Wyzwanie przyjęte: Glamping jesienią? Jak najbardziej. Wybrałam się na ten rodzaj campu i już wiem, skąd ta popularność
Jeśli zastanawiasz się, czym jest glamping i czy warto się na niego wybrać, mam dla ciebie odpowiedź. Po raz kolejny się na niego zdecydowałam i to jesienią. I jestem zachwycona.
Jeszcze niedawno wszelkiego rodzaju "obozowiska" kojarzyły się z istnym surwiwalem. Do momentu, aż na mapie podróżniczych destynacji pojawiły się one - glampingi. Nazwa niby znajoma, ale tylko częściowo. Co to takiego ten glamping, czym różni się od klasycznego campingu i skąd coraz większa popularność tej formy odpoczynku? Ja już wiem, bo przekonałam się o tym na własnej skórze. Zobacz, czym jest glamping i czy warto się na niego wybrać. Czym jest glamping? Glamping to połączenie słów "glamour" i "camping". Jest to zatem camping w pełnym rozumieniu tego słowa, który opiera się na "obozowaniu", ale w wersji glamour. Mamy więc do czynienia z "eleganckim campingiem", a co wpływa na jego wyjątkowość? Okazuje się, że glamping to obozowisko dla wszystkich, którzy chcą być blisko natury, a jednocześnie nie mają zamiaru rezygnować z wygody. Klasyczny camping łączy się bowiem z wieloma niedogonieniami, które nie są dla każdego. Glamping to nic innego jak hotel pod gołym niebem, który daje nam połączenie komfortu z naturą. I ja jestem jak najbardziej na tak, więc postanowiłam się przekonać na własnej skórze, o co tyle zamieszania. Czy warto wybrać się na glamping? Gdy za pierwszym razem wybierałam się na glamping z moimi przyjaciółkami, nie do końca wiedziałam, czego się spodziewać. Zdecydowałyśmy się na podróż jesienią, a dokładnie w listopadzie, gdy temperatury są niskie, więc istniała obawa, że nie jest to dobra pora na tego typu przeżycia. Okazało się, że nic bardziej mylnego, bo glamping, który wybrałyśmy, ma przyjemnie ocieplane podłogi i klimatyzację dającą ciepło. Okazuje się, że glamping to nie istny survival z farelką i toną śpiworów, tylko prawdziwy hotel pod "gołym niebem". Zamknięte w kopule mogłyśmy podziwiać uroki przyrody, która była dookoła. Dodatkowo udało nam się wtedy trafić na moment, że spadł śnieg, więc obudziłyśmy się z zimowym pejzażem za szybą. Wyprawa spodobała mi się do tego stopnia, że ostatnio ponownie tam wróciłam - tym razem w październiku. I totalnie się nie zawiodłam. Choć krajobraz przestał przypominać ten z teledysku "Last Christmas", złota jesień za oknem również miała swoje plusy. Zwłaszcza wtedy, gdy rano mogłyśmy z przyjaciółką wypić kawę, patrząc na zieleń przyjemną dla oka. Plusy glampingu Zdecydowanym plusem glampingu jest to, że to naprawdę wciąż nietypowa i mało popularna forma odpoczynku. Niby na łonie natury, ale jednak to my decydujemy o tym, jak bardzo chcemy z nią obcować. Możemy spędzić czas, leżąc na trawie w ciepłe dni, a jednocześnie zamknąć się w kopule i podziwiać piękno przyrody zza okna. To zatem idealne miejsce dla każdego, kto potrzebuje odpoczynku od zgiełku miasta, ale nie jest fanem aż tak bezpośredniego obcowania z naturą - ja zdecydowanie należę do takich osób. To, że można odpocząć od miasta i ekranów, to coś, co przyda się każdemu w dzisiejszych czasach. Wystarczy jeden wieczór na glampingu, aby "oderwać się" i zresetować głowę. A nasze oczy też podziękują nam za widok zieleni za oknem, zamiast niebieskiego światła laptopa czy telewizora. Minusy glampingu Zdecydowanym minusem glampingu jest to, że nigdy nie wiadomo, na co się szykować. To bowiem wciąż camp, więc warunki są zdecydowanie bardziej surwiwalowe niż w standardowym hotelu. Trzeba mieć też świadomość, że od okien w kopule trochę "ciągnie" i zimno rozchodzi się po namiocie - nawet wtedy gdy jest włączona klimatyzacja dająca punktowe ciepło. Warto zatem być przygotowanym i mieć ze sobą np. grubszą piżamę, gdy wybieramy taką formę odpoczynku w chłodniejsze dni oraz noce. Gdzie na glamping w okolicach Warszawy? Glamping to coraz popularniejsza w Polsce forma odpoczynku. Dlatego tego typu miejsc jest coraz więcej - szczególnie w niedalekiej odległości od Warszawy, ponieważ to doskonały pomysł na weekend za miastem. Ja zdecydowałam się na Nałęczów, czyli niecałe 2 godziny drogi ze stolicy. Wiem też jednak, że tego typu namiotów oraz letniskowych domków ukrytych w lesie jest naprawdę sporo, więc każdy z nas znajdzie opcję idealną dla siebie. Co ciekawe, glamping można połączyć np. z relaksem w jacuzzi, balii ogrodowej czy saunie, ponieważ tego typu punkty również oferują takie atrakcje. To też dobre miejsce na nocleg, gdy wybierzemy się np. na zabiegi w SPA. Wtedy można połączyć przeżycia dla ciała z doznaniami duchowymi. Czytaj także: Wyzwanie przyjęte: Przez miesiąc codziennie robiłam 10 tysięcy kroków. Mój test dał mi więcej, niż oczekiwałam Wyzwanie przyjęte: Wybrałam 3 moje ulubione cynamonki w Warszawie. Nr 1 smakuje jak w Skandynawii Przez 7 dni moczyłam twarz w wodzie z lodem. Efekt był widoczny od razu, ale 1 rzecz mnie zaniepokoiła
Jak zadbać o ciało na wiosnę? Zafunduj sobie pobyt w Binkowski Resort
Utrata wagi, wymodelowanie sylwetki i lepsze samopoczucie… Każdy z nas o tym marzy! Zwłaszcza teraz, gdy za oknem coraz cieplej, a my odkrywamy coraz więcej. Na szczęście zdrowy styl życia nie musi wiązać się z wyrzeczeniami. O poprawę urody można zadbać w bardzo przyjemnej atmosferze. Zainwestuj w siebie, przyjeżdżając do Binkowski Resort.
Coraz cieplejsze dni motywują nas do tego, aby stać się lepszą wersją siebie. Marzymy o smukłej i jędrnej sylwetce, ale bez diety czy wyrzeczeń. Jeżeli chcemy przygotować ciało na wakacje, najlepiej zacząć od… mini wczasów! Kto powiedział, że treningi to tylko bieżnia czy crossfit? Możemy też popływać, skorzystać z sauny, a po intensywnym dniu zjeść wykwintną kolację. Takie przyjemności czekają w Binkowski Resort – ten luksusowy hotel położony jest w sercu kieleckiego lasu. Wykwintna kuchnia Luksusowy Binkowski Resort zaprasza w podróż ku zdrowiu i dobremu samopoczuciu. Będąc tam mamy do dyspozycji piękne pokoje, bogate śniadania z mnóstwem regionalnych produktów, a także aż trzy tematyczne restauracje. Każdy znajdzie tu coś dla siebie. Goście mogą skorzystać z restauracji La Sora, która słynie z azjatyckich smaków – specjalnością jest sushi, ale znajdziemy tu także steki czy poke bowl. W restauracji Glamour czekają na nas autorskie specjały kucharzy w klimacie kuchni europejskiej. Warto też skorzystać z Restauracji Rodzinnej, w której dominują włoskie smaki. Specjalnością szefów kuchni są makarony oraz pizze przygotowywane w klasycznym piecu opalanym drewnem. Tropikalne baseny Nawet Polsce można poczuć się jak na Zanzibarze. Korzystając z pobytu w Binkowski Resort mamy nieograniczony dostęp do Basenów Tropikalnych. Lazurowa woda oraz żywe palmy tworzą prawdziwie wakacyjny klimat niezależnie od pory roku. Jedną z głównych atrakcji jest tropikalna wyspa otoczona „rzeką” Lazy River. W środku znajduje się basen i bar z egzotycznymi drinkami oraz jacuzzi z ujędrniającym masażem. Warto też skorzystać z basenów witalnych z dodatkami jodków, siarczanów i alg morskich. Jeżeli przyjeżdżamy z dziećmi, czeka na nie wodny plac zabaw, a w nim tryskające fontanny, magiczny tunel i wodne zwierzątka. Sauny Świętokrzyskie Aby pogłębić wrażenia sensoryczne i zatroszczyć się o zdrowie, goście mogą skorzystać z saunarium. To jedyne takie miejsce w Polsce usytuowane w chmurach – położone jest 20 metrów nad ziemią, w sercu Gór Świętokrzyskich. Znajduje się tutaj aż 5 różnorodnych saun: sauna świętokrzyska, sauna chlebowa, sauna infrared, łaźnia parowa oraz największa z nich – sauna panorama. Ma przeszkloną ścianę, przez którą można podziwiać panoramę Kielc. To właśnie w niej regularnie odbywają się seanse prowadzone przez doświadczonych Saunamistrzów. Basen na dachu Binkowski Resort to doskonałe miejsce na wypoczynek. Można przyjechać tu wraz z rodziną, przyjaciółmi, ale i samemu. Każdy znajdzie tu coś dla siebie – niezależnie od pory roku. Zimą można korzystać z zadaszonych basenów, w których woda jest niesamowicie ciepła. Wiosną i latem czeka na nas jeszcze więcej przygód. Do dyspozycji jest bowiem letni basen typu infinity pool – znajdziemy go na dachu hotelu. Nie ma nic przyjemniejszego niż pływanie i jednoczesne podziwianie malowniczych Gór Świętokrzyskich. Binkowski Resort zachęca także do sportowych aktywności. W specjalnie wydzielonej strefie możemy zagrać w squasha. Dla miłośników przygody istnieje możliwość wypożyczenia roweru i przejażdżki po okolicznych trasach – w bliskim sąsiedztwie resortu znajduje się las, Park Baranowski i sporo ścieżek rowerowych. Jeżeli lubimy spędzać czas na własnych zasadach, wystarczy wybrać się na spacer, jogging lub trekking. Nie od dziś wiadomo, że bliski kontakt z naturą pozytywnie wpływa na samopoczucie fizyczne oraz psychiczne. Jak widać przygodę ze zdrowym stylem życia można rozpocząć w naprawdę luksusowych warunkach. To świetna motywacja, aby utrzymać ten stan na dłużej! Pobyt w Binkowski Resort można zarezerwować tu: https://www.binkowskihotel.pl/hotel-binkowski/oferty/pakiety-pobytowe.
