„To 1 zdanie zmieniło całe moje życie. Przez bezmyślność straciłem szansę na miłość i rodzinę”
„Cisza była ogłuszająca. Monika patrzyła na mnie przez kilka sekund, po czym wstała, założyła buty i wyszła. Nie zatrzymałem jej. Jeszcze nie wiedziałem, jak bardzo będę tego żałował”.
Byłem ambitny. Chciałem być najlepszy na roku, wygrywać konkursy, zdobywać stypendia. Wiedziałem, że mam przed sobą świetlaną przyszłość, i nie chciałem, żeby cokolwiek mnie zatrzymywało. Monika była moim przeciwieństwem. Kochałem ją, ale coraz częściej miałem wrażenie, że mnie ogranicza. Kiedy się kłóciliśmy, czułem, że nie rozumie moich ambicji. Aż pewnego dnia, w przypływie złości, powiedziałem coś, czego nigdy nie powinienem był powiedzieć. Nie wiedziałem wtedy, że to zdanie na zawsze zmieni moje życie. Kłótnia, która zmieniła wszystko Wszystko zaczęło się od błahostki. Wracałem z zajęć zmęczony i poddenerwowany, bo profesor dosadnie skrytykował moją analizę prawną. W mieszkaniu czekała Monika. Miała na sobie moją bluzę, siedziała na kanapie z kubkiem herbaty i książką. Była taka spokojna, jakby świat poza jej stronami nie istniał. – Jak poszło? – zapytała z uśmiechem. – Beznadziejnie – burknąłem, rzucając torbę na podłogę. – Ten idiota się na mnie uwziął. Monika westchnęła i zamknęła książkę. – Może po prostu popełniłeś błąd? Zacisnąłem szczękę. Nie znosiłem, gdy to robiła – próbowała sprowadzić mnie na ziemię, kiedy potrzebowałem wsparcia. – Super, dzięki za wsparcie – powiedziałem sarkastycznie. – Karol, ale przecież nie chodzi o to, żeby zawsze wygrywać. Może warto czasem... – Czasem co?! – przerwałem jej ostro. – Odpuścić? Być przeciętnym? Jak ty? Widziałem, jak zamarła. W jej oczach pojawił się ból. Ale ja nie umiałem przestać. – Wiesz co? Może miałem rację. Żałuję, że cię poznałem. Byłoby mi lepiej bez ciebie. Cisza była ogłuszająca. Monika patrzyła na mnie przez kilka sekund, po czym wstała, założyła buty i wyszła. Nie zatrzymałem jej. Jeszcze nie wiedziałem, jak bardzo będę tego żałował. Przestała się do mnie odzywać Rano obudziłem się z bólem głowy i dziwnym niepokojem. Moniki nie było w łóżku. Wstałem i zajrzałem do kuchni – pusto. W salonie na kanapie leżał koc, którym często się przykrywała. Drzwi do łazienki były otwarte. Monika zniknęła. Sięgnąłem po telefon. Zero wiadomości, żadnego nieodebranego połączenia. Zadzwoniłem. Jeden sygnał, drugi, trzeci... Po chwili automatyczna sekretarka. – Monika, możemy pogadać? Nie chciałem... – urwałem, bo nawet ja nie wiedziałem, co chciałem powiedzieć. Spróbowałem jeszcze kilka razy, ale za każdym razem odrzucała połączenie. Czekałem cały dzień, aż wróci. Wmawiałem sobie, że wyszła się przewietrzyć, że potrzebuje czasu. Ale kiedy zrobiło się ciemno, dotarło do mnie, że to coś więcej niż chwilowa obraza. Wysłałem jej wiadomość: „Monika, odezwij się, proszę”. Nie odpisała. Po dwóch dniach zadzwoniłem do Mateusza. – Stary, Monika zniknęła – powiedziałem bez wstępu. – Zniknęła? Co zrobiłeś? Zacisnąłem usta. Mateusz znał mnie za dobrze. – Pokłóciliśmy się. Powiedziałem coś głupiego... – Jak bardzo głupiego? Nie odpowiedziałem. Mateusz westchnął. – Karol, ty naprawdę nie rozumiesz, że mogłeś ją zranić? Jeśli Monika nie chce cię widzieć, to znaczy, że przegiąłeś. Jego słowa zaczęły do mnie docierać. Może naprawdę posunąłem się za daleko.A może było już za późno, żeby to naprawić. Prawda wychodzi na jaw Minął tydzień. Monika wciąż milczała. Nie odbierała telefonów, nie odpowiadała na wiadomości. Zacząłem szukać jej w miejscach, do których zwykle chodziła – w kawiarni, bibliotece, parku, ale nigdzie jej nie było. W końcu zadzwoniłem do jej matki. – Dzień dobry, pani Ewo. Monika jest u pani? – zapytałem, choć już znałem odpowiedź. – Nie twój interes – ucięła chłodno. – Nie chcę, żebyś się z nią kontaktował. – Ale... – Nie. Po tym, co jej zrobiłeś, zostaw ją w spokoju. Rozłączyła się. Czułem coraz większy niepokój. Co właściwie zrobiłem? Powiedziałem kilka ostrych słów, ale czy to powód, żeby znikać bez słowa? W końcu przypadkiem usłyszałem rozmowę Moniki z jej matką. Byłem w pobliżu ich mieszkania, kiedy zobaczyłem ją na balkonie. Trzymała telefon i mówiła ściszonym głosem. – Nie, mamo, nie powiem mu – usłyszałem. – Nie ma sensu. – Ale to jego dziecko – głos Ewy był twardy. Serce podeszło mi do gardła. Dziecko. Monika była w ciąży. Zamknąłem oczy. Przez sekundę miałem nadzieję, że to jakaś pomyłka, ale przecież słyszałem wszystko wyraźnie. Nagle zrozumiałem, jak wielki błąd popełniłem. Słowa, które rzuciłem w złości, nie tylko zraniły Monikę – sprawiły, że postanowiła zniknąć. I zabrać ze sobą moje dziecko. Próbowałem naprawić swój błąd Nie pamiętam, jak znalazłem się pod drzwiami Moniki. Serce waliło mi w piersi, ręce drżały, ale zapukałem zdecydowanie. Otworzyła po dłuższej chwili. Była bledsza, jakby schudła. Jej spojrzenie było puste. – Musimy porozmawiać – powiedziałem. – Nie mamy o czym – odpowiedziała, ale nie zamknęła drzwi. – Wiem. Wiem o wszystkim. O dziecku. Jej twarz nawet nie drgnęła. – Podsłuchiwałeś? – zapytała cicho. – Przypadkiem usłyszałem. Monika, dlaczego mi nie powiedziałaś? Zaśmiała się krótko, gorzko. – A po co? Żebyś mógł powiedzieć kolejne, piękne słowa? Może tym razem coś w stylu „żałuję, że się urodzisz”? Zabolało. Ale miała rację. – Nie wiedziałem, co mówię... – zacząłem, ale uniosła rękę. – Właśnie w tym problem. Zawsze musisz wygrać, mieć rację, być najsilniejszy. Nie liczysz się z ludźmi. A teraz nagle chcesz być ojcem? Zacisnąłem pięści. – Chcę to naprawić. – Nie da się – odpowiedziała chłodno. – Może kiedyś pozwolę ci zobaczyć dziecko. Ale w naszym życiu już cię nie chcę. Patrzyłem, jak zamyka przede mną drzwi. Wiedziałem, że mówi prawdę. Tym razem nic nie mogłem wygrać. Straciłem ich oboje Mijały miesiące. Żyłem jak w letargu – chodziłem na zajęcia, spotykałem się z Mateuszem, ale nic nie miało znaczenia. Monika zniknęła z mojego życia, a ja nie miałem odwagi próbować ponownie. Czasami chciałem do niej napisać, ale bałem się, że nie odpowie. Albo gorzej – że odpowie i potwierdzi, że nic już mnie z nią nie łączy. Pewnego dnia, idąc ulicą, zobaczyłem ją przypadkiem. Szła powoli, ubrana w luźną, jasną sukienkę. Była w zaawansowanej ciąży. Trzymała dłoń na brzuchu i uśmiechała się do kobiety obok – swojej matki. Zatrzymałem się jak rażony piorunem. Mój oddech przyspieszył. Monika mnie nie zauważyła. A może zauważyła, ale postanowiła mnie zignorować. Chciałem podejść, powiedzieć coś, cokolwiek. Ale wtedy jej matka spojrzała na mnie chłodno, po czym szepnęła coś Monice. Nie odwróciła się nawet na sekundę. Patrzyłem, jak odchodzi. Moja Monika. Moje dziecko. Moja przyszłość. Tylko że już nie moja. Zrozumiałem, że straciłem ich na zawsze. Nie da się cofnąć słów, które zostały wypowiedziane. Niektóre błędy są nie do naprawienia. Praca to nie wszystko Minął rok. Skończyłem studia, odbyłem staż w kancelarii, dostałem dobrą pracę. Na papierze wszystko wyglądało idealnie, ale w środku czułem pustkę. Nigdy więcej nie widziałem Moniki. Nie wiedziałem nawet, czy nasze dziecko to chłopiec czy dziewczynka. Nie miałem odwagi pytać Mateusza, a tym bardziej jej matki. Czasami mijałem na ulicy kobiety z wózkami i zastanawiałem się, jak wygląda moje dziecko. Może miało moje oczy. Może nawet zaczęło już mówić. Ale nigdy się tego nie dowiem. Jedno zdanie. Siedem słów, wypowiedzianych w gniewie. Ironia losu polegała na tym, że to była najgorsza możliwa prawda. Bez Moniki nie byłem szczęśliwy. I nie miałem już nikogo, kto by mnie przed tym uratował. Karol, 27 lat Czytaj także: „Siostra zawsze żyła na garnuszku rodziców. Gdy potrzebowali opieki, zostawiła wszystko na mojej głowie” „Mąż nie potrafił mnie rozpieszczać. Zamiast bielizny lub perfum dostawałam od niego kolejny zestaw garnków” „Chciałam mieć dziecko, ale żaden facet nie chciał zostać tatą. Postanowiłam znaleźć sobie dobre nasionko”
„Urlop z przyjaciółką był totalną klapą. Zamiast all inclusive dostałam stary makaron, ciasny pokój i marudę przy boku”
„Powiedziała mi, że przeniesienie do innego hotelu jest niemożliwe, ponieważ biuro posiada kontrakt tylko z tym obiektem. Zagroziłam, że opublikuję negatywne opinie o nich na mediach społecznościowych. Niestety, tym razem ten argument nie zadziałał”.
Ludzka niewdzięczność nie zna granic. Moja przyjaciółka mnie zwyzywała, mimo że nic złego nie zrobiłam. Wręcz przeciwnie: chciałam, żebyśmy razem spędziły udane wakacje. A ona, zamiast być mi wdzięczna, ma do mnie jeszcze pretensje! Znalazła w sieci dobrą ofertę Kamilę poznałam trzy lata temu, w pracy. Była zawsze uprzejma i uśmiechnięta. Osobiście, nie jestem zbyt optymistycznie nastawiona do otaczającego mnie świata, więc nie spodziewałam się, że nawiążemy tak silną więź. Mimo to, szybko stałyśmy się dobrymi przyjaciółkami. Nasze relacje nie kończyły się na rozmowach o pracy. Często po godzinach wychodziłyśmy razem na kawę lub na zakupy. Lubiłam spędzać z nią czas. Dlatego też, gdy na początku tego lata zaproponowała mi wspólny wyjazd na wakacje za granicę, natychmiast się zgodziłam. Niedawno zakończyłam związek z chłopakiem, a myśl o samotnym urlopie wydawała mi się straszna. – Trafiłam na idealne miejsce do odpoczynku. Spójrz tylko: hotel sto metrów od morza, blisko centrum popularnego kurortu. Idealnie dla nas. I ta cena! Za taką kwotę nawet tygodnia nad Bałtykiem nie przesiedzimy. A tu dostajemy aż dwanaście dni! – pokazała mi wydruk z komputera. Dokładnie przestudiowałam ofertę. – Hmm, nie jestem pewna, wydaje się zbyt piękne, żeby było prawdziwe. Obawiam się, czy to nie jest jakieś oszustwo – wyraziłam swoje obawy. – Och, ty zawsze doszukujesz się problemów. To przecież oferta last minute, stąd taka niska cena. Rezerwujemy pobyt? Zobaczysz, wszystko będzie dobrze – próbowała mnie przekonać. – No dobrze, zrób rezerwację – zgodziłam się. Mimo to czułam pod skórą, że ten wyjazd nie spełni moich oczekiwań. Wiedziałam, że się nie myliłam, kiedy tylko się zakwaterowałyśmy. Czar prysł od razu Hotel wyglądał tak, jak na zdjęciach z Internetu, ale pokój już zdecydowanie nie. Był mniej komfortowy. Łóżka były ciasne i niewygodne, zamiast foteli były krzesła, nie było telewizora, a łazienka była bardzo mała. Kiedy to zobaczyłam, prawie się załamałam. Z kolei Kamila była wniebowzięta. – Ale tu przyjemnie i ciepło, prawda? – zapytała z uśmiechem. – Zwariowałaś?! To przecież straszna rudera! – No nie dramatyzuj. Mamy tutaj wszystko, czego nam trzeba. Mamy lodówkę, klimatyzację. A zresztą, nie po to tu przyjechaliśmy, aby siedzieć w hotelu – starała się mnie uspokoić. – No pewnie! Już dzwonię do pilotki z tego przeklętego biura podróży. Albo nam załatwi inną kwaterę, albo nie odpowiadam za siebie! – nie mogłam pojąć, jak Kamila może być tak spokojna w takiej sytuacji. Konwersacja z kobietą z recepcji nie była przyjemna. W mało sympatyczny sposób odrzuciła pomysł zamiany pokoju. Oświadczyła, że wszystkie są już zarezerwowane. Poza tym według niej nasz jest zgodny z opisem w folderze wyjazdu. Musiałam jej powiedzieć, że opublikuję całą sytuację w mediach społecznościowych. Dopiero wtedy zmieniła swoje podejście. Otrzymałyśmy klucze do innego apartamentu. Nie był doskonały, ale nieco większy od poprzedniego. I z telewizorem. – Widzisz? Ważne jest, aby umieć się postawić – zadowolona usiadłam w fotelu. – Znasz włoski? – spytała, gdy z uśmiechem na twarzy włączyłam telewizor. – Nie... – No to pech, bo telewizor odbiera wyłącznie włoskie stacje. Zaczęłam przerzucać kanały. Okazało się, że moja przyjaciółka mówiła prawdę. – Nic to. W najgorszym wypadku posłuchamy muzyki – powiedziałam. – No dobrze, skoro tak chcesz. Mam jednak nadzieję, że teraz będziesz w pełni zadowolona i zamiast stresować się, zaczniemy odpoczywać i dobrze się bawić – uśmiechnęła się do mnie. – Jasne, przecież nie jestem marudą. Po prostu nie cierpię, kiedy ktoś próbuje mnie oszukać – zapewniłam. Kamila była wiecznie zadowolona Nie dałam rady dotrzymać obietnicy, ale niewiele było w tym mojej winy. Godzinę później, znowu byłam wściekła. Zdecydowałyśmy, że sprawdzimy, jak prezentuje się plaża. I jak się okazało, nie była tak blisko, jak to opisano w broszurze. Rzeczywiście, z okna hotelu widoczne było morze, ale aby dotrzeć do jego brzegu, musiałyśmy przejść przez całe miasto. Zajęło nam to ponad pół godziny. Dodatkowo nasz hotel usytuowany był na wysokim klifie. W jednym kierunku szło się jeszcze dość łatwo, bo z górki. Ale z powrotem... – Znowu nas oszukali! Obiecywali, że do morza jest co najwyżej dwieście metrów. A zamiast tego, po tych uliczkach, to będzie z kilometr, a może i więcej! I jeszcze ta cała wspinaczka. Jakbym chciała pochodzić po górach, pojechałabym do Zakopanego – westchnęłam, kiedy w końcu dotarłyśmy do naszego hotelu. Kamila oczywiście nie widziała problemu. – No co ty, to wcale nie jest tak daleko. Taki wymuszony trening tylko nam pomoże. Poprawi naszą kondycję i spalimy trochę kalorii – puściła do mnie oko. – Przestań. Nie zamierzam tego odpuścić! – zaczęłam marudzić. – Co zamierzasz zrobić? – moja przyjaciółka spojrzała na mnie z przerażeniem. – Zaraz pójdę porozmawiać z rezydentką! Przecież jest teraz przy recepcji. Niech nas przeniosą do innego hotelu, bliżej morza – stwierdziłam. – Proszę cię, zostaw to. Tu naprawdę nie jest tak źle – splotła ręce w błagalnym geście. – Nie ma mowy! – i poszłam na wojnę z rezydentką. Ponownie spotkałam się z nieprzyjemnym traktowaniem przez rezydentkę. Powiedziała mi, że przeniesienie do innego hotelu jest niemożliwe, ponieważ biuro posiada kontrakt tylko z tym obiektem. Zagroziłam, że opublikuję negatywne opinie o nich na mediach społecznościowych. Niestety, tym razem ten argument nie zadziałał. – Jeżeli pani jest niezadowolona, zawsze po powrocie może pani złożyć skargę – stwierdziła chłodnym tonem. – Z pewnością to zrobię! Albo oddacie nam część zapłaconej kwoty, albo spotkamy się w sądzie – odpowiedziałam. – Bardzo proszę. Niech pani zrobi, co uważa za stosowne. Ale teraz przepraszam, muszę coś załatwić – odparła i odwróciła się na pięcie. Byłam wściekła. – Widziałaś co za bezczelność?! Przecież nie skończyłam nawet mówić! – wysyczałam do Kamy. – O jejku, daj spokój, przecież ci powiedziała, co możesz zrobić – westchnęła. – I zrobię. Przygotuję taką reklamację, że aż im w pięty pójdzie. Trzeba bronić swoich praw – stuknęłam nogą w podłogę. – No to przygotuj. A czy teraz możemy w końcu iść na obiad? Trochę jestem głodna – rzekła już nieco sfrustrowana Kamila. Chciałam po prostu udanych wakacji Lokal zrobił na mnie dobre wrażenie. Czyste obrusy, lśniące sztućce. Niestety, pozytywne odczucia szybko się rozwiały, gdy podeszłam do bufetu. Liczyłam na ciekawe i różnorodne potrawy, a tam były właściwie same makarony. – Do cholery, tu niczego innego nie ma oprócz makaronów! Przecież nie będę na kolację codziennie jeść spaghetti. To dość obciążająca potrawa – oznajmiłam Kamili. – Co? Naprawdę nie ma tu nic innego? – zdawała się zdumiona. – Przecież są sałatki, ryba. Na pewno znajdziesz coś smacznego – starała się mnie przekonać. – To nie jest żaden obiad, to jakiś żart. Idę zadzwonić do rezydentki – oznajmiłam i zaczęłam wybierać numer. – Jeżeli znowu zrobisz awanturę, to dzisiaj wracam do domu. Pierwszym samolotem – usłyszałam głos mojej przyjaciółki. Podniosłam wzrok z telefonu. Stała przede mną z miną jak burzowa chmura. – Ale co się stało? – nie rozumiałam jej postępowania. – Mam tego po dziurki w nosie! Nie wytrzymam tego ani chwili dłużej. – Czego?! – Twojego zachowania. Przyjechałyśmy tutaj zaledwie kilka godzin temu, a ty już zdołałaś wywołać dwa konflikty. I teraz wygląda na to, że szykujesz się do następnego. Wszystko ci nie pasuje. To może doprowadzić człowieka do szału! Jeżeli tak to będzie dalej wyglądać, to wolałabym być w Warszawie, niż musieć wysłuchiwać twojego ciągłego narzekania. – Ja tylko chcę, abyśmy spędziły miłe wakacje – wydusiłam ze zdziwienia. – Cóż, w takim razie przestań uprzykrzać sobie życie, a raczej ciesz się z tego, co jest. Słoneczną pogodą, piękną plażą, ciepłym morzem, smacznymi posiłkami. Zauważ, wszyscy dookoła są szczęśliwi. Tylko ty ciągle marudzisz! – Ponieważ mam powody – prychnęłam. – Nie, nie masz! Wymyślasz je sama! I uwielbiasz się czepiać. Więc, jak będzie? Mam zacząć się pakować? – przyglądała mi się intensywnie. – Rób, co uważasz za słuszne – odparłam i pogniewana udałam się do pokoju. Miałam nadzieję, że Kamila ruszy za mną, przeprosi, ale nic z tego. Kiedy wychodziłam, nakładała sobie wielką ilość makaronu. To mi tak podniosło ciśnienie, że w pokoju nie mogłam powstrzymać łez. Jeśli nie powie mi „przepraszam” po powrocie z kolacji, to ten tydzień spędzony razem będzie naszym pierwszym i ostatnim. I na pewno zdecyduję się zakończyć naszą przyjaźń. W końcu przecież nic złego nie zrobiłam... Czytaj także: „Rodzice wydali mnie za mąż za starego faceta. Dla nich liczył się zysk i prestiż, moje uczucia mieli za fanaberie” „Myślałam, że babcia nie ma przede mną tajemnic, a tu taka niespodzianka. Zmroziła mnie historia, którą przeżyła” „Sąsiadka panoszyła się u mnie w domu bez skrępowania. Wyniosła mi z domu mąkę i herbatę. Dobrze, że męża nie pożyczyła”
„Od ponad 2 lat żyjemy z mężem na odległość. Musieliśmy dokonać wyboru – albo się rozstajemy, albo będziemy klepać biedę”
„Mijały kolejne tygodnie, a wypłaty jak nie było, tak nie było. >>Czekam na przelewnie mam pieniędzy
Gdyby kilka lat temu ktoś powiedział mi, że męża będę widywała tylko raz w miesiącu, popukałabym się w czoło. Ale to, co kiedyś wydawało mi się niemożliwe, dziś stało się codziennością. Musieliśmy wybierać – rozstanie lub życie w nędzy. I wybraliśmy, choć to wszystko staje się dla nas coraz trudniejsze. Dlatego znowu czeka nas poważna decyzja... Mieszkam w niewielkim miasteczku na południu Polski. Tu się urodziłam, tu poznałam swojego męża Wojtka. I miałam nadzieję, że tu będziemy razem żyć długo i szczęśliwie, pracować, wychowywać nasze dzieci. Na początku układało się dobrze. Oboje mieliśmy pracę – mąż w budownictwie, ja w hurtowni spożywczej. Ale dwa i pół roku temu, niedługo przed pandemią, wszystko się zmieniło... Moją firmę zlikwidowano, męża zwolniono z powodu redukcji etatów. Zostaliśmy bez pracy. Nasze córki, bliźniaczki Agnieszka i Kinga miały wtedy dziewięć lat. Nie mógł znaleźć normalnej pracy Mąż wiedział, że w naszym miasteczku nie znajdzie zatrudnienia. Wyjechał więc do oddalonego o ponad 100 kilometrów Krakowa. Tam znalazł pracę przy budowie wielkiego osiedla mieszkaniowego. Na czarno. Szef obiecał, że zapłaci mu dobrą stawkę za godzinę. Wojtek się zgodził. Ufał ludziom. Zresztą, co miał zrobić? Mąż wyjeżdżał z domu o piątej rano, wracał o dziesiątej wieczorem. Umordowany, brudny… Ale szczęśliwy, że przyniesie do domu dobre, jak mu się wydawało, pieniądze. Minął miesiąc, potem jeszcze tydzień, a obiecanej wypłaty nie było. „Czekam na przelew”, „nie mam pieniędzy” – słyszał od szefa. Kiedy wreszcie dostał wypłatę, nie mógł uwierzyć. Nie dostał nawet połowy tego, co mu obiecano! A na same dojazdy poszło naprawdę dużo pieniędzy… – Oszukał mnie – mówił rozżalony. – Podobno nie byłem pierwszy. To taki nowy sposób na oszczędzanie. Zatrudnia się kogoś na chwilę, obiecuje duże pieniądze, a potem rzuca ochłap. A jeśli się nie podoba, to do widzenia. Na budowę więcej nie pojechał. Zaczął szukać innego zajęcia. Jeździł, dzwonił. Ale wszędzie słyszał to samo: praca na razie bez umowy, ale za to za dobrą stawkę. Nie zgadzał się już na takie warunki. – Przepraszam cię, ale więcej nie dam się nabrać – mówił, gdy znowu wracał z kwitkiem. – Nie martw się, jutro na pewno coś znajdziesz, a na razie jakoś przeżyjemy – pocieszałam go. Sama znalazłam pracę jako sprzątaczka w hotelu Pensja była niska, ale wciąż miałam nadzieję, że wkrótce i Wojtek gdzieś się zaczepi. Mijały tygodnie, a mąż wciąż był bez stałej pracy. Zatrudniał się czasem dorywczo, na dzień, dwa. Przy sprzątaniu ogrodu, kopaniu studni. Nie mógł tego znieść. Czuł się odpowiedzialny za rodzinę. Chciał zapewnić nam godne życie. Gryzł się tym, że nie potrafi. – Ty harujesz za marne grosze, a ja siedzę w domu. To nie do wytrzymania! – denerwował się. Nie wiedziałam, jak mu pomóc. W słowa, że jutro będzie lepiej, żadne z nas już chyba nie miało siły wierzyć. Zaczęło nam brakować pieniędzy. Na czynsz, raty, praktycznie na wszystko. Przychodziły monity i wezwania do zapłaty. Wiedzieliśmy, że jeśli szybko nie znajdziemy jakiegoś rozwiązania, wpadniemy w poważne tarapaty. Rodzice Wojtka nie żyją, moi sami ledwie wiązali koniec z końcem. Na finansowe wsparcie najbliższych nie mogliśmy więc liczyć. – Jest wyjście – powiedział któregoś wieczoru Wojtek po powrocie z miasta. – Przed chwilą gadałem z kolegą. Mogę pracować nawet od jutra. Legalnie. Sam mi to załatwi, bo już tam pracuje. – Tak? A gdzie? – ucieszyłam się. – W Niemczech, w Ulm – odpowiedział. – To takie miasto niedaleko granicy ze Szwajcarią. Marek pracuje tam w firmie budowlanej, może mnie polecić. Znam trochę niemiecki, powinienem się dogadać. A zresztą, jak twierdzi Marek, ekipa tam jest wielonarodowa. Zamarłam. W Niemczech? Jak to w Niemczech? Przecież to oznaczałoby rozstanie. A ja nie wyobrażałam sobie życia bez Wojtka. Do tej pory wszystko robiliśmy razem. Razem dbaliśmy o dom, dzieci, razem wychodziliśmy do znajomych, wyjeżdżaliśmy na wycieczki w góry. Przyjaciele śmiali się nawet, że ciągle zachowujemy się jak nowożeńcy, nigdy nie mamy siebie dość. I teraz miałabym z tego wszystkiego zrezygnować? – Nie ma mowy – odpowiedziałam w pierwszej chwili. – Dobrze, porozmawiamy o tym na spokojnie, jutro – powiedział. – I wtedy podejmiemy decyzję. To była nasza najtrudniejsza rozmowa w życiu. I najtrudniejsza decyzja. Napisaliśmy na kartce wszystkie argumenty „za” i „przeciw”. I wyszło, że nie ma innego wyjścia, że Wojtek musi wyjechać. Inaczej stracimy mieszkanie i wylądujemy na ulicy. Co się wtedy stanie z naszymi dziećmi? Płakaliśmy i obiecywaliśmy sobie, że to tylko na chwilę, do czasu, aż sytuacja w Polsce się poprawi i mój mąż będzie mógł do nas wrócić. Pocieszaliśmy się, że nie jesteśmy jedyni, że wiele rodzin żyje w ten sposób. Że jest przecież internet, są telefony… Pamiętam, jak o wszystkim powiedzieliśmy Agnieszce i Kindze. Nie chciały słyszeć o wyjeździe ojca. – Tatusiu, dlaczego chcesz nas zostawić? – pytały. – Przecież możesz pracować w Polsce. Jak mieliśmy im wytłumaczyć, że to niemożliwe? Mąż przekonywał dziewczynki, że do Ulm nie jest aż tak daleko, że będzie się starał przyjeżdżać jak najczęściej. Nie przyjmowały do wiadomości, że będzie się tylko starał. Musiał obiecać konkrety: że będzie codziennie rozmawiał z nimi przez internet, a raz w miesiącu wpadał na weekend. Dzieci dorastają bez ojca Od wyjazdu męża minęły już dwa lata. Wojtek dotrzymuje słowa. Mimo zmęczenia pracą raz w miesiącu wsiada w samochód i gna do Polski. Przynajmniej teraz tak jest, bo w trakcie lockdownów nie mógł tak często przekraczać granicy i zawsze wiązało się to z różnymi obostrzeniami. Ile przez ten czas wydaliśmy na testy, tylko my wiemy… Dla córeczek jego wizyta jest zawsze wielkim świętem. Zabawom i przytulaniu nie ma końca. Wojtek traktuje córeczki jak księżniczki, spełnia wszystkie ich życzenia, obdarowuje prezentami. Tak, jakby chciał im wynagrodzić swoją nieobecność. Gdy go nie ma, codziennie wieczorem zasiadamy przed komputerem. Opowiadamy Wojtkowi o wszystkim, co się dzieje w domu. Dziewczynki pokazują mu swoje zeszyty, chwalą się szóstkami i tłumaczą z jedynek. Ja relacjonuję, co dzieje się w naszym miasteczku, co słychać u znajomych, co zrobiłam w domu. Regularnie płacę czynsz, spłacam raty Lodówka też jest pełna. Nie żyjemy może w wielkim dostatku, ale nie boję się, że następnego dnia nie będę miała z czego zrobić córeczkom kanapek do szkoły. Niby wszystko jest w porządku, ale… Martwię się o naszą rodzinę. Nie, nie chodzi mi o to, że mąż mnie zdradzi, zostawi dla innej. Albo po prostu wybierze wolność. Ufam mu i wiem, że świata poza nami nie widzi. Ale czuję, że przez to rozstanie wszyscy wiele tracimy. Wojtek nie widzi, jak dorastają nasze córeczki, a Kinga i Agnieszka wychowują się bez ojca. A ja? Ja czuję się potwornie samotna. Brakuje mi Wojtka. Jego bliskości, miłości i wsparcia. On chyba też coraz gorzej znosi rozłąkę. – Wiesz, dużo o nas ostatnio myślałem – powiedział mi w czasie ostatniej wizyty. – Mam dość kawalerskiego życia. Chcę być mężem i ojcem na co dzień, nie tylko od święta. Powinnyście do mnie przyjechać do Niemiec. Na dłużej, może na stałe. Pomyśl o tym… Do Polski na razie nie mam po co wracać… Nie umiem podjąć decyzji. To bardzo trudne. Kocham swoje miasteczko. Tu się urodziłam, tu mam przyjaciół i bliskich. Tu czuję się jak u siebie. A tam? Zawsze będę obca. Nie wiem, jak na propozycję wyjazdu zareagują nasze córeczki. Może nie będą chciały zostawić koleżanek, szkoły? No i co z moimi rodzicami? Na starość mają zostać sami? Na razie nikomu o niczym nie mówię. Czekam na przyjazd Wojtka. Razem usiądziemy i znowu napiszemy na kartce wszystkie argumenty „za” i wszystkie „przeciw”. A potem zdecydujemy... Czytaj także: „Byłam chorobliwie zazdrosna, że syn ma świetny kontakt ze swoim ojcem, a moim byłym mężem. Utrudniałam im kontakty” „Nasze wymarzone wakacje przerwała nagła śmierć gospodarza. Zbyt nagła” „Nie jestem idealna, za to uparta jak osioł i głupia jak kura. Chciałam dokonać niemożliwego – zaimponować swojej matce”
„Mam 36 lat, szukam miłości i się tego nie wstydzę. To chyba nic złego, że chcę mieć kogoś u boku i zabiegam o to?”
Poznajcie Beatę i jej zdumiewającą historię...
– Otwórz się na nowe znajomości – mówiła Grażyna. – Jak masz znaleźć faceta, skoro cały wolny czas spędzasz w czterech ścianach – dodawała Ilona. – Przede wszystkim musisz wyjść do ludzi – stwierdzała Krystyna i w tym momencie czułam zwykle, że, faktycznie, muszę wyjść, ale z pokoju, bo jeśli jeszcze chwilę spędzę z moimi koleżankami z pracy, to na pewno wyjdę, ale z siebie. Robiłam co mogłam, żeby znaleźć miłość Kretynki! Te dobre rady mogą sobie włożyć wiadomo gdzie... Ja przecież jestem szalenie otwarta na wszystkie nowości, wcale nie spędzam czasu w czterech ścianach sama – tylko głównie z nimi! Jak mam niby wyjść do tych innych ludzi! Stanąć na środku ulicy i zacząć krzyczeć: Tu jestem, obywatele! Widzicie mnie?! To ja, Beata, lat 36, blondynka, księgowa?! Lubię chodzić do kina, lubię tańczyć, czytać romanse i jeździć na wycieczki, no i szukam faceta! – Ty nie rozglądasz się uważnie wokół siebie – kontynuowała niczym niezrażona Krystyna, ale ja wydałam z siebie tylko pogardliwe prychnięcie. Rozglądać się, dobre sobie... Naprawdę nie miałam gdzie tych facetów poznawać. Koledzy ze szkół pozostali w rodzinnym mieście, tutaj miałam tylko koleżanki księgowe. I mieszkanie na dziesiątym piętrze w starym bloku, wśród sąsiadów, którzy w większości byli dużo starsi ode mnie. Ale miałam już jednak dość samotności i mądrych rad moich koleżanek, dlatego pewnego dnia wzięłam głęboki oddech, przeżegnałam się i weszłam na stronę internetową "połówkapomarańczy.com". A potem się zalogowałam. Nie wstawiłam zdjęcia, na którym można by mnie było rozpoznać, tylko sylwetkę od tyłu. Na wszelki wypadek, gdybym się jednak rozmyśliła. Napisałam mniej więcej to, co bym wykrzyczała na środku ulicy: 36 lat, księgowa, lubię tańczyć, chcę mieć dzieci. Po niespełna półgodzinie do mojej skrzynki mailowej wskoczyło piętnaście wiadomości, do których dołączone były fotografie męskich torsów różnej jakości. Same "cześć słodka", "chcesz się spotkać" albo – co gorsza – "proponuję niezobowiązującą przyjaźń". Zniechęcona wyłączyłam komputer, złapałam smycz i wyciągnęłam Gerwazego na spacer. Wychodząc z klatki, mruknęłam "dzień dobry" sąsiadowi piętro wyżej, ale wgapiał się w komórkę i nawet nie zauważył, że ktoś obok niego stoi. Przez parę dni nie zaglądałam do maila, bałam się kolejnych obleśnych propozycji od niewiernych małżonków. Gdybyż oni rozumieli, jak wielu jest ludzi, którzy o udanym rodzinnym życiu mogą tylko pomarzyć! W końcu jednak ciekawość zwyciężyła... Oczywiście, skrzynka była pełna podejrzanych ofert, ale był też jeden list wyraźnie różny od pozostałych. Bez zdjęcia i już samo to wydało mi się ciekawe. Mój potencjalny korespondent pisał tak: "Cześć, nazywam się Tomek i jestem od ciebie młodszy o dwa lata, ale mam nadzieję, że cię to nie zrazi. Jestem informatykiem i typem samotnika. Nie lubię tańczyć, a do kina chodzę tylko na science fiction. Jeśli wciąż nie udało mi się ciebie odstraszyć, to może zechciałabyś napisać coś więcej o sobie? Coś mnie przyciągnęło Z jednej strony bardzo ciężko się pisze do kogoś, o kim kompletnie nic nie wiesz, nie znasz nawet jego twarzy, z drugiej strony – łatwo sobie wyobrazić, że po tej drugiej stronie siedzi ktoś życzliwy, przyjazny, o miłym spojrzeniu... I tak też mi się wyobraziło, że odezwał się do mnie człowiek, z którym mogłabym i chciałabym się zaprzyjaźnić. Zaczęłam więc od rzeczy najdawniejszych. Zwierzyłam mu się z tego, jak byłam nieszczęśliwa, gdy zmarł mój tata, a miałam zaledwie dziewięć lat. Opowiedziałam, że ostatnią rzeczą, jaką od niego dostałam, był "Mały Książę" – książka, która zastępowała mi latami wszystkie ważne rozmowy z tatą. O tym, że chciałam studiować etnografię, ale mama uparła się, żebym zdobyła zawód... – "Mały Książę" to także moja ulubiona książka – odpisał Tomek po paru godzinach. Byłam akurat w pracy i zadzwoniła mi komórka, gdy przyszedł mail od niego. Tak sobie ustawiłam, żeby nie przegapić żadnej wiadomości. Ze skruchą muszę powiedzieć, że tego dnia nie byłam skoncentrowana na rzędach liczb, jak to zwykle bywa. Z drżeniem serca wyczekiwałam kolejnych wiadomości, a one – nadchodziły! W ciągu 8 godzin wymieniliśmy 32 listy. Nieźle! Z każdym zdaniem nabierałam pewności, że oto trafił mi się człowiek, który do mnie pasuje, z którym mam mnóstwo wspólnych tematów i zainteresowań, choć niespecjalnie przepadam za kinem science fiction. Wracałam do domu z nosem w komórce, jedną ręką otwierałam drzwi na klatkę, drugą wciskałam guzik "wyślij". Niewiele brakowało, a źle by się to skończyło Mój sąsiad, kompletny fajtłapa, nie zauważył, że idę, bo jak zwykle gapił się w ekran swojego smartfona. On chyba nigdy nie podnosi głowy, no w każdym razie odkąd tu mieszkam, nie udało mi się zobaczyć, jak wygląda. Wytrącił mi telefon, dobrze, że się szybka nie stłukła. A patrzył na mnie przy tym tak nieprzytomnym wzrokiem, jakby był pod wpływem jakichś środków odurzających. Wreszcie wydusił z siebie "przepraszam", ale i tak byłam zła. Korespondowaliśmy z Tomkiem przez całe wakacje. – Próbuję sobie wyobrazić jak wyglądasz – napisał któregoś dnia. Nie miałam ochoty wysyłać mu na razie zdjęcia. Do tej pory cieszyliśmy się całkowitą anonimowością, byliśmy dwoma głosami szepczącymi w ciemności. Nie chciałam tego zmieniać, tym bardziej że z nikim od lat tak nie rozmawiałam. Odpisałam więc coś wymijająco, on jednak drążył temat. – Myślę, że masz długie jasne włosy, że chodzisz ubrana jak hipiska, widziałbym cię w zielonej sukience... Aż mi się gorąco zrobiło. Swoje długie włosy spinałam w kok, kochałam styl boho i tego dnia miałam na sobie fantastyczną szmaragdową sukienkę kupioną na Allegro. No, prawie fantastyczną, bo ten kretyn mój sąsiad przyciął mi ją drzwiami na klatkę – oczywiście maszerował z nosem w komórce – i nadszarpnął falbanę. Skąd ten Tomek tyle wie, może to ktoś znajomy? Nie... to zupełnie niemożliwe. