„Z wymarzonych wakacji nad Adriatykiem wracałam jako wdowa. Zamiast testamentu męża znalazłam zupełnie inne dokumenty”
„Siedziałam na zalanym słońcem tarasie, patrząc ze smutkiem na błękitne wody Adriatyku. Szukałam tylko polisy ubezpieczeniowej, by zorganizować powrót, a odkryłam tajemnicę, która zmieniła całe moje dotychczasowe życie”.
Słońce leniwie wznosiło się nad horyzontem, malując niebo nad wyspą Brač odcieniami różu i pomarańczy. Siedziałam na tarasie naszego wynajętego apartamentu, wsłuchując się w szum fal uderzających o kamienisty brzeg. Pachniało sosnami i słoną wodą. To miały być nasze wymarzone wakacje, czas tylko dla nas, z dala od zgiełku codzienności. Marek spał jeszcze w sypialni. Zawsze lubił pospać dłużej na wyjazdach, podczas gdy ja wolałam witać dzień z filiżanką gorącej kawy w dłoniach. Ten poranek zmienił wszystko Wypiłam ostatni łyk napoju i postanowiłam go obudzić. Mieliśmy w planach wycieczkę do urokliwego miasteczka Bol i spacer słynną plażą Zlatni Rat. Weszłam do zaciemnionego pokoju, uśmiechając się na myśl o nadchodzącym dniu. – Marek, wstawaj – powiedziałam cicho, odsłaniając zasłony. – Szkoda dnia. Słońce już wysoko. Nie odpowiedział. Leżał nieruchomo, z twarzą odwróconą w stronę ściany. Podeszłam bliżej i dotknęłam jego ramienia. Było nienaturalnie chłodne. W tej jednej, przerażającej sekundzie zrozumiałam, że coś jest nie tak. Mój mąż nie oddychał. Po prostu zasnął i już się nie obudził. Świat zawirował mi przed oczami. Szok odebrał mi mowę, a nogi odmówiły posłuszeństwa. Opadłam na podłogę obok łóżka, nie mogąc uwierzyć w to, co właśnie się wydarzyło. Trzydzieści lat wspólnego życia, plany na przyszłość, nasze wspólne poranki... wszystko to zniknęło w ułamku sekundy, pozostawiając mnie w pustce nie do opisania. Szukałam tylko polisy Kolejne godziny zlały się w jedną, chaotyczną smugę. Pomoc wezwana przez właściciela apartamentu przybyła szybko, ale było już za późno. Pozostały formalności, chłodne procedury i konieczność zorganizowania transportu do Polski. Siedziałam w salonie, otoczona obcymi ludźmi mówiącymi w obcym języku, próbując poskładać myśli w jakąś logiczną całość. Przedstawiciel lokalnych władz poinformował mnie, że muszę skontaktować się z firmą ubezpieczeniową, aby uruchomić procedurę sprowadzenia ciała do kraju. Problem polegał na tym, że to Marek zajmował się całą organizacją wyjazdu. To on rezerwował loty, apartament i kupował polisę turystyczną. Ja nawet nie wiedziałam, w jakiej firmie byliśmy ubezpieczeni. Ze drżącymi dłońmi wyciągnęłam z jego plecaka tablet. Zawsze miał go przy sobie. Znałam hasło, bo często używaliśmy go wspólnie do oglądania filmów. Odblokowałam ekran i otworzyłam aplikację poczty elektronicznej, wpisując w lupkę słowo kluczowe związane z ubezpieczeniem. Wyniki wyszukiwania pokazały kilka wiadomości. Najwyżej znajdował się mail z załączonym dokumentem polisy. Kliknęłam w niego, ale mój wzrok przykuła inna wiadomość, która znajdowała się tuż poniżej, oznaczona czerwoną flagą priorytetu. Nadawcą była kancelaria prawna z naszego rodzinnego miasta. Tytuł brzmiał: „Dokumenty rozwodowe – ostateczna wersja do akceptacji”. Planował to od dawna Moje serce, które jeszcze przed chwilą wydawało się być roztrzaskane na milion kawałków z powodu żałoby, teraz zamarło z zupełnie innego powodu. Palce zawisły nad ekranem. Wiedziałam, że to, co przeczytam, może zniszczyć moje ostatnie dobre wspomnienia, ale nie mogłam się powstrzymać. Ciekawość i narastające przerażenie wzięły górę. Otworzyłam wiadomość. Tekst był suchy, rzeczowy, pozbawiony jakichkolwiek emocji. Prawnik informował Marka, że pozew jest gotowy do złożenia zaraz po jego powrocie z urlopu. W załączniku znajdował się projekt dokumentu, w którym mój mąż żądał rozwiązania małżeństwa bez orzekania o winie, ale z bardzo niekorzystnym dla mnie podziałem naszego wspólnego majątku. Zaczęłam przeglądać wcześniejszą korespondencję. Było tego mnóstwo. Wiadomości sięgały kilku miesięcy wstecz. Marek planował każdy szczegół. Wyprowadzał środki ze wspólnego konta na prywatne lokaty, o których nie miałam pojęcia. Zabezpieczał udziały w firmie, bym nie miała do nich dostępu. Konsultował z prawnikiem, jak najlepiej przedstawić sytuację, by sąd przychylił się do jego wniosków. W jednym z maili, wysłanym zaledwie dwa tygodnie przed naszym wylotem na Brač, prawnik pytał, czy Marek jest pewien swojej decyzji i czy zamierza poinformować mnie o wszystkim przed wakacjami. Odpowiedź mojego męża była jak cios prosto w serce. „Nie, nic jej nie powiem. Pojedziemy na wyspę, spędzimy miło czas, niech myśli, że wszystko jest w porządku. Zrobię się dla niej wyjątkowo miły, żeby uśpić jej czujność. Będzie w doskonałym nastroju. Wręczymy jej dokumenty dzień po powrocie, wtedy będzie w takim szoku, że podpisze wszystko, byle tylko mieć to za sobą. To idealna zasłona dymna”. Wszystko stało się jasne Odsunęłam tablet od siebie, jakby parzył mnie w dłonie. Łzy, które wcześniej płynęły z żalu po stracie ukochanego człowieka, teraz wyschły, ustępując miejsca palącemu poczuciu zdrady. Spojrzałam w stronę sypialni, gdzie jeszcze niedawno leżał. Człowiek, po którym płakałam, tak naprawdę nie istniał. Był tylko iluzją, doskonale zagraną rolą. Przypomniałam sobie nasze ostatnie tygodnie. Marek rzeczywiście bardzo się zmienił. Przynosił mi kwiaty bez okazji, proponował wspólne spacery, sam zainicjował ten wyjazd, twierdząc, że potrzebujemy czasu tylko dla siebie, by odnowić naszą więź. Myślałam, że przeżywamy drugą młodość, że po latach rutyny nasze małżeństwo znów rozkwita. Cieszyłam się jak naiwna nastolatka, opowiadając przyjaciółkom, jak cudownego mam męża. A on przez cały ten czas z zimną krwią planował, jak pozbawić mnie dachu nad głową i oszczędności życia. Każdy jego uśmiech, każdy pocałunek na tej wyspie był kłamstwem. Kiedy spacerowaliśmy brzegiem morza, trzymając się za ręce, on układał w głowie strategię procesową. Kiedy jedliśmy kolację przy świecach, on odliczał dni do momentu, w którym wręczy mi pozew. Czułam się oszukana. Moja żałoba nagle zmieniła swój charakter. Nie opłakiwałam już męża, który odszedł. Opłakiwałam siebie i trzydzieści lat życia, które poświęciłam komuś, kto na koniec potraktował mnie jak przeszkodę do usunięcia w białych rękawiczkach. Pożegnaliśmy się trochę inaczej Wyszłam z powrotem na taras. Słońce świeciło mocniej, a morze lśniło tysiącem refleksów. Wiatr delikatnie rozwiewał moje włosy. Spojrzałam na krajobraz, który jeszcze kilka godzin temu wydawał mi się rajem, a teraz był świadkiem mojego największego upokorzenia. Zrobiłam głęboki wdech. Zdałam sobie sprawę z ironii losu. Marek uknuł plan idealny. Chciał mnie zniszczyć emocjonalnie i finansowo, wykorzystując moją miłość i zaufanie. Ale los postanowił inaczej. Nie zdążył zrealizować swojego okrutnego zamierzenia. Jego misterna sieć intryg rozpadła się w chwili, gdy jego serce po prostu przestało bić. Skopiowałam wszystkie maile z prawnikiem i przesłałam je na swój prywatny adres. Zrobiłam zrzuty ekranu dokumentów i wyciągów bankowych, które przesyłał do kancelarii. Teraz to ja miałam w ręku wszystkie karty. Jako jego żona w świetle prawa byłam jedyną spadkobierczynią. Wszystkie te ukryte konta, zabezpieczone udziały, cały ten majątek, który chciał przede mną ukryć – wszystko to teraz należało do mnie. Wróciłam do salonu i wykręciłam numer infolinii ubezpieczeniowej. Mój głos był spokojny, opanowany i chłodny. Podałam numer polisy, zgłosiłam zdarzenie i zaczęłam ustalać szczegóły techniczne. – Czy potrzebuje pani wsparcia? – zapytała cicho konsultantka na infolinii. – To musi być dla pani niewyobrażalny cios. – Dziękuję, poradzę sobie – odpowiedziałam, patrząc na wygaszony ekran tabletu. – Mój mąż zadbał o to, bym była zabezpieczona. Rozłączyłam się i zaczęłam pakować swoje rzeczy. Wiedziałam, że przed mną długie i wyczerpujące tygodnie załatwiania formalności. Musiałam wrócić do pustego domu, zorganizować pożegnanie, przyjmować kondolencje od znajomych i rodziny, udając zrozpaczoną wdowę. Ale w głębi duszy czułam dziwną ulgę. Wyspa Brač, która miała być moim najpiękniejszym wspomnieniem, stała się miejscem bolesnego przebudzenia. Straciłam tu nie tylko męża, ale i swoje złudzenia. Wracam do Polski silniejsza, niż kiedykolwiek przypuszczałam. On zaplanował to rozstanie w najdrobniejszych szczegółach, ale ostatecznie to ja napiszę jego zakończenie. Grażyna, 56 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mój mąż wykupił wycieczkę na Jamajkę na kredyt, żeby móc pochwalić się w pracy. To był najgorszy urlop mojego życia” „Wykupiłam nam urlop w Czarnogórze, ale mój mąż zrezygnował w ostatniej chwili. Zawzięłam się i pojechałam z teściową” „Na Dzień Matki zażyczyłam sobie od córki wycieczkę nad Adriatyk. Teraz wiem, że za rok lepiej przyjąć tylko kwiaty”
„Ojciec zostawił mnie, gdy miałam 3 lata. Teraz żąda ode mnie kasy na godną starość, a ja nie będę płacić alimentów”
„Prawdę mówiąc liczyłam, że będzie chciał się spotkać, że może zapragnie mnie poznać. Tymczasem on napisał, że nic mnie z nim nie łączy i nie ma w stosunku do mnie żadnych zobowiązań. Że nawet nie jest pewny, czy jest moim ojcem. I żebym przypadkiem nie oddawała sprawy do sądu, bo on i tak jest bezrobotny, więc nic nie wskóram”.