Ferie zimowe z dzieckiem w Polsce. 5 pomysłów na rodzinny wyjazd
Ferie zimowe kojarzą się przede wszystkim z ośnieżonymi stokami i aktywnym wypoczynkiem. To właśnie w tym czasie narciarskie kurorty przeżywają największe oblężenie. Polskie góry to doskonały wybór, ale dobrze bawić się można także w mniej oczywistych miejscach. Gdzie najlepiej wyjechać na ferie z dzieckiem? Przedstawiam kilka propozycji.
Ferie zimowe w 2023 roku rozpoczną się 16 stycznia, a zakończą 26 lutego. Ministerstwo Edukacji przedstawiło następujące terminy dla poszczególnych województw: 16 – 29 stycznia 2023 r. – woj. lubelskie, łódzkie, podkarpackie, pomorskie, śląskie 23 stycznia – 5 lutego 2023 r. – woj. podlaskie, warmińsko – mazurskie 30 stycznia – 12 lutego 2023 r. – woj. kujawsko-pomorskie, lubuskie, małopolskie, świętokrzyskie, wielkopolskie 13 – 26 lutego 2023 r. – woj. dolnośląskie, mazowieckie, opolskie, zachodniopomorskie Gdzie najlepiej wybrać się z dzieckiem na ferie? Oto mój wybór. Spis treści: Karpacz Białka Tatrzańska Sandomierz Wieliczka Lidzbark Warmiński Ferie zimowe z dzieckiem w Karpaczu Karpacz to niewielkie malownicze miasteczko położone w samym sercu Karkonoszy, które zarówno latem, jak i zimą wprost tętni życiem. Turyści pokochali je za piękne położenie, znakomite trasy narciarskie oraz moc atrakcji dla małych i dużych. Ci, dla których ferie oznaczają przede wszystkim szaleństwo na stoku muszą koniecznie odwiedzić stację narciarską Winterpol Karpacz Biały Jar z kolejką linową. To aż 3 oświetlane i dośnieżane trasy o dł. 600 m, 800 m i 1 100 m, a dla najmłodszych przedszkole narciarskie z wyciągiem dywanowym o dł. 50 m. Jeśli nie mamy własnego sprzętu, bez problemu wypożyczymy tu narty i deski snowboardowe. Na miejscu znajduje się też szkoła jazdy. Dla początkujących przygotowano bogatą ofertę zajęć indywidualnych i grupowych. Jeśli nie mamy ochoty na narty, możemy też pojeździć na sankach w Centrum Rekreacji i Sportu „Kolorowa”. Dwuosobowe sanki pomieszczą dziecko i rodzica, a odpowiedni profil toru saneczkowego zapewni bezpieczeństwo i uniemożliwi wypadnięcie sanek z rynny. Ci, którzy od sportów zimowych wolą spokojniejsze atrakcje, również znajdą tu coś dla siebie. Dzieci z pewnością będą zachwycone podziemną multimedialną ekspozycją „Karkonoskie tajemnice”, Miejskim Muzeum Zabawek, czy Parkiem Bajek, gdzie przy specjalnych budkach można wysłuchać najpopularniejszych baśni i legend. Najmłodsi będą mogli nacieszyć oko wystawą klocków lego, ci nieco starsi zaś słynną świątynią Wang, czyli obowiązkowym punktem wycieczki do Karpacza. Ferie zimowe w Białce Tatrzańskiej Niekwestionowanym liderem jeśli chodzi zimowe kurorty, jest oczywiście Zakopane. W czasie ferii jest tam jednak dość tłoczno, a nie każdy lubi przeciskać się z dzieckiem w tłumie. Zamiast do Zakopanego możemy więc wybrać się z rodziną do pobliskiej Białki Tatrzańskiej. Ta niewielka miejscowość podhalańska położona w sąsiedztwie równie kameralnej Bukowiny Tatrzańskiej to idealne miejsce dla miłośników nart. Znajduje się tutaj kilka ośrodków narciarskich i wyciągi takie jak Zebra, Kaniówka czy Wierch Horników. Białka to także znakomite miejsce, by rozpocząć swoją przygodę z narciarstwem biegowym. Na górskiej grani pomiędzy Jankulowskim Wierchem a Koletnicą Białczańską wytyczono pięć łagodnych pętli. Ich długość wynosi od 1250 do 4380 metrów (łącznie blisko 14 km), a różnica poziomów mieści się w przedziale 30-62 m. Po aktywnym wypoczynku warto dać sobie czas na relaks. Termy Bania, z których słynie Białka Tatrzańska to miejsce, którym będą zachwycone zarówno dzieci, jak i dorośli. Gdy na dworze mróz da nam się we znaki, z przyjemnością zanurzymy się w wodzie o temperaturze od 34°C do 38°C. W strefie Zabawy na najmłodszych czekają całoroczne zjeżdżalnie, karuzele wodne, armatki i kaskady, basen ze sztuczną falą, a także grota z gejzerem i najprawdziwszy wodospad. Ci starsi powinni odwiedzić Ruską banię, saunę fińską, łaźnię parową oraz groty solne. Ferie zimowe w Sandomierzu Ciekawą alternatywą dla wyjazdu w góry jest Sandomierz, czyli miasteczko dobrze wszystkim znane z serialu „Ojciec Mateusz”. Znajdziemy tu zresztą muzeum poświęcone słynnemu księdzu- detektywowi, liczne pamiątki dla fanów produkcji, a nawet Dworek Ojca Mateusza, czyli hotel z restauracją znajdujący się w bliskim sąsiedztwie malowniczej Winnicy Dominikańskiej. Tuż obok znajduje się Zamek Królewski z Muzeum Okręgowym i piękna sandomierska starówka z prostokątnym rynkiem. Starsze dzieciaki zaciekawi na pewno Podziemna Trasa Turystyczna, czyli rozciągający się pod staromiejskimi kamienicami system piwnic i tuneli, gdzie wysłuchać można ciekawych legend sięgających czasów najazdów Tatarskich z XIII w. Ci młodsi niezapomniane chwile przeżyją w JuraParku w Bałtowie, który znajduje się ok. 50 km na północ od Sandomierza. Główną atrakcją parku są naturalnej wielkości rekonstrukcje dinozaurów, które podziwiać można, wybierając się na spacer po kompleksie. Na miejscu odwiedzimy także Muzeum Dinozaurów, Zwierzyniec Bałtowski, Park Miniatur oraz wesołe miasteczko. Jeśli nie wyobrażamy sobie ferii bez nart, to na terenie JuraParku znajdziemy też… stok narciarski. Będąc w Sandomierzu, warto odwiedzić znajdujący się w okolicy zamek Krzyżtopór w Ujeździe, a w zasadzie jego ruiny. To niesamowite miejsce będące niegdyś jedną z największych tego typu budowli w Europie, robi ogromne wrażenie. Jest tu mnóstwo miejsca do biegania i odkrywania tajemniczych przejść i tuneli, a to z pewnością spodoba się najmłodszym. Ferie zimowe w Wieliczce Wieliczka to przede wszystkim Kopalnia soli, czyli ekscytująca wyprawa pod ziemię. Można tu zobaczyć wykute w soli komory, w tym najpiękniejszą z nich kaplicę św. Kingi, a także podziemne jeziora i solne rzeźby. Zwiedzanie kopalni może być ciekawą przygodą dla całej rodziny, jednak najlepiej wybrać się tam ze starszymi dziećmi. Trasa z przewodnikiem ma bowiem długość 3 kilometrów i trwa blisko 3 godziny. Dodatkowo po drodze zwiedzający pokonują aż 800 schodów, co dla młodszych dzieci może być zbyt męczące. Polecam wybrać program zwiedzania przeznaczony dla rodzin, np. Śladami Legend. Na miejscu można zjeść obiad lub napić się kawy w znajdującej się 125 m pod ziemią Karczmie Górniczej lub w Bistro Posolone. Z młodszymi dziećmi śmiało można wybrać się za to do Tężni Solankowej. Wizyta w tym miejscu przynosi relaks i odprężenie, a przede wszystkim pomaga oczyścić drogi oddechowe, w tężni powstaje bowiem naturalny aerozol solny, przypominający ten znad morza. To idealne miejsce dla alergików i mieszkańców wielkich miast, gdzie trudno o czyste powietrze. Ciekawym jego elementem jest wieża widokowa o wysokości 22 metrów, z której można podziwiać panoramę parku. Z Wieliczki warto zrobić sobie wycieczkę do pobliskiego Krakowa. W dawnej stolicy Polski znajdziemy wiele ekscytujących atrakcji dla dzieci, m.in. Zoo w Lesie Wolskiego, czy History Land, gdzie obejrzymy ogromne interaktywne makiety zbudowane w całości z klocków Lego i przedstawiające najważniejsze wydarzenia z historii naszego kraju. Trafimy tu na rekonstrukcję bitwy pod Grunwaldem, obrony Jasnej Góry, zobrazowanie osady w Biskupinie i wiele innych. Miejsce to z pewnością rozbudzi wyobraźnię i przekaże dzieciakom solidną dawkę wiedzy. Ferie zimowe w Lidzbarku Warmińskim Na ferie zimowe warto także pojechać na Warmię. To region o bogatej historii, pełen zamków i –podobnie jak pobliskie Mazury – jezior. W odległości zaledwie kilkunastu kilometrów od Lidzbarka Warmińskiego znajdują się dwa zbiorniki – jezioro Wielochowskie i jezioro Symsar, gdzie przy odpowiedniej pogodzie można spróbować wędkarstwa podlodowego. Ogromną atrakcją Lidzbarka Warmińskiego jest gotycki Zamek Biskupów Warmińskich, w którym niegdyś rezydował sam Ignacy Krasicki. Dziś znajduje się tutaj muzeum oraz hotel z restauracją i spa, gdzie warto zajrzeć na relaksacyjny masaż czy zabieg na twarz i ciało. Dzieciom natomiast polecam otwarte kilka lat temu Termy Warmińskie, czyli jedno z nielicznych miejsc w północnej Polsce, które wykorzystuje zdrowotne właściwości wód termalnych. Dla najmłodszych przygotowano brodzik z fontanną, armatkami wodnymi i statkiem do zabawy, dla nieco starszych dzieci zaś basen uniwersalny z wodospadem oraz grotą i oczywiście zjeżdżalnie. Niedaleko Term można również pojeździć na nartach. Ośrodek Sportów Zimowych Krzyżowa Góra wyposażony jest w dwa wyciągi, kilka tras narciarskich o różnym stopniu trudności (w tym trasę narciarstwa biegowego), a także liczący 450 m tor saneczkowy. Po szaleństwie na stoku dobrym pomysłem będzie udać się do pobliskiej Tężni solankowej, a stamtąd na spacer po malowniczym parku w dolinie Symsarny. Jeśli mamy ochotę na wycieczki po okolicy ciekawe miejsca dla dzieci to także: Obserwatorium Astronomiczne w Olsztynie, Warmiolandia, a także zamek w Reszlu. Czytaj także: Dokąd na narty z dzieckiem? Jak zaplanować zimowy wyjazd z dzieckiem Pomysły na ferie zimowe w mieście
Duchy w zamkach polskich. Upiorny tour po nawiedzonych fortecach
Polska, a szczególnie Dolny Śląsk, to kraina niezwykle bogata historycznie. Prawie na każdym kroku znajdziemy tu malowniczo położony zamek lub jego ruiny. Wokół polskich twierdz przez wieki narosło wiele legend i opowieści przekazywanych sobie z pokolenia na pokolenie. Wybrałam kilka, moim zdaniem, najciekawszych historii o nawiedzonych miejscach.
