Gwałtowny powrót koronawirusa w Hiszpanii i Portugalii. Istnieje ryzyko, że spotka to też Polskę
Na południu Europy sytuacja epidemiologiczna zaczyna szybko się pogarszać. Eksperci obawiają się, że podobny scenariusz czeka również nasz kraj.
Rządy Hiszpanii i Portugalii są zaniepokojone gwałtownym skokiem zakażeń koronawirusem. Zdawało się już, że oba kraje pokonały epidemię i sytuacja znacznie się ustabilizowała. Okazuje się jednak, że mogło być to tylko złudzenie. Statystyki mówią same za siebie, a polscy epidemiolodzy boją się, że to samo czeka nasz kraj. Wzrost zakażeń koronawirusem w Hiszpanii i Portugalii Jak donosi RMF FM, władze regionalne Hiszpanii podały w czwartek, że od środy 17 czerwca liczba przypadków zakażenia wzrosła o 568 osób, osiągając 245 251 przypadków. Podczas wcześniejszej doby zanotowano aż 336 infekcji SARS-CoV-2. To wyjątkowo duży skok liczby zarażonych. Podczas ostatnich dób także w Portugalii nastąpił wyraźny wzrost zachorowań na COVID-19. Szacuje się, że od środy w kraju przybyło aż 417 nowych przypadków, a ich łączna liczba sięga 38 089 pacjentów. Minister zdrowia Portugalii Marta Temido poinformowała media, że w dalszym ciągu najwięcej nowych infekcji notowanych jest w aglomeracji Lizbony oraz w sąsiadującym z nią regionie Doliny Tagu. Od środy zanotowano tam prawie 80 proc. wszystkich potwierdzonych w Portugalii nowych zakażeń. Na szczęście ani w Hiszpanii, ani w Portugalii nie zauważono znacznego wzrostu liczby zgonów z powodu COVID-19. Dzienna liczba zmarłych wciąż waha się tam na poziomie jednego, dwóch przypadków dziennie, co daje optymistyczne spojrzenie na przyszłość. Czy Polska będzie mierzyć się z kolejną falą koronawirusa? Polscy epidemiolodzy z niepokojem patrzą na sytuację w Polsce. Wielu obawia się, że czeka nas scenariusz podobny do Hiszpanii i Portugalii. Liczba zakażeń wciąż szybko rośnie i nic nie zapowiada tego, żeby krzywa zachorowań miała się wypłaszczać. Liczba chorych na COVID-19 przekroczyła już 31 tys. Wielu ekspertów jest zdania, że winne temu stanowi rzeczy są poluzowane obostrzenia i likwidacja wielu zakazów wprowadzonych na czas lockdownu. Zobacz więcej wiadomości z Polski i ze świata: Tłumy nad Bałtykiem: brak płynów dezynfekujących i wszędzie kolejki. Polacy już zapomnieli o pandemii? Coraz więcej gości weselnych z objawami koronawirusa. Czy odmrożenie tej branży było dobrym pomysłem? Fala upałów spowoduje przerwy w dostawie prądu? Eksperci alarmują Eksperci ostrzegają przed lekceważeniem koronawirusa. "Nienoszenie maseczek to brak szacunku i przyzwoitości"
Portugalia - Ojczyzna fado - Podróżnicze inspiracje
Każdy kto odwiedza Lizbonę, powinien choć raz udać się do klubu fado.
Portugalia uznawana jest za ojczyznę fado, dlatego każdy kto odwiedza Lizbonę, powinien choć raz udać się do klubu fado. To właśnie tam można poczuć prawdziwy, jedyny w swoim rodzaju klimat stolicy Portugalii. Portugalia - ojczyzna fado Początki fado (z portugalskiego: los, przeznaczenie) sięgają tradycji średniowiecznych trubadurów, którzy wędrowali od miasta do miasta, śpiewając pieśni o nieszczęśliwej miłości, tęsknocie za lepszym życiem i przeznaczeniu. Jednak fado, jakie znamy dzisiaj, zaczęło kształtować się dopiero na początku XX wieku, razem z pojawieniem się muzyków, którzy przygrywali gościom w tawernach nad Tagiem. Wraz z nadejściem radia, fado zostało określane mianem portugalskiego bluesa. Wtedy zaczęło odnosić coraz większe sukcesy, stając się najpopularniejszym gatunkiem muzycznym w Portugalii. Fado można podzielić na 2 podstawowe rodzaje: fado lizbońskie - wykonywane zarówno przez mężczyzn jak i przez kobiety, fado z Combry - śpiewane jedynie przez mężczyzn. Niezależnie od podziałów, fado cechuje zwykle surowy, nieszkolony głos, któremu towarzyszy akompaniament 2 gitar: 12-strunowej gitary portugalskiej - guitarra do fado (ma kształt mandoliny z pudłem rezonansowym o płaskim spodzie) i gitary klasycznej - viola. Wszyscy wykonawcy za pomocą muzyki próbują jak najlepiej oddać uczucia pragnienia, smutku i nieszczęścia. Fado na co dzień Portugalia słynie z klubów fado. Jednak - zdaniem Lizbończyków - prawdziwego fado można posłuchać jedynie w stolicy. Najwięcej tego typu lokali mieści się w Alfamie i Bairro Alto (Górnym Mieście). Na szczególną uwagę zasługuje Clube de fado w Alfamie, gdzie można obejrzeć m.in. archiwalne zdjęcia Amálii Rodrigues. Magiczny klimat tworzą tu stoliki nakryte czerwonymi obrusami i palące się świece. Klub słynie też z występów najznamienitszych i najbardziej cenionych obecnie fadistów. Według portugalskiej tradycji, w trakcie koncertów fado nie należy ze sobą rozmawiać, ani też bić brawo. Jest to wyraz szacunku dla występujących artystów. Dopiero po zakończonym koncercie można nagrodzić zespół brawami. Amália Rodrigues - królowa fado Amália Rodrigues urodziła się w AlcČntarze, jednej z najbiedniejszych dzielnic Lizbony. Pomimo tego, że przyszła na świat 23 lipca 1920 r., przez całe życie świętowała swoje urodziny 1 lipca. Nazywano ją Królową Fado, a jej niesamowity talent porównywano do Edith Piaf i Billy Holiday. Jak mawiała „fado to nie coś, co ma być wyśpiewane, fado po prostu się przytrafia, jest czymś spontanicznym”. Amálię można było poznać po przejmującym głosie i nietuzinkowej urodzie. Znana była także z magnetyzmu i wyjątkowego czaru, jaki roztaczała wokół siebie. Dla wielu była nie tylko wielką artystką, ale także spełnieniem marzeń o awansie społecznym. Po jej śmierci w 1999 roku, portugalski rząd ogłosił 3-dniową żałobę narodową a w wielu miejscach w kraju można było zauważyć zbiorową histerię. Na podstawie materiałów prasowych Więcej podróżniczych inspiracji: Co warto zobaczyć na Kubie? Odkryj Europę na nowo! Gdzie warto wyjechać na wiosnę?
Odkryj sprawdzone sposoby na udany urlop!