Kiedy dostałam wezwanie z sądu, na początku myślałam, że to jakaś pomyłka. Mój ojciec, którego nie widziałam od wielu lat, pozwał mnie o alimenty?! Na jakiej podstawie? Chciałam nawet zignorować wezwanie, ale na szczęście mój mąż mi wytłumaczył, że to niczego nie rozwiąże. – Idź z tym do prawnika – powiedział. – Sądu lekceważyć nie możesz. Z tego, co wiem, nawet jeżeli nie stawisz się na rozprawie, oni i tak mogą zasądzić, żebyś płaciła na ojca. – Ale na jakiej podstawie? – wybuchłam. – Przecież on nie dał mi nigdy złamanej złotówki! A wiedział, że jestem w ciężkiej sytuacji. – Dlatego tym bardziej powinnaś to załatwić tak, jak trzeba – przekonywał. – Umów się z jakimś mądrym prawnikiem, niech ci podpowie, jak to załatwić. Masz jakikolwiek dowód, że tata na ciebie nie łożył? – Mam – powiedziałam, rzucając się w kierunku komody. – Jego odpowiedź na mój list. Nigdy nie interesował się, co ze mną Całe szczęście, że mam zwyczaj nie wyrzucać niczego, żadnej korespondencji. Wyjęłam teraz z dna szuflady paczkę listów i zaczęłam je przeglądać. Były tam wszystkie – i te, które dostawałam jako młoda dziewczyna od swoich chłopaków i karty z życzeniami od bliskich. I list, który tata mi przysłał, gdy prosiłam go o pomoc. Byłam wtedy na drugim roku studiów i wszystko zaczęło się walić. Mama straciła pracę i nie mogła mi pomagać. Ja dorabiałam, ale na dziennych studiach nie miałam zbyt wiele czasu. A musiałam sobie opłacić i akademik, i książki, no i za coś żyć! To mama mi doradziła, żebym napisała do ojca. – Nigdy od niego nic nie chciałam – powiedziała z zaciętą twarzą, gdy przyjechałam na święta do domu i opowiadałam, jak mam ciężko. – Kiedy mnie zostawił, byłaś malutka. Nie wystąpiłam o alimenty, chociaż mogłam. – No to trzeba było – wzruszyłam ramionami. – Przecież u nas nigdy się nie przelewało. – Owszem, ale nie chciałam dać mu pretekstu, że ma jakiekolwiek prawa do bycia ojcem – powiedziała mama. – Odszedł od nas i nigdy go nie interesowało, jak sobie radzę i co słychać u ciebie. Zresztą, było minęło, nie chcę o tym mówić. Może masz żal do mnie, że podjęłam decyzję za ciebie? – Nie – zawahałam się, ale po chwili zastanowienia potwierdziłam. – Nie, nie mam. Nie pamiętam go. Kiedy byłam na początku liceum, to chciałam go poznać. Ale bałam się poprosić cię o adres. – Dlaczego? – zdziwiła się mama. – Co prawda, ja nawet nie wiem, gdzie on jest. Mam tylko adres jego matki, zaraz po rozwodzie tam się przeprowadził. Ale czy tam nadal mieszka, czy jego mama żyje? – A moja babcia też nie chciała utrzymywać ze mną kontaktu? – poczułam lekkie ukłucie. – Nie wiem – mama zagryzła wargi i nad czymś rozmyślała. – Może i chciała. Ona w sumie była w porządku, tylko strasznie się bała. I swojego męża, i syna. Pewnie twój tata jej powiedział, że nie chce mieć z nami nic wspólnego i jej nawet do głowy nie przyszło, żeby widywać się z wnuczką. Tak mogło być. – A ty do niej też się nie odzywałaś? – A po co? – mama wzruszyła ramionami. – Jak się rozwiodłam, to uznałam, że to zamknięty rozdział. Dlatego właśnie nie wystąpiłam o alimenty. Może to była niepotrzebna duma, ale naprawdę nie chciałam, żeby miał w przyszłości jakiekolwiek podstawy do roszczeń. – I myślisz, że zapłaci za moje studia? – zapytałam z powątpiewaniem. – Wiesz, możesz go pozwać, sądownie – powiedziała mama. – Ale może najpierw spróbuj po prostu do niego napisać? W końcu ludzie się zmieniają… Dam ci adres babci. Gdy przeczytałam list, popłakałam się Długo nosiłam się z zamiarem napisania tego listu. Nie wiedziałam nawet jak zacząć. Mam napisać „tato”? Miałam trzy lata jak nas zostawił i nawet w mglistych wspomnieniach go nie pamiętam. Z drugiej strony, głupio byłoby zwracać się do niego „per pan”. Napisałam więc bezosobowo. Zaznaczyłam, że gdyby nie moja ciężka sytuacja, nie nękałabym go. Wyjaśniłam, że studiuję, ale nie stać mnie na utrzymanie. A ponieważ ani moja mama, ani ja nigdy nic od niego nie chciałyśmy, to teraz czuję się upoważniona do wystąpienia o alimenty. Wymieniłam kwotę – nie była duża, chciałam tylko, żeby pokrył koszt wynajęcia pokoju. List był rzeczowy i oschły, ale nie miałam ochoty ani potrzeby wylewać swoich uczuć. Odpisał. Otworzyłam kopertę z niecierpliwością. Prawdę mówiąc liczyłam, że będzie chciał się spotkać, że może zapragnie mnie poznać. Tymczasem on napisał, że nic mnie z nim nie łączy i nie ma w stosunku do mnie żadnych zobowiązań. Że nawet nie jest pewny, czy jest moim ojcem. I żebym przypadkiem nie oddawała sprawy do sądu, bo on i tak jest bezrobotny, więc nic nie wskóram. Rozpłakałam się wtedy. Gdzieś w skrytości ducha liczyłam na to, że jednak będę miała tatę. Ten list przekreślał wszystko. Nie wystąpiłam do sądu. I wcale nie dlatego, że był bezrobotny. Po prostu doszłam do wniosku, że mama miała rację. Nie chciałam mieć z nim nic wspólnego ani niczego mu zawdzięczać. Teraz czytałam ten list po latach i nadal czułam to samo. Złość, rozgoryczenie i żal. Do prawnika umówiłam się od razu. Pokazałam mu list, wezwanie z sądu i wytłumaczyłam, o co chodzi. – Czy pani mama zeznałaby, że tata nie płacił na panią alimentów? – Myślę, że tak – zawahałam się. – Chociaż jest schorowana i wolałabym jej nie ciągać po sądach. – Zobaczymy – zastanowił się. – Istnieje duża szansa, że pani wygra, chociaż według prawa rodzic ma prawo żądać alimentów od dzieci, jeżeli wykaże, że nie jest w stanie się utrzymać. Jednak sędzia też człowiek – uśmiechnął się do mnie. – Myślę, że ten list i pani słowa będą wystarczającym dowodem na to, że nie musi pani czuć się zobowiązana do opieki nad ojcem. Ale uprzedzam, że to nie będzie prosta sprawa, zwłaszcza emocjonalnie. Jest pani pewna, że chce wystąpić przeciw własnemu ojcu? Nie obchodzi mnie, co z nim będzie – To nie jest mój ojciec – zaprzeczyłam. – I nie czuję się w obowiązku mu pomagać. Nie mam wyrzutów sumienia. Całe życie musiałam sobie radzić bez niego. Było mi ciężko, bo odmówił mi pomocy. Więc niech on też radzi sobie sam. Ten prawnik miał rację – sprawa nie była łatwa. Po pierwsze, musiałam stanąć twarzą w twarz z własnym ojcem. Z człowiekiem, którego znam z fotografii, na której miał niewiele ponad dwadzieścia lat. Teraz na sali siedział staruszek. Pewnie gdyby poprosił mnie na ulicy o wsparcie, udzieliłabym mu go. Ale to był mój ojciec, który nigdy nie chciał nim być. Wyparł się mnie. Może gdyby zwrócił się do mnie jak do córki, gdyby powiedział, że żałuje, że chciałby naprawić to, co zrobił, coś by we mnie drgnęło. Zawsze chciałam mieć tatę… Ale nie, on wytoczył przeciwko mnie sprawę. Chodziło mu tylko o pieniądze, nie o mnie! A gdy spojrzałam w twarz mamy i zobaczyłam jej ból i cierpienie, kiedy uświadomiłam sobie, że zmusił nas, żebyśmy tu przyszły i przeżywały ten koszmar, postanowiłam, że zrobię wszystko, żeby przegrał. Aniela, 30 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mąż każe mi kupować margarynę zamiast masła. Nigdy nie sądziłam, że to jego skąpstwo wyjdzie nam jednak na dobre” „Córka przyprowadziła do domu milionera, a ja wyczułam, że źle mu z oczu patrzy. Niestety nie chciała mnie słuchać” „Zostawiłam remont pod opieką brata, a sama pojechałam nad Bałtyk na wakacje. Gdy wróciłam, nie wierzyłam własnym oczom”
„Przez fortunę straciłem wszystko, próbując zatrzymać kobietę mojego życia. 1 niewinne kłamstwo zniszczyło naszą miłość”
„Z czasem jednak poczułem, że kłamstwo, które nas połączyło, zaczyna mnie przytłaczać. Każdego dnia patrzyłem na Magdę i zastanawiałem się, jak długo jeszcze będę w stanie udawać. Zdarzało się, że budziłem się w nocy zlany potem, z poczuciem winy, którego nie potrafiłem już zagłuszyć”.