Smukła postać Białej Damy krążącej ciemnymi korytarzami, brzęczący kajdanami okrutnik, który odbywa swą pokutę w podziemnych lochach, widmo smutnego małego chłopca zostawionego przez ojca na pastwę losu… Wszystkie te duchy spotkamy w polskich zamkach. W każdym razie spotkają je ci, którzy nie boją się wybrać na zwiedzanie po zmroku lub spędzić noc w zamkowym hotelu. Pozostali mogą poprzestać na tym artykule i zamiast stawać twarzą w twarz z duchami, poznać ich historie. Spis treści: Żółta Dama z zamku w Liwie Niewierna żona z zamku Czocha Mały chłopiec z zamku w Olsztynie Morderczyni z zamku w Grodnie Krwawy rządca z zamku w Ogrodzieńcu Biała Dama z zamku w Golubiu-Dobrzyniu Zamek w Liwie – Żółta Dama, ofiara zazdrosnego męża Na pograniczu Mazowsza i Podlasia, w miejscowości Liw, znajduje się niewielki zameczek, dziś w zasadzie już tylko wieża i kawałek muru. W XV wieku była to jednak potężna warownia wzniesiona jako strażnica graniczna między Polska a Litwą. Wiąże się z nią historia stara jak świat… Zamek zamieszkiwał swego czasu kasztelan Marcin Kuczyński wraz z żoną Ludwiką. Szlachcic kochał swoją małżonkę do szaleństwa, a co za tym idzie, był o nią bardzo zazdrosny. Nieustannie posądzał ukochaną o flirty z młodymi dworzanami, bo choć podobno nie grzeszyła urodą, temperament miała duży. Ponieważ nie miał dowodów na jej niewierność, żyli w miarę zgodnie przez lata. Pewnego dnia kasztelan podarował żonie złoty pierścień, jednak ten szybko gdzieś się zapodział. Mąż zamówił u złotnika kolejny egzemplarz, ale i on zniknął w niewyjaśnionych okolicznościach. Oczywiście natychmiast padło oskarżenie o zdradę. Kuczyński był przekonany, że Ludwika oddaje kosztowności kochankowi. Uspokojony nieco zapewnieniami o dozgonnej miłości i wierności kupił trzeci pierścień, a gdy ten też się zgubił, wpadł w prawdziwą wściekłość. Zamknął żonę w wieży, a następnie kazał ją ściąć na zamkowym dziedzińcu. Wyobraźmy sobie jego rozpacz, gdy kilka dni później wszystkie trzy klejnoty odnalazły się w gnieździe sroki-złodziejki. Ale było już za późno… Niewinna Ludwika nie żyła. Wkrótce śmierć zabrała też kasztelana, którego odnaleziono martwego u podnóża baszty. Niektórzy twierdzili, że gnębiony wyrzutami sumienia popełnił samobójstwo, inni że zemściła się na nim… zjawa zamordowanej żony. Zwłaszcza że od tej pory nieraz widziano kasztelanową, jak wędruje po komnatach swojego dawnego domu. Odziana jest w długą brunatną suknię, w której została stracona, a na głowie ma żółty czepiec z żółtym woalem spływającym aż do ziemi. Stąd nazywają ją Żółtą Damą. Zamek Czocha – dusza niewiernej żony i owocu jej zdrady Z duchów niewiernych żon słynie także Zamek Czocha. Podobno inicjator rozbudowy zamku, Ernest Gütschow zamontował w swoim małżeńskim łożu specjalną zapadnię. Z jej pomocą strącał te swoje żony i kochanki, które dopuściły się zdrady wprost do zamkowych lochów, po których do dziś błąkają się ich dusze. Mężczyzna najwyraźniej nie miał szczęścia w miłości, bo życie straciło w ten sposób co najmniej kilka kobiet. Małżeńska zdrada i jej następstwa to temat, z którym wiąże się jeszcze bardziej przerażająca historia… Na dziedzińcu zamku Czocha znajduje się od dawna nieużywana studnia. To miejsce, z którego nocami słychać jęki rozpaczy i ciche zawodzenia. Swój żywot zakończyła tu m.in. Ulrike, żona jednego z właścicieli zamku, Joachima von Nostitz. Joachim, pruski generał, bardzo dużo podróżował i zdarzało się, że nie było go na zamku przez kilka lat. W tym czasie jego małżonka, by nie uschnąć z samotności, umilała sobie życie licznymi romansami. Owocem jednego z nich było dziecko. Gdy generał po dwóch latach wrócił z misji dyplomatycznej we Francji i zobaczył swoją żonę z noworodkiem w rękach, zrozumiał, że przyprawiła mu ona rogi. Był to dla niego wielki cios, bo ponoć bardzo kochał Ulrike. A jednak urażona męska duma i plama na honorze, okazały się silniejsze niż miłość. Mając w pamięci tradycję przodków, którzy topili swoje niewierne żony w starej studni, zrobił to samo. Wpierw jednak na oczach zrozpaczonej matki, wrzucił niewinne niemowlę do kominka, po czym kazał je w nim zamurować. Jego płacz odbija się echem od zamkowych murów do dziś. Są tacy, którzy twierdzą, że widzieli ducha jego matki, która nocami wychodzi ze studni, by utulić płaczące dziecko. Wszyscy ci, którzy chcieliby przekonać się osobiście, czy powtarzane od lat legendy są prawdą, mogą spędzić noc na zamku Czocha, bowiem oprócz muzeum znajduje się w tym miejscu również hotel. Zamek Olsztyn – widmo poległego synka starosty Płacz dziecka słychać również na zamku w Olsztynie koło Częstochowy. Wiąże się z tym historia, która… wydarzyła się naprawdę. W 1587 r. w czasie oblężenia warowni przez kandydata do tronu polskiego Maksymiliana Habsburga, na zamku urzędował starosta olsztyński, Kasper Karliński. Na rozkaz hetmana Zamoyskiego zaopatrzył on zamek w broń i żywność, a także zmobilizował do walki miejscową ludność. Dzięki temu kolejne ataki wroga udawało się odpierać. Arcyksiążę Habsburg zamierzał już się wycofać, gdy jego podwładny, Stanisław Stadnicki, zwany również „łańcuckim diabłem” wpadł na iście diabelski pomysł. Zaatakował on mianowicie prywatny dwór Karlińskiego w Karlinie, spalił go, złupił i porwał 6-letniego syna starosty. Stadnicki wymyślił, żeby użyć chłopca jako „żywej tarczy” podczas oblężenia, licząc na to, że jego ojciec nie odważy się wówczas użyć broni. Srogo się jednak pomylił. Kasper Karliński, który stracił już na wojnach kilku synów, nie wahał się długo. Gdy załoga spoglądała na niego niepewnie, czekając na rozkazy, sam pierwszy odpalił działo, wymawiając słowa: „Wpierw byłem Polakiem niż ojcem”. Dziecko zginęło na miejscu, armaty ostrzelały wroga i tym sposobem ostatni szturm został odparty, a starosta olsztyński przeszedł do historii jako słynny obrońca zamku. Kasper Karliński spełnił swoją powinność, najwyraźniej jednak odcisnęło to na nim piętno, bo po tym wydarzeniu podupadł na zdrowiu i nigdy już nie doszedł do siebie. Gdy hetman Zamoyski świętował trumf w Krakowie, wezwał starostę po odbiór nagrody za niezłomność, ten nie zjawił się na uroczystości. Dręczony wyrzutami sumienia, udał się na pobliską Jasną Górę, by w modlitwie szukać ukojenia. To tam właśnie, w ciszy i spokoju klasztoru paulinów, spędził ostatnie lata swojego życia, których nie zostało mu już wiele. Dusza jego syna wciąż jednak błąka się po zamku… Zamek Grodno – duch nieszczęśliwej kasztelanki - morderczyni Zamek Grodno to jedna z tych dolnośląskich twierdz, które przyciągają jak magnes. Nie tylko ze względu na piękno starych ruin i malownicze położenie, ale też z powodu ducha, który straszy tutaj nocami, a legenda o nim porusza serca nawet najtwardszych zwiedzających. Na zamku Grodno urzędował swego czasu kasztelan, który zdecydował się wydać za żonę swoją najstarszą córkę, Małgorzatę. Dziewczyna zakochana była w młodym, przystojnym, ale ubogim giermku, z którym spotykała się w tajemnicy przed ojcem. Wiedziała, że ten nigdy nie zgodziłby się na taki mezalians. I miała rację. Nie zważając na jej protesty, stary kasztelan sprowadził na zamek kandydata na męża – szlachcica, który choć stary i niedołężny, poszczycić się mógł sporym majątkiem. Jak to w tamtych czasach bywało, młoda dziewczyna niewiele miała do powiedzenia, zaręczyny zostały zawarte, przyjęcie weselne przygotowane. W dniu ślubu Małgorzata wyszła wraz z narzeczonym na zamkowe mury, by podziwiać piękne widoki. W pewnym momencie, korzystając z nieuwagi starucha, zepchnęła go w przepaść, a sama udając rozpacz, powróciła do ojca, by powiadomić go o „nieszczęśliwym wypadku”. Nie wiedziała, że cwany kasztelan widział całe zajście z ukrycia… Jego złość nie miała granic. Nieposłuszeństwo córki samo w sobie stanowiło wystarczającą potwarz, ale wizja połączenia z zamożną szlachecką rodziną, która właśnie się oddaliła, doprowadziła kasztelana do strasznego czynu. Otóż zamknął on swoją krnąbrną córkę w ciemnym lochu i zamurował wyjście. Zakuta w kajdany Małgorzata wkrótce zmarła z głodu, a jej szkielet, odnaleziony w XIX wieku znajduje się na zamku do dziś i dostępny jest dla zwiedzających. Podobno nieszczęśliwa dziewczyna, której nie dane było zaznać miłości, powraca tu nocami jako duch. Czasami w zamkowych korytarzach słychać tylko jej ciche łkanie, innym razem dostrzec można niewyraźną kobiecą postać, która podąża w stronę murów, staje na krawędzi i… rzuca się w dół. Zamek Ogrodzieniec – upiór krwawego rządcy Zamek Ogrodzieniec to potężna warownia, a w zasadzie już tylko jej ruiny, które leżą na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej i są częścią systemu tzw. Orlich Gniazd. Z miejscem tym wiąże się ciekawa opowieść… Na początku XVII w. właścicielem zamku został Stanisław