiechnęłam się smutno. – Czasem człowiek myśli, że inni sami to zauważą. Wnuki zaczęły opowiadać coś o pisankach, które zrobili w przedszkolu, i atmosfera powoli zrobiła się lżejsza. Wystarczyło tylko zamknąć drzwi Po chwili Paweł spojrzał na pana Marka. – Muszę powiedzieć, że uratował pan nasze święta. Pan Marek zaśmiał się. – Ja tylko zaprosiłem sąsiadkę na śniadanie. Reszta wydarzyła się sama. Natalia nagle położyła rękę na mojej dłoni. – Mamo… w przyszłym roku zrobimy to inaczej. – Inaczej? – zapytałam. – Tak. Podzielimy się przygotowaniami. Każdy coś przyniesie. A ty nie będziesz już sama z całym stołem. Paweł przytaknął. – I przyjedziemy wcześniej. Obiecuję. Spojrzałam na nich wszystkich. Na moje dzieci, które nagle wyglądały znowu trochę jak dawniej. Na wnuki śmiejące się przy stole. I na pana Marka, który siedział z boku, wyraźnie zadowolony z całego zamieszania. Pomyślałam wtedy, że gdybym w tym roku znów przygotowała ogromne śniadanie, wszystko pewnie wyglądałoby tak jak zawsze. A tymczasem wystarczyło raz zamknąć drzwi. I nagle ktoś w końcu zauważył, że po drugiej stronie ktoś czeka. Tego dnia wróciłam do domu późnym popołudniem. W kuchni było cicho, ale pierwszy raz od bardzo dawna ta cisza nie bolała. Na stole postawiłam żółte tulipany. I pomyślałam, że następna Wielkanoc może być zupełnie inna. Irena, 64 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mąż zapewniał, że haruje przy remoncie. W rzeczywistości urządzał miłosną kryjówkę, a ja finansowałam jego zdradę” „Podczas wesela przyjaciół poszłam odetchnąć do toalety. Za drzwiami zobaczyłam scenę, która zakończyła moje małżeństwo” „Najpierw był remont sypialni i niewinna kawa żony z robotnikiem. Potem odkryłem, co naprawdę budują za moimi plecami”
„Nie było nas stać na remont domu, więc go sprzedaliśmy. A dzięki wnukowi zarobiliśmy jeszcze dodatkowo”
„– Jak możesz? Przecież z każdą z tych rzeczy wiążą się jakieś wspomnienia. Nie mogą trafić na śmietnik – zdenerwował się Henryk. – Oj tato, no to co zrobisz? Wynajmiesz magazyn i będziesz raz na miesiąc jeździł, żeby to wszystko oglądać i dotykać? Bez sensu – prychnął Aleksander. Mąż totalnie się załamał. Zbieraliśmy te rzeczy całe życie...”.
Nasz dom na skraju miasta był duży i bardzo drogi w utrzymaniu. Zdecydowanie za duży i za drogi jak na dwie starsze osoby. Gdy przed laty budowaliśmy go z mężem, mieliśmy nadzieję, że w przyszłości nasz syn zamieszka tu ze swoją rodziną. Niestety, Aleksander miał inne plany. Gdy się ożenił, wziął kredyt i poszedł na swoje. Proponowaliśmy mu, by sprowadził do nas swoją żonę. Miejsca na piętrze przecież nie brakowało. Nawet oddzielne mieszkanie można by urządzić. Było nam coraz trudniej Bo to jednak za blisko, na pewno zaraz zaczną się kłótnie, nieporozumienia, wzajemne pretensje o drobiazgi. A to doprowadzi do katastrofy. Dlatego woli wpadać do nas tylko na niedzielne obiadki i żyć z nami w zgodzie. Było nam trochę przykro, ale pogodziliśmy się z jego decyzją. Trudno winić młodych za to, że chcą żyć po swojemu, z dala od spojrzeń rodziców. Z piętra korzystaliśmy więc tylko wtedy, gdy przyjeżdżali goście. Dopóki byliśmy z Henrykiem zdrowi i silni, opieka nad domem i ogrodem nie sprawiała nam większych trudności. Ale w miarę upływu lat stawało się to coraz trudniejsze, bo mieliśmy swoje problemy zdrowotne. W efekcie nasze wypielęgnowane, pełne kwiatów i warzyw klomby i rabaty powoli zarosły chwastami. Próbowaliśmy z tym walczyć, jakoś je ogarnąć, ale sami wiecie, jak to jest. Gdy jednemu człowiekowi brakuje tchu, a drugiego łupie w krzyżu, to niewiele da się zrobić. Jakby tego było mało, w domu wiecznie coś się psuło. A to tynk pękł, a to rynna odpadła, pompa na wodę stanęła. I tak dalej, i tak dalej… Gdy oboje jeszcze pracowaliśmy, zawsze mieliśmy odłożone pieniądze na takie nieprzewidziane wydatki. Wołaliśmy fachowców i wszystkie usterki były naprawiane na bieżąco. Ale od czasu, gdy mąż przeszedł na emeryturę, trudno było nam cokolwiek zaoszczędzić. Ba, bywało, że do pierwszego brakowało. Na początku myśleliśmy, że syn pomoże nam finansowo. Ale jemu też się nie przelewało. Jak ma się kredyty na głowie i dzieci w wieku szkolnym, to trudno związać koniec z końcem. Przepraszał, sam próbował coś tam naprawiać, ale nie zawsze mu to wychodziło. Dom powoli podupadał i stało się jasne, że powinniśmy go jak najszybciej sprzedać. Zanim zamieni się w ruinę. To nie była łatwa decyzja Przeżyliśmy w nim przecież tak wiele szczęśliwych chwil. Poza tym, jak mówi przysłowie, starych drzew się nie przesadza. Baliśmy się, że nie odnajdziemy się w nowym miejscu, będzie nam brakować wieczorów spędzanych w ogrodzie, sąsiedzkich pogaduszek. Zwlekaliśmy więc i zwlekaliśmy. Ale gdy zimą ubiegłego roku zorientowaliśmy się, że dach przecieka i szykuje się kolejny, wielki wydatek, poddaliśmy się. – Koniec, kropka. Czas zapomnieć o sentymentach i zacząć myśleć rozsądnie. Sprzedajemy – stwierdził mąż. – Jesteś pewien? – zapytałam. – Tak. Nie poradzimy sobie. Choćbyśmy na głowie stanęli, nie wysupłamy pieniędzy na remont – odparł. – A przecież kredytów na to brać nie będziemy, to by nas dobiło. Kilka dni później zgłosiliśmy dom do agencji nieruchomości i czekaliśmy na oferty. Planowaliśmy, że po wszystkim kupimy sobie niewielkie mieszkanko w bloku, w mieście, a resztę pieniędzy przelejemy na konto, na czarną godzinę. Może nawet