Zawsze wierzyłem, że pieniądze dają wolność, ale nigdy nie sądziłem, że mogą stać się moim największym więzieniem. Odziedziczyłem fortunę i pomnożyłem ją, zanim skończyłem trzydzieści lat. Moje życie było pasmem sukcesów finansowych, luksusowych podróży i spotkań na najwyższym szczeblu. A potem poznałem Magdę. Była inna niż wszystkie kobiety, które do tej pory spotykałem. Nie imponowały jej drogie samochody, omijała ekskluzywne butiki, a największą radość sprawiał jej spacer po lesie i ciepła herbata w papierowym kubku. Pokochałem ją za tę niesamowitą prostotę, za uśmiech, który rozjaśniał mój świat i za to, że przy niej mogłem być po prostu sobą. Przynajmniej tak mi się wydawało. Okłamałem ją Planowałem oświadczyny od miesięcy. Kupiłem pierścionek, który kosztował tyle, co spory dom za miastem. Brylant był nieskazitelny, osadzony w platynie. Zabrałem Magdę na spacer po naszym ulubionym parku, a potem usiedliśmy na ławce pod wielkim dębem, gdzie spotkaliśmy się po raz pierwszy. Serce biło mi jak oszalałe, gdy sięgałem do kieszeni płaszcza. Wyciągnąłem małe, aksamitne pudełeczko i otworzyłem je przed nią. Magda spojrzała na pierścionek, a potem na mnie. Jej oczy, zazwyczaj pełne ciepła, nagle spochmurniały. – Co to jest? – zapytała cicho, a jej głos drżał. – To dla ciebie. Chcę spędzić z tobą resztę życia – odpowiedziałem, czując, jak zasycha mi w gardle. Magda odsunęła się delikatnie. W jej spojrzeniu dostrzegłem coś, czego się nie spodziewałem. Nie było tam radości, tylko niepokój. – Jest piękny, ale... – powiedziała, przypatrując się lśniącej biżuterii. – Wiesz, jak bardzo nienawidzę tego całego blichtru. Bogaci snobi, którzy myślą, że za pieniądze mogą kupić wszystko... Gardzę takim światem. Pokochałam cię, bo jesteś normalnym, prostym facetem. Nie potrzebuję takich świecidełek. Zamarłem. Zrozumiałem, że jeśli powiem jej prawdę, jeśli przyznam, że ten pierścionek jest warty fortunę, a ja jestem jednym z tych ludzi, którymi tak bardzo gardzi, stracę ją na zawsze. W ułamku sekundy podjąłem decyzję, która miała zaważyć na całym naszym przyszłym życiu. – Masz rację – skłamałem gładko. – To tylko błyskotka. Liczy się to, co jest między nami. Udawałem biedaka Wiedziałem, że nie mogę dłużej ukrywać przed nią mojego prawdziwego życia. Musiałem wymyślić coś radykalnego. Tydzień później usiadłem z nią w kuchni, ukryłem twarz w dłoniach i powiedziałem to, co przygotowywałem od kilku dni. – Muszę ci coś powiedzieć. Moja firma... zbankrutowała. Straciłem wszystko. Zostały mi tylko długi. Będziemy musieli się wyprowadzić. Spodziewałem się łez, może nawet paniki. Tymczasem ona po prostu mnie przytuliła. Powiedziała, że pieniądze to nie wszystko, że razem damy sobie radę, że najważniejsze jest to, że mamy siebie. Jej słowa tylko utwierdziły mnie w przekonaniu, że postąpiłem słusznie. Wynająłem małą, trzydziestometrową kawalerkę na obrzeżach miasta. Moje prawdziwe konta, inwestycje i firmy powierzyłem zaufanym doradcom, instruując ich, by kontaktowali się ze mną tylko w sprawach absolutnie najwyższej wagi. Zaczęliśmy nowe życie. Życie, w którym liczyliśmy każdy grosz przed pójściem na zakupy. Życie, w którym wyjście do taniej kawiarni było świętem. I o dziwo, byłem szczęśliwy. Magda promieniała. Budowaliśmy nasz mały świat na fundamentach miłości, zaufania i wzajemnego wsparcia. Czułem się wolny od presji zarabiania kolejnych milionów. Byliśmy tylko my i nasza skromna codzienność. Z perspektywy czasu te miesiące wydają mi się najpiękniejszym okresem mojego życia. Codzienność, która dla innych mogłaby być ciężarem, dla nas była źródłem radości. Nauczyliśmy się wspólnie gotować proste potrawy, a wieczorami graliśmy w planszówki, śmiejąc się do łez. Magda zaczęła uprawiać zioła na parapecie i cieszyła się z każdego nowego listka, jakby to był największy sukces na świecie. Te drobne, codzienne radości sprawiały, że czułem się częścią jej świata. Zaczęliśmy planować wakacje pod namiotem, marzyć o ogrodzie i własnym, maleńkim domku na wsi. Wszystko wydawało się możliwe, dopóki byliśmy razem. Czułem się winny Z czasem jednak poczułem, że kłamstwo, które nas połączyło, zaczyna mnie przytłaczać. Każdego dnia patrzyłem na Magdę i zastanawiałem się, jak długo jeszcze będę w stanie udawać. Zdarzało się, że budziłem się w nocy zlany potem, z poczuciem winy, którego nie potrafiłem już zagłuszyć. Magda była coraz bardziej otwarta, opowiadała mi o swoich marzeniach, a ja ciągle miałem w głowie myśl, że okłamuję najważniejszą osobę w swoim życiu. Pewnego niedzielnego popołudnia siedzieliśmy razem na balkonie, popijając herbatę. Magda zapytała mnie nagle: – Czy gdybyś mógł cofnąć czas, wybrałbyś inaczej? Czy chciałbyś mieć znowu wszystko, co straciłeś? Zawahałem się, bo nie wiedziałem, jak odpowiedzieć. Mijały miesiące, a ja coraz bardziej przyzwyczajałem się do mojej podwójnej tożsamości. Nauczyłem się czerpać radość z małych rzeczy. Zapomniałem jednak o jednym – o bezwzględnej precyzji moich prawników i księgowych. Pewnego dnia musiałem podpisać bardzo ważne dokumenty dotyczące restrukturyzacji jednej z moich spółek. Mój doradca przysłał mi pocztą kurierską poufny wyciąg bankowy i raport finansowy na specjalne, skrytki pocztowe. Odebrałem je rano, gdy Magda była w pracy. Przejrzałem papiery przy kuchennym stole, popijając czarną kawę. Zobaczyłem kwoty rzędu dziesiątek milionów, które wciąż pracowały na moich kontach. Czułem dziwne oderwanie od tych cyfr. One nie miały już dla mnie znaczenia. W pośpiechu, szykując się do wyjścia, zebrałem dokumenty, ale jeden z nich – wyciąg z głównego konta inwestycyjnego, z moim imieniem i nazwiskiem oraz wielomilionowym saldem – zsunął się ze stołu i wpadł pod krzesło. Wiedziałem, że to koniec Wróciłem do domu późnym popołudniem. Magda już tam była. Siedziała przy stole, wpatrując się w kartkę papieru. Powietrze w pokoju wydawało się gęste, ciężkie, niemal pozbawione tlenu. – Cześć kochanie – zacząłem, ale moje słowa zawisły w próżni. Magda podniosła wzrok. Jej oczy były czerwone, a twarz blada jak kreda. W jej spojrzeniu nie było już miłości, ciepła ani troski. Był tylko chłód i niewyobrażalny ból. – Co to jest? – zapytała głucho, przesuwając kartkę w moją stronę. Spojrzałem na dokument. Serce przestało mi bić. Wiedziałem, że to koniec. Próbowałem zebrać myśli, znaleźć jakiekolwiek wytłumaczenie, ale żadne słowa nie mogły naprawić tego, co właśnie się stało. – Magda, ja... mogę to wyjaśnić – zacząłem niepewnie. – Wyjaśnić? – Jej głos drżał, ale wcale nie z bezsilności. To był gniew. – Wyjaśnić, że przez cały ten czas kłamałeś? Że patrzyłeś, jak martwię się o to, czy starczy nam do pierwszego, podczas gdy ty masz miliony na koncie? Że całe nasze życie, nasza miłość, wszystko to było jednym wielkim oszustwem? – Zrobiłem to dla ciebie! – wybuchnąłem, czując łzy pod powiekami. – Powiedziałaś, że nienawidzisz bogatych ludzi. Bałem się, że cię stracę. Chciałem, żebyśmy byli szczęśliwi. Zrezygnowałem z tamtego życia, by być z tobą! Magda wstała. Patrzyła na mnie z litością wymieszaną z pogardą. – Nie zrezygnowałeś z niczego. Po prostu bawiłeś się w biednego. Zrobiłeś ze mnie zabawkę w swoim małym eksperymencie. Pokochałam człowieka, który nie istnieje. Nie powiedziała nic więcej. Spakowała swoje rzeczy w ciszy, której nie śmiałem przerwać. Każdy jej ruch był jak cios prosto w serce. Kiedy zamknęła za sobą drzwi, zostałem sam w małej, ciemnej kawalerce. Miałem na koncie miliony, ale w tamtej chwili byłem najbiedniejszym człowiekiem na świecie. Moje kłamstwo, które miało ocalić naszą miłość, zniszczyło ją bezpowrotnie. Zostałem sam Przez pierwsze dni po odejściu Magdy nie potrafiłem zebrać myśli. Wszystko wydawało się nierealne, jakby ktoś wyrwał mi fragment rzeczywistości i zostawił jedynie puste miejsce. Próbowałem do niej pisać, dzwonić, ale nie odpowiadała. Mieszkanie wydawało się bardziej klaustrofobiczne niż kiedykolwiek. Każdy przedmiot przypominał mi o niej. Dopiero po tygodniu zebrałem się na odwagę, by spakować jej rzeczy. Każda z nich miała swoją historię – szalik, który kupiliśmy na targu, ulubiony sweter, książka z zakładką zrobioną z biletu autobusowego. To wtedy zrozumiałem, jak bardzo wszystko, co było między nami, zbudowałem na fałszu. Nawet te najpiękniejsze wspomnienia przesiąknięte były moim kłamstwem. Zostałem sam. Dawni znajomi z branży zaczęli się odzywać, proponując powrót do dawnego życia. Bankierzy, doradcy, inwestorzy – wszyscy byli gotowi przyjąć mnie z powrotem, jakby nic się nie stało. Jednak nie potrafiłem już wrócić do tego świata. Każda rozmowa, każda potencjalna współpraca wydawała mi się pusta, pozbawiona sensu. Zacząłem wychodzić na długie spacery, odwiedzać te same parki, w których kiedyś spacerowałem z Magdą. Czułem, że muszę na nowo zdefiniować, kim jestem i czego chcę. Zrozumiałem, że pieniędzy nie da się zamienić na szczęście, a zaufania nie można kupić ani odzyskać wtedy, gdy się je straciło. Do dzisiaj nie wiem, czy kiedykolwiek będę w stanie komuś zaufać albo czy jeszcze ktoś zaufa mnie. Wiem jedno – prawda, nawet najtrudniejsza, jest zawsze lepsza niż najpiękniejsze kłamstwo. Igor, 29 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Gdy tylko przeszłam na emeryturę, teściowa uznała mnie za swoją opiekunkę. Oczekiwała luksusów jak królowa całą dobę” „Mąż pomagał sąsiadce zbierać truskawki. Myślałam, że jest miły, a on dostawał coś więcej niż podziękowania i owoce” „Miałem dom marzeń, w którym brakowało życia. Na ratunek do mojego świata wszechobecnego betonu ruszyła urocza kwiaciarka”
„Liczymy każdą złotówkę, ale udajemy, że stać nas na wakacje all inclusive w Grecji. Najwyżej weźmiemy kolejny kredyt”
„– Wyjdzie całkiem tanio, jeśli pojedziemy w trzy pary, tak jak się umawialiśmy – cieszyła się, a nas coś ścisnęło za gardła. – Umawialiśmy się? Przecież to była tylko luźna propozycja – spojrzeliśmy po sobie z Mikołajem niepewnie”.
Mamy kredyt i masę wydatków. Co gorsza, musimy udawać, że na wszystko nas stać… Ciągle łapię się na tym, że patrzymy na siebie z Mikołajem niepewnie. Nieuchronnie bowiem zbliża się moment, kiedy będziemy musieli podjąć decyzję. Na razie unikamy rozmowy na ten temat, bo… cokolwiek postanowimy, będzie źle. Kiedy 7 lat temu zdecydowaliśmy się na karierę w wielkim mieście, wiedzieliśmy, że nie pójdzie łatwo, ale byliśmy pełni optymizmu. Oboje zresztą dość szybko dostaliśmy świetną pracę. Z perspektywami i, jak nam się wtedy wydawało, za niezłe pieniądze. Tylko że te pieniądze były „niezłe” jak na naszą małą miejscowość, a nie na stolicę. Tutaj, w Warszawie, wszystko jest droższe, więc okazało się, że ledwo nam starcza na życie. Mieliśmy szczytne plany: nie brać niczego od rodziców. Byliśmy dumni, że nie zostaliśmy tzw. słoikami. Utrzymywaliśmy się sami Tylko jakim kosztem. Pod koniec miesiąca oglądaliśmy dwa razy każdą złotówkę. Na szczęście oboje pięliśmy się powoli po szczeblach kariery. A za każdym awansem szła jakaś podwyżka. Nie były to oszałamiające kwoty, lecz przynajmniej pozwalały choć trochę odetchnąć. Daleko było nam jednak do szaleństw. Ciułaliśmy każdy grosz z zamiarem kupna własnego mieszkania, by przestać się wreszcie tułać po wynajętych norach. Rok temu podjęliśmy decyzję: kupujemy dwa pokoje. Mieliśmy uzbierane 100 tysięcy. Mieszkanie kosztowało prawie 450 tysięcy złotych. Mieszkanie przecież trzeba za coś urządzić. I znowu zaczęło się oglądanie każdej złotówki… Chcieliśmy maksymalnie obciąć wszelkie wydatki, lecz tak się nie da żyć. Trudno zerwać wszystkie kontakty ze znajomymi i nie wychodzić nigdy do pubu czy kina. No właśnie, znajomi… W stolicy szybko załapaliśmy reguły gry. Trzeba wszędzie mieć znajomości, aby dostać lepszą pracę czy awansować. Przez te kilka lat dorobiliśmy się sporej paczki znajomych. Ale utrzymywanie kontaktów kosztuje. To już nie te czasy, kiedy ludzi umawiali się po domach przy paczce chipsów. Teraz nawet jak zaprasza się znajomych na domówkę, to trzeba czymś zaimponować. Popularne są dania egzotyczne – na same składniki trzeba wydać kilka stów. W pubie nie jest lepiej. Trudno siedzieć trzy godziny przy jednym piwie. I leci kolejna stówka... A przecież nikt się nie przyzna, że go na to nie stać. Nie stać nas na wakacje Znamy z Mikołajem te zasady, więc kiedy podczas ostatniego spotkania padła spontaniczna propozycja: „Jedziemy na wakacje do Grecji!”, podłączyliśmy się pod ten pomysł z entuzjazmem. Byliśmy pewni, że jak zwykle skończy się na gadaniu. Niestety, tym razem sprawy potoczyły się inaczej. Po kilku dniach zadzwoniła do nas Ewka, że już z Alkiem zabukowali dom. – Wyjdzie całkiem tanio, jeśli pojedziemy w trzy pary, tak jak się umawialiśmy – cieszyła się, a nas coś ścisnęło za gardła. – Umawialiśmy się? Przecież to była tylko luźna propozycja – spojrzeliśmy po sobie z Mikołajem niepewnie. – Dom na tydzień, samolot, samochód na miejscu, no i wyżywienie, bo przecież nikomu nie będzie się chciało gotować – zaczęłam wyliczać. – 4 tysiące na osobę pękną jak nic. Albo i więcej… – mruknął Mikołaj. – Przecież wiemy, że każdy wieczór skończy się w barze. – Matko! Nie stać nas na to. – jęknęłam. – Musimy się jakoś wyplątać. Tylko jak? Znajomi, niestety, dobrze pamiętają dyskusję w pubie, kiedy oboje z Mikołajem byliśmy jak najbardziej „za”. A my się w życiu nie przyznamy, że źle skalkulowaliśmy i nie mamy na ten wyjazd pieniędzy. To byłaby dla nas prawdziwa porażka. Nie po to przecież budowaliśmy przez tyle lat swój wizerunek „młodych prężnych”, aby teraz wszystko się zawaliło przez jeden głupi wyjazd. Siedzimy więc i głowimy się, co zrobić… Wziąć kredyt i pojechać? A potem co? Nie dojadać przez następne pół roku? Z drugiej strony – jakie mamy wyjście? Przecież nie udamy w ostatniej chwili, że jedno z nas obłożnie zachorowało, a drugie musi je pielęgnować. Wtedy zresztą wypadałoby oddać przyjaciołom chociażby za ten wspólnie wynajęty dom, czyli kilkaset złotych wywalić w błoto. Jesteśmy więc w kropce, a czas płynie nieuchronnie, przybliżając nas do podjęcia jakiejś decyzji. Tylko jakiej?! Matylda, 31 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mąż każe mi kupować margarynę zamiast masła. Nigdy nie sądziłam, że to jego skąpstwo wyjdzie nam jednak na dobre” „Córka przyprowadziła do domu milionera, a ja wyczułam, że źle mu z oczu patrzy. Niestety nie chciała mnie słuchać” „Zostawiłam remont pod opieką brata, a sama pojechałam nad Bałtyk na wakacje. Gdy wróciłam, nie wierzyłam własnym oczom”
„Zostawiłam nauczyciela dla dyrektora, bo chciałam się pławić w luksusie. Moja bajka nie nie skończyła się szczęśliwie”
„Zamieniłam dobrego, kochającego mężczyznę na obietnicę życia w złotym pałacu pośród luksusów. Kiedy bajka prysła, brutalna rzeczywistość uderzyła mnie ze zdwojoną siłą, pozostawiając tylko gorzki smak porażki. Teraz ubolewam nad swoją chciwością i naiwnością”.