Warszycki, senator i wojewoda mazowiecki, późniejszy marszałek Trybunału Głównego Koronnego. Był on człowiekiem zamożnym i zdolnym zarządcą, jednak usposobienie miał ponoć paskudne. Charakteryzowała go bowiem ogromna chciwość i skąpstwo. Dzięki nim dorobił się sporego majątku, którego strzegł pilnie nawet przed własnym dziećmi. Dla przykładu, rodzonej córce, Barbarze, z czystej złośliwości odmówił obiecanego wcześniej posagu, co w tamtych czasach było ogromną szkodą dla szlachcianki. Warszycki lubował się w okrucieństwie, nie oszczędzał ani służby, ani swoich kolejnych żon, które cierpiały w milczeniu, musząc znosić jego wybryki. Bywało, że publicznie chłostał je za nieposłuszeństwo, a jedną ponoć zamurował żywcem w lochach zamku, kiedy dowiedział się o jej rzekomej zdradzie. Uwielbiał torturować swoich poddanych i czerpał radość z ich cierpienia. Do dziś na zamku można zwiedzić salę tortur, która była ulubionym miejscem podłego magnata. „Kiedy polskim sposobem kazał chłopów kłaść na brzuch na ziemię i bić ich niemiłosiernie patykami grubymi jak ręka po gołym ciele, stawał zawsze dla przyjemności tuż obok, licząc baty, na które ich skazał” – pisał Ulryk von Werdum, Niemiec podróżujący po Polsce w latach 1670–1672. Występków krwawego okrutnika nie mógł znieść sam diabeł, dlatego w końcu zabrał Warszyckiego do piekła. A jednak magnat nawet po śmierci wraca na zamek w Ogrodzieńcu, by pilnować dobrze ukrytych przez siebie skarbów, których jak dotąd nikt jeszcze nie znalazł. Pod osłoną nocy ukazuje się pod postacią psa, obwiązanego brzęczącym łańcuchem i sieje postrach wśród tych, którzy mieli nieprzyjemność się na niego natknąć. Golub-Dobrzyń – Biała Dama czyli Anna Wazówna Nie wszystkie duchy są złe. Niektóre miejsca nawiedzają całkiem przyjazne zjawy. Na przykład krzyżacki zamek w Golubiu Dobrzyniu, późniejszą letnią rezydencję siostry króla Zygmunta III Wazy, Anny Wazówny. Podania opisują ją jako bardzo szlachetną osobę, której pasją było pomaganie innym. Opiekowała się swoimi poddanymi, leczyła chorych i na różne sposoby pomagała ubogim. Legenda głosi, że podczas potopu szwedzkiego duch królewny Anny wskazał więzionym na zamku starcom, kobietom i dzieciom, tajne przejście, dzięki któremu udało im się uciec z rąk najeźdźców. Szwedzi co prawda szybko rzucili się w pogoń za miejscowymi, jednak w pewnym momencie drogę odciął im potężny kamień, który wpadł do rzeki i załamał sklepienie tunelu. Do dziś głaz ten turyści mogą oglądać w nurcie rzeki Drwęcy. Anna była mocno związana ze swoim zamkiem. Spędzała tu bardzo dużo czasu i dokonała jego przebudowy z typowo warownej twierdzy w piękną, renesansową rezydencję otoczoną ogrodami, w których hodowała liczne lecznicze zioła, a także rozpoczęła uprawę nieznanego dotąd w Polsce tytoniu. Do dziś podobno bardzo dba o swoje włości, choć od jej śmierci minęło już prawie 400 lat. Wielu turystów, którzy zatrzymali się w zamkowym hotelu widziało Białą Damę, która nocami przechadza się po pustych korytarzach i pogrążonych w mroku krużgankach. Niektórzy słyszeli dziwne szmery i szepty, skrzypiące podłogi i trzaskające drzwi. Duch Anny Wazówny pojawia się także na corocznym balu sylwestrowym organizowanym na zamku w Golubiu- Dobrzynie. Ubrana w zwiewną białą suknię postać w królewskim diademie na głowie spaceruje pomiędzy gośćmi, sprawdzając, czy dobrze się bawią. W zamkowej sali balowej znajduje się zresztą jej portret, za którym ukryte jest sekretne przejście. Czytaj także: W tych miejscach czas się zatrzymał… Parki Etnograficzne w Polsce, które warto odwiedzić Nieodkryte perełki Podlasia. Tych miejsc pewnie nie znasz, a powinnaś Jesienią w Bieszczady: 5 propozycji atrakcji dla małych i dużych
Nieodkryte perełki Podlasia. Tych miejsc pewnie nie znasz, a powinnaś
Latem Polacy jeżdżą nad morze i na Mazury, zimą w góry, a gdy chcą trochę pozwiedzać, wybierają Śląsk i duże miasta. Mało kto zapuszcza się na Podlasie. Wschodnia Polska wciąż uważana jest bowiem za mało atrakcyjny region. Niesłusznie! Znajdziemy tu wiele urokliwych miejsc, które spodobają się zwłaszcza tym, którzy nie lubią tłumów, za to cenią sobie ciszę i spokój.
O stolicy Podlasia, Białymstoku, ikonach z Supraśla czy ostoi żubrów – puszczy białowieskiej, słyszał zapewne każdy wytrawny podróżnik. Zamiast chadzać utartymi ścieżkami, można jednak wybrać te mniej uczęszczane atrakcje. Przedstawiamy nieodkryte perełki Podlasia, mało znane, za to ciekawe punkty na mapie regionu, które warto odwiedzić w jesienny weekend. Spis treści: Góra Grabarka Ziołowy Zakątek Tykocin Pałac w Korczewie Drohiczyn Góra Grabarka – prawosławna Częstochowa Wśród podlaskich lasów, w powiecie siemiatyckim, ukryte jest miejsce szczególne, gdzie o każdej porze roku przybywają pielgrzymi z całego kraju. Góra Grabarka na szczycie której króluje zbudowana w XVIII w. Cerkiew pw. Przemienienia Pańskiego, a zaraz za nią monaster Św. Marty i Marii, to ważny obiekt kultu prawosławia. Pątnicy traktują je w taki sam sposób jak katolicy Jasną Górę w Częstochowie. Wielu z nich zostawia w tym miejscu krzyże, które setkami otaczają cerkiew, tworząc gęsty las. Trzeba przyznać, że widok ten robi duże wrażenie. Dlaczego krzyże? Otóż istnieje legenda, według której pewien mieszkaniec Siemiatycz podczas epidemii cholery w 1710 r. doznał objawienia, w czasie którego usłyszał, że jedyną drogą ratunku jest udanie się na górę Grabarkę właśnie z krzyżem. Swój sen opowiedział duchownemu, a on zaprowadził na wzgórze ludzi z miasteczka. U jego podnóża płynął strumień, a ci, którzy napili się z niego wody, ocaleli od zarazy. W tym samym roku wznieśli na górze drewnianą kaplicę jako podziękowanie za łaskę życia. Święte źródełko znajduje się tutaj do dziś. Zbudowano przy nim studnię, z której można zaczerpnąć wody, napić się, napełnić nią butelki. Pielgrzymi przybywający na Grabarkę wierzą, że wciąż ma ona moc leczniczą. fot. Cerkiew pw. Przemienienia Pańskiego, Góra Grabarka/Adobe Stock, marcinm111 fot. Krzyże na Górze Grabarce/ Adobe Stock, stepmar fot. święte źródełko na Grabarce / Adobe Stock, jaworex Ziołowy Zakątek – magiczne miejsce we wsi Koryciny Kto nie zna specyficznego w smaku dojrzewającego sera korycińskiego? Produkują go na Podlasiu w miejscowości Koryciny. Ale ta niewielka wioska znana jest obecnie nie tylko z sera. Zaraz za wsią, na obszarze prawie 20 ha ulokowany jest Ziołowy Zakątek, unikatowy obiekt agroturystyczny, który idealnie oddaje podlaski klimat. Jest tu tyle atrakcji, że nie wiadomo od czego zacząć… Zacznijmy więc może od początku, czyli od zwierząt, które odwiedzający mogą pogłaskać albo zrobić sobie z nimi zdjęcie zupełnie za darmo (co wcale nie jest częste w dzisiejszych czasach). Pomiędzy malowniczymi drewnianymi zabudowaniami biegają samopas kaczki, kury i gęsi. Znajdziemy tu zagrodę królików, kóz, owiec, a nawet świń. Na wybiegu pasą się konie i krowy. To w zasadzie mini zoo, które zarówno dzieciom jak i dorosłym dostarcza mnóstwa radochy, ponieważ zwierzęta są oswojone i zdecydowanie lubią towarzystwo. Na terenie obiektu znajdują się dwa sklepy z ziołami, które produkowane są na miejscu z ekologicznych upraw. Można tu nabyć przyprawy, mieszanki ziołowe i herbaciane, przetwory z owoców i warzyw, miody, oleje i oliwy, a nawet… kawy ziołowo-zbożowe. Obiad można zjeść w klimatycznej karczmie albo w mniejszym bistro >>w stodole Ogromną atrakcją Ziołowego Zakątka jest ogród botaniczny. Wstęp kosztuje zaledwie kilkanaście złotych, a możemy tu podziwiać nie tylko bogactwo roślinne Podlasia. Podążając malowniczymi ścieżkami pośród ziół i kwiatów, trafimy na liczne ciekawostki – drewniany plac zabaw z domkiem na drzewie, zajmujące wystawy na temat tradycji ludowych Podlasia, chatkę Baby Jagi, a także wiatrak, gdzie w sezonie wakacyjnym skosztujemy piwa z lokalnego browaru. Na terenie ogrodu botanicznego znajduje się również zabytkowy XVII wieczny kościół pod wezwaniem Matki Boskiej Jagodnej, przeniesiony w to miejsce z miejscowości Grodzisk, a zaraz za nim kawiarenka zwana Różanym Domkiem, gdzie warto spróbować miejscowych specjałów, takich jak ciasto z mieszanką ziół, koryciński pączek nadziewany konfiturą z róży, a także lody o oryginalnych smakach: różane, bazyliowe czy pigwowe. Ziołowy Zakątek oferuje utrzymane w folkowym klimacie domki na wynajem. Niektóre z nich prezentują się bardzo oryginalnie np. chatka w ziemiance, dom nad rozlewiskiem czy izba w pniu drzewa. W ziołowym SPA, położonym w Ogrodzie Botanicznym, możemy wykupić pakiet masaży i zabiegów pielęgnacyjnych. Jeśli chcesz poczuć klimat Podlasia prosto z Ziołowego Zakątka, polecamy Pijalnię Ziół Dary Natury, która znajduje się w Warszawie przy Placu Zbawiciela. Tykocin – 20- letni Zamek i synagoga Podlasie nie jest krainą zamków jak Dolny Śląsk czy Warmia, a