pojedziemy na egzotyczne wakacje? Tyle lat nigdzie nie wyjeżdżaliśmy, bo zawsze coś przy domu było do zrobienia. Teraz sobie odbijemy. Kupiec trafił się na początku wiosny. Przyszedł, obejrzał, zaproponował cenę. Była niższa od tej, którą chcieliśmy uzyskać, ale się zgodziliśmy. Baliśmy się, że bez remontu dach nie wytrzyma kolejnego roku i wtedy nie będzie już czego sprzedawać. Podpisaliśmy umowę przedwstępną, dostaliśmy naprawdę porządną zaliczkę. Resztę pieniędzy mieliśmy otrzymać w dniu wyprowadzki, czyli po trzech miesiącach. Kupujący był niezadowolony, bo chciał od razu zaczynać remont, ale powstrzymałam jego zapędy. – Najpierw musimy znaleźć sobie mieszkanie, potem opróżnić dom. Nie jesteśmy już najmłodsi i potrzebujemy na to trochę czasu – tłumaczyłam mu. – No dobrze, tyle ostatecznie mogę poczekać. Ale ani dnia dłużej. Ja też muszę zdążyć z naprawą dachu przed zimą. No i jeszcze pokoje odświeżyć i umeblować – odparł. – Proszę się nie martwić. Najpóźniej w czerwcu dostanie pan swoje klucze. Na sto procent – obiecałam. Mieszkanie znaleźliśmy bardzo szybko Dwupokojowe, w spokojnej okolicy. Z pięknie urządzoną kuchnią i łazienką. Od razu nam się spodobało. Blisko do sklepu, do autobusu, przychodni, kościoła. Miało jeszcze inną zaletę: kosztowało tyle, ile dostaliśmy samej zaliczki za dom. Raz dwa załatwiliśmy wszystkie formalności. Teraz pozostawało tylko jedno: przeprowadzka. I tu zaczęły się poważne kłopoty. O tym, że nie będzie to prosta sprawa, przekonaliśmy się już pierwszego dnia pakowania. Przeszliśmy po wszystkich pomieszczeniach i nagle uświadomiliśmy sobie, że przez te prawie trzydzieści lat w naszym domu nazbierało się mnóstwo różnej wielkości rzeczy, których z powodu ciasnoty w nowym mieszkaniu nie możemy ze sobą zabrać. Nie chodziło tylko o meble, ale także dywany, zasłony, firany, naczynia, ozdoby, szkło… No i oczywiście książki. Oboje z mężem uwielbiamy czytać i zgromadziliśmy całkiem pokaźną bibliotekę. Gdybyśmy chcieli przewieźć ją w całości, półki na książki musielibyśmy zamontować nawet w łazience. A i tak miejsca by nie starczyło. Po oględzinach byliśmy lekko przerażeni. Usiedliśmy przy herbacie i zaczęliśmy się zastanawiać, co z tym wszystkim zrobić. – Nawet nie zdawałem sobie sprawy, jak dużo mamy klamotów. Myślałem, że spakujemy się raz dwa i po kłopocie. A tu taka niespodzianka… – pokręcił głową mąż. – No właśnie. Nie chcę cię martwić, ale większość trzeba będzie chyba wyrzucić – odparłam ze smutkiem. – Słucham? Chyba zwariowałaś! Szkoda by było! Przecież wiele z nich nadaje się jeszcze do użytku – oburzył się. – Pewnie tak, ale nie mamy innego wyjścia. Nie zmieszczą się w naszym nowym mieszkaniu, choćby nie wiem co. Nawet gdybyśmy pudła ustawili po sam sufit… – westchnęłam ciężko. Henryk zamyślił się. – Mam! Rozdamy nadwyżkę po rodzinie – krzyknął nagle uradowany. – Czy ja wiem… To chyba nie jest najlepszy pomysł – mruknęłam. Przez skórę czułam, że taka akcja zakończy się niepowodzeniem. Gdybyśmy mieli jakieś cenne antyki, drogie obrazy, to chętni raz dwa by się znaleźli. Ale nasze meble miały ledwie dwadzieścia parę lat. Porządne, ale mimo wszystko już podniszczone. Mąż był jednak pełen entuzjazmu – Nie bądź taką pesymistką. Zwołujemy zjazd rodzinny. Zobaczysz, ani się obejrzymy, a dom będzie świecił pustkami. – Niech będzie. Co nam szkodzi spróbować? Z wyrzucaniem zawsze zdążymy – zgodziłam się, choć bez przekonania. Jak postanowiliśmy, tak zrobiliśmy. W weekend zaprosiliśmy do siebie kuzynów, no i oczywiście syna z żoną. Przyjechali wszyscy. Pochodzili, poszperali po kątach, pooglądali. Nawet wybrali po kilka drobiazgów, głównie naczynia i szkło, a także narzędzia ogrodnicze. Ale reszty nie chcieli. Tłumaczyli, że większość rzeczy jest już niemodna. Nikt dzisiaj nie stawia w mieszkaniu takich mebli, nie wiesza ciężkich zasłon i żyrandoli z ozdobami, nie kładzie wzorzystych dywanów na podłodze, no i nie trzyma takiej ilości książek. Bo nie dość, że zajmują mnóstwo miejsca, to jeszcze zbierają kurz. – Najlepiej zróbcie selekcję i zdecydujcie, co chcecie zabrać. A na resztę zamówcie kontener albo nawet dwa. Nie ma co zawracać sobie głowy tymi wszystkimi gratami – powiedział w pewnym momencie syn. – Jak możesz tak mówić? Przecież z każdą z tych rzeczy wiążą się jakieś wspomnienia. A książki? Przecież to mądrość świata, skarbnica wiedzy. Nie mogą trafić na śmietnik – zdenerwował się Henryk. – Oj tato, no to co zrobisz? Wynajmiesz magazyn i będziesz raz na miesiąc jeździł, żeby to wszystko oglądać i dotykać? Przecież to bez sensu! – prychnął Aleksander. Pozostali goście skwapliwie mu przytaknęli. I zgodnym chórem obiecali, że jak podstawią kontenery, to pomogą nam je wypełnić, bo sami sobie nie poradzimy. Mąż totalnie się załamał. Przez następne dni chodził po domu i przeglądał nasze skarby. Ale niczego nie był w stanie wyrzucić. Mnie też nie było łatwo. Zawsze mi się wydawało, że nie przywiązuję się do rzeczy. To Henryk najczęściej nalegał, żeby zostawić to czy tamto, bo może się jeszcze przydać. Czasem byłam na niego zła za to chomikowanie, bo uważałam, że zagraca dom. Ale jak przyszło co do czego, to też nie potrafiłam się prawie z niczym rozstać. Wypełniłam kilka niedużych worków na śmieci, głównie starymi rachunkami i papierzyskami, a potem stanęłam w miejscu. Bo co spojrzałam na jakiś przedmiot czy mebel, to wracały