„Liczyłam, że gdy mama przejdzie na emeryturę, to zajmie się moją córką. A ona ogłosiła, że rusza w świat”
„– Martusiu… – powiedziała mama rozczulona i mnie przytuliła. – Nie miałam pojęcia, że tak ci ciężko. Przepraszam, że nie pomyślałam o tobie. Zawsze byłaś taka dzielna, taka odpowiedzialna…”.
Zuziu, weź kwiatki dla babci, pamiętasz, co masz jej powiedzieć? – zapytałam córeczkę, podając jej bukiecik przed wejściem do domu rodziców. – Tak… syskiego najlepsego z okazi matury – powiedziała moja trzylatka. – Emerytury, nie matury! – zaśmiałam się, bo temat matury mojej siostry był ostatnio bardzo często poruszany w domu i Zuzia wszystko pomieszała. Czekałam na ten dzień Byłam nieco podenerwowana, bo z tą imprezą wiązałam wielkie nadzieje. Przejście mamy na emeryturę to był moment, na który czekałam, odkąd urodziłam Zuzię. Nie ma co ukrywać, jej pojawienie się było przedwczesne i zdecydowanie nieplanowane. Chłopak, z którym zaszłam w ciążę w wieku osiemnastu lat, okazał się nieodpowiedzialnym bubkiem. Zresztą, czego mogłam oczekiwać po chłopaku poznanym w klubie? Było mi trochę wstyd zarówno przed mamą, jak i przed córką, ale starałam się, jak mogłam, odnaleźć w nowej rzeczywistości. Zamieszkałam w kawalerce po babci i ledwo wiążąc koniec z końcem – moje życie finansowali rodzice, miałam też oszczędności babci, które dostałam po niej w spadku – zajmowałam się Zuzią. Czułam, że jestem coś winna córeczce za to, że w jej życiu nie ma taty, i robiłam, co mogłam, by tego zbyt dotkliwie nie odczuwała. Z drugiej strony zazdrościłam młodszej siostrze, że zdała maturę i snuła plany na przyszłość. Chciała iść na studia, poznać jakiegoś wartościowego mężczyznę, znaleźć dobrą pracę. To wszystko było także moim marzeniem, ale już na starcie dorosłego życia z własnej winy nie dałam sobie do niego dostępu. Mama uwielbiała Zuzię i gdy do nich przyjeżdżałam w weekend, potrafiła się z nią świetnie bawić. Sama była nauczycielką przedszkolną, więc miała świetne podejście do dzieci. Kiedy więc okazało się, że mama mogłaby przejść na wcześniejszą emeryturę, aż zaświeciły mi się oczy. Byłam szczęśliwa, że teraz już nic nie będzie stało na przeszkodzie, żebym poszła do normalnej pracy, a małą zostawiła babci do czasu, gdy zwolnią się jakieś miejsca w przedszkolu publicznym. Na prywatne nie było mnie stać. Oczami wyobraźni widziałam już, że uda mi się zdać wieczorowo maturę a w międzyczasie podjąć pracę w jakimś biurze jako asystentka albo sekretarka. Taka praca byłaby spełnieniem moich marzeń, choć obawiałam się, że z uwagi na brak doświadczenia i niepełne wykształcenie raczej nie miałam na nią wielkich szans. Tego, że mama mogłaby nie chcieć zająć się Zuzią, nawet nie brałam pod uwagę. Byłam zaskoczona – Moje kochane. Jak miło was widzieć. – Miłej matury, babciu! – powiedziała Zuzia, wręczając kwiatki, a my obie zaczęłyśmy się śmiać. – Ojej, to najmilszy komplement, jaki można usłyszeć od wnuczki! – powiedziała mama wesoło. – Jaki komplement? – zapytała Ewka, która wyskoczyła zza progu, a my wyjaśniłyśmy, z czego tak się chichramy. Tylko biedna Zuzia patrzyła zaskoczona i nie do końca rozumiała, dlaczego jest źródłem naszej wesołości. – No dobrze, chodźcie do pokoju! – zawołała wreszcie mama. – Mamy dla was naprawdę wspaniałe wieści. Nie rozumiałam, co poza głównym powodem imprezy mogłoby być jeszcze kolejną wspaniałą wieścią, ale zaczęło narastać we mnie zaciekawienie połączone z lekkim niepokojem. Nie chciałam niczego, co mogłoby zniweczyć moje plany. Dziewczyny tymczasem zajęły się przygotowaniem kolacji. Kroiły wędliny i sery, wyjęły z pieca zapiekankę makaronową i kończyły sałatkę. Temat „wspaniałych wieści” zszedł nagle na dalszy plan. Dopiero gdy wszyscy usiedliśmy przy stole, a mama rozlała nam do kieliszków wina, powiedziała: – Ewa dostała się na studia do Berlina! A my z tatą postanowiliśmy, że też przenosimy się do Niemiec! – Co takiego? – parsknęłam zszokowana. – Przecież Ewa jest dorosła! Po co wy tam będziecie? A tak na marginesie, to gratuluję, Ewa… – Nie jedziemy się nią zajmować. Tata przecież od lat jest zatrudniony w niemieckiej firmie transportowej. Będzie tracił mniej czasu na dojazdy do domu. Zawsze po skończonej trasie musi jeszcze jechać do Polski, a tak? Będzie już na miejscu. Oszczędzimy czas i pieniądze. A Ewcia będzie miała gdzie wpadać na obiadki, jak jej nie starczy ze stypendium! – potargała Ewkę po włosach, a mnie aż ciarki przebiegły po plecach. Nie tak chciałam żyć – Nic was nie trzyma w Polsce?! A ja i Zuzia? – wybuchnęłam, a rodzice spojrzeli na mnie zdumieni. – No, przecież będziemy was odwiedzać! – odparł tata, a ja miałam ochotę wyjść i trzasnąć za sobą drzwiami. Wydawało mi się nie do pomyślenia, że tak po prostu zamierzają mnie zostawić. Atmosfera zrobiła się napięta i nieprzyjemna. Na dokładkę wszyscy uważali, że to wina moich „fochów”, a nie tego, że nikt nie wziął nawet pod uwagę tego, że mógłby mi pomóc w trudnej sytuacji. Zawsze starałam się pokazywać, że ze wszystkim sobie świetnie radzę, i oto miałam efekty! Uważali, że mogą mnie zostawić i sobie wyjechać. Do końca imprezy nie wracaliśmy już do tego tematu. Pod wieczór pogratulowałam mamie jeszcze raz emerytury, życzyłam jej powodzenia i pojechałam z Zuzią do domu miejskim autobusem. Kiedy weszłam do mojej nędznej kawalerki, poczułam, że tracę grunt pod nogami. Póki wydawało mi się, że to stan przejściowy, z którego uda mi się niebawem wykaraskać, nie czułam, że to taka nora. Teraz widok starej rozwalającej się wersalki i mebli rodem z PRL-u mnie dobił. Nie taki dom chciałam stworzyć swojemu dziecku! Chciałam w końcu odbić się od tego dna i znaleźć jakiś punkt zaczepienia, a teraz co?! Rodzice zupełnie się nie przejmowali moim losem. Wiedziałam, że jestem dorosła i sama sobie winna, ale miałam wrażenie, że zapłaciłam już wysoką cenę za błąd młodości, i liczyłam na jakąś pomocną dłoń. Nalałam Zuzi wody do wanny i z trudem powstrzymując napływające do oczu łzy, starałam się poukładać w głowie na nowo plan. Pójdę do pracy, jak Zuzia dostanie się do przedszkola. Może nie do biura, ale podłapię jakieś sprzątanie. Maturę zrobię później, jak będzie już większa… – kombinowałam, ocierając ukradkiem oczy. Czułam żal – Czemu płaczesz, mamusiu? Uderzyłaś się w palec? – Tak, skarbie. – Daj, podmucham – powiedziała Zuzia, a mnie zalała kolejna fala łez. Owszem, trochę się nad sobą użalałam. Miałam świadomość, że są tacy, którzy mają gorzej, ale w tamtej chwili musiałam przeżyć żałobę nad utraconymi złudzeniami. Może to było zbyt egoistyczne z mojej strony uważać za oczywistość to, że mama na emeryturze podejmie się roli niani. Pewnie po tylu latach opieki nad dziećmi chciała po prostu odpocząć. I przecież jej się to należało! Ech… Po kąpieli Zuzia umyła ząbki, przeczytałam jej książeczkę, utuliłam do snu i chwilkę przy niej posiedziałam. Nagle usłyszałam pukanie do drzwi. Wystraszyłam się trochę, bo zwykle nikt do mnie nie przychodził, a już na pewno nie o tej porze. Wyjrzałam przez wizjer i zobaczyłam moją mamę. Od razu otworzyłam drzwi. – Hej… co tu robisz? – Czemu nie odbierasz telefonu? – Ach… nie słyszałam, byłam w łazience z Zuzią. Coś się stało? –No, najwyraźniej tak… Bez powodu nie byłabyś taka zapuchnięta. Chyba musimy pogadać, co? Mama weszła do środka, a ja zaparzyłam jej herbaty. Usiadłyśmy razem przy stole i po chwili słowa same zaczęły płynąć. Nie było sensu już dłużej się kryć za zasłoną superwoman, która wszystko potrafi udźwignąć na swoich ramionach. – Martusiu… – powiedziała mama rozczulona i mnie przytuliła. – Nie miałam pojęcia, że tak ci ciężko. Przepraszam, że nie pomyślałam o tobie. Zawsze byłaś taka dzielna, taka odpowiedzialna… Wydawało mi się, że nawet nie chciałabyś pomocy. – Nie zrozum mnie źle, mamuś. Nie chcę cię do niczego zmuszać. To wasze życie i wasze decyzje. Tata też musi się poświęcać, żeby dojeżdżać z tak daleka, a ja o nim nie myślałam. – Poukładamy to. Obiecuję! – powiedziała uspokajająco, a ja poczułam się znów jak dziecko. Wystarczyło poprosić o pomoc Brakowało mi tego uczucia komfortu, że to ktoś inny rozwiąże problem, który spadł mi na głowę. Dwa dni później mama zadzwoniła do mnie i oświadczyła, że omówiła sprawę ze wszystkimi pod każdym kątem i wpadli na pewien pomysł. – Może ty też z nami pojedziesz, Martusiu? W pracy taty potrzebują pomocy biurowej, która zna polski i niemiecki. Nadajesz się. Ja będę z Zuzią, póki nie pójdzie do przedszkola. Co ty na to? Słuchałam jej oszołomiona. Przecież to było idealne rozwiązanie. Będę nadal z całą rodziną! A jeszcze na dokładkę będę miała pracę, o jakiej marzyłam. Nie mogłam uwierzyć. – Wiesz, co sądzę? Że jak ty znajdziesz jakieś rozwiązanie, to nie ma mocnych, żeby się nie udało! Super, dziękuję, mamuś! Mama zaśmiała się w słuchawkę, a ja spojrzałam na śliczną buzię Zuzki i wiedziałam, że teraz już wszystko na pewno się ułoży. Wystarczyło wreszcie poprosić o pomoc. Marta, 24 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Narzeczona odeszła ode mnie, bo byłem zbyt biedny. Kiedy złoto przestało błyszczeć, wróciła z podkulonym ogonem” „Miałam spędzić majówkę u teściowej, ale pojechałam do Szwecji. Wolę wcinać kanelbullar niż jej młodą kapustę” „Myślałam, że spędzimy z siostrą miłą majówkę, a ona traktowała mnie jak służącą. Odegrałam się i wystawiłam rachunek”
„Koleżanki z pracy uznały, że skoro jestem bezdzietna, to mogę za nie tyrać po godzinach. Nie zamierzam”
„Gdy koleżanki nie zdążyły czegoś zrobić albo okazywało się, że jest jakaś pilna robota i trzeba zostać po godzinach, kładły wszystkie dokumenty na moim biurku. Jakby było z góry ustalone, że muszę się tym zająć. Nie chciałam konfliktów. Pewnego dni nie wytrzymałam”.
