Zawody dla kobiet – które są najlepiej opłacalne? Dowiedz się więcej na temat pracy kobiet
Przyjęło się, że istnieją określone zawody dla kobiet oraz zawody dla mężczyzn. Jednakże z biegiem czasu odchodzi się od tej teorii i te same zawody wykonywać mogą obie płcie. Nie warto w tej sprawie kierować się stereotypami. Mówi się, że najlepiej opłacalnymi zawodami dla kobiet są: lekarka, programistka czy psycholożka.
Kobiety w obecnych czasach sprawdzają się na każdym stanowisku dzięki ich umiejętnościom, cechom oraz wykształceniu. Dodatkowo na rynku dużo jest interesujących ofert dotyczących ciekawych zawodów dla kobiet, w których to właśnie one wybierają preferowane zajęcie, ze względu na swoje zainteresowania. Spis treści: Najlepiej płatne zawody dla kobiet w Polsce Najlepiej opłacalne zawody dla kobiet na świecie Zawody dla dziewczyn i kobiet Ciekawe zawody dla dziewczyn i kobiet Praca dla kobiet po 50 roku życia Jaka praca dla kobiet w ciąży? Najlepiej płatne zawody dla kobiet w Polsce Najlepiej płatne zawody dla kobiet w Polsce są przyszłościowe. Są to takie zawody, które są popularne i mają ciągły wzrost zapotrzebowania pracowników. Wynagrodzenia są wtedy stosunkowo wyższe. W takim razie, jeśli masz odpowiednie wykształcenie oraz zależy ci na dobrze płatnym zawodzie dla kobiet, to zalecamy ci rozejrzeć się w tych branżach: Zawody HR – Specjalista ds. Rekrutacji, HR Business Partner, Zawody kreatywne – Projektantka, Designerka, Tatuażystka, Zawody w IT – Programistka, E-commerce i digital – Content Media Manager, Social Media Manager, Księgowość i podatki – Menedżer ds. Podatków, Główna księgowa, Księgowa, Samodzielna księgowa. Najlepiej opłacalne zawody dla kobiet na świecie Jeśli chodzi o najlepiej opłacalne zawody dla kobiet na świecie, to wykaz ten prezentuje się następująco: Kadra zarządzająca. Lekarka. Farmaceutka. Inżynierka IT. Architektka oraz projektantka wnętrz. Psycholożka. Programistka. Analityczka kredytowa, finansowa oraz biznesowa. Specjalistka ds. ludzkich zasobów. Adwokatka oraz radca prawny. Zawody dla dziewczyn i kobiet Istnieją branże, gdzie królują kobiety i nikt nie ma wątpliwości, że tak być powinno. Wynika to z tego, że w tych zawodach dla kobiet wykazują się one większą cierpliwością oraz empatią. W niektórych przypadkach można spotkać tam mężczyznę, lecz raczej w charakterze klienta. Zawody, w których sprawdzą się kobiety to: Sekretarka – kobiet bez trudu łączą kilka zadań jednocześnie oraz dbają o porządek i organizację miejsca pracy. Przedszkolanka – kobiety są bardziej wyrozumiałe i cierpliwe do dzieci, posiadają instynkt macierzyński. Sprzątaczka – kobiety lepiej zajmują się domem, obowiązki domowe przychodzą im łatwiej. Mężczyźni również dbają o dom, lecz zdecydowanie rzadziej, bądź nieporadniej. Pielęgniarka – ten zawód dla kobiet przeważa wśród nich, ponieważ widząc mężczyznę w kitlu, od razu na myśl przychodzi, że jest lekarzem. Instruktorka pilatesu – kobiety są bardziej wygimnastykowane od mężczyzn, a podopiecznym łatwiej jest ćwiczyć przy kobiecie, niż przy mężczyźnie. Kosmetyczka – stylizacja paznokci, zabiegi upiększające, makijaż czy fryzury są chlebem powszednim dla kobiet. Stewardessa – praca dostępna dla kobiet i mężczyzn, choć przeważa w tej kwestii płeć piękna. Asystentka stomatologiczna – w pracy asystentki stomatologicznej przeważnie występują kobiety, gdyż są bardziej zorganizowane. Ciekawe zawody dla dziewczyn i kobiet Jeśli jesteś osobą, której nie zależy na wysokiej płacy, a na zawodzie dla kobiet, który jest bliski twojemu sercu, to weź pod uwagę poniższe zawody: Spedytorka, Archiwistka, Kosmetolożka, Agentka celna, Coach, Mentorka. Praca dla kobiet po 50. roku życia Kobiety, które zostały pozbawione pracy po 50. roku życia, często nie wiedzą, gdzie szukać kolejnego zatrudnienia. W obecnych czasach rekrutacja przebiega przez Internet, dlatego dobrze, aby kobieta szukająca pracy po 50-ce, była na ten temat obeznana. Często niestety nie ma miejsc w placówkach pracowniczych dla kobiet starszych, więc zdarza się, że będą one musiały się przebranżowić. Wiele pracodawców nie chce zatrudniać osób starszych, ponieważ wiąże się to z obawą wynikającą z trudności przystosowania się do nowej technologii. Jednakże my wychodzimy z propozycją pomocy i podpowiadamy, co pomoże w związku z szukania odpowiedniego zawodu dla kobiet: wykłady tworzenia CV, kursy zawodowe, oferty pracy za granicą. Przyszłościowym zawodem dla kobiet po 50 roku życia jest opiekunka osób starszych. Praca ta ma ogromny potencjał, a zapotrzebowanie na opiekunki jest duże. Najlepiej sprawdza się zawód dla kobiet, jakim jest opiekunka za granicą, ponieważ możesz zarobić więcej, jednocześnie nie bojąc się o przyszłość. Jaka praca dla kobiet w ciąży? Kobieta w ciąży musi przestrzegać pewnych zasad miejsca pracy. Ciężarna musi mieć odpowiednie, wygodne krzesło, odpowiednią pozycję do siedzenia, czy oświetlenie. Każda kobieta inaczej przechodzi ciążę, więc tak naprawdę pracować może w swoim zawodzie dla kobiet, póki zdrowie jej na to pozwoli. Przedstawimy ci propozycje, jakiego zawodu dla kobiet nie powinna wykonywać ciężarna: miejsca szkodliwe, z czynnikami biologicznymi, czyli pogotowie medyczne, szpital lub laboratorium, miejsca, w których są pola elektromagnetyczne i promieniowanie jonizujące, prace na wysokościach, miejsca ze szkodliwymi substancjami chemicznymi. Czytaj także: Praca jako opiekun medyczny – na czym polega? Jakie cechy powinien mieć? Ile zarabiają recepcjonistki? Jakie są ich obowiązki? Ile zarabia opiekunka do dziecka? Jakie stawki obowiązują?
Praca na statku – wymagania, rekrutacja, zarobki. Dowiedz się więcej
Praca na statku jest z pewnością jedną z ciekawszych zawodów. Osoby wykonujące jakiekolwiek zajęcie na statku, liczyć mogą na atrakcyjne zarobki. Praca ta daje szerokie możliwości wyboru, ponieważ wachlarz dostępnych stanowisk, takich jak marynarz, bosman czy recepcjonista, przyprawia o zawrót głowy!