wspomnienia. Miałam wrażenie, że jeśli je wyrzucę, to tak jakbym się pozbyła cząstki własnego życia. Zostawiałam to więc na swoim miejscu. Mijały kolejne dni, a my z selekcją byliśmy ciągle w lesie. Zdawaliśmy sobie sprawę z tego, że w końcu będziemy musieli podjąć jakąś decyzję, ale odwlekaliśmy ten moment i odwlekaliśmy. I nie wiadomo, czym by się to wszystko skończyło, gdyby nie nasz mądry 15-letni wnuczek, Kajtek. Przyjechał do nas rankiem, na niespełna miesiąc przed ostatecznym terminem wyprowadzki. Henryk jeszcze leżał w łóżku, a ja krzątałam się w kuchni. – No i jak wam idzie pakowanie? Chyba nie za dobrze, bo wszystko stoi jak dawniej – powiedział, rozglądając się wokół. – A żebyś wiedział. Trudno nam wyrzucić wszystkie te rzeczy na śmietnik. Szkoda, że nikt ich nie chce – westchnęłam. – A tam, zaraz nikt. Ktoś na pewno się znajdzie! – uśmiechnął się. Spojrzałam na niego zdumiona – Co ty opowiadasz? Przecież zaprosiliśmy całą rodzinę. I co? Twoich rodzice wzięli zaledwie kilka drobiazgów. Ciotki i wujkowie też. Mówią, że to graty… – Na nich świat się przecież nie kończy. Zdecydujcie, co chcecie zabrać, a resztę po prostu sprzedajcie – stwierdził. – Bardzo chętnie, tylko jak znaleźć kupców? Nie mamy siły ani czasu szukać komisów z wyposażeniem wnętrz, antykwariatów. No i wozić tych mebli nie wiadomo gdzie – wzruszyłam ramionami. – A kto wam każe szukać i wozić. Jest przecież internet. Na pewno słyszałaś babciu o takim wynalazku – wyszczerzył zęby. – No pewnie, że tak – burknęłam. – No właśnie. Część rzeczy wystawimy na aukcji, część umieścimy na portalach, a te najmniej atrakcyjne na stronach: „oddam za darmo”. I napiszemy: „odbiór osobisty”. Jest mnóstwo możliwości! – wyjaśnił. – E tam, twój ojciec mówił, że te nasze rzeczy są nic nie warte… – Babciu, uwierz mi, on się na tym nie zna. Nie masz pojęcia, jakie ludzie graty wystawiają. I sprzedają – odparł Kajtek. – Tak myślisz? – Nie myślę, tylko wiem! Nie ma się nad czym zastanawiać. Nie dość, że zarobicie parę groszy, to jeszcze będziecie mieć pewność, że wasze skarby trafią w dobre ręce. Bo jak komuś coś niepotrzebne, to nie kupuje, prawda? – stwierdził. – A pomożesz nam to wszystko jakoś zorganizować? Ani ja, ani dziadek nie wiemy, jak się do tego zabrać – przyznałam. – Nie ma sprawy. Stopnie na koniec roku już wystawione, zaraz wakacje, więc mam mnóstwo wolnego czasu. Stawiam tylko jeden warunek: część zysku dla mnie. Przepraszam, że jestem taki interesowny, ale w sierpniu chcę zrobić kurs nurkowania. A ojciec płacze, że nie ma kasy – westchnął. – Wnusiu, nawet cały zysk dla ciebie. Co do złotówki. Byleby tylko nasze rzeczy znalazły się w domach, a nie na wysypisku. Jeśli tak się stanie, będziemy najszczęśliwszymi ludźmi na świecie – ucałowałam go. – Naprawdę? To super. W takim razie idę ściągnąć dziadka z łóżka. Powiem mu co i jak, po czym zabieramy się do roboty. Im wcześniej zaczniemy, tym szybciej skończymy i zarobimy – uśmiechnął się młody. Mąż był zachwycony pomysłem Kajtka Nabrał takiego wigoru, jakby ubyło mu ze trzydzieści lat. Ja oczywiście też poczułam się lepiej. Selekcja poszła błyskawicznie. Wnuk obfotografował wszystkie zbędne rzeczy i wrzucił zdjęcia do internetu, na odpowiednie portale. Gdy skończył, była już noc. – No i co teraz? – zapytał go dziadek. – Teraz trzeba czekać. Aukcjami i mailami ja się zajmę, bo nie wiecie, o co chodzi. Ale telefony od kupców musicie już odbierać sami. Pewnie będą się targować, więc specjalnie dałem takie ceny, żeby było z czego opuścić – odparł. – Zajmiemy się, zajmiemy. I damy rabaty. Byleby tylko zadzwonili – zapewniłam go. – Zadzwonią, zobaczycie. A z rabatami nie przesadzajcie. Pamiętajcie o moim kursie nurkowania! – pogroził palcem. Pierwszy telefon odebraliśmy już następnego dnia. Potem kolejne. Nagle okazało się, że wielu ludziom podobają się nasze rzeczy. Ktoś tam powiedział, że oszlifuje i odmaluje sosnowe meble z salonu i dawnego pokoju Aleksandra, komuś innemu przypadł do gustu wełniany dywan pamiętający jeszcze czasy PRL-u, kolejnemu żyrandol, lampa, wazony. I tak dalej, i tak dalej… Ludzie przyjeżdżali po kolejne drobiazgi, meble, dodatki i opowiadali, co z nimi zrobią, gdzie postawią. Słuchaliśmy tego jak urzeczeni. Nawet książki znalazły właściciela. I to jednego, chociaż za radą wnuka podzieliliśmy je na tematyczne pakiety. No wiecie – kryminały, literatura piękna, historia… Kupił je od nas ojciec pewnego osiemnastolatka. Przyjechał półciężarówką, z ekipą do dźwigania. Gdy wszystkie tomy leżały już na pace, podszedł do nas, żeby zapłacić. – Gratuluję, stał się pan właścicielem porządnej biblioteki – uśmiechnęłam się. – Te książki to dla mojego najstarszego syna, Patryka – powiedział. – Naprawdę? – Tak. To dziwny chłopak. Naprawdę dziwny. Jakiś taki niedzisiejszy – westchnął. – A to dlaczego? – zdziwiłam się. – Widzicie państwo, zaproponowałem, że na osiemnaste urodziny kupię mu motor albo samochód. Normalny chłopak najpierw skakałby ze szczęścia do sufitu, a potem zaczął rajd po salonach i komisach, żeby coś wybrać. A on co? Skrzywił się i oświadczył, że nie chce żadnej maszyny, że marzy o wielkiej bibliotece. I to z książkami wydanymi przed laty, bo wtedy to tylko porządna literatura na rynku była, a nie takie badziewie jak dziś – wyjaśnił. – To syn lub czytać? – I to jak! Nosa od książek nie odrywa! Jego koledzy grają w gry komputerowe, chodzą