„Dzieci chodziły w dziurawych butach, bo mąż kazał zaciskać pasa. Aż odkryłam, na co od roku przelewał okrągłe sumki”
„Marek był coraz mniej obecny. Fizycznie – i finansowo. I ta jego obsesja na punkcie oszczędzania, jakbyśmy byli o krok od bankructwa. Zalogowałam się na jego konto i znalazłam regularne przelewy. Poczułam, jak robi mi się gorąco. Wynajmował mieszkanie, od prawie roku. Tylko... po co? Dla kogo?”.
Mam na imię Agnieszka. Trzydzieści cztery lata, dwoje dzieci i praca na etacie. Moje życie to niekońćzące się obowiązki i wieczne pytania: „Co dziś na obiad?”, „Gdzie są moje spodnie?”, „Kiedy wracasz z pracy?”. Marek, mój mąż, rzadko odpowiadał na te pytania. Ostatnio miał jeden, uniwersalny komunikat: – Musimy oszczędzać. Słyszałam to już tyle razy, że miałam dość. Oszczędzać na czym? Na jedzeniu? Na dzieciach? Na mnie? Remont łazienki? „Nie teraz”. Wakacje? „Może w przyszłym roku”. Nowe buty dla Zuzi? „Zobaczymy, może jeszcze da się połatać te stare”. Ale najgorsze nie były odmowy. Najgorsza była jego obojętność. Zawsze taki zapracowany, niedostępny. Gdy pytałam, jak mu minął dzień, wzruszał ramionami albo odpalał mecz. Czasem nawet nie udawał zainteresowania. Zaczęłam czuć się jak część wyposażenia tego domu – przydatna, ale mało istotna. A jednak tłumaczyłam go. Może jest zmęczony, może czuje się wypalony. Może to presja w pracy. Czasem było mi głupio, że w ogóle mam pretensje. Przecież żyjemy, dzieci zdrowe, rachunki opłacone. Ale w środku... W środku czułam się, jakbym traciła w tym wszystkim siebie. Ostatnio złapałam się na tym, że wieczorami wychodzę na balkon tylko po to, by mieć piętnaście minut spokoju. Patrzę na światła sąsiadów i zastanawiam się, czy inni wciąż rozmawiają ze sobą jak dawniej. Czy gdzieś indziej mężczyzna całuje żonę, a nie tylko burczy „dzień dobry” z nosem w telefonie. Chyba zaczęłam się domyślać, że coś jest nie tak. Ale jeszcze nie wiedziałam, że to coś będzie aż tak... okrutne. Coś zaczynało śmierdzieć – Marek, dzieci potrzebują nowych butów. Zuzia ma dziurę w podeszwie, Kuba chodzi w starych trzewikach. Ile można cerować i doklejać? – stanęłam w progu kuchni, trzymając w ręce bucik z przetartą podeszwą. Mąż siedział przy stole, pił kawę, patrząc przez okno. Nawet nie odwrócił głowy. – Mówiłem już, że trzeba oszczędzać. Nie teraz – mruknął, odkładając kubek. – Oszczędzać?! – nie wytrzymałam. – Na czym? Na dzieciach? One mają chodzić w dziurawych butach, bo ty masz obsesję na punkcie pieniędzy? Wreszcie spojrzał na mnie. Ale zamiast złości, zobaczyłam w jego oczach... chłód. – Agnieszka, nie przesadzaj. Poradzą sobie bez nowych butów. Kiedyś też się tak żyło. – Tylko że „kiedyś” nie kosztowało wszystko tyle, co teraz! – podniosłam głos. – Ty naprawdę nie widzisz, co się dzieje? Dzieciom jest wstyd. Zuzia płakała, bo koleżanka się z niej śmiała w szatni! – Nie dramatyzuj – rzucił przez zęby. – I nie rób ze mnie potwora. Po prostu nie mamy teraz na to środków. – A na co mamy?! Bo czasem mam wrażenie, że wolisz wydawać pieniądze gdzie indziej. Tylko nie w tym domu! Zapadła cisza. Patrzył na mnie przez sekundę, może dwie, i wtedy... zbladł. Tak po prostu. Jakby na moment zapomniał, jak się oddycha. – Co... co ty sugerujesz? – spytał zbyt cicho. – Nic – powiedziałam równie cicho. – Po prostu stwierdzam fakt. Odszedł bez słowa, zostawiając kubek i mnie w tej ciszy. I choć udawałam, że nic nie wiem – wtedy pierwszy raz poczułam to naprawdę. Coś się tu nie zgadzało. Coś zaczynało śmierdzieć. Odkryłam jego kłamstwa – Mówiłaś, że Marek znowu się wykręca z wydatków? – zapytała Basia, podając mi kawę w swojej kuchni. – Agnieszka, on coś kręci. Nie chcę siać paniki, ale może powinnaś zajrzeć na jego konto? – Co ty gadasz? – prychnęłam, ale od razu poczułam ukłucie w brzuchu. – Myślisz, że co? Że coś ukrywa? – Nie mówię, że cię zdradza. Ale może ma jakieś długi, może w coś inwstuje, może... nie wiem. Tylko zastanów się. Kiedy ostatnio kupił coś do domu? Albo dał dzieciom kasę na wycieczkę? Przecież nawet, jak Zuzia miała urodziny, to ty wszystko ogarniałaś. On tylko był. Westchnęłam. Faktycznie, Marek był coraz mniej obecny. Fizycznie – i finansowo. Tylko ta jego obsesja na punkcie oszczędzania. Jakbyśmy byli o krok od bankructwa, a ja nic o tym nie wiedziałam. Wieczorem długo krążyłam po mieszkaniu, zanim w końcu usiadłam do komputera. Zalogowałam się na jego konto. Znałam hasło – nigdy go nie zmieniał. Zwykłe rachunki, zakupy, raty. Nic podejrzanego… do czasu. Regularne przelewy – zawsze tego samego dnia miesiąca – do jakiejś firmy. Sprawdziłam nazwę, agencja nieruchomości. Otworzyłam kolejne transakcje. Czynsz, kaucja. Przelew z tytułem „wynajem – styczeń”. „Luty”. „Marzec”. Poczułam, jak robi mi się gorąco. Marek wynajmował mieszkanie. Co miesiąc, od prawie roku. Tylko... po co? Dla kogo? Nie spałam tej nocy. W głowie już tlił się plan. Wiedziałam, że to koniec Czekałam na ten dzień dwa tygodnie. Długo, ale musiałam być pewna, że Marek będzie wracał późno – jak zwykle w czwartki. Mówił, że ma wtedy „spotkanie zarządu, po godzinach”. O siedemnastej wsiadłam do auta i podjechałam pod siedzibę jego firmy. Wiedziałam, że nie mogę działać impulsywnie. Miałam już zapisany adres z przelewów. Chciałam tylko dowodu. Bo nadal była we mnie jakaś idiotyczna iskra nadziei, że to tylko jakiś podnajem, inwestycja, błąd... cokolwiek. Zobaczyłam go po chwili. Wyszedł z budynku bez teczki, bez stresu. Uśmiechał się do telefonu. Szłam za nim w bezpiecznej odległości. Serce biło jak szalone. Zatrzymał się przed kamienicą na Pradze. Nowa elewacja, klimatyczne klatki schodowe – miejsce bardziej romantyczne niż praktyczne. Nie zadzwonił domofonem, tylko wsunął klucz do zamka. Spojrzałam przez okno na klatce i wtedy ją zobaczyłam. Otworzyła drzwi. Młoda, szczupła, blondynka w dresie. Śmiała się, a potem go pocałowała. W usta, na progu, jakby był jej facetem. Bo widocznie był. Zamarłam. Cofałam się, patrząc, jak znikają za drzwiami. Jakby mnie nigdy nie było. Tego wieczoru Marek wrócił do domu jak zwykle – zmęczony, cichy, z torbą z laptopem. Poszedł pod prysznic, zjadł kolację. I wtedy, leżąc już w łóżku, usłyszałam go, jak rozmawia za ścianą. – Dobranoc, Karolina. Ja też. Już tęsknię. Wstałam, poszłam do kuchni. – Kim jest Karolina? Zamarł. Telefon wypadł mu z ręki. Widziałam w jego oczach przerażenie. I wiedziałam, że to koniec. Nie naszej rozmowy, tylko nas. Byłam na niego wściekła – Agnieszka... To nie tak, jak myślisz – Marek usiadł na łóżku, jakby nagle odjęło mu wszystkie siły. – A jak? – nie podniosłam głosu. Byłam zimna. Lodowata. Bo właśnie wszystko we mnie zamarło. – Może to ja się przesłyszałam? Może nie widziałam, jak ją całujesz przed jej mieszkaniem? Zbladł, ale nie zaprzeczył. – Od kiedy? – Od... prawie roku – odpowiedział po chwili. Bez wstydu, bez skruchy. Jakby mówił o pogodzie. Zakręciło mi się w głowie. Rok. Dwanaście miesięcy. Dwanaście miesięcy, kiedy liczyliśmy każdy grosz, dzieci chodziły w za małych butach, a ja... ja próbowałam ratować nasze małżeństwo. – I co? Wynająłeś jej mieszkanie, żeby mieć gdzie się zabawiać, kiedy ja siedzę w domu i „oszczędzam”? – głos mi zadrżał, ale nie z bólu. Ze wściekłości. – To nie było tylko to... Karolina dała mi coś, czego nie miałem w domu. Spokój, bliskość. Zrozumienie. – Każde jego słowo wżynało się jak nóż. – Bliskość?! – parsknęłam. – To dlatego oddalałeś się ode mnie? Bo szukałeś bliskości... gdzie indziej? – Ty ciągle miałaś pretensje. Dom, dzieci, rachunki. Nie zauważałaś mnie już. Czułem się zbędny. – A ja czułam się jak służąca! Ale nie poszłam z tym do kogoś innego! – wrzasnęłam w końcu, łamiąc się, bo łzy napłynęły do oczu. Marek milczał. Może pierwszy raz zrozumiał, ile kosztuje prawda, kiedy nie da się jej już cofnąć. Nie krzyczałam dalej. Wybiegłam z mieszkania, zanim coś we mnie pękło do końca. Nie mogę mu wybaczyć Drzwi otworzyła Basia. Nie musiałam nic mówić. Wystarczyło, że na mnie spojrzała. – Wejdź. Objęła mnie, a ja po prostu się rozpłakałam. Tak, jak nie płakałam nigdy. Ani przy porodach, ani przy pogrzebie mamy, ani gdy Marek wracał coraz później – zawsze twarda, silna, poskładana. A teraz... nie było już czego składać. – Rok, Basia. Rok! On wynajmował dla niej mieszkanie, a ja dzieciom liczyłam grosze na śniadanie. A jak pytałam, czemu ciągle brakuje, to mówił, że „mamy za dużo wydatków” – mówiłam przez łzy. – Wiesz, że on się nawet nie tłumaczył? Po prostu przyznał. Jakby to było coś zwyczajnego. Basia podała mi chusteczkę i herbatę, jakby sama nie wiedziała, co bardziej mi pomoże. A prawda była taka, że nic nie mogło. – On do mnie pisał dzisiaj. Chce rozmawiać – mruknęłam po dłuższej ciszy. – Mówi, że kocha dzieci, że „nie chciał nas skrzywdzić”. Że nie wie, co dalej. – A ty wiesz? – Basia spojrzała na mnie ostrożnie. – Nie – odpowiedziałam szczerze. – Nie wiem, czy chcę go wyrzucić. Nie wiem, czy umiałabym z nim być. Ale wiem, że to już nie będzie nigdy to samo. Wieczorem wróciłam do domu. Marek siedział z dziećmi w salonie. Zuzia wtulona w jego bok, Kuba coś mu pokazywał na tablecie. Przez chwilę chciałam zniknąć albo cofnąć czas. Ale czas nie ma przycisku „cofnij”. Usłyszał mnie. – Możemy porozmawiać? Skinęłam głową i poszliśmy do kuchni. Patrzył na mnie jak ktoś, kto dopiero teraz widzi, co naprawdę stracił. – Nie wiem, czy da się to naprawić – powiedział cicho. – Ale kocham dzieci. I ciebie też... choć zawaliłem. – To nie tylko zdrada – odparłam. – To było odebranie nam godności. Przez ciebie dzieci wstydziły się chodzić w szkole. Ja... Ja już nie wiem, kim jesteśmy. Nie odpowiedział. Bo nie było odpowiedzi. Była tylko cisza. I w tym momencie wiedziałam, że nigdy nie będę w stanie wybaczyć mu tego, co zrobić. Agnieszka, 34 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mój Nowy Rok zaczął się od przymrozku w sercu. Nie zapomnę tego, co w sylwestra zrobił mój mąż” „Teściowa ostrzegała, żeby nie prać przed sylwestrem. Nie posłuchałam jej i żałuję, bo nowy rok zaczął się pechowo” „Kiedy teściowa złożyła mi życzenia noworoczne, chciało mi się płakać. W 2026 roku jej noga nie postanie w moim domu”
„Mąż zamiast prezentu dla córeczki kupił kochance luksusową torebkę. Ten drań ograbił własne dziecko z marzeń”
„Nie potrzebowałam więcej dowodów. Nie musiałam sprawdzać metek. Wiedziałam. Zabrał mojej córce prezent, żeby kupić torebkę… kochance. Nazajutrz, gdy tylko zamknął za sobą drzwi łazienki, rzuciłam mu telefon na łóżko. Ekran wyświetlał profil Patrycji”.