jednak w miejscowości Tykocin niedaleko Białegostoku znajduje się całkiem okazała warownia. Co prawda ma ona dopiero 20 lat, a nawet mniej, bo w 2002 r. położono dopiero kamień węgielny pod budowę nowego obiektu, ale historia tego miejsca sięga kilka wieków wstecz. Zamek w Tykocinie został zrekonstruowany na fundamentach XVI wiecznego zamku Króla Polski Zygmunta Augusta. Otoczony wodami i bagnami Narwii stanowił trudną do zdobycia twierdzę, dlatego przez wiele lat znajdował się tutaj największy arsenał Rzeczypospolitej w tamtym okresie. Odwiedzali go królowie i goście z odległych krajów, był też świadkiem wojen. Został on dwukrotnie zniszczony i dwa razy powstał z ruin. Dziś utworzono tutaj muzeum. Do dyspozycji zwiedzających są zamkowe podziemia, sale oraz krużganki. W cenie biletu (17 zł bilet normalny, 15 zł ulgowy) jest oprowadzanie z przewodnikiem, które trwa 40- 50 minut. W zamku znajduje się również hotel oraz restauracja. Tykocin to jednak nie tylko zamek. Można tu także zobaczyć zabytkową synagogę, będącą pozostałością po istniejącej niegdyś licznej gminie żydowskiej. Została ona wzniesiona na miejscu drewnianej bożnicy z 1642 r. i przyciąga turystów m.in. pięknym wzornictwem ścian. Wymalowane są na nich ogromne tablice z biblijnymi cytatami w języku hebrajskim i aramejskim. W budynku obok znajduje się tzw. Mała Synagoga, która w przeszłości mieściła szkołę religijną i dom talmudyczny. Można tu zobaczyć bogate zbiory judaików, a w podziemiach spróbować kuchni żydowskiej w restauracji „Tejsza”. Pałac w Korczewie – dzieło życia dwóch sióstr Piękny murowany pałac w Korczewie powstał w XVIII w i był potem wielokrotnie przebudowywany. Stanowił on siedzibę wielu szlacheckich rodów, przez lata przechodził z rąk do rąk. Podczas II wojny Światowej został zniszczony i rozkradziony, następnie upaństwowiony, a obecnie znajduje się tutaj muzeum, hotel oraz restauracja. Z Pałacem w Korczewie wiąże się wzruszająca historia. Od ponad 30 lat trwa bowiem jego powolna odbudowa rozpoczęta przez córki przedwojennego właściciela, dla których miejsce to jest domem rodzinnym. Obecna pani na Korczewie, hrabina Ostrowska- Harris i jej nieżyjąca już siostra, Renata w 1989 r. porzuciły wygodne życie na emigracji, by odzyskać majątek, a następnie przywrócić mu dawną świetność. Jak twierdzi sama właścicielka, ta odbudowa to dzieło jej życia. By zarobić na remont przed laty kupiła stado krów i otworzyła mleczarnię ze zlewnią mleka. Potem powstała fundacja „Pałac w Korczewie”, której do dziś jest prezesem, aż w końcu postawiła na turystykę. Majątek jest dziś dostępny dla zwiedzających, odbywają się tutaj także wydarzenia, które ściągają do wioski tysiące turystów. Oprócz pałacowych wnętrz można w Korczewie zobaczyć dwie oficyny z galeriami, pałacyk letni zwany „Syberią” (niestety, tylko z zewnątrz), oranżerię przekształconą później w kaplicę, oraz rozległy park, na terenie którego znajduje się miejsce kultu przedchrześcijańskiego – kamień Menhir. Legenda głosi, że życzenia wypowiedziane przy tym magicznym kamieniu, zawsze się spełniają. W listopadzie zeszłego roku w Pałacu w Korczewie wybuchł pożar. Ogień strawił dach zabytku, zawalił się strop i zniszczył całe piętro. Wiele cennych pamiątek spłonęło, ogrom pracy i poświęceń poszedł z dymem. „– To nic – powiedziała wówczas 90-letnia Beata Ostrowska-Harris. – Od jutra musimy się zabrać i remontować wszystko. Następny raz… Drugi raz…”. Pałac w Korczewie, pomimo zniszczeń, wciąż jest dostępny dla zwiedzających. Nadal działa tu także hotel oraz restauracja, które otwarte są przez cały rok. fot. Pałac w Korczewie/ Adobe Stock, Ralfik D Drohiczyn - Góra Zamkowa i nadbużańskie łęgi Niedaleko Pałacu w Korczewie, nad samym Bugiem, znajduje się miasteczko Drohiczyn. To historyczne miejsce, gdzie już w XIV wieku stał zbudowany przez książąt litewskich zamek, który wznosił się z jednej strony ponad miastem, a z drugiej ponad pięknie meandrującym w tym miejscu Bugiem. Mieścił się w nim sąd grodzki oraz siedziba królewskiego starosty grodowego. Budowla niestety została zniszczona podczas potopu szwedzkiego, a następnie popadła w ruinę. Dziś nie ma tu śladu po zamku, zostało za to wzgórze zamkowe, skąd o każdej porze roku można podziwiać nadbużańskie łęgi. Podobno w latach 70-tych dużo czasu spędzali tu na konnych wyprawach Maryla Rodowicz i Daniel Olbrychski, których łączył wówczas płomienny romans. To właśnie Drohiczyn, będący rodzinnym miastem aktora, stał się miejscem schadzek zakochanej pary. Dziś także można się tutaj uczyć jazdy konnej, w pobliżu znajduje się bowiem kilka stadnin oraz szkół jeździectwa. Teren wokół wzgórza zamkowego jest obecnie bardzo ładnie zagospodarowany i dobrze utrzymany. Na niewysoki szczyt Góry Zamkowej prowadzą schody, a na szczycie powstał dogodny punkt widokowy. Pod skarpą, nad samą rzeką, znajduje się restauracja Nad Bugiem, serwująca dania kuchni polskiej. Nieopodal utworzono liczne ścieżki spacerowe i edukacyjne. Jest tutaj wieża widokowa, prom, którym dostaniemy się na drugi brzeg rzeki oraz nieduży mostek prowadzący na wyspę. W pobliżu znajduje się także piaszczysta plaża, kempingi oraz kilka wypożyczalni kajaków (spływy kajakowe to jedna z ciekawszych atrakcji tego regionu). Drohiczyn to przede wszystkim piękno podlaskiej przyrody, ale turyści złaknieni zabytków kultury również znajdą tu coś dla siebie. W mieście można podziwiać XVIII - wieczny zespół klasztorny Franciszkanów z Kościołem Najświętszej Marii Panny i Muzeum Diecezjalnym, Katedrę i Klasztor Jezuitów, oraz prawosławną Cerkiew św. Mikołaja. Zwiedzimy tu także Muzeum Regionalne i oczywiście muzeum kajakarstwa. fot. Drohiczyn nad Bugiem/ Adobe Stock, MagicEarthPlanet fot. Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii, Drohiczyn/ Adobe Stock, stepmar Czytaj także: Jesienią w Bieszczady: 5 propozycji atrakcji dla małych i dużych W tych miejscach czas się zatrzymał… Parki Etnograficzne w Polsce, które warto odwiedzić 5 klimatycznych miejscówek nad morzem, czyli łapanie jesiennych promieni słońca last minute
W tych miejscach czas się zatrzymał… Parki Etnograficzne w Polsce, które warto odwiedzić
Szklane biurowce, świecące neony, wszechobecny hałas, kilometrowe korki, tłumy ludzi zapatrzonych w swoje smartfony, przemykających po chodnikach jak zombie. To codzienność każdego dużego miasta w XXI wieku. A gdyby tak uciec od tego zgiełku i zaszyć się na wsi? Takiej prawdziwej, sielskiej, pachnącej suszonymi ziołami i wilgotną ziemią po deszczu…
Parki etnograficzne, inaczej zwane skansenami to muzea na wolnym powietrzu, gdzie można zobaczyć, jak żyli ludzie przed laty. Pośród pól, łąk i lasów porozrzucane są tu liczne obiekty architektury drewnianej: chaty, domy, dwory, zabudowania gospodarcze, zagrody, wiatraki, kościoły, zwykle przeniesione w całości z miejsc, gdzie pierwotnie stały, rzadziej odtworzone na podstawie dawnych planów. Domy najczęściej można zwiedzać również w środku, podziwiać skromne (albo bogate) wyposażenie, zabytkowe meble, piece kaflowe czy stroje ludowe. Większość z nich posiada ogródki, gdzie rosną kwiaty, zioła, a nawet warzywa i owoce. W niektórych skansenach spotkamy także zwierzęta. Parki etnograficzne w sezonie bywają przestrzenią dla licznych imprez plenerowych. Często można tu spotkać handlarzy, od których kupimy pieczone jabłka, miody i domowe przetwory, wiejski chleb czy wędzone wędliny. Odbywają się tu także kiermasze rękodzieła, pokazy sztuki i rzemiosła oraz występy w folkowych klimatach. Przedstawiamy 5, naszym zdaniem, najciekawszych takich miejsc w Polsce… Spis treści: Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku Park Etnograficzny w Olsztynku Muzeum Wsi Lubelskiej w Lublinie Muzeum Archeologiczne w Biskupinie Park Etnograficzny w Sierpcu Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku – lider wśród polskich skansenów Rozpoczynamy od niekwestionowanego lidera wśród skansenów, czyli Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku. Miejsce to warto odwiedzić ze względu na bardzo bogatą i dobrze utrzymaną ekspozycję. Spacer po skansenie rozpoczynamy od Rynku Galicyjskiego, czyli odwzorowania małego miasteczka z początku XX w. Na rynku znajdziemy m.in. dom zegarmistrza, aptekę, sklep kolonialny, urząd pocztowy, karczmę, a także mnóstwo innych budynków przedstawiających życie w dawnej Galicji. Na szczególną uwagę zasługuje piękna drewniana synagoga, będąca repliką rzeczywistej świątyni z Połańca zniszczonej przez Niemców w 1943 r. Na terenie skansenu w Sanoku znajduje się więcej obiektów sakralnych. Możemy tu zwiedzić m. in. oryginalną Cerkiew z Ropek czy Kościół p.w. św. Mikołaja Cudotwórcy z 1667 r., któremu po wielokrotnych przebudowach przywrócono pierwotny wygląd. Jednym z najbardziej efektownych