na imprezy, a on tylko książki i książki. Trochę to nienormalne, prawda? – Może i tak, ale na pewno wspaniałe. Gratuluję! Ma pan bardzo mądre, rozsądne i wartościowe dziecko – odparłam. Mężczyzna spojrzał na mnie niepewnie – Tak pani myśli? To pewnie dlatego tak trudno mi się z nim dogadać. Wie pani, ja to coraz częściej mam wrażenie, że w naszej rodzinie jajko jest mądrzejsze od kury. I od koguta – powiedział i poszedł do samochodu. Te słowa tak nas rozbawiły, że przez kwadrans zaśmiewaliśmy się z mężem do łez. Wielka wyprzedaż trwała przez dwa tygodnie. Pozbyliśmy się prawie wszystkich niepotrzebnych rzeczy. Na kilka dni przed wyprowadzką dom był pusty. Zostały tylko naprawdę zniszczone graty, które bez żalu wyrzuciliśmy na śmietnik. Po wszystkim podliczyliśmy pieniądze i osłupieliśmy. Nie spodziewaliśmy się, że zgromadzimy aż tak dużą sumę. Zgodnie z obietnicą oddaliśmy wszystko wnuczkowi. Był wniebowzięty. – O rany, wystarczy nie tylko na kurs, ale także na ekstra sprzęt do nurkowania. Najlepszej firmy. Kumple z wrażenia padną – cieszył się, przeliczając banknoty. – Twój ojciec pewnie też. Pamiętasz? Kontenery nam kazał zamawiać. A tu proszę, okazało się, że nawet na starych rzeczach można zarobić. Chciałabym zobaczyć jego minę, jak się o tym dowie – wtrąciłam. – Oj babciu, mówiłem ci, że on się nie zna. To co dla jednych jest gratem, dla drugich może okazać się skarbem – uśmiechnął się. Nowy właściciel domu odebrał klucze, tak jak się umówiliśmy. Przejechał od razu z ekipą remontową. Kiedy wsiadaliśmy do samochodu, robotnicy właśnie zaczęli rozstawiać rusztowania. Ostatni raz spojrzeliśmy na dom. Z jednej strony było nam smutno, ale z drugiej cieszyliśmy się, że miejsce, w którym spędziliśmy tyle szczęśliwych chwil, nie zamieni się w ruinę, ale ktoś tchnie w nie nowe życie. I będzie się nim cieszyć jeszcze przez wiele lat. Tak jak my się cieszyliśmy. Anna, 67 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Nie rozumiem, za co córki kochają mojego byłego męża. Patrzą na niego jak w obrazek, a to nudziarz bez perspektyw” „Przy rodzinnym obiedzie teść złożył zamówienie. Chciał, żebym podała mu kotleta i urodziła wnuka” „Moja dorosła córka ciągle na mnie żeruje. Wpada raz w miesiącu, gdy dostaję emeryturę i czeka na kasę”
„5 lat temu moja córka wyszła z domu i nie wróciła. Ciągle gotuję pomidorówkę, bo wierzę, że zapuka do drzwi”
„Co roku na święta, na urodziny i imieniny Lusi kupuję prezenty, które składam w jej pokoju. Co niedzielę gotuję pomidorówkę i czekam. Czasem wydaje mi się, że słyszę pośpieszne kroki na schodach i wtedy zamieram w oczekiwaniu”.
Co roku o tej porze, weszłam do pokoju Lucynki, żeby zrobić tam porządki. I jak zawsze już w progu poczułam, że serce podchodzi mi do gardła. To nieprawda, że czas goi rany. Mój ból nigdy nie zniknie, podobnie jak moja tęsknota za córką, które 5 lat temu wyszła z domu i nie wróciła… Pamiętam tamten ranek Razem siedziałyśmy przy śniadaniu i snułyśmy plany na weekend. Nic specjalnego, ot, porządki, drobne zakupy. Spierałyśmy się, co ugotować na niedzielny obiad. – Zrobię rosół – zaproponowałam – Na te chłody będzie idealny. – Tylko nie rosół – zaoponowała Lusia. – Zróbmy pomidorówkę. Wiesz, taką gęstą, żeby łyżka stała – uśmiechała się przymilnie. – E, pomidorówka z przecieru to nie to co ze świeżych pomidorów – zaoponowałam. – A rosołek… Pomyśl, taki pachnący z lanymi klus… – Mamo – weszła mi bezceremonialnie w słowo córka. – Wiesz, że nie cierpię tej tłustej wody. No, chyba że… – tu przerwała na chwilę, żeby łyknąć kawy. – Chyba że na wołowinie ugotujesz tego rosołku i potem zrobisz krokieciki. Takie, jakie tylko ty umiesz zrobić. Najlepsze na świecie. Roześmiałam się pokonana. Wiedziałam, że naleśniki z farszem ze zmielonego mięsa należą do ulubionych potraw Lucynki. Ona też wiedziała, że nie potrafię jej odmówić, bo mrugnęła do mnie i powiedziała: – No to umowa stoi. Nagle jej wzrok powędrował na zegar wiszący nad lodówką. – O rany! Już tak późno. Muszę lecieć. Moja córka bardzo poważnie traktowała zajęcia na uniwersytecie. Jako studentka pierwszego roku przejmowała się wszystkim i pilnowała, aby nie spóźnić się na żaden wykład. Siedząc przy kuchennym stole, patrzyłam, jak zrywa się z miejsca, coś tam upycha w torbie i szybko wybiega do przedpokoju. Za chwilę jednak wróciła, już ubrana w krótką, kolorową kurteczkę. – Pa, mamuśka. Wrócę pod wieczór. Muszę jeszcze w czytelni posiedzieć. – to mówiąc, cmoknęła mnie w policzek i zrobiła w tył zwrot. – Lusia, ubierz się cieplej! – krzyknęłam jeszcze za nią, ale odpowiedziało mi tylko trzaśnięcie drzwiami. – Przeziębi się jak amen w pacierzu – mruczałam pod nosem, obierając włoszczyznę na zupę. To była nasza ostatnia rozmowa. Banalna, zwykła, bo miałyśmy pewność, że przed nami jeszcze tysiące takich porannych pogawędek. Ale stało się inaczej. Lucyna nie wróciła „pod wieczór”, tak jak obiecała. W jej komórce odzywała się tylko poczta głosowa. Siedziałam i czekałam, bijąc się z myślami. Co powinnam zrobić? Do kogo dzwonić? Gorączkowo usiłowałam sobie przypomnieć, czy Lucynka wspominała o jakichś nowych kolegach czy koleżankach ze studiów. Ale w tak krótkim czasie, jaki upłynął od rozpoczęcia roku akademickiego, nie zdążyła nawiązać żadnych bliższych znajomości. Siedziałam w oknie i wypatrywałam nerwowo, z nadzieją, że w świetle latarni wreszcie