Marek miał kupić rower. Obiecał, że tym razem to on zajmie się prezentem dla Hani. Miała skończyć sześć lat i marzyła o czerwonym rowerku z koszyczkiem, którym będzie mogła jeździć na wiosnę. Widziałam, jak go rysuje, jak sprawdza w katalogach. Dla niej to było wielkie marzenie. A ja… po prostu chciałam uwierzyć, że Marek jeszcze potrafi być ojcem z prawdziwego zdarzenia. Ostatnio coraz trudniej było w to wierzyć. Zmieniliśmy się. On zamknął się w sobie. Mówił mało, wracał późno, często z nosem w telefonie. Udawałam, że wszystko jest okej. Bo przecież byliśmy razem ponad dekadę. Mamy dziecko, wspólny kredyt, wspomnienia. A jednak coś się między nami popsuło. – Ty wszystko ogarniesz, ja kupię rower – rzucił pewnego dnia, nawet się nie uśmiechając. Kiwnęłam głową i zaufałam mu. Mimo to z każdym dniem niepokój narastał. Na tydzień przed urodzinami zadzwoniła Anka, moja przyjaciółka. – Asia, nie chcę cię martwić, ale widziałam Marka, był z jakąś młodą kobietą. Trzymali się za ręce. Zamarłam. Chciałam zaprzeczyć, obrócić wszystko w żart. Ale nie umiałam. Bo gdzieś pod skórą już czułam, że ten rower to był mój najmniejszy problem. Coś we mnie pękło – Mamusiu. Patrz, balony są różowe. – Hania wbiegła do salonu w swojej sukience z tiulu, z twarzą rozpromienioną jak słońce. – Wszystko dla mojej księżniczki – uśmiechnęłam się, udając, że nie czuję, jak serce bije mi szybciej z każdą minutą. Była sobota, dzień jej urodzin. Tort już czekał w lodówce, girlandy wisiały nad stołem, a na blacie leżały talerzyki z księżniczkami. Tylko jednej rzeczy brakowało. Roweru. O dziesiątej zadzwoniłam do Marka. – Gdzie jesteś? – Już jadę. Spokojnie – odpowiedział i się rozłączył. Nie dopytywałam. Nie chciałam robić awantury przy Hani. Ale z każdą godziną coraz mocniej czułam, że coś jest nie tak. Goście już się schodzili, dzieci biegały po mieszkaniu, a Marek zjawił się… z pustymi rękami. – No to gdzie on jest? – zapytałam, gdy tylko zamknęły się za nim drzwi. – Nie było dostawy. Mieli mieć dziś rano, ale przesunęli. Dostaną dopiero w środę – powiedział szybko, unikając mojego wzroku. – A zamówiłeś go wcześniej? – Joasiu, no… próbowałem, serio. Ale to był model, którego nigdzie nie mieli. Zobaczysz, będzie za kilka dni. Wzięłam głęboki oddech. Uśmiechnęłam się do córki, która z nadzieją spoglądała zza stołu. – Tatuś mówi, że rowerek będzie niespodzianką po urodzinach. Będziesz miała prezent dwa razy – powiedziałam, czując, jak łamie mi się głos. Wieczorem, gdy dom już ucichł, otworzyłam jego komputer. Wiedziałam, że nie powinnam, ale musiałam to zrobić. W historii bankowości znalazłam przelew – 1200 zł – wykonany pięć dni temu. Odbiorca: Patrycja. Nie znałam żadnej Patrycji. Ale serce już mi podpowiadało, kim jest. Odwróciłam się powoli w stronę Marka, który właśnie wyszedł spod prysznica. – Kim jest Patrycja i dlaczego przelałeś jej 1200 zł? Zamarł. I pierwszy raz od dawna widziałam, że nie wie, co powiedzieć. – Co…? Jaka Patrycja…? – zaczął się mieszać. – Nie rób ze mnie idiotki. Powiedz prawdę. – To koleżanka z pracy… miała problemy. Pożyczyłem jej. Odda mi, to nic takiego. Spojrzałam na niego dłużej. Nie było we mnie jeszcze złości. Jeszcze nie. Na razie była tylko cisza. I w tej ciszy czułam, że pęka coś we mnie. Jak nić zaufania. Zabrał prezent córce Wieczorem, kiedy Marek spał, usiadłam na kanapie z telefonem w dłoni. Wpisałam w wyszukiwarkę imię i nazwisko z przelewu. Nie spodziewałam się niczego konkretnego, a jednak po kilku kliknięciach trafiłam na profil w mediach społecznościowych. Patrycja, blondynka. Młodsza ode mnie o jakieś dziesięć lat. Szczupła, wystylizowana, uśmiechnięta. W postach serduszka, cytaty o miłości i hasztagi… „#prezent #najlepszyfacetnaswiecie”. Przesunęłam palcem i zatrzymałam się. Zdjęcie sprzed trzech dni. Patrycja trzymała w rękach beżową, markową torebkę z dużym logo. A pod zdjęciem podpis: „Dostałam coś, o czym marzyłam od miesięcy. Dziękuję, kochanie”. Cena tej torebki? Przypadkiem odpowiadała dokładnie kwocie przelewu. 1200 zł. Nie potrzebowałam więcej dowodów. Nie musiałam sprawdzać metek. Wiedziałam. Zabrał mojej córce prezent, żeby kupić torebkę… kochance. Nazajutrz, gdy tylko zamknął za sobą drzwi łazienki, rzuciłam mu telefon na łóżko. Ekran wyświetlał profil Patrycji. – To dla niej był ten „prezent”, prawda? – zapytałam cicho. Głos mi się trząsł, ale nie krzyczałam. Jeszcze nie. – Joasiu… posłuchaj… – Nie. Ty mnie posłuchaj. Ukradłeś prezent własnej córce. Nie dlatego, że cię nie było stać. Ale dlatego, że wolałeś kupić torebkę tej… tej… – To był błąd… – wyjąkał. – To nic nie znaczyło. Nie chciałem, żeby tak wyszło… – A jak miało wyjść? Że się nie zorientuję? Że nie zauważę, że okłamujesz mnie i własne dziecko? Nagle coś we mnie pękło. Krzyk wyrwał mi się z gardła. – Ty… ty draniu. Zmarnowałeś nam życie. W imię czego? Tylko mi powiedz: była tego warta? Milczał. I wtedy wiedziałam już na pewno – była. Wszystko się posypało Zaczęłam go śledzić. Najpierw nieśmiało – sprawdzałam, o której wychodzi, gdzie mówi, że jedzie, a gdzie naprawdę się pojawia. Instalowałam aplikacje, szukałam starych rachunków, logowałam się na wspólne konto. Wszystko po cichu. Nie podejrzewał, że stać mnie na taki ruch. Najbardziej bolało mnie, że nie próbował nawet dobrze kłamać. Nie starał się. Jakby nie był już mną zainteresowany nawet na tyle, żeby uwiarygodnić swoje kłamstwa. W końcu przypadkiem usłyszałam jego rozmowę. Wrócił wcześniej z pracy i myślał, że mnie nie ma. Rozmawiał przez telefon w kuchni. Stałam za drzwiami i słyszałam każde słowo. – Musimy trochę zwolnić… Ona coś podejrzewa – mówił ściszonym głosem. – Nie powiedziałem jej. Ale już nie mogę brać kasy z konta. Pytała o rower… Nie pamiętam, jak otworzyłam drzwi. Weszłam bez słowa. Stał z telefonem przy uchu, zamarł. – Wiesz co? Już nie musisz nic kupować. Ani mi, ani Hani – powiedziałam spokojnie, jakbym rozmawiała z sąsiadem, który zniszczył mi kwiaty pod blokiem. Telefon wypadł mu z ręki. Stał w bezruchu, jakby dopiero teraz zrozumiał, że wszystko się posypało. A ja odwróciłam się i wyszłam z kuchni. Po raz pierwszy od miesięcy czułam coś na kształt spokoju. Zawiódł nie tylko mnie Spakowałam najpotrzebniejsze rzeczy w trzy godziny. Głównie Hani – jej ulubione książki, kocyk w dinozaury, pluszak, bez którego nie zasypiała. Dla siebie – tylko szczoteczka, dres i dwie koszule. Nie miałam siły brać więcej. Czułam, że i tak zostawiłam już wszystko, co ważne. – Mamusiu, a dokąd jedziemy? – zapytała Hania, gdy zapinałam jej pasy. – Do babci. Pamiętasz, jak obiecywała naleśniki z bananami? – odpowiedziałam spokojnie. Uśmiechnęła się, nieświadoma, że jej świat właśnie przestaje być taki, jakim go znała. Matka otworzyła nam drzwi z miną pełną troski, jakby już wszystko wiedziała. Przytuliła mnie bez słowa, potem Hanię. Milcząc, poszłyśmy do kuchni. Herbata. Kompot. Cisza. – Powiesz mi w końcu, co się stało? – zapytała, kiedy Hania usnęła na kanapie z bajką w tle. – Marek… zdradza mnie. Zabrał pieniądze, które miały iść na rower dla Hani. Kupił za nie torebkę jakiejś laluni – głos mi się łamał, ale nie chciałam płakać. Już nie. Mama pokiwała głową, jakby wszystko to już słyszała – może w przeszłości, może od innych kobiet. Wzięła filiżankę i westchnęła. – Może to tylko epizod, Asia… Faceci… potrafią być głupi. Ale czasem warto ratować rodzinę. – Mamo, on nie tylko mnie zawiódł. On zawiódł też Hanię. Ona nic o tym nie wie, ale ja nie zapomnę jej miny, kiedy zrozumiała, że prezentu nie będzie. Jak mam to wymazać? Jak mam jej potem powiedzieć, że wszystko jest w porządku? Mama nie odpowiedziała. Wiedziała, że nie ma prostych słów. Nie było też decyzji. Jeszcze nie, ale wiedziałam jedno. Nie wrócę do tego życia. Teraz to ja mam kontrolę Drzwi do mieszkania otworzył niemal natychmiast, jakby czekał za nimi od rana. Wychudzony, z podkrążonymi oczami. Przez sekundę prawie zrobiło mi się go żal. Prawie. – Joasiu… – wyszeptał i sięgnął po moją torbę, ale cofnęłam rękę. – Nie przyszłam się przytulać – powiedziałam chłodno. – Przyszłam porozmawiać. Hani nie było ze mną, została u mojej matki. Nie zamierzałam narażać jej na kolejne emocjonalne trzęsienie ziemi. Usiedliśmy naprzeciwko siebie przy kuchennym stole. Między nami cisza – gęsta, lepka. Jak wyrzut sumienia. – Zerwałem z nią – powiedział w końcu Marek. – Z Patrycją. To był błąd, głupota. Nie wiem, co mi odbiło. Chyba czułem się niewidzialny, zaniedbany. Nie szukam wymówek, tylko… po prostu chciałem znów poczuć się kimś. – A nie myślałeś, że twoja własna córka chciała poczuć się ważna? – przerwałam mu. – Dla niej ten rower był spełnieniem marzenia. I wiesz, kto jej to marzenie zabrał? Ty. Nie Patrycja. Tylko ty. Zamilkł. – Chcę to naprawić. Mogę iść na terapię, zrobię wszystko. Tylko nie odchodźcie – Marek ściszył głos. – Nie chcę was stracić. Spojrzałam na niego. Tego mężczyznę, którego kiedyś kochałam. I którego już nie byłam pewna, czy jeszcze umiem. – Marek… nie wiem, co zrobię. Ale jedno wiem na pewno. Od tej chwili to ja decyduję o swoim życiu. I o życiu Hani. Nie odpowiedział, po prostu skinął głową. Może pierwszy raz w życiu zrozumiał, że to nie on ma już kontrolę. Joanna, 37 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Teściowa ostrzegała, żeby nie prać przed sylwestrem. Nie posłuchałam jej i żałuję, bo nowy rok zaczął się pechowo” „Kiedy teściowa złożyła mi życzenia noworoczne, chciało mi się płakać. W 2026 roku jej noga nie postanie w moim domu” „Mój Nowy Rok zaczął się od przymrozku w sercu. Nie zapomnę tego, co w sylwestra zrobił mój mąż”
„Marzyłam o ślubie, a mój partner śnił o innej. W nowym roku zamiast przed ołtarzem stanęłam przed gorzką prawdą”
„Wstałam, chociaż miałam wrażenie, jakbym straciła grunt pod stopami. To nie mógł być on. Nie mój Dawid. Chciałam krzyczeć, walić pięściami w ścianę. Ale nie mogłam. Stałam tylko, z otwartymi ustami, patrząc na obcego człowieka, który miał zostać moim mężem”.
Gdyby ktoś zapytał mnie wtedy, czy jestem szczęśliwa, odpowiedziałabym bez wahania: tak. Może nie było idealnie – bo wiadomo, każdy związek ma swoje wzloty i upadki – ale ogólnie… byliśmy naprawdę zgrani. Mieszkaliśmy razem od trzech lat, planowaliśmy ślub, wieczorami gotowaliśmy razem kolacje albo oglądaliśmy seriale, czasem milcząc, a czasem gadając o pierdołach. Takie zwyczajne, spokojne życie, które bardzo sobie ceniłam. Myślałam, że Dawid też. Czasem coś mnie niepokoiło. Był zamyślony, wracał później z pracy, częściej sprawdzał telefon. Ale za każdym razem znajdowałam wytłumaczenie: stres, nadgodziny, może po prostu gorszy okres. Zdarzało mi się pytać, czy wszystko w porządku, ale zbywał mnie uśmiechem i mówił, że to tylko zmęczenie. Tamtego wieczoru siedzieliśmy przy kolacji – makaron z pesto, jego ulubione danie – i rzuciłam mimochodem: – Myślałam, że może w weekend podjedziemy zobaczyć tę salę w Milanówku. Wysłałam ci link na maila. Dawid spojrzał na mnie, ale jego wzrok nie był ciepły ani rozkojarzony. Był... nieobecny. Jakby już wiedział, że nic z tego nie będzie. Nie mogłam w to uwierzyć Siedział na kanapie, oparty łokciami o kolana. Patrzył w podłogę, jakby coś próbował z niej wyczytać. Wróciłam z kuchni z herbatą i usiadłam obok. Czułam, że coś wisi w powietrzu – ciężkie, jakby zaraz miało spaść. – Muszę ci coś powiedzieć – odezwał się, wciąż nie patrząc mi w oczy. Zamarłam z kubkiem w dłoniach. – Coś się stało? – zapytałam cicho, choć serce już waliło mi jak oszalałe. – Nie wiem, jak to powiedzieć. Ale… muszę być z tobą szczery. Milczałam. Czekałam. W głowie kłębiły się domysły – może stracił pracę, może coś z jego rodziną? Przecież nie... – Zakochałem się – powiedział w końcu. Prychnęłam, jakby to był kiepski żart. – W kim niby? Wtedy podniósł wzrok. I wiedziałam, że nie żartuje. – W Alicji. Koleżance z pracy. Poczułam, jak świat pod moimi stopami się kruszy. Z trudem odstawiłam kubek na stolik. – Ty tak na serio? – głos mi zadrżał. – Tak. Przepraszam. – Przepraszasz?! My mamy wspólne życie, mieszkanie, planujemy ślub, a ty „przepraszasz”?! – Wiem, że to okropne. I nie, to nie twoja wina. Po prostu… tak się stało. Zaczęłam się śmiać. Głośno, histerycznie. – Po prostu się zakochałeś?! Co to jest, liceum?! My tu układamy przyszłość, a ty… zakochujesz się jak dzieciak?! – Nie chciałem. Po prostu... czuję coś, czego dawno nie czułem. Wstałam, zrobiło mi się niedobrze. To nie mógł być on. Nie mój Dawid. Chciałam krzyczeć, walić pięściami w ścianę. Ale nie mogłam. Stałam tylko, z otwartymi ustami, patrząc na obcego człowieka w moim salonie. Żył ze mną i marzył o innej Nie spałam tej nocy. Leżałam w łóżku, w ubraniu, patrząc się w sufit, jakby miał mi coś wyjaśnić. Dawid spał na kanapie – a przynajmniej udawał. Rano wstałam pierwsza. Zaparzyłam kawę, choć nie czułam ani smaku, ani zapachu. Usiadłam przy stole i czekałam. Przyszedł w dresie, jakby nic się nie wydarzyło. – Powiedz mi prawdę – powiedziałam bez emocji. Usiadł naprzeciwko. Cisza między nami była cięższa niż jakiekolwiek słowa. – Czy wy... byłeś z nią? Nie odpowiedział od razu. – Nie... Jeszcze nie. Zamknęłam oczy. Te dwa słowa wypaliły mi dziurę