budynków jest ulokowany na wzniesieniu Dwór ze Święcan, z którego rozpościera się widok na miasto. To parterowy budynek zbudowany na planie prostokąta z drewna jodłowego. Prowadzi do niego szeroka żwirowa aleja wysadzana lipami, tworząca gazon przed frontowym gankiem. W środku podziwiać możemy pięknie urządzone wnętrza. Znajdziemy tu pokój stołowy, dziecięcy, sypialnię, salon, gabinet, kancelarię, kaplicę, a także kuchnię z sienią gospodarczą. Ciekawostką w sanockim skansenie jest ekspozycja przemysłu naftowego położona na samym skraju, zaraz za sektorem Pogórzan Zachodnich. To miejsce zainteresuje przede wszystkim tych, którzy pasjonują się gospodarczą historią kresów. Nie każdy bowiem ma świadomość, że Galicja była niegdyś światową potęgą naftową. To właśnie tutaj na przełomie wieku XIX i XX wydobywano przeszło 5% ropy na Ziemi, co dawało nam 3 miejsce wśród światowych producentów. Polecamy także wystawę Czas dzieciństwa, gdzie można zobaczyć, jak dawniej wyglądały dziecięce zabawki oraz kolekcje strojów ludowych sprzed lat. Na obiad zapraszamy do pobliskiej Gospody pod Białą górą, która znajduje się przy wejściu. Park Etnograficzny w Olsztynku – kultura Prus Wschodnich i… Pijalnia Ziół W drodze na Mazury polecamy zatrzymać się w Olsztynku, by przejść się po tamtejszym Parku Etnograficznym, powstałym na terenie Królewieckiego Ogrodu Zoologicznego. Znajdziemy tu przede wszystkim domy oraz zagrody charakterystyczne dla każdego z regionów dawnych Prus Wschodnich. Budynki w dużej mierze nie są oryginalne. Ze względu na ich zły stan w momencie podjęcia decyzji o translokacji, w latach 1910-1913 wybudowano ich kopie. Mimo to warto się tu wybrać, bo jest to miejsce zadbane i bardzo malownicze. Obok ekspozycji prezentujących tradycje kulturowe poszczególnych regionów w Muzeum można obejrzeć wystawy związane z drobnym przemysłem (młyn wodny, wiatraki, kuźnia, olejarnia), maszyny rolnicze oraz dawne pojazdy, którymi poruszano się na terenach wiejskich. Znajdziemy tu także kolekcję malowanych mebli ludowych, małomiasteczkowy zakład szewski z początku XX wieku, pracownię pszczelarską, oraz remizę strażacką przeniesioną z warmińskiej wsi Giedajty. Na terenie skansenu spotkać można zwierzęta: konie, owce, kozy, kury gęsi oraz króliki. W przydomowych ogródkach warzywnych rośnie sałata, pomidory, ogórki, kapusta, buraki . W wielu miejscach posadzone zostały drzewa owocowe: jabłonie, śliwy oraz grusze. Park bardzo dba o swoje ogrody, które stanowią część ekspozycji. Mają one charakter zarówno użytkowy, jak i ozdobny. Na terenie skansenu znajduje się klimatyczna Pijalnia Ziół. To naprawdę świetne miejsce, w którym można spróbować lokalnych specjałów. Nie tylko ziołowych herbatek, ale też przetworów takich jak syrop z kwiatów sosny i czarnego bzu, syrop pokrzywowy czy lipowo-rokitnikowy, ziołomiody, soki z aronii, dżemy malinowe, a nawet… płatki róży w syropie (pycha!). Muzeum Wsi Lubelskiej w Lublinie – miasteczko z lat 30. i sektor dworski Będąc w Lublinie warto zajrzeć do tamtejszego Skansenu. Podobnie jak inne tego typu miejsca położony jest nieco z boku, przy wjeździe do miasta, w dolinie rzeki Czechówki. To jeden z największych takich parków w Polsce. Przed wejściem znajduje się bezpłatny parking. Teren jest rozległy, nieco pagórkowaty, w większości porośnięty drzewami, pomiędzy którymi prowadzą szutrowe ścieżki – idealne na długi i przyjemny spacer. Muzeum zadbało o to, by zwiedzający czuli się jak na prawdziwej wsi. Przy drodze można spotkać biegające samopas kury, kaczki, gęsi, a nawet kozy. W zagrodach zaś stoją konie, krowy i owce. W lubelskim skansenie najciekawszym miejscem jest miasteczko oraz zespół dworski. W miasteczku, które idealnie oddaje klimat lat 30. XX wieku. można obejrzeć ekspozycje wnętrz takie jak: agencja pocztowa, zakład fryzjerski, gabinet dentystyczny, pracownia krawiecka, restauracja i piwiarnia, warsztat szewski, dom burmistrza, sklep z wyrobami tytoniowymi. Zaraz obok znajduje się rynek, gdzie w sezonie często odbywają się imprezy plenerowe. Obok miasteczka stoi XVII- wieczny Kościół z Matczyna, perła drewnianej architektury sakralnej, najstarszy taki obiekt, który zachował się na Lubelszczyźnie, gdzie wciąż odbywają się msze święte. Zespół dworski to sektor złożony z założenia ogrodowo-parkowego z ogrodem ozdobnym i parkiem krajobrazowym, zespół folwarczny i spichlerz dworski oraz sad owocowy. Centralnym obiektem tego sektora jest położony niemal w sercu muzealnej ekspozycji, otoczony malowniczym ogrodem, XVIII-wieczny dwór z Żyrzyna. Jego wnętrza prezentują życie średniozamożnego ziemiaństwa, rodziny złożonej z matki, ojca i syna. Na terenie skansenu znajduje się karczma, która niegdyś serwowała smaczne i niedrogie dania. Niestety obecnie zjeść tam można jedynie pierogi i kiełbasę z grilla, dlatego na obiad polecamy wybrać inne miejsce. Muzeum Archeologiczne w Biskupinie – kolebka państwa polskiego To nie do końca skansen, raczej rezerwat archeologiczny, ale ze względu na swoją wartość dla dziedzictwa kulturowego został umieszczony na naszej liście. Wszyscy ci, którzy choć trochę znają historię, wiedzą, że jest to miejsce szczególne. Bo właśnie tutaj odkryto najstarsze ślady osadnictwa Słowian datowane na okres od epoki kamienia po wczesne średniowiecze. Najbardziej znanym miejscem w Biskupinie jest oczywiście stanowisko na półwyspie Jeziora Biskupińskiego z pozostałościami osady obronnej z przełomu epok brązu i żelaza. Jego odkrycie w latach 30’ znalazło się w gronie 100 najważniejszych archeologicznych odkryć XX wieku. Rekonstrukcja osady obejmuje część zabudowań, na które w przeszłości składało się 106 domów, ułożonych w 13 rzędach, rozdzielonych ulicami wyłożonymi drewnem. Całość otoczona była również drewnianym wałem obronnym. Osadę zbudowano na wyspie, prowadził do niej szeroki pomost. Wejścia strzegła brama z dwuskrzydłowymi wrotami. Dziś stoi w tym miejscu charakterystyczna wieża, będąca od lat symbolem Biskupina, choć nie ma pewności czy taki punkt obserwacyjny rzeczywiście się tu znajdował (to wizja rekonstruktorów). W chatach zapoznamy się z wystrojem i wyposażeniem charakterystycznym dla epoki. Często można tu spotkać wycieczki szkolne oraz odzianych w stroje dawnych Słowian przewodników, opowiadających o życiu sprzed około 2700 lat. Poza osadą obronną w parku biskupińskim znajdują się także wizualizacje obozowisk łowców i zbieraczy, rekonstrukcje osad pierwszych rolników i miejsc pochówku. Ciekawą strefą jest wioska piastowska, gdzie wokół okrągłego placu znajduje się kilkanaście domostw, tzw. kurnych chat, wielkości około 25-30 m2, z paleniskiem w środku, bez otworów okiennych. Wyposażenie ich wnętrza obrazuje życie codzienne w okresie wczesnopiastowskim, m.in wytwarzanie rękodzieła (obróbka skór, rogu i kości, garncarstwo), oraz produkcję żywności (piec chlebowy). W sezonie na terenie obiektu można zjeść coś w tamtejszej knajpce, oraz przepłynąć się statkiem po jeziorze. Kursuje też kolejka wąskotorowa. Park Etnograficzny w Sierpcu - hotel i SPA Sierpc to niewielkie miasteczko w województwie mazowieckim, położone ok. 2 godzin jazdy samochodem od Warszawy. Park Etnograficzny w Sierpcu nie jest dużym skansenem, ale na wizytę i tak warto zarezerwować ok. 2 godziny. Na jego terenie odtworzona została typowa dla Mazowsza wieś rzędowa, którą tworzy 9 zagród włościańskich. Najstarsze budynki powstały jeszcze XIX w., natomiast najmłodsze już w latach 50 XX w. Oprócz wiejskich bielonych wapnem chałup, spotkamy tu m.in. zagrodę młynarską z wiatrakiem, karczmę i kuźnię z chałupą kowala, zespół dworski z parkiem krajobrazowym i kaplicą, oraz kościół. W obiektach można podziwiać liczne zabytkowe przedmioty gospodarstwa domowego, meble, tkaniny, zabawki, obiekty kultu religijnego, narzędzia i maszyny rolnicze oraz warsztaty pracy rzemieślniczej. W specjalnie do tego przeznaczonych salach zwiedzimy ekspozycje stałe: zawierającą ponad 1000 elementów kolekcję rzeźby ludowej, oraz zbiór dworskich powozów. Na terenie skansenu możemy nie tylko zjeść obiad w tamtejszej restauracji, ale także zarezerwować nocleg w hotelu. W latach 2014-2015 powstał tu bowiem kompleks Kulturalno-Rekreacyjny, który oferuje pokoje na wynajem, sale konferencyjne, salę zabaw dla dzieci, jazdę konną, kręgle, a także strefę SPA. Czytaj także: Jesienią w Bieszczady: 5 propozycji atrakcji dla małych i dużych 5 klimatycznych miejscówek nad morzem, czyli łapanie jesiennych promieni słońca last minute Polki eksplorują: Wybrałyśmy 7 miejsc, które warto odwiedzić w weekend
Sanktuaria, opactwa, kościoły... Monumentalne, pełne przepychu, bogatych dekoracji i ornamentów. Z pięknymi obrazami i freskami, ekspresyjnymi rzeźbami i ołtarzami kipiącymi złotem. Kilka z nich to zabytki klasy zerowej.