pojawi się barwna plama jej kurtki. Niestety, nieliczni przechodnie w niczym nie przypominali mojego smukłego, długowłosego dziecka. Zaczęłam się niepokoić Mnie ogarniał coraz większy niepokój. Koło 22 zdecydowałam się zadzwonić do chłopaka, z którym Lucynka umawiała się przez jakiś czas. Wprawdzie ostatnio się już nie spotykali, ale może rozmawiali, może się z nim kontaktowała, może coś widział, cokolwiek… – Dobry wieczór, tu mama Lucyny – przedstawiłam się, kiedy odebrał. W tle słyszałam odgłosy imprezy. – Czy może Lucyna jest z tobą? – Lucyna? Nie! Zerwaliśmy ze sobą przecież – burknął. – Nie widziałem jej od miesiąca. – Przepraszam, ale jest późno, a ona nie wróciła do domu – wyjaśniłam. – Bardzo się o nią martwię. – Co też pani? – obruszył się dziwnie niegrzecznie, nieadekwatnie do sytuacji. – Przecież to dopiero wieczór, a ona jest dorosła… – Oczywiście, ale mimo to się denerwuję. Nie wiesz, Maćku, dokąd mogła pójść? – indagowałam. – Nie mam pojęcia i nic mnie to nie obchodzi – chłopak był wyraźnie zły. – Proszę do mnie nie dzwonić. Rozłączyłam się pełna najgorszych przeczuć. Ponownie wybrałam numer córki. „Abonent jest poza zasięgiem albo ma wyłączoną komórkę” – zabrzmiał komunikat. Znowu wróciłam do okna, ale poza padającym deszczem nic nie zakłócało spokoju ulicy. O północy obdzwoniłam wszystkie szpitale w mieście, jednak w żadnym nie przyjęli pacjentki, która odpowiadałaby opisowi Lucyny. Załamana usiadłam w kuchni z telefonem komórkowym w dłoni… Ocknęłam się, gdy komórka upadła na podłogę. Byłam zziębnięta, bolało mnie całe ciało. Po prostu zniknęła Popatrzyłam na zegarek: minęła piąta, za oknem szarzało. Zrobiłam sobie herbatę, żeby się trochę rozgrzać. Potem pobiegłam na posterunek policji. Znudzony policjant poinformował mnie, że nie może przyjąć zawiadomienia o zaginięciu, bo od momentu wyjścia córki z domu nie minęło jeszcze 48 godzin. Pognałam na uniwersytet, choć wiedziałam, że w sobotę raczej nie spotkam tam nikogo, kto skojarzy Lucynkę. Moje próby odnalezienia córki spełzły na niczym. Skontaktowałam się z koleżankami Lucyny jeszcze ze szkoły. Żadna z nich nic nie wiedziała. I nie miała najmniejszego podejrzenia, co się mogło stać. Nawet jej najbliższa przyjaciółka Jola nie potrafiła wskazać żadnego tropu, żadnego śladu. Policja, która w końcu zajęła się sprawą, też niczego nie ustaliła. Lusia ostatnio była widziana w piątkowy wieczór, kiedy wychodziła z uniwersyteckiej biblioteki. Zapamiętała ją portierka, bo spodobała jej się kolorowa kurtka dziewczyny. Twierdziła, że Lucyna wyszła koło dziewiętnastej i nikt jej nie towarzyszył. Od tej pory ślad po mojej córce zaginął, nikt jej nie widział, zupełnie jakby rozpłynęła się w powietrzu. Nic nie dały rozwieszone po mieście plakaty ze zdjęciem Lusi. To jest prawdziwy dramat Wielokrotnie jeździłam po Polsce z dziwną, bolesną rozterką, bo czasami wydawało mi się, że wolę najgorszą prawdę od tej ciągłej niepewności. Sprawdzałam nawet absurdalne doniesienia. Wszystko na nic. Komórkę Lusi znaleziono gdzieś w parku na drugim końcu miasta. Czy to ona ją tam zgubiła, czy też porzucił ją ktoś, kto zrobił jej krzywdę? Nie wiadomo. Policja bardzo starannie przeszukała tamtą okolicę. Niczego więcej nie znaleziono. Całe moje życie kręciło się wokół córki, czy raczej jej braku. Nie liczyło się nic innego. Wreszcie przyjaciółka przekonała mnie, żebym zaczęła dbać o siebie. Powtarzała, że tak długo, jak nie odnajdą ciała, ciągle jest nadzieja, że Lucyna żyje. A ja muszę wyglądać i zachowywać się normalnie. – Pomyśl – przemawiała do mnie jak do dziecka – przecież gdy Lusia wróci, to cię nie pozna w tym stanie. Sama nie poznawałam siebie w lustrze. Ta stara kobieta o zapadniętych oczach patrzących z wychudzonej twarzy, z siwymi strąkami włosów wiszących wzdłuż pomarszczonych policzków w niczym nie przypominała dawnej mnie. Przyjaciółka miała rację. Póki nie znaleziono ciała, wciąż jest nadzieja. Uczepiłam się tej myśli jak tonący koła ratunkowego. Moje dziecko żyje, wróci i cały ten koszmar wreszcie się skończy. Co roku na święta, na urodziny i imieniny Lusi kupuję prezenty, które składam w jej pokoju. Co niedzielę gotuję pomidorówkę i czekam. Czasem wydaje mi się, że słyszę pośpieszne kroki na schodach i wtedy zamieram w oczekiwaniu. Zaraz w drzwiach zachrobocze klucz i Lucyna powita mnie z uśmiechem: „Cześć, mamuśka!”. Ale to tylko moje marzenia. Do dziś nie odnaleziono ani jej, ani jej ciała. A ja miotam się między rozpaczą a nadzieją. Moja córeczka miałaby teraz 25 lat. Czasem myślę, że dłużej tego nie wytrzymam. Czasem jestem na nią wściekła za to, że zostawiła mnie tak bez słowa. Ale wiem, że gdyby się odnalazła, wybaczyłabym jej wszystko… Maria, 50 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Nie rozumiem, za co córki kochają mojego byłego męża. Patrzą na niego jak w obrazek, a to nudziarz bez perspektyw” „Przy rodzinnym obiedzie teść złożył zamówienie. Chciał, żebym podała mu kotleta i urodziła wnuka” „Moja dorosła córka ciągle na mnie żeruje. Wpada raz w miesiącu, gdy dostaję emeryturę i czeka na kasę”
„Byłam pewna, że brat zdradza żonę. Kupował jej róże i perfumy bez okazji, więc miał coś na sumieniu”
„Nie uśmiechało mi się to, ale chciałam pomóc Adze. Byłam zaniepokojona zachowaniem brata. Uwierzyłam, że ma kochankę. Obiecałam sobie, że jak już mi wyzna prawdę, każę zakończyć ten związek”.