Każda z nas pewnie choć raz wyobrażała sobie życie pełne blasku, w którym codzienność to nieustanna bajka, a troski znikają pod naporem bogactwa. W pogoni za tym wyśnionym szczęściem łatwo stracić z oczu to, co naprawdę ważne. Moja historia jest opowieścią o wyborach, które wydawały się spełnieniem marzeń, a okazały się bolesną lekcją dojrzałości. Zatęskniłam za luksusem Wszystko zaczęło się w pewien deszczowy wtorek. Pracowałam wtedy jako recepcjonistka w dużym biurowcu, gdzie swoje siedziby miały najważniejsze korporacje finansowe. Mój ówczesny narzeczony, Kamil, był nauczycielem historii. Dobrym, uczciwym człowiekiem, który potrafił godzinami opowiadać o starożytnym Rzymie, ale którego portfel świecił pustkami. Planowaliśmy skromny ślub w małym kościółku i wesele w remizie na obrzeżach miasta. Wtedy wydawało mi się to wystarczające. Aż do dnia, gdy w moim życiu pojawił się on. Artur był dyrektorem w jednym z największych banków. Zawsze nienagannie ubrany, w garniturach szytych na miarę, otoczony aurą władzy i sukcesu. Kiedy przechodził przez hol, roznosił się wokół niego zapach drogich perfum, który sprawiał, że miękły mi nogi. Zauważył mnie. Najpierw były to tylko przelotne uśmiechy, potem krótkie rozmowy, aż w końcu zaproszenie na kawę. – Jesteś zbyt piękna, żeby marnować swoje życie za tą ladą – powiedział mi podczas naszego pierwszego spotkania, patrząc mi głęboko w oczy. – Mam poukładane życie – odpowiedziałam niepewnie, chociaż moje serce biło jak oszalałe. – Poukładane, ale czy szczęśliwe? Zobacz, jak wygląda świat, do którego mogłabyś należeć. Pokazał mi ten świat. Drogie restauracje, wyjazdy do pięciogwiazdkowych hoteli na weekendy, prezenty, o jakich wcześniej mogłam tylko pomarzyć. Kiedy wracałam do małego, wynajmowanego mieszkania, w którym czekał na mnie Kamil z odgrzewanym obiadem, czułam narastającą frustrację. Zaczęłam dostrzegać każdą plamę na dywanie, każdy wyszczerbiony kubek. Zaczęłam wstydzić się naszego życia. To była moja przepustka do raju To był chłodny, jesienny wieczór, kiedy postanowiłam zakończyć mój związek z Kamilem. Patrzył na mnie z niedowierzaniem, gdy pakowałam swoje rzeczy do walizek, które zaledwie kilka dni wcześniej kupił mi Artur. – Magda, co ty robisz? Przecież za pół roku bierzemy ślub – głos Kamila łamał się z każdym słowem. – Przepraszam, Kamil. Ja po prostu potrzebuję czegoś więcej od życia. Nie chcę do końca moich dni liczyć każdego grosza do wypłaty – powiedziałam chłodno, starając się nie patrzeć w jego zranione oczy. – Myślisz, że on cię kocha? On kupuje cię jak kolejną drogą zabawkę! – Nie rozumiesz tego. Zawsze potrafiłeś zadowolić się bylejakością. Ja taka nie jestem. Mam większe ambicje. Wyszłam z mieszkania, nie oglądając się za siebie. Przed blokiem czekał na mnie czarny, luksusowy samochód Artura. Kiedy usiadłam na skórzanym fotelu, poczułam ulgę. Myślałam, że właśnie zamknęłam za sobą drzwi do szarej, nudnej egzystencji, a otworzyłam te prowadzące prosto do raju. Wprowadziłam się do ogromnego apartamentu w centrum miasta. Zrezygnowałam z pracy na recepcji, bo Artur uznał, że jego partnerka nie musi pracować w takich warunkach. Moim jedynym obowiązkiem było dobrze wyglądać, towarzyszyć mu na bankietach i uśmiechać się do jego znajomych. Czułam się coraz bardziej samotna Początkowo żyłam jak w bajce. Spędzałam dnie na zakupach w najdroższych butikach, chodziłam do kosmetyczki, spotykałam się z innymi partnerkami bogatych biznesmenów. Jednak szybko zaczęłam zauważać, że ten świat jest pełen fałszu. Rozmowy kręciły się tylko wokół pieniędzy, nowych samochodów i egzotycznych wakacji. Nikt nie pytał o to, jak się czuję, jakie mam marzenia czy pasje. Artur pracował całymi dniami, a często i nocami. Zaczęły się jego wyjazdy służbowe, z których wracał zmęczony i poirytowany. Kiedy próbowałam z nim porozmawiać o nas, zbywał mnie machnięciem ręki. – Magda, mam na głowie wielomilionowe kontrakty. Nie zawracaj mi głowy bzdurami. Masz wszystko, czego dusza zapragnie. Kartę kredytową zostawiłem ci na stole. Coraz częściej zostawałam sama w ogromnym mieszkaniu. Cisza dzwoniła mi w uszach. Próbowałam wypełnić pustkę kolejnymi zakupami, ale to nie przynosiło ukojenia. Zrozumiałam, że jestem tylko ładnym dodatkiem do jego sukcesu, trofeum, którym może pochwalić się przed kolegami. Nie było między nami żadnej głębokiej więzi, żadnego wsparcia. Był tylko chłód i jasna umowa: on dawał mi luksus, ja dawałam mu młodość i urodę. Ten dzień, w którym runął mój świat To stało się tuż przed moimi urodzinami. Zaplanowałam uroczystą kolację, kupiłam nową sukienkę, chciałam, żebyśmy w końcu spędzili czas tylko we dwoje. Artur wrócił wcześniej z pracy. Nie był jednak sam. – Magda, musimy porozmawiać – powiedział od progu, nie zdejmując nawet płaszcza. – Coś się stało? – zapytałam, czując dziwny ucisk w żołądku. – Posłuchaj, to nie ma sensu. Poznałem kogoś. Zakochałem się. To córka prezesa konkurencyjnego banku. Rozumiesz, to świetna partia, strategiczne połączenie naszych interesów. Patrzyłam na niego, nie wierząc własnym uszom. – Słucham? Przecież my... przecież ja dla ciebie rzuciłam całe swoje życie! – Bądźmy dorośli, Magda. Dobrze się bawiliśmy, ale to koniec. Masz czas do końca tygodnia, żeby się wyprowadzić. Zostawię ci trochę pieniędzy na start, żebyś nie mówiła, że jestem bezduszny. Zrobiło mi się słabo. Mój wielki, luksusowy świat rozsypał się jak domek z kart w ciągu zaledwie kilku minut. Nie miałam dokąd pójść. Mój dawny pokój był już dawno wynajęty, a do Kamila nie miałam po co wracać – wiedziałam, że już dawno ułożył sobie życie z kimś innym i był szczęśliwy. Zostałam z kilkoma walizkami markowych ubrań, które teraz wydawały się zupełnie bezwartościowe i złamanym sercem. Ale to nie serce bolało najbardziej. Najbardziej bolała urażona duma i świadomość, że sprzedałam swoją godność za garść fałszywych obietnic i obietnice złotych gór. Chciwość zniszczyła mi życie Wynajęłam malutką kawalerkę na obrzeżach miasta. Pieniądze, które dał mi na pożegnanie Artur, skończyły się przerażająco szybko. Musiałam wrócić do pracy. Bez wyższego wykształcenia i z przerwą w życiorysie, nikt nie chciał mnie zatrudnić na sensownym stanowisku. W końcu znalazłam pracę w archiwum małej firmy ubezpieczeniowej. To tam poznałam Łukasza. Był asystentem, pracownikiem najniższego szczebla. Cichy, spokojny, zawsze uśmiechnięty. Pomagał mi dźwigać ciężkie pudła z dokumentami i zawsze przynosił mi herbatę w papierowym kubku. – Widzę, że masz dzisiaj ciężki dzień – zagadnął pewnego popołudnia, stawiając przede mną kubek. – Każdy mój dzień jest ciężki – odpowiedziałam z goryczą, patrząc na swoje zniszczone od pracy dłonie, na których kiedyś lśniły złote pierścionki. Zaczęliśmy rozmawiać. Łukasz okazał się niezwykle ciepłym człowiekiem. Z czasem staliśmy się sobie bliscy. Dziś mieszkamy razem w jego skromnym mieszkaniu, które odziedziczył po babci. Meble pamiętają jeszcze ubiegły wiek, a w kuchni cieknie kran. Łukasz zarabia niewiele, ja jeszcze mniej. Każdego miesiąca z niepokojem patrzymy na rachunki, zastanawiając się, czy wystarczy nam na jedzenie do pierwszego. Kiedy wieczorami przeglądam internet i widzę zdjęcia moich dawnych „koleżanek” na tle luksusowych samochodów i jachtów, czuję ogromny ciężar w klatce piersiowej. Wiem, że to życie było iluzją, ale jednocześnie nie potrafię pozbyć się poczucia porażki. Zamieniłam pewną, spokojną miłość na błyskotki, które szybko straciły swój blask. Teraz mam obok siebie dobrego chłopaka, ale codziennie musimy walczyć o przetrwanie. Moja chciwość zniszczyła moje życie, odbierając mi godność i spokój, których nie da się kupić za żadne pieniądze. Magda, 29 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mąż pomagał sąsiadce zbierać truskawki. Myślałam, że jest miły, a on dostawał coś więcej niż podziękowania i owoce” „Wierzyłam, że bogaty prezes zostawi dla mnie żonę. On się zabawił, a ja zostałam z pustymi rękami i zszarganą opinią” „Żyłam w luksusach jak księżniczka, dopóki nie znudziłam się bogatemu amantowi. Teraz klepię biedę i płaczę w poduszkę”
„Od pierwszego dnia emerytury dzieci wcisnęły mi wnuki. Gdy się zbuntowałam, usłyszałam, że jestem egoistką”
„Czy opieka nad wnukami nie jest aby moim obowiązkiem? Tak twierdził ogólny zwyczaj. Czy skoro już emerytki mają czas, powinny poświęcić go na pomaganie swoim dzieciom i wyrzucić swoje marzenia do kosza. Może jestem babciowym potworem, ale uznałam, że nie”.