Znane ze słonecznych plaż, śródziemnomorskiego klimatu, przepysznej kuchni i wysokiej jakości bazy turystycznej południe Europy zyskuje na popularności głównie dzięki obniżkom cen lotów. Nieufność wobec biur podróży, zawyżane ceny wczasów i jednoczesny wzrost liczby połączeń lotniczych, sprawia że co raz więcej Polaków swój wakacyjny urlop do śródziemnomorskich kurortów planuje samodzielnie. Regularnie pojawiające się promocje i obniżki cen sprawiają, że przy odrobinie szczęścia podróż w dwie strony do południowej Europy może nawet nie przekroczyć 500 zł – wynika z badań Tripsta. Włochy, Hiszpania czy Portugalia wspaniale nadają się na długie wczasy albo krótki weekendowy wypad. Weekend w Rzymie, Lizbonie czy Barcelonie może okazać się tak samo udany jak tygodniowe wakacje w hotelu na jednym z południowych wybrzeży. – Czas lotu czy to na nad wybrzeże Oceanu Atlantyckiego, wyspy Morza Śródziemnego czy na najdalej wysunięty zakątek Półwyspu Apenińskiego trwa praktycznie o połowę krócej niż podróż z Warszawy do Kołobrzegu, a standard w tanich liniach lotniczych z pewnością przewyższa standardy podróży autokarem, busem, czy pociągiem – informuje Aleksandra Jakiel z Tripsta.pl Sjesta dla wszystkich Hiszpania, Włochy, Portugalia i południowa Francja od zawsze kojarzą się również z wyśmienitym winem, słońcem, gorącym temperamentem, sjestą i gościnnością mieszkańców. Jednak tym co je mocno łączy jest fakt, że oferują najlepsze bazy turystyczne na całym świecie. Południowe kraje sprzyjają odpoczynkowi i odstresowaniu się. Wakacje w tym rejonie Europy pozwolą nam poczuć w pełni czym jest sjesta, która funkcjonuje w krajach śródziemnomorskich jako pora dnia. Zazwyczaj rozpoczynająca się o 14:00 trzygodzinna przerwa na drzemkę i relaks w trakcie której zamykana jest większość sklepów i niekiedy knajp nie powinna nas zatem dziwić. Życie południowców toczy się w myśl hasła "co masz zrobić dzisiaj zrób jutro" czyli słynna "mañana". Szczypta hiszpańskiego temperamentu Wybrzeże Costa Brava leżące w Katalonii oferuje turystom tętniące życiem kurorty i setki kilometrów piaszczystej linii brzegowej. To najbardziej atrakcyjny pod względem turystycznym jak i ekonomicznym region Hiszpanii. Złote piaski i malownicze porty zatopione w górzystym krajobrazie, nowoczesna infrastruktura hotelowa połączona z klimatem średniowiecznych romańskich miasteczek to mekka szczególnie dla młodych. Imprezy do białego rana, tłoczne i gwarne plaże, międzynarodowe towarzystwo co roku przyciągają ludzi do najsłynniejszych kurortów wypoczynkowych takich jak Lloret del Mar, Tossa de Mar czy Blanes. Odwiedzający tę część Hiszpanii, koniecznie muszą wybrać się do ukochanej przez wszystkich, stolicy Katalonii. Loty do Barcelony oferują praktycznie każde linie lotnicze. – Warto wcześniej przygotować się na fakt, że z tanimi liniami wylądujemy w oddalonej o 90km od Barcelony Gironie, tradycyjni przewoźnicy korzystają natomiast z lotniska w Barcelonie – komentuje Jakiel. Costa del Sol znane jako wybrzeże słońca usiane jest klifami i skalistymi urwiskami. Najmodniejsze i oblegane przez tysiące urlopowiczów kurorty to Torremolinos, Fuengirola i Benalmadena idealne na rodzinne wakacje w hotelu. Wczasy na Costa del Sol są doskonałą okazją na poznanie najpiękniejszego regionu w tej części Europy. Eklektyczna mieszanka kultury arabskiej, hinduskiej i hiszpańskiej od wieków ukształtowała obecny charakter Andaluzji. Korrida, flamenco, tapas, doskonała kuchnia czyli wszystko to co w Hiszpanii najlepsze i co kojarzy się z krajem pomarańczy pochodzi z andaluzyjskiej ziemi. Klimat andaluzyjski można jednak poczuć dopiero wyjeżdżając poza kosmopolityczne, turystyczne molochy. Jeśli chcemy odpocząć od zgiełku turystów powinniśmy udać się do jednej z najpiękniej położonych miejscowości andaluzyjskiego wybrzeża. Otoczona klifami, uważana za centrum nurkowe Costa del Sol, Nerja położona jest niecałe 50km od Malagi. Udają się na wycieczkę do Nerji mamy okazje odwiedzić sławne jaskinie z malowidłami i licznymi stalaktytami. Od tego roku z warszawskiego Okęcia możemy się także dostać na jedną z najpopularniejszych wysp Morza Śródziemnego. Loty do Palma de Mallorca można znaleźć już za 400 zł. Dawka włoskiego lenistwa Włochy w tym sezonie idealnie nadają się na weekendowe, kilkudniowe wypady. – Rok 2013 obfitował w otwarcie się nowych połączeń z Polski na Półwysep Apeniński. Za około 500 zł w obie strony polecimy tanimi liniami z Warszawy do Pizy i Bari. Podobną cenę zapłacimy za przelot z Warszawy do sycylijskiego miasteczka Trapani, urzekającego ciągnącym się kilometrami pięknym nabrzeżem – informuje Aleksandra Jakiel. Ponad Trapani na wysokiej skale wznosi się średniowieczne miasteczko Erice. Miasto charakteryzuje się krętymi, brukowanymi uliczkami, kamiennymi budowlami i masą zabytkowych kościołów. Na szczyt góry dostaniemy się kolejką linową z przedmieścia Trapani. Jeśli szukamy taniego noclegu – alternatywy dla droższych hoteli, fenomenem są włoskie kempingi. Kempingi w Italii to prawdziwa przyjemność zwłaszcza, że w zależności od standardu dają nam wiele możliwości dopasowania ceny do naszego budżetu. Odrobina portugalskiego spokoju Portugalia słynie głównie z przystępnych cen zarówno w restauracjach jak i w hotelach. Jest zdecydowanie tańsza od swojej wschodniej sąsiadki a ceny porównywalne są nawet do tych polskich. Portugalskie miasta często pojawiają się w rankingach miejsc, gdzie ceny są najbardziej opłacalne dla turystów. Oprócz stolicy Portugalii warto zahaczyć o Porto znane z doskonałego, miejscowego wina o tej samej nazwie. Położone nad wybrzeżem Atlantyku zachwyca nie tylko pięknymi zabytkami ale także parkami i pomnikami przyrody. Pomiędzy najpopularniejszymi portugalskimi aglomeracjami znajduje się szlak po najsłynniejszych zabytkach architektury i ważnych obiektach historycznych. Niedaleko Lizbony znajdują się przepiękne pałace Sintry i Queluzu. W połowie trasy z Lizbony do Porto, nad rzeką Mondego położona jest Coimbra - największy ośrodek akademicki w kraju. Jeżeli na jej zwiedzanie nie mamy zbyt wiele czasu, warto w pierwszej kolejności zajrzeć do starej katedry zwanej po portugalsku Se Velha, która może uchodzić za najwspanialszą świątynię romańską w Portugalii. Prawdziwi amatorzy i miłośnicy przyrody powinni udać się na południe kraju. Pagórkowate, usiane pięknymi, piaszczystymi plażami wybrzeże Algarve tworzy niezapomniany krajobraz a wypoczynek w tym regionie to czysta przyjemność. Najbliższe lotnisko położone jest w stolicy regionu - miejscowości Faro. Faro urzeka niepowtarzalnym klimatem, który zachwyci nawet największych malkontentów. Labirynt romantycznych uliczek, urocze zakamarki i piękne zabytki sprawiają, że może konkurować z Paryżem o tytuł stolicy zakochanych. Na szczególna uwagę zasługuje tutejsza starówka, zwłaszcza po zmroku kiedy zanikają tłumy turystów a czas staje w miejscu. Poza kontynentalną częścią kraju, ostatnimi laty celem wakacyjnych destynacji stała się Madera. Loty na najpiękniejszą z portugalskich wysp oferują tanie linie lotnicze z różnych europejskich miast, więc planując wakacje na "wyspie drzewa" musimy wziąć pod uwagę przesiadki. Inną opcją jest dostanie się na wyspy już z Lizbony za cenę nieprzekraczającą 400 zł. Po samej wyspie można podróżować wypożyczonym samochodem aby odkrywać jej uroki. Doskonałym punktem wypadowym i zarazem najważniejszym miastem Madery jest Funchal. Zapierające dech w piersiach krajobrazy i rozpieszczająca cały sezon pogoda dodają wyspie tropikalnego charakteru, a skaliste wzgórza, malownicze wodospady i piaszczyste plaże oraz bujna roślinność powinna nam wynagrodzić brak zabytków.