Cała afera zaczęła się od telefonu Agnieszki. Zadzwoniła i oświadczyła, że pojawi się u mnie za pół godziny. Bo musi ze mną koniecznie porozmawiać. Trochę było mi to nie na rękę, ale się zgodziłam. Przyjaźniłyśmy się od dzieciństwa, wyszła za mojego starszego brata, więc niezręcznie było mi jej odmówić. – Co się stało? – zapytałam, gdy już usadowiła się na kanapie. – Nie wiem, jak ci to powiedzieć… Chodzi o Pawła… – zająknęła się. – Mojego braciszka? A cóż on takiego nawyprawiał? – Zdradził mnie. I to niejeden raz – wypaliła od razu. Nie każdy potrafi kłamać Westchnęłam zrezygnowana. Miałam za sobą bardzo ciężki dzień i myślałam, że poplotkujemy o jakichś duperelach, pośmiejemy się. A tu, wielki problem małżeński. Nie żebym narzekała. Przyjaciółki są przecież po to, by pomagać w kryzysie. Byłam jednak pewna, że ten wielki problem małżeński Agnieszki jest tylko jej wymysłem. Znałam brata i wiedziałam, że kocha ją nad życie, równie mocno jak w chwili ślubu, choć byli małżeństwem od prawie dziesięciu lat. – Zwariowałaś? To niemożliwe. Paweł jest ci wierny jak pies – pokręciłam z niedowierzaniem głową. – Zdradza mnie na sto procent! Mam na to dowody – upierała się. – Tak? A niby jakie? – burknęłam. – To było pół roku temu. Paweł wyjechał na dwudniowe szkolenie na Mazury. Po powrocie wręczył mi olbrzymi bukiet kwiatów. – To bardzo miłe z jego strony – wtrąciłam z westchnieniem. – W pierwszej chwili też tak pomyślałam – ciągnęła niezrażona. – Jak zobaczyłam te czerwone róże, to aż mi się łzy ze wzruszenia w oczach zakręciły. Ale potem coś mnie tknęło. – Co? – Uznałam, że to bardzo dziwne. Nigdy wcześniej nie dawał mi kwiatów bez okazji. O, przepraszam, przed ślubem owszem. Ale potem już nie… – No i ? – No i zaczęłam kojarzyć fakty. Wiadomo, jak to jest na szkoleniu. W dzień nauka a wieczorem impreza. W firmie Pawła pracuje mnóstwo młodych, zgrabnych panienek. Założę się, że zaprosił jedną na noc do pokoju. – A skąd taki wniosek? – Przez te kwiaty. Poczuł się winny i dlatego mi je kupił. Żeby uspokoić wyrzuty sumienia. – Nie przesadzasz? Może po prostu chciał ci zrobić przyjemność? – próbowałam przemówić jej do rozsądku. – Akurat! Zresztą posłuchaj dalej… Mniej więcej miesiąc później oświadczył, że wróci z pracy bardzo późno, bo ma jakąś ważną naradę z szefostwem. I żebym nie czekała z kolacją. Wszystko to trochę naciągane – A ty pewnie czekałaś? – Oczywiście. Wrócił dobrze po północy. Cały rozanielony. Stwierdził, że niepotrzebnie gotowałam, bo po naradzie poszli coś zjeść do restauracji. – I co w tym dziwnego? – Niby nic. Ale zanim położył się spać, wręczył mi z uśmiechem moje ulubione perfumy. – Znowu bez okazji? – Właśnie! Założę się o milion dolarów, że żadnej narady nie było. – A perfumy dał ci, żeby uspokoić sumienie? – domyśliłam się. – Właśnie tak! – E tam, trochę to wszystko naciągane… – skrzywiłam się, a Agnieszka aż podskoczyła z oburzeniem. – Doprawdy? No to oświadczam ci, że od tamtego czasu dostałam jeszcze włoską apaszkę i bransoletkę. Pierwszą, po delegacji, drugą – po długim spotkaniu z bardzo ważnym klientem. Jak mi powiesz, że to nic nie znaczy, to uznam, że jesteś ślepa i głucha. – Ja wiem… Może faktycznie to trochę podejrzane – przyznałam. – Trochę? Chyba żartujesz. Twój kochany braciszek mnie zdradza. Nie mam co do tego żadnych wątpliwości! – była na granicy histerii. – No dobrze, ale czego ode mnie oczekujesz? – Chcę, żebyś z nim porozmawiała, wybadała, co to za jedna. I czy to poważny związek. Muszę wiedzieć, na czym stoję, zrozum mnie! – A ty nie możesz sama z nim pogadać? – jęknęłam głucho, bo nie mogłam sobie wyobrazić tej rozmowy. – Teoretycznie mogę. Tyle tylko, że to nic nie da. Znam Pawła i wiem, że wszystkiemu zaprzeczy. I jeszcze mnie od wariatek zwyzywa. A tobie może powie prawdę. Jak brat siostrze. – No nie wiem… Nie chcę mieszać się w wasze sprawy… – Błagam cię! Przecież jesteś moją najlepszą przyjaciółką. Pamiętasz? Jeszcze w dzieciństwie obiecałyśmy sobie, że będziemy się nawzajem wspierać. Ja bym ci nie odmówiła – złożyła ręce w błagalnym geście. Byłam zaniepokojona zachowaniem brata Tak naciskała, tak prosiła, aż w końcu obiecałam, że przy najbliższej okazji pogadam z Pawłem. Nie uśmiechało mi się to, ale chciałam pomóc Adze. Byłam zaniepokojona zachowaniem brata. Uwierzyłam, że ma kochankę. Obiecałam sobie, że jak już mi wyzna prawdę, każę zakończyć ten związek. Okazja nadarzyła się już kilka dni później. Zbliżały się imieniny mamy i Paweł poprosił