w sercu. – Ale myślę o niej cały czas – dodał po chwili. – A ja? Co ze mną? Wszystko, co razem zbudowaliśmy? To było nic? – Nie wiem, Natalia. Nie umiem ci odpowiedzieć. Nic się jeszcze nie wydarzyło, ale... czuję, że ją kocham. Poczułam, jak wszystko się we mnie gotuje. Wstałam gwałtownie, przewracając krzesło. – Żyłeś ze mną i marzyłeś o innej! – wrzasnęłam. – Patrzyłeś mi w oczy i całowałeś, a myślami byłeś przy niej! Nie odpowiedział. A może nie miał już nic do powiedzenia. – Wiesz co jest najgorsze? – dodałam cicho. – Że ja ci wierzyłam. Kochałam cię. I naprawdę myślałam, że jesteśmy zespołem. Stał tam, w swoim dresie, jak ktoś, kto sam nie wie, kim jest. – A teraz... nie wiem nawet, czy cię nienawidzę, czy wciąż kocham – wyszeptałam. Wyszłam z kuchni. Nie chciałam, żeby widział, jak płaczę. To było jak cios Zadzwoniłam do Oli zaraz po tym, jak trzasnęły drzwi – Dawid poszedł „przewietrzyć głowę”. Ja chciałam wyrzucić z siebie wszystko, zanim sama oszaleję. – Co za drań… – powiedziała, zanim skończyłam opowiadać. – Natalia, powiedz mi jedno: jesteś w stanie mu jeszcze zaufać? Milczałam. W mojej głowie kotłowało się tysiąc pytań, ale to jedno było jak młot. – Nie wiem… chyba nie. – No to masz odpowiedź, ale nie rób nic pochopnie. Daj sobie czas. Tydzień, dwa. Pojedź do mnie na weekend, pogadamy. Chciałam powiedzieć „dobrze”, ale głos ugrzązł mi w gardle. – Muszę już kończyć – wykrztusiłam. – On wrócił. Ola coś jeszcze mówiła, rozłączyłam się. W kuchni usłyszałam jego kroki. Wzięłam telefon i poszłam do sypialni, ale coś mnie zatrzymało przed drzwiami. Usłyszałam jego głos, brzmiał dziwnie. Był cichy, miękki, zupełnie inny niż w rozmowie ze mną. – Nie wiem, co z Natalią… ale kiedy jestem z tobą, czuję, że żyję. Zamarłam. – Chciałbym cię dziś zobaczyć – powiedział, a ja zacisnęłam pięści. – Tak, na chwilę. Chociaż na kawę. Cofnęłam się, jakby ktoś mnie uderzył. Tak po prostu. Nie minęła godzina po rozmowie o rozwaleniu naszego związku, a już planował spotkanie z nią. Wróciłam do pokoju i usiadłam na łóżku. W mojej głowie wszystko się kręciło. Nie wiedziałam, co bardziej boli – to, że mnie zdradził, czy to, z jaką lekkością to robił. Chciałam z nią porozmawiać Znalazłam ją bez trudu. Alicja miała publiczny profil w internecie – uśmiechnięta, zadbana, włosy do ramion, niebieskie oczy. Zdjęcia z pracy, selfie z koleżankami, jakieś konferencje, wyjazdy integracyjne. Wiedziałam, że to ona. Znałam ją wcześniej tylko z opowieści Dawida – „Alicja z HR”, „ta nowa, co dobrze ogarnia tabelki”. Napisałam bez owijania w bawełnę: „Cześć. Tu Natalia, narzeczona Dawida. Muszę z tobą porozmawiać. Tylko ty i ja. Spotkajmy się”. Odpisała zaskakująco szybko. Krótko: „OK. Jutro po pracy? Kawiarnia na parterze?” Zgodziłam się. Siedziała już przy stoliku, kiedy weszłam. Miała na sobie beżowy płaszcz, zerkała nerwowo na drzwi. Gdy mnie zobaczyła, wstała. Uśmiechnęła się niepewnie. – Cześć. Usiądź, proszę – powiedziała. Usiadłam i od razu wyjęłam telefon. Włączyłam dyktafon. Nie zamierzałam nikogo szantażować. Zrobiłam to dla siebie. Żeby zapamiętać każde słowo. – Nie wiem, od czego zacząć – zaczęła Alicja. – Chyba od tego, że... nie wiedziałam. – Nie wiedziałaś, że mieszka z kobietą, z którą planuje ślub? – przerwałam jej, nie ukrywając ironii. Spuściła wzrok. – Powiedział, że jesteście praktycznie po wszystkim. Że to kwestia czasu, że wasz związek się wypalił… Zamknęłam oczy. Poczucie upokorzenia zalało mnie od środka. – Po wszystkim?! Kupiliśmy ostatnio zasłony do sypialni! – warknęłam. Alicja się skrzywiła. Może dotarło do niej, że była częścią cudzego życia. Cudzego dramatu. Wyszłam z kawiarni bez słowa. Na chodniku pierwszy raz pomyślałam: to się naprawdę dzieje. Zamknęłam ten rozdział życia Wróciłam do mieszkania późnym wieczorem. Dawid siedział przy stole, w kurtce, jakby zamierzał wyjść, ale się rozmyślił. Spojrzał na mnie i od razu wstał. – Natalia… Musimy porozmawiać. – Tak, musimy – odpowiedziałam chłodno, zdejmując płaszcz. – Ja… nie wiem, co mam robić. Wszystko się pomieszało. Nie planowałem tego. Nie chciałem cię skrzywdzić. – Ale właśnie to zrobiłeś – przerwałam. – I nie próbuj mi mówić, że to się samo stało. Ludzie nie zakochują się „przypadkiem”, a już na pewno nie za czyimiś plecami. Pokręcił głową, usiadł z powrotem. Twarz miał zmęczoną, żałośnie obcą. – Chcę odnaleźć siebie. Muszę zrozumieć, kim jestem i czego chcę. Bo teraz czuję się jak… jakbym żył cudzym życiem. – Serio? A ja? Mam ci dać czas, żebyś odkrył swoje „ja”? Zacisnął usta. Nie odpowiedział. – Wiesz co? Nie musisz niczego odkrywać. Spakuj się. Śpisz na kanapie ostatni raz. – Proszę cię… Nie rób tego w złości. – Nie robię tego w złości. Robię to, bo mam godność. Bo nie zamierzam być kobietą, która czeka, aż facet zdecyduje, czy jej jeszcze chce. Milczał. W końcu wstał i poszedł do sypialni, wrócił z walizką. Gdy zamykał za sobą drzwi, nie powiedzieliśmy sobie ani słowa. Nie padło nawet „przepraszam”. Tylko ta okropna, wymowna cisza. I dźwięk zamka, który zamknął jakiś rozdział mojego życia. Natalia, 29 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Teściowa ostrzegała, żeby nie prać przed sylwestrem. Nie posłuchałam jej i żałuję, bo nowy rok zaczął się pechowo” „Kiedy teściowa złożyła mi życzenia noworoczne, chciało mi się płakać. W 2026 roku jej noga nie postanie w moim domu” „Mój Nowy Rok zaczął się od przymrozku w sercu. Nie zapomnę tego, co w sylwestra zrobił mój mąż”
„Ferie zimowe bez dziecka zaczęły się samotnie. Przestałam się nudzić, gdy poznałam samotnego ojca po rozwodzie”
„Poczułam, że ktoś mnie rozumie. Nie słucha z grzeczności, tylko naprawdę słyszy. Zrobiło mi się lżej, chociaż na moment. A potem przyszło coś jeszcze – strach. Bo jeśli ktoś staje się bliższy, to może też kiedyś odejść. A ja już za dobrze znam to uczucie”.
Miały być puzzle. Bajki, kakao, śmiech. Zasłonięte zasłony, skarpetki nie do pary i rozmowy szeptem przy nocnej lampce. Ferie z Frankiem. Nasze ferie. Ciche, nasze. I takie właśnie miały być. Do momentu, kiedy dostałam SMS. „Zabieram jutro Franka na ferie last minute. Spodoba mu się”. Arek. Nawet nie zapytał, nie zadzwonił. Po prostu postawił mnie przed faktem dokonanym. A ja, ubrana w polarową piżamę, z parującym kubkiem kakao w dłoni, siedziałam przy stole i patrzyłam w pusty talerz po kolacji, którą zrobiłam z myślą, że zjemy ją razem. Z Frankiem. Zamiast śmiechu było tylko tykanie zegara. Zamiast bajki – cisza. Ale nie chciałam odbierać dziecku wczasów, które z pewnością długo będzie wspominał. Samotna i sfrustrowana wrzuciłam na swój profil zdjęcie pustego stołu z podpisem: „Zmiana planów”. Nie liczyłam na lajki ani na komentarze, ale niespodziewanie przyszła wiadomość. „Mam też anulowane ferie. Może kawa?” – Michał, z pracy. Spokojny, cichy. Ten, który zawsze przynosił własną herbatę w termosie i nigdy nie narzekał. Rozwiedziony, jak ja. Ale to przecież nic nie znaczy. Prawda? Zaskoczyło mnie, że ta wiadomość cokolwiek we mnie wzbudziła. Nie radość, nie ekscytację. Raczej... ciekawość. Albo coś podobnego do uczucia, że może nie jestem całkiem niewidzialna. Nie płakałam, nie miałam siły. Czułam się jak powietrze – bezbarwna, bez smaku, nijaka. Coś we mnie jednak drgnęło. A kiedy człowiek myśli, że już nic nie czuje, a coś jednak go poruszy – to już nie ma odwrotu. Dobrze się przy nim czułam Nie umawialiśmy się długo. Dwa, trzy SMS-y. Michał zaproponował kawiarnię niedaleko mojego mieszkania, w bocznej uliczce, gdzie latem wystawiali stoliki na zewnątrz, a zimą pachniało cynamonem. Przyszłam wcześniej. Weszłam, zdjęłam płaszcz i spojrzałam w stronę okna. Michał już tam był, w tej samej ciemnej kurtce, którą nosił do pracy. Wstał, kiwnął głową, ale nie ruszył się z miejsca. Nie było przytulania ani niezręcznych gestów. To mi odpowiadało. Usiedliśmy i przez chwilę patrzyliśmy na kartę. Zamówiłam herbatę malinową, a Michał poprosił o kawę, bez cukru. Siedzieliśmy naprzeciwko siebie, a ja, mimo wcześniejszego spięcia, poczułam coś w rodzaju ulgi. Tego dnia nie musiałam się nikomu tłumaczyć, uśmiechać, próbować być dzielna. Przy nim nie czułam się oceniana. Rozmawialiśmy o drobiazgach. Michał narzekał na zimę i mówił, że w dzieciństwie zjeżdżał na sankach po chodniku między blokami, a jego babcia krzyczała z okna, żeby uważał. Uśmiechnęłam się. Opowiedziałam mu, że Franek ostatnio upierał się, że chce mieć kota, chociaż ma alergię. Michał roześmiał się tak naturalnie, jakbyśmy znali się od lat. Nie było pełnej żalu rozmowy o dzieciach. Nie było pytań o byłych. Tak jakbyśmy oboje mieli w głowie tę samą cichą umowę: nie dzisiaj. Za oknem topniał śnieg. Na szybie zbierały się smugi po kropelkach deszczu. W środku było ciepło, ale nie chodziło tylko o kaloryfery. Zaskoczyło mnie to, że przez chwilę nie czułam potrzeby analizowania, co powinnam powiedzieć, jak się zachować. Po prostu siedziałam i słuchałam. Michał był uważny. Nie nachalny, nie milczący. Taki, przy którym można po prostu być. W pewnym momencie, zupełnie naturalnie, powiedział: – Wiesz, może ten tydzień nie musi być stracony. Spojrzałam na niego, trochę zdziwiona, ale nie odpowiedziałam od razu. Po chwili uśmiechnęłam się. Nie z grzeczności, tak po prostu. Chyba pierwszy raz od dawna. Zbliżyliśmy się do siebie Spotkaliśmy się dwa dni później. Michał napisał, że prognozy mówią o śniegu, ale i tak chciałby się przejść. Mnie nie trzeba było długo namawiać. Potrzebowałam oderwania od mieszkania, od ciszy, od pustych wieczorów. Zgodziłam się niemal bez zastanowienia. Park był pusty. Drzewa wyglądały jakby były z papieru, cienkie, blade, bez życia. Michał miał czapkę wciągniętą na uszy i trochę śmiesznie wystawały mu włosy. Szliśmy powoli, nie śpiesząc się. Nie trzymaliśmy się blisko, ale i nie rozdzielał nas żaden dystans. Pierwsza zaczęłam mówić o Franku. O tym, jak nie znosi budyniu waniliowego, ale udaje, że lubi, kiedy robi go moja mama. O tym, że kiedy Arek przyjeżdżał wcześniej, Franek układał buty równo przy drzwiach, jakby to miało zatrzymać jego ojca na dłużej. Michał słuchał. Nie wtrącał się, nie próbował pocieszać. Po prostu był. Potem opowiedział o swojej córce. Mówił, że ma na imię Lena i mieszka z matką w Danii. Że rysuje stwory z siedmioma oczami i że kiedyś poprosiła go, żeby wysłał jej polską czekoladę. Słuchałam, bo mówił spokojnie. Bez pretensji, bez tego bólu, który trzeba ukrywać pod śmiechem. Zatrzymaliśmy się przy ławce, pod drzewem. Michał powiedział wtedy coś, co zostało mi w głowie. – W samotności też da się odnaleźć coś cennego. Popatrzyłam na niego. Te słowa mnie dotknęły. Nie w sposób bolesny, raczej jakby ktoś odgarnął kurz z czegoś, co dawno uznałam za zamknięte. Poczułam, że ktoś mnie słyszy. Nie słucha z grzeczności, tylko naprawdę słyszy. Zrobiło mi się lżej. Na moment. A potem przyszło coś jeszcze – strach. Bo jeśli ktoś staje się bliższy, to może też kiedyś odejść. A ja już za dobrze znam to uczucie. Czułam się samotna Wróciłam do mieszkania zaraz po zmroku. Na klatce pachniało wilgocią, a sąsiadka z góry znów zostawiła worek śmieci przy drzwiach. Wszystko było tak, jak zwykle. Tylko mnie coś w środku nie pasowało. Włączyłam film animowany. Nie dlatego, że miałam ochotę go oglądać, tylko z przyzwyczajenia. Franek zawsze śmiał się w tych samych momentach, znał je na pamięć. Usiadłam na kanapie z herbatą, w tej samej bluzie, co zwykle. Okna były zaparowane, za szybą migotały światła samochodów. Zadzwonił telefon. To był Franek, jego głos był pełen energii. Opowiadał o pizzy w kształcie serca, o jakimś wesołym miasteczku i o tym, że jadł lody w grudniu. Słuchałam i kiwałam głową, mimo że nie mógł mnie widzieć. Cieszyłam się, że jest szczęśliwy. Ale po odłożeniu telefonu poczułam się gorzej niż przed rozmową. Długo wpatrywałam się w ekran, który już niczego nie pokazywał. Próbowałam zrozumieć, co tak bardzo mnie uwiera. Może to, że Franek tak dobrze się bawił? Może to, że nie pytał, co u mnie? Może wszystko naraz. Nie wiem, czy bardziej bolała mnie tęsknota, czy fakt, że on mnie nie potrzebuje tak, jak ja jego. Że świat się nie zatrzymał, tylko po prostu zaczął się kręcić beze mnie. Złapałam telefon. Zaczęłam pisać wiadomość do Michała, zdanie po zdaniu. Kasowałam i pisałam od nowa. „Chcesz się przejść?”. „Było mi miło ostatnio”. „Jesteś dziś w mieście?”