LUBIĄŻ - NAJWIĘKSZY KLASZTOR W POLSCE Ten zespół klasztorny jest 2,5 razy większy od Wawelu i drugi co do wielkości w Europie. Jego zachodnia fasada ma aż 223 m długości, a szerokość północnego skrzydła wynosi 118 m! Opactwo co prawda założyli cystersi w 1175 r., ale niewiele zostało z tego okresu, bo pod koniec XVII w. bracia w białych habitach postanowili zburzyć stary klasztor i wybudować nowy - podziwiany po dziś dzień. To zabytek klasy zerowej. Obiekt ma kubaturę 330 tys. m kw. Liczy ponad 300 pomieszczeń. Jest uznawany za jeden z najwspanialszych zabytków architektury sakralnej w Europie. Klasztor ozdabiają monumentalne posągi proroków i świętych, wnętrza pokrywają kolorowe freski. Najbardziej imponuje pałac opata z wielką salą książęcą, ozdobioną z iście barokowym przepychem obrazami, plafonami, posągami. To najwspanialsze wnętrze barokowe na Śląsku. Nawet refektarz przypomina salę balową. Gotycki kościół p.w. Najświętszej Maryi Panny także gruntownie przebudowano, dodając barokowe wieże i sygnaturkę. Wnętrze jest barokowe, ozdobione przez Michała Willmana, który w uznaniu zasług został pochowany w Lubiążu. Na miejscu wyburzonego kościoła romańskiego wybudowano nowy p.w. św. Jakuba. KRZESZÓW - KLEJNOT CYSTERSÓW Początki zespołu klasztornego w Krzeszowie sięgają 1242 r., kiedy Anna, wdowa po Henryku Pobożnym, założyła klasztor. 70 lat później objęli go w posiadanie cystersi. Wszędzie gdzie osiadali, budowali klasztory i kościoły, zakładali młyny, kuźnie, tkalnie, stawy rybne, sady i winnice. Nie inaczej było w Krzeszowie. Wkrótce zaczęli się tu zjawiać liczni pielgrzymi. Przyciągała ich słynąca cudami ikona Matki Bożej Łaskawej. Według jednej z legend namalował ją pustelnik Krzesz. Zgodnie z inną, podczas wypraw krzyżowych jeden z rycerzy zdobył ją w Bizancjum i przywiózł do Rimini, a stamtąd aniołowie przenieśli ją na Śląsk. To podobno najstarszy obraz w Polsce, ukoronowany przez papieża Jana Pawła II w 1997 r. Ikonę niewielkich rozmiarów nadal nawiedzają pielgrzymi, ale po średniowiecznych zabudowaniach nie ma śladu. W 1728 r. wszystkie obiekty zburzono. Powstał nowy klasztor i bazylika Wniebowzięcia NMP - najwspanialsza świątynia barokowa w Polsce i jedna z najpiękniejszych w Europie Środkowej. Jest olbrzymia: mierzy ponad 80 m długości, 32 m szerokości i ma kubaturę 117 tys. m sześc. (dla porównania zamek Książ ma ich tylko o 32 tys. więcej). Wnętrze kipi od ozdób. Zachwyt budzą organy o doskonałym brzemieniu, największe i najpiękniejsze na Śląsku. Sklepienia bazyliki pokrywają barwne freski, których twórcą był Jerzy Wilhelm Neunhertz, wnuk Michała Willmana. Można porównać ich prace, bo sąsiedni kościół św. Józefa ozdabiał właśnie Willman, najwybitniejszy malarz śląskiego baroku. Artysta stworzył cykl 50 malowideł ściennych o dziejach Świętej Rodziny. Uważane są za jedne z najlepszych na kontynencie europejskim. Na tyłach bazyliki koniecznie trzeba obejrzeć Mauzoleum Piastów Śląskich. LEGNICKIE POLE - KU PAMIĘCI BOHATERSKIEGO KSIĘCIA Na polu bitwy z Tatarami długo szukano ciała księcia Henryka II Pobożnego. W miejscu, gdzie je odnaleziono, powstała mała kaplica, a w XIV w. kościół p.w. św. Trójcy i NMP. Mieści się w nim Muzeum Bitwy Legnickiej. Tuż obok znajduje się kościół p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego i św. Jadwigi. To przykład doskonałego śląskiego baroku - zabytek klasy zerowej. Półkolistą fasadę z dwiema wieżami w kształcie koron ozdabia portal z wizerunkami Tatarów. Wnętrze ze sklepieniem o miękkich falujących krzywiznach ozdobiono freskami, rzeźbami męczenników i apostołów, tronami opata i przeora, bogato rzeźbionymi stallami i głównym ołtarzem z obrazem o śmierci księcia. WAMBIERZYCE - ŚLĄSKA JEROZOLIMA Do Wambierzyc przyciąga pielgrzymów mała figurka Matki Boskiej z XIV w. Jak głosi legenda, pojawiła się cudownie w koronie lipy. Dzięki niej ludzie zaczęli zdrowieć i odzyskiwać wzrok. Przeniesiono ją do kościoła, który potem był dwukrotnie niszczony. W XVII w. właściciel wsi wybudował nowe sanktuarium. Do świątyni wiodą imponujące schody o symbolicznym znaczeniu: 9 z nich oznacza liczbę chórów anielskich, 33 - wiek Chrystusa w chwili ukrzyżowania, 15 - wiek Maryi w chwili Zwiastowania. Wokół owalnej nawy biegną krużganki i 11 kaplic. Świątynię oświetla 1390 żarówek przypominających cud: 30 maja 1676 r. bazylikę o zachodzie słońca otoczył blask niegasnący przez wiele godzin. Wambierzyce mają także piękną kalwarię z ok. 100 kapliczkami i 12 bramami (jak do Jerozolimy - dlatego Wambierzyce zwą Śląską Jerozolimą). Nazwy okolicznych wzgórz i potoków nawiązują do tematyki biblijnej. TRZEBNICA - SANKTUARIUM WŚRÓD SADÓW Bazylika pod wezwaniem św. Jadwigi Śląskiej uznawana jest za jedną z piękniejszych świątyń barokowych na Śląsku. Jej patronka, urodzona pod koniec XII w. miała zaledwie 12 lat, gdy została żoną Henryka Brodatego. Małżeństwo okazało się bardzo udane. Choć nie nosiła tytułu królowej (jak jej siostry: królowe Francji i Węgier), była żoną potężnego władcy, który rządził większością ziem polskich. Jadwiga była nietuzinkową postacią: wywierała wielki wpływ na męża, opiekowała się ubogimi i chorymi, była niezwykle pobożna. Cały swój posag - 30 tys. grzywien srebra - przeznaczyła na klasztor w Trzebnicy - pierwszy na ziemiach polskich klasztor cystersek. I sama do niego wstąpiła jeszcze za życia męża. Władczyni, uznana za świętą, spoczywa w bazylice swego imienia. Pielgrzymi modlą się przy jej sarkofagu (zmarła w XIII w.; sarkofag jest barokowy), a w prezbiterium na obrazach Michała Willmana mogą obejrzeć sceny z życia Jadwigi. Kościół powstawał jako surowa świątynia średniowieczna, pierwsza w Polsce budowla z cegły. W XVII w. został przebudowany w stylu barokowym. Jest bajecznie kolorowy: biel ścian podkreśla złoto ołtarzy i czerwień łuków i pilastrów. Uwagę zwraca rokokowy ołtarz główny i późnoromański portal z piękną rzeźbą króla Dawida. HENRYKÓW - ZESPÓŁ ZABYTKÓW To tutaj zapisano pierwsze w historii zdanie po polsku: „Day, ut ia pobrusa, a ty poziwai”, czyli „Daj, ja zmielę ziarno, a ty odpocznij”. Zostało umieszczone w słynnej Księdze Henrykowskiej. Cystersi, którzy tu osiedli z woli Henryka Brodatego na początku XIII w., w ciągu wieków zgromadzili olbrzymią bibliotekę. Niestety, w 1810 r. król pruski Fryderyk Wilhelm III zlikwidował opactwo, a jego łupem padła najbogatsza na Dolnym Śląsku biblioteka. Na szczęście nie odważył się wywieźć malowideł, ołtarzy ani posągów. I dziś opactwo, do którego powrócili cystersi, należy do najcenniejszych zabytków sakralnych w Polsce. Uwagę przyciąga świątynia p.w. Wniebowzięcia NMP i św. Jana Chrzciciela. Ten najstarszy na Śląsku kościół cysterski przebudowano w stylu barokowym. Znajdują się tu obrazy M. Willmana. Oszałamiają stalle z 36 płaskorzeźbami ze scenami z życia Chrystusa i Matki Bożej, posągami duchownych, orłami i aniołami. A jeśli będziemy mieli szczęście, to usłyszymy wspaniałe organy lub obejrzymy słynną monstrancję w kształcie drzewa Jessego. W drugiej połowie XVII w. obok kościoła wzniesiono okazały barokowy klasztor. Pełen uroku jest park i ogrody: opacki i włoski. W Henrykowie można też zobaczyć kościół św. Andrzeja i fragmenty średniowiecznych murów.
9 powodów, dla których warto odwiedzić Lublin
To jedno z najstarszych miast w Polsce, z wieloma zabytkami z różnych epok. Na każdym kroku czuje się tu historię świadczącą o dawnym znaczeniu miasta.
