Katarzyna Michalak to jedna z najpopularniejszych polskich pisarek. Przez wielu nazywana jest "autorką piszącą sercem", a jej znak rozpoznawczy to wzbudzanie u czytelników najgłębszych i najmocniejszych emocji.
"Pisarka", czterdziesta powieść w dorobku Katarzyny Michalak, już teraz została uznana za najbardziej emocjonującą i wzruszającą opowieść o życiu. Fizyczna i psychiczna przemoc wobec dzieci to jeden z najtrudniejszych i najbardziej kontrowersyjnych tematów publicystycznych. Katarzyna Michalak w swojej książce porusza właśnie to zagadnienie, pytając jednocześnie o to, jak traumatyczne wydarzenia z dzieciństwa wpływają na osobowość człowieka i jego późniejsze doświadczenia życiowe. "Pisarka" - opowieść o prawie do miłości Najnowsza książka Katarzyny Michalak to jednak nie tylko powieść o traumie z dzieciństwa, o bólu i cierpieniu, których dziecko doświadcza ze strony osób dla niego najbliższych. To także – a może przede wszystkim – opowieść o miłości. Wbrew wszystkiemu i ponad wszystko. To również historia pisarki Ewy oraz dwojga młodych ludzi, Weroniki i Wiktora, których losy w książce splatają się w niezwykły sposób. Weronika i Wiktor dorastają w jednej kamienicy. W ich domach zamiast miłości i poczucia bezpieczeństwa, gości przemoc. Mają tylko siebie i tylko sobie potrafią zaufać. Wiktor, bity przez ojca, jest świadkiem przemocy, jaką ojciec stosuje wobec matki. Weronika zaś – wychowywana "bezstresowo" w domu, w którym nie bije się dzieci - za karę musi godzinami stać w kącie z rękami w górze. Każda przemoc jest inna, ale każda zostawia tak samo trwałe ślady w dziecięcej psychice. Podobnie jest ze słowami, które wypowiadamy każdego dnia: mogą ranić, ale mogą też ocalić... Wspólne tajemnice stają się dla Weroniki i Wiktora podstawą bardzo silnej więzi. Ale czy to wystarczy, by bohaterowie najnowszej powieści Katarzyny Michalak przetrwali kilkuletnią rozłąkę? Ewa to poczytna pisarka. Poznajemy ją w momencie, gdy podpisuje umowę na kolejną książkę. Wydaje się, że ma wszystko: pieniądze, sławę i uwielbienie czytelników. Jednak na jej pozornie szczęśliwym życiu cieniem kładą się wydarzenia z przeszłości. Co łączy Ewę oraz Weronikę i Wiktora? Dowiecie się tego, czytając "Pisarkę", pełną emocji opowieść o dorastaniu, cierpieniu i miłości. Co czytelnicy sądzą o książce "Pisarka"? Kilka słów o autorce Katarzyna Michalak z wykształcenia jest lekarzem weterynarii. Urodziła się w 1969 roku w Warszawie. To kobieta wielu pasji i talentów. Jest uznawana za jedną z najbardziej wszechstronnych polskich autorek. Swobodnie porusza się po gatunkach takich, jak powieść obyczajowa, sensacyjna, fantasy, romans, czy erotyk. Zadebiutowała w 2008 roku, wydając książkę pod tytułem "Poczekajka", która bardzo szybko znalazła się na liście bestsellerów Empiku i została ciepło przyjęta przez czytelników. Do tej pory Katarzyna Michalak napisała już kilkadziesiąt powieści w kilku seriach - m.in. z kokardką, z czarnym kotem, kwiatowej i innych. Większość z nich szybko zyskała popularność, co potwierdziły nagrody przyznawane przez publiczność. Tak stało się m.in. w przypadku książki "Sklepik z niespodzianką. Lidka", wydanej w 2013 roku, której internauci przyznali tytuł Najlepszej Książki Roku w kategorii "Książka pełna emocji". Katarzyna Michalak prowadzi poczytnego bloga i równie popularny fanpage. Materiał powstał przy współpracy z marką XXX
Pisarka Olga Tokarczuk nagrodzona prestiżową Nagrodą Bookera za książkę Bieguni
Polska pisarka została laureatką Man Booker International Prize. To jedna z najważniejszych nagród w świecie literatury.
Ceremonia wręczenia prestiżowych nagród literackich odbyła się we wtorek wieczorem w londyńskim Muzeum Wiktorii i Alberta. Polka została nagrodzona za książkę „Bieguni” („Flights”) w tłumaczeniu Jennifer Croft. Powieść Polki znalazła się w prestiżowym gronie sześciu nominowanych. Jury zadecydowało, że w tym roku nagroda powinna trafić do Olgi Tokarczuk. Nagroda Bookera dla Olgi Tokarczuk Międzynarodowa Nagroda Bookera (Man Booker International Prize) to nagroda przyznawana raz w roku w Wielkiej Brytanii. Wyróżnienie trafia do najlepszego autora i tłumacza, który przełożył książkę na język angielski. Główną wygraną jest czek na 50 tys. funtów do podziału między pisarski duet. Olga Tokarczuk jest pierwszą Polką, która otrzymała Nagrodę Bookera. Pisarka podkreśliła ogromną rolę swojej tłumaczki Jennifer Croft, która z wielkim oddaniem pracowała nad książką „Bieguni” Olga Tokarczuk na gali wręczenia nagród wystąpiła w kolczykach, które - jak sama zdradziła - wiele lat temu kupiła sobie w Londynie, kiedy pracowała w jednym z hoteli jako pokojówka. Świat bez niej byłby gorszy! Za co kochamy Katarzynę Nosowską? O czym jest książka „Bieguni” Olgi Tokarczuk? Książka „Bieguni” Olgi Tokarczuk została wydana w Polsce w 2007 roku przez Wydawnictwo Literackie. W 2008 roku publikacja została nagrodzona Literacką Nagrodą Nike. Teraz powieść doceniono również na arenie międzynarodowej. W Wielkiej Brytanii powieść pod tytułem „Flights” ukazała się nakładem Fitzcarraldo Edition. Powieść „Bieguni” nawiązuje swoim tytułem do rosyjskiej sekty z XVIII wieku. Jej wyznawcy wierzyli, że świat jest dziełem szatana. Aby ustrzec się przed jego działaniem, należy nigdy się nie zatrzymywać. Ciągły ruch miał być gwarancją ucieczki przed złem tego świata. Bieguni starali się być cały czas w podróży. Olga Tokarczuk opisuje sytuację współczesnych biegunów, nomadów, podróżników, których życie odbywa się w ciągłym ruchu. Fabuła stanowi zlepek pozornie niepowiązanych ze sobą wątków. Droga Czytelniczko! Chcemy Cię lepiej poznać, żeby robić dla Ciebie lepszy serwis! Co lubisz na Polki.pl, czego Ci u nas brakuje. To zajmie tylko 3 minuty. KLIKNIJ >> ANKIETA Przeczytaj: Ostatnia płyta Zbigniewa Wodeckiego dokończona! Rok po śmierci muzyka ukazał się teledysk do singla „Chwytaj dzień” Oto oficjalne zdjęcia ze ślubu księcia Harry'ego i Meghan Markle! Uwagę pannie młodej skradała... księżniczka Charlotte?
Zwiastun nowego filmu Romana Polańskiego „Prawdziwa historia”. ZOBACZ [WIDEO]
11 maja do kin wchodzi najnowszy film Romana Polańskiego.
„Prawdziwa historia” opowiada historię poczytnej paryskiej pisarki (Emmanuelle Seigner), która przeżywa kryzys twórczy. Na jej drodze pojawia się tajemnicza kobieta (Eva Green), która rozpoczyna z główną bohaterka toksyczną grę. Pisarka powoli zaczyna tracić kontrolę nad swoim życiem. Czy nowa przyjaciółka zainspiruje ją do powstania dzieła życia? A może przeciwnie - zniszczy jej karierę? Zwiastun filmu „Prawdziwa historia” Światowa premiera nowego filmu Romana Polańskiego odbyła się rok temu na festiwalu filmowym w Cannes. Film jest adaptacją powieści pisarki Delphine de Vigan. Długo oczekiwany nowy obraz Polańskiego zbiera mieszane recenzje. Krytycy podkreślają jednak mistrzostwo Romana Polańskiego w budowaniu napięcia. Ślub księcia Harry'ego i Meghan Markle zbliża się wielkimi krokami! Poznaj najważniejsze fakty o royal wedding Nowy thriller psychologiczny Romana Polańskiego wchodzi do polskich kin 11 maja 2018 roku. Obejrzyj zwiastun! Przeczytaj: Aktorka, młoda matka - Weronika Rosati: „Nigdy nie wyjdę z domu w rozciągniętych dresach”. WYWIAD z gwiazdą Doda pokazała teledysk ze ślubu i wesela! Wzruszające nagranie to prezent dla męża
Zadie Smith poucza córkę, że wygląd nie ma znaczenia
Coraz młodsze dziewczynki sądzą, że powinny poprawiać urodę.
Coraz młodsze dziewczyny szukają w swoim wyglądzie mankamentów. chciałyby wyglądać jak koleżanki, jak modelki z gazet. Nie jest to skrajnym problemem do momentu, w którym 8-latka nie zaczyna drastycznie się odchudzać - tak sądziłyśmy. Pisarka Zadie Smith zasygnalizowała, że przesadna atencja kilkulatki wokół własnej urody już zwiastuje nieprawidłowości. Jak próbuje wpłynąć na córkę? Kiedy nie masz niczego, dosłownie cały świat stoi przed tobą otworem, cały jest do odkrycia Dbałość o urodę to strata czasu? Pisarka okrzyknięta jedną z najważniejszych współczesnych autorek, miała niegdyś problem z przyjmowaniem komplementów dotyczących urody. Potrzebowała czasu, by zrozumieć, że piękno jest częścią świata, nas, jest wpisane w bycie człowiekiem. - Kiedyś oburzałam się na wszystkich, którzy ośmielili się mnie skomplementować. Potem jednak uznałam: piękno to część świata jak każda inna, nie mogę się oburzać na cudzy zachwyt - wyznała w wywiadzie. Zadie Smith boryka się teraz z inną kwestią: zaszczepienia mądrego podejścia do piękna u swojej 7-letniej córki. Zadie Smith została wychowana przez matkę w duchu feministycznym i była utwierdzana w przekonaniu, że jej wartość to mądrość, inteligencja, chłonny umysł. Rozwijała swoje talenty. Dziś Smith sama jest matką dwójki dzieci i dostrzegła, jak różnie podchodzą do swojej fizjonomii. Trend #nomakeup rośnie w siłę. Nie musisz być celebrytka, by zrobić sobie zdjęcie bez makijażu Sama Zadie Smith daleka jest od dbania o make-up czy modny ubiór. Nie zgadza się z presją bycia piękną, która dopada teraz dziewczynki w coraz młodszym wieku. Z badań przeprowadzonych przez Światową Organizację Zdrowia wynika, że 52 proc. polskich ośmiolatek nie jest zadowolonych ze swojego ciała. „Księga innych ludzi” Zadie Smith Co sądzicie o wprowadzeniu zasady w życie 15 minut? Może same zbyt dużo uwagi poświęcacie swojemu wyglądowi? Pamiętajcie, że obserwują was wasze córki.
Pisanie - pasja, która zmieniła moje życie. Krystyna Mirek zdradza kulisy swojej pracy
Jestem pisarką. Zawsze kiedy się w ten sposób przedstawiam, czuję wielką radość, bo choć przygoda trwa od pięciu lat, czasem wciąż nie mogę uwierzyć, że dzieje się naprawdę. Te osoby, które spotykają mnie teraz na targach książki czy wieczorach autorskich, mogą pomyśleć, że taka się już urodziłam. Z piętnastoma książkami na koncie, różnymi nagrodami i dyplomami, kolejką Czytelników oraz listą najlepszych wydawców, z którymi współpracuję. Tak jednak nie było.
Jeszcze nie tak dawno nikt – prócz mojego męża, który od początku wierzył w sukces – nie dawał mi żadnych szans. Miałam wszystkie powody, które zwykle podają kobiety, kiedy chcą komuś wytłumaczyć, dlaczego nie mogą spełnić swoich marzeń. Jak wybrać zawód – z dedykacją nie tylko dla maturzystów, ale wszystkich osób, które szukają nowej drogi Brakowało mi czasu, bardzo. Byłam mamą trojga dzieci, opiekę nad nimi łączyłam z pracą nauczycielki języka polskiego. Wiem, że większość społeczeństwa uważa, że nauczyciele nic nie robią i w kółko mają wakacje, a jak akurat nie ma wakacji, to są ferie. Ale tak naprawdę wielu pedagogów ciężko pracuje i po całym dniu w szkole wracają do domu z siatami pełnymi wypracowań, kartkówek i sprawdzianów. Tak było w moim przypadku. Co zrobić, by kryzys nas nie zaskoczył? Zdradza pisarka i mama czwórki dzieci Nie miałam znajomości. Kiedy ktoś marzy o wydaniu własnej powieści, często sprawdza, co na ten temat mówią w sieci. Ja też tak zrobiłam. Znalazłam mnóstwo miejsc, gdzie internauci skarżą się, że wydawcy nie czytają dzieł debiutantów, że trzeba mieć mocne znajomości, by się przebić, bo zwyczajny człowiek nie ma szans. Bardzo mnie ta wieść przygnębiła. A jednak okazała się nieprawdziwa. Nie miałam kapitału, by rozpocząć działalność. Kiedy zaczynałam swoją przygodę z pisaniem, czytałam wywiad z pewnym mężczyzną. Był bardzo zamożny. Uważał, że pieniądze rozwiązują każdy problem. Powiedział, że jest w stanie zrobić pisarza z każdego, to tylko kwestia wyłożonych na promocję pieniędzy. Zainwestował sporą ich ilość w pewną dziewczynę, która dzięki niemu wydała książkę. Ja zaczęłam bez wsparcia, mój debiut był cichy, nikt go prawie nie zauważył. A jednak po pięciu latach ja nadal jestem pisarką i wciąż się rozwijam, a o tamtej dziewczynie dawno słuch zaginął. Pieniądze to nie wszystko. Można odnieść sukces także bez nich. Liczy się pasja, entuzjazm, zaangażowanie i fachowość. Nie miałam pomocy. Kiedy zaczynałam realizować swoje marzenie, mogłam liczyć tylko na siebie. Mąż dużo pracował, bo to na nim głównie spoczywała finansowa odpowiedzialność za naszą rodzinę. Moja mama mieszka sto kilometrów od nas i wtedy jeszcze była przed emeryturą, pracowała. Teściowie nie żyją. Nikt nie ugotował mi obiadu ani nie zabrał dzieci na spacer, żebym mogła rozwijać swoje pasje. Mimo tego poradziłam sobie. Krok po kroku zbudowałam wokół siebie inny świat. Już nie pracuję w szkole. Mam czas na pisanie i umowy wydawnicze podpisane na kolejne książki. Moja pasja stała się zawodem. Spotkałam wspaniałych Czytelników, wielu z nich stało się moimi przyjaciółmi. Także dzięki nim książki pną się po listach bestsellerów. Pracuję z najlepszymi wydawcami , ale przede wszystkim bardzo to lubię. Jeszcze nie wypełniłam mojego marzenia do końca, wciąż jestem w drodze, uczę się i rozwijam, ale niewiele mi już zostało. Życie zgodne z pasją i wewnętrznym głosem jest piękne i dostępne dla każdej kobiety. Także takiej zupełnie zwyczajnej jak ja. Swoim doświadczeniem dzielę się z innymi kobietami w książkach i na spotkaniach. Zapraszam serdecznie na Warszawskie Targi Książki w sobotę o godzinie 12.30. Jeśli chcesz porozmawiać o swoich marzeniach, nie tylko literackich, o książkach, życiu, kobiecych wyzwaniach czy po prostu zwyczajnie zaczerpnąć dobrej energii i uśmiechnąć się, to jest właściwy czas i miejsce. Do zobaczenia. Wszystkie felietony Krystyny Mirek - polecamy! Szczegóły na fanpage'u pisarki na Facebooku Najnowsze książki Krystyny Mirek „Saga rodu Cantendorfów. Tom 2. Cena szczęścia” oraz „Saga rodu Cantendorfów. Tom 1. Tajemnica zamku” już w sprzedaży!
Książki kryminalne - bestsellery, który autorkami są kobiety
Założymy się, że przynajmniej raz w życiu miałaś w rękach książkę autorstwa Agathy Christie czy Joanny Chmielewskiej!
W sieci znajdziecie całą masę rankingów najlepszych powieści kryminalnych wszech czasów. Nowe tytuły pojawiają się co chwila - trudno w tym gąszczu odnaleźć prawdziwe perły, ale możecie być pewne, że kryminały, które prezentujemy w tym materiale, są warte waszej uwagi! Nasz wybór: książki, które mogłybyśmy czytać do końca życia Kryminały książkowe W gronie najczęściej wymienianych i cytowanych autorów powieści kryminalnych znajdują się głównie nazwiska męskie (Edgar Allan Poe, Arthur Conan Doyle, Frederick Forsyth, Stieg Larsson). Z wiadomych względów w ścisłej czołówce znajduje się również nazwisko Agathy Christie, królowej kryminałów, spisków, intryg literackich, która po dziś dzień jest fenomenem na skalę światową, kiedy mówi się o literaturze kryminalnej. Kobiety potrafią pisać kryminały i robią to dobrze, co nie dla każdego jest oczywistością. Mówi się, ze dopiero XXI wiek otwiera autorkom trzymających w napięciu powieści drzwi do bycia pisarkami cenionymi i szanowanymi. Książki dla dzieci inne niż wszystkie: w obrazowy sposób mówią o wojnie, problemie emigracji czy nagości Kobieca literatura kryminalna Książki kryminalne, które warto przeczytać? U wielu takie pytanie wzbudza jedynie uśmiech i politowanie, bo kryminały kojarzą się jedynie z literaturą rozrywkową, mało wzniosłą - po prostu literaturą popularną, a to najobszerniejsza kategoria powieści. Dobry kryminał zapada w pamięć i ceni się go na długo. Ma też swoje kontynuacje: tak jest w przypadku chociażby Katarzyny Bondy i jej tetralogii kryminalnej: "Cztery żywioły Saszy Załuskiej". Pisarka w 2007 zadebiutowała powieścią kryminalną "Sprawa Niny Frank", która zdobyła uznanie i została nominowana do Nagrody Wielkiego Kalibru, a przez wydawnictwo Media Express została wyróżniona nagrodą Debiut Roku. "Okularnik" zdobył tytuł Bestsellera Empiku 2015 w kategorii literatura polska. To mówi wiele. Piórem niewieścim. Polki-autorki Za klasykę kobiecej literatury kryminalnej uznaje się twórczość Joanny Chmielewskiej. Joanna Chmielewska jest niewątpliwie najpopularniejszą współczesną pisarką polską, autorką 42 tomów prozy, głównie dla dorosłych, lecz i dla młodzieży. Każda jej nowa książka prawie automatycznie wędrowała na szczyty polskich list bestsellerów i utrzymywała się tam długo. Ostatnie powieści Chmielewskiej to "Porwanie" (2009), "Byczki w pomidorach" (2010) i "Gwałt" (2011). 9 najlepszych seriali na jesień z morderstwem w tle Na szczególną uwagę zasługują także Gaja Grzegorzewska i Katarzyna Kwiatkowska. Kiedy Grzegorzewska zaczynała przygodę z prozą kryminalną, w Polsce zdecydowanie dominował kryminał retro. Autorka "Nocy z czwartku na niedzielę" (2007) od początku stawiała na kryminał współczesny, zabarwiony społecznie, obyczajowo. Próbuje ukazać polskie "tu i teraz", problemy, radości i lęki Polaków, portretując osoby z bardzo różnych środowisk. począwszy od majętnych, goniących za karierą ludzi mediów, a skończywszy na tkwiących w beznadziejnej egzystencji albo uwikłanych w działalność przestępczą blokersów 6 książek, które polecamy przeczytać polskim politykom Katarzyna Kwiatkowska Za debiut, – Zbrodnia w błękicie – nominowana do Nagrody Wielkiego Kalibru, Kolejne powieści Katarzyny Kwiatkowskiej zyskały jej grono wiernych czytelników . Jej wyróżniki to. m.in. mistrzowska intryga, doskonałe dialogi i skrojone na miarę postaci. Kwiatkowskiej przyklejono etykietkę "w stylu Agathy Christie", bo wzorowała się na niej, gdy zaczynała swoją karierę. Naszym zdaniem ma własny i coraz bardziej rozpoznawalny styl, czemu dowodzi chociażby "Kamienna Góra". Macie swoje ulubione kryminały? Polecajcie je w komentarzach!
Co zrobić, by kryzys nas nie zaskoczył? Felieton Krystyny Mirek
Porażka, tak zwany pech, nieoczekiwana komplikacja to naturalna część życia. Nie da się uniknąć problemów, one się nigdy nie kończą. Ważne by zbudować taką moc, żeby stać się silniejszym od większości z nich. Dziś o kryzysach zawodowych. Jak je przetrwać?
Jednym z żelaznych pytań wszystkich spotkań autorskich jest to, jak ja to wszystko godzę. Rolę żony, mamy czwórki dzieci, kobiety, która prowadzi dom, przyjaciółki, ceniącej sobie relacje i pisarki mocno zaangażowanej w swoją pracę – to nie tylko tworzenie książek, ale też blog, strona na Facebooku, spotkania autorskie, artykuły w gazetach pisane regularnie, zabieranie materiałów do kolejnych powieści i wiele maili dziennie. Odpowiadam na to pytanie, dzieląc się z zaangażowaniem swoimi patentami. Skąd brać czas, kiedy go nie ma? Zdradza pisarka Krystyna Mirek Dzisiaj chciałabym jednak poruszyć inny temat. Bowiem choćby człowiek był najlepiej zorganizowany i przygotowany, zawsze coś może pójść nie tak. Niekorzystne okoliczności spiętrzą się i doprowadzą do katastrofy. Z czymś nie zdążymy, gdzieś nie damy rady pojechać, jakiś ważny projekt zacznie się chwiać w posadach. Bywa groźnie. Macierzyństwo to nie jest zadanie dla jednej osoby. Co robić, gdy brakuje tej drugiej W takich sytuacjach ważne są dwie sprawy. Po pierwsze wcześniej się przygotować, a potem zachować spokój. Mieć świadomość, że nie ma systemów doskonałych. Porażka, tak zwany pech, nieoczekiwana komplikacja to naturalna część życia. Nie da się uniknąć problemów, one się nigdy nie kończą. Ważne by zbudować taką moc, żeby stać się silniejszym od większości z nich. Dziś o kryzysach zawodowych. Jak je przetrwać? Po pierwsze na co dzień warto być solidnym, punktualnym, odpowiedzialnym. Jeśli zawsze kończysz pracę w terminie, to jeden poślizg zwykle zostaje bez problemu zrozumiany. Staraj się stale podnosić swoje kompetencje, mieć pomysły i energię. Tak by móc pracować w miejscu, które lubisz i sam wybrałeś i mieć możliwość zmiany, jeśli okaże się, że z jakiegoś ważnego powodu jest ci tam źle. Świadomość, że w razie czego możesz odejść i masz gdzie, bardzo zmienia perspektywę patrzenia na problemy. Oszczędzaj pieniądze w dobrych czasach. Szczęścia ponoć nie dają, ale z wielu kłopotów potrafią człowieka wyciągnąć. To mogą być naprawdę małe kwoty, ale pomnożone przez czas, dadzą sumę, którą w razie czego można się wspomóc w trudnościach. Krystyna Mirek: Dość brutalny, ale za to skuteczny sposób na problemy w związku Pamiętaj, co jest najważniejsze. Życie, zdrowie, miłość, rodzina. Może ten kłopot tak naprawdę wcale nie jest taki wielki, tylko wszyscy się wzajemnie nakręcają, bo ogólnie są zbyt przepracowani, zestresowani i zmęczeni. Drobiazgi urastają do miana spraw ostatecznych. Weź oddech i zwolnij. Tylko zając ucieka przed niebezpieczeństwem na oślep. U ludzi nieszczególnie się to sprawdza. Kiedy wydaje ci się, że wali się cały świat, urywają się telefony, maile świecą na czerwono i każdy czegoś od ciebie chce, a właśnie dzwonili z przedszkola, że dziecko ma gorączkę - weź głęboki oddech, zatrzymaj się na chwilę, wypij kawę, jeśli lubisz, wyjdź na powietrze i przypomnij sobie, co jest najważniejsze. A potem załatwiaj sprawy po kolei, od najważniejszych począwszy (czyli w tym przypadku dziecka :) spokojnie. Choć wydaje się, że świat za chwilę się zawali, zwykle tak się nie dzieje. Nie nakręcaj się. Złap dystans. Proś innych o pomoc. Jeśli kryzys w twoim życiu trwa wiecznie i ugasiwszy jeden wulkan od razu przechodzisz do drugiego, to albo oznacza, że lubisz takie życie, albo powinieneś dobrze przygotować się do zmiany. Jeśli kryzys i stres nie są twoją pasją, to oznacza, że jesteś w złym miejscu. Dobre szczęśliwe życie zakłada alarm od czasu do czasu, nie ciągle. Miej przyjaciół. Dbaj o nich wtedy, gdy wszystko dobrze się dzieje. Pielęgnuj relacje. Kiedy jest się człowiekiem wpływowym, łatwo ulec złudzeniu, że jest się samowystarczalnym. Ale to nieprawda. Widać to szczególnie, gdy pojawia się zwolnienie z pracy, choroba, śmierć kogoś bliskiego. Ludzie są ważni, warto mieć ich obok siebie. Dbaj o siebie. To hasło reklamowe niesie w sobie wiele prawdy. Kiedy źle się dzieje często ludzie słabo śpią, byle co jedzą, siedzą w zamkniętym, dusznym pomieszczeniu całymi dniami. To ważne, ile masz sił, czy jesteś zdrowy, pełen energii. Dbaj o siebie, wtedy łatwiej sobie poradzisz, będziesz sprawniej myślał, z większym prawdopodobieństwem podejmiesz dobrą decyzję. Nie bądź ofiarą. Niektórzy ludzie zawsze mają pod górkę. Żyją w złym kraju, w złej pracy i złej rodzinie. Mają głupich sąsiadów i opryskliwego kierowcę w autobusie. Los im po prostu nie sprzyja. Oczywiście oni nie czują się za nic odpowiedzialni. Do każdego życiowego nieszczęścia potrafią wskazać wielu winnych, prócz siebie. Pielęgnują uczucie żalu i codziennie dokonują przeglądu krzywd. To zła droga. Ślepy zaułek. Jeśli w nim jesteś, zawróć, jeśli to możliwe. Każda nawigacja to powie. Nie trać zaufania i wiary w ludzi. Ktoś cię oszukał? Tak się zdarza, ale to nie znaczy, że na świecie nie ma dobroci, miłości, bezinteresownej przyjaźni i powodów do szczęścia. Jeśli stracisz wiarę w dobro, ono nie zniknie, ale będzie mu trudno wrócić do twojego życia. Wszystkie felietony Krystyny Mirek - polecamy! Polecamy także fanpage pisarki na Facebooku Najnowsza książka Krystyny Mirek „Saga rodu Cantendorfów. Tom 2. Cena szczęścia” już w sprzedaży!
Audrey Carlan - wywiad z autorką erotycznej powieści „Dziewczyna na miesiąc”
Audrey Carlan jest uzależniona od czytania. Mieszka razem z mężem i dwoma synami, w których zakochuje się codziennie od nowa. Spod jej pióra wychodzą szalone i pełne namiętności historie miłosne. I tym razem kusi - z wdziękiem i frywolnością - niezwykle seksowną i pikantną historią. Jej „Dziewczyna na miesiąc” rozbudza wyobraźnię i pobudza zmysły.
Z autorką nowej bestsellerowej serii New York Times’a rozmawiam nie tylko o sile erotycznych fantazji, ale także o życiu zwyczajnej mamy z California Valley. Katarzyna Domańska: Załóżmy, że jestem fanką „Pięćdziesięciu twarzy Grey’a”, czy to wystarczy by sięgnąć po „Dziewczynę na miesiąc”? Audrey Carlan: Staram się nie porównywać niczego, co napisałam z tą książką, mimo iż absolutnie uwielbiam serię Grey’a i czuję bliskość z ich autorką. Doskonale rozumiem drogę, jaką przeszła: od zapracowanej mamy i pracownika korporacji do mamy piszącej po nocach książki, wciąż zapracowanej, ale pracującej na własny rachunek. Powiem tak: jeśli spodobała ci się erotyka w Grey’u, to polubisz gorącą atmosferę „Dziewczyny na miesiąc”. Ostatecznie wszystkie są opowieściami o miłości napisanymi z kobiecej perspektywy. Poza tym nie łączy tych książek nic więcej. Zbankrutowała, rozwiodła się, przez lata mieszkała w Korei. Małgorzata Kalicińska o miłości, życiowych zakrętach i zaletach polskiej wsi Co robiłaś zanim zostałaś pisarką? Pracowałam jako foundraiser dla organizacji charytatywnej. Zajmowałam się pozyskiwaniem funduszy oraz kilkoma ciekawymi projektami. Dlaczego zdecydowałaś się pisać erotyczne historie? To wyda się może śmieszne, ale inspiracja przyszła właśnie podczas wspomnianej już lektury „Pięćdziesięciu twarzy Grey’a”. To była moja pierwsza erotyczna książka i kiedy ją czytałam doznałam pewnego rodzaju olśnienia. I? I zaczęłam pisać. Po prostu. Zawsze lubiłam i umiałam pisać. Zaczęłam więc pisać, w trakcie pisania doskonaliłam warsztat pisarski i wszystko zaczęło się powoli układać. Znalazłam swój styl i nabrałam pewności, że to jest sposób, w jaki chcę pisać. Wiesz, jak to jest, czujesz, że albo jesteś opowiadaczem historii, albo dziennikarzem, ja poczułam się opowiadaczem historii. Czy kiedykolwiek poznałaś kogoś takiego jak Mia? Myślisz, że jej historia mogłaby się wydarzyć naprawdę? Mia to postać złożona z różnych charakterów i życiorysów. Myślę, że wiele z nas może się przeglądać w jej historii jak w lustrze. Ja, ty, nasi znajomi także. Mia nie ma pierwowzoru, nie bazowałam na jednej charakterystycznej postaci, ale na wielu różnych. Dlatego Mia jest i pozostanie po prostu sobą. Maria Sadowska: „Wisłocka była prekursorką tego, o co walczymy – o swoje prawa. Dostęp do środków antykoncepcyjnych czy aborcji. „Prawdziwa miłość nie istnieje, choć przez wiele lat byłam przekonana, że tak” – tak się zaczyna Twoja powieść. Czy wierzysz w miłość? Oczywiście! Wierzę w miłość, prawdziwą miłość. Jestem z moim mężem odkąd skończyłam osiemnaście lat, byliśmy parą przez lat dwadzieścia, a nasze małżeństwo trwa już czternaście lat. Dziś jestem w moim mężu zakochana bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. A nasze codzienne życie jest pełne miłości, tych drobnych elementów, które są dowodem na nasze wciąż gorące uczucie, szacunek, zaufanie i troskę. Z kolei Mia miała złe doświadczenia w relacjach z mężczyznami, dlatego jej wiara w miłość prawdziwą i przede wszystkim możliwą, osłabła. Przeszła długą drogę, podobną do tej, którą przechodzą współczesne kobiety, które dziś umawiają się na randki. Czy jest jakiś szczegół w książce, który odnosi się do Twojego życia? Nie ukrywam, że jest wiele takich szczegółów. Myślę, że większość autorów przenosi część osobistych doświadczeń do świata swoich powieści. „Jestem jak jajko na miękko. Twarda na zewnątrz, a w środku mięciutka”. Rozmowa z Martą Gessler Podasz przykład? Mam kumpla, który jeździ na motocyklach. Moja bohaterka Mia także. Ja zakładam świąteczne skarpety do moich zimowych butów UGG. Mia również tak robi. Nadaję bohaterom imiona moich przyjaciół i fanów. Miejsca, w których bywałam znajdują się na kartach mojej powieści. Na przykład w maju Mia jedzie na Hawaje. Mogłam bardzo dobrze opisać jej wycieczkę, bo sama tam byłam i miałam podobne przygody. No, może poza seksem z superseksownym wytatuowanym surferem. Czy masz ulubioną scenę z książki? Lubię sezon Luty. W Lutym Mia dostrzega swoje piękno. Zaczyna rozumieć potrzebę kochania samej siebie. Wszystkie kobiety powinny się tego nauczyć. Jak zmieniło się Twoje życie odkąd napisałaś pierwszą powieść? W końcu jesteś bestsellerową autorką. Nie zmieniło się tak bardzo. Poza podróżami zagranicznymi, które odbywam, by promować książki czy wystąpieniami publicznymi, wszystko inne pozostało bez zmian. Jeżdżę tym samym samochodem, mieszkam w tym samym domu i sama podwożę dzieci do szkoły. Co wieczór przyrządzam obiad dla swojej rodziny. Zmywam, sprzątam również sama. Mam tych samych przyjaciół. Rany, ale nuda! Cóż, niektóre z nas mogłyby takiej nudy tylko pozazdrościć. Rozumiem, że w tej nudzie znajdziesz czas na pisanie kolejnych romansów? Oczywiście! Po „Dziewczynie na miesiąc” napisałam kolejne pięć powieści, a teraz pracuję nad następną książką. Skończyłam przygotowywać dwa spin-off’y dla serii Trinity i teraz wystartowałam z nową serią Lotus House. Podzielisz się z nami Twoimi marzeniami? Chciałabym permanentnie gościć na liście USA Today oraz na liście New York Times’a. Ale ponieważ tam się już kiedyś znalazłam, to teraz chciałabym, by moje książki zawitały do sklepów, jak to się dzieje z książkami np. Nory Roberts i Jamesa Pattersona. To mam dla Ciebie dobrą wiadomość. W Polce Twoją książkę można kupić nie tylko w księgarni ale również w sieci sklepów spożywczych. Ale news, super! Bardzo się cieszę. A wracając do marzeń - marzy mi się jeszcze, by jedna z moich powieści została kiedyś sfilmowana. Trzymam kciuki! Trzymaj kciuki. Jest tyle rzeczy, które mogą się wydarzyć. I pamiętaj, czytając „Dziewczynę na miesiąc”, żeby zawsze ufać przeznaczeniu. Wywiady z inspirującymi ludźmi, niezwykłymi kobietami i polskimi gwiazdami na Polki.pl! Nowa książka Audrey Carlan już do kupienia! Zaglądajcie do Empiku!
Małgorzata Kalicińska o życiowych zakrętach - wywiad
„Miałam w życiu sporo rozczarowań. Zanadto zaufałam, i kilka razy traciłam wiele, ale generalnie dobro i mnóstwo różnych miłości dominuje. Teraz jestem spełniona”.
Los jedną ręką zabrał jej wszystko, co miała, a drugą dał „Dom nad rozlewiskiem”, rozgłos i miłość w… Korei Południowej. Sukces uskrzydla. „Stałam się mocna i świadoma własnej siły, bo zdobyłam swój Mount Everest” - mówi pisarka Małgorzata Kalicińska w rozmowie z Elżbietą Pawełek dla Polki.pl. Elżbieta Pawełek: Często uśmiechasz się do życia i ludzi. Wieczna optymistka? Małgorzata Kalicińska: Nie, ale optymizmu mi nie brak. Idąc za głosem Małgosi Braunek, głoszącej pochwałę uśmiechu, uważam, że świat byłby fajniejszy, gdyby ludzie częściej się uśmiechali. Uśmiech to jest klucz do człowieka. Zawsze mi w życiu pomagał. Nawet wtedy, jak przeżywałaś swoje mazurskie bankructwo? Wtedy byłam sama (firma i rodzina w Warszawie) w upadającym ośrodku, który wybudowałam z mężem, czekałam na wejście syndyka i bez przerwy ryczałam. Zrozpaczona kobieta zwykle chodzi i ryczy, przeciwnie niż zrozpaczony facet, który ma wówczas zawał lub wylew. Płacz w ogóle jest lepszy, bo pozwala wywalić z siebie złe emocje. Ale do świata i ludzi starałam się uśmiechać. Wpadałam do sklepu w Dźwierzutach w dresie i mówiłam: „Cześć dziewczyny, zapomniałam kupić chleba”. A one: „Dzień dobry pani Małgosiu, co tam u pani?”. Coś tam plotłam, ale serce tak krwawiło, aż bałam się, że zostawiam po sobie krwawe ślady. Nie epatowałam moim nieszczęściem. Po bankructwie byłam potężnie okradziona dwa razy. Życie jak z powieści - niezwykłe losy autorki "Domu nad rozlewiskiem". Ktoś powiedział, że to nawet zdrowo dostać od życia wielkiego kopa. Czy zdrowo? Wychowawczo. Moim dzieciom mówiłam zawsze, że brylanty szlifuje się w piachu, choć do brylantu mi daleko, ale życie mnie trochę obrobiło, obtoczyło. Chyba jestem… fajna. W życiu zawsze coś dzieje się po coś? W maśle smażą się tylko pączki (ściślej w smalcu). Bywa jednak, że człowiek „da po bandzie”, zderzy się czołowo z jakąś ścianą. Trzeba wstać, rozetrzeć kolano czy głowę i żyć dalej. Mądrzej. Co byś poradziła innym kobietom przechodzącym przez życiowe zakręty? Nigdy nie przechodzić na drugą stronę mocy, nie ulegać podszeptom namawiającym do zemsty, czy odwetu, nie taplać się za długo w rozpaczy. Złe myśli wysyłane przez nas wracają do nas w dwójnasób. Na szczęście, dobre też wracają. Trzeba dać sobie pomóc. To może być mama, terapeuta, ktoś, komu w pełni ufamy. W moim przypadku niezastąpiona okazała moja córka Basia. Powiedziała: „Mamo, już wystarczy”, choć mój syn i mąż też starali się podtrzymać mnie na duchu. Myśmy się wszyscy wpierali. Wbrew pozorom siedzenie w fotelu i użalanie się nad sobą jest… przyjemnie, bo oswojone – to jest mój fotel, mój ciemny pokój, to są moje łzy i kosz z chusteczkami. Nie chce się wyjść do świata. Ale żałoba musi się wyżałobić, ból musi wyboleć, łzy muszą wypłynąć. Potem trzeba dać sobie szansę, żeby otworzyć okna, drzwi, i wyjść. Zacząć znów żyć, pracować. Mówi się, że Bóg jedną ręką zabiera, a drugą daje? Los. Tak, zabrał, a potem dał. „Dom nad Rozlewiskiem” stał się sukcesem, w budowanym majątku mnóstwo się nauczyłam. To mnie bardzo wzmocniło. Wcześniej nie byłam ani odważna, ani pewna siebie. A stałam się mocna i świadoma własnej siły, bo zdobyłam jakiś mój osobisty Mount Everest. Miałam własne pieniądze, własny sukces i świadomość, że daję radę. To ważne mieć jakikolwiek, nawet mały sukces, coś własnego osiągniętego samodzielnie! Dzisiaj kobieta powinna spełnić się jak chce, ale też zadbać o własny rozwój i pieniądze. To podstawa. Można ogromnie kochać męża, ale… trzeba być samodzielną i suwerenną istotą z własnym kontem. Po rozwodzie stałaś się singielką, to Cię nie uwierało? Chyba nigdy nią nie byłam. Po rozstaniu z mężem utrzymujemy bardzo dobre kontakty. I… zawsze miałam adoratorów, przyjaciół. Byłam bardzo towarzyską singielką. I stałaś się też twardzielką? Tak, to bardzo dobre określenie. Po sukcesie „Nad rozlewiskiem”, czułam, jak się zmieniam, jak usztywnia mi się kręgosłup, jak trzymam w garści „miecz Jedi”. Uwielbiam „Gwiezdne Wojny”. Z mężem od jakiegoś już czasu byliśmy z separacji. Rozwiedliśmy się dopiero wówczas, gdy i on, i ja zapragnęliśmy jakoś to sformalizować. Ja właśnie poznałam mojego Siwego, czyli Pana Inżyniera. Maria Sadowska: „Wisłocka była prekursorką tego, o co walczymy – o swoje prawa. Dostęp do środków antykoncepcyjnych czy aborcji. Jak się poznaliście? Kiedyś w Internecie pewien pan zwrócił mi uwagę, że zrobiłam błąd w angielskim słowie. Odpisałam mu i wywiązała się miła korespondencja bez taniego podrywu. Pan okazał się sympatyczny, dowcipny i inteligentny. Emigrant pracujący w największej stoczni świata w Ulsan, w Korei Południowej. Już osiem lat jesteśmy razem. Wydaliśmy teraz wspólną książkę „Dom w Ulsan, czyli nasze rozlewisko”, napisaną, zresztą, na cztery ręce, bo Włodek ma w niej „męskie” rozdziały o stoczni, organizacji pracy, o układzie społecznym, a ja mam swoje – bardziej babskie, kolorowe, emocjonalne. Nie „babskie”, powiedziałabym: Kalicińskie . To podróżnicza opowieść o świecie kompletnie w Polsce nieznanym, mimo że jesteśmy otoczeni koreańskim sprzętem elektronicznym. Ciekawy kraj. Co Cię w Korei najbardziej zaskoczyło? Czytałam jakieś plotki, że tam kobieta idzie trzy kroki za mężem. Bzdura! Dawniej panował tam rozdęty patriarchat, ale dziś wszystko idzie w stronę równouprawnienia. Kobiety kształcą się, starają się zawalczyć o własną pozycję. Zaskoczyła nas nieprawdopodobna wręcz uprzejmość Koreańczyków połączona z tym typowym azjatyckim ukłonem. To nie jest wyreżyserowane na potrzeby turystów, to wypływało z ich natury, z konfucjonizmu. Szacunek okazywany każdemu. To też kraj, który w krótkim czasie zrobił ogromny skok cywilizacyjny. Są tam fantastyczne autostrady, budowane niewyobrażalnie szybko, praca jest świetnie zorganizowana, nie istnieją poślizgi i polskie „jakoś to będzie”. Wszystko jest w książce. Robert Biedroń zwierzył się Annie Dziewit-Meller: "Byłem bity, gdy byłem posłem, w Słupsku to się nie zdarzyło"! Za czym dzisiaj najbardziej tęsknisz? Za podróżami. Świat wydaje mi się tak ciekawy, że trudno usiedzieć mi na miejscu. Jedynym ograniczeniem jest budżet. Mam wciąż nostalgiczne uczucia do Ulsam i Korei, ale to nie jest miejsce, w którym chciałabym żyć na stałe. Zbyt różni się kulturowo od Polski. Marzę o Australii, gdzie mieszka moja córka. To świetny kraj do życia. Siwy śmieje się, że gdybyśmy wygrali w lotto, to wrzuciłabym do torby najpotrzebniejsze rzeczy i czekałabym, aż on się spakuje. Nowa Zelandia? Australia? O, tak! Świat jest wspaniały, ciekawy a ja mogłabym żyć wszędzie. W Polsce mieszka mój syn, synowa i wnuczki. Tu tęsknię za Basią. W Australii byłabym blisko Basi i tęskniłabym za Stasiem. Zawsze bym za kimś tęskniła, taki los matki. Ale teraz Twoje miejsce jest w Polsce? Odpowiem ci, cytując mojego męża inżyniera, bo ujął to bardzo pięknie. Kiedy wyjeżdżaliśmy z Korei na amen i zastanawialiśmy się, gdzie osiąść, czy w Polsce, czy gdzieś w świecie, to powiedział: „Wiesz, w zasadzie to nieważne gdzie, ważne z kim”. Kocham wieś, więc zdecydował się na wieś, ze mną. Mieszkamy 70 kilometrów za Warszawą, wieś liczy siedemnaście numerów, nie ma tu ani sklepu, ani przystanka. Na wypadek, gdyby nas zasypało lub ścisnął siarczysty mróz, trzymam zapasy w ziemiance - przetwory na zimę, wino zrobione przez męża, ogórki kiszone, ziemniaki. Jestem od dawna już kobietą wiejską i wcale nie ciągnie mnie do miasta. Mówiłaś kiedyś, że chciałabyś mieć dom jak u Muminków, żeby zmieścili się w nim wszyscy goście! Dokładnie tak. Mąż taki zbudował. Mamy ogromny, rozkładany stół, przy którym wesele można by urządzić , bo w sumie razem z mężem mamy czworo dorosłych dzieci, więc i mężowie, i żony i dzieciska… Czasem wpada też do nas mój były mąż, z którym żyjemy w przyjaźni, brat z żoną, siostra Siwego, znajomi. Towarzystwo trzeba gdzieś posadzić, nakarmić i położyć spać. Lubię to. Czujesz się wyróżniona przez życie? Myślę, że udziergałam sobie dobre życie. Dokonałam kilku złych i wiele dobrych wyborów. To wszystko leży w naszych rękach. Coś się udało, na czymś innym się rozłożyłam. Miałam też sporo rozczarowań. Zanadto zaufałam, i kilka razy traciłam wiele, ale generalnie dobro i mnóstwo różnych miłości dominuje. Teraz jestem spełniona. Twoje credo? Zapytano Sophię Loren, czy jest szczęśliwa. Ona się zamyśliła na chwilę i odparła z uśmiechem: „Contenta!”. I ja też. Więcej wywiadów z ciekawymi ludźmi - na Polki.pl
Maria Czubaszek - wspomnienie pośmiertne
12 maja zmarła Maria Czubaszek, interesująca postać znana z oryginalnego poczucia humoru i kontrowersyjnych poglądów
W wieku 76 lat 12 maja 2016 roku zmarła Maria Czubaszek - wybitna polska pisarka, satyryk, dziennikarka, autorka wielu tekstów piosenek, felietonistka. Papieros i cięty język były jej znakami rozpoznawczymi. Dowcipne, błyskotliwe wypowiedzi Czubaszek z przekąsem bardzo często spotykały się z krytyką. Mimo to trafnie charakteryzowały rzeczywistość, dlatego na długo zapisywały się w pamięci. Wiadomośœć o śœmierci kontrowersyjnej dziennikarki poruszyła jej bliskich i gwiazdy. Jaki przebieg miała kariera Marii Czubaszek? Za co pokochał ją mąż i co sprawiało jej największą radośœć? "Jeœśli chcesz mieć radio, to sobie kup" W 1960 roku Maria Czubaszek nawiązała współpracę z Programem I Polskiego Radia, debiutując w audycji "Radio-Reklama" jako autorka tekstów reklamowych. Popularnoœść zdobyła dzięki słynnemu sloganowi: "Jeœli chcesz mieć radio, to sobie kup". W 1966 roku związała się z Programem III Polskiego Radia, gdzie bardzo szybko dowiodła swojego satyrycznego talentu. Spod jej pióra wyszło wiele tekstów satyrycznych pisanych dla znanych aktorów, które były prezentowane w radiowej Trójce. Prowadziła cykl audycji radiowych "Bieg przez płotki", wzięła udział w wielu programach, m.in.: "Ilustrowany Magazyn Autorów". Jest autorką znanych słuchowisk, np. "Dym z papierosa". Pisała teksty m.in. do muzyki Alibabek, Ewy Bem, Grzegorza Markowskiego i Vox. 20 maja 2009 roku odebrała Złoty Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis" od ministra kultury i dziedzictwa narodowego Bogdana Zdrojewskiego. Współtworzyła scenariusze do popularnych seriali, m.in: "BrzydUli" i "Na Wspólnej". Pozostawiła po sobie wiele publikacji książkowych, np. "Blok niecodzienny". "Niepalący też żyją tylko do œśmierci" Jej mężem był Wojciech Karolak, który pokochał ją za buńczucznoœść (złamała mu dwa żebra), wysoki poziom inteligencji i wspaniałe nogi. Nigdy nie chciała mieć dzieci, w rozmowie z Moniką Olejnik w Radiu Zet wyznała, że dokonała dwóch aborcji. Paliła na potęgę, œświadomie lekceważąc zdrowie: "Jak powiedział kiedyœ Jan Nowicki, zdrowia do grobu nie wezmę. A jak pokazuje życie, niepalący też żyją tylko do œśmierci. Niektórzy chyba w to nie wierzą. Ale w coœ trzeba nie wierzyć" ("Wysokie Obcasy Extra", 2014). Darzyła większą sympatią zwierzęta niż ludzi, do czego otwarcie się przyznawała, bo jak twierdziła: "Im bardziej poznaję ludzi, tym bardziej kocham zwierzęta. Nie chcę i nie potrafię zmienić zdania na ten temat. Jeżeli jest to wada, to niestety, ale z tą wadą umrę" (rozmowa z serwisem Newseria Lifestyle). Nie miała przyjaciół, co uzasadniała słowami: "Zresztą ja w ogóle nie odczuwam potrzeby przyjaźni. Im dłużej żyję, tym bardziej odnoszę wrażenie, że podobnie jak miłość i seks jest przereklamowana". ("Magazyn Świąteczny", 2012). Uważała, że nie ma intuicji, co uzasadniała słowami: "Gdybym miała, tobym nie wyszła za pierwszego męża, bo by mi intuicja podpowiedział, że skoro przed œślubem nie był w moim typie, to i po śœlubie nie będzie" (rozmowa z Arturem Andrusem). To, że inaczej wyobrażała sobie swoją przyszłość, najlepiej poświadczają słowa: "Kiedy patrzę na swoje bardzo długie już życie, widzę, że wszystko poszło nie tak. Chciałam mało pracować, dużo zarabiać, szybko umrzeć. A jeśli nie, to na starość grać w pokera. Stara jestem, ale w pokera nie gram, bo na to trzeba mieć spore pieniądze" (rozmowa z Arturem Andrusem). Wyznawała zasadę, że najważniejsze jest to, co dzieje się tu i teraz: "Przychylam się do opinii, że są dwa dni, którymi nie należy się przejmować. To wczoraj i jutro". Nie bała się œśmierci, lecz cierpienia przed nią: "Jest straszna dla tych, co zostają. Ja uważam, że po śœmierci nie ma nic, absolutnie, koniec, po balu. Więc nie będę cierpiała. Natomiast strasznie bym się bała cierpienia przed œśmiercią. Mój ukochany Woody Allen powiedział: «Nie boję się śœmierci, tylko chciałbym, żeby mnie nie było przy tym, jak po mnie przyjdzie»". ("Magazyn Œświąteczny", 2012). Zobacz również: Wystawa Titanic, The Exhibition Cannes 2016. Jakie filmy walczą o Złotą Palmę? 7 krótkich książek, które warto przeczytać