Niektóre moje znajome na słowo „emerytura” bladły. Twierdziły, że to równia pochyła, koniec twórczego życia. Ja wręcz przeciwnie – wiedziałam, że dopiero wtedy sobie pożyję. Będę wstawała, o której będę chciała (mąż na szczęście jest nauczony robić sobie śniadanie przed wyjściem do pracy, bo przez lata zaczynałam dyżur w radiu o szóstej rano), będę robiła, na co przyjdzie mi ochota – planowałam. Będę czytała, nauczę się grać w gry na komputerze i może wezmę kurs rysunku. Spacery, fitness dla emerytów w osiedlowym domu kultury. A może chór? Podobno mam niezły głos. Jest tyle opcji! Tyle rzeczy, na które nie miałam czasu jako kobieta pracująca, żona, matka dwójki dzieci, opiekunka rodziców, teściów. A może część wolnego czasu poświęcę na jakąś pracę charytatywną… Czemu nie, jak będę miała ochotę. Aż wreszcie przyszedł ten dzień. Ostatni raz zasiadłam w reżyserce, pilnując, by audycja radiowa poszła bezbłędnie, potem było krótkie przyjęcie pożegnalne, nawet zakręciła mi się łza w oku. W końcu spędziłam tu trzydzieści pięć lat. I to były wspaniałe lata i wspaniali ludzie, z którymi pracowałam. Ale kiedy wyszłam z budynku radia i zrozumiałam, że jestem wolna, poczułam, jak na plecach drżą mi skrzydła, gotowe do lotu. Ha! Zajęłam się wnukiem Trzy dni później pod wieczór zadzwoniła moja córka, Marianna. – Mamuś, mogłabyś zająć się jutro Jasiem? W przedszkolu robą dezynsekcję, a ja mam ważną naradę w pracy. Tomek też nie może. Proszę – jęczała jak to ona i w wyobraźni widziałam, jak macha szybko powiekami. Że niby taka słodka jest. Jak była pięciolatką, to na mnie faktycznie działało. Ale teraz miała trzydzieści pięć lat! Słodka nie słodka, sytuacja życiowa wymagała interwencji. Więc rano pojechałam przez pół miasta zająć się trzyletnim wnukiem. Jaś jest wspaniałym dzieckiem, rezolutnym, miłym i energicznym. Bardzo go kocham. Kiedy pracowałam, czasami braliśmy go z Robertem na weekend, żeby córka i zięć odpoczęli. Bywało, że podrzucali nam małego na noc w tygodniu, kiedy mieli wieczorne zajęcia. Nie zdarzało się to często, a my z przyjemnością zajmowaliśmy się wnukiem. Tak jak kiedyś Kasią, córką naszego syna. Teraz też było miło. Zabrałam wnuka na spacer do parku, potem zrobiłam obiad… „Wiesz, mamcia, jak Jaś będzie spał w południe, może ugotowałabyś ogórkową? Twoja jest najlepsza na świecie”. Gdy się obudził, czytałam mu książeczkę. Marianna wróciła po piątej z pudełkiem ptasiego mleczka jako podziękowaniem. – Nie musiałaś – powiedziałam, całując córkę w policzek. – Poza tym obcinam cukier. Muszę zrzucić kilka kilogramów. I trochę poćwiczyć. Zapisałam się na fitness! – Zazdroszczę ci – powiedziała córka. – Ja nie mam czasu na takie przyjemności. – Taka kolej rzeczy – pokiwałam mądrze głową. – Doskonale wiem, co czujesz. Przeżyłam to. I miałam was dwójkę. Byle do emerytury – puściłam oczko, ubrałam się i wyszłam. Zaczynało mnie to męczyć Potem, w domu, powiedziałam mężowi, że pełna zdegustowania mina naszej córki rozbawiła mnie do łez. Wzięłam udział w zajęciach fitness tylko dwa razy. Bo Jaś zachorował i Marianna ubłagała mnie, bym się nim zajęła, bo jej szefowie nie patrzą przychylnie na takie pracownice, które za często biorą wolne na dzieci. Jasna sprawa, powiedziałam. Od tego jest babcia na emeryturze. Wnuczek do przedszkola poszedł dopiero dwa tygodnie później. Odetchnęłam z ulgą. Tego samego dnia umówiłam się na kawę z przyjaciółką w pobliskiej galerii handlowej. – Mówię ci, czułam się, jakby czas się cofnął do mojej młodości – opowiadałam Marzenie. – Znów stałam przy garach, wrzucałam pranie, prasowałam. Bo przecież nie będę siedzieć bezczynnie, kiedy chore dziecko śpi. Tylko szybciej się męczyłam, co dowodzi, że jednak wciąż mam sześćdziesiąt lat. – Mogłaś czytać książkę, oglądać telewizję – zauważyła Marzena. – Mogłam – przyznałam. – Ale Marianna jest zawsze w niedoczasie, ma mnóstwo pracy. To samo zięć. Wspinają się po szczeblach, konkurencja dyszy im w kark, rozumiesz. Muszą pracować. Nie mają czasu na dom. Więc pomogłam, skoro już i tak tam byłam. – Oczywiście. Tak to się zaczyna… – przyjaciółka patrzyła na mnie z ironią. Najeżyłam się. – Co się tak zaczyna? – Babciowanie. Miałaś plany na emeryturę? Zapomnij. Wolni emeryci to tacy, którzy nie mają dzieci, wnuków, rodziców. Jak ja. Tacy jak ty z jednego kieratu wchodzą w następny. Tyle że tym razem nie dostają za to grosza. Ale podobno satysfakcja wystarcza. To jak, wracasz na fitness? No i pamiętaj, za dwa tygodnie zaczyna się kurs kuchni śródziemnomorskiej. – Oczywiście, że wracam na fitness i będę na kursie. Czy ja wyglądam na taką, co się da zaprząc do babciowego kieratu? Sama na to pozwoliłam Marzena tylko prychnęła. I pewnie trzy dni później śmiała się w kułak, kiedy wysłałam do niej esemesa, że muszę przełożyć nasze spotkanie, bo syn i synowa jadą na drugi kraniec Polski zająć się pogrzebem teściowej i podrzucają mi na kilka dni swoją dziesięcioletnią córkę, która nie może opuścić zajęć. Więc znów zwlekałam się z łóżka o świcie, by wyszykować wnuczkę, potem mąż podwoził ją do szkoły, a ja po południu odbierałam i woziłam na zajęcia dodatkowe. Pilnowanie lekcji, gotowanie obiadu, pranie… Kiedy syn i synowa wrócili, Kasia powiedziała: – U babci jest cudownie – przytuliła się do mnie. – Chciałabym tak częściej. A pieczarkowa to bajka. Poczułam się doceniona. Szczęśliwa. Uśmiechnęłam się i ucałowałam wdzięczną wnusię w czubek głowy. Wtedy syn i synowa popatrzyli po sobie i Jurek powiedział: – A może mogłabyś, mamo, odbierać Kasię ze szkoły i dawać jej obiad? To by nam bardzo ulżyło. Ja mam dodatkowe szkolenia, a i Asia mogłaby zrobić kurs. I nie musielibyśmy tak latać z wywieszonym jęzorem. Odbieralibyśmy Kasię stąd wieczorem. Pomogę, ale tylko w awaryjnych sytuacjach Poczułam, że cała sztywnieję. Kocham wnuczkę. Kocham syna. Kocham swoją córkę i jej synka. Chętnie pomagam im wszystkim w sytuacjach awaryjnych, ale… – Kasia kilka razy w tygodniu ma zajęcia dodatkowe – odezwał się mój mąż. – Tak – Asia, synowa, uśmiechnęła się promiennie. – Przygotowalibyśmy grafik. – Rozumiem – mruknął mąż i popatrzył na mnie. – To twoja decyzja, Haniu. Ty jesteś na emeryturze. Ja wciąż pracuję. Wreszcie się dowiedziałam, jak czuje się zwierzyna zapędzona w pułapkę. Mój syn, synowa i wnuczka patrzyli na mnie rozświetlonymi oczami, z nadzieją. Mąż w oczekiwaniu na moją decyzję uniósł tylko brew. Przez ostatnie dwa czy trzy lata musiał wysłuchiwać tyrad o moich emerytalnych planach na nowe życie. Nie było tam stałej opieki nad wnuczkami. Gotowania obiadów, prania, spędzania popołudni nad lekcjami czy książeczkami z bajkami. Pomyślałam o Mariannie, która dwa dni wcześniej zadzwoniła z pytaniem, czy będę mogła wziąć do siebie Jasia na tydzień, bo ona chce pojechać w góry… – Bo już nie mogę wytrzymać, muszę się odstresować, a Tomek nie da sobie rady z dzieckiem, wiesz, jacy są mężczyźni – przekonywała mnie zbolałym głosem. Tak, wiem, jacy są mężczyźni. Potrafią się spiąć i nie zrobić krzywdy swoim dzieciom. Mój mąż potrafił. Kiedy miałam wyjazdy, bez problemu radził sobie z dwójką maluchów. A nie było babć pod bokiem. A potem córka rzuciła: – Wiesz, mamuś, tak rozmawiałam z Tomkiem, że Jasio jest w tym przedszkolu trochę nerwowy i pewnie ciągle będzie łapał jakieś choroby. Jak to dziecko. Więc może poczekać jeszcze rok, półtora? Skoro najlepsza opiekunka na świecie ma czas i chęci, no, wiesz… Może sobie o tym pomyślisz, co, mamuś, co? Chcę mieć czas dla siebie Pomyślałam i muszę przyznać, że wizja codziennej opieki nad Jasiem nie wzbudziła mojego entuzjazmu. Dwie moje przyjaciółki, które wcześniej przeszły na emeryturę, już „babciują”, jak nazwała to Marzena. I na nic nie mają czasu, bo wnuki, bo gotowanie, bo odbieranie ze szkoły. A nawet jeśli mają czas, to już brak im sił – nie czarujmy się, młode już byłyśmy. Ale czy opieka nad wnukami nie jest aby moim obowiązkiem? Tak twierdziły moje przyjaciółki, tak twierdził ogólny zwyczaj. Skoro już emerytki mają czas, powinny poświęcić go na pomaganie swoim dzieciom. Żeby im było łatwiej. No i czy uśmiech wnuków nie wynagradza wszystkich trudów? Marzeń wyrzuconych do kosza? Może jestem babciowym potworem, ale uznałam, że nie. Popatrzyłam na uśmiechnięte, pełne nadziei twarze. I odmówiłam. – Wybaczcie, ale całe życie pracowałam, opiekowałam się domem, dziećmi. Oddałam wam najlepsze lata. Zbyt długo czekałam na czas, kiedy będę mogła wreszcie zrobić coś dla siebie. A nie wiem, jak długo jeszcze będę zdrowa i na chodzie. Nie robię się młodsza. Chętnie pomogę w sytuacjach awaryjnych, jak teraz, ale nic na stałe. Jesteście młodzi, silni, z pewnością sobie poradzicie. Tak jak poradziliśmy sobie my – spojrzałam na męża, który uśmiechał się z aprobatą. – A czasami było naprawdę ciężko. Odmówiłam także Mariannie. Z początku dzieci boczyły się na mnie. Przez jakiś czas, obrażone, nie przychodziły do nas z wnukami. Ale przetrzymałam to. W końcu zrozumiały, że nie miały prawa czegokolwiek ode mnie żądać. Że wszystko, co teraz im dawałam – swój czas, opiekę, a nawet pieniądze – to tylko moja dobra wola. Mój obowiązek już się skończył. Renata, 62 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Chciałam zjeść truskawki, ale mnie nie stać. Z mojej skromnej emerytury nie wydam 35 zł na kilogram owoców” „Z teściowej to taka zimna Zośka. Wieje od niej chłodem na kilometr nie tylko w maju i nic tego nie zmieni” „Po rozwodzie zostałam sprzątaczką u milionera. Gdy połączyła nas przyjaźń, zaczęłam liczyć, że zostawi mi coś w spadku”
„Odkąd teściowa pochowała męża, z każdego spotkania robi stypę. Nawet obiadu nie można już zjeść normalnie”
„– Nie, nie rozumiem, czemu mam do niej ciągnąć siostrę z dziećmi – powiedziałam Szymonowi, a potem wyobraziłam sobie, że w święta zajeżdżamy do tego mauzoleum całą ferajną i radość opada z nas jak liście z jesiennych drzew. – Ja nie jadę. Nie ma mowy”.