Jakakolwiek praca na statku mierzy się z odpowiedzialnością. Możesz pracować na statku wycieczkowym tudzież pasażerskim, bądź na zaopatrzeniowym. Jednakże każdy zawód wymaga ciągłego kształcenia się oraz nawet kilkumiesięcznej rozłąki z najbliższymi. Dowiedz się, czy gra jest warta świeczki. Spis treści: Jak wygląda praca na statku? Praca na statku – stanowiska Wymagania do pracy na statku Praca na statku – zarobki Zalety i wady pracy na statku Jak napisać CV i list motywacyjny? Jak wygląda rekrutacja? Co po rekrutacji? Jak wygląda praca na statku? Pracownicy na statku mają wydzielone dwu lub trzyosobowe kajuty z osobnym miejscem do spożywania posiłków. Dodatkowo mają zakaz korzystania z atrakcji dla gości. Dzień roboczy trwa około 10 godzin, wliczając przerwy. Praca na statku to nie tylko współpraca z gośćmi, ale i nawigowanie, sterowanie oraz wsparcie marynarzy. Ponadto pracownicy statku są zatrudnieni w salonach fryzjerskich, do obsługi eventów czy w spa. Wiek pracowników szacuje się na od 20 do 40 lat i przeważają tu mężczyźni, gdyż kobiety zatrudniane są do wcześniej wspomnianych prac w sekcji pielęgnacyjnej. Goście, jak i pracownicy statku, są różnej narodowości, więc trzeba dbać o odpowiednie relacje. Panuje tu dyscyplina. Dla pracowników statku dostępne są pomieszczenia do spędzania wolnego czasu, lecz goście nie mają do nich wstępu, ponieważ załoga nie może mieć żadnych bliższych relacji z pasażerami. Najczęściej rekrutuje się kucharzy, kelnerów, opiekunów medycznych, nianię czy muzyków, gdyż zdarza się ich deficyt. Przed podjęciem pracy na statku należy udać się do lekarza, by wykonać obowiązkowy test narkotykowy. Praca na statku – stanowiska Załoga to podstawa każdego statku. Odpowiedni marynarze oraz pomocnicy dbają o funkcjonowanie łodzi, by prawidłowo działały np. maszyny. Pracownicy statku dzielą się na dwa obozy, które zależą od kwalifikacji oraz określonych umiejętności. Reszta załogi statku obsługuje gości. Załoga pokładowa Kapitan, Starszy oficer, Asystent pokładowy, Starszy marynarz, Marynarz, Młodszy marynarz, Bosman, Praktykant pokładowy. Załoga maszynowa Pierwszy mechanik statku, Mechanik, Elektryk, Magazynier maszynowy, Asystent maszynowy, Asystent elektryka, Motorzysta, Młodszy motorzysta, Praktykant motorzysty. Obsługa gości Kucharz, Kelner, Firma sprzątająca, Pokojówki, Masażyści, DJ, Lekarze, Barman, Recepcjonista, Fotograf, Fryzjer itp. Wymagania do pracy na statku Jeśli chcesz ubiegać się o pracę na statku, powinnaś wiedzieć, że wymagane jest: mieć ukończone 21 lat, jeśli chodzi o rejsy oceaniczne, mieć ukończone 18 lat, jeśli chodzi o rejsy rzeczne, znać język angielski, posiadać ważny paszport, mieć roczne doświadczenie na wybrane stanowisko, posiadać kulturę osobistą, umieć pracować w stresowych sytuacjach, umieć pracować z ludźmi, umieć pracować w grupie. Podpowiadamy, że powinnaś ciągle poszerzać swoją wiedzę odnośnie języka angielskiego oraz (w przypadku lekarzy czy pielęgniarek) poszerzać wiedzę na temat kariery zawodowej. Ponadto praca na statku na jednym stanowisku czasem wymaga kompetencji pracy na innym, więc jeśli na myśl przychodzi ci aplikować na statek, to powinnaś wziąć to pod uwagę, zanim przystąpisz do rekrutacji. Praca na statku – zarobki Wynagrodzenia pracowników statku są wysokie, lecz nie rekompensuje to rozłąki z rodziną. Kwoty podane są w dolarach. Tak więc przykładowo ze względu na stanowisko zarabiać możesz jako: Kapitan statku – ponad 5 800 dolarów, Szef kuchni – około 2 000 dolarów, Pierwszy oficer – około 4000 dolarów, Asystenci sprzątaczki czy kelner barowy – od 1 500 do 2 000 dolarów, Barman, kelner restauracji, recepcjonista – od 2 000 do 2 500 dolarów, Restauracja, panie sprzątające – od 2 500 do 3 500 dolarów, Szefowie działów – ponad 3 500 dolarów, Marynarz – od 1 100 do 2 000 dolarów, Starszy marynarz – od 1 300 do 2 200 dolarów, Oficer – 3 000 dolarów, Starszy oficer – od 5 000 do 7 000 dolarów. Zalety i wady pracy na statku Praca na statku tak jak każda inna posiada wady oraz zalety. Warto, abyś przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji, poznała specyfiki danej pracy czy stanowiska, byś nie traciła swojego czasu oraz czasu rekrutera. Wady pracy na statku praca bez przerwy, 7 dni w tygodniu, małe kabiny, które trzeba dzielić ze współlokatorem, co daje brak prywatności, rozłąka z rodziną, praca przy każdej pogodzie, praca nieodpowiednia dla osób z chorobą morską, monotonność. Zalety pracy na statku wysokie zarobki, zwiedzanie świata, możliwość poznania wielu osób, brak opłat za zakwaterowanie, możliwości awansu. Jak napisać CV i list motywacyjny? Jeśli chodzi o CV do pracy na statku, to koniecznie musisz napisać je na komputerze, gdyż taki dokument pisany odręcznie nie jest brany pod uwagę. Pamiętaj, aby było stworzone w języku angielskim! Błędy ortograficzne lub gramatyczne nie są dopuszczalne. CV Nie może być za krótkie ani za długie, więc szacuje się, że powinno wynosić 2-3 strony. CV oraz list motywacyjny do pracy na statku powinny być dostosowane do konkretnego stanowiska. Obowiązkowe jest, abyś uwzględniła swoje doświadczenie zawodowe, wykształcenie oraz umiejętności. Warto, abyś wspomniała również o obowiązkach, jakie były powierzane cvi w poprzedniej pracy, przyznane nagrody lub certyfikaty. Jeśli chodzi o wykształcenie, to powinnaś umieścić je tak, by zacząć od tego najwyższego. Ponadto zalecamy, żebyś wymieniła języki, jakimi się posługujesz i zaznaczyć stopień zaawansowania. Dobrze widziane będą dołączone referencje, załączone w liście motywacyjnym lub w CV. Tak przygotowaną aplikację do pracy na statku wysyłasz się do agenta rekrutującego lub managera firmy wycieczkowej. Jak wygląda rekrutacja? Jeśli posiadasz odpowiednie kwalifikacje oraz wymagania do pracy na statku, których oczekuje przyszły pracodawca, wtedy możesz aplikować na dane stanowisko. Kobiety powinny mieć schludnie uczesane włosy, bez kolczyków na twarzy, a mężczyźni powinni być krótko ostrzyżeni również bez kolczyków na twarzy i bez widocznych tatuaży. Jeśli uda ci się dostać na dalszy etap, to zostajesz zaproszona na rozmowę kwalifikacyjną przez telefon lub na Skypie. Poniżej zebrałyśmy kilka wskazówek, które przydadzą się podczas spotkania z przyszłym pracodawcą do pracy na statku, zatem warto mieć przy sobie: CV w języku angielskim, List motywacyjny napisany w języku angielskim, Zaświadczenie o niekaralności, Dyplom oraz świadectwo ukończenia szkół, Referencje napisane w języku angielskim, Kopię ważnego paszportu. Co po rekrutacji? Po pozytywnym ukończeniu rekrutacji dotyczącej pracy na statku otrzymujesz certyfikaty. Musisz wtedy wyrobić książeczkę żeglarską oraz certyfikat STCW (Proficiency in Maritime Security Awareness). Następnym krokiem do pracy na statku jest to, abyś zgłosiła się do ambasady USA znajdującej się w Krakowie, celem uzyskania wizy C-1/D. Posiadanie wizy jest niezbędne. Ostatnim etapem kończącym rekrutację jest uzyskanie świadectwa zdrowia miesiąc przed rozpoczęciem pracy na statku. Czytaj także: Praca w straży granicznej – jak wygląda, etapy rekrutacyjne, obowiązki. Jak się dostać? Praca jako opiekun medyczny – na czym polega? Jakie cechy powinien mieć? Praca w Służbie Celnej – obowiązki, etapy rekrutacji, zarobki. Kim jest celnik?