Jestem księgową. Od roku pracuję w dużym biurze rachunkowym. Nieźle zarabiam i robię to, co lubię. A szefowa jest bardzo w porządku, traktuje nas po ludzku, płaci pensję na czas. Powinnam być więc szczęśliwa i zadowolona. I pewnie bym była, gdyby nie koleżanki z firmy. Od pewnego czasu mam z nimi poważny problem… Na początku wydawało mi się, że to bardzo sympatyczne dziewczyny. Wesołe, gadatliwe i otwarte. Często gawędziły sobie w pracy na prywatne tematy. Skarżyły się na mężów, opowiadały o dzieciach. Powoli włączałam się w te rozmowy, no i przyznałam, że jeszcze nie założyłam rodziny, nie mam dzieci. Okazało się, że tylko ja jestem w takiej komfortowej, jak to określiły, sytuacji. I wtedy zaczęły się kłopoty. Koleżanki uznały, że skoro jestem samotna, to mogą zrzucać na mnie wszystkie dodatkowe prace. No bo przecież mnie nie spieszy się do domu, dzieci mi nie płaczą, nie mam obowiązków. Nie podobało mi się to Na początku zdarzało się to tylko od czasu do czasu. Któraś z nich prosiła mnie po prostu, żebym dokończyła za nią to czy tamto, bo ona musi iść na wywiadówkę do szkoły, występ w przedszkolu albo z dzieckiem do lekarza. Chętnie pomagałam, bo jestem koleżeńska, ale po pewnym czasie dotarło do mnie, że to stało się regułą. Gdy koleżanki nie zdążyły czegoś zrobić albo okazywało się, że jest jakaś pilna robota i trzeba zostać po godzinach, kładły wszystkie dokumenty na moim biurku. Jakby było z góry ustalone, że muszę się tym zająć ja. Nawet nie pytały, czy mam czas, czy niczego sobie nie zaplanowałam. Choć byłam zła, nie protestowałam. Nie chciałam konfliktów. Ale wreszcie nie wytrzymałam. Umówiłam się wtedy ze swoim partnerem do kina. Już powoli zbierałyśmy się do wyjścia, a tu weszła szefowa i oświadczyła, że trzeba popracować dłużej, bo klient ma kontrolę ZUS–u, skarbówki, i trzeba powyciągać raporty, przygotować dokumenty. Ja też miałam swoje plany Dziewczyny się uśmiechnęły i powiedziały, że ja się tym zajmę, bo i tak nie mam nic lepszego do roboty. A one lecą bo lekarz, przedszkole, szkoła… Stara śpiewka, jak zwykle. Tym razem jednak spotkała je niespodzianka. Zaprotestowałam. Stwierdziłam, że od dłuższego już czasu tylko ja zostaję po godzinach i czas to zmienić. I że dzisiaj nie zamierzam odwalać roboty za wszystkich. – Zrobię to, co do mnie należy, i znikam, bo mam zupełnie inne plany – oznajmiłam na koniec. Wszystkie dziewczyny były bardzo niezadowolone. Gdy tylko szefowa wróciła do swojego gabinetu, od razu otoczyły mnie ciasnym wianuszkiem. – A można się dowiedzieć, jakie to masz plany? – zapytała Elka. – Idę do kina – odparłam zgodnie z prawdą. – Chyba żartujesz! My się spieszymy, bo mamy mnóstwo domowych obowiązków, a ty tu wyjeżdżasz z jakimś banalnym kinem? No wiesz, to już bezczelność! W życiu są ważniejsze sprawy. Jesteś dorosła, powinnaś to wiedzieć! – oburzyła się, a dziewczyny skwapliwie jej przytaknęły. No a potem zaczęły przekrzykiwać się jedna przez drugą, że jestem egoistką, nie mam serca, że powinnam im pomagać, wyręczać je. Bo przecież one są w dużo trudniejszej sytuacji niż ja! One nie będą siedzieć sobie w kinie, tylko gotować obiad, pomagać dzieciom w lekcjach… Ależ się wtedy wkurzyłam. Zaczęłam wrzeszczeć, że nie pozwolę się wykorzystywać! Wiem, że życie matki i żony jest trudne, ale to nie moja wina. Nie ja wybrałam taki los. I nie zamierzam więcej tyrać za wszystkich tylko dlatego, że nie mam dzieci. A potem zabrałam swoją część papierów i wzięłam się do pracy. Dziewczyny też, bo nie miały innego wyjścia. Uwinęłyśmy się z robotą w niecałą godzinę. Wychodząc, pomyślałam, że sama siedziałabym do późnej nocy, a tak zdążyłam do kina… Niestety, od tamtej pory koleżanki patrzą na mnie krzywo, prawie się do mnie nie odzywają. Ostentacyjnie mnie lekceważą. Gdy wchodzę, przerywają rozmowy. Kiedy idą zrobić sobie kawę, nie pytają, czy ja też się napiję. Wiem też, że mnie obgadują za moimi plecami. Teraz nie wolno mi spuścić z tonu Jakiś tydzień temu chciałam wreszcie załagodzić sytuację, jeszcze raz porozmawiać na temat tamtego zdarzenia, tym razem na spokojnie. Gdy tylko zapytałam, dlaczego traktują mnie w ten sposób – przecież nie zrobiłam im niczego złego – od razu się naburmuszyły. – Naprawdę nie czujesz się winna? No to nie mamy o czym rozmawiać – odparła Elka, odwracając się od mnie. Atmosfera w pracy staje się nie do zniesienia. Ale wytrzymam, bo wiem, że mam rację. Przecież mam prawo decydować o własnym życiu i o tym, na co poświęcam swój wolny czas! I nie muszę się z tego nikomu tłumaczyć. Zresztą nie mogę ulec, bo teraz w biurze zaczyna się naprawdę gorący okres. Roczne rozliczenia, zeznania podatkowe… Jeśli pozwolę na to, żeby wróciły stare zwyczaje, to przez najbliższe tygodnie chyba musiałabym mieszkać w firmie. A przecież aż tak swojej pracy nie kocham. Anna, 40 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Narzeczona odeszła ode mnie, bo byłem zbyt biedny. Kiedy złoto przestało błyszczeć, wróciła z podkulonym ogonem” „Miałam spędzić majówkę u teściowej, ale pojechałam do Szwecji. Wolę wcinać kanelbullar niż jej młodą kapustę” „Myślałam, że spędzimy z siostrą miłą majówkę, a ona traktowała mnie jak służącą. Odegrałam się i wystawiłam rachunek”
„Codziennie jadłem 2 obiady, żeby nie urazić ani żony, ani matki. Myślałem, że jakoś to pogodzę, ale nie dałem rady”
„– Jutro sama ugotuję obiad – oznajmiła pewnego dnia. – Jak to sama? – spłoszyłem się. – Normalnie – roześmiała się Dorota. – Umiem gotować. Nie możemy cały czas żerować na mamie”.
Od dziecka wiedziałem, że jestem najukochańszym synkiem. Mama kochała mnie o wiele bardziej niż moje starsze siostry. We wczesnym dzieciństwie nawet mi to odpowiadało, zawsze mogłem postawić na swoim, dostać to, co chciałem, albo wymigać się od kary. Jednak im stawałem się starszy, tym zaborczość mamy coraz bardziej mi ciążyła. Już w szkole podstawowej koledzy podśmiewali się ze mnie, nazywając maminsynkiem. W średniej trochę się to jakoś unormowało. Siostry dorosły, powychodziły za mąż, w domu rodzinnym zostałem tylko ja. Moje dziewczyny nie podobały się mamie Żadna nie zasługiwała na związek z jej przystojnym, mądrym i wykształconym synkiem. Dopiero Dorota jakimś cudem zdobyła akceptację. Dlaczego? Dziś myślę, że powodem było to, że po prostu bardzo mnie kochała. Rok przed naszym ślubem zmarł ojciec i zastaliśmy z mamą we dwoje w dużym, właściwie od dawna za dużym jak dla nas domu. Wiedziałem, że mama, nie pytając ani mnie, ani Doroty o zdanie, planuje po swojemu naszą przyszłość. Już wtedy zaczęła powoli remont piętra w naszym domu. – Mamo, po co robisz ten remont? – pytałem delikatnie. – Jak to po co? – oburzała się. – Przecież po ślubie wprowadzicie się na górę. Będziecie mieć odnowione. Mówiła to, jakby fakt, że młodzi wprowadzają się do mamy, był oczywisty. Niby był, ale wolelibyśmy urządzić się po swojemu. Niestety mama nie dała się przekonać. Kiedy wprowadziliśmy się na górę, już jako małżeństwo, nawet firany w oknach wisiały. Dorota kręciła nosem, a mama uważała, że powinniśmy być jej wdzięczni. I – co jeszcze bardziej komplikowało nasze relacje – że powinniśmy pytać ją o wszystko i we wszystkim się jej radzić. Żona chciała być samodzielna Ja byłem do tego przyzwyczajony, przecież mama zawsze była taka. Natomiast z Dorotą sprawa była trudniejsza. Moja żona i tak starała się podchodzić do całej sytuacji dyplomatycznie i delikatnie. Odczekała dość długi czas, zanim zaczęła wprowadzać w nasze życie zmiany. Od ślubu obiady jadaliśmy na dole u mamy. Sadziłem, że to jest dobre rozwiązanie. Oboje pracowaliśmy, a mama była już na emeryturze. Mogła zajmować się gotowaniem. Dorota jednak miała na ten temat inne zdanie. – Jutro sama ugotuję obiad – oznajmiła pewnego dnia. – Jak to sama? – spłoszyłem się. – Normalnie – roześmiała się Dorota. – Umiem gotować. Nie możemy cały czas żerować na mamie. – Ale ona się obrazi. – Oszalałeś? Niby o co? – O to, że do niej nie przyjdziemy. Sama będzie jadła niedzielny obiad? No co ty! – Jeśli bardzo chcesz, możesz ją do nas zaprosić – powiedziała z namysłem. – Chociaż nie ukrywam, że wolałabym spędzić czas tylko z moim mężem. Obawiałem się, że z całej tej sytuacji wyniknie problem. I zdawałem sobie sprawę, że Dorota o tym wie, zdążyła już bardzo dobrze poznać swoją teściową. Mama na obiad nie przyszła. Mama obraziła się Co gorsza, od tamtego czasu konflikty zaczęły narastać. Dorota stwierdziła, że nie możemy zachowywać się jak dzieciaki i biegać do mamusi na obiadki, że ona jest osobą dorosłą, samodzielną i potrafi prowadzić dom. – Ale przecież pracujesz. Oboje pracujemy – próbowałem ją przekonać, bo nie chciałem konfliktu z matką. – Nie ja jedna pracuję. Teraz dopiero zaczął się dla mnie horror. Wracałem z pracy, mama witała mnie już w drzwiach i zapraszała na obiad. Kiedy dziękowałem, mówiąc, że obiad mam w domu, zaczynała utyskiwać, że Dorota nie umie gotować, że gotuje byle jak, że ona zrobiła moją ulubioną zupę, pyzy, kotleciki… Czułem się tym wszystkim tak skołowany, że na ogół jadłem dwa obiady, bo nie chciałem się przyznać Dorocie, aby jej nie urazić, że już jadłem u mamy. Czasem mama podrzucała nam na górę różne swoje smakołyki. – Powiedz jej coś – prosiła Dorota. – Ale co? – czułem się bezradny. – Ona to wszystko robi z dobrego serca. W końcu Dorota sama powiedziała mamie, że ona potrafi i da radę osobiście przygotowywać wszystkie posiłki dla męża. Od tej pory mama nic nam nie przynosiła. Zamiast tego wychodziła na schody i wołała: – Jacuś, chodź na chwileczkę. Kiedy schodziłem, okazywało się, że stół jest nakryty do kolacji. – Zrobiłam dzisiaj to, co lubisz, synku – ogłaszała mama. – Dorota na pewno tak smacznie nie gotuje. – Gotuje, gotuje – wyrwało mi się kiedyś i mama oczywiście zaraz się obraziła. Mama myszkowała u nas Po pewnym czasie Dorota odkryła, że kiedy nas nie ma, mama przychodzi na górę i u nas sprząta. Podejrzewam, że moja żona wiedziała o tym już od jakiegoś czasu, ale zaciskała zęby i starała się nic po sobie nie pokazać. Kiedy jednak zamiast jej ulubionego obrusa, na stole wylądował obrus mojej mamy, nie wytrzymała. – Mam dość! – warknęła i kazała mi założyć zamek do drzwi naszego mieszkania. – Oszalałaś? – złapałem się za głowę. – Czy ty sobie wyobrażasz, co się będzie działo? Mieszkamy w jednym domu. – Ale nie w jednym mieszkaniu. Mamy prawo do prywatności, nie