Podpowiemy Ci jak korzystać z uroków Lizbony, aby nie nadwyrężyć domowego budżetu podczas wakacji
Największym wydatkiem w realizacji tego marzenia jest koszt podróży do Portugalii. Najwygodniej jest, oczywiście, polecieć samolotem. Bezpośrednie połączenie z Lizboną oferuje na razie wyłącznie TAP Portugal. Jeśli wykupimy bilet z odpowiednim wyprzedzeniem, to zapłacimy tylko 900 zł (w obie strony, wraz z opłatami lotniskowymi). Do Lizbony można się dostać także pociągiem i autobusem, ale ze względu na długość podróży i konieczność przesiadek jest to dość męczące rozwiązanie i wcale nie najtańsze. Pozostaje jeszcze własny samochód, którego niepodważalną zaletą jest możliwość zwiedzenia przy okazji innych, mijanych po drodze krajów.
Wywiad z Iwoną Słabuszewską - Krauze, autorką głośnej powieści "Ostatnie fado"
Wygodna jak rozpuszczalna, świeża jak palona!
Rozmowa z Iwoną Słabuszewską - Krauze, autorką głośnej powieści "Ostatnie fado". Twoja książka „Ostatnie Fado” szybko znalazła się na literackim szczycie – od kilku tygodni jest w pierwszej dziesiątce bestsellerów, Dzień Dobry TVN poświęcił jej cały program a w radiu RMF majówka wybrzmiała dźwiękami fado. Skąd taki sukces? Ogromnie się cieszę, że książka została tak dobrze przyjęta. Pisanie jej było dla mnie samej ogromną przygodą. Poznawanie obcego miasta i snucie historii w realiach, które dopiero poznawałam wymagało pracy, ale też autentycznego zafascynowania. Niektórzy, żeby pisać, zamykają się w domu, ja wręcz przeciwnie – musiałam z tego domu wyjeżdżać. Nie wiedziałam do końca, jaka będzie fabuła, ona się zmieniała, bo też każdy mój pobyt w Lizbonie wnosił coś nowego, co trzeba było uwzględnić przy pisaniu. W trakcie pisania pojawiali się też nowi bohaterowie, którzy mieli być incydentalni, a rozrastali się do ważnych postaci. Na przykład Fernando Pessoa początkowo był bezimiennym poetą, który miał na chwilę pojawić się kartach książki. Zaczęłam poznawać jego życie i miejsca, z którymi był związany i okazało się, że tego nie sposób zamknąć w kilku rozdziałach. Moja osobista fascynacja został przekuta w książkę. Może dzięki temu udało mi się przenieść czytelników na ulice Lizbony, i zapleść wokół nich ciekawą historię. Do Lizbony wybrałaś się z Anią Dziewit-Meller, której bardzo się twoja książka podobała. Jak ci się z nią pracowało? Bardzo dobrze. Podążałyśmy z ekipą Dzień Dobry TVN śladami bohaterów Ostatniego Fado, zaglądałyśmy w dość niezwykłe, czasami zupełnie nieturystyczne zakątki Lizbony i było to na tyle intrygujące, że część ekipy zadeklarowała chęć przeprowadzki. Chwilami było też śmiesznie, kiedy na przykład Ania Dziewit-Meller po raz piąty musiała powtarzać przed kamerą to samo zdanie, bo znowu przejechał tramwaj… Ale robiła to świetnie, z wyśmienitym poczuciem humoru i zaangażowaniem. To był fajnie spędzony czas. Alicja – bohaterka Twojej powieści „Ostatnie Fado” – odkrywa Lizbonę i Portugalię po raz pierwszy. Jak to było z Tobą? Jaka jest wasza historia – twoja i Lizbony? To zauroczenie Lizboną trwa od dobrych kilku lat. Trafiłam tam trochę przypadkiem, na kilka godzin. Ta chwila spędzona wtedy w Lizbonie skutecznie zachęciła mnie do powrotu, a w zasadzie do ciągłych powrotów… Miasto poznawałam stopniowo podczas kolejnych pobytów, najpierw chłonąc po prostu jego klimat, nastrój, poznając ludzi, obserwując życie toczące się na uliczkach i w podwórkach. Któregoś razu wpadliśmy z mężem na pomysł trochę odmiennego zwiedzania miasta. Przed wyjazdem każde z nas przygotowało dla drugiej osoby kilka zadań, które trzeba było wykonać w Lizbonie. Dopiero na miejscu wymieniliśmy się karteczkami – tematy zadań były niespodzianką dla każdego z nas. Ja na przykład musiałam pójść do konkretnej, lokalnej kawiarni po to, aby przyjrzeć się ludziom, wyobrazić sobie, kim są oraz co będą robić po wyjściu z kawiarni. Niektóre zadania wymagały odwagi lub sprytu – wejść do opuszczonego budynku z zachowanymi stiukami i azulejos, dostać się do piwnicy banku, która była pozostałością rzymskich budowli. Jedno z zadań męża polegało na złapaniu promu i popłynięciu na drugi brzeg Tagu. Miał opisać jak miasto wygląda z tamtej strony i wyobrazić sobie co czują lokalni mieszkańcy podróżujący codziennie promem do pracy w Lizbonie. Zadania wykonywaliśmy osobno, a potem dzieliliśmy się wrażeniami. Chcieliśmy w ten sposób lepiej poznać to miasto, poczuć się jego częścią. Te zadania bardzo rozbudzały wyobraźnię i pozwoliły mi dostrzec rzeczy, których pewnie bym nie zauważyła. No i muszę przyznać, mąż wziął w ten sposób udział w pisaniu książki... Alicja odkrywa też rodzinne sekrety – te ukryte w starych kufrach, zapomniane, intymne. Jak to jest z tymi sekretami? Zdradzać czy nie zdradzać? Odkrycie niektórych sekretów może zmienić bieg życia. Może wzbogacić związek, relacje rodzinne albo przyjacielskie, ale może też je zniszczyć. To nie zmienia faktu, że sekrety nas pociągają, intrygują, są kuszące. Czy je odkrywać? Każdy będzie miał inne zdanie. Ja osobiście lubię odkrywać, lubię iść po nitce do kłębka… Czym jest tytułowe „Ostatnie fado” – możesz zdradzić? Nie mogę… Witold Bereś, autor kilkunastu książek, producent filmowy i publicysta, powiedział: "Ostatnie fado" wciąga jak strumień, proponując czytelnikowi niezwykłe przeskoki w czasie, temacie i przestrzeni. To wszystko składa się na klimat tej kobiecej - a nie babskiej (!) – perspektywy. Co miał na myśli pisząc o kobiecej perspektywie? Czy Twoja książka jest „kobieca”? Napisałam książkę o Lizbonie i jej mieszkańcach, ale też o odkrywaniu własnych uczuć, o