Praca jako opiekun medyczny – na czym polega? Jakie cechy powinien mieć?
Praca opiekuna medycznego jest bardzo odpowiedzialna i coraz bardziej popularna. Zawód ten powstał, gdy w szpitalach zaczęło brakować pielęgniarek oraz pielęgniarzy. Ludzi chorych i potrzebujących wciąż przybywa, a opiekun medyczny ma za zadanie kompleksowo zająć się pacjentem. Dowiedz się więcej, na czym polega jego praca!
Zapotrzebowanie na opiekunów medycznych wciąż rośnie nie tylko w Polsce, ale również za granicą. Mają oni ogromny wpływ na zapewnienie komfortu życia ludziom objętych opieką. Zawód ten jest przyszłościowy i ciągle się rozwija. Spis treści: Opiekun medyczny – praca Ile zarabia opiekun medyczny? Obowiązki opiekuna medycznego Jak zostać opiekunem medycznym? Opiekun medyczny – miejsca pracy Opiekun medyczny – praca Zawód opiekuna medycznego jest nowym zawodem w świecie medycyny. By nim zostać, należy kształcić się w szkołach policealnych. Opiekun medyczny w profesjonalny sposób zajmuje się pomocą chorej osobie poprzez zaspokajanie jej podstawowych potrzeb. Musi umieć rozpoznawać problemy chorego. Pacjentami są osoby w różnym wieku, ale przeważnie są to osoby starsze. Ponadto opiekun medyczny pomaga personelowi szpitala podczas zabiegów pielęgnacyjnych. Osoba, która ubiega się o pracę opiekuna medycznego, musi posiadać szereg cech, które dostosowane są do tego zawodu: empatyczność, umiejętność pracy w zespole, praca pod presją czasu, dobra zdolność komunikacyjna, dojrzałość emocjonalna, odporność na trudne sytuacje i stres, cierpliwość i wytrwałość, życzliwość, spostrzegawczość, gotowość do niesienia pomocy, dyspozycyjność, uczciwość, dyskrecja. Ile zarabia opiekun medyczny? Miesięczne wynagrodzenia opiekuna medycznego szacuje się na około 2 380 złotych brutto. Jednak zarobki mogą się wahać również między 2 210 złotych, a 2 900 złotych. Czyli reasumując: najniższe wynagrodzenie – poniżej 2 210 złotych, średnie wynagrodzenie – 2 380 złotych, najwyższe wynagrodzenie – powyżej 2 900 złotych. Osoby wykonujące ten zawód poszukiwane są również za granicą, więc warto kształcić się w tym kierunku, jeśli chciałoby się zostać opiekunem medycznym, gdyż praca za granicą daje większe możliwości i zarobki. Obowiązki opiekuna medycznego Praca opiekuna medycznego jest szczególnie ważna, gdyż odgrywa ona ważną rolę w systemie ochrony zdrowia. Głównymi jego obowiązkami są: wykonywanie zabiegów higienicznych, rozpoznawanie problemów osób chorych i niesamodzielnych, współpraca z pielęgniarką, nawiązywanie kontaktów międzyludzkich z osobami chorymi i niesamodzielnymi, konserwacja oraz dezynfekcja przyborów i narzędzi stosowanych do wykonywania zabiegów. Opiekun medyczny ma również za zadanie dbać o czynności pielęgnacyjne, tzn. o te, które oddziałują bezpośrednio na ciało pacjenta. Może to być odżywianie, higiena, poruszanie się. Osoba wykonująca tę pracę ma wpływ na osoby objęte opieką i poprzez swoją pomoc, u pacjentów zwiększa się samodzielność oraz komfort życia. Opiekun medyczny cechować się musi zaufaniem publicznym, by pacjenci mogli z nim współpracować. Jak zostać opiekunem medycznym? Podopiecznym opiekuna medycznego jest osoba, która niezdolna jest do samoopieki, którego bezpieczeństwo należy właśnie do opiekuna. Wymagane są od niego odpowiednie kwalifikacje do wykonywania usług opiekuńczych. Natomiast gminne ośrodki zdrowia ustaliły, że zakres czynności usług opiekuńczych nie odnosi się do jakości i kwalifikacji opiekuna. Jednakże opiekun medyczny, który ma za zadanie opiekować się pacjentami w szpitalach, w domach pomocy społecznej, czy w hospicjach, musi być przeszkolony oraz musi skończyć odpowiednią szkołę. Opiekun medyczny – miejsca pracy Opiekun medyczny pracować może samodzielnie, w domu lub może wspierać pielęgniarki. Ponadto znajdzie się dla niego miejsce w: ośrodkach rehabilitacyjnych, domach pomocy społecznej, prywatnych klinikach, hospicjach, sanatoriach, szpitalach, niepublicznych zespołach opieki zdrowotnej. Zawód ten niesie również za sobą pewne zagrożenia, szczególnie na płaszczyźnie emocjonalnej. Pomoc drugiemu człowiekowi bywa wyczerpująca i wymagająca. Czytaj także: Praca jako asystentka stomatologiczna – obowiązki, miejsce zatrudnienia, zarobki. Dowiedz się więcej Praca w Rossmannie – jak wygląda? Dowiedz się więcej o rekrutacji Ile zarabiają recepcjonistki? Jakie są ich obowiązki?
„Za granicą miałem poważny wypadek i dopiero wtedy zrozumiałem, co jest ważne. Szybko wróciłem do rodziny”
Wsiadłem do auta i ruszyłem swoją stałą trasą. Nie mam pojęcia, kiedy zasnąłem.