uważasz? Przyznawałem żonie rację, ale bałem się aż tak bardzo przeciwstawić mamie. Mimo to wstawiłem zamek… i już następnego dnia mama zrobiła nam awanturę. – Jakim prawem w moim domu zamykacie przede mną drzwi na klucz? – krzyczała. – Przecież to nasze mieszkanie – odpowiedziała spokojnie Dorota. – Nie ma „nasze mieszkanie”! – usłyszeliśmy. – To mój dom! Na te słowa Dorota zbladła, potem mocno się zaczerwieniła. Bałem się, że wybuchnie złością, ale odwróciła się tylko i wyszła, trzaskając drzwiami. – Mamo, tak nie można – powiedziałem. – Wstydziłbyś się. Znowu trzymasz jej stronę – zarzuciła mi. – Wstydziłbyś się! – powtórzyła. – Przeciwko matce. – Mamo, błagam! – jęknąłem. Tak się nie dało żyć Obrażona mama poszła do siebie. Po drodze powtarzała, że mamy wymontować zamek, bo nie życzy sobie, żeby zamykać przed nią drzwi na klucz. Dorota oznajmiła, że chyba musimy się wyprowadzić, bo ona dłużej tego nie wytrzyma. Ja też miałem wrażenie, że nie wytrzymam. Kochałem żonę, ale kochałem i matkę. Z obydwoma chciałem żyć w zgodzie i pragnąłem, żeby one również żyły, jeśli nie w miłości, to przynajmniej w przyjaźni. Jednak coraz mocniej narastało we mnie przekonanie, że to się nie uda. Moja mama była po prostu za bardzo zaborcza. Pomyślałem, że gdyby się trochę bardziej zainteresowała moimi siostrami, wtedy odpuściłaby nam. Niestety, mieszkały dość daleko, jedna w Gdańsku, a druga aż w Szczecinie. Może należałoby mamę do którejś z nich wysłać na pewien czas? Pomysł nie wypalił. Mama nie chciała słyszeć o wyjeździe z miasta, zresztą żadna z sióstr nie zamierzała mamy do siebie na dłużej zaprosić. Nie dziwiłem się. Kiedy okazało się, że Dorota jest w ciąży, sytuacja skomplikowała się jeszcze bardziej, o ile to w ogóle było możliwe. Moja mama wzięła sobie za punkt honoru opiekowanie się synową. Odkąd dowiedziała się, że zostanie babcią, dosłownie nie spuszczała Doroty z oka. I ciągle ją pouczała. To powinna jeść, tego powinna nie jeść. Według mamy Dorota źle się ubierała i mogła się przeziębić, za szybko schodziła po schodach i narażała się na wypadek. Prasować również nie powinna, bo mogłaby się poparzyć, nie nosić żadnych pasków, bo… Bo coś tam, sam już nie wiem co. Ja nie byłem w stanie zapamiętać wszystkich jej rad i pouczeń, a co dopiero Dorota. Żona się denerwowała – Jacek, ja tego dłużej nie wytrzymam – powiedziała mi żona pewnego wieczora. – Naprawdę czuję, że za chwilę oszaleję. Proszę cię, zrób coś z tym. – Co? – zapytałem bezradnie. – Nie wiem, porozmawiaj jeszcze z nią. A jeśli to nie pomoże, wyprowadźmy się. – Dorotko – jęknąłem. – Przecież nie mamy dokąd. A poza tym, nie możemy zostawić mamy samej. – Niby dlaczego? – Przecież wiesz, jak ona nas kocha. – Kocha tylko ciebie – sprostowała moja żona. – I nie jest to zdrowa matczyna miłość. Wiesz, że z miłości można kogoś zagłaskać na śmierć? – Mama nie jest już młoda – próbowałem jeszcze przekonać żonę, chociaż w głębi duszy sam wiedziałem, że pomysł z wyprowadzką jest najlepszy. – Jak mam ją zostawić? Samą w takim dużym domu? – Możemy ją odwiedzać, przecież nie proponuję ci wyjazdu na drugi koniec Polski. Możemy ją odwiedzać – powtórzyła – ale na co dzień będziemy mieli choć odrobinę spokoju. Wyobrażasz sobie nasze życie tutaj, jak urodzi się dziecko? – zapytała. – Bo ja zupełnie sobie tego nie wyobrażam. – Pomyślę – obiecałem. – Jacek, bardzo cię kocham – usłyszałem jeszcze – ale nie mogę tak dłużej. Jeśli nie chcesz się ze mną wyprowadzić, to ja zamieszkam u rodziców. Spakowała walizki Liczyłem na to, że tylko mnie straszy. Kiedy jednak miesiąc później po powrocie z pracy zobaczyłem stojące w przedpokoju spakowane walizki, zrozumiałem, że mówiła poważnie. Po chwili z pokoju wyszedł teść i bez słowa zaczął znosić bagaże do samochodu. Zaraz po wyjściu teścia na górę wpadła mama. Była bardzo wzburzona. – Czy ta twoja żona oszalała? – O co ci chodzi, mamo? – spytałem. – Co to niby miał być za teatrzyk? Tatusia przysyła? Myślałby kto, że tak jej u nas było źle! – Było jej źle! – warknąłem w odpowiedzi. – Po prostu nie mogła z tobą wytrzymać, a ja niestety nie stanąłem na wysokości zadania. Zawiodłem ją. – No wiesz! – oburzyła się mama. – Zostaw mnie samego, muszę pomyśleć – mruknąłem. Całą noc nie spałem, zastanawiałem się, co zrobić. Z samego rana zacząłem szukać mieszkania do wynajęcia. Nie mogłem zrezygnować z rodziny z powodu chorej miłości mojej mamy. Po południu pojechałem z pracy do Doroty, licząc na to, że pozwoli się przeprosić, że nie jest jeszcze za późno. Nie było, mimo że oboje teściowie patrzyli na mnie jak na przestępcę. Nie dziwiłem im się zresztą. I tak byli tolerancyjni. Już widziałem w tej samej sytuacji moją mamusię. Szukałem mieszkania Dwa tygodnie trwało, zanim znalazłem odpowiednie dla nas mieszkanie. Przez ten czas do domu jeździłem tylko na noce. Mimo oburzenia mamy, obiady jadałem u teściów i tam spędzałem większość czasu. Podjąłem już decyzję i byłem przekonany, że muszę się jej trzymać. – Wyprowadzam się – zdobyłem się wreszcie na oznajmienie decyzji matce. – Od pierwszego… – Jak to się wyprowadzasz? – wyjąkała. – Wynajęliśmy z Dorotą mieszkanie. – Z Dorotą? Przecież od ciebie odeszła? Czy ty nie masz za grosz honoru, synu? – To nie o honor chodzi, mamo – tłumaczyłem spokojnie. – Kocham Dorotę i ona mnie kocha. Wkrótce będziemy mieli dziecko. Nie mogę zrezygnować z rodziny, dlatego że nie potrafisz się z nią dogadać, porozumieć, ustąpić. – Ja?! – mama była szczerze oburzona. – Ja się przecież tak starałam. To twojej żonie nie sposób dogodzić. – Mamo, przestań – poprosiłem. – Naprawdę nie ma znaczenia kto zaczął, kto jest winny. Po prostu nie możemy mieszkać razem. To się nie uda. Będziemy cię odwiedzać. A ty będziesz odwiedzać nas i… – Jak możesz? Po tym wszystkim, co dla was zrobiłam, po tych wszystkich moich staraniach, teraz zostawiasz mnie samą? – Przestań – poprosiłem po raz kolejny. – Nikt cię nie zostawia. Obiecuję, że będziemy cię odwiedzać. Wyprowadziłem się i znów zamieszkałem z Dorotą. Zrobiłem to, chociaż wcale nie było to łatwe. Mama utrudniała wszystko, jak tylko mogła. Początkowo dzwoniła do mnie po kilka razy w ciągu jednego wieczoru, udawała chorą, skarżyła się na złe samopoczucie. Kiedy przyjeżdżałem cały w nerwach, okazywało się, że nic jej nie dolega, czekała na mnie z herbatką, twierdząc, że już jej przeszło. W końcu przestałem przyjeżdżać na każde wezwanie. Wtedy z kolei się obrażała. Wyglądało na to, że nie ma innego sposobu, jak tylko przeczekać. Po jakimś czasie uspokoiła się na tyle, że mogliśmy wszyscy, wtedy z półroczną już córeczką, przyjechać do niej na niedzielny obiad. Przekonałem się, że Dorota miała rację, gdybyśmy się nie wyprowadzili, dziś byłoby po naszym małżeństwie i pewnie miałbym z tego powodu ogromny żal do matki. Jacek, 35 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Narzeczona odeszła ode mnie, bo byłem zbyt biedny. Kiedy złoto przestało błyszczeć, wróciła z podkulonym ogonem” „Miałam spędzić majówkę u teściowej, ale pojechałam do Szwecji. Wolę wcinać kanelbullar niż jej młodą kapustę” „Myślałam, że spędzimy z siostrą miłą majówkę, a ona traktowała mnie jak służącą. Odegrałam się i wystawiłam rachunek”
„Na emeryturze miałam bawić wnuki i szydełkować. Nie sądziłam, że po 60-tce zostanę bizneswoman”
„Czy potrafiłabym zrobić takie rzeczy? Nie chciałam głośno tego mówić, żeby nie zapeszyć, ale wydawało mi się, że dałabym sobie radę. Może nie wszystkie, może nie te najtrudniejsze i najbardziej skomplikowane, ale większość potrafiłabym. Wzory sukieneczek można zresztą samemu wymyślać, wystarczy znać ściegi”.
Pierwszą szydełkową sukieneczkę zrobiłam na prośbę wnuczki dla jej lalki Barbie. Kasia była wtedy chora na świnkę, długo siedziała w domu, nie mogła nie tylko chodzić do przedszkola, ale i bawić się na podwórku. Strasznie się nudziła. Bo ileż można oglądać bajki w telewizji albo kolorować obrazki? – Babciu – poprosiła. – Uszyj mojej lalce sukienkę. Nie mam jej w co ubrać. Nie za bardzo znałam się na krawiectwie, a już uszycie miniaturowej sukieneczki było dla mnie wręcz niewykonalne. – Może spróbujemy zrobić coś dla niej na szydełku? – zaproponowałam. – Może być – zgodziła się wnuczka. Wieczorem sprułam jej stary sweterek i zrobiłam malutką sukieneczkę. – Jaka piękna! – zachwyciła się Kasia. – Barbie chciałaby jeszcze mieć taką długą. Wybiera się na bal. Zrobisz jej? – Nie wiem, czy potrafię – westchnęłam. – Ty wszystko potrafisz, babciu – wnusia bez zastrzeżeń wierzyła w moje umiejętności, nawet te, których nie było. Córka i wnuczka były zachwycone Kupiłam w pobliskim sklepie śliczną białą włóczkę i, pomagając sobie starą książką z szydełkowymi wzorami, zaczęłam robić dla Barbie balową suknię. Coraz bardziej mi się to zajęcie podobało. Przypomniało mi się, że w dzieciństwie robiłam na szydełku czapki, szaliki, rękawiczki. Kiedyś nawet wydziergałyśmy z siostrą kolorowe kapcie, które miały być prezentem świątecznym dla naszych rodziców. Bardzo im się podobały. Teraz chciałam sprawić przyjemność wnuczce, dlatego wyszukałam ciekawy wzór i wieczorami cierpliwie dziergałam balową sukienkę dla lalki. – Babciu, czy sukienka dla Barbie już gotowa? – spytała Kasia kilka dni później. – Jaka sukienka? – zainteresowała się moja córka. – O czym ona mówi, mamo? Zanim się odezwałam, Kasia już zdążyła wszystko matce opowiedzieć. Obawiałam się, że Magda będzie się śmiała, ale córkę bardzo to zaciekawiło. – Pokaż, mamo – poprosiła. – Dopiero jak skończę. – Nie miałam pojęcia, że umiesz szydełkować. Kiedy się tego nauczyłaś? – W dzieciństwie. No ale wtedy robiłam szydełkowe czapki i szaliki, sukienka dla takiej małej lalki to coś zupełnie innego, dlatego idzie mi powoli. Myślę, że jeszcze jeden wieczór, najwyżej dwa, i skończę. Dwa dni później wręczyłam wnuczce włóczkową sukienkę i fantazyjny kapelusz, który do niej dorobiłam. Obie, i Kasia, i jej mama, były zachwycone. – Magda tak się cieszy, jakby sama była małą dziewczynką – skomentował zięć. – Ty się na tym zupełnie nie znasz – fuknęła córka, delikatnymi ruchami gładząc rozłożoną na stole sukieneczkę. Może nie była perfekcyjna, ale naprawdę się udała. – Teraz jest moda na rękodzieło, a to jest naprawdę śliczne. Mamo, jesteś artystką! – Nie przesadzaj – machnęłam ręką. – Ale miło, że ci się podoba. – Wiesz, moglibyśmy to sprzedawać… – O czym ty