. Żadne nie brzmiało dobrze. Skasowałam wszystko i odłożyłam telefon na bok. Zrobiłam zdjęcie herbaty, wrzuciłam na swój profil i napisałam: „Pół dnia milczenia. To też jakiś plan”. Bałam się przywiązać Minęło kilka godzin. Już myślałam, że nikt nie zareaguje na zdjęcie, ale po dziewiątej pojawiła się wiadomość od Michała. „Może znów kawa, ale bez słów. Dziś ja stawiam”. Nie odpisałam od razu. Przeczytałam wiadomość kilka razy, jakby od tego miało zależeć, co powinnam czuć. Nie było tam nic nachalnego. Nic, co zobowiązywałoby mnie do rozmowy, uśmiechu, udawania, że wszystko w porządku. I może właśnie dlatego poszłam. Spotkaliśmy się w tej samej kawiarni. Michał czekał przy tym samym stoliku. Kiedy mnie zobaczył, tylko skinął głową. Nie wstał, nie pytał, nie komentował. Usiedliśmy, a on przyniósł dwie kawy. Wzięłam łyk i w końcu poczułam się lepiej. Siedzieliśmy w ciszy. Dookoła toczyło się życie, ktoś rozmawiał przez telefon, ktoś inny pakował tort do pudełka. A my nic nie mówiliśmy. I to było w porządku. Michał po chwili wyjął z torby książkę i położył ją obok mnie na stole. Stara okładka, pożółkłe kartki. Znałam ten tytuł, ale nigdy nie czytałam. – O ludziach, którzy uczą się żyć po stracie – powiedział cicho. – Nie żebyś musiała. Po prostu można tu znaleźć parę uniwersalnych prawd. Dotknęłam książki palcami, jakby była czymś kruchym. Przez dłuższą chwilę milczeliśmy. – Nie wiem, czy potrafię znowu się przywiązać – powiedziałam po chwili, bardziej do siebie niż do niego. – Nie trzeba. Wystarczy być – odpowiedział spokojnie. I wtedy coś we mnie puściło. Nie gwałtownie, nie teatralnie. Łzy pojawiły się powoli, cicho. Nie próbowałam ich zatrzymać. Nie szlochałam. Nie chowałam twarzy w dłoniach. Po prostu siedziałam, a one spływały jedna po drugiej. Michał nie powiedział ani słowa. Nie dotykał mnie, nie patrzył z litością. Był obok. I tylko tyle. Albo aż tyle. Może to był początek Tym razem nie planowaliśmy spotkania. Michał zaproponował spacer, zanim znów miał zniknąć na kilka dni. Mówił, że wyjeżdża służbowo. Nie dopytywałam, nie musiałam znać szczegółów. Umówiliśmy się wieczorem, na tej samej trasie, którą ostatnio przemierzyliśmy w śniegu. Teraz śnieg leżał tylko w cieniu, reszta była już rozmokła, ciężka i brudna. Szliśmy obok siebie, powoli. Nikt się nie śpieszył. W pewnym momencie zaczęłam mówić, sama z siebie. Nie planowałam tego. Po prostu otworzyłam się przed nim. Opowiedziałam o rozwodzie, o tym, jak bardzo to bolało. O tym, jak uczyłam się zasypiać bez dźwięku drugiego oddechu. O tym, że cisza może brzmieć jak krzyk. Michał nie przerywał. Poczekał, aż naprawdę skończę. Potem on mówił. Spokojnie, bez dramatyzmu. O tym, że kiedy człowiek traci rodzinę, nie traci jej nagle, tylko traci ją w zwykłych dniach, których nikt nie pamięta. Że jego córka coraz rzadziej dzwoni, coraz częściej milczy. I że nie ma do niej żalu. Po prostu czasem chciałby usłyszeć: „Tato, śniłeś mi się”. Na chwilę się zatrzymaliśmy. Stałam naprzeciwko niego, ręce miałam schowane w kieszeniach. Spojrzałam mu w oczy i powiedziałam: – Czuję, jakby kończyło się życie, które do tej pory znałam. Michał uśmiechnął się delikatnie. – A może to nie koniec. Może to początek. Nie odpowiedziałam. W moim ciele była gotowość do ucieczki, ale zostałam. Kiedy sięgnął dłonią w moją stronę, nie cofnęłam się, ale też nie dałam się objąć. Potrzebowałam jeszcze tej przestrzeni. Pod moim blokiem, zanim weszłam, odwróciłam się. – Dziękuję. Za twój spokój. Michał skinął głową. – Spokój to też forma bliskości. Nie całowaliśmy się na pożegnanie. Nie padły żadne obietnice. Po prostu odwróciłam się i weszłam do środka. Ale zanim zamknęły się drzwi klatki schodowej, poczułam, że on tam stoi. Nie musiałam się obracać, żeby to wiedzieć. Przestałam z tym walczyć Zostałam sama w mieszkaniu. Bez Franka, bez planu. Z głową pełną niedokończonych myśli i miejsc, których nie da się posprzątać. Oparłam się o framugę drzwi, spojrzałam na półki, na których stały nieułożone puzzle i zapomniana bajka na DVD. Kiedyś myślałam, że takie rzeczy da się nadrobić. Że wystarczy jeden weekend, kilka wspólnych wieczorów, trochę czasu. Ale nie da się nadrobić nieobecności. Trzeba ją przeżyć. A potem jakoś się w niej odnaleźć. Usiadłam na parapecie. Było już ciemno, ale miasto jeszcze nie spało. Ludzie skądś wracali, ktoś trąbił, ktoś szedł szybkim krokiem z zakupami. Przez chwilę obserwowałam to wszystko bez emocji, jakby dotyczyło innego świata. Nie było Franka, nie było kakao, nie było bajki ani nawet koca, w który zawijał się jak naleśnik. Ale po raz pierwszy od dawna nie czułam ciężaru w piersi. Nie dlatego, że coś się zmieniło. Może dlatego, że przestałam z tym walczyć. Nie wiem, co będzie dalej. Może nic. Może Michał wyjedzie i nie wróci. Może Franek będzie coraz częściej tam, a coraz rzadziej tu. Może już zawsze będę zasypiać sama. A może wystarczy, że dziś nie jestem smutna. Nie tak bardzo. Za oknem topniał śnieg. Krople spływały po szybie jak spóźnione łzy. A ja patrzyłam i nie czułam zimna w sercu. Kasia, 33 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Tegorocznego sylwestra spędzę w towarzystwie kota. Raczej nie mam co liczyć na żadną szaloną imprezę” „W sylwestra przypadkiem zabrałam kurtkę mojej przyjaciółki. W taki sposób dowiedziałam się o podwójnej zdradzie” „Po świętach oddałam prezent od teściowej. To miał być sekret, ale prawda wyszła na jaw i teraz wnuki nie mają babci”
„Na męskim wieczorze zaszalałem i teraz żałuję. Gdy rano sprawdziłem stan konta, rwałem sobie włosy z głowy”
„Muzyka tak głośna, że nie dało się rozmawiać, więc wszystko odbywało się na migi. Coś podpisywałem. Ktoś podał terminal. Migał ekran. Wbijałem kod karty jak automat”.
Nie mam pojęcia, co mi strzeliło do głowy. Może potrzebowałem odreagować, może chciałem udowodnić, że jeszcze „mam moc”. Koledzy z pracy wciągnęli mnie na wieczór kawalerski, obiecywali tylko piwo, jakiś bilard, spokojną atmosferę. Miałem wrócić do domu przed północą, wyspać się i w sobotę zabrać się za porządki. Tymczasem rano obudziłem się z potwornym bólem głowy, telefonem pełnym dziwnych zdjęć i... znikającymi pieniędzmi z konta. Nie pamiętałem połowy nocy. Szybko okazało się, że to nie był zwykły wieczór. To była finansowa katastrofa. I to ja ją sobie sam zafundowałem. Plan był prosty Wieczór kawalerski miał być tylko formalnością. Ot, symboliczne pożegnanie kolegi z wolnością, parę piw, jakiś lokal z muzyką, może pizza na koniec. Miałem nawet wymówkę przygotowaną, że nie zostanę długo, bo następnego dnia muszę zawieźć mamę na badania. Chłopaki z pracy od tygodnia o tym gadali, planowali trasę, zbierali składkę. Kiedy podjechał po mnie Kuba, jeszcze raz zapytałem: – Nic grubszego nie planujecie, prawda? – Daj spokój, stary. Piwo, kręgle i może jakiś klub. Wracamy grzecznie, bez szaleństw. Uwierzyłem mu. Znałem go przecież nie od dziś. Po drodze zgarnęliśmy jeszcze dwóch chłopaków, atmosfera od razu zrobiła się luźniejsza. W aucie leciała stara playlista z lat 2000, wszyscy się śmiali, opowiadali historie z poprzednich wieczorów kawalerskich, większość raczej śmieszna niż szokująca. Myślałem, że nasz będzie podobny. W pierwszym barze zamówiłem tylko colę, bo miałem zamiar zachować trzeźwość. Miałem. Skończyło się na tym, że po dwóch godzinach już nie pamiętałem, co dokładnie piłem i kto to wszystko fundował. Wtedy jeszcze się śmiałem. Nie miałem pojęcia, co mnie czeka. Jak dziecko we mgle Po trzecim barze przestałem liczyć drinki. Ktoś postawił kolejkę, potem druga poszła w kółko. Ktoś zaproponował tequilę, ktoś inny śmiał się, że „wieczór kawalerski bez wódki to jak wesele bez cioci Krysi”. Wtedy jeszcze wszystko wydawało się zabawne. Z głośników leciały hity sprzed dekady, a my śpiewaliśmy na całe gardło. Zaczynałem czuć, że żyję. W pewnym momencie Kuba wyskoczył z pomysłem, żeby podjechać do klubu na drugim końcu miasta. Niby ekskluzywny, niby mają tam „show” warte zobaczenia. Taksówka podjechała błyskawicznie. W środku ledwo ogarniałem, gdzie jesteśmy. Chwilę później stałem w wejściu do miejsca, które wyglądało jak miks kasyna, klubu nocnego i planu filmowego. – Dobra, chłopaki, dzisiaj się nie oszczędzamy – rzucił Kuba i zapłacił za stolik VIP. W środku czekały dziewczyny. Tancerki. Uśmiechały się jakby znały nasze portfele lepiej niż my sami. I może znały. Wódka lała się bez opamiętania, dziewczyna w czerwonej sukience usiadła mi na kolanach i zaczęła mówić do mnie, jakbym był jedynym facetem na świecie. Świat wirował. Telefon gdzieś zniknął. Czas się rozciągał, a ja czułem się dziwnie ważny. Kartą czy gotówką? Pamiętam tylko urywki. Kelner z tacą szampanów. Dziewczyna pytająca, czy „postawisz coś ekstra”. Muzyka tak głośna, że nie dało się rozmawiać, więc wszystko odbywało się na migi. Coś podpisywałem. Ktoś podał terminal. Migał ekran. Wbijałem kod karty jak automat. Gdzieś w tle majaczył Kuba, który już wtedy przesiadywał z dwiema tancerkami na kolanach i pokazywał coś na telefonie. – Stary, jesteś królem życia! – krzyknął mi do ucha. Zamglone oczy, śmiechy, kolejne butelki, które – jak się później dowiedziałem – kosztowały tyle, co miesięczne zakupy. Dziewczyna z czerwonymi paznokciami mówiła coś o „dodatkowej usłudze” za symboliczną opłatą. W tamtym stanie wszystko wydawało się symboliczną opłatą. O trzeciej nad ranem byłem przekonany, że zapłaciłem tylko raz, może dwa razy. Karty miałem dwie, więc coś się pewnie rozłożyło. Terminal piszczał przy każdej transakcji, a ja tylko kiwałem głową. Nikt nie pytał, czy wiem, ile płacę. Nikt nie pytał, czy chcę. Na końcu jeszcze ktoś przyprowadził mnie do recepcji i podał rachunek do podpisania. Nawet nie spojrzałem. Złożyłem podpis, coś bełkotałem o napiwku i wyszedłem na chłodne, grudniowe powietrze. Moja lista wstydu Obudziłem się w obcym łóżku. Głowa pulsowała, usta miałem jak z waty, a wokół panowała cisza. Spojrzałem na zegar: 11:17. Przez chwilę nie wiedziałem, gdzie jestem. Potem przypomniałem sobie – to mieszkanie Kuby, jego żona z dziećmi wyjechała na weekend, więc oddał nam salon. Na podłodze spał ktoś w kurtce, a na stole stała pusta butelka po whisky i nadgryziony kebab. Sięgnąłem po telefon. 64 nieodebrane powiadomienia. Messenger, Instagram, galeria zdjęć pełna nowych, dziwnych ujęć. Jedno z kieliszkiem, drugie z jakąś dziewczyną, trzecie – zupełnie nie wiem, co tam się działo. Otworzyłem aplikację bankową. I wtedy mnie zmroziło. Saldo konta wyglądało, jakby ktoś włamał się i zrobił porządne zakupy. Tyle że włamywaczem byłem ja. Transakcje: 1300 zł, 700 zł, 850 zł, 2000 zł. Wszystko z tej samej nocy. Przewijałem historię i miałem ochotę krzyczeć. Płatność kartą, napiwek gotówką, kolejna płatność. Kto płaci 1200 zł za butelkę wódki? Spojrzałem jeszcze raz na zdjęcia. Uśmiechnięta twarz, ja z kieliszkiem, ja z dwiema dziewczynami, jedna z nich dawała mi całusa w policzek. Wyglądałem jak idiota. I miałem ochotę zapaść się pod ziemię. Konto, które widziało zbyt wiele Siedziałem na kanapie i gapiłem się w ekran. Mój limit na karcie został przekroczony, a z oszczędności, które miałem na remont kuchni, zostało może pięćset złotych. Czułem się, jakby ktoś mnie okradł, tylko że sprawcą byłem ja sam. Wszedłem na grupę na Messengerze, gdzie koledzy jeszcze godzinę wcześniej wrzucali memy z imprezy. Teraz nastała cisza. – Kuba, ile my wydaliśmy wczoraj? – napisałem. – Stary… dużo. Nie pytaj. Sam mam pustkę w głowie – odpisał po chwili. W międzyczasie odezwał się bank z alertem, że przekroczyłem dostępne środki i że naliczą opłatę za debet. Świetnie. Na deser przyszło mi przypomnieć sobie, że w poniedziałek mam ratę kredytu. I czynsz. I zakupy na cały tydzień. Próbowałem przypomnieć sobie, czy cokolwiek z tej nocy było warte tych pieniędzy. Może śmiech, może ten moment, kiedy czułem się jak ktoś ważny. Tylko że teraz nie zostało nic poza wstydem i pustką na koncie. Zadzwoniłem do siostry i powiedziałem, że potrzebuję pożyczyć kilka stówek. Nie pytała, dlaczego. Może lepiej. Gdy wyłączyłem telefon, siedziałem długo w milczeniu. Czułem, jak ciężar tej nocy osiada mi na barkach. Kac nie tylko moralny Minęło kilka dni, zanim byłem w stanie normalnie myśleć. W pracy udawałem, że wszystko gra, chociaż miałem ochotę zaszyć się w domu i nie wychodzić przez tydzień. Pieniądze przepadły, nie odzyskam ich, choć dzwoniłem do klubu, pisałem maile – nikt nie odpowiedział. Wiedzieli, co robią. Ja też wiedziałem, co robię. I właśnie to bolało najbardziej. Zacząłem przeglądać swoje wydatki z ostatnich miesięcy. Tamta noc nie była wyjątkiem, tylko kulminacją. Od jakiegoś czasu próbowałem udowodnić sobie i innym, że jestem kimś więcej, niż czuję. Drogie kolacje, wyjścia, nowe ciuchy. A tak naprawdę szukałem aprobaty, poklasku. Może też ucieczki. Z klubowej nocy zostało tylko kilka rozmazanych zdjęć, pustka na koncie i świadomość, że głupota kosztuje. Sporo. Postanowiłem, że od teraz zapisuję każdą złotówkę. Żadnych kart – tylko gotówka. Żadnych spontanicznych wypadów. I żadnych wieczorów kawalerskich. Kuba przyszedł do mnie po tygodniu, rzucił tylko: – Może przesadziliśmy. – Może? – zapytałem, patrząc na powiadomienie o debecie. Nie odpowiedział. W sumie nie musiał. Bartek, 34 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „W sylwestra liczyłam na dreszczyk emocji i moc niezapomnianych wrażeń. Nie wiedziałam, że przesiedzę go w łazience” „Uciekłem przed sylwestrowym zgiełkiem do domku w lesie. Nawet tam znalazła mnie nietypowa noworoczna znajomość” „Pojechałem na narty, by trochę poszaleć na stoku. Miłość spadła na mnie niespodziewanie niczym pierwszy śnieg”
„Nowy Rok witaliśmy w Tajlandii, a tydzień później żegnaliśmy się na cmentarzu. Mój mąż wrócił stamtąd nogami do przodu”
„Próbowałam być dzielna, ale moje ciało zdradzało mnie drżeniem dłoni. Jeszcze dzień wcześniej śmiałam się pod palmami. Teraz patrzyłam na drzwi, które się zamknęły, i miałam wrażenie, że za nimi ktoś gasi światło”.