Tamtego dnia niespodziewanie zadzwoniła moja siostra z Norwegii i wprosiła się na Wielkanoc. Stwierdziła, że ma ochotę przynajmniej raz na kilka lat przeżyć prawdziwe święta, chętnie zabrałaby również dzieci. Niech zobaczą pisanki, baranka i święcenie potraw. – Sven też przyjedzie? – zapytałam, bo chociaż Anita zapewniła, że przywiezie mnóstwo „żarełka” i w ogóle pomoże mi w kuchni, wolałam wiedzieć, na co mam się nastawiać. – Sven? – powtórzyła niepewnie i od razu poczułam, że coś u nich nie gra. – A po co nam ten ponurak? To jak, możemy wpaść na jakieś cztery dni? W sumie bardzo się ucieszyłam, bo dawno już nie widziałam siostrzeńców. Za siostrą zresztą też się stęskniłam. Nieporozumieniami Anity i Svena nie zamierzałam się martwić. Taka już uroda ich małżeństwa: ciągle się rozstają i godzą. Ileż można zamęczać ludzi żałobą? Właśnie usiadłam przy komputerze i zaczęłam planować świąteczne menu, gdy z pracy wrócił Szymon. Był jakiś nie w humorze – zapewne znów miał kłopoty z nowym szefem – dość, że na moją relację o telefonie burknął tylko: – Powinnaś się była najpierw ze mną skonsultować. Wielka szkoda, że awansowali lizusa z sąsiedniego działu, a nie Szymona. Przynajmniej mąż nie wyżywałby się w rządzeniu na prywatnym gruncie! – Niby jak to miałam zrobić? – odparłam odrobinę już najeżona. – Miałam powiedzieć: „Na razie cię, Anitko, nie zapraszam, bo nie wiem, czy szanowny małżonek się zgadza”?! – Dobra, dobra – chyba coś do niego dotarło. – Zastanawiam się tylko, jak teraz wszystko zorganizować. Obiecałem mamie, że śniadanie świąteczne zjemy u niej, a teraz co? Zwalać się do staruszki całą kolonią? Jeśli o mnie chodzi, spokojnie mogę sobie odpuścić wizytę u teściowej. Ba! Nawet mi to na rękę. Odkąd straciła męża, każdy kontakt z nią przyprawia mnie o ostrą migrenę. Ja rozumiem, że śmierć wieloletniego towarzysza życia może być traumą, ale żeby zamęczać wszystkich żałobą bez żadnego umiaru? – Jaką znów kolonią? – zdziwiłam się słodko. – Chyba oczywiste, że zostajemy w domu, skoro mamy własnych gości. Nie stawiajmy wszystkiego na głowie, dobrze? Jak się upierasz, możesz jechać do Myszkowa w święta, ale sam. Na mnie nie licz. To w końcu twoja mama. Jeszcze czego! Skoro mam takie fantastyczne alibi, po co się godzić na cyrk? Zaczniemy gadać o skokach narciarskich, a teściowa zaraz uderzy w płacz, bo jej się przypomni, że sto lat temu byli z Marianem w Zakopanem. Poda kurczaka – i będzie łzawo opowiadać, jak jej świętej pamięci mąż lubił pieczone udka… Znam te numery na pamięć. Nawet jej własne dzieci powoli mają tego dość. Szymonowi wymknęło się ostatnio, że odkąd ojciec odszedł, matka stawia go na piedestale, jakby był ideałem, choć wcześniej narzekała, że to pijak i nierób. I on, Szymon, wcale się z tym dobrze nie czuje. Szwagierka, która jest w ciąży, stwierdziła niedawno, że po każdych odwiedzinach w rodzinnym domu ma przedwczesne skurcze. Sama ciężko przeżyła śmierć ojca, lecz matka ciągle wraca do tego tematu, zapominając, że dziewczyna powinna się teraz skupiać na nowym życiu, a nie ponurej zagadce śmierci. Przecież nie może zostać sama... Powiedziałam mężowi, że absolutnie się nie zgadzam na świąteczne śniadanie u teściowej. Mogę za to nasze przygotować wcześniej, żeby potem zdążył na drugie w rodzinnym domu; ostatecznie dojazd tam to tylko niecałe pół godziny. Po jego zawziętej minie poznałam, że zamierza walczyć. Dodałam więc tylko, że matka nigdy nie lubiła Anity, więc chyba nie chciałby, żebyśmy sprowadzili pod jej dach kogoś, kto ją tak bardzo drażni… Gdy tak się przegadywaliśmy, zmierzając nieuchronnie do kłótni, ze szkoły wróciła nasza Lenka. Też bardzo się ucieszyła, że zobaczy dawno niewidzianych kuzynów, i dodała jeszcze: – Super! Już się bałam, że znów pojedziemy do babci! Kocham ją, ale święta powinny być wesołe, a nie męczące. I tym sposobem rozwiązała spór, bo Szymon obrażony wycofał się do warsztatu. Byłam naprawdę zadowolona. Myśl, że tym razem spędzę wolny czas w miłym towarzystwie, dodała mi skrzydeł. Pomysłów przybywało, zapełniała się zamrażarka, nawet wzięłam się do wielkanocnych dekoracji, choć ręczne ozdóbki nie są moim ulubionym zajęciem. Tak mnie wciągnęły te przygotowania, że dopiero telefon od szwagierki przypomniał mi o niedawnych problemach z organizacją świąt. Ponieważ mamy niepisaną umowę, że zawsze wspólnie przygotowujemy świąteczne sałatki, Gośka dzwoniła, żeby uzgodnić, co która przywiezie. – Chociaż raz nasze plany nie będą ze sobą kolidować – pocieszyłam ją obłudnie. – Rób, co ci się podoba, ja tym razem zostaję w domu. Spodziewam się odwiedzin siostry z dzieciakami. Szwagierka była zaskoczona, ale szybko się z tego otrząsnęła. Burknęła tylko, że nawet dobrze się składa, bo w końcu przyrządzi sałatkę z krabów, na którą ja mam uczulenie, i rozłączyła się. Tego się nie spodziewałam Wszystko było dobrze, aż do chwili Szymon wrócił od teściowej, która zaangażowała go w podwiezienie na cmentarz i przedświąteczne porządki na grobie, i przywiózł istną rewelację. – Gośka z mężem nie przyjeżdżają na święta – oznajmił. – Ona ma jakieś kłopoty z nerkami. Może zabiorą ją do szpitala. Na razie leży w łóżku. Akurat w to wierzę! Założę się o kasyna Monaco, że zasłabła dopiero na wieść, że my wywinęliśmy się z rodzinnej imprezy! – Mama jest cała w nerwach – relacjonował dalej Szymon. – Modliła się do taty o pomoc przy narodzinach wnuka. No proszę, świętej pamięci teść awansował już na adresata modlitw! Kiedy beatyfikacja? Oczywiście, nie powiedziałam tego na głos, żeby nie przyśpieszać nieuchronnego. Może się jednak uda? Niestety… – Rozumiesz chyba, że w zaistniałej sytuacji musimy zmienić plany i spędzić święta z mamą – podsumował mój mąż. – Nie, nie rozumiem – warknęłam natychmiast, a potem wyobraziłam sobie, że w Wielką Niedzielę zajeżdżamy do tego mauzoleum całą ferajną i radość opada z nas jak liście z jesiennych drzew. – Ja nie jadę. Nie ma mowy! Tak mnie przeraziła ta wizja, że w końcu wygarnęłam Szymonowi, co mi leżało na wątrobie. Podzieliłam się z nim nawet przypuszczeniem o pochodzeniu choroby Gośki. A na koniec stwierdziłam, że moja noga nie postanie w domu teściowej, zamierzam się bowiem nacieszyć towarzystwem siostry i jej dzieci. Ostatecznie mam do tego prawo. – Wygląda na to, że zostałem sam na placu boju – stwierdził smutno Szymon. – W takim razie pojadę do mamy sam. Chyba że… – zawahał się – jest jeszcze jedno wyjście. Możemy przecież zaprosić ją do nas! Nie mam pojęcia, dlaczego wcześniej nie przyszło mi to do głowy! Wzruszyłam ramionami. – Bo mieszkamy w bloku i po przyjeździe gości z Bergen nie będzie już gdzie szpilki wetknąć? – podsunęłam usłużnie. Szymon spojrzał na mnie z niechęcią, a potem wyszedł. Wiedziałam, że czekają mnie ciche dni. Jak to się skończyło? Oczywiście szanowna mamusia przyjechała do nas, bo przecież nie można zostawiać jej samej na święta. Zrobiła taki sam cyrk jak zawsze, choć usilnie starałam się nakierowywać temat rozmowy na weselsze tory. I powiem szczerze, jestem wściekła. Bo dlaczego zawsze ja muszę się podporządkowywać mężowi?! Malwina, 38 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Syn zarabia miliony, a na Dzień Matki dał mi tanie perfumy z dyskontu. Wtedy zrozumiałam, ile dla niego znaczę” „Podczas remontu domu po rodzicach odkryłam rodzinny sekret. Bratu w końcu spadł kamień z serca” „W prezencie na Dzień Matki dostałam od syna folder domu opieki. W mig zrozumiałam, jaka będzie moja starość”
„Zatrudniłam bezrobotnego męża w mojej firmie. Już po kilku dniach musiałam mu podziękować, po puściłby mnie z torbami”
„Nie chciałam, żeby mąż pracował w moim sklepie, ale nie wiedziałam, jak mam mu to powiedzieć, żeby go nie urazić. Najpierw więc delikatnie tłumaczyłam, że to nie wypada, by pan inżynier handlował karmą dla psów. Ale to nie pomagało”.