mówisz, córcia? – zaprotestowałam. – Przecież to tylko taka domowa robótka, nie żadne rękodzieło. – Nie chcę sprzedawać! – krzyknęła nagle Kasia ze łzami w oczach. – To dla mojej księżniczki. Barbie idzie na bal! – zgarnęła ze stołu sukienkę i schowała za siebie. – Nie oddam jej, babcia dla mnie zrobiła! – Nie płacz, Kasiu – Magda usiłowała uspokoić córkę. – Nikt ci nie zabiera, to twoje. Babcia zrobi inne sukieneczki i wtedy je sprzedamy – wytłumaczyła. – Nie gadaj głupot! – prychnęłam. Córka nic już więcej nie mówiła, uznałam więc temat za zamknięty. Poradziłabym sobie Następnego wieczoru córka przyszła do mojego pokoju z laptopem pod pachą. – Coś ci chciałam pokazać, mamo – powiedziała i usiadła obok mnie. Po chwili wspólnie oglądałyśmy w internecie przepiękne wzory szydełkowych ubranek dla lalek. Oczu nie można było od nich oderwać. Magda sprawnie zamykała i otwierała kolejne strony. Kiedy weszła na projekty wykonanych z włóczki zabawek, aż jęknęłam z zachwytu. – To jest prostsze do zrobienia, niż ubranka – wyjaśniła. – I na pewno robi się szybciej, bo z grubej włóczki i grubym szydełkiem. Albo takie pojemniki, koszyczki, torebki, zobacz – wskazała. – Rzeczywiście, piękne rzeczy – przytaknęłam. – I ludzie to kupują? – Nie wiem, mamo. Zawsze można spróbować. Umiałabyś takie robić? – Czy ja wiem… – zawahałam się. Nie chciałam głośno tego mówić, żeby nie zapeszyć, ale wydawało mi się, że dałabym sobie radę. Może nie wszystkie, może nie te najtrudniejsze i najbardziej skomplikowane, ale większość potrafiłabym. Wzory sukieneczek można zresztą samemu wymyślać, wystarczy znać ściegi. – Trzeba założyć sklepik internetowy – Magda już snuła plany na biznes – Gośka pewnie by pomogła, na pewno wie, na jakich zasadach taki sklep powinien działać. Moja młodsza córka była księgową i wszystkie przepisy miała w małym palcu. – Kochanie, może najpierw ja spróbuję trochę podłubać, zobaczymy, co wyjdzie. A ze sklepem poczekajmy. – Ja tam bym nie czekała – wzruszyła ramionami córka. – Trzeba kuć żelazo… – Na razie i tak nie mamy towaru. Co byśmy sprzedawały? – roześmiałam się. Zaczęłam od robienia ubranek dla lalek. Spod moich palców wychodziły coraz ładniejsze sukienki i płaszczyki. Nawet nie wiedziałam, że tak potrafię. – Babciu, ty jesteś genialna! – zachwycała się Kasia. – Koleżanki w przedszkolu powiedziały, że mam najfajniejszą babcię na świecie, bo jest stylistką Barbie. Oczywiście pierwsze sukienki balowe Barbie powędrowały razem z Kasią oraz jej lalkami do przedszkola. – Zosia powiedziała, że jej mama musi jej kupić od ciebie takie sukienki – oznajmiła któregoś dnia moja wnuczka. – Babcia na razie nic nie sprzedaje – zaprotestowała Magda. – Dlaczego? – spojrzałam na nią zdziwiona. – Jeśli mama Zosi chce, to jej sprzedam. Będę miała pieniądze na włóczkę. Córka miała rację Mama Zosi przyszła z koleżanką. Jedna kupiła sukieneczkę, płaszczyk z fantazyjnym kapelusikiem i śmieszne botki. Druga dwie sukienki i pelerynkę. Wychodząc, spytały, czy mogą podać mój numer znajomym, które także chciałyby coś kupić. – Najwyższa pora założyć ten sklepik – stwierdziła Małgosia, kiedy zaszła do nas, niby na kawkę, a tak naprawdę obejrzeć nowe robótki. – Będziesz mogła spokojnie sprzedawać. A ja biorę to, to i to… – odkładała na bok szydełkowe koszyczki. – Sprzedam wśród moich koleżanek. – To po co mi zakładać sklep, jak i tak towar się rozchodzi na pniu? – Dla spokoju, że wszystko jest jak należy – wyjaśniła córka. – Ja się wszystkim zajmę na początku. Później nauczę ciebie… – O nie, dziewczyny! – zaprotestowałam. – Mogę robić szydełkowe cuda, nawet bardzo chętnie, bo to lubię, ale na prowadzeniu sklepu w internecie to ja się nie znam. – Poznasz się, mamuniu, poznasz – zachichotała Gosia. – Wszystko ci pokażę, wam pokażę – poprawiła się, zerkając na Magdę. – W razie czego Madzia ci pomoże. Nauczyłam się wszystkiego Córki naprawdę mnie przeceniały. Nie miałam pojęcia o komputerach, za czasów mojej młodości ich nie było. Początkowo Małgosia sama prowadziła nasz sklepik. To ona, z pomocą swojego chłopaka, założyła stronę w internecie. Robiła zdjęcia szydełkowych koszyczków, wspólnie z Kasią stroiła lalki i ustawiała do fotografii. Wszystkie zdjęcia umieszczała potem na stronie naszego sklepu. Informowała mnie, co się sprzedało i podawała adres, na jaki należało daną rzecz wysłać. Wysyłką zajmowałam się ja. – Nie mogę wszystkiego robić – powiedziała któregoś dnia Małgosia. – Muszę chodzić do pracy, już nie daję rady. – Rozumiem, kochanie. Wiem, że za dużo na ciebie zrzucam, ale… – Mamo, ja cię wszystkiego nauczę i będziesz robiła to sama, dobrze? – Dziecko, ja jestem już starszą panią, pewnych rzeczy nie przeskoczę. – Wiesz dlaczego nie przeskoczysz? Bo sobie to wmówiłaś. Od jutra uczysz się prowadzenia sklepu! – oświadczyła. No i okazało się, że moja córka jak zwykle miała rację. Wystarczyło kilka dni, a właściwie kilka popołudni, żebym opanowała prowadzenie internetowego sklepu. W sumie nie było w tym nic trudnego. – Dziękuję, Małgosiu – powiedziałam do córki, gdy po raz pierwszy sama zaktualizowałam internetową stronę. – Widzisz, dasz sobie radę. W razie problemu Magda ci pomoże. A gdyby było coś naprawdę poważnego, dzwoń do mnie. Byłam zadowolona, że nie obciążam już córki. A poza tym miałam wielką satysfakcję, że potrafię sama. Nie jestem babcią, która nadaje się tylko do gotowania i sprzątania. Potrafię pracować i zarabiać pieniądze. Mam już emeryturę, fakt, ale nie muszę liczyć tylko na nią. Sklepik idzie bardzo dobrze. Może nie przynosi wielkich kokosów, ale jak tak dalej będzie, odłożę sobie trochę pieniędzy i latem zabiorę wnuczkę na wakacje nad morze. A potem wybiorę się do sanatorium, do Ciechocinka, i to na całe trzy tygodnie. Jeszcze nigdy nie byłam w sanatorium. Jakoś tak nagle nabrałam energii i większej ochoty na życie. Człowiek nawet w jesieni życia musi czymś się zajmować, a wtedy czuje, że to wszystko na sens. Aniela, 62 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Wręczyłam chrześnicy na komunię kopertę z kasą, a brat jednym zdaniem upokorzył mnie przy całej rodzinie” „Siostrzenica mnie nie odwiedzała, ale do spadku to była pierwsza. Obiecałam jej wszystko, ale nie wie, że skłamałam” „Sprzedałam mieszkanie w Warszawie, by zamieszkać z córką na wsi. Zrobiła ze mnie darmową służącą, a potem dała ultimatum”
„Na emeryturze czułam się bardzo samotna. Jedna wycieczka do Lichenia dla seniorów zmieniła wszystko”
„Zapominam o codziennej monotonii, o smutku i samotności. Nieoczekiwanie zasycha mi w gardle od gadania, nie od ciągłego milczenia. Przerabiamy opowieści o dzieciach, wnukach, sąsiadach, nieżyjących mężach i ulubionym zieleniaku”.
Codziennie po śniadaniu przechadzam się ulubioną aleją mojego miasteczka. Dzięki wiekowym platanom jest piękna o każdej porze roku. Ale mnie z tygodnia na tydzień jest coraz ciężej. Nie tylko dlatego, że nogi sztywnieją, ciało robi się coraz bardziej niedołężne, ale także z powodu wspomnień o ludziach, których już nie ma. Te chwile już nie wrócą Najpierw mijam zakład krawiecki mojej przyjaciółki Misi. Rozmawiałyśmy godzinami, gdy szyła. Wciąż słyszę w wyobraźni jednostajny turkot jej starej maszyny. Potem przechodzę obok sklepu mięsnego, w którym sprzedawała nieżyjąca od pięciu lat pani Jadzia. Zawsze odkładała dla mnie najlepszy kawałek szynki i witała mnie z uśmiechem. Furtka do domu Zosi… brama do domu Danki… Zostawiłam u nich po kawałku serca. Teraz mogę odwiedzać przyjaciółki już tylko na cmentarzu. Ich domy zamieszkują nowe rodziny. Mają własne zwyczaje i upodobania. Wolą nowoczesne okna z plastiku, bez czerwonych pelargonii na parapetach i zakończonych haftem zazdrostek. Jeśli mam siłę, docieram do parku, który kiedyś schodziliśmy z Tadzikiem wzdłuż i wszerz. Kupowaliśmy lody – on truskawkowe, ja czekoladowe, potem siadaliśmy na ławce nad stawem i karmiliśmy kaczki chlebem przyniesionym z domu. Te chwile już nie wrócą. Mój mąż odszedł i już nigdy nie okryje mnie swoim płaszczem, nie przytuli, nie powie, że jestem piękna. Czułam się samotna Kiedy ostatnio rozmawiałam z kimś innym niż ekspedientka w spożywczym? Kiedy opowiedziałam komuś jakąś historię? To jest właśnie nasz problem: starzy ludzie nie mają do kogo otworzyć ust. Dzieci dawno się wyprowadziły. Wpadają od święta, czasem dzwonią, ale mają tyle własnych problemów, że nie chcą słuchać matczynych i babcinych utyskiwań na samotność. I tak toczę życie niemowy, okropne życie dla osoby, która pamięta, jak kiedyś się śmiała, śpiewała, krzyczała ze szczęścia albo ze złości. Czasem chodzę do kościoła. Nie jestem przesadnie religijna, staram się po prostu żyć w zgodzie z dekalogiem. Kościół to jednak miejsce, w którym zbiera się wiele ludzi. Można z nimi pobyć, otworzyć usta, by zaśpiewać psalm albo wyszeptać modlitwę. Dziś jest niedziela, więc też przyszłam. Po mszy przystaję przy tablicy ogłoszeń. Słońce wyjrzało zza chmur i grzeje mi twarz. Nie chce mi się ruszać, jest tak miło. Pewnie wyglądam dziwnie, jak stara wariatka, bo nagle dobiega do mnie szept zza pleców: – Nie chciałabym tak skończyć… – Chodźmy, jeszcze nas zaczepi. – Słyszałaś o tej, która łazi po ludziach i żali się na dzieci? – Tak, podobno mieszka… Zobaczyłam ogłoszenie Odchrząkuję i obracam się energicznie w stronę tablicy, jakbym faktycznie chciała zapoznać się z najnowszymi ogłoszeniami. To przecież normalne zachowanie, prawda? To nie powinno wydawać się nikomu dziwne. Przesuwam spojrzeniem po zdjęciach papieża Jana Pawła II, bo bez okularów nie mogę rozczytać towarzyszącego im drobnego maczku. Dwie klepsydry. Te szybko omijam wzrokiem. WYCIECZKA. Wielkie litery i trzy wykrzykniki przyciągają moją uwagę. Intrygują do tego stopnia, że otwieram torebkę i wyciągam okulary. Czytam, że proboszcz organizuje w nadchodzącą sobotę całodniową wycieczkę do Lichenia dla seniorów. W programie jest zwiedzanie Lasu Grąblińskiego, Sanktuarium Licheńskiego oraz integracyjny lunch w plenerze. Ostatni punkt programu wywołuje uśmiech na moich ustach. Wspominam dawne ogniska, kiełbaski, śpiewy przy gitarze, śmiechy i tańce. Rozbawiona wyobrażam sobie pląsających na trawie staruszków… To wcale nie jest zły pomysł, myślę. Cena symboliczna, a ja nie mam innych planów na sobotę. Na tę konkluzję aż parskam cicho pod nosem. Szkoda, że obok nie stoi Tadzik, który doceniłby mój żart. Idę do