Praca w Norwegii to niełatwy kawałek chleba. Gdy byłem młody, nic nie było mi straszne, więc kiedy kolega dał mi znać, że jest dobrze płatna praca przy odwiertach, od razu się zdecydowałem. W Polsce nie miałem szans na szybki zarobek, a Dorota była w domu z maluchami, więc musiałem podjąć radykalne kroki. Żyliśmy zbyt daleko Jednak w wieku 47 lat zaczynałem już coraz silniej odczuwać skutki wieloletniej pracy fizycznej. Nie prowadziłem też zbyt dobrego trybu życia. Zwykle po pracy zalewałem zupkę chińską, bo gotowanie dla jednej osoby uznawałem za stratę czasu, i szedłem pod prysznic. Później odpalałem laptop, żeby wypić tradycyjną kawę na odległość z żoną i dzieciakami. To był nasz jedyny czas w ciągu dnia, kiedy mogliśmy porozmawiać, bardzo go lubiłem. – Kiedy wrócisz? – dopytywała Dorota, a ja odpowiadałem, że niedługo. – Ja już mam dość. Chłopcy coraz bardziej pyskują, przynoszą coraz gorsze oceny. Brak im męskiej ręki. To nastolatki, potrzebują ciebie tutaj. Ja też cię potrzebuję… Wzdychałem ciężko. Doskonale zdawałem sobie sprawę z tego, jak jest jej tam ciężko, bo kiedy przyjeżdżałem na kilka dni, sam potrafiłem zmęczyć się ciągłą walką z Kubą i Dawidem. Wiedziałem, że czas wracać do domu, ale zamiana zarobków z euro na złotówki mnie nie urządzała. Tym bardziej że Dorota za swoją pracę w domu nie dostawała przecież pieniędzy. Nigdy nie pracowała zawodowo, więc szansa na to, że dostałaby jakąś robotę, była nikła. Obiecałem pomyśleć, choć wiedziałem, że odpowiedź nie będzie łatwa. Wyznaczyłem sobie cel do końca roku. Chciałem zarobić tyle, żeby zapewnić chłopakom przyszłość – kupić im samochody albo opłacić studia. A może dopłacić do mieszkania. Chciałem zrekompensować im finansowo brak ojca na co dzień. To była bardzo bolesna lekcja, ale i skuteczna Los jednak zdecydował za mnie. Tego dnia byłem wyjątkowo wycieńczony, ale nie odczytywałem sygnałów, które dawał mi organizm. Wsiadłem do auta i ruszyłem swoją stałą trasą. Nie mam pojęcia, kiedy zasnąłem. Usłyszałem nagły trzask i zanim się zorientowałem leżałem już na masce, a wokół widziałem tylko krew. Chciałem krzyknąć, żeby ktoś mnie usłyszał, ale nie byłem w stanie. Osunąłem się bezwładnie na ziemię, pewny że już umieram. Gdyby kierowca jadący za mną nie zatrzymał się, byłoby już po mnie. Pogotowie przyjechało po kilku minutach. Kolejnych godzin nie pamiętam. Wiem, że byli lekarze, pielęgniarki, krzyczeli coś do siebie, widziałem migające światła lamp. To, co się działo, jest jednak bez znaczenia. Ważne jest jedynie to, że udało im się mnie odratować. Miałem złamany bark, żebra i kość udową. A do tego liczne stłuczenia i rany. Dowiedziałem się, że zjechałem z trasy prosto w drzewo. Auto nadawało się tylko do kasacji. – Dostał pan szansę od życia. – powiedział do mnie lekarz. – Niech się pan nad nim zastanowi. Łatwo powiedzieć – zastanowić się, zmienić życie… Wiedziałem, że doprowadziłem do wypadku z powodu zmęczenia i pewnie także stresu. Tyle że po wszystkim ledwie byłem w stanie się poruszyć, a on mi mówi, żebym się zastanawiał nad życiem. Nowe otwarcie - powrót do Polski Po chwili jednak dotarło do mnie, że naprawdę Bóg dał mi drugą szansę. Może chciał, żebym coś zmienił? Może wysłuchał modlitw Doroty i postanowił dać mi nauczkę? Brzmi absurdalnie, ale zacząłem się zastanawiać, jaki jest sens tego, co robię. Mam jedno życie, a tracę je sam za granicą, jem byle co, forsuję się ponad własne siły. Tymczasem ludzie, których kocham i którzy kochają mnie, są w Polsce, setki kilometrów ode mnie. Lekcja była brutalna, ale chyba takiej potrzebowałem, żeby się nad sobą zastanowić, bo same sugestie żony do mnie nie przemawiały. Zasnąłem wykończony i spałem całą noc, a kiedy rano się obudziłem, myślałem, że nadal śnię. Zobaczyłem nad sobą twarze moich najbliższych – Dorotka z chłopakami stali przy moim łóżku. – Co wy tu robicie? – zdumiałem się. – Twój współlokator do mnie zadzwonił – wyszeptała żona ze łzami w oczach. – Mogłeś tu umrzeć. – Wiem, skarbie, ale żyję. I wracam do domu – powiedziałem, a ona dosłownie zalała się łzami. Wiedziałem, że to było to, co chciała usłyszeć i cieszyłem się, że mogę to powiedzieć z pełną świadomością. Nie wiedziałem jeszcze, co przyniesie przyszłość, ale dotarło do mnie, że to najwyższy czas, aby ustawić priorytety na właściwych miejscach. Rodzina odwiedzała mnie codziennie, a ja wracałem do sił szybciej, niż spodziewali się lekarze. Byłem pewien, że to obecność najbliższych dawała mi siłę do walki o zdrowie. Kości dobrze się zrastały i miałem nadzieję, że szybko uda mi się dojść do siebie. Stosowałem się do wszystkich zaleceń, bo ten wypadek był dla mnie prawdziwą lekcją pokory. Kilka tygodni później byłem gotów, by wrócić do domu. Dorotka spakowała już moje tobołki, więc wprost ze szpitala ruszyliśmy do Polski. – O, Karol, cześć. – witali mnie sąsiedzi. – Urlopik? – Nie, wróciłem na stałe – odpowiadałem, a oni spoglądali podejrzliwie. Informacje o tym, że dorobiłem się już kokosów i teraz będę budował dom i zmieniał auto, rozeszły się po wsi. Nie musiałem długo czekać na kolejki ustawiających się po pożyczkę koleżków. Nic nie pomagały tłumaczenia, że żaden ze mnie krezus. Owszem, odłożyliśmy trochę, ale ich wyobrażenia zdecydowanie przewyższały rzeczywisty stan naszych finansów. Potem pojawiły się głupie docinki i złośliwości. Dorota wracała wściekła ze sklepu, kiedy po raz kolejny usłyszała tekst w stylu: „To co, reszty chyba nie trzeba?”. Nie mogłem w to uwierzyć. Tu większość ludzi siedzi na bezrobociu i się opiernicza, narzekając na brak pracy, a kiedy ktoś wyrwie się z tego odrętwienia, żeby coś zmienić, nagle nie jest jednym z nich. Nie patrzyli na to, że poświęciłem życie rodzinne, dorastanie synów i własne zdrowie, nie patrzyli na to, jak tęskniłem i ile wyrzeczeń kosztował mnie ten wyjazd – jedyne, co wiedzieli, to fakt, że się nachapałem pieniędzy, a teraz nie chcę się podzielić. – Musimy stąd wyjechać, Dorota. To nie ma sensu. Oni nam nie dadzą spokoju. Sprzedajmy dom i ziemię, kupmy mieszkanie gdzieś indziej. Gdzieś, gdzie nikt nas nie zna. Chłopcy pójdą do nowej szkoły, a my poszukamy pracy. Może w mieście będzie łatwiej. Dorocie trudno było podjąć taką decyzję. To był dom po jej rodzicach, znała tylko takie życie, ale wiedziała zarazem, że ja także zmieniłem całkowicie życie dla dobra rodziny, więc się zgodziła. Córka sąsiadów, która wyszła za mąż 2 lata wcześniej, szukała domu, więc dogadaliśmy się z nią, że rozłożymy płatność na raty. – Tato, Olek mówił, że w mieście obok otwierają nową fabrykę. Robią duży nabór. Może tam byś spróbował – zaproponował syn. Wzruszyłem się: mogę już na niego liczyć. Wyrósł na fajnego chłopaka Pojechaliśmy do fabryki, żeby dowiedzieć się, co i jak. Okazało się, że potrzebują ponad 500 osób na różne stanowiska. Załapałem się na pracę na taśmie, a Dorotka do stołówki. – Nie mogę uwierzyć, że będę chodziła do pracy. – cieszyła się. Porozwieszaliśmy ogłoszenia, że szukamy mieszkania. Kiedy Dorotka przyklejała kartkę na jednej