Miałam wrażenie, że wreszcie doganiamy własne szczęście. Tajlandia była naszym prezentem po trudnym roku: on harował po godzinach, ja uczyłam się odpuszczać. Wybraliśmy wyspę, o której wszyscy mówili szeptem, jak o obietnicy. Ciepłe wieczory pachniały mango i solą, a my śmialiśmy się, że to nasze małe życie w wersji luksusowej. Nie wiedziałam wtedy, że w walizce, obok kostiumu kąpielowego i kremu z filtrem, przywiozę do domu coś jeszcze. Ciszę, która miała zostać ze mną na zawsze. Sylwester pod palmami Na miejscu wszystko wydawało się prostsze. W hotelu mieli białe prześcieradła tak gładkie, jakby ktoś je codziennie prasował od nowa, a w recepcji witali nas uśmiechem, który w Polsce uznałabym za fałsz. Mój mąż, Dorian, rozpiął koszulę jeszcze zanim doszliśmy do pokoju i od razu poszedł na balkon patrzeć na morze. Stał tak długo, że zaczęłam się śmiać, że ogląda wodę, jakby chciał ją zapamiętać. Wieczorem, w dzień sylwestrowy, zjedliśmy kolację na plaży. Lampiony wisiały nisko, kelner przynosił kolejne dania, a ja co chwilę łapałam Doriana za dłoń, jakby to dotknięcie miało zatrzymać czas. On był w dobrym humorze, nawet bardziej niż zwykle. – Widzisz? – powiedział, unosząc kieliszek. – Mówiłem, że jeszcze będziemy mieli swoje miejsce na świecie. – To jest moje miejsce, kiedy ty jesteś obok – odpowiedziałam, i naprawdę tak czułam. Po północy ludzie krzyczeli, fajerwerki odbijały się w wodzie, a ja stałam boso w piasku, z mokrą od oceanu sukienką przyklejoną do ud. Dorian przytulił mnie mocno i zakręcił, jakbyśmy byli dziećmi. Nagle jednak odsunął się o krok i skrzywił. – Co jest? – zapytałam. – Nic. Serce mi przyspieszyło, pewnie od alkoholu i tego biegania – machnął ręką. Chciałam go ciągnąć do tańca, ale on usiadł na leżaku, oddychając ciężej. W jego oczach pojawił się cień irytacji, jakby był zły na własne ciało, że śmie mu przeszkadzać. Pomyślałam wtedy tylko, że jest przemęczony i że odpoczynek mu pomoże. W Tajlandii każda rzecz wydaje się chwilowa. Nawet strach. Morze przestało być spokojne Następnego poranka obudziło mnie słońce, które wchodziło do pokoju bez pytania. Dorian leżał na plecach i patrzył w sufit. Miałam wrażenie, że nie spał. – Nie śpisz? – spytałam cicho. – Tylko… odpoczywam – odpowiedział zbyt szybko. Wyszliśmy na śniadanie, ja z apetytem, on z wymuszonym uśmiechem. W pewnym momencie odsunął talerz. – Coś mi nie leży – mruknął. Wybaczyłam mu. Tajskie przyprawy, zmiana strefy czasowej, stres, cokolwiek. Namówiłam go na spacer po plaży, bo wierzyłam, że świeże powietrze wszystko naprawia. Szliśmy, a piasek był tak ciepły, że parzył stopy. Dorian miał na sobie lekką koszulę, ale mimo tego widziałam na jego skroni pot. Przystanął, oparł dłonie na kolanach, jakby łapał oddech. – Dorian, wracamy – powiedziałam stanowczo. – Nie rób scen – warknął, po czym natychmiast spuścił wzrok. – Przepraszam. Jest mi głupio. Wróciliśmy do pokoju. W recepcji poprosiłam o lekarza. On próbował protestować, udawał, że nic się nie dzieje, a jednak kiedy pojawił się medyk, zbladł. Lekarz mówił po angielsku, badał mu puls, mierzył ciśnienie, marszczył brwi. – Hospital – powtórzył kilka razy. – Now. Dorian spojrzał na mnie tak, jakby chciał mnie przeprosić za to, że psuje nam urlop. W karetce trzymałam go za rękę. Jego palce były chłodne, śliski pot zbierał się na skórze. – To tylko strach, prawda? – zapytałam, bardziej siebie niż jego. – Nie wiem – wyszeptał. – Coś mnie… gniecie. Szpital pachniał chemią i czymś metalicznym. Widziałam, jak wprowadzają go na oddział, jak pielęgniarki mówią do siebie szybko, jak ktoś podpina mu kabelki. Próbowałam być dzielna, ale moje ciało zdradzało mnie drżeniem dłoni. Jeszcze dzień wcześniej śmiałam się pod palmami. Teraz patrzyłam na drzwi, które się zamknęły, i miałam wrażenie, że za nimi ktoś gasi światło. Byłam całkiem bezradna Pozwolili mi usiąść na plastikowym krześle, które było tak twarde, jakby zaprojektowano je specjalnie dla ludzi w strachu. Co chwilę podchodził ktoś z personelu, mówił krótko, zwięźle, jak do osoby, która i tak nie zrozumie. Dorian przeszedł serię badań, potem zabrali go na obserwację. Lekarz, wysoki mężczyzna z siwą grzywką, w końcu usiadł obok mnie. – Pani mąż ma problemy z sercem – powiedział powoli. – Musimy zrobić więcej badań. – On przeżyje? – wyrwało mi się po polsku. Lekarz patrzył na mnie spokojnie, jakby widział już tysiące takich twarzy. – Robimy wszystko – odpowiedział. To „zrobimy wszystko” nie brzmiało jak obietnica. Brzmiało jak procedura. Zadzwoniłam do Polski. Najpierw do mojej siostry, potem do jego matki. W słuchawce słyszałam własny głos, jakby należał do kogoś obcego. – Jest w szpitalu, ale… nie panikuj – mówiłam, chociaż to ja tonęłam. Wieczorem pozwolono mi wejść na chwilę. W świetle neonów wyglądał inaczej: starszy, bardziej kruchy. Uśmiechnął się, gdy mnie zobaczył, ale w tym uśmiechu było zmęczenie. – Wybacz – powiedział cicho. – Miałem cię zabrać na rejs, pamiętasz? – Nie mów tak, jakbyśmy się żegnali – syknęłam, a w gardle stanął mi płacz. – Nie żegnamy się – odparł. – Tylko… boję się. To był pierwszy raz, gdy mój mąż przyznał się do strachu. Zawsze udawał, że wszystko ma pod kontrolą, nawet kiedy w domu psuło się wszystko naraz. Teraz patrzył na mnie i próbował być dzielny, choć jego ciało mówiło co innego. W nocy zadzwonili, żebym przyszła. Pamiętam tylko, że biegłam korytarzem, że moje sandały uderzały o podłogę, a potem zobaczyłam grupę ludzi wokół jego łóżka. Nie dopuszczono mnie blisko. – Proszę poczekać! – ktoś mnie zatrzymał. Chciałam krzyczeć jego imię, ale głos ugrzązł mi w płucach. Po kilkunastu minutach lekarz podszedł do mnie i powiedział coś, czego na początku nie zrozumiałam. Dopiero gdy powtórzył „Przykro mi”, świat zaczął wirować. Nie pamiętam naszego powrotu Wszystko, co działo się potem, pamiętam jak przez wodę. Formularze, pieczątki, rozmowy z konsulem, długie oczekiwanie na dokumenty. W hotelu spakowałam jego rzeczy. Koszulę, którą miał na sylwestra, zwijałam tak ostrożnie, jakby nadal była ciepła od jego ciała. Kiedy odebrałam telefon od jego matki, nie potrafiłam mówić. – Powiedz mi prawdę – usłyszałam. – On żyje? – Nie – szepnęłam. Po drugiej stronie rozległ się dźwięk, który przypominał mi zawodzenie. Nigdy wcześniej nie słyszałam w jej głosie czegoś tak pierwotnego, tak brutalnego. Chciałam ją uspokoić, ale nie miałam czym. Nie miałam słów, nie miałam ratunku, nie miałam Doriana. Transport ciała trwał kilka dni. W tym czasie siedziałam w obcym kraju, gdzie słońce świeciło tak samo jak zawsze, a ludzie wciąż się śmiali. Na ulicy sprzedawano owoce, dzieci biegały, ktoś flirtował w barze. Miałam ochotę potrząsnąć nimi wszystkimi. – Nie widzicie? – chciałam krzyczeć. – Mój świat się skończył! W samolocie wracałam sama. Stewardesa spytała, czy wszystko w porządku, a ja skinęłam głową, bo to było łatwiejsze niż tłumaczenie. Wylądowałam w Polsce w środku zimy. Powietrze było ostre, szare, jakby kraj czekał na mnie z chłodem w ramionach. Na lotnisku stała jego rodzina. Matka Doriana podeszła do mnie i uderzyła mnie pięścią w ramię. – Po coście jechali?! – krzyknęła, a potem osunęła się w płacz. Nie umiałam jej nienawidzić. Widziałam w niej tylko kogoś, komu odebrano syna. Kogoś, kto musiał mieć winnego, bo inaczej rozpękłby od bólu. Przytuliłam ją, choć mnie samej brakowało oddechu. Wieczorem, już w mieszkaniu, zobaczyłam na stole jego niedopitą herbatę sprzed wyjazdu. Nagle dotarło do mnie, że on naprawdę nie wróci. Że te zwyczajne rzeczy staną się relikwiami. Usiadłam na podłodze w przedpokoju i trzymałam jego kurtkę tak długo, aż zniknął zapach lotu, potu, życia. Nikt nie chciał znać prawdy Pogrzeb odbył się tydzień po sylwestrze. Wciąż miałam w telefonie zdjęcia z Tajlandii: moje bose stopy w piasku, jego uśmiech, nasz stół przy oceanie. Na cmentarzu trzymałam te obrazy w głowie jak tarczę. Ludzie przychodzili, składali kondolencje, mówili coś o czasie, o tym, że „tak miało być”. Nie cierpiałam tych słów. W kaplicy usiadłam w pierwszym rzędzie. Trumna była zamknięta, błyszcząca, obca. Patrzyłam na nią i nie potrafiłam zrozumieć, że w środku jest mój mąż. Ten sam, który tydzień wcześniej śmiał się z moich prób mówienia po angielsku. Kiedy ksiądz mówił o życiu, które jest drogą, usłyszałam szept za plecami. – Pewnie coś zjadł, zaszkodziło mu, taka egzotyka… Odwróciłam się gwałtownie. To była ciotka Doriana, ta sama, która zawsze komentowała wszystko, jakby musiała mieć odpowiedź. – To nie było jedzenie – powiedziałam głośno, a kilka osób spojrzało na mnie zaskoczone. – To było serce. On pracował za dużo. Ignorował badania. Zawsze odkładał lekarza na później. Ciotka spąsowiała. – Nie rób teraz wykładów – syknęła. – Teraz jest jedyny moment, kiedy to coś znaczy – odpowiedziałam, czując, jak rośnie we mnie złość. – Wszyscy mówiliście, że jest twardy, że jest facetem, że nie narzeka. Tylko że twardzi ludzie też umierają. Po pogrzebie podszedł do mnie jego kolega z pracy. Trzymał w dłoni wieniec. – Przepraszam… – zaczął niepewnie. – Myśmy go cisnęli, żeby brał nadgodziny. On zawsze brał. Mówił, że chce wam zapewnić wszystko. – Mieliśmy wszystko – powiedziałam cicho. – Mieliśmy siebie. Tylko on w to nie wierzył. Wieczorem, gdy wszyscy już poszli, zostałam sama nad świeżym grobem. Śnieg skrzypiał pod butami. Dotknęłam zimnego kamienia i dopiero wtedy naprawdę do mnie dotarło, że nie ma już do kogo mówić. – Obiecałeś, że wrócimy tu razem – powiedziałam, a słowa uleciały w powietrze jak para. Po wszystkim zostałam ja Pierwsze dni po pogrzebie były jak życie w cudzym mieszkaniu. Wchodziłam do kuchni i odruchowo chciałam zrobić herbatę dla dwóch osób. Sięgałam po drugi kubek, a potem stawałam z nim w dłoni i nie wiedziałam, co dalej. Ludzie mówili, że powinnam odpocząć, wyjechać, zmienić otoczenie. Nie rozumieli, że ja właśnie wróciłam z miejsca, które miało być ucieczką, a stało się końcem. Zaczęłam porządkować jego rzeczy. Nie dlatego, że byłam dzielna. Robiłam to, bo nie mogłam znieść bezczynności. W kieszeni jego spodni znalazłam złożoną kartkę. Moje serce przyspieszyło, jakby miało się wydarzyć coś ważnego. Rozłożyłam papier i zobaczyłam listę: „badania krwi”, „kardiolog”, „umówić termin”. Na dole było dopisane: „po powrocie z Tajlandii”. Usiadłam na podłodze z tą kartką w dłoni. Płakałam inaczej niż wcześniej. To nie był już tylko ból po stracie. To była wściekłość na upór, na odwlekanie, na to, że człowiek potrafi sobie wmówić, że ma czas. Dorian miał zamiar to zrobić. Naprawdę. Tylko nie zdążył. W kolejnych tygodniach ludzie powoli wracali do swoich spraw. Telefony stawały się rzadsze. Ktoś przestawał pytać, jak się trzymam, bo odpowiedź zawsze była podobna. Zrozumiałam, że żałoba jest samotna, nawet gdy wokół jest tłum. Pewnego dnia wyjęłam zdjęcia z Tajlandii i schowałam je do pudełka. Nie wyrzuciłam. Nie miałam takiej siły. Ułożyłam pudełko na szafie, jakby miało tam czekać na lepszy moment. Później poszłam na cmentarz i usiadłam przy jego grobie, opowiadając mu o rzeczach drobnych: o rachunkach, o tym, że sąsiad z góry znów wiercił w ścianie, o tym, że w sklepie zabrakło jego ulubionej herbaty. Wracając do domu, pomyślałam, że już nigdy nie będę świętować Nowego Roku tak jak wtedy. Zostanie we mnie obraz fajerwerków nad oceanem i jego uśmiech, który miał być początkiem. Tylko że był końcem. A ja… ja musiałam nauczyć się oddychać w świecie, w którym nie ma jego oddechu. Nina, 33 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „W sylwestra przypadkiem zabrałam kurtkę mojej przyjaciółki. W taki sposób dowiedziałam się o podwójnej zdradzie” „Ucieszyłam się, gdy córka zapowiedziała przyjazd na ferie z rodziną. Nie podejrzewałam, że będę kulą u nogi” „Zauważyłem, że żona potajemnie wybiera pieniądze ze wspólnego konta. Długo milczałem, ale w końcu poznałem powód”
„Mąż w sylwestra miał ciężko pracować, a bawił się na stoku w Zakopanem. Chciał mieć żonę w domu i kochankę w górach”
„Trzydzieści sekund później patrzyłam na ekran. Śnieg, fajerwerki, ludzie wokół, kolorowe światła. Michał śmiejący się szeroko, z ręką wokół talii kobiety w czerwonym płaszczu. Ich twarze niemal się stykały. Zrobiło mi się słabo. Byłam pewna. To był on”.