Prawie piętnaście lat prowadzę niewielki sklep z artykułami dla zwierząt. Karmy i inne przysmaki, produkty do pielęgnacji, galanteria… Wszystkiego po trochu. Nie ma z tego kokosów, ale na moje potrzeby wystarcza. Poza tym lubię swoją pracę. Sama jestem sobie panią, nikt na mnie nie krzyczy, nie pogania. Poznaję sympatycznych ludzi zakochanych w swoich czworonożnych pupilach. Lubię zwierzęta i mogę o nich rozmawiać godzinami. Wtedy pojawił się problem Nie pracuję sama. Zatrudniam jednego pracownika. To bardzo miły i kompetentny młody mężczyzna. I silny, co ma ogromne znaczenie, bo gdy przychodzi dostawa ciężkich worków z karmą mogę na niego liczyć. Niestety kilka dni temu złożył wypowiedzenie, bo chce wyjechać na stałe za granicę. Wiem, że samej trudno mi będzie sobie ze wszystkim poradzić, więc postanowiłam poszukać kogoś na jego miejsce. I wtedy właśnie pojawił się problem. Mój mąż, Arkadiusz, z zawodu jest inżynierem. Był kierownikiem na dużej budowie, ale gdy inwestycję zakończono, stracił pracę. Od czterech miesięcy siedział na bezrobociu. Kiedy więc usłyszał, że u mnie zwolni się miejsce, aż zatarł ręce z radości. – Szukasz dobrego pracownika? Po co! Przecież stoi przed tobą! – uśmiechnął się, a potem dodał, że od następnego dnia zacznie przychodzić na godzinkę czy dwie do sklepu, żeby zorientować się, co i jak. Na początku nie traktowałam jego słów poważnie, ale pomyślałam, że w sumie może spróbować. Myślałam, że trochę pokręci się po sklepie i szybko się zniechęci. Niestety – tak łatwo nie było. Po kilku dniach przyszedł do mnie i z poważną miną oświadczył, że ma wiele pomysłów na rozwój firmy. A jako pracownik i mój mąż ma prawo ingerować we wszystko. – Pracujesz na pół gwizdka. Ale zobaczysz, postawię sklep na nogi, wreszcie zaczniemy porządnie zarabiać! – zakrzyknął, a potem przedstawił mi swoje uwagi i plan. Gdy skończył, byłam przerażona. Zrozumiałam, że mąż kompletnie nie sprawdzi się w tej pracy. A te jego pomysły tylko wpędzą nas w kłopoty. Nie podobało mi się Zachowuje się, jakby wszystko wiedział lepiej Przede wszystkim Arek ma umysł techniczny, ścisły. Dla niego wszystko jest czarne albo białe. Nie dostrzega innych odcieni. Tymczasem przy moich klientach trzeba być wyrozumiałym i bardzo elastycznym. Do sklepu przychodzi wielu emerytów, którzy wydają na swoich ulubieńców ostatnie pieniądze. Nie stać ich na wielkie zakupy. Często więc rozpakowuję worek, by mogli kupić jedną chochelkę karmy lub kilka przysmaczków. Bywa też, że sprzedaję im towar po promocyjnej cenie lub dokładam jakiś gratis. Zwłaszcza gdy widzę, jak wysupłują z portfela ostatnie grosze. Na szczęście oni to doceniają i do mnie wracają. Są moimi najwierniejszymi klientami. Niestety, mąż tego nie rozumie. Twierdzi, że nie powinnam obniżać cen i rozpakowywać worków, tylko wciskać klientom całe opakowania. Bez względu na to czy tego chcą, czy nie. Bo tylko wtedy zrobię porządny obrót. Nie dociera do niego, że takie działania przyniosą więcej szkody niż pożytku. Bo moi emeryci zwyczajnie poszukają sobie innego sklepu… Nie nadaje się do kontaktów z ludźmi, nie potrafi z nimi rozmawiać. Przyzwyczaił się do wydawania poleceń i do tego, że załoga natychmiast je realizowała. A sklep to nie budowa. Wielu klientów chce najpierw pogadać, opowiedzieć o swoim kotku czy piesku, poradzić się, jakie jedzenie kupić. Trzeba spokojnie ich wysłuchać. I pożegnać z uśmiechem nawet wtedy, gdy wyjdą z pustymi rękami. O rany, ale się wściekł! Tymczasem mąż stwierdził, że nie będzie wysłuchiwał takiego marudzenia, bo szkoda mu na to czasu. Pewnie gdyby ktoś dłużej zawracał mu głowę, odburknąłby coś niegrzecznie albo zrobił znudzoną minę. A takie zachowanie w handlu nie pomaga… No i wreszcie trzecia sprawa. Arkadiusz jest bardzo apodyktyczny. Wszystko musi być tak, jak on chce. Żeby chociaż chciał posłuchać moich argumentów. Ale nie! Przez ten okres próbny w sklepie zachowywał się tak, jakby wszystkie rozumy zjadł. Ciągle mnie krytykował, chciał rządzić. Ledwie zdołałam to wytrzymać… Miałam problem… Nie chciałam, żeby mąż pracował w moim sklepie, ale nie wiedziałam, jak mam mu to powiedzieć, żeby go nie urazić. Najpierw więc delikatnie tłumaczyłam, że to nie wypada, by pan inżynier handlował karmą dla psów. Ale to nie pomagało. W końcu nie miałam wyjścia. Zebrałam się na odwagę i powiedziałam mu wprost, że jednak poszukam sobie innego pracownika. O rany, ale się wściekł! Ryczał, że nie jest głupszy od chłopaka, którego zatrudniam, on chciał mi pomóc, a ja go poniżam. A potem trzasnął drzwiami i zamknął się w swoim gabinecie. Od wczoraj mamy ciche dni. Arek jest na mnie obrażony. Patrzy z wyrzutem, czeka, aż się złamię. Nie ma mowy, nie ustąpię! Nie po to przecież przez kilkanaście lat rozkręcałam interes, żeby on mi go teraz zniszczył. Milena, 45 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Chciałam zjeść truskawki, ale mnie nie stać. Z mojej skromnej emerytury nie wydam 35 zł na kilogram owoców” „Z teściowej to taka zimna Zośka. Wieje od niej chłodem na kilometr nie tylko w maju i nic tego nie zmieni” „Po rozwodzie zostałam sprzątaczką u milionera. Gdy połączyła nas przyjaźń, zaczęłam liczyć, że zostawi mi coś w spadku”
„Na weselu córki żona byłego męża wyglądała jak gwiazda z Cannes, a ja jak uboga krewna. Chciało mi się płakać”
„Nagle zostałam sama na środku parkietu. Obróciłam się niezdecydowanie, nie wiedząc dokąd iść. Z daleka widziałam Joankę i Tadeusza rozmawiających z ożywieniem z rodzicami pana młodego. Nic tam po mnie”.
Chcesz tego dnia prezentować się elegancko? Jeżeli szukasz pomysłu, jak ubrać się na ślub i wesele dziecka, sprawdź nasze propozycje” – przeczytałam w internecie. – Aj! – syknęłam, spojrzawszy na cenę pierwszej z brzegu kreacji. Była poza moim zasięgiem. Ta i kilka następnych. Zniechęcona wyłączyłam komputer. Będę musiała inaczej sobie poradzić, byłam w tym dobra, zawsze udawało mi się obejść piętrzące się trudności. Nie ma na zieloną szkołę Małgosi? Pożyczę od koleżanki. Trzeba kupić zimowe buty? Wezmę nadgodziny. Byłam mistrzynią wiązania końca z końcem, żyłyśmy skromnie, lecz godnie. Tata Małgosi wypłacał nam śmiesznie niskie alimenty, jednocześnie robiąc błyskotliwą karierę. Wybudował wielki dom, zasadził drzewa, spłodził córkę, którą ja wychowałam. Kiedy okazało się, że Małgosia wyrosła na ładną i niegłupią dziewczynę, wszedł w rolę dumnego ojca, z przyjemnością prezentującego córkę po salonach, na które nie miałam wstępu. Ale nie żałowałam, bo i czego? Byłam dumna z córki Małgosia wyrosła na mądrą kobietę i w dodatku ładną. W ślubnej sukni, którą wybrałyśmy, wyglądała jak marzenie. Białe cudo to prezent ode mnie, zresztą jak część weselnych kosztów. Spłukałam się do czysta, ale byłam zadowolona. Nie mogłam postąpić inaczej, raz się wydaje córkę za mąż. Resztę astronomicznych kosztów wesela pokrył wielkopańskim gestem tata Małgosi. Zanosiło się na poważne towarzyskie wydarzenie, na którym nie powinnam wyglądać jak kopciuch. Przed oczyma stanęli mi Tadek, były mąż, i jego ładna, lecz pretensjonalna, żona Joanka. Mrugnęłam szybko, żeby pozbyć się tej wizji. Rzeczywiście! Ta zołza też tam będzie! O ile ją znałam, bardzo elegancka. Trudno, jakoś to zniosę, dla Małgosi warto się poświęcić, potem już nigdy tej baby nie wpuszczę do swego życia… Postanowienie nie opuszczało mnie, kiedy w skromnej sukience, wyprostowana jak struna, wchodziłam do weselnego pałacu. Przede mną kroczyła dumnie Joanka uwieszona u ramienia mojego byłeo męża. – Rodzice panny młodej! – obwieścił stojący w wejściu jegomość we fraku. Joanka momentalnie weszła w rolę, rozdając na prawo i lewo skromne, macierzyńskie uśmiechy. Miałam ochotę jej coś powiedzieć, ale się pohamowałam. Dla Małgosi, to jej dzień. Przemknęłam za elegancką parą i stanęłam, lustrując stoły. – Proszę się odprężyć i dobrze bawić, czuwam nad wszystkim – kobieta, która do mnie podeszła, wskazała z uśmiechem słuchawkę w uchu. Poznałyśmy się z Teresą wcześniej, ustalając szczegóły wesela. – Uwaga, podjeżdżają kolejne samochody. To goście, na młodą parę wciąż czekamy – rzuciła w słuchawkę i odeszła, uśmiechając się przepraszająco. Nagle zostałam sama na środku parkietu. Obróciłam się niezdecydowanie, nie wiedząc dokąd iść. Z daleka widziałam Joankę i Tadeusza rozmawiających z ożywieniem z rodzicami pana młodego. Nic tam po mnie. Kręciło mi się w głowie – Jak się czujesz? – Ada znała mnie, nic nie mogłam przed nią ukryć. – To najszczęśliwszy dzień życia Małgosi, a więc i mój – powiedziałam. – Dzielna dziewczynka – Ada kiwnęła z szacunkiem głową. – Połowy ludzi tu nie znam – pożaliłam się Adzie; parsknęła śmiechem. – Gdzie siedzimy? – spytała po chwili. – Spójrz na wizytówki, przy wejściu są też mapki na stelażach – odparłam. – Ale wypas! – Ada odeszła. Starałam się odwlec niezręczną chwilę, kiedy będę musiała usiąść między Tadeuszem a ojcem pana młodego, vis–a–vis mając Joankę. – Nareszcie jesteś, nie mogliśmy się ciebie doczekać – wyszczebiotała Joanka, obrzucając mnie pełnym kobiecej satysfakcji spojrzeniem. Miała ku temu podstawy, wyglądałam przy niej więcej niż skromnie. Usiadłam bez słowa, omijając ją wzrokiem. Jakoś wytrzymam. Małgosia i Rafał wreszcie przyjechali, zespół muzyczny powitał ich fanfarą, goście zajęli swoje miejsca, między stołami zaczęli krążyć kelnerzy. Młodzi wyraźnie coś kombinowali Prawie nie zauważałam kolejno serwowanych potraw, ledwie zamoczyłam usta w wybranym przez Tadeusza wykwintnym i zapewne oszałamiająco drogim winie. Nagle umilkła muzyka. Na pusty parkiet wyszli Małgosia z Rafałem, zapowiedziano pierwszy taniec młodej pary. – A teraz zapraszamy rodziców państwa młodych – usłyszałam i już po chwili siedziałam sama przy stole. Tadeusz z Joanką godnie reprezentowali mnie na parkiecie, tańcząc walca i przyciągając spojrzenia gości. Poczułam się jak piąte koło u wozu. A tam, grunt, że córka jest szczęśliwa – pomyślałam. Między gośćmi mignęła mi Teresa zmierzająca szybkim krokiem do państwa młodych, którzy przerwali taniec i najwyraźniej mieli jej coś do powiedzenia. Kobieta kiwnęła głową i powiedziała coś do mikrofonu, przez który komunikowała się z pracownikami. Zespół urwał melodię w pół taktu, perkusista wybił uroczysty werbel. Patrzyłam zaciekawiona. Młodzi stanęli w kręgu gości, moja córeczka wzięła do ręki mikrofon. – Mamo, chodź do nas – zawołała. Obciągnęłam sukienkę i trochę zażenowana przeszłam przez rozstępujący się tłum. – Mamusiu, dziękuję za wszystko – córka miała chyba przygotowaną dłuższą przemowę, ale głos się jej załamał; rzuciła mi się na szyję. – Dziękuję za Małgosię, za to, jakim jest człowiekiem. To wyłącznie twoja zasługa, mamo – mikrofon przejął Rafał, Teresa wsunęła mu w ręce ogromny bukiet. – To dla ciebie – świeżo upieczony syn podał mi wiązankę; zasłoniłam nią twarz, żeby nikt nie widział moich łez, i co tu dużo mówić, rozmazanego makijażu. Małgosia też usuwała chusteczką ślady wzruszenia. Zespół znów zaczął grać, zamierzałam opuścić parkiet, ale wyrósł przede mną Rafał. – Nie tak szybko, droga mamo, teraz sobie potańczymy – oświadczył, pociągając mnie za sobą; nie protestowałam, lubię tego chłopaka. Małgosia naprawdę dobrze trafiła – Odbijany – w pół obrotu zatrzymał nas pierwszy drużba, z którym przewalcowałam tylko jedno okrążenie, bo kolejny tancerz już czekał na swoją kolej. Przekazywali mnie sobie z rąk do rąk, z szacunkiem należnym matce panny młodej. Robili to tak sprawnie, że nabrałam podejrzeń. To musiała być wcześniej przygotowana akcja. Płynąc po parkiecie, złapałam zadowolony wzrok Małgosi, który mówił: udało się. Ostatni poprosił mnie do tańca Tadeusz, ale wymówiłam się zmęczeniem. Bez przesady, dla dobra Małgosi nie musiałam aż tak się poświęcać. Zaraz zresztą Joanka wynagrodziła mu zawód, ale tym razem nikt nie brał jej za matkę panny młodej. – Fantastyczne wesele – moja przyjaciółka usiadła obok mnie. – Dobrze się bawisz? – Świetnie – powiedziałam z przekonaniem. Maria, 56 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Chciałam zjeść truskawki, ale mnie nie stać. Z mojej skromnej emerytury nie wydam 35 zł na kilogram owoców” „Z teściowej to taka zimna Zośka. Wieje od niej chłodem na kilometr nie tylko w maju i nic tego nie zmieni” „Po rozwodzie zostałam sprzątaczką u milionera. Gdy połączyła nas przyjaźń, zaczęłam liczyć, że zostawi mi coś w spadku”
„Moja emerytura jest żałosna. Córka chce mi płacić za opiekę nad wnuczką, ale nie wiem, czy to wypada”
„– Może zajęłabyś się jutro Zuzą? Poszłabym zrobić sobie paznokcie – poprosiła, a ja nie potrafiłam jej odmówić, bo doskonale wiedziałam, że moja córka, jak każda młoda matka, marzy o kilku chwilach wyłącznie dla siebie”.