mnie o pomoc w wyborze prezentu. Kiedy już kupiliśmy to, co trzeba, zaproponowałam, żebyśmy poszli na kawę. – Może jutro? Przepraszam, ale dziś bardzo się spieszę – powiedział. – Do panienki? – rzuciłam z niewinną miną. – Do kogo? – spojrzał na mnie zdziwiony. – No, do kochanki. – O czym ty w ogóle mówisz, siostra? – Może jednak usiądziemy na chwilę i porozmawiamy? – ruszyłam w stronę kawiarni. Posłusznie poszedł za mną i już po chwili siedzieliśmy przy stoliku, i zamawialiśmy dwie kawy. – Mów jasno, o co ci chodzi – powiedział, a raczej zażądał, gdy tylko kelnerka przyniosła zamówienie. – O to, że zdradzasz żonę – nie zamierzałam owijać w bawełnę. – Nic podobnego! Skąd ci to przyszło do głowy? – oburzył się. – Nie zaprzeczaj. Wiesz, że przyjaźnię się z Agą od lat, kocham ją jak siostrę i boli mnie, że ją krzywdzisz. – Ale ja naprawdę nie mam nic na sumieniu – patrzył mi prosto w oczy. – Niezły jesteś, naprawdę niezły. Nie każdy potrafi tak dobrze kłamać… No dobra, przyznaj się, to jakiś poważny związek czy tylko błahy romans, który można w każdej chwili zakończyć… – Jaki związek? Jaki romans? Aga była, jest i będzie jedyną kobietą w moim życiu! – uderzył się w pierś. – Akurat! – prychnęłam. – A żebyś wiedziała! I jeszcze raz pytam, skąd ci w ogóle przyszło do głowy, że mam kochankę? Widać było, że kłamie jak z nut – To nieważne. – Bardzo ważne. Mam prawo wiedzieć, kto rozsiewa takie paskudne pogłoski! – naciskał. – No dobrze. To Agnieszka podejrzewa cię o zdradę. Przyszła do mnie i wypłakiwała mi się w rękaw. – Moja żona? – nie dowierzał. – A tak. I myślę, że jej podejrzenia są słuszne. – A to niby dlaczego? – Przez prezenty. – Jakie znowu prezenty? – wybałuszył na mnie oczy. – Te, które dałeś jej ostatnio. Kwiaty, perfumy, apaszka, bransoletka – wyliczałam. – A co? Coś z nimi nie tak? – przerwał mi zaskoczony. – Mówiła, że jej się podobają… – Nie, na pewno są bardzo ładne. Tyle tylko, że dałeś je bez okazji. – No i co z tego? – patrzył na mnie jak na wariatkę. – Jak to co?! Nie udawaj głupiego! Przecież nie od dzisiaj wiadomo, że jak mąż ni z tego ni z owego zaczyna dawać żonie podarunki, choć wcześniej tego nie robił, to znaczy, że ma kogoś na boku. A kupuje te wszystkie rzeczy, żeby uspokoić sumienie! – prawie krzyczałam, bo to, że szedł w zaparte, wytrąciło mnie z równowagi. Byłam pewna, że za chwilę do wszystkiego się przyzna. Wszystkiemu winne babskie gazety Reakcja Pawła kompletnie mnie zaskoczyła. Przez chwilę patrzył na mnie szeroko otwartymi oczami, a później zaczął się śmiać. Rechotał tak głośno, że aż ludzie w kawiarni zaczęli nam się dziwnie przyglądać. – No wiesz, nie dość, że zdradzasz żonę, to jeszcze się z tego śmiejesz. Jak możesz?! Nie spodziewałam się tego po tobie! – zdenerwowałam się. – Nie zdradzam Agnieszki… Po prostu chciałem być dobrym mężem. Jakiś czas temu przeglądałem w poczekalni u dentysty jakąś babską gazetę – krztusił się ze śmiechu. – I ? – I tam był taki artykuł o recepcie na szczęśliwy związek. Wynikało z niego, że małżonkowie powinni od czasu do czasu robić sobie prezenty, miłe gesty. Żeby pokazać, że ciągle kochają tę drugą osobę. Postanowiłem zastosować się do tej rady. Nie podejrzewałam, że to odniesie odwrotny skutek… No, ale cóż, nie na darmo mówi się, że kobieca natura jest nieodgadniona… Nie muszę chyba mówić, jak się poczułam. Ze wstydu nie wiedziałam, gdzie oczy schować. Wykrztusiłam więc tylko coś w rodzaju przeprosin i czym prędzej czmychnęłam z kawiarni. W drodze do domu zadzwoniłam do Agnieszki i pokrótce opowiedziałam jej o rozmowie z Pawłem. – O Boże, jaki on słodki, kochany. A ja podejrzewałam go o zdradę. Jestem podła – biła się w piersi. A ja głupia – pomyślałam i obiecałam sobie, że nigdy więcej nie będę się wtrącać w ich małżeńskie sprawy… Monika, 35 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Nie rozumiem, za co córki kochają mojego byłego męża. Patrzą na niego jak w obrazek, a to nudziarz bez perspektyw” „Przy rodzinnym obiedzie teść złożył zamówienie. Chciał, żebym podała mu kotleta i urodziła wnuka” „Moja dorosła córka ciągle na mnie żeruje. Wpada raz w miesiącu, gdy dostaję emeryturę i czeka na kasę”
„Córka z zięciem wyjeżdżają do Norwegii za kasą i zostawiają mi wnuka. Może i zarobią dużo, ale dziecko ich nie pozna”
„– No nie, zostawimy wam Igorka! – odpowiedziała moja córka jakby nigdy nic. – Przynajmniej na jakiś czas. On się z wami doskonale czuje. A my będziemy bardziej niezależni. No i odpadną nam wydatki”.