z klatek, zaczepiła ją jakaś pani i zapytała, czego szuka, bo ma do sprzedania czteropokojowe mieszkanie na drugim piętrze. – Może pani wejść, obejrzeć, jeśli pani chce – zaproponowała. Spojrzeliśmy na siebie zdumieni, bo aż nam się wierzyć nie chciało, żeby jednego dnia znaleźć pracę i mieszkanie. Oczywiście zgodziliśmy się z prawdziwą przyjemnością. Mieszkanie było rzecz jasna dużo mniejsze niż wiejski dom, ale przecież tego się spodziewaliśmy. Cztery pokoje to i tak luksus jak na miejskie warunki. Poza tym nie wymagało wielkiego remontu, więc powiedzieliśmy, że może uznać nas za potencjalnych klientów. Chłopcy nie mogli uwierzyć, gdy im o wszystkim opowiedzieliśmy. W ciągu wakacji udało nam się załatwić przeniesienie chłopców do szkoły i od września zamieszkaliśmy wszyscy razem po raz pierwszy od 15 lat. To, co wszystkie rodziny uważają za normę, dla nas było zupełną nowością. Uczyliśmy się życia w nowym miejscu, w nowych warunkach – chłopcy przyzwyczajali się do nowych klas i nauczycieli, ja do pracy w Polsce, Dorotka do pracy na etacie. A ponad to wszystko przyzwyczajaliśmy się do życia razem – wspólnie ze sobą. Tematów do rozmów, rzecz jasna, nie brakowało. Nie brakowało też powodów do kłótni. Jednak gdybym miał decydować raz jeszcze, nigdy nie zmieniłbym zdania. Wypadek, choć był bardzo trudnym doświadczeniem, pozwolił mi zrozumieć, co tak naprawdę liczy się w życiu, i ustawił priorytety na właściwych miejscach. Owszem, pracujemy teraz oboje, a pieniędzy jest mniej, ale to nie ma dla nas znaczenia. Najważniejsze jest to, że jesteśmy razem i bardzo się kochamy. I zrobię wszystko, aby to nigdy się nie zmieniło. Czytaj więcej historii z życia wziętych: Okłamałem żonę i wyjechałem, by mieć czas dla kochanki Jako dziecko widziałem, jak mój tata zamordował mamę Powinienem podziękować żonie za zdrady Zazdroszczę nawet nastoletnim matkom Mam 27 lat i dobrze mi się mieszka z mamą
Z chwilą, gdy znaleźliśmy się w Unii Europejskiej, nasze szanse na legalne zatrudnienie za granicą wzrosły. Nie znaczy to, że intratne propozycje po prostu czekają. Sprawdziliśmy dla was, w jaki sposób można szukać pracy w krajach Europy.
Warte polecenia metody poszukiwania zajęcia wyróżniliśmy znakiem „+”. Tym, które naszym zdaniem wiążą się ze sporym ryzykiem, przypisaliśmy znaczek „-”. W ciemno - Dla osób o mocnych nerwach. Nie wystarczy wsiąść do autokaru jadącego np. do Wielkiej Brytanii, licząc na to, że wszystko się jakoś ułoży. Możesz stracić pieniądze, czas i nerwy. Jeżeli jednak decydujesz się na to, przed wyjazdem dowiedz się, gdzie warto pojechać, skontaktuj się z osobami, które znalazły zatrudnienie w ten sposób. Powinnaś też wiedzieć, gdzie możesz się zatrzymać. Licz się z tym, że poszukiwania pracy mogą potrwać, powinnaś więc mieć ze sobą pieniądze na utrzymanie. Na miejscu szukaj informacji o zatrudnieniu w polskich ośrodkach kultury, polskich parafiach i dzielnicach zamieszkanych przez Polaków. Nie omijaj też nieoficjalnych giełd pracy (zwykle mieszczą się obok dworców). Przez rodzinę lub znajomych +/- Może się udać. Zwłaszcza jeśli bliscy mieszkają w wybranym przez ciebie kraju przez dłuższy czas, mają znajomości i zanim przyjedziesz, załatwią ci pracę i nocleg. Rekomendacja zaufanej osoby ma często dla zagranicznego pracodawcy duże znaczenie. Przez pośredników +/-Na dwoje babka wróżyła. Jeżeli trafisz na uczciwego pośrednika - otrzymasz konkretną ofertę pracy. Jeżeli nie będziesz miała szczęścia, zostaniesz na lodzie i bez pieniędzy. Dlatego przed wyjazdem sprawdź, czy agencja pośrednictwa pracy jest wiarygodna, tzn. czy ma licencję Ministerstwa Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej. Listę znajdziesz w internecie: www.praca.gov.pl/npp. Przez internet +/-Proste, ale pracochłonne. Musisz mieć dostęp do sieci, przeglądać setki stron z ofertami agencji pośrednictwa pracy. Jeżeli chcesz pracować w konkretnym zawodzie, np. informatyka, powinnaś przeglądać portale skierowane do specjalistów. Możesz też wysłać swą ofertę (CV i list motywacyjny) do konkretnej firmy zagranicznej. Warto też swoje CV umieścić w jak największej liczbie portali. W ten sposób znajduje pracę 1-2 proc. poszukujących. Jeżeli i tobie się uda, przed wyjazdem radzimy skontaktować się z ambasadą danego kraju w Warszawie i dowiedzieć się, czy firma, która chce cię zatrudnić, rzeczywiście istnieje. Przydatne adresy: http://europa.eu.int/eures www.praca.gov.pl www. jobpilot. pl www.gratka.pl/praca www.pracawunii.friko.pl www.stepstone.com Zakładając firmę +Dla odważnych. Teoretycznie w każdym kraju Unii możesz otworzyć własną firmę. Omijasz w ten sposób wymóg posiadania zezwolenia na pracę. Pamiętaj, że wszystkie formalności związane z zarejestrowaniem własnej firmy musisz załatwić przed wyjazdem przez ambasadę danego kraju. Radzimy uzbroić się w cierpliwość (wystarczy sobie przypomnieć, jak wygląda zakładanie firmy w Polsce, za granicą wcale nie jest lepiej). Za pośrednictwem uczelni +Tylko dla studentów. Możesz szukać pracy, korzystając z kontaktów własnej uczelni lub w ramach programu wymiany studentów Socrates (szczegółowe informacje uzyskasz w dziekanacie). Uczelnia załatwia ci pozwolenie na pracę, samą pracę, a często również stypendium i mieszkanie. Przez wojewódzki urząd pracy +Wiarygodne. Urzędy dysponują konkretny-mi ofertami pracy - najczęściej sezonowej. Od razu wiesz, gdzie i co będziesz robić. Propozycje znajdziesz także na stronie internetowej: www.praca.gov.pl W ramach programu EURES +Uczciwe. Wraz z przystąpieniem do UE zyskaliśmy dostęp do programu EURES, czyli europejskiego systemu informacji o wolnych miejscach pracy w poszczególnych krajach UE. W portalu internetowym www.europa.eu.int/eures znajdziesz konkretne, sprawdzone oferty. Możesz też umieścić tam swoje CV. Przedstawiciele EURES działają także w wojewódzkich urzędach pracy. Nie tylko gromadzą oferty zatrudnienia, ale także udzielają informacji o warunkach życia i pracy oraz sytuacji na europejskich rynkach pracy, np. o zawodach deficytowych w poszczególnych krajach. W poczekalni, wiadomo, trzeba czekać... i czekamy, aż wszystkie kraje europejskie pozwolą nam podejmować u siebie pracę. Na razie rynki dla nowych państw członkowskich UE bez żadnych ograniczeń otworzyły tylko Szwecja, Irlandia i Wielka Brytania, która dodatkowo wprowadziła wymóg rejestracji w ciągu 30 dni od dnia podjęcia pracy (jednorazowa opłata rejestracyjna wynosi 50 funtów). Inne państwa utrzymują czasowe ograniczenia: przez najbliższe dwa lata nie możemy pracować m.in. w Belgii, Francji, Islandii, Liechtensteinie, Luksemburgu, Portugalii i we Włoszech. Najdłużej, bo aż siedem lat, chcą chronić swe rynki Austriacy i Niemcy. W Finlandii zezwolenia na pracę zastąpiono wydawaniem indywidualnych decyzji (płatne ok. 26 euro). Nie dotyczy to pracy sezonowej w rolnictwie i ogrodnictwie. W Holandii przez dwa lata nie możemy podjąć pracy bez pozwolenia, uproszczono jednak zasady jego uzyskania. Zezwolenie na pracę musimy także otrzymać w Norwegii.