Nie wiem, kiedy zaczęłam być w tym małżeństwie sama. Michał wciąż był obok – jego buty w przedpokoju, zapach perfum w łazience, brudne koszulki na pralce. Ale coraz częściej miałam wrażenie, że mówię do ściany. Że nic do niego nie dociera. Coraz częśćiej był nieobecny, jakby myślami błądził gdzieś daleko. Sylwestra miał spędzić w pracy. „Nocna zmiana, skarbie, nic nie poradzę” – mówił kilka dni wcześniej przez telefon. Nawet się nie zdziwiłam. Ostatnio wszystkie święta i weekendy „wpadały mu” do grafiku. Zamiast protestować, przytaknęłam. I tak nie zmieniłby swojej decyzji. Wieczorem ubrałam piżamę, narzuciłam koc i włączyłam serial. O północy nie wyszłam nawet na balkon – tylko wpatrywałam się w wyświetlacz telefonu, czekając, czy zadzwoni. Napisał krótko: „Kocham cię. Szczęśliwego nowego roku”. Odpisałam: „Ja Ciebie też”. Potem długo patrzyłam w ekran, aż przestałam widzieć litery przez łzy. Karolina napisała chwilę po północy: „My z Tomkiem we dwoje, przy kominku. A Ty co robisz?”. Odpisałam: „Jestem sama, Michał pracuje. Ale spokojnie. Miłego wieczoru”. Skłamałam. Nic nie było spokojnie. W głowie dudniło mi pytanie, którego nie chciałam wypowiedzieć na głos: czy on jeszcze w ogóle mnie kocha? Czułam się oszukana – Klara… Nie denerwuj się, dobra? Ale… Muszę ci coś powiedzieć – głos Karoliny brzmiał nienaturalnie poważnie, jakby bała się, że mnie czymś zrani. – Co się stało? – Przeglądałam zdjęcia znajomych w internecie. Dziewczyna, którą kojarzę z siłowni, wrzuciła relację z Zakopanego… No i... Na jednym zdjęciu jest Michał. – Słucham? – No... z jakąś babką. Nie w pracy, raczej na imprezie. Wyglądają, jakby byli... nieprzyzwoicie blisko. Zamarłam. Zimny dreszcz przebiegł mi po plecach. – Może to ktoś podobny do niego? – Też tak pomyślałam… Ale Klara, on ma taki sam tatuaż na przedramieniu. Taki z zegarem i wilkiem. To chyba nie przypadek. Wybiegłam z kuchni, rzucając telefon na stół. Czułam, jak moje ciało zaczyna drżeć. Przecież Michał był w pracy. Sam mówił. „Grafik taki wypadł, nie mam wpływu”. A jeśli to wszystko kłamstwo? Oddzwoniłam do Karoliny po minucie. – Wyślij mi to zdjęcie – powiedziałam bez emocji. Dłoń mi się trzęsła. Trzydzieści sekund później patrzyłam na ekran. Śnieg, szampan, ludzie wokół, kolorowe światła. Michał śmiejący się szeroko, z ręką wokół talii kobiety w czerwonym płaszczu. Ich twarze niemal się stykały. Zrobiło mi się słabo. Byłam pewna. To był on. – Powiedział, że był w pracy – wyszeptałam. – Może coś się zmieniło? Może po pracy pojechał? Ale ja już wiedziałam. Tego nie dało się „wytłumaczyć”. W mojej głowie zapaliła się lampka, której nie umiałam już zgasić. On mnie okłamał. Wszystko już wiedziałam Nie spałam prawie całą noc. Obok łóżka leżał telefon, na ekranie to jedno zdjęcie, które znałam już na pamięć. Wciąż je powiększałam, analizowałam każdy szczegół. Michał miał tę samą kurtkę, którą kupiliśmy razem rok temu. Czapkę z logo jego firmy. I tę samą twarz, którą co rano całowałam przed jego „wyjściem do pracy”. Rano z parującą kawą usiadłam do laptopa. Wpisałam hasło, sprawdziłam historię lokalizacji. 31 grudnia – Kraków, 1 stycznia – Zakopane. Sprawdziłam też jego konto bankowe. Zatrzymał się na dwie noce w pensjonacie. Wysłałam sobie zrzuty ekranu, ręce miałam jak z waty. W jego skrzynce mailowej znalazłam rezerwację wysłaną tydzień wcześniej. Potwierdzenie płatności na dwa noclegi. Pokój dwuosobowy, jedno łóżko małżeńskie. Telefon zadzwonił po dwunastej. Michał. – Hej, wracam już. Zmęczony jak nigdy. – Cześć – odpowiedziałam spokojnie, niemal cicho. – Chcesz coś konkretnego na obiad? – Cokolwiek. Najchętniej bym padł do łóżka. Przyjechał po siedemnastej. Zmęczony, nieogolony, z torbą przewieszoną przez ramię. – Jak było w pracy? – zapytałam, stawiając przed nim talerz zupy. – Kiepsko. Ciężki dzień – rzucił, siadając do stołu. Spojrzałam mu w oczy i już wiedziałam. Kłamał, tak po prostu. – Michał – zaczęłam powoli, z pozoru spokojnie – a ile kosztował pokój w Zakopanem? Na moment zamarł. Dosłownie sekunda, ale wystarczyło. Już wiedziałam. On też wiedział, że wiem. Miałam dość kłamstw – To kto to jest? – zapytałam, pokazując mu zdjęcie w telefonie. Michał zamarł. Wpatrywał się w ekran, jakby nie wierzył, że to, co widzi, naprawdę istnieje. – Klara… To nie tak… – Nie tak? – uniosłam głos. – To nie ty jesteś na tym zdjęciu? To nie twój tatuaż? To nie twoje ramię wokół tej… tej kobiety? – To nie wygląda jak… – Michał, przestań. Ja cię błagam, chociaż raz nie rób ze mnie idiotki. Milczał. Patrzył gdzieś w bok, jakby szukał wyjścia awaryjnego z tej rozmowy. Wreszcie westchnął i spuścił głowę. – To była tylko chwila. Taki impuls. Nic nie znaczyło. Prychnęłam. – Impuls? Pojechałeś do Zakopanego z jakąś dziewczyną na dwa dni, rezerwując pokój z jednym łóżkiem – i to był impuls? – Nie planowałem tego, Klara… – Nie planowałeś?! To jak? Obudziłeś się 31 grudnia i stwierdziłeś: „A może zdradzę żonę i spędzę sylwestra w górach z dziewczyną z siłowni?” – krzyknęłam. – Bo to Sandra, prawda? Znowu cisza. A potem ciche: „Tak”. Zamachnęłam się i rzuciłam telefonem. Huk był głośniejszy niż moje wrzaski. – Kiedy, Michał? Od kiedy mnie okłamujesz? Ile jeszcze razy kłamałeś, że idziesz do pracy, a po prostu jechałeś do niej? – Klara, to nie tak… – Przestań mówić „to nie tak”! Bo wszystko jest dokładnie tak, jak wygląda. Zdradziłeś mnie, Michał. I wiesz co? Nie w sylwestra. Tylko wcześniej. Nie miał już nic do powiedzenia, a ja nie chciałam go słuchać. Wszystkich oszukiwał Najgorsze przyszło później. Cisza, taka, co dzwoni w uszach. Michał spał na kanapie, a ja snułam się po mieszkaniu jak duch. Płakałam pod prysznicem, w kuchni, w sklepie. Któregoś dnia, zdeterminowana, wpisałam jej imię w wyszukiwarkę. Sandra. Trenerka fitness. Smukła, opalona, białe zęby, legginsy warte więcej niż moja pensja. Miała otwarty profil. Łatwo znalazłam zdjęcia z Zakopanego, te same, które Karolina mi pokazała. Pod jednym ktoś napisał: „Ale z was gorąca para!”. Serce mi zamarło. Zebrałam się w sobie i napisałam: „Chciałabym porozmawiać. Chodzi o Michała”. Odpisała po godzinie. Zaskakująco neutralnie: „Rozumiem. Możemy się spotkać”. Usiadłyśmy w kawiarni. Sandra wyglądała na zdenerwowaną, ale próbowała to ukryć za sztucznym uśmiechem. – Nie wiedziałam, że jesteście razem – powiedziała od razu. – Myślałam, że to już koniec. On tak mówił. – Że co mówił? – zapytałam zimno. – Że mieszkacie osobno, że formalnie jesteście jeszcze małżeństwem, ale... że wszystko już między wami wygasło. Że to tylko papier – spojrzała mi prosto w oczy. – Ja… naprawdę sądziłam, że nie robię nic złego. – Byłam z nim przez siedem lat – odpowiedziałam cicho. – Nie na papierze. Naprawdę. Wyszłam stamtąd z głową pełną hałasu. Niby chciałam ją znienawidzić, ale... ona też była oszukiwana. Michał kłamał wszystkim. Nie tylko mnie. Tego wieczoru siedziałam w salonie i myślałam: W co ja wierzyłam? W jaką bajkę? Zaczęłam żyć bez niego – Klara, proszę... tylko porozmawiajmy – Michał siedział przy stole, skulony, jakby szukał w sobie resztek godności. – Wiem, że zawaliłem. Ale ja cię naprawdę kocham. Słowo „kocham” zabrzmiało jak fałszywa nuta w dobrze znanej melodii. Pusto. Bez echa. – Naprawdę? – spojrzałam na niego zmęczona. – To jak wygląda miłość według ciebie? Kłamstwa? Hotel w Zakopanem? Kobieta, której wmówiłeś, że nie jesteśmy już razem? – To nie tak miało wyglądać. Ja... pogubiłem się. – Nie. Ty się nie pogubiłeś. Ty po prostu chciałeś mieć wszystko – powiedziałam cicho. – Żonę w domu i kochankę w górach. I jeszcze spać spokojnie, bo „nikt się nie dowie”. Michał milczał. – Ona nie wiedziała, Michał. Powiedziałeś jej, że to „tylko formalność”. I wiesz co? Ona była zaskoczona. Naprawdę myślała, że jesteś wolny. Wyszłam z tej rozmowy z... litością. Ale nie do niej. Do siebie. Wstałam powoli, jakby każdy ruch ważył tonę. – Chcę pobyć sama. – Klara, błagam, nie rób tego... – Już to zrobiłam. Tylko jeszcze nie powiedziałam tego na głos. Zamknęłam się w sypialni. Leżałam na łóżku i patrzyłam w sufit. Nie wiedziałam, czy nienawidzę go, czy siebie. Wszystko we mnie krzyczało, ale na zewnątrz była cisza. Nie podjęłam jeszcze decyzji. Ale wiedziałam jedno: zaczęłam żyć bez niego – choć on wciąż był w tym samym mieszkaniu. Klara, 35 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mąż uciekał od świątecznych porządków, więc ja też porzuciłam miotłę i gary. Darmozjad szybko dostrzegł różnicę” „Załamałam się, że sylwestra spędzę sama z teściową. To miał być wieczór z horroru, ale skończył się zupełnie inaczej” „W sylwestra uwierzyłam, że 2026 rok przyniesie mi miłość. 1 stycznia moje marzenia rozsypały się w drobny mak”
„W sylwestra liczyłam na dreszczyk emocji i moc niezapomnianych wrażeń. Nie wiedziałam, że przesiedzę go w łazience”
„Wróciłam na salę. Karol już tańczył z jedną z koleżanek z pracy. Śmiał się, obracał ją, jakby byli zgranym duetem od lat. Widziałam, jak jego dłoń przez chwilę spoczęła na jej biodrze. Za długo”.