przyjaźni, miłości, dążeniu do odkrycia tajemnicy. Patrząc na tematykę, większość osób powie, że to jest książka kobieca. Jedna z czytelniczek napisała, że książka tworzy naprawdę romantyczną - lecz nie ckliwą i tandetną, całość. Moim zdaniem uchwyciła sedno. To jest ta subtelna różnica, pomiędzy perspektywą babską, a kobiecą. Z drugiej strony, wiem, że Ostatnie fado podoba się też mężczyznom, zwłaszcza, że jeden z wątków dotyczy postaci autentycznej - Fernanda Pessoi. Dlatego nie chciałabym, aby zakwalifikowanie do literatury kobiecej zniechęciło męską część czytelników do sięgnięcia po książkę. Jakie masz plany literackie? Myślę o kolejnej książce, również rozgrywającej się w kilku różnych miejscach na ziemi. To będzie duży projekt, wymagający czasu. Gdy przeczytałam „Ostatnie Fado” nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że ten magiczny klimat, który stworzyłaś już gdzieś się pojawił. Pomyślałam o „Amelii” a także klasykach realizmu magicznego – Marquezie, Angeli Carter. Kto inspirował Cię przy pisaniu powieści? Skąd ta magia? Bardzo lubię literaturę iberoamerykańską, lubię książki które uwodzą klimatem, i takie, z których coś we mnie zostaje. Márquez taki na pewno jest. Niektóre książki mają po prostu dobrą energię, inne odkłada się i nigdy do nich nie wraca, nawet jeśli mówią o ważnych sprawach. Pisząc chciałam, żeby moja książka zostawiała w czytelnikach poczucie pozytywnego niedosytu. Żeby intrygowała, wciągała, ale jednocześnie dobrze nastraja do świata, dawała taki wewnętrzny spokój. Udało mi się? "Niektóre historie, które przeżyliśmy albo które przeżywamy, giną w zakamarkach naszej pamięci unieważnione przez to, co dzieje się teraz, dzisiaj, albo przez to, co wydarzy się za chwilę. Inne trwają wiecznie." Tym zdaniem rozpoczynasz swoją powieść. Czy opowiesz o tych chwilach ze swojego życia, które będą trwać wiecznie? Kiedyś jako dziecko wdrapałam się na wysokie drzewo w sadzie i tak mi było tam dobrze, że obiecałam sobie, że ten moment zapamiętam. I zapamiętałam do dzisiaj. Potem wiele było takich chwil w moim życiu, kiedy robiłam sobie stop-klatkę i mówiłam „chwilo trwaj”. Pamiętam na przykład jak czułam się, kiedy pierwszy raz spojrzałam na mojego synka. Albo kiedy omal nie spadając z klifu prosto w szalejący ocean zrozumiałam na czym polega siła natury i żywiołów. Pewne obrazy, a nawet trudne do określenia uczucia towarzyszące przeżywanym chwilom, pozostają w nas na zawsze. Rozmawiała: Ania Pamuła.
Któż z nas nie śledził osiągnięć Walta Disney’a w dziedzinie animacji. „Królewna Śnieżka”, „Kopciuszek”, czy „Śpiąca królewna” sprawiały, że choć na chwilę można było przenieść się do baśniowej krainy, gdzie piękne księżczniki i odważni książęta mieszkali w malowniczo położonych pałacach. Bajka? Niekoniecznie.
Piękny, zapierający dech w piersiach, a nawet przywodzący na myśl animacje Disney'a. Oto Palacio da Pena - jeden z tysięcy powodów, dla których warto odwiedzić kraj odkrywców, słoneczną Portugalię. Około 50 km od Lizbony znajduje się Sintra – niewielka miejscowość, która w XIX w. stała się pierwszym europejskim centrum stylu romantycznego w architekturze. Magię tego miasteczka wielokrotnie opiewał Lord Byron, który w 1809 roku w liście do swojego przyjaciela Francisa Hodgsona określił je mianem „najpiękniejszego na świecie”. Nieprzemijający urok tego miejsca sprawia, że z roku na rok Sintrę chce zobaczyć coraz większa liczba turystów z całego świata. Jakkolwiek spacer uliczkami Sintry jest bardzo przyjemny, zwłaszcza wieczorem, gdy powoli przerzedza się tłum zwiedzających, tym co działa na turystów jak magnes jest przede wszystkim możliwość ujrzenia jedynej w swoim rodzaju budowli, sięgającego chmur pałacu da Pena. W XVI stuleciu w Serra de Sintra wybudowano klasztor Hieronimitów, który z czasem obrócił się w nic nieznaczące ruiny. W 1839 roku teren ten zakupił Ferdynand von Sachsen-Coburg-Gotha, który dzięki małżeństwu z królową Marią II, został władcą tego wspaniale rozwijającego się kraju. Niecały rok później rozpoczęła się budowa letniej rezydencji dla rodziny królewskiej. Nadzór nad nią powierzono baronowi Wilhelmowi Ludwigowi von Eschwege. Pod jego okiem odważnie mieszano wszelkie znane wówczas style architektoczniczne, co doprowadziło do wzniesienia baśniowej rezydencji wraz z przylegającym do niej równie nieziemskim ogrodem, pełnym tropikalnych drzewek, wąskich, tajemniczych ścieżek, altanek i stawów. Życie w tak bajkowym otoczeniu zostało gwałtownie przerwane na skutek rewolucji, która wybuchła w 1910 roku i która miała na celu obalenie monarchii. Rodzina królewska musiała uciekać. Szczęście w nieszczęściu, Palacio da Pena położony jest na wzniesieniu, co utrudniało rabunek oraz niszczenie znajdujących się w nim dóbr. Dzięki temu wnętrza zachowały swój oryginalny wystrój, a my wraz z minięciem pseudomanuelińskiej, misternie zdobionej bramy wjazdowej możemy cofnąć się o cały wiek wstecz!!! Niesamowite uczucie, prawda? Portugalia była państwem prowadzącym aktywną politykę kolonialną. Nie dziwi zatem różnorodna aranżacja wnętrz przy pomocy mebli, drobiazgów i akcesoriów sprowadzonych zarówno z Dalekiego Wschodu, Brazylii jak i Afryki. Pokonując wąskie korytarze możemy przyjrzeć się m.in. pokojom królowej, jadalni, kaplicy, łazienkom czy kuchni. Towarzyszą nam przy tym czasem zabawne, czasem wręcz groźnie łypiące stwory, przywodzące na myśl te, zdobiące zamek disneyowskiej Bestii. Każde kolejne pomieszczenie jeszcze bardziej intryguje, zachwyca, pobudza wyobraźnię, a im więcej się zobaczy, tym bardziej chce się pozostać tu na zawsze. W 1995 roku Palacio da Pena trafiło na listę światowego dziedzictwa kultury UNESCO. Jako, że fotografowanie tych pełnych przepychu, iście królewskich wnętrz jest surowo zabronione, aby choć przez chwilę poczuć się częścią tego nasyconego magią świata, nie pozostaje nic innego, jak tylko spakować rzeczy i udać się na wycieczkę do zalanej słońcem Portugalii, lecz nie teraz, a wiosną, gdy śniegi stopnieją, temperatura powietrza będzie znośna, a Sintry nie będą szturmować dzikie tłumy turystów. Fot. Wikipedia
Ośrodki Spa, uliczne bazary i eleganckie sklepy, romantyczne miejsca – Portugalia ma wszystko to, czego potrzebują kobiety. Nie wyłączając tragicznej historii miłosnej
Relaks w SPA Ze względu na położenie geograficzne, Portugalia jest idealnym miejscem na odpoczynek w ośrodkach SPA. Na przemęczonych gości czekają resorty zlokalizowane m.in. w regionie Algarve, na archipelagu Azorów oraz na Maderze . Centra oferują zarówno tradycyjne zabiegi: masaże, hydroterapię, thalassoterapię, aromatoterapię, jak i bardziej nowoczesne: winoterapię. W Algarve, ośrodki SPA znajdują się w zacisznych resortach, w których przykłada się dużą wagę do wysokiej jakości obsługi. Zalicza się do nich m.in. hotel Quinta do Lago w Almancil, gdzie w ekskluzywnym otoczeniu wykonywany jest masaż gorącymi kamieniami oraz zabiegi z zastosowaniem aloesu, alg morskich czy też czerwonych winogron - bogatych w antyoksydanty i opóźniających starzenie się skóry. Godne polecenia są także zabiegi na ciało z zielonej herbaty, która pomaga w walce z cellulitem. Z odkrytego jacuzzi, znajdującego się na terenie hotelu, rozpościera się fantastyczny widok na pobliski Park Krajobrazowy Ria Formosa. Kolejnym miejscem wartym uwagi jest Vilalara Thalassotherapy Centre w Lagoa, uznane przez magazyn "Condé Nast Traveller" za jedno z pięciu najlepszych ośrodków thalassoterapii na świecie. Każdy gość, po uprzedniej konsultacji medycznej, realizuje plan leczenia przygotowany specjalnie dla niego. W ofercie centrum znajduje się ponad 50 różnych zabiegów SPA, w tym m.in. z wykorzystaniem morskiego błota i wodorostów, które zawierają pierwiastki sprzyjające odnowie biologicznej. W ośrodku znajduje się również salon piękności oraz salon fryzjerski. Hotel, wraz z otaczającym go, wspaniałym ogrodem tropikalnym, położony jest na klifie, z którego rozciąga się piękny widok na plażę Praia das Gaivotas. W górach Serra de Monchique, w północnej części Algarve, znajduje się jedyny ośrodek SPA w Portugalii z wodami termalnymi - Villa Termal Das Caldas De Monchique. Resort ma swojej ofercie m.in. kąpiel Kleopatry (czyli kąpiel w mleku z miodem i olejkami), winoterapię oraz odkryty basen z wodą termalną i masażami wodnymi. W wolnej chwili można udać się na spacer lub rowerową przejażdżkę po pięknych, zielonych wzgórzach. Dla mam, które przyjechały z dziećmi, przygotowano Kids Club, w którym pociechy mają zapewnioną opiekę oraz różne rozrywki Ważnym wydarzeniem dla miłośniczek SPA jest Algarve Spa Week. Przez 7 dni, od 2 do 9 października, dziesięć najlepszych, pięciogwiazdkowych hoteli SPA będzie oferować swoje usługi z 50 procentową zniżką. Na ciekawe miejsce, którego otwarcie przewidywane jest na lipiec/ sierpień 2010 r., zapowiada się Caudalie Vinothérapie® Spa w hotelu Yeatman w Porto. Ośrodek ma się wyróżniać specjalnymi zabiegami, bazującymi na naturalnych składnikach pochodzących z winnic. Niektóre z zabiegów mają być wykonywane w zaciszu hotelowych pokoi, a produkty winoterapii będzie można zakupić w tutejszym sklepie. Czas na zakupy Będąc w Portugalii warto zajrzeć do eleganckich butików z ubraniami oraz sklepów jubilerskich (Lizbona, Porto). Skórzana galanteria jest tu tańsza niż we Włoszech, a jakością i elegancją nie ustępuje tamtejszym produktom. Wśród biżuterii na uwagę zasługują tradycyjne filigrany (przedmioty zrobione z cienkich, srebrnych i złotych drucików, tworzących ażurową siatkę) oraz piękne kolczyki i broszki, często z motywami kwiatowymi i zwierzęcymi. Doskonałą pamiątką z wakacji lub prezentem z podróży mogą być lokalne wyroby rzemieślnicze, oferowane w małych sklepach i na ulicznych bazarach. Są to: produkty koronkarskie (Madera i Azory), przedmioty z wikliny (Algarve), wyroby z korka, drewniane dziecięce zabawki (Alentejo) czy też doskonałe, regionalne wina (Porto, Madera, Alentejo). Warto zastanowić się również nad zakupem portugalskiej ceramiki. Wybór jest szeroki: od pojedynczej płytki azulejos aż po ekskluzywne, porcelanowe wyroby fabryki Vista Alegre. Romantyczne wakacje W Portugalii można znaleźć wiele romantycznych miejsc i okazji do wzmocnienia łączącej parę więzi. Nastrojowe kolacje przy muzyce fado, uliczne festyny, wieczorne spacery brzegiem morza czy też wspólne oglądanie niesamowitego zachodu słońca, to tylko kilka z licznych propozycji. Nowożeńcy mogą spędzić podróż poślubną na wyspie pełnej egzotycznych kwiatów (Madera, Azory) lub też w jednej z pousad, czyli urokliwych hoteli utworzonych w dawnych zamkach i klasztorach. Na uwagę zasługuje Pousada de Rainha Santa Isabel w Estremoz (region Alentejo), znajdująca się w zamku wybudowanym przez króla Dionizego dla swojej żony – królowej Izabeli. Hotel zachwyca zabytkowymi meblami oraz pięknym, pałacowym ogrodem. Alternatywą dla pousadas, są prywatne rezydencje: quintas (wiejskie posiadłości, zwykle bardzo wytworne) oraz solares (należące do arystokracji dwory), w których wynajmowane są pokoje dla gości. Miejsca te charakteryzują się eleganckim wystrojem z poprzednich epok oraz życzliwym przyjęciem przez gospodarzy.
Urzeka zarówno pięknem starówki, jak i nowoczesną architekturą, galeriami sztuki oraz licznymi winiarniami
Porto, jest drugim co do wielkości miastem Portugalii i przemysłowo-handlowym centrum tego kraju. Ścieżki wielu turystów odwiedzających Portugalię kończą się często w Lizbonie lub na jednej z plaż regionu Algarve. Do Porto docierają nieliczni, którzy chcą zobaczyć rodzinne miasto Henryka Żeglarza, spróbować grzanek z cukrem i cynamonem lub...dostać w głowę gumowym młotkiem. Świadectwa dawnego bogactwa Będąc w Porto warto poznać historyczną dzielnicę tego miasta. Znajduje się tu m.in. Igreja de Sčo Francisco - kościół świętego Franciszka, będący najpiękniejszą świątynią w Porto. Ten gotycki kościół kryje w sobie bogate, rokokowe wnętrze oraz obficie zdobione złotem kolumny i figury świętych, aniołów i zwierząt. Do ich dekoracji zużyto ponad 200 kg tego kruszcu, co miało ukazać zamożność miasta, które wzbogaciło się na handlu winem. Niedaleko kościoła znajduje się Casa do Infante, dom, w którym prawdopodobnie urodził się Henryk Żeglarz, oraz Palácio da Bolsa, neoklasyczny budynek dawnej giełdy towarowej. W Palácio urzeka przepychem ozdobiona mauretańskimi wzorami Sala Arabska (Salčo Árabe) inspirowana wyglądem Alhambry w Grenadzie, która pełniła rolę sali reprezentacyjnej giełdy i Dziedziniec Narodów (Pátio das Naćões), na którym odbywały się niegdyś transakcje handlowe. W wysokiej sali ze szklaną kopułą znajdują się herby 20 krajów, z którymi Portugalia utrzymywała bliskie relacje handlowe i przyjacielskie. Giełdę można zwiedzać wyłącznie z przewodnikiem (5 euro), a oprowadzanie trwa ok. 30 min. Co roku giełdę podziwia ponad 200 tys. turystów. Warto zajrzeć także do romańskiej katedry Sé, w której odbył się ślub króla Jana I z jego narzeczoną, Phillipą Lancaster, co zapoczątkowało długotrwały sojusz portugalsko-angielski (m.in. dzięki tej koligacji, wino porto mogło podbić angielskie stoły). Oprócz wspaniałej rozety, świątynia ta kryje w sobie srebrny, barokowy ołtarz oraz znajdujące się w krużgankach niebiesko-białe azulejos (charakterystyczne, portugalskie ręcznie malowane płytki ceramiczne). Wspomniany ślub oraz inne, ważne wydarzenia z historii Portugalii, można podziwiać na pięknych azulejos znajdujących się na dworcu kolejowym Estaćčo de Sčo Bento. Na 20 tysiącach biało-niebieskich i kolorowych płytek przedstawiono m.in. księcia Henryka Żeglarza podbijającego Ceutę w Maroku oraz bitwę pod Arcos de Valdevez. Silne wrażenie wywiera nie tylko realizm obrazów, ale i ich wielkość. Chcąc spojrzeć na Porto z nieco innej perspektywy, warto wspiąć się na pobliską Torre dos Clérigos, barokową wieżę o wysokości ok. 76 metrów, przylegającą do kościoła Igreja dos Clérigos, kryjącego w sobie nietypową, owalną nawę. Po pokonaniu schodów składających się z 240 stopni, można podziwiać nie tylko widok na miasto i jego przedmieścia, ale także rzekę i dolinę Douro. Punktem obowiązkowym dla fanów Harrego Pottera jest Café Majestic (Rua Santa Catarina 112), popularna, jedna z najstarszych w Europie kawiarnia, w której Kathleen Rowling spędziła wiele dni opisując przygody młodego czarodzieja. Wnętrze Café Majestic zachwyca ogromnymi, kryształowymi lustrami, skórzanymi krzesłami, drewnianymi dekoracjami, stylowymi żyrandolami oraz wszechobecnym marmurem. Warto spróbować tutejszych rabanadas, tradycyjnych, bożonarodzeniowych grzanek z cukrem i cynamonem, bardzo popularnych na północy Portugalii. Nowoczesne oblicze Porto W 2001 r. Porto zdobyło tytuł Kulturalnej Stolicy Europy, co zainspirowało władze tego miasta do stworzenia Casa da Música (Dom Muzyki). Gmach, który powstał w 2005 r., został zaprojektowany przez biuro OMA (Office for Metropolitan Architecture)., założone przez światowej sławy architekta - Rema Koolhaas. Dzięki jego projektowi, Casa da Música zdobyła w 2007 r. jedną z najbardziej prestiżowych, europejskich nagród w dziedzinie nowoczesnej architektury, przyznawaną przez Royal Institute of British Architects (RIBA). Ten intrygujący budynek z betonu i szkła, kształtem przypomina meteoryt. Na dwunastu piętrach Casa da Música mieszczą się m.in. dwie sale koncertowe, sale nagraniowe, sklep muzyczny, bary oraz restauracja Kool. Młotki w ruch Warto przyjechać do Porto na największe w tym mieście święto - Festa de Sčo Jočo (Festiwal św. Jana), odbywające się w ramach trwającego cały czerwiec Festa da Cidade (Festiwal Miasta). W nocy z 23 na 24 czerwca całe Porto wylega na ulice, by bawić się na rusgas (impreza taneczna na ulicy), posłuchać muzyki granej na żywo oraz biesiadować. Do najciekawszych atrakcji Festa de Sčo Jočo zalicza się m.in. bieg św. Jana oraz Barcos Rabelos Race, wyścig tradycyjnych łodzi z płaskim dnem, które dawniej służyły do transportu beczek z winnic doliny Douro do Porto. Na ulicach sprzedawana jest bazylia w doniczce (uznawana za „zioło kochanków”) oraz pory i plastikowe, piszczące młotki, którymi uderza się po głowach znajomych i sąsiadów – „na szczęście”. Bawiący się na ulicach w tym czasie ludzie, piją wino i jedzą tradycyjne, grillowanie sardynki, zupę caldo verde („zielona zupa”, zrobiona z m.in. z przetartych ziemniaków i kapusty), posypane cukrem i cynamonem pączki farturas (smażone w postaci spirali, a potem cięte na podłużne kawałki) oraz bifanas (kanapki z wieprzowiną). Uczestnicy zabawy wypuszczają w niebo papierowe lampiony oraz skaczą przez rozpalone na ulicach ogniska. O północy, w pobliżu mostu Ponte Dom Luis I, nad rzeką Douro, odbywa się gigantyczny pokaz sztucznych ogni. Vila Nova de Gaia Jednym z najbardziej znanych na świecie portugalskich win jest porto, które swój wyjątkowy smak zawdzięcza niezwykłemu mikroklimatowi dolny Douro, z której pochodzą winogrona używane do jego produkcji. Piękne tarasy z winnicami, quintas (duże gospodarstwa rolne, w których produkuje się wino) oraz urocze wioski tego regionu, znalazły się na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Chętni mogą zwiedzać tamtejsze winnice, skosztować różnych odmian wina porto, a nawet popłynąć w dół rzeki Douro jedną z barco rabelo, które niegdyś transportowały wino do Porto. Dolinę można także zwiedzać podróżując starym pociągiem parowym , który kursuje w każde sobotnie popołudnie (od czerwca do początku października) z Régua do Pinhčo. Ci, którzy nie mają aż tyle czasu, powinni się udać na nadbrzeże do Vila Nova de Gaia, gdzie znajdują się piwnice i magazyny, w których leżakuje porto. Szyldy na budynkach (m.in. Graham's i Sandeman), przypominają o angielskich kupcach, którzy rozsławili porto w świecie. Większość wytwórni wina oferuje turystom możliwość zapoznania się z procesem produkcji oraz degustację tego trunku. Warto zajrzeć do jednej z nich: Taylor’s Port, Sandeman, Ferreira, Porto Cálem czy Ramos Pinto . (Przykładowo, wizyta w piwnicy Sandeman kosztuje 4 euro). Na nadbrzeżu znajduje się tez wiele tawern, w których za korzystna cenę można spróbować lokalnych specjałów. W tym roku, w Vila Nova de Gaia od 15 do 17 lipca odbędzie się muzyczny Festival Marés Vivas, podczas którego wystąpią m.in. takie zespoły jak: Goldfrapp, Morcheeba, Placebo, David Fonseca czy Ben Harper z Relentless 7. Karnet jednodniowy kosztuje 24 euro.
Portugalia leży na zachodnim końcu kontynentu europejskiego, na którym dla starożytnych kończyła się Ziemia. Kształtem przypomina prostokąt. Na wschodzie i północy graniczy z Hiszpanią, od zachodu i południa otacza ja ocean Atlantycki.
Portugalia leży na zachodnim końcu kontynentu europejskiego, na którym dla starożytnych kończyła się Ziemia. Kształtem przypomina prostokąt. Na wschodzie i północy graniczy z Hiszpanią, od zachodu i południa otacza ja ocean Atlantycki. To wyjątkowo piękna część Europy, bogata zarówno w rzeki, lasy i doliny na północy, jak i urozmaiconą linię brzegową, obejmującą plaże, klify i jaskinie, na południu. W głębi lądu płyną liczne rzeki oraz ciągną się łańcuchy łagodnych wzgórz i gór. Środkowopołudniowa część kraju usiana jest dębami korkowymi i plantacjami oliwek. Przyjemny klimat charakteryzuje się gorącymi latami i chłodnymi, ale nigdy mroźnymi zimami. Portugalczycy mówią o sobie, że są narodem łagodnych obyczajów, co jest określeniem wspaniale wyrażającym ich podejście do życia i ludzi. Są oni bardzo otwarci, ciepli i życzliwi, nawet w stosunku do nowo poznanych osób, czy obcokrajowców. Życie toczy się tu wolno. Portugalia zaskakuje i jednocześnie zachwyca różnorodnością stylów architektonicznych, z których najbardziej interesujący to manueliński styl narodowy. Największą popularnością cieszą się plaże w rejonie turystycznym Algavre. O ich atrakcyjności decyduje niecodzienny krajobraz - błękitne morze, złoty, delikatny piasek plaż i skały z czerwonego piaskowca. W miejscowościach i kurortach turystycznych można wypożyczyć leżaki i parasole, w plażowym barze zamówić schłodzonego drinka i oddać się beztroskiemu relaksowi. Kuchnia Portugalska - jest kuchnią mało znaną, składa się z dań prostych lecz pożywnych i zdrowych. W większości restauracji dostaniemy niezwykle obfite porcje, warte zapłaconych pieniędzy. Warto jednak spróbować, o ile jest to możliwe, tradycyjnych, domowych dań. Generalnie przeważają dania gotowane, niektóre dosyć ciężkie, jest też duży wybór zup. Portugalczycy pielęgnują tradycje uprawy, przechowywania oraz przetwarzania swoich plonów i hodowli. Portugalskie dania są zawsze przyrządzane z odrobiną oliwy z oliwek, z dodatkiem ziół oraz wielu przypraw, co jest pozostałością po czasach kolonialnego imperium, którego stolicą była Lizbona. Portugalia jest rajem dla wielbicieli ryb i wszelkiego rodzaju owoców morza, które są nieodzowną częścią wszystkich menu. Klimat i ziemia Portugalii, gatunki winogron oraz wiedza uprawiających winorośl sprawiają, że wina portugalskie należą do najbardziej znanych na świecie. Wyróżniają się szlachetne Porto i Madera, wina z doliny Douro i Dao, wina da Bairrada, wina z regionu Alentejo. W Portugalii istnieje 47 regionów uprawy winorośli, których cechy charakterystyczne odzwierciedlają pochodzące z nich gatunki win. Piękne plaże, wspaniałe warunki klimatyczne, sprawiają, iż Portugalia jest wymarzonym miejscem sportów, długich spacerów wśród nieskażonej natury lub prostu leniwych popołudni tarasie. W nadatlantyckich kurortach nie brakuje miejsc, gdzie można wypocząć, a przy tym dobrze zjeść, posmakować lokalnych trunków i potańczyć. Materiały prasowe
Możesz tu przysiąść nad brzegiem oceanu, nucąc nostalgiczne fado, wymodlić cud w Fatimie. Lub szaleć do białego rana w Lux – najmodniejszym lizbońskim klubie należącym do Johna Malkovicha.
Cynamon i curry Czerwone dachy domów, fasady kamienic zdobione kolorowymi, ceramicznymi płytkami – azulejos. Słoneczne światło odbija się w majolikowych ścianach. Okiennice przymknięte przed wszechogarniającym upałem. Na samym krańcu Europy, na wybrzeżu Atlantyku, u ujścia rzeki Tag, jak wieczny Rzym, na siedmiu wzgórzach leży Lizbona, portugalska stolica. Stromą, wąziutką ulicą Alfamy, najstarszej z dzielnic, pnie się żółty tramwaj. Gdzie spojrzeć, plątanina zaułków. Z najwyższego wzgórza, z murów Zamku Świętego Jerzego, wzniesionego jeszcze przez mauretańskich władców, rozciąga się widok na miasto u stóp zamkowego wzgórza. Niegdyś stolicę imperium. Jeden z najważniejszych portów świata. Prawdziwy tygiel. Tu mieszały się egzotyczne zapachy nowo odkrytych przypraw: cynamonu, czarnego pieprzu, curry. Tu nie dziwiły nikogo odcienie skóry. Lizbona wciąż ma w sobie tamten niezwykły klimat. To miasto nigdy nie zasypia, w dzielnicy rozrywki, Bairo Alto, życie zaczyna się dopiero po północy, a kończy nad ranem. Przez wąskie uliczki pełne maleńkich knajpek trudno przecisnąć się w tłumie bawiącym się noc w noc. Po kataklizmie, jakim było trzęsienie ziemi w 1755 roku, Lizbona została niemal doszczętnie zniszczona. Z nielicznych ocalałych budowli ostał się klasztor i kościół Hieronimitów. Wybudowany w fantazyjnym stylu manuelińskim będącym niezwykłym połączeniem gotyku i renesansu. Przykuwający wzrok tak samo jak stojąca od pięciu już wieków przy nabrzeżu Tagu „koronkowa” wieża Belém. Niegdyś więzienie i latarnia morska portu w Lizbonie. Tu średniowiecze łączy się z nowoczesnością. Bo brzeg rzeki spina najdłuższy w Europie most Vasco da Gamy. Tę sześciopasmową autostradę ciągnącą się przez szesnaście kilometrów otwarto w pięćsetną rocznicę odkrycia przez portugalskiego żeglarza drogi morskiej z Europy do Indii. Dwa światy Dolina Tagu dzieli Portugalię na dwie krainy i dwa różne światy. Północ to soczyście zielone pagórki, lasy sosnowe i dębowe. Nimi słynie największy rezerwat przyrody, dziki region wśród pasm górskich – Park Narodowy Peneda-Geres. Poprzecinany wzdłuż i wszerz turystycznymi szlakami. Z rzadka rozrzucone malownicze wioski sprawiają wrażenie, że czas zatrzymał się tam w ubiegłym stuleciu. Wciąż usłyszeć tu można język mirandyjski. Choć nie został uznany za język urzędowy, naucza się go w wielu szkołach w północno-wschodniej Portugalii. Wybrzeżem od Figueira da Foz do Porto ciągną się piaszczyste plaże z ruchomymi wydmami. Aż do tego słynnego Porto z jego stromymi, brukowanymi kostką uliczkami, gdzie w niezliczonych portowych winiarniach serwuje się najbardziej chyba znane portugalskie wino o aromacie wanilii, dębu i lekko korzennym posmaku. Porto wytwarzane z winogron rosnących wokół miasta w dolinie rzeki Duoro. Jej tarasy widoczne są ponoć z kosmosu. Tak strome, że tu na ziemi dostać się do nich można tylko pieszo. Dalej w głąb lądu nad wodami rzeki Mondego leży Coimbra, niegdyś stolica Portugalii. Miejsce narodzin sześciu królów. Siedziba najstarszego w kraju, siedemsetletniego, uniwersytetu. I wciąż, mimo upływu lat, pełnego studentów. Raz w roku na początku maja Coimbra przeżywa niezwykłą fiestę „Queima das Fitas”, czyli „Palenie Wstążek”. Niezliczona ilość kolorowych wstążek – „fitas”, symboli wszystkich ośmiu uniwersyteckich wydziałów – trzymanych w studenckich dłoniach daje początek tygodniowej zabawie, w której bierze udział całe miasto. Ci z dwudziestopięciotysięcznej rzeszy żaków, którzy kończą naukę, palą ostatniego dnia swe wstążki, stąd też nazwa święta ściągającego do miasta tłumy ciekawskich. Magnetyczną moc przyciągania ma również Fatima. To tu na początku ubiegłego stulecia trójce pastuszków ukazała się Matka Boska. Kościół uznał cud objawienia. Niewielka Fatima stała się miejscem kultu. Tu stanął jeden z największych kościołów świata. Wzniesienie go kosztowało niebagatelne sześćdziesiąt milionów euro. Okoliczne łąki zmieniły się w rozległe parkingi dla wycieczkowych autobusów. Bo do Fatimy przez cały rok przybywają tysiące pielgrzymów z najodleglejszych zakątków ziemi. Z kolei do podlizbońskiej Sintry, sławionej już przez lorda Byrona, najchętniej ściągają portugalscy celebrities. Obok bajkowych pałaców: Palácio Nacional da Pena z jego różnokolorowymi basztami, monumentalnego Palácio Nacional de Sintra i przypominającego zamek Kopciuszka współczesnego kaprysu ekscentrycznego milionera Palácio e Quinta da Regaleira, stawiają dziś swoje okazałe wille gwiazdy mediów i kultury. W Sintrze miał też przez lata swój niewielki domek sam Hans Christian Andersen. Tu napisał najpiękniejsze baśnie. Czas sjesty Gdy tylko przekroczy się Tag, krajobraz powoli się zmienia. Zaczyna być upalnie i sucho. Zamiast lasów gaje. Pomarańczowe figowe, migdałowe, oliwne rozsiane na szerokiej równinie Alentejo. Domy o płaskich dachach lśnią bielą. Subtelne wpływy kultury arabskiej można jeszcze odszukać w kształcie kołatek ich drzwi wejściowych. Kawałek mosiądzu zastępujący klamkę to tak zwana dłoń Fatimy, córki Mahometa. Stylizowana kobieca dłoń chroni przed klątwą i złym wzrokiem. A każdy z pięciu jej palców to jedna z podstaw islamu. Tylko mało kto w katolickim kraju już chyba o tym pamięta. Napotkani przechodnie zapytani o godzinę odpowiadają bez spoglądania na zegarek: „Mniej więcej...”. Na południu czas płynie leniwie. Tradycyjna dwugodzinna sjesta w środku dnia dziwi tylko turystów, przed którymi zamykają się niespodziewanie drzwi sklepów, muzeów, urzędów. Dla Portugalczyków, bez różnicy, z północy czy południa kraju, to odwieczny rytuał pozwalający odpocząć w czasie największych upałów. W prowincji Algarve rozlokowały się największe turystyczne kurorty, wielopiętrowe hotele. Najgłośniejsze są okolone szaro-czerwonymi, wysokimi na kilkadziesiąt metrów klifami piaszczyste plaże Albufeiry. Pełne śmiechu dzieci rozbrzmiewają różnorodnością języków. Ale uciekając od tłoku na wschód wybrzeża ku wysepkom wokół Taviry lub na zachód do Sagres, wciąż można znaleźć spokojne zatoczki z piaskiem nietkniętym stopą. W nadmorskiej restauracyjce skosztować świeżo złowionych ryb. Najpopularniejsze są maleńkie sardynki prosto z grilla. Często nawet niepatroszone. Konkurencja dla narodowej potrawy przyrządzanej z suszonego na słońcu dorsza – Bacalhoada. Wyspy szczęśliwe Portugalia odwrócona jest plecami do reszty Europy. Świadectwem po dawnych, niespokojnych czasach są masywne, szesnastowieczne klasztory, warowne fortece ciągnące się wzdłuż granicy z Hiszpanią od Valenćy na północy po Elvas i Monsaraz na południu. A kiedy stanie się na smaganym przez wiatr i Atlantyk Przylądku Świętego Wincentego, najbardziej na południowy zachód wysuniętym skrawku portugalskiego lądu, można jak starożytni choć przez chwilę uwierzyć, że tu właśnie świat się kończy. I zaraz potem ruszyć na podbój świata. Zaczynając od Portugalii. Od jej dawnych zamorskich kolonii. Najlepszy „towar eksportowy” tego kraju pochodzi z leżącej na Oceanie Atlantyckim Madery. Cristiano Ronaldo okrzyknięty najlepszym piłkarzem na świecie urodził się na tej oddalonej o tysiąc kilometrów od Europy wulkanicznej wyspie. Portugalski jest również Archipelag Azorów. Chłodniejsze niż Madera modne miejsce zimowych wypadów z Europy. Wietrzne, z kapryśną pogodą, wiecznie zielone przyciągają turystów spragnionych spokoju i widoku dzikiej przyrody. Wracają raz po raz zarażeni „saudade”. Tym nieokreślonym, wewnętrznym poczuciem melancholii i nostalgii, do którego przyznaje się każdy Portugalczyk. Cóż może być przyjemniejszego niż dumanie na oceanicznej plaży z kieliszkiem porto w ręku?