zakrystii, żeby wypytać proboszcza o szczegóły. Zachęca mnie do wzięcia udziału w wyprawie. Czując się niemal osobiście zaproszona, wyjmuję z portfela pieniądze i zapisuję się na wycieczkę. Miałam trochę wątpliwości W sobotę budzę się o świcie w takim nastroju, jakbym przespała pół dnia: wypoczęta i gotowa na przygodę. Zjadam pożywne śniadanie, robię kanapki na drogę. Zawijam w folię przygotowanego wcześniej pieczonego kurczaka. Jeszcze pomidor, szczypta soli i pieprzu, jabłka, czekolada i koniecznie coś do picia. Wygodne buty, miękkie spodnie, bluzka, żakiet i ciepły sweter na wszelki wypadek. Pod kościołem zjawiam się pół godziny przed odjazdem. Z chwilą zajęcia miejsca w autokarze nachodzą mnie wątpliwości. Co ja tutaj robię? Przecież nikogo bliżej nie znam, oprócz proboszcza, a i z nim nie wymieniam więcej słów poza „szczęść Boże” i tylko podczas wizyty po kolędzie. Tymczasem autokar zaczyna się zapełniać. Wchodzący staruszkowie zamykają mi drogę ucieczki. Niektórych kojarzę, niektórych może nawet znam z młodości, ale nie rozpoznaję, bo nikt nie wygląda już jak kiedyś. Nagle przez drzwi wchodzi kobieta. Pół autobusu się na nią gapi, bo gada jak nakręcona, a jej perlisty śmiech wypełnia całe wnętrze. Czy ona podrywa księdza? Dlatego tak się do niego szczerzy? Boże, żeby tylko nie usiadła koło mnie, modlę się w duchu. I co się dzieje? Jak na złość umieszcza swoje kształty akurat na fotelu obok mnie. – Aniela – przedstawia się, wyciągając do mnie pulchne palce. Ściskam jej dłoń i wysilam się na uprzejmy uśmiech. – Wanda – odpowiadam, porzucając wszelką nadzieję na spokojną podróż. Dobrze się tam czułam Autokar pokonuje kolejne kilometry, za oknem przepływają malownicze pejzaże, Aniela zaś nawija jak katarynka. Aż dziw, że czasem zadaje mi jakieś pytania i nawet pozwala mi udzielić odpowiedzi. W miarę upływu czasu i drogi uświadamiam sobie, że wcale nie rozmawiamy tylko o niej, że dobrze się czuję w jej towarzystwie, swobodnie. Zapominam o codziennej monotonii, o smutku i samotności. Nieoczekiwanie zasycha mi w gardle od gadania, nie od ciągłego milczenia. Przerabiamy opowieści o dzieciach, wnukach, sąsiadach, nieżyjących mężach i ulubionym zieleniaku. Zjadamy wszystkie kanapki, częstujemy się nawzajem czekoladą, jabłkami, ciasteczkami. Nie wiedzieć kiedy autokar dojeżdża do Sanktuarium Licheńskiego. Wstając z miejsca, mam wrażenie, że znamy się z Anielą od lat, a nie od paru godzin. Zastanawiam się, jak ona traktuje wycieczkę do Sanktuarium Matki Bożej. Pytam ją o to bez skrępowania, a ona szczerze odpowiada, że podobnie jak w moim wypadku był to głównie pretekst, żeby pobyć wśród ludzi. Bazylika robi na nas obu piorunujące wrażenie, ale wcale nie mniej podoba nam się wspólny spacer w słońcu, kiedy grupa rusza do Lasu Grąblińskiego. Trzymamy się z tyłu i żartujemy. Śmiejemy się z tego, jak musimy wyglądać w oczach młodych ludzi: grupa drepczących pingwinków w brązowych i szarych ubraniach. Proboszcz ciekawie opowiada o mijanych rzeźbach, osobach, których nazwiska wyryto na głazach upamiętniających. A ja myślę, jak to dobrze, że w niedzielę stanęłam przed tablicą, że dosiadła się do mnie Aniela, choć w pierwszej chwili chciałam od niej uciec. Z radością stwierdzam, że tej soboty wypowiedziałam więcej słów niż przez wszystkie dni od początku roku. Niewiele mi trzeba do szczęścia. Musimy się znowu spotkać Punktem kulminacyjnym wycieczki jest obiecany w ogłoszeniu piknik na trawie. Może nie odbywa się dosłownie na trawie, w końcu wielu z nas nie dałoby rady piknikować, siedząc wprost na ziemi. Zatrzymujemy się na leśnym parkingu, gdzie między drzewami ustawiono drewniane stoły z ławkami. Możemy usiąść i zjeść pozostałości suchego prowiantu. Ku mojemu zaskoczeniu proboszcz wyjmuje gitarę. Śpiewa jak, nie przymierzając, Seweryn Krajewski! W pewnym momencie dołącza do niego mocny, melodyjny damski głos. Od razu rozpoznaję Anielę wracającą właśnie z leśnej toalety. Głos ma jak dzwon, ale o tym już wiem, od kiedy weszła do autokaru. Kilka pań po cichu śpiewa refren piosenki. Atmosfera się rozluźnia. Nawet ci, którzy zerkali na nas z dezaprobatą, gdy chichotałyśmy, teraz patrzą na Anielę z podziwem. Na parkingu spędzamy aż dwie godziny. Jest tak sympatycznie. Do miasteczka wracamy w doskonałych humorach. Żegnamy się z Anielą serdecznie. Okazuje się, że mieszka dwie przecznice ode mnie, w nowych blokach. Umawiamy się w tygodniu na herbatkę. Już nie mogę się doczekać kolejnych wspominek. I kto by pomyślał, że jedna wycieczka do Lichenia sprawi, iż radość na nowo zawita do mojego życia! To naprawdę cudowne miejsce. Choć tak naprawdę nie miejsca sprawiają cuda, ale ludzie, których wpuszczamy do swojego serca… Wanda, 70 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Wręczyłam chrześnicy na komunię kopertę z kasą, a brat jednym zdaniem upokorzył mnie przy całej rodzinie” „Siostrzenica mnie nie odwiedzała, ale do spadku to była pierwsza. Obiecałam jej wszystko, ale nie wie, że skłamałam” „Sprzedałam mieszkanie w Warszawie, by zamieszkać z córką na wsi. Zrobiła ze mnie darmową służącą, a potem dała ultimatum”
„Związałam się z dzieciatym rozwodnikiem. 1 telefon od byłej żony wystarczył, żebym poszła w odstawkę”
„Mój dobry nastrój prysł. Okazało się, że była żona Grzegorza zadzwoniła, że wyjeżdża za granicę w delegację i nawet gdyby nie ten mecz, i tak nigdzie nie mógłby się ruszyć, bo musiał zająć się synami”.
– Zrozum, nie mogę. Obiecałem chłopakom, że obejrzymy razem mecz – odpowiedział Grzegorz, kiedy zadzwoniłam, że udało mi się kupić bilety na spektakl, z którym do przyjechali do nas aktorzy ze stolicy. – Jak to nie możesz? – zdziwiłam się. Mój dobry nastrój prysł. Okazało się, że była żona Grzegorza zadzwoniła, że wyjeżdża za granicę w delegację i nawet gdyby nie ten mecz, i tak nigdzie nie mógłby się ruszyć, bo musiał zająć się synami. Młodszy miał pięć, a starszy siedem lat – za mało, żeby zostawić ich samych nawet na jeden wieczór Zdenerwowałam się, ale nie dałam po sobie niczego poznać. Zależało mi na tej znajomości. Nie chciałam, żeby Grzegorz się zorientował, jak bardzo byłam rozczarowana, dlatego pod byle pretekstem skończyłam rozmowę. – Nie rozumiem cię – skwitowała moja przyjaciółka, do której jeszcze tego wieczoru poszłam się wyżalić. Wiedziałam, że jest przeciwna tej znajomości. Według niej dla faceta po przejściach, w dodatku obarczonego dziećmi, nigdy nie będę naprawdę ważna. Starałam się dostosować Ja jednak uważałam, że nasze uczucie jest na tyle wyjątkowe, że poradzimy sobie nawet z jego przeszłością. Pogodziłam się już z tym, że Grześ spędza z synami co drugi weekend, połowę ferii zimowych i wakacji. Wydawało mi się, że potrafię wczuć się w jego sytuację. Teraz więc, nie strojąc fochów, odstąpiłam bilety koleżance z pracy i postanowiłam nie wracać do tematu. „To nie koniec świata” – uspokajałam sama siebie w myślach. Jednak parę dni później zachowanie Tomek znowu wyprowadził mnie z równowagi. – Nie wiem, czy polecimy do Turcji, bo chciałbym parę dni spędzić z chłopcami w Grecji – powiedział, kiedy położyłam przed nim folder z biura podroży. Od dawna planowaliśmy ten wyjazd. To w Turcji poznaliśmy się ubiegłego lata… Po roku chciałam odwiedzić stare kąty i poznać nowe zakątki tego kraju. Z radością odliczałam dni do urlopu. – Będziemy mieli dwa tygodnie tylko dla siebie! – mówiłam przyjaciółce. Teraz jednak Grześ zmienił zdanie. – Mam tylko dwa tygodnie urlopu. Nie mogę powiedzieć chłopcom, że nigdzie z nimi nie pojadę – bezradnie rozłożył ręce. – Po prostu nie mogę tego zrobić. Nim zdążyłam cokolwiek powiedzieć, dodał, że gdyby nigdzie ich nie zabrał, pewnie całe lato spędziliby na podwórku pod blokiem, bo jego była żona nie planowała żadnego wakacyjnego wypadu. – Rozumiem – westchnęłam, bo nic innego mi nie pozostało. Byłam zła U przyjaciółki dałam jednak upust narastającej frustracji. – Jest tylu wolnych chłopaków, zajmij się którymś z nich! Na przykład mojemu kuzynowi niczego nie brakuje – radziła mi z serdecznym uśmiechem, wycierając łzy płynące po moich policzkach. Mimo to dalej tkwiłabym przy Grzegorzu, gdyby nie pewne zdarzenie. Otóż pewnego wieczoru mój brat mieszkający w Dublinie zadzwonił, że jego ślub planowany na kwiecień przyszłego roku odbędzie się wcześniej. – Będziesz tatą! – odgadłam w mig przyczynę nagłej zmiany terminu i szczerze pogratulowałam Czarkowi. – Ślub i wesele będą pod koniec listopada – zakomunikował mi radosnym tonem i dodał, że zaprasza mnie razem z Grzegorzem, o którym często mu opowiadałam. Mój facet jednak się nie ucieszył. – Koniec roku to dla mnie gorący okres – stwierdził, jakbym nie wiedziała. Faktycznie, kiedy przyszło co do czego, od razu wycofał się z wyjazdu. A ja zakończyłam ten związek. – Czy twój kuzyn nadal jest do wzięcia? – zapytałam przyjaciółkę, wściekła, że zmarnowałam rok na faceta, który najwidoczniej nie traktował mnie poważnie. Bardzo się ucieszyła. – Zobaczysz, na pewno nie będziesz żałować! – powiedziała. Konrad okazał się chłopakiem, z którym można konie kraść. Świetny tancerz, dowcipny i opiekuńczy towarzysz zabawy. Może nie tak przystojny jak Grzegorz, ale oddany i szczery. Kiedy już więc na dobre opłakałam mój poprzedni związek, zrozumiałam, że Konrad miał jeszcze jedną niezaprzeczalną zaletę: był wolny i poza mną nie miał żadnych zobowiązań. A ja marzyłam o ślubie, normalnej rodzinie i czasie wspólnie spędzanym z moim mężczyzną, którym nie musiałam się z nikim dzielić. Grzegorz nigdy by mi tego nie dał… Dobrze, że w porę to zrozumiałam. Dzięki przyjaciółce. Od tamtego czasu jestem z Konradem i już szykuję suknię ślubną. Nina, 32 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Wręczyłam chrześnicy na komunię kopertę z kasą, a brat jednym zdaniem upokorzył mnie przy całej rodzinie” „Siostrzenica mnie nie odwiedzała, ale do spadku to była pierwsza. Obiecałam jej wszystko, ale nie wie, że skłamałam” „Sprzedałam mieszkanie w Warszawie, by zamieszkać z córką na wsi. Zrobiła ze mnie darmową służącą, a potem dała ultimatum”
„Przyjaciółka zawsze na mnie żerowała. Przesadziła, gdy wyciągnęła ręce po kasę ze spadku, który dostałam”
„– Słuchaj, kochana, w sumie to ja ci załatwiłam tę pracę. Uważam, że powinnaś teraz podzielić się ze mną swoimi łupami. Nie jestem chciwa – zaznaczyła z godnością. – dasz mi trochę kasy, kilka błyskotek i będziemy kwita”.