W tym roku miał być inaczej. Obiecałam sobie, że sylwester będzie wyjątkowy — bez kompromisów, bez udawania, że dobrze się bawię, gdy wcale tak nie jest. Zaproszenie na elegancki bal miało być spełnieniem marzeń. Nowa sukienka, fryzura, wysokie obcasy: wszystko było przygotowane. Nawet mój chłopak, Karol, sprawiał wrażenie, jakby mu zależało. A jednak coś w środku mnie niepokoiło. Jeszcze kilka dni wcześniej byłam podekscytowana. Teraz, na samą myśl o tłumie, muzyce i sztucznych uśmiechach, czułam ścisk w żołądku. Zaczęłam się zastanawiać, dla kogo to wszystko właściwie robię. Dla siebie? Czy dla niego? Oddychałam głęboko Sukienka wisiała na drzwiach szafy od tygodnia — długa, granatowa, z delikatnie połyskującego materiału i wycięciem na plecach. Gdy tylko ją zobaczyłam, wiedziałam, że musi być moja. Przymierzałam ją kilka razy, za każdym razem czując się choć odrobinę piękniejsza, bardziej pewna siebie. Chciałam olśnić. A może nie tyle olśnić, co w końcu poczuć, że coś naprawdę się uda. W łazience próbowałam ujarzmić włosy, które jak zwykle robiły, co chciały. Lokówka parzyła palce, lakier unosił się jak mgła, dusząca i nie do zniesienia. Odbicie w lustrze patrzyło na mnie z wyraźnym zniecierpliwieniem. Usta pomalowane, ale krzywo. Cienie na powiekach za ciemne. A może to po prostu moje oczy były dziś bardziej zmęczone niż zwykle? — Jesteś gotowa? — zawołał z przedpokoju. — Jeszcze chwilka! — odpowiedziałam zbyt piskliwie. Oddychałam głęboko, próbując się uspokoić. Przecież to tylko impreza. Ludzie chodzą na nie cały czas. Bawią się, śmieją, tańczą. Dlaczego dla mnie to takie trudne? Wyciągnęłam sukienkę z wieszaka. Gdy wsunęłam się w nią, przez moment poczułam przyjemne mrowienie ekscytacji. Tylko przez moment. Potem znowu wróciło to niepokojące uczucie, że coś jest nie tak. Że znowu będę musiała się uśmiechać, choć wcale nie będę miała na to ochoty. — Już wychodzimy? — zapytał, stając w drzwiach. Skinęłam głową, choć w środku miałam ochotę krzyknąć: Nie chcę tam iść. Pokiwałam głową raz jeszcze W aucie grało radio. Prezenter z entuzjazmem zapowiadał przeboje sylwestrowej nocy, jakby cała Polska właśnie jechała na bal. Karol milczał. Trzymał kierownicę obiema rękami, wzrok miał wbity w drogę. Co jakiś czas zerkał na mnie ukradkiem, jakby chciał sprawdzić, czy się uśmiecham. Nie uśmiechałam się. — Będzie super — powiedział w końcu. — Znajomi się już cieszą, że cię poznają. Zamiast odpowiedzieć, przytaknęłam głową. Kojarzyłam tych jego znajomych tylko z opowieści. Wszyscy z jednej firmy, wiecznie razem: na lunchu, na wyjazdach, na spotkaniach integracyjnych. Słyszałam o nich tyle razy, że mogłabym wymienić ich z pamięci, choć nigdy nie powiedzieli mi nawet „cześć”. Byłam dodatkiem. Przyjeżdżałam, gdy wypadało, żeby nie wyglądało, że jest sam. Czasem czułam się jak ozdoba do garnituru. — Tylko się nie spinaj, dobra? — dodał po chwili. — To ma być fajny wieczór. Pokiwałam głową raz jeszcze. Powiedzieć mu, że nie chcę tam jechać? Że ostatni sylwester skończył się dla mnie płaczem w łazience, kiedy on zapomniał, że miał wrócić przed północą? Że potem się kłóciliśmy, a on tłumaczył, że przecież to była tylko zabawa? — Hej — rzucił nagle. — Wyglądasz naprawdę świetnie. Uśmiechnęłam się z wysiłkiem. Może naprawdę chciał, żeby się udało. Może tym razem będzie inaczej. Może przestanę się bać głośnej muzyki i tłumu. Może przestanę czuć się samotna, nawet kiedy stoję obok niego. Nie było gorąco Sala była ogromna, udekorowana w srebrne girlandy i błyszczące balony. W powietrzu unosił się zapach perfum, alkoholu i czegoś słodkiego, może ciasta. Muzyka dudniła z głośników, a kelnerzy zgrabnie lawirowali między gośćmi z tacami pełnymi kieliszków. Weszliśmy i od razu zostaliśmy otoczeni przez grupkę jego znajomych. Zaczęły się powitania, uśmiechy, szybkie spojrzenia. — To moja dziewczyna — powiedział z dumą, obejmując mnie ramieniem. Zacisnęłam palce na jego dłoni, jakby to miało mnie uziemić. Słuchałam rozmów, kiwałam głową, śmiałam się wtedy, kiedy wszyscy się śmiali. Tak trzeba. Nie wypada przecież stać jak kołek. Przez chwilę nawet poczułam się lepiej. Może wystarczy tylko udawać wystarczająco długo, aż w końcu człowiek zaczynie wierzyć, że naprawdę dobrze się bawi. W rogu sali dostrzegłam dziewczynę w czerwonej sukience. Stała sama, trzymając srebrny balon z cyfrą 5. Przez chwilę patrzyła w moją stronę. Jej wzrok był spokojny, trochę smutny, jakby wiedziała coś, czego inni nie wiedzieli. Potem się uśmiechnęła. Nie do mnie, raczej do swoich myśli, i ruszyła między tańczące pary. — Wszystko okej? — zapytał Karol, nachylając się do mojego ucha. — Tak, tylko jest gorąco — odpowiedziałam i ruszyłam w stronę łazienki. Nie było gorąco. Było po prostu za głośno, za jasno, za obco. Potrzebowałam oddechu, kilku minut w samotności, bez śmiechów, bez świateł. Potrzebowałam przypomnieć sobie, co właściwie robię w tym miejscu. Sięgnęłam po kieliszek z szampanem W łazience panowała cisza, przerywana jedynie szumem wentylatora. Oparłam się o zimny blat i spojrzałam na swoje odbicie. Wyglądałam... dobrze. Nawet bardzo dobrze, jak na siebie. Tylko oczy nie pasowały. Zmęczone, nieobecne. Jakby ktoś we mnie siedział, ale to nie byłam ja. Wyjęłam telefon z torebki. Godzina 23:21. Jeszcze trzydzieści dziewięć minut do północy. Trzydzieści dziewięć minut udawania, że to noc pełna magii. Usłyszałam, jak do środka wchodzą inne dziewczyny. Ich rozmowy były lekkie, pełne śmiechu, opowieści o drinkach i przystojnych facetach z parkietu. Zazdrościłam im tej lekkości. Ja czułam się jak ktoś, kto wszedł nie do tej bajki, co trzeba. Wróciłam na salę. Karol już tańczył z jedną z koleżanek z pracy. Śmiał się, obracał ją, jakby byli zgranym duetem od lat. Widziałam, jak jego dłoń przez chwilę spoczęła na jej biodrze. Za długo. Zbyt swobodnie. Spojrzał na mnie i uniósł brwi w pytaniu, jakby mówił: „Wszystko w porządku?”. Pokiwałam głową i sięgnęłam po kieliszek z szampanem. Nie wypiłam. Stałam z nim w dłoni, przestępując z nogi na nogę, jakby zaraz miało wydarzyć się coś, co wszystko odmieni. A jedyne, co się wydarzyło, to kolejne minuty, kolejne spojrzenia, kolejne uśmiechy, w których nie było mnie. — Za dziesięć minut północ! — krzyknął ktoś. Tłum zaczął się zbierać pod sceną. Wszyscy chcieli odliczać... a ja wolałam zniknąć. Nie ruszyłam się Nie wytrzymałam. Zsunęłam się na podłogę łazienki, opierając plecy o zimne płytki. Woda w kranie kapała spokojnie, rytmicznie, jakby chciała mnie uspokoić. Dotknęłam jej palcami. Zimna, ostra, realna. Może dzięki niej odzyskam oddech. — Wszystko w porządku? — Głos Karola dobiegł zza drzwi. Nie odpowiedziałam. Nie chciałam. Jak powiedzieć, że nie dam rady? Że dźwięki muzyki, śmiechy, odliczanie do północy — wszystko to wstrząsa mną tak bardzo, że nie mogę nawet stanąć na nogach? Głos w mojej głowie powtarzał: to tylko sylwester, to tylko sylwester, ale wiedziałam, że już nigdy nie będzie taki sam. — Chodź, spróbujemy razem — powiedział spokojnie. Nie ruszyłam się. Uświadomiłam sobie, że czasem bycie razem oznacza pozwolenie sobie na samotność. Ta noc była dla mnie, nie dla balu, nie dla niego. Wzięłam kilka głębokich oddechów, poczułam łzy, które spływały po policzkach, i w końcu pozwoliłam im zaistnieć. Nie musiałam się śpieszyć. Nie musiałam się uśmiechać ani tańczyć. Północ minęła, a ja wciąż byłam w łazience, ale pierwszy raz od lat czułam spokój, choć gorzki i zimny, jak woda na mojej skórze. To była moja decyzja, mój wybór. Moja chwila. Nie płakałam już Kiedy wyszłam z łazienki, sala była pełna ludzi, którzy wiwatowali, śmiali się i całowali w nowy rok. Nie chciałam do nich dołączać. Stanęłam przy oknie, patrząc na fajerwerki rozświetlające niebo. Każdy błysk wydawał się mnie omijać, jakby należał do innego świata, który nie miał ze mną nic wspólnego. Czułam chłód wieczoru na policzkach, a w środku… spokój, który trudno mi było nazwać, ale był prawdziwy. Karol znalazł mnie tam, spojrzał z troską, ale nie naciskał. Stał po prostu obok, dając mi przestrzeń. To wystarczyło. Może to właśnie oznacza dorosłość — pozwolić sobie na swoje granice i nie czuć się źle z decyzją, że czasem samotność jest wyborem, a nie porażką. Nie chciałam już udawać, że bal jest dla mnie. Chciałam, żeby ten wieczór należał do mnie, nawet jeśli oznaczało to spędzenie go w ciszy i chłodzie łazienki. Nie płakałam już, choć łzy zostawiły ślady. Oddychałam spokojnie, wsłuchując się w odległe dźwięki zabawy. Mój sylwester wyglądał inaczej niż planowałam, ale czułam, że to moment prawdy. Moment, w którym zrozumiałam, że nie muszę się dostosowywać do oczekiwań innych ani do rytmu tłumu. Mogłam być po prostu sobą, choć wokół trwała huczna noc pełna śmiechu, alkoholu i światła. W tym właśnie tkwiła moja siła: w ciszy, w wyborze, w akceptacji własnych uczuć. Sylwester minął, a ja poczułam, że żyję naprawdę, nie tylko udaję. Weronika, 28 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Dostałam od męża luksusowy prezent i myślałam, że to dar od serca. Okazało się, że dziad pożałował na mnie pieniędzy” „Zamiast spokojnej emerytury, miałam codzienny rajd po placówkach. Córka tylko zapisywała wnuki na kolejne zajęcia” „Dostałam nietypowy prezent pod choinkę i już miałam go wyrzucić. Przez ten jeden drobiazg zmieniło się moje życie”
„Moim postanowieniem na Nowy Rok jest całkowita zmiana życia. Zmienię podejście i faceta, wreszcie będę szczęśliwa”
„Nie szukałam nikogo. Nie chciałam. Przez pierwsze tygodnie stycznia żyłam w trybie oczyszczania. Wyrzuciłam z szafy wszystko, co kojarzyło mi się z tamtym życiem. Oddałam jego rzeczy – zostawił je u mnie po jednej z awantur, gdy wyszedł trzaskając drzwiami i przez dwa dni nie odbierał telefonu”.
W Sylwestra stałam przed lustrem i patrzyłam na swoje odbicie z niedowierzaniem. Nie dlatego, że wyglądałam źle – wyglądałam jak zawsze. Tylko że to „jak zawsze” przestało mi wystarczać. Czułam się zmęczona życiem, które od lat było takie samo: praca, dom, on i jego wieczne pretensje, moja wieczna nadzieja, że jeszcze się zmieni. Wtedy właśnie postanowiłam: ten rok będzie inny. Zmieniam wszystko. Przede wszystkim jego – bo jeśli ktoś mnie nie szanuje, nie zasługuje na miejsce w moim świecie. Zmieniam myślenie. Zmieniam życie. I tym razem naprawdę – dla siebie. Zbyt długo czekałam – Będę później – rzucił, wychodząc z mieszkania, nawet nie patrząc w moją stronę. – A gdzie idziesz? – zapytałam cicho, choć doskonale wiedziałam, że to pytanie i tak nie ma sensu. Nie odpowiedział. Trzasnęły drzwi. Zostałam sama z garnkiem zupy, którą gotowałam od rana, i z trzema świecami na stole, które miały być namiastką klimatu, jakiego już dawno między nami nie było. Od miesięcy tak wyglądały nasze wieczory. A wcześniej – też nie były lepsze. Zawsze miał coś do załatwienia. Koledzy, praca, obowiązki. A ja? Czekałam. Zupa stygnęła, sernik opadł, a moje serce po prostu przestawało wierzyć, że on kiedyś znów będzie dla mnie obecny. Pamiętam, jak kiedyś powiedziałam mu, że chciałabym wyjechać, odpocząć. Może morze, może góry, byle razem. Popatrzył na mnie, jakbym poprosiła go o wycieczkę na Marsa. – Ty to byś tylko gdzieś uciekała – mruknął, zakładając słuchawki. – Życie to nie wakacje. Naiwnie myślałam, że w życiu chodzi właśnie o to, żeby czasem było trochę jak na wakacjach. Żeby chcieć do siebie wracać. Żeby ktoś przytulił bez powodu. Zbyt długo byłam tą, która czeka. A on był tym, który nawet nie zauważał, że jeszcze przy nim jestem. Nie wiem, kiedy przestałam wierzyć w nas, ale w tamten wieczór po prostu poczułam, że już dłużej tak nie chcę. Zdrada, której nie chciałam widzieć Wiedziałam. Naprawdę wiedziałam już od dawna. Kobiety to czują. Nie potrzebujemy dowodów, żeby rozpoznać, kiedy coś jest nie tak. Zmienił hasło do telefonu. Zaczął zabierać go ze sobą nawet do łazienki. Pachniał inaczej – tym nowym, świeżym zapachem, który nie miał nic wspólnego z naszym wspólnym życiem. I znikał. Wieczorami, czasem w weekendy. Wychodził niby po bułki, wracał po trzech godzinach. Zawsze z tą samą wymówką: korki, kumple, zapomniał portfela. Nie miałam jednak odwagi tego sprawdzić. Nie chciałam. Bałam się, że jeśli zobaczę, jeśli znajdę – to nie będzie już odwrotu. A przecież wtedy wciąż jeszcze wierzyłam, że on może się zmienić. Że przejdzie mu. Że to tylko faza. Któregoś wieczoru położył telefon ekranem do góry na stole i poszedł do łazienki. Zobaczyłam, jak miga wiadomość. Tylko jedno zdanie, ale wystarczyło: „Tęsknię za twoim dotykiem”. Zrobiło mi się zimno. Chciałam wyrzucić ten telefon przez okno, rozbić go o ścianę, zniszczyć. Ale nie zrobiłam nic. Usiadłam na kanapie i wzięłam głęboki oddech. To było to. Moje złudzenia właśnie się rozpadły. Kiedy wrócił, udawałam, że nic nie wiem. Nie chciałam scen, płaczu, błagania o wyjaśnienia. Chciałam tylko spokoju. I czasu, żeby ułożyć w głowie plan, jak odejść. Jak wyrwać się z życia, które już nie było moje. – Wszystko okej? – zapytał niby od niechcenia. – Oczywiście – uśmiechnęłam się sztucznie. – Jak zawsze. Nowy Rok, nowa ja Sylwestra spędziłam sama. Oświadczył mi trzy dni wcześniej, że idzie z kumplami na jakąś domówkę. „Ty i tak nie lubisz takich imprez” – rzucił, jakby to była oczywista prawda. Może i nie lubiłam. Ale w tym roku wyjątkowo potrzebowałam być z kimś. Albo przynajmniej nie czuć się zupełnie niewidzialna. Zrobiłam sobie kolację – lekką sałatkę, wino, ciasto z przepisu, który zawsze mnie ratował. Usiadłam przed telewizorem, ale już po kilkunastu minutach wyłączyłam wszystko. Cisza wydała mi się mniej bolesna niż radosne pokrzykiwania prowadzących koncert w Zakopanem. Przebrałam się w dres i poszłam do łazienki zmyć makijaż, który robiłam tylko po to, żeby nie czuć się kompletnie samotna. O północy usłyszałam wystrzały za oknem. Sąsiedzi otwierali szampany, dzieciaki krzyczały z radości, ktoś puścił muzykę z balkonu. Spojrzałam w lustro. Wyglądałam jak ja. Tyle że w oczach miałam zmęczenie i coś jeszcze – coś, co rozpoznałam dopiero po chwili. Determinację. Wtedy wzięłam kartkę i długopis. Napisałam jedno zdanie: W tym roku wybieram siebie. Zamknęłam oczy i powtórzyłam to w myślach. Jeszcze nie miałam pojęcia, co to znaczy i jak się za to zabrać. Ale wiedziałam jedno – jeśli teraz nic nie zrobię, zostanę z tym człowiekiem i tą pustką do końca życia. A ja przecież wciąż byłam młoda. I miałam prawo być szczęśliwa. Nawet jeśli nie wiedziałam jeszcze, jak to się robi. Wtedy pojawił się on Nie szukałam nikogo. Nie chciałam. Przez pierwsze tygodnie stycznia żyłam w trybie „oczyszczania”. Wyrzuciłam z szafy wszystko, co kojarzyło mi się z tamtym życiem. Oddałam jego rzeczy – zostawił je u mnie po jednej z awantur, gdy wyszedł trzaskając drzwiami i przez dwa dni nie odbierał telefonu. Wrócił, jakby nigdy nic. A ja… przyjęłam go z powrotem. Jak idiotka. Ale już nie byłam tą samą kobietą. Zaczęłam chodzić na jogę. Dla ciała i dla głowy. Czasem po zajęciach siadałam w małej kawiarni obok i czytałam książkę. Tam właśnie go spotkałam. Przysiadł się do mnie, bo nie było wolnych stolików. Przeprosił, zapytał, czy może się dosiąść, i zanim zdążyłam odpowiedzieć – już się uśmiechał w taki sposób, że coś mi drgnęło w żołądku. – Ciekawe, co czytasz – zagadnął, wskazując na okładkę. – Coś o tym, jak przestać ratować ludzi, którzy toną, ciągnąc cię za sobą na dno – odparłam półżartem. Roześmiał się. Autentycznie. Bez oceny, bez niepokoju. I tak jakoś się zaczęło. Od zwykłych rozmów przy kawie. Bez napięcia, bez podtekstów. Po prostu był. Słuchał. Pamiętał, co mówiłam tydzień wcześniej. Nie oceniał, że nie wiem jeszcze, czego chcę. Nie zakochałam się od razu. Bałam się. Ale pierwszy raz od dawna czułam, że jestem dla kogoś widzialna. Nie jak mebel w kącie, nie jak tło. I wtedy właśnie zaczęłam się zastanawiać, czy może jednak jeszcze nie wszystko stracone. Bardzo trudne wybory Zaczął pisać do mnie ten mój były. Nagle przypomniał sobie, że istnieję. Że jednak jestem ważna i że wszystko może się jeszcze ułożyć. Sypał wyznaniami, jakbyśmy znów mieli po dwadzieścia lat, a on dopiero co się we mnie zakochał. Tylko że ja już nie byłam tą samą dziewczyną. A on? On dalej nie wiedział, jak zapytać, co u mnie. W tym samym czasie tamten – ten nowy – coraz częściej się pojawiał. Nigdy nie narzucał się, ale zawsze był w zasięgu, jeśli chciałam pogadać. Nie pytał, co ze mną „nie tak”. Mówił, że mnie rozumie. Że sam kiedyś był w relacji, w której umierał po kawałku. Byłam rozdarta. Nie dlatego, że wahałam się między dwoma mężczyznami – wiedziałam, komu ufać. Raczej dlatego, że bałam się zaufać sobie. Bo co, jeśli to znowu będzie porażka? Co, jeśli tamten tylko teraz jest miły, a potem znów zostanę z pustką? Pewnego wieczoru zapytał: – Boisz się? – Śmiertelnie – przyznałam. – Bo pierwszy raz od dawna mam coś do stracenia. Ujął moją dłoń i powiedział: – Nie obiecuję, że nie będzie trudno. Obiecuję tylko, że nie zniknę, kiedy się zrobi trudniej. Poczułam łzy w oczach. Nie dlatego, że to było takie piękne. Tylko dlatego, że pierwszy raz ktoś nie próbował mnie kupić obietnicą raju. Tylko prawdziwym człowieczeństwem. I wtedy zaczęłam naprawdę myśleć, że może – naprawdę może – w tym wszystkim jest nadzieja. Czy można zacząć od nowa? W marcu spakowałam resztki wspomnień i wyniosłam się z mieszkania, które dzieliłam z człowiekiem, którego kiedyś kochałam. Zostawiłam mu klucze i wiadomość: „Nie wracam. I tym razem to na serio”. Nie czekałam na jego reakcję. Wiedziałam, że znowu by próbował. Ale ja już nie byłam kobietą, którą można omamić pustymi słowami. Zaczęłam wszystko od nowa. Wynajęłam małą kawalerkę na obrzeżach miasta. Bez balkonów i widoku na panoramę – ale z ciszą i świętym spokojem. Czasem wieczorami piłam wino w samotności, czasem płakałam bez konkretnego powodu, czasem czułam ulgę. Czasem wszystko naraz. Życie nie stało się idealne, ale zaczęło być moje. Z tym nowym też nie było jak z filmu. Miał swoje lęki, ja miałam swoje. Bywały nieporozumienia, trudne rozmowy. Ale nigdy nie czułam się sama. I nigdy nie musiałam się zastanawiać, czy jestem dla niego wystarczająco ważna. Na moje trzydzieste piąte urodziny zaprosił mnie na wspólną kolację. W restauracji nie było świec ani orkiestry. Za to były nasze dłonie splecione pod stołem i spojrzenia, które mówiły więcej niż jakiekolwiek deklaracje. – Dziękuję, że się nie wycofałaś – powiedział. A ja? Ja pierwszy raz od bardzo dawna uśmiechnęłam się tak po prostu. Bez wysiłku. Bez maski. Czy można zacząć od nowa? Można. Tylko trzeba przestać czekać, aż ktoś nas uratuje. I w końcu – wybrać siebie. Dominika, 35 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „W sylwestra przypadkiem zabrałam kurtkę mojej przyjaciółki. W taki sposób dowiedziałam się o podwójnej zdradzie” „Ucieszyłam się, gdy córka zapowiedziała przyjazd na ferie z rodziną. Nie podejrzewałam, że będę kulą u nogi” „Zauważyłem, że żona potajemnie wybiera pieniądze ze wspólnego konta. Długo milczałem, ale w końcu poznałem powód”
„Każdy ma jakieś postanowienia na Nowy Rok. Jedni idą na siłownię, inni zmieniają pracę, a ja marzę, by nie być samotną”
„Pół roku temu mama powiedziała mi, że mam zbyt wygórowane oczekiwania. Że to normalne, że ludzie nie są romantyczni, że nie piszą bez powodu. Może miała rację”.