Twoje zdrowie, babciu! – powiedział mój mąż, podnosząc w górę kieliszek szampana. Tym razem nie przeszkadzało mi, że nazwał mnie babcią, choć to słowo zarezerwowane było tylko dla Igorka. Cały czas miałam w pamięci wieczór w Dzień Babci sprzed roku. Należę do pokolenia kobiet, które zostają babciami jeszcze w tzw. kwiecie wieku. No, może w „kwiecie” to za dużo powiedziane, ale nawet wygląd niejednokrotnie przeczy obrazowi tradycyjnej babci sprzed lat. Moja koleżanka z pracy niemal obraziła się na przedszkolankę, gdy jej wnuk wyrecytował z okazji Dnia Babci wierszyk o „babci z laseczką”. – Z kijkami do nordic walking to tak, ale z laseczką? – nie kryła oburzenia. – Widzi u mnie pani jakąś laskę? Pomijając fakt, że wciąż czuję się laską! Tak, Magda wcale nie wyglądała na swoje 46 lat, biegała, chodziła do kosmetyczki, jeździła do SPA i w ogóle robiła wszystko, żeby zatrzymać upływający czas. Została babcią w wieku lat czterdziestu, jej mąż nawet się śmiał, że córka zrobiła jej nietypowy prezent na urodziny, a Magdzie wcale nie było do śmiechu. Upływający czas ją przerażał najbardziej na świecie. W przeciwieństwie do mnie. Ja w babciny wiek weszłam z godnością, w wieku lat pięćdziesięciu i trochę inaczej. Nie stawiałam warunków – Nie dawaj sobie wchodzić na głowę – pouczała mnie Magda. – Ja też jestem babcią, ale to ja stawiam warunki, jeśli chodzi o opiekę nad wnukiem. Ja nigdy nie stawiałam warunków. Kiedy mogłam, pomagałam. Może dlatego, że moi rodzice mieszkali daleko i rzadko mogłam liczyć na ich pomoc. Powiedziałam sobie, że moja córka będzie mogła na mnie liczyć. I ona nie omieszkała tego wykorzystać, w związku z czym z ledwością godziłam pracę z obowiązkami babci. Zaczęło się od tego, że pomagaliśmy córce i zięciowi, gdy byli w pracy. Mój mąż i tak jest na emeryturze. Nasz wnuczek Igorek niedługo skończy trzy latka. Zawsze więcej czasu spędzał z nami, czyli dziadkami, niż ze swoimi rodzicami. Marzena jest optometrystką , czasami pracowała nawet w soboty i niedziele, bo firma ma siedzibę w dużej galerii handlowej. Nigdy nie odmówiłam pomocy, gdy musiała iść do pracy. Zięciowi również, ponieważ jego praca miała charakter wyjazdowy. Rozumiałam, że jako początkujący pracownicy musieli się godzić na wszystko… Zabrakło nam słów i argumentów Przysłowie mówi, że apetyt rośnie w miarę jedzenia. Marzena i zięć postanowili korzystać z życia. Nie licząc ostatniego roku, wyjeżdżali przynajmniej trzy razy – latem, zimą i jeszcze na jeden czy dwa długie weekendy. Na narty, do ciepłych krajów, w góry… – Przeważnie dzieci do trzech lat jeżdżą gratis – przypominała mi Magda. – Powinni wziąć Igorka ze sobą, a nie wciąż wam go podrzucać. Fakt, młodzi korzystali z życia, ile się da. Chodzili wieczorami do klubów, na koncerty, do kina, do teatru. Nie pytali, czy my w tym czasie nie mamy innych planów. Musieliśmy być zwarci i gotowi. Może gdybyśmy mieszkali oddzielnie… Ale to ja zaproponowałam, żeby po ślubie zamieszkali z nami. Przynajmniej na początek. Nie wyobrażałam sobie mieszkania w dużym domu we dwoje, podczas gdy młodzi tułaliby się po obcych ludziach. Na własne mieszkanie jeszcze nie było ich stać. Choć czasem się martwiłam, że trwonią pieniądze, zamiast odkładać… Tego się nie spodziewałam No więc rok temu, 21 stycznia, chwilę przed północą, gdy już prawie układaliśmy się do spania, młodzi właśnie wrócili z miasta. Pomyślałam wtedy, że dość wcześnie jak na nich. – Jesteśmy! – zawołała Marzena. – Mam nadzieję, że zdążyliśmy, żeby jeszcze razem poświętować. Nie powiedziałam nic. – Zresztą musimy wam coś ważnego powiedzieć – uśmiechnęła się córka. Oczyma wyobraźni ujrzałam ją w ciąży z kolejnym dzieckiem. I kolejnego wnuka do bawienia… – Wyjeżdżamy za granicę do pracy. Już prawie wszystko mamy załatwione w Norwegii Nie chcieliśmy wcześniej mówić, żeby nie zapeszyć – odezwał się zięć. – Na stałe?! – nie wytrzymałam. Wtedy nie wyobrażałam sobie, żeby nagle miało ich zabraknąć obok nas. – Jeszcze o tym nie myśleliśmy. Na pewno na jakiś czas. Tam jest łatwiej. I więcej zarobimy. Marcin i tak nie ma tu umowy na stałe. Na kilka lat… Niemal od razu odechciało mi się spać. – Zostawicie nas samych? – zapytałam, smutniejąc. – No nie, zostawimy wam Igorka! – odpowiedziała moja córka jakby nigdy nic. – Przynajmniej na jakiś czas. On się z wami doskonale czuje. A my będziemy bardziej niezależni. No i odpadną nam wydatki. Oczywiście będziemy przyjeżdżać. Po prostu zaniemówiłam. Mój mąż zresztą też. Wtedy zabrakło nam słów, potem argumentów. No bo przecież dzieciom trzeba pomóc… I tak oto zostaliśmy „dziadkami na okrągło”. Na jak długo? Pewnie dopóki starczy nam sił. Choć ani córka, ani zięć o nasze siły nas nie pytają. Malwina, 53 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Córka nie pozwala mi zabierać wnuków na działkę. Ma pretensje, że się brudzą, a dla nich to radocha „Ukochany potraktował mnie jak przeterminowany jogurt. Wyrzucił z życia, by posmakować czegoś innego, ale karma wraca” „Myślałam, że ktoś buszuje nam po budowie domu w nocy. Gdy pojechałam to sprawdzić, odkryłam brudny sekret mojego męża”