Od kiedy przeszłam na emeryturę, ledwie wiązałam koniec z końcem. Ucieszyłam się więc, gdy sąsiadka z parteru powiedziała, że jej córka szuka niani do swojej kilkumiesięcznej córeczki. – Jesteś idealną kandydatką: kochasz dzieci i masz czas – gorąco mnie zachęcała, a ja nie kryłam, że jej propozycja bardzo przypadła mi do gustu. Po pierwsze lubiłam dzieci i faktycznie nieraz nudziłam się w czterech ścianach swojego mieszkania, a po drugie przydadzą mi się dodatkowe pieniądze. Marzyłam o nowym telewizorze, kanapie do dużego pokoju i jakimś weekendowym wyjeździe w góry. Z lichą emeryturą nie mogłam sobie pozwolić na takie szaleństwa. Dlatego też zgodziłam się bez wahania i obiecałam, że jeszcze tego samego dnia skontaktuję się z jej córką. Rozmowa z moją przyszłą pracodawczynią była bardzo sympatyczna. – Chciałabym, żeby zaczęła pani od przyszłego tygodnia – zaproponowała pani Bożena. Odpowiadały mi godziny pracy, wynagrodzenie, a Ania, która już lada moment miała stać się moją podopieczną była przeuroczym dzieckiem. W dodatku pani Bożena nie wymagała ode mnie niczego poza opieką nad swoją córeczką. Nie oczekiwała, że będę prać, sprzątać albo gotować. Miałam czas na drobne przyjemności Od kiedy pracowałam jako niania moje dni nabrały tempa. Wstawałam rano, szykowałam sobie jakieś małe śniadanie i szybko wybiegałam na przystanek autobusowy, żeby punktualnie o godzinie ósmej być w pracy. – Ania ma dzisiaj katar, może lepiej żebyście nigdzie nie wychodziły – informowała czasem moja pracodawczyni, z którą mijałam się w drzwiach, a ja zgodnie z jej prośbą zostawałam wtedy z małą w domu. Kiedy nic jej nie dolegało, zabierałam ją na spacer do pobliskiego parku. Gdy spała, siadałam na ławeczce z gazetą albo książką, albo gawędziłam miło z innymi nianiami. Byłam zadowolona. Nie gnuśniałam całymi dniami w domu i miałam dodatkową gotówkę. To właśnie dzięki niej stać mnie było na sofę do salonu, wizytę u fryzjera czy nowe buty. Obiecałam sobie, że tuż przed swoimi sześćdziesiątymi piątymi urodzinami, które mam w maju, pójdę do kosmetyczki na jakiś ekstra odmładzający zabieg. A co?! Zaszaleję! Moja córka, widząc zachodzące u mnie zmiany, chwaliła mnie, że taka jestem zaradna. – Dzięki tej nowej kanapie, twój pokój wygląda super, a fryzura… odejmuje ci lat! – mówiła. Cieszyłam się, że mnie docenia, jednak smak radości psuł mi fakt, że Basia ostatnio skarżyła się na swoje samopoczucie. Jak każda matka martwiłam się o swoje dziecko. Bywało, że Basia dzwoniła i mówiła, że boli ją brzuch i głowa. Martwiło mnie to i spędzało sen z powiek. Aż pewnego wieczoru córka zadzwoniła, że wpadnie do mnie, żeby pożyczyć duży garnek – jej mąż Tomek miał zamiar ugotować w nim bigos. Gdy się zjawiła, popatrzyłam na nią z troską i powiedziałam: – Jesteś bardzo blada. – Nie martw się, mamuś, jestem na jutro umówiona z lekarzem – powiedziała. – Poza tym to pewnie tylko zmęczenie i brak snu, kiepska pogoda i niskie ciśnienie – dodała. – Może powinnam brać jakieś witaminy… Wzięłam jej słowa za dobrą monetę, tym bardziej że sama byłam niskociśnieniowcem i bywało, że bez kilku kaw nie byłam w stanie w ogóle funkcjonować. Kiedy następnego dnia, zaraz po wizycie u lekarza, zadzwoniła do mnie i powiedziała, że jest w ciąży – z wrażenia aż sobie usiadłam. Moja córka była mężatką z kilkuletnim stażem, i jak dotąd bezskutecznie starała się o dziecko. Z moich planów nic nie wyszło – Bóg wysłuchał moich próśb! – powiedziałam wzruszona, bo faktycznie za każdym razem, gdy byłam w kościele, gorąco prosiłam o wnuka. Wiedziałam doskonale, jak bardzo Basia pragnie dziecka. Odetchnęłam też z ulgą, że jej złe samopoczucie to nie wynik choroby. Moja córka czuła się źle tylko w początkowym okresie ciąży, w pierwszym trymestrze, później była już w doskonałej formie. W lutym urodziła piękną i zdrową dziewczynkę, moją pierwszą wnuczkę, której dała na imię Zuzanna. Cieszyłam się ogromnie, że zostałam babcią, i nie omieszkałam pochwalić się tym mojej pracodawczyni, która z tej okazji podarowała mi piękną jedwabną apaszkę. – Babcia musi być elegancka – podsumowała z uśmiechem, pomagając zawiązać mi ją pod szyją. Zerknęłam w lustro i musiałam przyznać, że było mi w tej apaszce naprawdę bardzo ładnie. Byłam szczęśliwa. Miałam kochającą rodzinę, i chociaż od kilku lat byłam wdową, nie odczuwałam boleśnie samotności. To dzięki bliskim – córce, zięciowi, którego bardzo lubiłam, i ukochanej wnusi. W dodatku nie narzekałam na finanse, bo odkąd miałam swoją dodatkową pracę, nie musiałam już liczyć się z każdym groszem. Ostatnio nawet planowałam wybrać się na jakąś wycieczkę, i w tym celu przeglądałam oferty biur podroży. Miałyśmy pojechać odpocząć razem z moją sąsiadką, gdy Ania z mamą na kilka dni pojedzie w góry. – Może wyskoczyłybyśmy do Pragi albo Budapesztu – zastanawiałyśmy się, pijąc popołudniową kawę w mojej kuchni. Z naszych planów jednak nic nie wyszło, bo kiedy tylko moja pracodawczyni wrzuciła do bagażnika walizki i wyjechała z córeczką do Szczyrku, zadzwoniła moja Basia. – Może zajęłabyś się jutro Zuzą? Poszłabym zrobić sobie paznokcie – poprosiła, a ja nie potrafiłam jej odmówić, bo doskonale wiedziałam, że moja córka, jak każda młoda matka, marzy o kilku chwilach wyłącznie dla siebie. Następnego dnia znów zadzwoniła i poprosiła, bym została z wnuczką. Tym razem chciała pojechać do swojej pracy i zobaczyć się z koleżankami z biura. – Bardzo się za nimi stęskniłam – powiedziała. – Oczywiście. Nie ma sprawy – powiedziałam, robiąc dobrą minę do złej gry. Kompletnie zbiła mnie z tropu Sąsiadka na szczęście zrozumiała, że nie mogłam odmówić córce i nie miała żalu, że z naszych planów nic nie wyszło. – Pojedziemy gdzieś innym razem – pocieszała, a ja brałam jej słowa za dobrą monetę, bo bardzo marzyłam o kilkudniowym wypoczynku. Kiedy Basia wróciła do domu, a ja z zadowoloną miną zdałam jej relację z tego, jak opiekowałam się małą, moja córka powiedziała coś, co zupełnie zbiło mnie z tropu. – Chcę wrócić do pracy, mamo. Tak szybko, jak to tylko będzie możliwe – popatrzyła na mnie badawczo. – Kochanie, tak chciałaś dziecka, spędź z nim trochę czasu. Praca nie zając, nie ucieknie – powiedziałam, bo zależało mi, żeby moja jedyna wnuczka jak najdłużej była ze swoją mamą. Basia jednak przecząco pokręciła głową i stwierdziła, że to niemożliwe, bo jest bardzo potrzebna w firmie. – Szefowa obiecała mi awans i podwyżkę – wyjaśniła powody swojej decyzji. Liczyłam na to, że mój zięć przemówi Basi do rozsądku i jakoś na nią wpłynie, jednak on podobnie jak moja córka uważał, że skoro jej powrót do pracy wiąże się z awansem i dodatkowymi zarobkami, to powinna z tego skorzystać. – To dla Basi duża szansa – powiedział mi wprost. Jestem w rozterce… Co mam zrobić w tej sytuacji? Jednak to, co nastąpiło później, zupełnie zbiło mnie z pantałyku. Mój zięć zadał mi pytanie, czy zajmę się Zuzą, kiedy Basia wróci do pracy. Basia nie odezwała się ani słowem, tylko utkwiła we mnie pytający wzrok. A mnie słowa uwięzły w gardle, bo to przecież oznaczałoby, że muszę zrezygnować z pracy u pani Bożeny. – Oczywiście, płacilibyśmy ci tyle, ile płaci się nianiom – powiedział mój zięć. Poprosiłam o czas do namysłu, bo zupełnie nie wiem, co mam zrobić. Potrzebuję pieniędzy, bo emeryturę mam bardzo lichą, ale czy wypada brać je od własnych dzieci? W dodatku za opiekę nad własną, tak bardzo wyczekiwaną wnuczką? Barbara, 63 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Chciałam zjeść truskawki, ale mnie nie stać. Z mojej skromnej emerytury nie wydam 35 zł na kilogram owoców” „Z teściowej to taka zimna Zośka. Wieje od niej chłodem na kilometr nie tylko w maju i nic tego nie zmieni” „Po rozwodzie zostałam sprzątaczką u milionera. Gdy połączyła nas przyjaźń, zaczęłam liczyć, że zostawi mi coś w spadku”