BRAMA KRAKOWSKA To pozostałość murów obronnych z XIV w., gotycko-barokowa. Symbol miasta znany z wielu pocztówek. UNIA LUBELSKA Obraz namalowany w 1869 r. dla upamiętnienia 300-lecia zawarcia Unii Lubelskiej znajduje się na Zamku. Monumentalne dzieło uznawane jest za jedną z najlepszych prac Jana Matejki. Arcydzieło zostało wysoko ocenione nie tylko w Polsce, ale także we Francji. W uznaniu za namalowanie „Unii Lubelskiej” artysta został odznaczony najwyższym francuskim orderem - Legią Honorową. BAOBAB Ogromna czarna topola na placu Litewskim, zwana przez lublinian baobabem. Podobno posadzono ją w roku podpisania Unii Lubelskiej - najtrwalszego w Europie związku dwóch samodzielnych państw. Na placu w 1569 r. obradowała szlachta polska i litewska przed zawarciem Unii. KRESOWA AKADEMIA SMAKU Zrzesza miłośników tradycji kresowej, zwłaszcza kulinarnej. Dwa razy w roku organizowane są kresowe turnieje nalewek. Staraniem Akademii wydano bibliofilski rarytas „Rękopis panny apteczkowej” z przepisami na nalewki. ZAMEK LUBELSKI Wielokrotnie przebudowywany, po raz ostatni w stylu neogotyckim. Najcenniejsza na zamku jest kaplica p.w. św. Trójcy zbudowana przez Kazimierza Wielkiego, z genialnymi freskami rusko-bizantyjskimi z 1418 r., namalowanymi na zlecanie Władysława Jagiełły. W tutejszym muzeum można obejrzeć bogatą kolekcję sztuki zdobniczej, numizmatów, a także obrazy m.in. Wyspiańskiego, Malczewskiego, Fałata. KARNAWAŁ SZTUKMISTRZÓW W sierpniu zjeżdżają do Lublina artyści cyrkowi i uliczni z całej Europy. Przez cztery dni to miejsce magiczne. NOC KULTURY Przez jedną czerwcową noc otwarte są muzea, teatry i domy kultury. Koncerty (ponad 60 wykonawców), spektakle (ponad 30 zespołów) i plenerowe wystawy (40) odbywają się także w staromiejskich zaułkach. PUB U SZEWCA Kultowy irlandzki pub - jedyny w mieście i niepowtarzalny w skali kraju - mieści się w kamienicy z poł. XVI w., w której aż do 1999 r. były warsztaty szewskie. Można tu wpaść na szkocką pizzę i irlandzkie piwo, można też wypalić szewskie cygaro. CZARCIA ŁAPA Chyba jedyny w Polsce autograf diabła. W 1637 r. w Trybunale Koronnym przekupieni sędziowie wydali krzywdzący wyrok wobec ubogiej wdowy. Zrozpaczona powiedziała, że diabły sądziłyby uczciwiej. Jak mówi legenda, nocą zebrał się w budynku diabelski sąd, wydał werdykt na korzyść wdowy, potwierdzony odciskiem czarnej łapy na stole. Świadkiem tego był sądowy pisarz. Stół znajduje się w holu na zamku, podpis czarta osłania grube szkło.
8 powodów, dla których warto odwiedzić Płock
Położone malowniczo nad wysokiej skarpie nad Wisłą jest najstarszym z miast na Mazowszu. Rezydował tu król Bolesław Krzywousty. Urzeka zielenią i zabytkami.
HEJNAŁ Z RATUSZOWEJ WIEŻY W wielu miastach grywa się hejnał, ale tylko tu prezentowana jest scena pasowania na rycerza Bolesława Krzywoustego - tuż po godz. 12 na wieży klasycystycznego ratusza pojawiają się figury naturalnej wielkości. Rynek otaczają kamieniczki z końca XVIII w. i z XIX w. W jednej z nich mieszkał pisarz A. Hoffmann. DNI HISTORII PŁOCKA Trzydniowe szalone święto z wystawami, festynami, koncertami, Nocą Muzeów, walkami rycerzy. W mieście prawie co miesiąc odbywa się jakaś wielka impreza, najciekawsze to: Pikniki Europejski (w maju) i Lotniczy (w czerwcu), Cygańska Noc Audioriver - Festiwal Muzyki Elektronicznej (w lipcu) i wybory Miss Polski (we wrześniu). SECESJA W Muzeum Mazowieckim mieści się największa w Polsce kolekcja sztuki secesyjnej: meble, ceramika, obrazy, biżuteria, przed-mioty użytkowe. Zachwyt budzą wiernie odtworzone wnętrza ze sztuką art déco. Można podziwiać obrazy m.in. Axentowicza, Mehoffera, Wyspiańskiego. ZOO W położonym na nadwiślanej skarpie zoo można obejrzeć ponad 3700 zwierząt z 320 gatunków (w tym 25 gatunków rzadkich i ginących, jak np. lamparty perskie i żurawie mandżurskie). Dumą zoo są akwaria morskie i słodkowodne oraz największa w Polsce kolekcja gadów. WZGÓRZE TUMSKIE Kolebka Płocka - grodu z tysiącletnią historią. Na malowniczej skarpie rozlokowane jest Stare Miasto, z najstarszą szkołą średnią w Polsce - „Małachowianką” (ponad 830 lat). Ze szczytu wzgórza rozciąga się widok na dolinę Wisły i na mosty. Zabytkowy most kolejowo-drogowy im. Legionów J. Piłsudskiego jest podświetlany. To najdłuższa iluminacja w Europie - 700 m. KATEDRA P.W. WNIEBOWZIĘCIA NMP Jedna z najstarszych świątyń w Polsce, wzniesiona w XII w. Bogate wyposażenie kościoła pochodzi z różnych epok. Znajdziemy elementy romańskie, gotyckie i renesansowe. Najpiękniejsze i najbardziej znane są tzw. Drzwi Płockie - z 48 spiżowymi płytami z płaskorzeźbami przedstawiającymi sceny z Pisma Świętego. W Kaplicy Królewskiej znajduje się sarkofag Władysława Hermana i Bolesława Krzywoustego. WŁADYSŁAW BRONIEWSKI Urodził się Płocku, w jego domu rodzinnym zgromadzono pamiątki po poecie. Niedaleko stoi jego pomnik (autorstwa G. Zemły). W bibliotece zachowały się rękopisy pierwszych utworów. Uroda miasta zainspirowała go do napisania wielu wierszy, m.in. „Z Tumskiej spoglądam Góry...”. ZAMEK KSIĄŻĘCY Wzniesiony w XIV w., przebudowany w XVI na opactwo benedyktynów. Z gotyckiego zamku pozostały dwie wieże: Zegarowa i Szlachecka. W zamku mieści się Muzeum Diecezjalne z przebogatą kolekcją sztuki sakralnej, m.in. gotyckimi monstrancjami i hermą Św. Zygmunta - patrona Płocka.
9 powodów, dla których warto odwiedzić Łódź
Centrum kulturalno-handlowe w dawnej fabryce, muzea, pałace przemysłowców - to przyciąga turystów.
ŁÓDZKI LUWR Eklektyczny pałac Izraela Poznańskiego to największa rezydencja przemysłowca w Polsce. Warte obejrzenia są: jadalnia, saloniki, sala balowa. W XIX-wiecznym budynku tak jak dawniej odbywają się bale, koncerty i imprezy artystyczne. Mieści się tu Muzeum Historii Miasta Łodzi z wystawą pt. „Panteon Wielkich Łodzian” (zaliczamy do nich m.in. Władysława Reymonta, Juliana Tuwima, Artura Rubinsteina). ŁÓDZKA FILMÓWKA Po słynnych schodach szkoły filmowej od 1948 r. wędrowali na zajęcia późniejsi słynni aktorzy (Jadwiga Barańska, Janusz Gajos, Zbigniew Zamachowski), reżyserzy (Andrzej Wajda, Roman Polański, Krzysztof Zanussi, Krzysztof Kieślowski, Juliusz Machulski) i operatorzy (Sławomir Idziak, Edward Kłosiński). PAŁAC HERBSTA To oddział Muzeum Sztuki. W luksusowej neorenesansowej rezydencji zgromadzono obrazy (m.in. Matejki i Rodakowskiego), rzemiosło artystyczne i zabytki kultury materialnej XIX w. BIAŁA FABRYKA GEYERA Łódzki fabrykant wybudował trzypiętrową przędzalnię bawełny, w której dziś mieści się Centralne Muzeum Włókiennictwa z najwspanialszą w Polsce kolekcją tkanin artystycznych, zawierającą m.in. dzieła słynnej rzeźbiarki Magdaleny Abakanowicz. ULICA PIOTRKOWSKA Zwana przez łodzian Pietryną, to najdłuższy trakt handlowy w Europie. Ma 4,5 km, z czego 2 km są zamknięte dla samochodów. Zachwycają odrestaurowane kamienice i pałace. Nie sposób przejść obojętnie obok np. kamienicy „Pod Gutenbergiem”oraz Alei Gwiazd Filmu. Pomysłodawcą alei był Jan Machulski, a pierwsza gwiazda z 1997 r. należy do Andrzeja Seweryna. ŁAWECZKA TUWIMA Obok poety na Piotrkowskiej przysiadają turyści i zakochani. Ponoć potarcie nosa rzeźby Tuwima zapewnia szczęście maturzystom i studentom. Nieopodal pomniki: Fortepian Rubinsteina, Kuferek Reymonta, Miś Uszatek. MANUFAKTURA Największy i najcenniejszy obiekt przemysłowy Łodzi. W 13 budynkach fabrycznych, wzniesionych w XIX w., urządzono centrum kulturalno- -handlowe. Można tu spędzić cały dzień: zrobić zakupy, obejrzeć film, zjeść obiad, pograć w kręgle, zwiedzić Muzeum Sztuki ms 2., które posiada bogate zbiory współczesnej sztuki polskiej i światowej - od Witkacego po Picassa. CMENTARZ ŻYDOWSKI Największa nekropolia żydowska w Europie (42 ha), gdzie spoczywa ok. 250 tys. osób. Obok tradycyjnych macew są wielkie grobowce najbogatszych łódzkich fabrykantów. Niektóre z nich to prawdziwe dzieła sztuki, np. mauzoleum I. Poznańskiego. MUZEUM KINEMATOGRAFII W Pałacu Scheiblera zgromadzono ponad 50 tys. eksponatów prezentujących historię kina. Przypominają, że jesteśmy w stolicy polskiego filmu, zwanego czasem Hollyłódź.