"Polak jakby mógł, to utopiłby cię w łyżce wody. To dlatego nikt nie chce z nami pracować!" Tacy właśnie jesteśmy?
Piotr jest studentem weterynarii. W ciągu roku akademickiego uczy się sporo. To dlatego nie ma czasu na dorabianie. W ubiegłe wakacje postanowił wyjechać do Niemiec do pracy przy zbieraniu truskawek, jak wielu innych Polaków. Plan doskonały. Prawie. Wyjazd po sesji, pod koniec czerwca, razem ze znajomymi znajomych z miasta, z którego Piotr pochodzi. Wszyscy znali się z widzenia z liceum, które ukończyli kilka lat temu. Powrót: połowa września. Piotr policzył sobie, że zarobi jakieś 30 tys zł. Czysty zysk. Wiedział oczywiście, że praca jest trudna, ciężka i niewdzięczna, ale za takie pieniądze postanowił się poświęcić. W łyżce wody Kobiety nie lepsze Z Polakiem nie pracuję
Legalna agencja opiekunek dla seniorów za granicą - jak znaleźć
Zanim wyjedziesz, sprawdź, jak odróżnić nieuczciwego pośrednika od legalnej agencji opiekunek dla seniorów.
Polskie opiekunki cieszą się za granicą niezwykłą renomą. Niemcy doceniają naszą wrażliwość, empatię, cierpliwość i zaradność, i nazywają nas "polskimi perłami"albo "polskimi aniołami". Problem w tym, że nie wszystkie zatrudnione w Niemczech Polki są zadowolone ze swojej pracy. Co zrobić, by okazała się ona tą wymarzoną, a nie wielkim niewypałem? Przede wszystkim trzeba podjąć ją legalnie, za pośrednictwem legalnej agencji, a nie nieuczciwego pośrednika. Jak odróżnić nieuczciwego pośrednika od legalnej agencji opiekunek dla seniorów? Oto 10 sposobów: 1. Jeśli w ogłoszeniu rekrutacyjnym podany jest tylko telefon komórkowy, koniecznie poproś o podanie także dokładnego adresu siedziby agencji Każda legalnie działająca agencja powinna podać również swój NIP oraz REGON. W ewidencji działalności gospodarczej lub Krajowym Rejestrze Sądowym możesz sprawdzić, czy dana agencja ma zgłoszoną działalność gospodarczą, od jak dawna rekrutuje opiekunki osób starszych oraz czy posiada własne biuro. 2. Nie ufaj agencjom, które proponują podpisanie umowy drogą korespondencyjną Rzetelna i profesjonalna agencja zawsze zaprosi na podpisanie umowy do swojej siedziby. Dzięki temu będziesz mogła osobiście porozmawiać ze swoim przyszłym pracodawcą, ale też przekonać się, że firma istnieje. 3. Nie zgadzaj się na wyjazd bez podpisanej umowy Najważniejszymi danymi, które muszą znaleźć się w każdej umowie są: miejsce i rodzaj pracy, wysokość wynagrodzenia oraz okres i warunki zatrudnienia. Umowa powinna być napisana także w ojczystym języku przyszłego pracownika. 4. Sprawdź, czy pośrednik zawarł umowę z zagranicznym pracodawcą oraz czy wysyłał już wcześniej opiekunki do pracy za granicę Poszukaj opinii o danej firmie na forach internetowych, popytaj znajomych. 5. Upewnij się czy agencja, z którą planujesz wyjazd zapewnia opiekunkom poświadczone przez ZUS druki A1 (dawniej: E-101) Są one jedynym potwierdzeniem legalności pracy w Niemczech. Jeżeli agencja nie zapewnia takich druków to znaczy, że działa nielegalnie. Każda legalna agencja powinna swoim pracownikom wystawiać również druki RMUA uprawniające do bezpłatnego leczenia w Polsce. 6. Sprawdź, czy agencja posiada certyfikat W Polsce legalne wyjazdy do pracy za granicą mogą organizować jedynie licencjonowane agencje zatrudnienia, czyli takie, które są wpisane do Krajowego Rejestru Agencji Zatrudnienia (lista znajduje się na stronie www.praca.gov.pl). 7. Oddelegowująca do pracy za granicą agencja powinna dostarczyć wydawaną przez NFZ kartę EKUZ Umożliwia ona opiekunkom w Niemczech korzystanie z bezpłatnej opieki zdrowotnej oraz potwierdza, że pracodawca opłaca składki na ubezpieczenie zdrowotne. 8. Nie ufaj agencjom, które oferują opiekunkom wynagrodzenie znacznie przewyższające oferty innych firm na porównywalnych stanowiskach Często tego rodzaju "okazyjne" oferty mają tzw. "drugie dno", o którym przedstawiciel nieuczciwej agencji "zapomniał" wspomnieć. Każda agencja powinna też sprawdzić znajomość języka nowej opiekunki. Brak takiej weryfikacji świadczy o nierzetelności pośrednika. 9. Nie płać za znalezienie pracy! Pobieranie opłat za znalezienie pracy jest nielegalne, dlatego rzetelna agencja tego nie robi. 10. Pamiętaj, że nic nie ochroni cię przed nimi lepiej niż ostrożność i zdrowy rozsądek! Oszuści bazują na naiwności i pośpiechu osób marzących o szybkim wyjeździe za granicę.
O czym pamiętać szukając pracy za granicą?
Sprawdź, jakich zasad musisz przestrzegać!
Wiele osób wyjeżdża do pracy za granicę - zmusza je do tego sytuacja ekonomiczna lub szukają perspektyw na międzynarodową karierę. Niezależnie od tego, na jakim stanowisku chciałabyś pracować, dla własnego bezpieczeństwa musisz wiedzieć o kilku podstawowych zasadach. Uprowadzenia i zmuszanie np. do prostytucji, handel ludźmi lub zwyczajny wyzysk pracowników to niestety przypadki znane nie tylko z filmów. O czym pamiętać, szukając pracy za granicą? Sprawdź firmę lub pośrednika Zdobądź jak najwięcej danych na temat swojego przyszłego pracodawcy i dokładnie je przeanalizuj. Jeśli pracę załatwia ci pośrednik, sprawdź go w Krajowym Rejestrze Agencji Zatrudnienia. Nie ryzykuj, że agencja okaże się nielegalna lub po prostu nieuczciwa. Czerwona lampka powinna zapalić się także wtedy, gdy oferta wydaje się być podejrzanie atrakcyjna - nie wierz w rzetelność, gdy ktoś oferuje ci bardzo wysokie stawki za najprostsze prace. Nie wyjeżdżaj w ciemno Nie jedź na granicę bez pewnej oferty pracy, licząc tylko na to, że znajdziesz coś na miejscu. Nie zaczynaj pracy, jeżeli nie masz podpisanej umowy. Nawet jeżeli pracodawca solennie obiecuje, że na koniec miesiąca dostaniesz pieniądze i umowę, a teraz "to tylko okres próbny", bądź zdystansowana wobec tego rodzaju zapewnień. Zadbaj o detale przed wyjazdem Przed wyjazdem za granicę pamiętaj o odpowiednich formalnościach i zabezpieczeniu. Spisz numery telefonów ambasady i konsulatu Polski. Podaj rodzinie numer telefonu oraz dokładny adres pracodawcy, a także pośrednika pracy. Zrób kserokopię swojej umowy i pozostaw ją komuś z rodziny. Zabierz ze sobą sumę pieniędzy, która w awaryjnej sytuacji mogłaby Ci zapewnić powrót do kraju - nie licz, że zarobisz na swoją podróż już na miejscu. Upewnij się, że w twoim telefonie jest aktywny roaming. Dowiedz się także, jak można zadzwonić z zagranicy na koszt rozmówcy w Polsce. Zapoznaj się z prawami i świadczeniami, które możesz uzyskać w danym kraju - jak wygląda kwestia opieki zdrowotnej, ubezpieczenia, itd. Bądź czujna za granicą Kiedy już rozpoczniesz pracę za granicą, miej oczy szeroko otwarte. W przypadku czegokolwiek, co cię zaniepokoi, nie wahaj się zgłosić na policję lub do ambasady. Jeżeli pracodawca poprosi cię o dokumenty, nigdy nie oddawaj mu wszystkich - daj np. sam paszport, pozostawiając sobie dowód osobisty. Nie zgadzaj się też na zbyt długie przetrzymywanie dokumentu. Szef powinien zrobić sobie kopię, a tobie jak najszybciej oddać oryginał. Gdy już znajdziesz się za granicą, prześlij rodzinie pozostającej w kraju dane i numery kontaktowe do twoich współpracowników - czy to polskich, czy zagranicznych. Na początku pobytu postaraj się odnaleźć polską placówkę dyplomatyczną, aby w razie potrzeby wiedzieć dokładnie, w którym miejscu jej szukać. Sprawdź inne porady na temat pracy: Podwyżka w pracy - jak negocjować podwyżkę? CV - 5 najczęstszych błędów Utrata pracy - co robić?
Pomoże ci to w przypadku nierozliczenia się z zagranicznych zarobków.
Abolicja to akt łaski polegający na tym, że osoby popełniające określone przestępstwo nie są za nie ścigane. Pamiętaj, można z niej skorzystać tylko jeden raz! Abolicja może dotyczyć różnego rodzaju czynów zabronionych prawem. Od 6 sierpnia 2008 r. możliwe jest na mocy ustawy uniknięcie zapłacenia podatku przez osoby, które pracowały za granicą i nie rozliczyły się z polskim fiskusem, wtedy mówimy o abolicji podatkowej. Czym jest ulga abolicyjna? Ulga abolicyjna została wprowadzona w 2008 w zamian za wcześniej obowiązującą abolicję podatkową. Ulga abolicyjna pozwala na odliczenie od podatku dodatkowej części podatku zagranicznego. Do 2008 roku funkcjonowała wyłącznie abolicja podatkowa, a od 2008 wyłącznie ulga abolicyjna. Nigdy nie stosowano ich zamiennie mimo różniących je funkcji. Czym charakteryzuje się abolicja podatkowa? Jeśli nie zapłaciłaś podatku, możesz go nie regulować i nie poniesiesz za to żadnej kary. Mało tego, ci, którzy pracowali za granicą i wzorowo się rozliczyli z podatku, otrzymają teraz jego zwrot. Dobra i zła metoda W podatkach zasada jest taka – rozliczasz się tam, gdzie mieszkasz. Także wówczas, gdy czasowo pracujesz za granicą. To, gdzie i jaki podatek zapłacisz, zależy od tego, w jakim kraju podjęłaś zatrudnienie. Z Unią i większością państw świata Polska ma podpisane umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Każda z nich przewiduje określoną metodę rozliczania: Metoda wyłączenia z progresją (korzystniejsza dla ciebie) – dochód uzyskany za granicą jest w Polsce zwolniony z podatku. Rozliczając się w ten sposób, jeśli cały rok pracowałaś na Zachodzie, w ogóle nie musisz martwić się urzędem skarbowym. Jeśli część roku (miesiąc, dwa lub więcej) przepracowałaś w Polsce – podatek płacisz tutaj wyłącznie od polskich dochodów. Metoda proporcjonalnego odliczenia (mniej korzystna) – zagraniczny podatek jest zaliczany na poczet tego, który zapłacisz w Polsce od wszystkich osiągniętych w danym roku dochodów (także poza krajem). A odbywa się to tak: to, co zarobiłaś za granicą, jest przeliczane na złotówki i zostaje opodatkowane zgodnie z obowiązującymi w naszym kraju stawkami podatkowymi. Od tego, co masz zapłacić, odejmujesz jednak to, co już oddałaś „obcemu” fiskusowi. W efekcie płacisz dwa podatki – jeden za granicą, drugi pomniejszony o ten poprzedni w Polsce. Aby tego uniknąć, część osób, które zarabiały np. w Wielkiej Brytanii, nie wracała do Polski lub ukrywała osiągnięte dochody. To właśnie do nich ma zastosowanie wprowadzona ustawa abolicyjna. Jak napisać wniosek o abolicję podatkową? Sprawdź na następnej stronie Zobacz też: Sprawdź, czy jesteś w rejestrze długów Kiedy długi się przedawniają? Sprawdź aktualne ulgi podatkowe Jak napisać wniosek? Aby ubiegać się o abolicję, powinnaś wypełnić formularz PIT-AZ (wniosek o umorzenie zaległości podatkowej i zwrot podatku dochodowego). Należy w nim podać: rok podatkowy, którego dotyczy wniosek, twoje dane, dane współmałżonka, jeżeli rozliczaliście się razem, wysokość uzyskanych za granicą dochodów, wysokość kosztów uzyskania przychodów (m.in. diety), wysokość zapłaconego za granicą podatku. O czym jeszcze należy pamiętać? Jeżeli zarabiałaś w dwóch lub więcej krajach, musisz złożyć drugi taki sam wniosek. Do formularza PIT-AZ trzeba dołączyć druk AZ-Q (oświadczenie potwierdzające otrzymywanie dochodów z pracy i zapłatę podatku za granicą). Ten wniosek składasz pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania. Za podanie nieprawdziwych informacji możesz nawet iść do więzienia. Oba formularze abolicyjne możesz dostać w urzędzie skarbowym lub ściągnąć ze strony internetowej Ministerstwa Finansów (www.mf.gov.pl). Pamiętaj, że do wypełnionych wniosków musisz dołączyć swoje zeznanie podatkowe za rok, którego ma dotyczyć abolicja. Wypełnione wnioski składasz w urzędzie skarbowym osobiście lub za pośrednictwem poczty. Jeśli nadal przebywasz za granicą, a chcesz skorzystać z ustawy abolicyjnej, wymagane wnioski możesz złożyć w polskim urzędzie konsularnym. Kto rozpatruje wniosek o abolicję podatkową? Decyzję w sprawie abolicji wydaje naczelnik urzędu skarbowego. Określa w niej wysokość umorzonej kwoty lub zwrotu podatku. Powinien to zrobić w ciągu 6 miesięcy od złożenia przez ciebie wniosku. Umorzenie zaległości podatkowej następuje jednocześnie z umorzeniem należnych od tej kwoty odsetek za zwłokę. Zwrot podatku powinien nastąpić w ciągu miesiąca od wydania decyzji. Jaka metoda w jakim kraju? Metoda wyłączenia z progresją obowiązuje w umowach zawartych m.in. z: Albanią, Chorwacją, Cyprem, Czechami, Estonią, Francją, Grecją, Hiszpanią, Irlandią, Kanadą, Litwą, Niemcami, Portugalią, Rumunią, Słowacją, Słowenią, Turcją, Ukrainą i Włochami. W latach 2002–2007 metoda proporcjonalnego odliczenia obowiązywała w umowach m.in. z: Austrią (od 1 stycznia 2006 r.), Belgią (od 1 stycznia 2005 r.), Danią, Egiptem, Finlandią, Gruzją (od 1 stycznia 2007 r.), Holandią (od 1 stycznia 2004 r.), Iranem (od 1 stycznia 2007 r.), Islandią (od 1 stycznia 2005 r.), Macedonią, Rosją, Stanami Zjednoczonymi, Syrią (od 1 stycznia 2004 r.), Szwecją (do 1 stycznia 2006 r.), Tadżykistanem (od 1 stycznia 2005 r.), Uzbekistanem i Wielką Brytanią (do 1 stycznia 2007 r.). Ta metoda ma zastosowanie również do dochodów uzyskanych w krajach, z którymi Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania (np. z Libią). Ustawa abolicyjna nie obejmuje osób, które osiągały dochody w krajach i terytoriach stosujących szkodliwą konkurencję podatkową (tzw. raje podatkowe), np. w Andorze, Liechtensteinie, na Bermudach, Kajmanach, w Hongkongu. Zobacz też: Sprawdź, czy jesteś w rejestrze długów Kiedy długi się przedawniają? Sprawdź aktualne ulgi podatkowe Na podstawie artykułu Alicji Hass z Przyjaciółki
Dla ucznia czy studenta, wakacje to często idealny, a nie kiedy jedyny moment, aby nieco podreperować budżet. To doskonały okazja na zdobycie doświadczenia, nowych umiejętności i dodatkowej gotówki. Wyszukując oferty pracy warto się jednak dobrze zastanowić.
Dla ucznia czy studenta, wakacje to często idealny, a nie kiedy jedyny moment, aby nieco podreperować budżet. To doskonały okazja na zdobycie doświadczenia, nowych umiejętności i dodatkowej gotówki. Wyszukując oferty pracy warto się jednak dobrze zastanowić. Fot. Depositphotos Praca sezonowa to świetna okazja do zyskania ciekawego doświadczenia. To bardzo ważna chwila, ponieważ właśnie w tym okresie najwięcej młodych ludzi stawia pierwsze kroki na rynku pracy. Do najpopularniejszych sektorów zaliczyć możemy dział turystyczny, rolniczy oraz budowlany. To tam najczęściej i najchętniej studenci poszukują swojej pierwszej pracy. O czym pamiętać? Przed podjęciem decyzji o pracy, warto się zastanowić, czy na pewno jest to zajęcie dla nas i czy nie przerośnie naszych możliwości np. bariery językowej w gastronomii czy wysiłku fizycznego na budowie. Pamiętajmy, że przepracowany czas w CV również może mieć kluczowe znaczenie i być cenną informacją dla pracodawcy o lojalności kandydata. Unikajmy pracodawców, którzy obiecują nam "złote góry", a więc dużo większe zarobki niż moglibyśmy się spodziewać. Takie oferty zwykle posiadają drugie dno: albo wymagają pełnej dyspozycyjności albo zakres obowiązków będzie dużo szerszy niż ten przedstawiony. Uważajmy na pracodawców - naciągaczy, którzy chcą się dorobić naszym kosztem. Tu szczególna wzmianka należy się podpisywaniu umowy. Wielu pracodawców proponuje pracę na czarno, nie oferując umowy i tym samym ubezpieczenia. Ile można zarobić w kraju? Szukając wakacyjnej pracy trzeba nastawić się na zróżnicowane zarobki, które będą uzależnione m.in. od poszczególnych rejonów Polski czy też wielkości miasta. Do najpopularniejszych stanowisk wciąż zaliczamy kelnera (zarobki od 5 do 10zl/h netto +napiwki), pracę na eventach, weselach czy imprezach (od 6- 20zł/h netto), prace w biurze (od 7-12zl/h netto), na budowie (od 10-25zl/h) oraz sezonowych zbiorach (od 6-15zł/h). Warto zaznaczyć, iż studenci coraz częściej rezygnują oni z letnich wakacji na rzecz podreperowania budżetu lub decydują się połączyć jedno z drugim, wyjeżdżając do pracy za granicę. Co daje praca za granicą? Zwykle to właśnie ona daje nam szanse na największe zarobki w dość krótkim czasie. W zależności od waluty możemy przywieść do Polski trzykrotnie więcej niż pracując w tej samej branży w kraju. Niestety, wyższe zarobki zwykle okupione są intensywniejszą pracą. To najszybsza nauka języka. Żadna stacjonarna szkoła w Polsce nie zagwarantuje nam rzeczywistej relacji w innym kraju. Bezpośrednia konfrontacja z obcokrajowcem będzie wręcz nieoceniona przy szlifowaniu języka. To okazja do poznania nowych kultur, zwyczajów i ciekawych osobistości, a więc nie tylko zarabiamy, ale również się rozwijamy. Informacja dot. pracy za granicą, to również cenna wskazówka dla przyszłego pracodawcy, iż nie boimy się wyzwań. Jeśli kandydat wykorzysta czas, który tam spędzi na swoja korzyść, wyróżni się na tle pozostałych chętnych na stanowisko. Najczęściej wybierane miejsca do pracy to: Wielka Brytania, Irlandia, Holandia oraz coraz popularniejsze Włochy i Hiszpania. Na co uważać szukając pacy za granicą? Wyszukując ofert, czujność powinien wzbudzić brak nazwy firmy lub pośrednictwa agencji doradztwa personalnego. Jeśli pośrednik oczekuje od nas wkładu własnego na poczet późniejszego wyrównania, szczególnie bez konkretnego sprecyzowania - należy zrezygnować, szczególnie jeśli źródło jest niesprawdzone. Jeśli oferta nie zawiera konkretnych, ścisłych informacji czego ma dotyczyć praca, w jakich godzinach ma się odbywać oraz jakie warunki znajdują się na miejscu, również warto się dwa razy zastanowić, ponieważ na rynku pracy jest wielu nieuczciwych pośredników, którzy mogą wykorzystać naszą determinację czy niewiedzę i wysłać nas w miejsce, którego się nie spodziewamy. Obowiązkowo należy sprawdzić ośrodek lub miejsce do którego jedziemy i potwierdzić informacje pośrednika.