Zawsze wydawało mi się, że Aneta jest moją przyjaciółką. Znałyśmy się od podstawówki, skoczyłabym za nią w ogień! Byłyśmy nierozłączne – razem przed szkołą, podczas lekcji i po nich, razem robiłyśmy prace domowe i zakuwałyśmy do sprawdzianów. Razem przeżywałyśmy pierwsze miłości i zawody z nimi związane, razem chodziłyśmy na dyskoteki. Byłyśmy różne Miałyśmy kompletnie różne charaktery. Ja – spokojna, cicha, trochę nieśmiała, chcąca zbawić cały świat. Ona – przebojowa, głośna, pewna siebie i nieco egoistyczna. Moi rodzice nie lubili Anety. Uważali, że mnie wykorzystuje i na mnie żeruje. Rzeczywiście, częściej to ja dawałam jej ściągać na sprawdzianach i pisałam za nią wypracowania, ale tłumaczyłam to sobie faktem, że jestem lepsza z przedmiotów humanistycznych. Aneta była za to lepsza z matmy i czasem to ja korzystałam z jej pomocy. – Dziecko, jej źle z oczu patrzy. Jest fałszywa jak modliszka. Albo ta, no… – zamyśliła się mama – pijawka! Żeruje na tobie. Bierze wszystko, nie dając nic w zamian. Przecież nie martwi się tobą, nie liczy się z twoim zdaniem, wszystko musi być tak, jak ona chce. A ty się jej podporządkowujesz. To nie jest ani normalne, ani zdrowe! Dziś przyznałabym jej rację, wtedy uważałam, że jest zazdrosna, bo sama nigdy nie miała przyjaciółki. A to, że chodziłyśmy zawsze na filmy sensacyjne, chociaż wolałam komedie romantyczne? Albo że ciągle zamawiałyśmy pizzę hawajską, mimo że nie lubiłam ananasa? Wydawało mi się, że to normalne, że dla przyjaciół jest się w stanie zrobić wszystko, nawet przekonać się do ich wyborów. Miałam wręcz wrażenie, że to czyni naszą przyjaźń jeszcze silniejszą. Jakoś nigdy nie pomyślałam o tym, że Aneta ani razu mi nie ustąpiła. Przyzwyczaiłam się, że jest odwrotnie. Zawsze. Nasze drogi trochę się rozeszły Po maturze nasze drogi się rozeszły. Poszłyśmy na studia – każda na inny kierunek. Ja wybrałam filologię, Aneta zarządzanie. To był chyba pierwszy raz, gdy podążyłam za swoimi marzeniami. Aneta próbowała przekonać mnie, żebym poszła tam gdzie ona. Kusiła wizją pracy u jej wujka, który mieszkał w Niemczech i planował otwarcie filii swojej firmy w Polsce. – Zobaczysz. Mówił, że rusza właśnie za trzy lata, jak będziemy po licencjacie. Obiecał, że obie nas zatrudni i jeszcze opłaci nam magisterkę! Ja byłam jednak realistką. Nie miałam żadnej pewności, że tę filię otworzy ani że nas zatrudni. A poza tym… Nie dałabym sobie rady na takich studiach, przedmioty ścisłe zawsze były dla mnie czarną magią. Aneta trochę się dąsała, ale ostatecznie przebaczyła mi moją „zdradę”. Po trzech latach okazało się, że wujek oczywiście nawet nie rozpoczął żadnych działań w kierunku otwarcia u nas filii swojej firmy. Aneta postanowiła wyjechać na wakacje za granicę, by dorobić. – Tak naprawdę mam pełne trzy miesiące wolnego, wiesz, ile mogę w tym czasie zarobić? – mówiła. Przez jakąś agencję zatrudniła się jako opiekunka dla osób starszych w Niemczech. Język znała średnio, ale nie zrażało jej to. – Nie mam zamiaru harować przy truskawkach czy innych ogórkach. A tak – herbatka, obiadek, spacerek – to jestem w stanie ogarnąć. I niemiecki z liceum trochę jeszcze pamiętam. A gadać z żadną staruchą i tak nie mam zamiaru – stwierdziła. Ja, jak co roku, zostałam w domu i pomagałam rodzicom w gospodarstwie agroturystycznym. Prosiła mnie o pomoc Aneta przyjechała po trzech tygodniach i przybiegła do mnie z miną, która zwiastowała kłopoty. – Musisz mnie uratować! Wkopałam się z tą umową! W tobie cała nadzieja! Okazało się, że Aneta podpisała umowę na pełne dwanaście tygodni, bez możliwości jej wcześniejszego zerwania. Gdyby to zrobiła, nie tylko straciłaby wynagrodzenie, ale też zostałaby obciążona kosztami znalezienia nowej opiekunki. Chyba że sama znajdzie kogoś na swoje miejsce. Błagam, nie zostawiaj mnie w potrzebie! – Wpadłam tylko na dwa dni i muszę albo wrócić, albo kogoś tam wysłać. Błagam cię, pomóż mi! Ta stara raszpla jest okropna, ciągle coś gada, a ja nic nie rozumiem. I wyobraź sobie, że nawet ubrać się sama nie potrafi! Dobrze, że chociaż do łazienki nie muszę za nią chodzić! Jej dom jest na strasznym zadupiu, nie ma gdzie pójść nawet… – relacjonowała histerycznie i nagle zorientowała się, że raczej mnie tym nie zachęca, więc zmieniła front: – Ale ładna okolica jest! I można naprawdę niezłe pieniądze zarobić. A ty masz podejście i znasz język, dogadacie się. Błagam, nie zostawiaj mnie w potrzebie! Miałam mieszane uczucia Musiałam podjąć decyzję dosłownie w kilka godzin! Ewentualny wyjazd miał być już następnego dnia. Targały mną mieszane uczucia. Z jednej strony bałam się, że sobie nie poradzę. Nie chciałam też zostawiać rodziców samych w pełni sezonu. Z drugiej czułam, że mam szansę, by spróbować czegoś nowego i przy okazji zarobić. No i przede wszystkim nie wyobrażałam sobie, że mogłabym nie pomóc Anecie. Potrzebowała mnie! Od razu poszłam przedyskutować sprawę z rodzicami i… następnego dnia siedziałam już w busie do Monachium. Moje pierwsze wrażenie były inne od spostrzeżeń Anety. Okolica rzeczywiście była przepiękna, ale ja za nic nie nazwałabym tego zadupiem! Wokół lasy, łąki, nawet małe jeziorko! Uwielbiałam takie zielone tereny. Pani Rita, którą miałam się opiekować, również zrobiła na mnie bardzo dobre wrażenie. Była miła, uśmiechnięta, pozytywnie i serdecznie do mnie nastawiona, mimo że widziała mnie po raz pierwszy w życiu. Przywitała mnie razem z panią Marią, która była jej pielęgniarką. Ta na osobności wyjaśniła mi, że pani Rita jest całkowicie sama – jej mąż zmarł kilka lat temu, a jedyny syn zginął w wypadku. Wnuków się nie doczekała, a synowa traktuje ją jak zbędny balast – zdecydowała się płacić za opiekę nad teściową i mieć święty spokój. – Pani Rita potrzebuje towarzystwa. Uwielbia długie rozmowy przy herbacie. Ale nie ma nikogo, nikt jej nie odwiedza. Ostatnio dodatkowo zaniemogła na zdrowiu, ma problemy z kręgosłupem, dlatego wymaga pomocy przy większości czynności. Słuchałam tego nieco wystraszona, ale nie wizją pomagania staruszce, a raczej tym, czy temu podołam. Miałam jednak nadzieję, że tak. Jeszcze tego samego dnia omówiłam z panią Ritą zasady naszej współpracy. Potrzebowała pomocy przy porannym założeniu i wieczornym zdjęciu specjalnego gorsetu, miałam też przygotowywać posiłki, zajmować się zakupami, praniem i sprzątaniem. U pani Rity było mi bardzo dobrze – Lubię pogaduszki przy herbacie i czytanie książek, ale wzrok już nie ten. Przy ładnej pogodzie możemy wychodzić do ogrodu albo na werandę. A w deszczu zaszyć się w salonie. Oczywiście jeśli będziesz miała ochotę. Bo to nie jest już twój obowiązek – mówiła. Poza tym każdego dnia miałam od 14 do 16 czas wolny, bo pani Rita ucinała sobie wtedy drzemkę. W piątki i soboty przysługiwało mi „wychodne” – od 18, a w niedzielę już od 14. Praca jak marzenie po prostu! Szybko wpadłam w rytm. Po śniadaniu siadałyśmy z panią Ritą z filiżanką herbaty i rozmawiałyśmy o życiu. Pani Rita opowiadała mi o swojej młodości, o mężu, synu. Była niezwykle mądrą kobietą. Ja mówiłam jej o sobie. Okazało się, że o Anecie miała podobne zdanie, co moi rodzice. – To nie jest dobry człowiek, od razu to wyczułam. Jakiś dziwny chłód od niej bije, aż ciarki człowieka przechodziły… – mówiła. Czasem kończyłyśmy pogaduszki wcześniej, bo musiałam zrobić zakupy. Potem zajmowałam się obiadem, w międzyczasie sprzątając mieszkanie lub wstawiając pranie. Po obiedzie pani Rita kładła się spać. Po jej pobudce przeważnie trochę czytałyśmy lub szłyśmy na spacer. Pani Rita korzystała wtedy z wózka, ponieważ jej nogi odmawiały posłuszeństwa przy dłuższym chodzeniu. – Moje dziecko, to dla ciebie nie jest problem, tak pchać wózek ze starą kobietą? – pytała czasem. – Żaden problem, proszę mi wierzyć, niech się pani cieszy piękną pogodą i świeżym powietrzem! – uśmiechałam się do niej. A potem jadłyśmy kolację, czasem obejrzałyśmy jakiś film, pograłyśmy w karty albo jakąś planszówkę. Nie zawsze korzystałam ze swojego wychodnego. Najzwyczajniej w świecie nie miałam gdzie iść. Czasem na spacer czy zakupy, ale nie czułam takiej potrzeby każdego dnia. Również weekendowe wolne spędzałam zwykle z panią Ritą. Czytałyśmy, grałyśmy. Postanowiłam też zająć się ogrodem. Był piękny, ale strasznie zaniedbany! Była dla mnie jak babcia – Ale nie musisz! Przecież ręce ci się zniszczą, dziecko – przekonywała pani Rita, a ja pieliłam dalej. Nie czułam się tam źle czy samotnie. Przeciwnie – pani Rita od samego początku była dla mnie jak babcia.Kiedy minął ostatni tydzień umowy, obie płakałyśmy jak bobry. Nie chciałam zostawiać pani Rity samej, ale musiałam wrócić do domu, skończyć studia. Pani Rita wręczyła mi kopertę. – Ale pani synowa wczoraj już ze mną wszystko uregulowała, nawet dostałam premię – zaprotestowałam. – Ale to jest premia ode mnie. Za czytanie, za przywrócenie ogrodowi jego dawnego piękna, za spacery i wieczory przy grach, za wspólne herbaty i oglądanie filmów. A przede wszystkim – za twoje serce! Jesteś naprawdę niezwykła! – mówiła wzruszona. Nie wiedziałam, co powiedzieć. W kopercie była naprawdę spora suma… Obiecałam, że będę dzwonić do pani Rity. I słowa dotrzymałam – rozmawiałyśmy przez telefon niemal każdego popołudnia. Raz na kilka miesięcy starałam się jeździć do starszej pani na weekend. Wiedziałam, że ma opiekę, bo pracuje u niej inna dziewczyna. – To nie to samo, moje dziecko – mówiła pani Rita. – Niby nic jej nie mogę zarzucić. Gotuje, sprząta. Ale czasu dla mnie nie ma. Ani nie porozmawia, ani herbaty się nie napije. Że o spacerze, czytaniu czy wspólnych grach nie wspomnę! Ciągle zabiegana taka, zajęta, z telefonem siedzi… Żal mi było pani Rity, ale niestety nic nie mogłam zrobić. Nie chciałam przerywać studiów. W międzyczasie moje kontakty z Anetą nieco osłabły. Nie miała dla mnie czasu, spotykała się z jakimś biznesmenem i to jemu poświęcała każdą chwilę. Poza tym nie mogła zrozumieć, „co mnie opętało, że tak się tą starą babą przejęłam”. Wpadłam na pewien pomysł Szczególnie kiedy podzieliłam się z nią swoim pomysłem, na który wpadłam pod koniec listopada. Nie zraziło mnie to jednak. Ustaliłam wszystko z rodzicami, potem z synową pani Rity, a na końcu z samą zainteresowaną. – Pani Rito, wszystko jest już ustalone i proszę nie marudzić! 22 grudnia po panią przyjeżdżam, a 3 stycznia odwiozę panią z powrotem. Zobaczy pani, jak wygląda prawdziwe polskie Boże Narodzenie. To był rzeczywiście magiczny i wyjątkowy czas. Moja rodzina przyjęła Panią Ritę bardzo ciepło, kilka razy widziałam łzy wzruszenia spływające po jej policzkach. Kiedy wracałyśmy do Niemiec, dziękowała mi, płakała i śmiała się na przemian. – Pani Rito, może przeniosłaby się Pani do nas na stałe? Przecież rodzice mają kilka pokoi do wynajęcia, mogliby jeden przeznaczyć dla pani. I tak wyjdzie to taniej niż koszt opiekunki, a nie byłaby pani tak samotna… – zaproponowałam w pewnym momencie. Pani Rita nie chciała mnie słuchać. – Starych drzew się nie przesadza – powiedziała – Ale latem was na pewno odwiedzę – obiecała. Niestety, nie dotrzymała słowa. Zmarła w połowie marca, we śnie. Bardzo to przeżyłam. Stała mi się naprawdę bliska, prawie jak babcia, której nigdy nie poznałam, bo obie zmarły bardzo wcześnie… Prawdziwy szok przeżyłam jednak kilka tygodni później, kiedy okazało się, że pani Rita do końca o mnie pamiętała i ujęła mnie w swoim testamencie! Dom przypadł jej synowej, ale ja dostałam całą biżuterię i oszczędności pani Rity, a była to naprawdę ogromna suma. Nie mogłam uwierzyć, że ta staruszka mogła tyle odłożyć! I wtedy nagle przypomniała sobie o mnie Aneta. Dziwnym trafem akurat wtedy, kiedy dostałam pieniądze pani Rity, a ją właśnie zostawił jej bogaty chłoptaś. Poprosiła mnie o spotkanie, ale nie bawiła się w konwenanse i uprzejmości, tylko wypaliła z grubej rury: Przyjaciółka była chciwa – Słuchaj, kochana, w sumie to ja ci załatwiłam tę pracę. Uważam, że powinnaś teraz podzielić się ze mną swoimi łupami. Nie jestem chciwa – zaznaczyła z godnością. – dasz mi trochę kasy, kilka błyskotek i będziemy kwita. No wiesz, gdyby nie ja, nie dostałabyś nic. Tak prawdę mówiąc, odstąpiłam ci ten majątek, podałam go na tacy, więc raczej nie masz wątpliwości, że coś mi się należy… Spojrzałam na nią z pogardą i wtedy zrozumiałam, że moi rodzice i pani Rita mieli świętą rację. Aneta nie była moją przyjaciółką. Była pasożytem wykorzystującym mnie – i wszystkich dookoła – w każdy możliwy sposób. Od zawsze! Sama przecież po kilkunastu dniach zrezygnowała z opieki nad panią Ritą, brzydziła się jej, źle o niej wyrażała. Mnie również ignorowała przez ostatnie miesiące. A teraz nagle przychodziła, nie pytała nawet, co u mnie, tylko wyciągała rękę po pieniądze, „bo jej się należy”! Otwarcie powiedziałam jej, co sądzę na ten temat. Pokłóciłyśmy się. Chyba po raz pierwszy w życiu. Usłyszałam, że jestem samolubną i egoistyczną materialistką, że nie liczę się z innymi, jestem niewdzięczna i wredna. – W sumie nie wiem, dlaczego tak długo się z tobą kumplowałam. Chyba tylko z litości, bo było mi ciebie żal. Ale nigdy na mnie nie zasługiwałaś! Udław się tymi ochłapami! – rzuciła wściekła i wyszła, trzaskając drzwiami. Płakałam cały wieczór, ale w gruncie rzeczy poczułam ulgę. Wreszcie wyzwoliłam się z tej chorej relacji. Pieniędzy od pani Rity na razie nie ruszyłam. Może, jak zrobię magisterkę, kupię za nie mieszkanie w mieście? Tego jeszcze nie wiem, ale na pewno nie roztrwonię ich na głupstwa. Pani Rita by tego nie chciała… Kamila, 25 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Wręczyłam chrześnicy na komunię kopertę z kasą, a brat jednym zdaniem upokorzył mnie przy całej rodzinie” „Siostrzenica mnie nie odwiedzała, ale do spadku to była pierwsza. Obiecałam jej wszystko, ale nie wie, że skłamałam” „Sprzedałam mieszkanie w Warszawie, by zamieszkać z córką na wsi. Zrobiła ze mnie darmową służącą, a potem dała ultimatum”
„Żona kręciła nosem, gdy dostawała perfumy w prezencie, więc na rocznicę ślubu kupiłem jej 2 patelnie. To był zły pomysł”
„Spodziewałem się, że żona, tak jak to sobie wyobrażałem, rzuci mi się z wdzięczności na szyję. Tymczasem ona poczerwieniała, spuściła głowę i wybiegła do kuchni, jakby ją ktoś gonił. Nie rozumiałem, co się dzieje”.