Mam trzydzieści dwa lata i od ponad dwóch lat jestem sama. Sylwestra spędziłam z pizzą, w piżamie, oglądając serial, którego finał znałam na pamięć. Nie płakałam, nie rozpaczałam, ale kiedy wybiła północ, a za oknem wystrzeliły fajerwerki, poczułam się... niewidzialna. Ludzie wokół podejmowali postanowienia – ćwiczyć więcej, rzucić cukier, zmienić pracę. Ja miałam tylko jedno: przestać być samotna. Nie chodziło o wielką miłość. Chciałam tylko, żeby ktoś zapytał, jak mi minął dzień. Żeby nie czuć się pusta, wracając do mieszkania. Sylwester z Netflixem O dziewiętnastej usiadłam na kanapie z kocem i pizzą pepperoni, której nie powinnam była zamawiać, ale uznałam, że to nie czas na dietę. Na ekranie leciał „The Office”, który zawsze poprawiał mi humor, nawet jeśli znałam już każdy żart Michaela Scotta. Mój telefon milczał. W zasadzie to od rana nie odezwał się nikt, poza automatycznymi powiadomieniami z aplikacji bankowej i sklepu spożywczego. Przez chwilę zastanawiałam się, czy nie napisać do kogoś z przeszłości. Stary numer znajomego, były chłopak, koleżanka z uczelni. Ostatecznie nie zrobiłam nic. O dwudziestej drugiej spojrzałam w lustro i pomyślałam, że wyglądam na dokładnie tyle lat, ile mam. Nie zmęczona, nie zaniedbana, po prostu... zwyczajna. Pół roku temu mama powiedziała mi, że mam zbyt wygórowane oczekiwania. Że to normalne, że ludzie nie są romantyczni, że nie piszą bez powodu. Może miała rację. Tyle że ja nie oczekiwałam wielkiego gestu, tylko jakiegoś znaku, że jeszcze jestem dla kogoś ważna. O północy otworzyłam okno i spojrzałam na fajerwerki. Ktoś z naprzeciwka krzyczał „Szczęśliwego Nowego Roku!”, a ja odpowiedziałam szeptem do siebie. Zamknęłam okno i wróciłam na kanapę. Pomyślałam wtedy: „Jeśli ja się nie ruszę, to nikt za mnie tego nie zrobi”. I tego samego wieczoru zapisałam się na grupowe zajęcia fitness, które zaczynały się 3 stycznia. Nie lubiłam ćwiczeń. Nie robiłam tego dla figury. Chciałam po prostu kogoś poznać. Nowa wśród starych twarzy Weszłam do sali pięć minut przed czasem. W powietrzu unosił się zapach potu, dezodorantu i gumy do żucia. Dziesięć kobiet i dwóch mężczyzn stało przy matach, rozciągając się w ciszy albo rozmawiając ze znajomymi z poprzednich zajęć. Byłam nowa, wyraźnie odstająca – nie miałam ani kolorowego stroju sportowego, ani sportowej gracji. Usiadłam na wolnej macie w rogu i udawałam, że coś czytam w telefonie. – Pierwszy raz? – usłyszałam po chwili. Podniosłam wzrok. Kobieta w średnim wieku uśmiechnęła się do mnie życzliwie. – Tak. Widać, prawda? – Każdy kiedyś zaczynał. Nie martw się – wskazała na instruktorkę, która właśnie weszła do sali. – Asia jest super. A ty? Masz na imię...? – Iga – odpowiedziałam z lekkim uśmiechem. – A pani? – Sylwia. Mów mi po imieniu, jesteśmy tu, żeby się pocić razem, nie udawać damy z herbatką. To był jedyny raz tego dnia, kiedy się roześmiałam szczerze. Zajęcia były trudne, momentami miałam ochotę wyjść i już nie wracać. Moje nogi drżały, pot spływał po plecach, a mój oddech przypominał parowóz. A jednak, kiedy zajęcia się skończyły, Sylwia poklepała mnie po ramieniu. – Dobrze ci poszło jak na pierwszy raz. Będziesz tu przychodzić? – Taki mam plan – odpowiedziałam i sama byłam zaskoczona, że nie kłamię. Wychodząc, zobaczyłam mężczyznę, który ćwiczył w ostatnim rzędzie. Przez sekundę nasze spojrzenia się spotkały. Uśmiechnęłam się. Odwzajemnił. Spacer, który wszystko zmienił Był środek stycznia, niedziela, śnieg skrzypiał pod butami, a ja znów szłam do parku. Nie planowałam wielkich odkryć, chciałam po prostu trochę świeżego powietrza. Ostatnio coraz częściej łapałam się na tym, że szukam wzrokiem znajomych twarzy. Nawet na tych zajęciach fitness, gdzie ćwiczyłam już trzeci raz, wypatrywałam kogoś więcej niż tylko Sylwii. Może tego faceta z końca sali. Nie wiedziałam, czy go lubię, nie znałam go wcale. Po prostu był. W parku panował ten typowy, zimowy spokój. Rodziny z dziećmi, kilka par, kilka psów. I on. Stał przy ławce i rozmawiał przez telefon. Poznałam go od razu – ten sam ciemny polar, ta sama sylwetka. Nie wiedziałam, czy podejść, czy udawać, że go nie widzę. Kiedy odłożył telefon, spojrzał w moją stronę. – Hej! Ty chodzisz na te zajęcia u Asi, prawda? – Tak – odpowiedziałam, podchodząc bliżej. – Ty też. Jesteś zawsze z tyłu. – Zgadza się. Ukrywam się tam, gdzie nikt nie patrzy na moje niezgrabne ruchy. Kuba – wyciągnął rękę. – Iga. Pogadaliśmy może dziesięć minut. O zajęciach, pogodzie, butach sportowych. Zwykła rozmowa, jakich miliony. A mimo to, kiedy się rozstaliśmy, czułam się trochę lżej. Jakby ktoś mnie zauważył. Jakby wreszcie coś zaczęło się toczyć, nawet jeśli nie wiedziałam, dokąd. Wróciłam do domu i nie mogłam przestać się uśmiechać. Głupio, naprawdę głupio. Przecież to był tylko spacer. Tylko rozmowa. Jak odbierać te sygnały? Kuba pojawiał się na każdych zajęciach, ale już nie chował się w ostatnim rzędzie. Stawał rząd przede mną. Zawsze mówił „cześć”, czasem rzucił jakiś żart. Zdarzyło się nawet, że po zajęciach poszliśmy razem po kawę na wynos. Te rozmowy były lekkie, trochę niezręczne, ale jak na ludzi po trzydziestce, którzy nie mają czasu na gierki, i tak całkiem naturalne. Sylwia raz powiedziała mi: – No, ten twój przyjaciel to chyba nie bez powodu tak się kręci. – To nie jest mój przyjaciel – odpowiedziałam wtedy, może zbyt ostro. – My tylko gadamy czasem. – Aha. To tylko gadanie chyba mu się podoba – uśmiechnęła się porozumiewawczo. Chciałam się nie nakręcać. Nie sprawdzać, czy napisał, nie analizować, co miał na myśli. Mimo to czekałam. I kiedy raz nie przyszedł, cały dzień byłam rozdrażniona. Potem znów się pojawił, jak gdyby nigdy nic. – Przeziębiłem się trochę – rzucił, jakby to coś zmieniało. – Jasne, rozumiem – odpowiedziałam spokojnie, ale coś mnie wtedy ukuło. A później była ta niedziela, kiedy zaproponował wspólny spacer. Przyszłam na czas. On się nie zjawił. Nie odpisał na wiadomość. Dwie godziny później dostałam SMS-a: „Sorry, coś mi wypadło, zapomniałem dać znać”. Nie wpadłam w szał. Po prostu usiadłam w kuchni, wypiłam herbatę i poczułam się dokładnie tak, jak w Sylwestra. Wystarczyła krótka wiadomość, a wszystko znów wróciło do punktu wyjścia. Coś zamiast niczego Nie odpisałam mu przez dwa dni. Nie dlatego, że chciałam coś udowodnić. Po prostu nie miałam siły. Myślałam, że wreszcie coś się rusza, a tu znów ten sam scenariusz: zainteresowanie, iskra, zawahanie i chłód. Gdyby chociaż miał odwagę powiedzieć, że nie jest mną zainteresowany. Tymczasem wysłał kolejną wiadomość, jakby nic się nie stało: „Idziesz dziś na zajęcia?”. Poszłam. I naprawdę starałam się być neutralna. Nie zaczęłam rozmowy, nie szukałam spojrzeń. On za to podszedł po wszystkim. – Słuchaj... Wiem, że to nie było fajne z tym spacerem. Przepraszam. Miałem kiepski dzień i zawaliłem. Nie powinienem tak znikać. – W porządku – odpowiedziałam, choć nie było w porządku. – Nadal możemy pogadać czasem? Fajnie mi się z tobą rozmawia. Mogłam powiedzieć „nie”. Powinnam, być może. A jednak tylko skinęłam głową. Bo prawda była taka, że nawet to niedopowiedziane coś z Kubą było lepsze niż pustka. Czułam się głupio, wiedząc, że znów godzę się na ochłapy. Z drugiej strony... może nie każdy musi być od razu wielką historią. Może czasem ludzie są pogubieni. Może warto im dać chwilę. I tak zaczęliśmy się znowu spotykać – niby przypadkiem, niby bez zobowiązań. Bez wielkich gestów, bez planów. Bywało, że milczał dniami. Potem znów był obecny. Emocjonalny kalejdoskop. A ja w tym wszystkim próbowałam nie stracić samej siebie. Inne postanowienie na przyszły rok Minął prawie rok od tamtego Sylwestra. Spotykaliśmy się z Kubą regularnie, choć trudno było to nazwać związkiem. Nie pytał, z kim piszę, nie mówił, że tęskni, nie opowiadał o swoich lękach. A jednak był – raz w tygodniu, może dwa. Wspólne kawy, czasem film, czasem cichy spacer. Bez obietnic, bez planów na wakacje. I choć nie było między nami niczego oficjalnego, nie potrafiłam tego zakończyć. W grudniu zrozumiałam, że przez cały rok byłam w pół drogi. Między samotnością a relacją. Między nadzieją a rozczarowaniem. Nie byłam już tak zupełnie sama, ale też nie byłam czyjaś. Nikt nie pytał mnie, jak minął dzień, kiedy naprawdę było źle. Nikt nie przyniósł mi herbaty, kiedy chorowałam. Nikt nie wiedział, że czasem budzę się o czwartej nad ranem z poczuciem pustki. 31 grudnia znów spędziłam w domu. Tym razem nie w piżamie, ale w swetrze, z książką i kubkiem gorącego kakao. Telefon leżał obok, cichy. Kuba nie dzwonił. Może był gdzieś na imprezie, może sam. A może po prostu uznał, że nie warto się odezwać. Wtedy podjęłam nowe postanowienie. Nie szukać kogoś, kto mnie wypełni. Tylko być pełna sama dla siebie. Nie godzić się na pół-miłość, pół-zainteresowanie, pół-prawdę. Nie zadowalać się byciem „w miarę szczęśliwą”. Nowy rok nie musi zacząć się od nowego związku. Może zacząć się od nowej decyzji. O sobie. Iga, 32 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „W sylwestra przypadkiem zabrałam kurtkę mojej przyjaciółki. W taki sposób dowiedziałam się o podwójnej zdradzie” „Ucieszyłam się, gdy córka zapowiedziała przyjazd na ferie z rodziną. Nie podejrzewałam, że będę kulą u nogi” „Zauważyłem, że żona potajemnie wybiera pieniądze ze wspólnego konta. Długo milczałem, ale w końcu poznałem powód”