polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2025-11-20T12:12:43.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Podobno tylko południowcy mają gorący temperament. Faceci ze Skandynawii też dobrze rozgrzewają w jesienne wieczory”
items: „Mam 80 lat na karku i jestem sponsorką córki. Lubi wygodne życie i ciągle przychodzi do mnie po pieniądze”
items: „Miałem ochotę na kotleta z kurczaka w panierce, ale żona kazała mi jeść tofu. Nie wiem, jak długo to zniosę”
items: „Dla kasy związałam się ze starym grzybem i teraz pluję sobie w brodę. Koleżanki używają życia, a ja zmieniam pampersy”
items: „Moja córka kupuje nowe sweterki, a mi oddaje swoje stare łachy. Wstyd mi przed sąsiadkami, że noszę po niej ciuchy”
items: „Mój zięć co tydzień chodzi do lasu na grzyby, ale wraca z pustym koszykiem. Od razu wiedziałam, że coś tu śmierdzi”
items: „Moja teściowa jest jak anioł. Nie dość, że wysprząta mi całe mieszkanie, to jeszcze obiad ugotuje i zrobi zakupy”
items: „Moja wnuczka woli podróżować po świecie niż zostać matką. Chorwacja, Malediwy i inne Dubaje, a zegar biologiczny tyka”
items: „Żałuję, że dałam się namówić na kolejne dziecko. Rodzina jest ważna, ale teraz życie przelatuje mi między palcami”
items: „Mój teść to fleja i stary grzyb. W domu nawet palcem nie kiwnie, ale po przyjemności to pierwszy wyciąga rączki”

„Podobno tylko południowcy mają gorący temperament. Faceci ze Skandynawii też dobrze rozgrzewają w jesienne wieczory”
type: item
date: 2025-11-20T21:00:13.000Z
creator: Redakcja
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwa historia
description: „Oslo wyglądało jak z pocztówki – ciche, kolorowe, z zimnym powietrzem, które szczypało w policzki. A ja chodziłam jak zaczarowana. Erik stał się częścią mojej codzienności. Nie byliśmy parą, nie padły żadne deklaracje, ale wszystko między nami było podszyte niedopowiedzianym - my”.
encoded: Zawsze myślałam, że mężczyźni z południa są bardziej namiętni. Że to Włosi, Hiszpanie czy Grecy potrafią spojrzeniem podpalić atmosferę i zawładnąć sercem kobiety. A Skandynawowie? Kojarzyli mi się z dystansem, chłodem i lodowatym spojrzeniem. Nie spodziewałam się, że to właśnie mężczyzna z Norwegii wywróci mój świat do góry nogami. Wszystko zaczęło się od wymiany studenckiej i decyzji, by wyjechać na semestr do Oslo. Liczyłam na piękne widoki, spokój i dużo nauki. Zamiast tego dostałam coś znacznie intensywniejszego. I wcale nie chodzi tylko o temperaturę. Choć i ta momentami robiła się naprawdę wysoka. Pierwszy wieczór w Oslo Lot był opóźniony, a na lotnisku panował ten specyficzny północny chłód – niby wszystko działa, ale czuć, że jesteś daleko od domu. Odebrałam walizkę i wzięłam taksówkę do akademika. Na miejscu przywitała mnie koordynatorka, podała mi klucz i zniknęła, zostawiając mnie w obcym kraju, z obcymi ludźmi, w obcym pokoju. Wieczorem zeszłam do wspólnej kuchni, żeby zrobić sobie herbatę. I tam go zobaczyłam – wysokiego, jasnowłosego chłopaka w szarym swetrze, z książką pod pachą i uśmiechem, który nie pasował do stereotypu chłodnego Skandynawa. – Hej – powiedział, nalewając sobie wody do czajnika. – Nowa? – Tak. Przyleciałam dzisiaj z Polski – odpowiedziałam, starając się, żeby mój angielski brzmiał pewnie. – Jestem Erik. Mieszkam piętro wyżej. Jeśli będziesz czegoś potrzebować – zapraszam. Nie powiedział nic więcej, tylko skinął głową i wyszedł. A ja przez resztę wieczoru nie mogłam przestać o nim myśleć. Ciepło mimo mrozu Przez kilka dni widywałam Erika tylko przelotnie – w kuchni, na korytarzu, raz minęliśmy się na uczelni. Zawsze uśmiechnięty, uprzejmy, ale trzymał dystans. Jakby znał jakieś zasady, których ja jeszcze nie ogarnęłam. A potem przyszedł pierwszy piątkowy wieczór. Wspólna kolacja dla studentów z wymiany. Siedzieliśmy przy długim stole, piliśmy piwo, śmialiśmy się z językowych wpadek i dzieliliśmy opowieści o domach, z których przyjec…

AdobeStock313285628-1f2bb48-e1763635073777.jpeg
width: 1198
height: 800

„Mam 80 lat na karku i jestem sponsorką córki. Lubi wygodne życie i ciągle przychodzi do mnie po pieniądze”
type: item
date: 2025-09-21T20:00:53.000Z
creator: Listy do redakcji
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: Opowiadania
subject: prawdziwa historia
description: „Magda została z dwójką dzieci. Pomagaliśmy bardziej: opłacaliśmy większe mieszkanie, regulowaliśmy rachunki, wspieraliśmy, kiedy trzeba było. Jeśli coś dorobiłam, oddawałam. Kto miał jej pomóc, jeśli nie matka i ojciec? Bywały miesiące, że brakowało nam na lekarstwa, bo wszystkie środki poszły na pomoc córce, a do emerytury jeszcze zostało kilka tygodni”.
encoded: Słowa Beaty zraniły mnie głęboko. Nie miała prawa tak wypowiadać się o mojej córce. Magda tyle przeszła — najpierw rozpad pierwszego małżeństwa, potem drugie, też bez szczęśliwego finału. Jedynaczkę wychowywałam prawie sama. Potem doszły kłopoty z kręgosłupem. Czy jako matka nie powinnam pomagać, ile tylko mogę? Kogo mam wspierać, jeśli nie własne dziecko? Ta rozmowa nie daje mi spokoju Nie wypowiedziałabym tego na głos, ale czasami boję się, że mogła mieć rację. Zawsze stawiałam Magdę na pierwszym miejscu, wspierałam, aprobowałam jej wybory. Lecz sił powoli mi ubywa. Miałam dwadzieścia jeden lat, a Piotr dwadzieścia cztery, gdy urodziła się nasza córeczka, nasz oczekiwany dar. Była rozumna, utalentowana, ładna. Jako pierwsza w rodzinie dostała się na studia. Kiedy powiedziała, że wychodzi za mąż za chłopaka, z którym się spotyka, zamarło mi serce: – Madziu, to zły moment – próbowałam tłumaczyć. – Ty studiujesz, on ma tylko maturę. Jesteście z innych światów. – Mamo, kochamy się. Chcemy być razem – mówiła. Moje prośby nic nie zmieniły. Pobrali się, a dzień ich ślubu był dla mnie jednym z najtrudniejszych. Płakałam, ale nie ze wzruszenia, bo już coś przeczuwałam. Po ślubie szybko zaczęły się kłótnie o sposób spędzania czasu, wydatki, towarzystwo. Z mężem staraliśmy się wynagrodzić Magdzie to, czego jej brakowało. Zapraszaliśmy ich na obiady, dokładając dyskretnie drobne pieniądze. Nie chcieliśmy, by czuła się gorsza, bo jeszcze się kształciła i nie miała stałych dochodów. Narodziny wnuczki Gosi przyniosły chwilową poprawę, lecz nie trwało to długo. Po dekadzie ich małżeństwo się rozpadło. Magda została z córeczką sama, a Piotr i ja pomagaliśmy, ile mogliśmy. Opiekowaliśmy się wnuczką, kiedy chorowała, zabieraliśmy ją latem na wakacje. Zapraszaliśmy dziewczyny na święta i zawsze mieliśmy drobne prezenty. Po rozwodzie opłacaliśmy także czynsz za małe mieszkanie, w którym mieszkały, bo pensja córki, nawet z alimentami, nie wystarczała. Tym razem też nie trafiła Kilka la…

AdobeStock428803463-aac82ec-e1758097501393.jpeg
width: 1200
height: 799

„Miałem ochotę na kotleta z kurczaka w panierce, ale żona kazała mi jeść tofu. Nie wiem, jak długo to zniosę”
type: item
date: 2025-09-19T04:00:23.000Z
creator: Redakcja
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwa historia
description: „Myślałem, że to jakiś chwilowy kaprys, że jej się znudzi po tygodniu. Że może gdzieś coś przeczytała albo któraś koleżanka ją czymś zainspirowała. Jednak sprawy zaczęły iść za daleko”.
encoded: Zawsze lubiłem proste jedzenie. Nie potrzebowałem wyszukanych dań ani kuchni z pięciu kontynentów. Wystarczyło, że było porządnie doprawione, ciepłe i sycące. Jajecznica z boczkiem, pomidorowa z ryżem, kotlet w panierce z ziemniakami. Tak jadłem przez całe życie. Moja żona świetnie gotuje. Jak wchodzi do kuchni, to z reguły wiem, że za chwilę będzie coś dobrego. No, przynajmniej tak było przez większość naszego małżeństwa. Od jakiegoś czasu coś się jednak zmieniło. I nie chodzi tylko o przyprawy czy składniki. Chodzi o cały kierunek, w jakim to wszystko poszło. Na początku nie zwracałem na to większej uwagi. Myślałem, że to jakiś chwilowy kaprys, że jej się znudzi po tygodniu. Że może gdzieś coś przeczytała albo któraś koleżanka ją czymś zainspirowała. Jednak sprawy zaczęły iść za daleko. I nagle zorientowałem się, że to nie jest żaden eksperyment ani ciekawostka, tylko nowy porządek. Nie chcę, żeby to zabrzmiało, jakbym robił z igły widły. Nie jestem gościem, który wpada w histerię, bo coś na talerzu wygląda inaczej niż zwykle. Tylko w tej sytuacji ciężko udawać, że nic się nie dzieje. Miałem dość – Co na obiad? – zapytałem, ledwo zdjąłem buty. – Tofu w sosie sezamowym. Z ryżem i brokułami – odpowiedziała Aneta z kuchni, jakby to była najnormalniejsza rzecz na świecie. Zamarłem w przedpokoju, patrząc na swoje odbicie w lustrze. Tofu. Znowu. – A może... może zamówimy coś? – rzuciłem ostrożnie. – Albo ja coś przyniosę. Przypadkiem widziałem, że ten nowy bar z domowym jedzeniem ma dzisiaj w ofercie kotlety z kurczaka. Z ziemniakami. I mizerią. – Przypadkiem? – Aneta wychyliła się z kuchni z uniesioną brwią. – No wybacz, ale jakbym miał wybierać między brokułem a kotletem, to raczej nie muszę długo się zastanawiać. – Umawialiśmy się. Przez miesiąc nie jemy mięsa. Detoks. Zdrowie, pamiętasz? – A czy detoks oznacza brak smaku? – mruknąłem, podchodząc do kuchni. – Nie przesadzaj. Przyprawiłam. Dodałam czosnek, imbir, sos sojowy... – Imbir to ja dodaję do herbaty, jak mam …

mezczyzna-fot.-Getty-Images-Miljan-Zivkovic-1da8a78.jpg
width: 1200
height: 800

„Dla kasy związałam się ze starym grzybem i teraz pluję sobie w brodę. Koleżanki używają życia, a ja zmieniam pampersy”
type: item
date: 2025-09-17T18:00:27.000Z
creator: Redakcja
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwa historia
description: „Najpierw świeciłam im po oczach pierścionkiem i opowiadałam, jak to on zabiera mnie do SPA i że jak kichnę, to przynosi herbatkę z cytrynką. A teraz? Jak kichnie on, to ja biegnę do niego z mopem i tabletką na wzdęcia”.
encoded: Nie tak to sobie wyobrażałam. Miało być wygodnie, stabilnie, luksusowo. A tymczasem… śmierdzi. Dosłownie i w przenośni. Człowiek kupił sobie życie za pieniądze, a teraz siedzi w nim, jak w starym fotelu z wygniecionym siedzeniem i dziurą w oparciu. Za młodu mówiłam, że wolę płakać w drogim samochodzie niż śmiać się w autobusie. I rzeczywiście – płakałam. Tylko że teraz ani luksusowym samochodzie, ani śmiechu. Za to codziennie dźwigam zniedołężniałego męża z łóżka do łazienki i z powrotem. Koleżanki wrzucają zdjęcia z weekendów w Barcelonie, a ja? Pampers, termometr, kaszka z błonnikiem. I jeszcze ten dźwięk – trzask zamykanego pojemnika na zużyte pieluchy. Nie wiem, co mnie bardziej boli: kręgosłup czy świadomość, że przez tę całą kasę przegapiłam najlepsze lata życia. Wtedy wszyscy zazdrościli, dziś jakoś nikt nie chce się zamienić. Nie czułam się z tym dobrze – Pamiętasz, jak mówiłaś, że to będzie jak wygrana w totka? – zapytała mnie ostatnio Iwona, siorbiąc kawę i patrząc na mnie spod grzywki. – Pamiętam – przyznałam. Zamieszała herbatę z taką dokładnością, jakby chciała się upewnić, że nie powiem już nic głupszego. Milczała. A ja wiedziałam, że ona wie. Wszystkie wiedziały. Najpierw świeciłam im po oczach pierścionkiem i opowiadałam, jak to on zabiera mnie do SPA i że jak kichnę, to przynosi herbatkę z cytrynką. A teraz? Jak kichnie on, to ja biegnę do niego z mopem i tabletką na wzdęcia. – Ale wiesz… może to jednak nie było takie złe? No… miał pieniądze. Mieszkanie. Auto. – Iwona próbowała jakoś to ratować. Jakby mówiła o zepsutym jogurcie, którego może jeszcze nie trzeba wyrzucać. – Miał, Iwona. Miał. A teraz ma… pieluchomajtki i problemy z prostatą. Spojrzała na mnie ze współczuciem. Ona związała się z dwudziestoletnim chłopaku, który potrafi zatańczyć na stole i powiedzieć jej, że ma ładne oczy. A ja? Mam Zdziśka, który jak się do mnie ostatnio odezwał, to tylko po to, żeby zapytać, czy kupiłam nowe podkłady. – No i co ci powiem? – westchnęłam. – Nikt nie ob…

kobieta-fot.-Getty-Images-Tetiana-Strilchuk-883d7fe.jpg
width: 1200
height: 800

„Moja córka kupuje nowe sweterki, a mi oddaje swoje stare łachy. Wstyd mi przed sąsiadkami, że noszę po niej ciuchy”
type: item
date: 2025-09-17T14:00:35.000Z
creator: Redakcja
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwa historia
description: „Miałam już dość tego traktowania jak ubogiej ciotki. Czułam się niewidzialna. I nawet jeśli moja córka uważa, że mam wszystko, czego potrzebuję, to może najwyższy czas, żeby jej powiedzieć, co naprawdę o tym myślę”.
encoded: Nie jestem żadną modnisią, nie łudzę się. Jak człowiek całe życie przepracował, wychował dzieci i zawsze jakoś się trzymał fasonu, to boli, kiedy własna córka traktuje cię jak kontener na ciuchy. Kiedyś to ja kupowałam jej pierwsze bluzeczki, rajstopki, sweterki na zimę. Zawsze musiało być ładnie, porządnie, a jak się dało – i trochę z fasonem. A teraz? Teraz to ona robi zakupy, a mi wciska to, co jej się już znudziło. I nie, to nie są jakieś tam rzeczy do pracy w ogródku. To są te jej „markowe” łachy – za ciasne, za młodzieżowe, bez kształtu. – Mamuś, to jeszcze dobre, weź sobie. Po co ci nowe – mówi mi bez mrugnięcia okiem. A ja potem chodzę do sklepu po chleb w jej wypchanym golfie, co wygląda, jakby go pies przeżuł, i mijam sąsiadkę Danusię w nowej kurtce z wyprzedaży. Miałam już dość tego traktowania jak ubogiej ciotki. Czułam się niewidzialna. I nawet jeśli moja córka uważa, że mam wszystko, czego potrzebuję, to może najwyższy czas, żeby jej powiedzieć, co naprawdę o tym myślę. Lepiej się nie odzywać –Znowu w tym swetrze? – Danusia z naprzeciwka aż się zatrzymała przy śmietniku, z siatką w jednej ręce i spojrzeniem wwiercającym się we mnie jak w rentgenie. – A co, nieładny? – próbowałam się zaśmiać. Wełna niby włoska, ale jakaś taka szorstka. I pachniała… nie wiem, jak to ująć… cudzym perfumami. – Taki… młodzieżowy – rzuciła Danusia, podnosząc brwi. – Moja wnuczka też takie nosiła. Jak miała siedemnaście lat. Już miałam coś powiedzieć, ale zamilkłam. Bo co miałam tłumaczyć? Że to z „dostawy” od córki? Że znowu mi przywiozła torbę rzeczy, bo jej się „przejadły”? Nie. Nic nie powiedziałam. Uśmiechnęłam się kwaśno, skinęłam głową i wróciłam do klatki. W windzie poczułam, że coś mnie w tym swetrze uwiera. Jakby nie wełna, tylko upokorzenie. W domu nie wytrzymałam. Chwyciłam telefon i zadzwoniłam. – Coś się stało, mamo? – od razu zapytała. – Tak. Stało się. Mam już po dziurki w nosie twoich znoszonych szmatek. Nie jestem twoją szafą rezerwową. – Mamo, ale… przecież…

kobieta-fot.-Getty-Images-Valeria-Blanc-9c5979b.jpg
width: 1200
height: 800

„Mój zięć co tydzień chodzi do lasu na grzyby, ale wraca z pustym koszykiem. Od razu wiedziałam, że coś tu śmierdzi”
type: item
date: 2025-09-17T10:30:31.000Z
creator: Redakcja
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwa historia
description: „Koszyk leżał za furtką, jakby go tam specjalnie zostawił. A zięć? Gdy wyjrzałam dalej, zobaczyłam, jak wsiada do auta. W dresie, z czapką z daszkiem. Jakby nie do lasu, tylko do klubu fitness się wybierał”.
encoded: Mój zięć raz w tygodniu wychodził do lasu niby na grzyby. A wracał z pustym koszykiem i miną, jakby wrócił z misji ratunkowej, a nie z relaksującego spacerku między sosnami. – Nic nie ma, susza – powtarzał uparcie, chociaż tydzień wcześniej sama widziałam, jak sąsiadka wróciła z wiadrem prawdziwków tak wielkich, że jednego to by na steki starczyło. Ja już swoje wiem. Głupia nie jestem. I choć córka próbowała mnie zbywać: – Mamo, daj spokój, chłop chce odpocząć – to ja swoje podejrzenia miałam. I im dłużej Tomasz wracał z pustym koszykiem, tym więcej różnych scenariuszy zaczęło mi się układać w głowie. Powiem szczerze – mam bardzo bujną wyobraźnię. Tylko że tym razem to była intuicja. A ta mnie rzadko zawodzi. Coś mi tu śmierdziało W sobotę rano Tomasz jak zwykle się zerwał, zanim kogut zapiał, złapał wiklinowy koszyk i zniknął za drzwiami. Nawet nie zdążyłam zapytać, czy śniadania nie chce. Weronika wciąż spała, a ja, jak to ja – wstałam i od razu wzięłam się za swoje poranne rytuały: kawa, okno, lornetka. Nie, nie śledzę sąsiadów. Tylko czasem lubię sobie popatrzeć. A tego dnia, pół godziny po wyjściu zięcia, zobaczyłam coś dziwnego. Koszyk leżał za furtką, jakby go tam specjalnie zostawił. A zięć? Gdy wyjrzałam dalej, zobaczyłam, jak wsiada do auta. W dresie, z czapką z daszkiem. Jakby nie do lasu, tylko do klubu fitness się wybierał. – Weronika, wstawaj! – wbiegłam do pokoju córki. – Twój mąż nie na grzyby chodzi. – Mamo, co znowu...? – Sama widziałam. Koszyk zostawił za furtką i gdzieś pojechał. To mają być grzyby?! – Może jedzie do innego lasu? – Bez koszyka? Córka tylko przewróciła oczami i naciągnęła kołdrę na głowę. Nie odpuszczałam. Bo kiedy wrócił po trzech godzinach, nie miał ani jednego podgrzybka. – A co ty tak pachniesz? – zapytałam słodko. – Co...? Aaa, pewnie jakiś dezodorant mi się rozpylił w aucie... Weronika parsknęła śmiechem, ale mi nie było do śmiechu. Od tej chwili wiedziałam jedno – coś tu naprawdę śmierdzi. Wiedziałam, że trafiłam Od następn…

kobieta-fot.-Getty-Images-Elena-Mishina-7922bae.jpg
width: 1200
height: 800

„Moja teściowa jest jak anioł. Nie dość, że wysprząta mi całe mieszkanie, to jeszcze obiad ugotuje i zrobi zakupy”
type: item
date: 2025-09-17T08:00:36.000Z
creator: Redakcja
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwa historia
description: „Kiedy wpadła do nas po raz pierwszy, po prostu... wyciągnęła mopa spod zlewu, zakasała rękawy i zaczęła myć podłogę, jakby robiła to całe życie. Od tamtej pory minęło sześć lat. I wciąż nie wiem, czy ona naprawdę jest aniołem, czy ja po prostu coś przegapiłam. Bo to wszystko czasem aż zbyt pięknie wyglądała”.
encoded: Nigdy nie wierzyłam w cudowne teściowe. Wszyscy mówili: – Zobaczysz, teściowa to wróg numer jeden. Będziesz się z nią użerać o wszystko, od sposobu obierania ziemniaków po to, czy twoje dziecko ma odpowiednio ubrane skarpetki. Moja mama też ostrzegała – z ironią, ale jednak: – Prędzej diabeł się nawróci, niż teściowa pokocha synową. A potem poznałam mamę Marka. I zupełnie nie wiedziałam, co z tym zrobić. Bo moja teściowa nie pasowała do żadnego z tych ostrzeżeń. Kiedy wpadła do nas po raz pierwszy, po prostu... wyciągnęła mopa spod zlewu, zakasała rękawy i zaczęła myć podłogę, jakby robiła to całe życie. A ja? Stałam w kuchni jak ostatnia idiotka, nie wiedząc, czy mam się cieszyć, czy wstydzić. Od tamtej pory minęło sześć lat. I wciąż nie wiem, czy ona naprawdę jest aniołem, czy ja po prostu coś przegapiłam. Bo to wszystko czasem aż zbyt pięknie wygląda. Nie musiałam palcem kiwnąć Zerwałam się z łóżka, gdy tylko usłyszałam, jak drzwi wejściowe skrzypią. Podeszłam do kuchni i już po zapachu wiedziałam, kto przyszedł. – Rosołek już się gotuje, Edytko – powiedziała Basia, mieszając w garnku z miną babci z reklamy przypraw. – Mamo, ale przecież miała wcześniej dać znać, że wpadniesz – próbowałam nie brzmieć, jakbym była zła, choć trochę byłam. – A tam, mówiłam Markowi, żeby ci przekazał, że zajrzę. Mówił coś? – Mówił... że może, ewentualnie, jeśli nie zapomni, to przekaże. Czyli nie – westchnęłam. – Oj, ten mój syn! Jakby mu w głowie coś poza pracą było. Nie martw się, Edytko. Ja tylko na chwilkę. Tylko zrobię rosół, ogarnę łazienkę, bo widziałam, że ręczniki ktoś znowu porozrzucał, i już mnie nie ma. – Mamo, mogę to zrobić sama – rzuciłam nieśmiało. – Wiem, że możesz. Po co masz się męczyć, jak ja to lubię? – uśmiechnęła się szeroko, zupełnie szczerze. Albo dobrze udawała. Usiadłam przy stole, nieco zbita z tropu. To nie tak, że jej nie lubiłam. Jednak kiedy ktoś regularnie ogarnia ci mieszkanie lepiej niż ty sama – trudno się nie czuć... dziwnie. – A jak tam w pracy? …

kobieta-fot.-Getty-Images-Milan-Markovic-19b8e13.jpg
width: 1200
height: 800

„Moja wnuczka woli podróżować po świecie niż zostać matką. Chorwacja, Malediwy i inne Dubaje, a zegar biologiczny tyka”
type: item
date: 2025-09-17T04:30:19.000Z
creator: Redakcja
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwa historia
description: „W czwartek rano zaprosiłam ją na kawę. Przyszła, bo pewnie myślała, że mam dla niej jakiś prezent na drogę. A ja wyciągnęłam zdjęcia. Z porodówek. A obok położyłam broszurkę z kliniki leczenia niepłodności”.
encoded: Nigdy nie rozumiałam, co ludzie widzą w tych Malediwach. Leżeć całymi dniami na plaży jak klops, smarować się olejkiem i gapić w błękit – to ma być życie? Moja wnusia już trzy razy tam była. A w międzyczasie Chorwacja, Portugalia, Tajlandia. A dziecka jak nie było, tak nie ma. – Czas nie stoi w miejscu – powtarzałam jej co niedzielę przy rosole. – Urodzisz mi prawnuka czy będziesz tylko po lotniskach biegać? A ona się zawsze śmiała, jakby to był jakiś dowcip, że ma 32 lata, a nadal chodzi sama spać. Tylko że zegar tyka, i to nie zegar, tylko cała bomba z opóźnionym zapłonem. Ja w jej wieku już miałam trójkę. I jakoś żyję. Przecież teraz „kariera”, „rozwój osobisty” i „self-care”. Bzdury na kiju. A prawda jest taka, że niedługo to będzie mogła co najwyżej adoptować kota. Rozmowa, którą odbyłyśmy w zeszły piątek, to było coś, czego Jagoda na długo nie zapomni… Powiedziałam, co myślę – Babciu, tylko wpadłam na chwilę, zaraz lecę na lotnisko – powiedziała, wchodząc do kuchni z tą swoją walizką na kółkach. – A gdzie tym razem? Na Księżyc? – odparłam, odkładając łyżkę od zupy. – Do Portugalii. Surfować – rzuciła, jakby mówiła „jadę po ziemniaki”. – W twoim wieku to się surfuje po porodówce, a nie po falach – mruknęłam. – Babciu, no błagam cię… – jęknęła, rozpinając kurtkę. – Jeszcze się nie zaczęła rozmowa, a ty już z tym samym. – Bo rozmowa nie zaczęła się wczoraj, tylko dziesięć lat temu. I cały czas jest taka sama: ty jeździsz, a ja się pytam, kiedy dziecko. – Babciu, ale ja mam inne priorytety. – Priorytety?! Dziecko to nie kwestia priorytetu, tylko natury. Zegar biologiczny nie czeka na bilety lotnicze w promocji! – A ja nie czekam na życie, które nie jest moje – powiedziała twardo, patrząc mi prosto w oczy. – To nie chodzi o ciebie. Chodzi o rodzinę. O ciągłość pokoleń! – Podniosłam głos. – Babciu, kocham cię, ale nie będę rodzić dziecka, żebyś mogła pochwalić się sąsiadkom! – Nie dla sąsiadek, tylko dla siebie! Bo jak ci się znudzi to twoje surfowanie, to może być …

kobieta-fot.-Getty-Images-Viktoria-Korobova-6c704ea.jpg
width: 1200
height: 800

„Żałuję, że dałam się namówić na kolejne dziecko. Rodzina jest ważna, ale teraz życie przelatuje mi między palcami”
type: item
date: 2025-09-16T15:30:53.000Z
creator: Redakcja
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwa historia
description: „Coraz częściej budziłam się w środku nocy z gulą w gardle, z poczuciem straty. Straty siebie. Czułam, że przegapiłam coś ważnego – nie wydarzenie, nie moment – ale całe możliwe życie”.
encoded: Jeszcze dziesięć lat wcześniej wyobrażałam sobie zupełnie inne życie. Widziałam siebie na lotnisku, z biletem do Sydney i plecakiem przewieszonym przez ramię. Uśmiechniętą, wolną, z poczuciem, że świat stoi przede mną otworem. Wierzyłam, że wszystko jest możliwe, a czas będzie po mojej stronie. A tymczasem siedziałam na kanapie w poplamionym dresie, z kubkiem zimnej kawy. Trójka dzieci. Dom, który nigdy nie był do końca ogarnięty. Lista rzeczy do zrobienia, której nie dało się zamknąć nawet w trzech dobach. Kochałam ich. Oczywiście, że kochałam. Ale coraz częściej budziłam się w środku nocy z gulą w gardle, z poczuciem straty. Straty siebie. Czułam, że przegapiłam coś ważnego – nie wydarzenie, nie moment – ale całe możliwe życie. Teściowa nas namawiała. A ja zgodziłam się na trzecie dziecko, bo było mi łatwiej przytaknąć niż postawić granicę. Bo miałam nadzieję, że potem znów przyjdzie czas na mnie. Nie przyszedł. A ja coraz częściej czułam, że życie przelatuje mi między palcami. Spojrzałam na siebie – Mamo, gdzie jest mój piórnik?! – zawołał Staś z przedpokoju. – A skąd mam wiedzieć? – odkrzyknęłam, nie odrywając wzroku od patelni. – Wczoraj zostawiłeś go przy stole! – Nie ma go tu! – jęknął. – Poszukaj w plecaku. Albo pod łóżkiem. Albo w swoim wiecznie rozbebeszonym pokoju! – podniosłam głos. Julka zaczęła płakać. Mała też się obudziła i zaczęła marudzić w łóżeczku. Zmieszane zapachy przypalonej jajecznicy i płynu do płukania przytłoczyły mnie bardziej niż poranny hałas. W kuchni panował chaos. Mąż już wyszedł do pracy. Jak zawsze, „musiał się śpieszyć”. – Mamo, a ty się dziś nie ubierasz? – zapytała Julka cicho, wycierając nos w rękaw bluzki. Spojrzałam na siebie. Stary dres, niedopite kakao, rozmazany tusz pod okiem. – Ubrałam się. – A co dziś na obiad? – dopytywał Staś, wracając z piórnikiem w dłoni. – Zupa – burknęłam. – I nie pytaj o deser, bo nie mam siły nawet pomyśleć. Wyszli. Drzwi się zatrzasnęły, a w mieszkaniu zapanowała cisza. Usiadłam przy stole i op…

kobieta-fot.-Getty-Images-PeopleImages-b233121.jpg
width: 1200
height: 800

„Mój teść to fleja i stary grzyb. W domu nawet palcem nie kiwnie, ale po przyjemności to pierwszy wyciąga rączki”
type: item
date: 2025-09-16T14:00:24.000Z
creator: Redakcja
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwa historia
description: „Całe dnie przesiaduje w szlafroku, gapiąc się w telewizor. Do pomocy w domu? Ani myśli. Ale jak się gdzieś szykuje kawałek ciasta albo jakaś panna mignie w telewizji, to zaraz się ożywia”.
encoded: Nigdy nie chciałam mieszkać z teściami. Jednak los ma to do siebie, że śmieje się w twarz naszym planom. Koniec końców wylądowałam w domu stetryczałego dziada w kapciach z powypychanymi palcami. Całe dnie przesiaduje w szlafroku, gapiąc się w telewizor. Do pomocy w domu? Ani myśli. Ale jak się gdzieś szykuje kawałek ciasta albo jakaś zmysłowa panna mignie w telewizji, to zaraz się ożywia. I najgorsze – jak już teściowa usiądzie z herbatą, wykończona po sprzątaniu, gotowaniu i dogadzaniu temu capowi, to on z tekstem: – Zośka, zrób mi masaż stóp... No szlag by to trafił. I wiecie co? Chyba czas coś z tym zrobić. Miałam dość – Coś ty tam znowu nagotowała? – dobiegło z salonu, gdzie teść leżał jak wyrzucony rekin na plaży. – Kapuśniaczek, Karolku, tak jak lubisz – teściowa wychyliła się z kuchni, cała w fartuchu, z rozwianym kokiem. – Znowu kapuśniak? A nie mogłaś czegoś normalnego? – burknął, nie ruszając się ani o centymetr. – To może sam coś ugotujesz, co? – wtrąciłam się z kanapy, krzyżując ręce na piersi. – Bo twoja Zośka to już chyba siódmy raz w tym tygodniu zmywa po twoich „obiadowych fanaberiach”. – Oho ho, widzę, że synowa znowu ma okres – teść westchnął teatralnie. – Mam oczy. I jak patrzę, jak leżysz na tym fotelu całymi dniami i nawet palcem nie kiwniesz. – Jowita... – teściowa spojrzała na mnie z wyrzutem. – A ty się, mamo, ogarnij – powiedziałam szczerze. – Przepraszam, ale mam dość. Teść nie potrafi nawet po sobie szklanki od herbaty wynieść, a ty mu jeszcze paznokcie obcinasz jak małemu chłopcu. Może byś zaczęła żyć jak kobieta, a nie służąca? – On już taki jest... – wymamrotała teściowa, spuszczając wzrok. – A właśnie, że czas najwyższy, żeby przestał być – rzuciłam i wstałam. – Bo jak nie, to ja mu zrobię rewolucję. A zaczniemy od dzisiaj. – Rewolucję? A ty kto, żeby się tak panoszyć? – zaśmiał się teść. – Od dzisiaj twoja zmora. Coś we mnie pękło –Może byś mi jeszcze tę skarpetę zszyła? Ta prawa się zaczęła pruć przy palcu – zawołał teść, nadal nie r…

kobieta-fot.-Getty-Images-DragonImages-0b29983.jpg
width: 1200
height: 800