Zacznę od tego, że moja Iwona nigdy nie była zadowolona z prezentów, które jej kupowałem. Niby dziękowała, ale zaraz potem zaczynała je krytykować. Perfumy? Może i markowe, ale zapach dobry dla blondynek, a ona jest ruda. Bransoletka? Może i modna, ale ona takiej biżuterii nie nosi. I tak dalej… Doszło do tego, że jak miałem jej kupić coś w prezencie, to nie spałem po nocach. Myślałem, kombinowałem, co by jej się spodobało. A na koniec i tak zawsze coś było nie tak. Żeby chociaż z raz mi pomogła, podpowiedziała, co chciałaby dostać, to miałbym problem z głowy. Ale nie. – Kochanie, liczę na to, że zrobisz mi wspaniałą niespodziankę. Wiesz, jak je uwielbiam – mówiła z uśmiechem. Nie miałem żadnego pomysłu No i wychodziło, jak wychodziło. Zbliżała się nasza piętnasta rocznica ślubu. Wpadłem w popłoch, bo dotarło do mnie, że żona na pewno oczekuje jakiegoś wspaniałego prezentu. Znowu gonitwa myśli, nieprzespane noce… I co? I nic sensownego nie przychodziło mi do głowy. Byłem tak zestresowany, że aż poprosiłam o radę najlepszego kumpla, Roberta. – Może jakaś wycieczka w romantyczne miejsce, na przykład do Wenecji albo Paryża? – zastanawiał się głośno. – Odpada. Iwona nie ruszy się z kraju na krok. Za bardzo się boi – machnąłem ręką. – To może coś z biżuterii albo kosmetyków? – kombinował kolega. – Nie ma mowy. Wszystko to już przerabiałem i efekt zawsze był ten sam: kręcenie nosem – przyznałem. – Widzę, że ciężka sprawa z tą twoją Iwoną. Trudno ją zadowolić – zawiesił głos. – Ale wiesz co? Chyba mam pomysł. Poobserwuj ją uważniej przez następne dni, posłuchaj, co mówi. Może przypadkiem zdradzi, o czym marzy i będzie po kłopocie? Obserwowałem żonę Jak mi doradził, tak zrobiłem. Przez następne dni próbowałem zorientować się, czego oczekuje żona. Ale choć wsłuchiwałem się w każde jej słowo, niczego się nie dowiedziałem. Byłem załamany. Do rocznicy został tylko tydzień, a ja ciągle byłem z prezentem w punkcie wyjścia… I wtedy, jak mi się wydawało, wydarzył się prawdziwy cud. Tamtego dnia wróciłem z pracy głodny jak wilk. Spodziewałem się pysznego obiadu, a dostałem przypalonego kotleta. – Dlaczego on jest taki czarny? Zagapiłaś się czy co? – mruknąłem. – To nie moja wina, tylko patelni. Jakbym miała taką z ceramiczną powłoką, to nic takiego by się nie stało – odburknęła. – Ceramiczną? Pierwszy raz słyszę… – To najlepsza patelnia pod słońcem. Nic do niej nie przywiera, nic się nie przypala. Wszystko bym dała, żeby taką mieć. Sęk w tym, że jest droga. A my mamy teraz ważniejsze wydatki – westchnęła. Już miałem jej powiedzieć, że ta cudowna ceramiczna powłoka to pewnie zwykły reklamowy chwyt i że moja mama całe życie smażyła wszystko na zwykłej patelni i nic jej się nie przypalało, gdy nagle mnie olśniło. Miałem swój idealny, wymarzony przez żonę prezent: patelnię z ceramiczną powłoką. Tak się ucieszyłem, że zjadłem kotlet do końca. Kupiłem prezent Następnego dnia wybrałem się do sklepu z naczyniami kuchennymi. Nie jakiegoś tam przypadkowego, ale porządnego. Sprzedawca od razu zaprezentował mi te ceramiczne patelnie. Cena faktycznie przyprawiała o zawrót głowy, ale czego nie robi się dla ukochanej kobiety? Kazałem zapakować dwie – większą i mniejszą i jeszcze dołożyć do tego garnek. Gdy skończyłem zakupy, byłem lżejszy o dobrych kilka stówek, ale i tak rozpierała mnie radość. Byłem przekonany, że tym razem Iwona będzie zadowolona z prezentu. Oczami wyobraźni widziałem, jak go wręczam w trakcie rocznicowego przyjęcia, a ona rzuca mi się na szyję i pieje z zachwytu. Goście stawili się na przyjęcie w komplecie. Rodzina, przyjaciele… Gratulowali nam, składali życzenia. Wreszcie przyszedł czas na prezenty. Dumny jak paw wręczyłem Iwonie pudło. Otworzyła je przy wszystkich. – O Boże, a co to jest? – wykrztusiła. Goście zaciekawieni zajrzeli do środka. – Patelnie z powłoką ceramiczną. Marzyłaś o jednej, ale postanowiłem kupić dwie. I jeszcze garnek do tego kazałem dołożyć. Mam nadzieję, że tym razem trafiłem z prezentem w dziesiątkę – uśmiechnąłem się. Nie wiedziałem, za co mam przepraszać Spodziewałem się, że żona, tak jak to sobie wyobrażałem, rzuci mi się z wdzięczności na szyję. Tymczasem ona poczerwieniała, spuściła głowę i wybiegła do kuchni, jakby ją ktoś gonił. Nie rozumiałem, co się dzieje. – Nie wie mama, co jej się stało? – szepnąłem do teściowej. – Jeszcze pytasz? Garnki na rocznicę ślubu? Chyba ci rozum odebrało! Biegnij za Iwoną, przepraszaj i módl się, żeby ci wybaczyła – warknęła. Pobiegłem, a jakże… Chociaż naprawdę nie wiedziałem, za co mam przepraszać. Żona siedziała na krześle i szlochała. Gdy mnie jednak zobaczyła, otarła łzy i urządziła mi wielką awanturę. Boże, czegoż to ja się o sobie nie dowiedziałem. Że jej nie kocham, nie szanuję, nie mam za grosz wyczucia, że ją ośmieszyłem przy gościach. I że ona za nic w świecie do nich nie wróci, bo ze wstydu ma ochotę zapaść się pod ziemię. W końcu jak wyniosłem patelnie i garnek do piwnicy, dała się namówić, ale do końca imprezy siedziała naburmuszona. No i od tamtej pory Iwona jest na mnie śmiertelnie obrażona. Prawie ze mną nie rozmawia, a jak się odezwie, to tylko po to, by po raz kolejny zmyć mi głowę. Próbowałem jej wytłumaczyć, dlaczego kupiłem jej właśnie taki prezent, ale na razie nie chce słuchać. Patelnie i garnek nadal leżą w piwnicy, a ja czekam, aż złość jej przyjdzie i każe mi je przynieść. Zjadłbym takiego pysznego kotlecika… Dobrze przyrumienionego, nie przypalonego… Artur, 40 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Wręczyłam chrześnicy na komunię kopertę z kasą, a brat jednym zdaniem upokorzył mnie przy całej rodzinie” „Siostrzenica mnie nie odwiedzała, ale do spadku to była pierwsza. Obiecałam jej wszystko, ale nie wie, że skłamałam” „Sprzedałam mieszkanie w Warszawie, by zamieszkać z córką na wsi. Zrobiła ze mnie darmową służącą, a potem dała ultimatum”
„Odkąd dzieci się wyprowadziły, czuję się samotna. Mąż zalega przed telewizorem i w ogóle nie widzi problemu”
„Koleżanki z pracy chwalą się swoimi wnukami, które często widują. Ja moje mogę przytulić raz lub dwa razy do roku. Z niecierpliwością czekam zawsze na wakacje, żeby móc odwiedzić wszystkich moich bliskich”.
Z zawodu jestem pedagogiem, do emerytury zostało mi już niewiele czasu. Mam troje dorosłych już dzieci, które rozjechały się po Polsce i Europie – i chyba z tego powodu odczuwam syndrom pustego gniazda. Mój mąż jest zupełnie inny i nie przeszkadza mu brak bliskich. – Zajmij się czymś, jak masz za dużo czasu – natychmiast ucina temat. Wcale nie chodzi o nadmiar czasu, bo nigdy nie miałam go zbyt wiele; w domu zawsze jest coś do roboty. Chodzi mi o pustkę wokół mnie. Bo nagle okazało się, że nie mam dla kogo żyć. Mój mąż jest domatorem. Najchętniej spędza czas przed telewizorem lub na tapczanie, bo twierdzi, że w tym wieku ma prawo być zmęczony, gdy wraca z pracy. W weekendy najczęściej zajmuje się przydomowym ogródkiem lub naprawia coś w garażu. A mnie doskwiera samotność. Chyba się narzucam Rozmawiam z dziećmi tak często, jak tylko mi się to udaje, ale wiem doskonale, że mają już swoje życie i swoje sprawy. I to jest właśnie przykre. Czasem mam wrażenie, że się narzucam, gdy słyszę: – No to buźka, mamo, bo zaraz pędzę z Michasią na basen! – Muszę kończyć, bo jadę po Szymona, zdzwonimy się! – Pa, mamusiu, buziaczki od Weroniki! Jest mi mi przykro, że do żadnego z trojga wnuków nie mogłam pójść na Dzień Babci do szkoły czy do przedszkola. Życzenia przez telefon czy laurka przysłana pocztą to jednak nie to samo... Mąż wcale się tym nie przejmuje. Twierdzi, że to nieważne święta, a ja niepotrzebnie się nad tym roztkliwiam. Ale co poradzę, że inaczej nie umiem? Koleżanki z pracy chwalą się swoimi wnukami, które często widują. Ja moje mogę przytulić raz lub dwa razy do roku. Z niecierpliwością czekam zawsze na wakacje, żeby móc odwiedzić wszystkich moich bliskich. Tęsknię za nimi Mamy dwóch synów i córkę. Tylko Asia mieszka w Polsce, ale 300 km od nas. Została na uczelni i pisze pracę doktorską. Płaci grube pieniądze niani, która przychodzi do ich jedynego dziecka. Starszy syn mieszka w Niemczech i ma firmę budowlaną. Jego żona nie pracuje, zajmuje się domem, bo dzieci już chodzą do szkoły. Młodszy syn przed laty z żoną i dzieckiem wyjechał do Szkocji. Pracuje w firmie komputerowej. Wszystkim dzieciom powodzi się bardzo dobrze. Asi zawsze było trochę ciężej, ale też dawali sobie z mężem radę. Wszyscy razem odwiedzają nas tylko w Boże Narodzenie. Jestem wtedy taka szczęśliwa, że mam ich przy sobie! Uwielbiam, gdy jest gwarno; zamawiamy Świętego Mikołaja – i to jest najpiękniejszy czas w roku. Gdy wszyscy wracają do siebie, czuję ogromny smutek. Długo nie mogę się pozbierać. I tylko to jedno spotkanie w roku powstrzymuje mnie przed sprzedażą domu, który jest dla nas za duży. Bo w mieszkaniu, do którego byśmy się przenieśli, wszyscy by się nie pomieścili. Przez to czuję się rozdarta. W przeciwieństwie do męża, który nie ma dylematu: – Co? Sprzedać dom? – oburzył się, gdy kiedyś poruszyłam ten temat. – Tyle mojej pracy, krwawicy, tyle tu zrobiłem własnymi rękami, a teraz miałbym się wyprowadzić? Nigdy w życiu! Chyba że nie będę miał już siły wchodzić po schodach. Musiałam pomóc córce Miałam zamiar nad nim popracować, ale zdarzenia potoczyły się szybciej. Okazało się, że córka jest w ciąży, i to bliźniaczej. Gdy napisała, że dostała zwolnienie lekarskie i musi leżeć, niewiele myśląc, wzięłam urlop, spakowałam najpotrzebniejsze rzeczy i oznajmiłam mężowi, że jadę do Asi, bo chcę jej pomóc. – Zostawiasz mnie samego? – oburzył się. – A kto mi będzie gotował obiady? – Możesz zjeść w stołówce, nie zostawię Asi bez pomocy – upierałam się. – Wiesz przecież, że jej mąż późno wraca z pracy, więc nie ma kto jej pomóc Nadal obstawał przy swoim: – Przypomnij sobie, jak my byliśmy młodzi. Też było ci ciężko. Z brzuchem latałaś do pracy niemal do ostatniego dnia – wyrzucał mi. – Uważam, że to przesada z twojej strony. Nadopiekuńczość. Czy ja już się nie liczę?! Spędziłam u Asi dwa tygodnie, potem musiałam wracać do pracy. Zresztą ona też już wróciła na uczelnię i zamierza prowadzić zajęcia tak długo, jak będzie się czuła na siłach. Ale pomoc by jej się przydała... Po powrocie mój mąż nie odzywał się do mnie przez tydzień. Właściwie do wczoraj mieliśmy ciche dni. Z jednej strony chciałabym pomóc Asi, z drugiej rzeczywiście czuję się nie do końca w porządku wobec Bartosza. Wczoraj nastąpił cud. Gdy zobaczył, że rozpłakałam się z żalu i bezsilności, przytulił mnie mocno do siebie i powiedział: – Wiesz co, idź ty lepiej od września na emeryturę i jedź do tej Warszawy. Ja sobie jakoś poradzę, dopóki będzie trzeba. Hanna, 60 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Wręczyłam chrześnicy na komunię kopertę z kasą, a brat jednym zdaniem upokorzył mnie przy całej rodzinie” „Siostrzenica mnie nie odwiedzała, ale do spadku to była pierwsza. Obiecałam jej wszystko, ale nie wie, że skłamałam” „Sprzedałam mieszkanie w Warszawie, by zamieszkać z córką na wsi. Zrobiła ze mnie darmową służącą, a potem dała ultimatum”
„Mój facet zostawił mnie po 5 latach. Nigdy nawet nie zająknął się o ślubie, a teraz od razu zaręczył się z moją siostrą”
„Wyszłam, czując się podwójnie zdradzona. Przez kogoś, kogo kochałam, i przez własną siostrę. Ona nawet nie próbowała niczego tłumaczyć, w jakiś sposób mnie przeprosić. Przyjęła, że okłamywanie siostry przez rok jest ok”.
Z Arkiem byliśmy parą od siedmiu lat. Poznaliśmy się na studiach i planowaliśmy wspólne życie. W każdym razie ja myślałam o białej sukience i o tym, że w końcu będziemy mieć jedno nazwisko, zdecydujemy się na dziecko, może dwójkę, że sprawimy sobie psa… Nawet się nie kłóciliśmy! Nasze rodziny wypowiadały nasze imiona na jednym oddechu, nasi przyjaciele obstawiali, kiedy wreszcie staniemy na ślubnym kobiercu… Ale któregoś dnia Arek chodził jakiś struty. – Coś w pracy? Nie martw się, to na pewno przejściowe kło… – Nie chodzi o pracę. – Więc o co? Źle się czujesz? – Nie. – Mogę ci jakoś pomóc? Powiedz. Przecież wiesz, że zawsze możesz na mnie liczyć. – Daj spokój. – Nie dam ci spokoju, skarbie. Powiedz, co się dzieje – męczyłam go, bo naprawdę się martwiłam. – Boże, Baśka, nie wytrzymam! Jest ktoś inny! – wykrzyknął, a pode mną ugięły się nogi. – Słucham? Jak to… inny? W jakim sensie? Co ty mówisz? Wtedy się dowiedziałam, że miłość mojego życia, mężczyzna, z którym planowałam ślub w kościele, dzieci, psa, zakochał się w kimś innym. I że przez rok – cały rok! – próbował zabić w sobie to uczucie, ale nie mógł, nie potrafił, nie chciał, tym bardziej że to uczucie jest odwzajemnione. Znalazł sobie inną Miałam wrażenie, że pływam w jakimś bardzo słonym morzu. Unosiłam się na wodzie tych informacji i choć bardzo chciałam, nie mogłam utonąć i zniknąć, żeby już nie słyszeć tego wszystkiego, przestać czuć ten ból – po prostu umrzeć. Arek zaś tłumaczył i przepraszał, mówił, jak bardzo mu przykro, przysięgał, że nie chciał mnie zranić i że nadal mnie kocha, ale teraz już bardziej jak przyjaciółkę… – Kto to jest? – spytałam. Właściwie sama nie wiem czemu. Może chciałam, by zmienił temat, dał mi powód do nienawiści, a nie do kompleksów i użalania się nad sobą, bo jestem dobra na przyjaciółkę, ale na żonę już nie. – To nieważne – machnął ręką, jakby odganiał muchę. – Po prostu zakochaliśmy się w sobie i ja nie umiem dłużej udawać. Więc dotąd udawał… Nie wiedziałam, że można cierpieć do środka. Nie wiedziałam, że tego typu ból istnieje. Odkrywałam go wraz z wiedzą, że mój Arek od roku mnie okłamywał. Codziennie. Całował mnie na dzień dobry i dobranoc, przed wyjściem do pracy. Mówił mi, że mnie kocha, kupował mi prezenty, wysyłał słodkie esemesy… A jednocześnie czuł o wiele, wiele więcej do kogoś innego. To bolało jak nic innego na świecie i nie było na to tabletki. Spakowałam się i wynajęłam mieszkanie. Mniejsze, odpowiednie dla singielki, którą teraz byłam, i próbowałam jakoś posklejać popękane serce, mając nadzieję, że czas faktycznie leczy rany. Starałam się nie myśleć o tym, co się stało. Rozstaliśmy się, bywa. Chciałam odpocząć, zacząć znowu spokojnie oddychać i pomyśleć o sobie. Może wybiorę się na jakiś kurs? Zacznę zwiedzać świat? O tym, by klin wybić klinem, nie myślałam. Zresztą to nie byłoby w porządku wobec tego drugiego mężczyzny „po Arku”, nikt nie zasługuje na rolę plastra. Chciałam dać sobie czas i być tylko dla siebie, zanim znowu zacznę szczerze dzielić się sobą z kimś innym. Byłam w szoku Kilka tygodni później pojawiłam się w rodzinnym domu na przyjęciu z okazji urodzin mojej mamy. Wpadłam spóźniona, bo utknęłam w korku. Rozbierałam się pospiesznie, chcąc na uboczu wręczyć mamie prezent i wyściskać ją porządnie. Ale pierwszą osobą, którą zobaczyłam, nie była moja mama, tylko… Arek, który przechodził z kuchni do pokoju, niosąc filiżanki. Powiedzieć, że byłam zaskoczona, to jakby nic nie powiedzieć. Pracowicie poklejone serce znowu rozpadło się na kawałki. – Co… ty… tu… robisz? – wycedziłam oszołomiona. – Twoja mama ma urodziny, więc… – Jakbyś nie skojarzył, zerwałeś ze mną! To, że moja rodzina cię uwielbiała, nie upoważnia cię, byś nadal uczestniczył w naszych świętach! – Basia, ty nie rozumiesz… – Kochanie, gdzie zniknąłeś? – usłyszałam głos mojej młodszej siostry. Wtedy dopiero puzzle wpasowały się w swoje miejsce i zrozumiałam. Te wszystkie wspólne święta, uroczystości, wyjazdy za miasto i na wakacje, kiedy Ilona doklejała się do nas niemal na siłę, nie przejmując się tym, że robi za piąte koło u wozu. To ona nie wiedzieć czemu zajęła moją pozycję, przejęła główną rolę, a ja stałam się zbędna. Nawet nie statystka, nie dublerka, po prostu zbędna postać dramatu… Wszystko stało się jasne jak słońce Moje serce było nie tyle popękane, co wręcz starte na proch. Kręciło mi się w głowie, brakowało mi tchu, miałam wrażenie, że wokół nie ma powietrza, a ja spadam, spadam w jakąś czeluść piekieł, która nie ma dna, więc nie mogę się o nie roztrzaskać i przestać czuć cokolwiek. – Jak mogłaś… jak mogłeś… – dukałam, chwiejąc się. Ilona szybko się wycofała, zostawiając nas z Arkiem samych. Nie wiedziała, że nie wiem? Że mi nie powiedział, dla kogo mnie zostawił? Moja mama wkroczyła do przedpokoju, porwała mnie za sobą, przyjęła kwiaty i prezent, wycałowała. Byłam sztywna jak lalka, nie bardzo wiedziałam, co się wokół dzieje, a każda minuta tego przyjęcia była torturą. Śpiewałam „sto lat”, jadłam tort, nie czując jego smaku, bo non stop miałam przed oczami Arka i Ilonę, która trzymała się go jak rzep. Nie przestawała go głaskać, tulić się do niego, słodko zagadywać. Była taka nieczuła, okrutna, oboje tacy byli… W końcu nie zdzierżyłam. – Naprawdę nie musisz tego robić tak ostentacyjnie. Przepraszam, mamo, ale mam dość, nie zniosę ich ani chwili dłużej. Wyszłam, czując się podwójnie zdradzona. Przez kogoś, kogo kochałam, i przez własną siostrę. Ona nawet nie próbowała niczego tłumaczyć, w jakiś sposób mnie przeprosić. Przyjęła, że okłamywanie siostry przez rok jest ok. I że w sumie mogła odbić mi faceta bez jednego słowa, bo miłość jest najważniejsza, bo lepiej, bym to ja cierpiała, sama, a nie oni we dwójkę, bo takie rzeczy się zdarzają w najlepszych rodzinach… Czułam się zdradzona Czułam się też zdradzona przez rodziców, którym taki stan rzeczy najwidoczniej nie przeszkadzał. Jesteś z jedną naszą córką czy z drugą – co za różnica? Witaj w rodzinie. Tydzień później dowiedziałam się o zaręczynach. To dobiło mnie ponownie. Żebym sobie przypadkiem nie myślała, że mogę się już zacząć zbierać do kupy. Byliśmy razem siedem lat. Siedem! I nie mówiliśmy otwarcie o ślubie, o tym, że wypadałoby zalegalizować nasz związek. A oni po roku bycia razem, i to głównie romansując w ukryciu, są już zaręczeni? Byłam urażona do głębi. Urażona i zraniona tak mocno, że zamknęłam się w sobie zupełnie. Zdradzona przez wszystkich. Wysłuchująca głupich pocieszeń, że widać nie byliśmy sobie pisani, że skoro mnie zdradzał, nie ma co rozpaczać, a młodsze siostry bywają wredne, bla, bla. Może jakoś bym to przełknęła, gdyby to nie „zostawało w rodzinie”. Bo to znaczyło, że w każde Boże Narodzenie, każde urodziny taty, imieniny mamy, we wszystkie te okazje będę widywać mojego byłego. I patrzeć na jego szczęście z moją siostrą. Szczęście, z którego mnie okradli. Mam bawić jego dzieci i nie myśleć, że to powinny być nasze dzieci? Nie wiem, czy wybaczę Nie byłam w stanie pojechać do rodziców na Wielkanoc. Ani na Dzień Matki. Zadzwoniłam z życzeniami, wysłałam prezent pocztą. Przez telefon wysłuchałam kilku przykrych słów i garść bolesnych banałów – że zachowuję się jak dziecko, że było, minęło, że nie można nikogo zmusić do miłości, że jestem starsza, więc powinnam być mądrzejsza i schować dumę do kieszeni, że jeszcze znajdę kogoś dla siebie, że w końcu jesteśmy rodziną, że dla dobra wszystkich powinnyśmy się z Iloną dogadać, pogodzić… Nie! Nie nie byłam w stanie się przemóc. Pogodzić się? Wybaczyć jej? Najpierw musiałaby mnie przeprosić, uznać swoją winę, a tego nie zrobiła, jakby nie było za co przepraszać. Arek zaś zrobił to po roku oszukiwania mnie i w żaden sposób mi nie zadośćuczynił. Gorzej, śmiał wejść do mojej rodziny jak do swojej! Nie. Nie chciałam siedzieć przy jednym stole z ludźmi, którzy tak mnie potraktowali. I z całą resztą, która nie widziała w tym niczego złego. Która stanęła po ich stronie, nawet nie próbując wczuć się w moją sytuację. Nie pojechałam na ich ślub, choć wysłali mi zaproszenie. Było piękne, delikatne i eleganckie. Pasowało do Ilony, która od dziecka przypominała wiotkiego elfa. Uroczystość też na pewno była elegancka i piękna, ale ja nie chciałam się o tym przekonywać na własne oczy. Czułabym się tam zupełnie nie na miejscu, na dokładkę czujnie obserwowana, bo przecież wszyscy doskonale wiedzieli, co się stało. Nikt z „tych wszystkich” nie wyciągnął do mnie prawdziwie pomocnej ręki, nikt nie okazał mi lojalności, wsparcia, nie powiedział wprost, że ta romansująca za moimi plecami parka potraktowała mnie podle i mogliby się tak bezczelnie nie afiszować. Mam wrażenie, że straciłam całą rodzinę, nie tylko mężczyznę, z którym planowałam przyszłość. To boli najbardziej. Barbara, 30 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Rodzina traktowała mój dom na wsi jak darmowy pensjonat na majówkę. Nawet kiełbasy na grilla nie kupili” „Myślałam, że mąż remontuje naszą altanę. Przy grillu odkryłam prawdziwy powód jego wyjazdów na działkę” „Mąż wyliczał mi każdą minutę pod prysznicem. Rachunki były dla niego ważniejsze niż nasze małżeństwo”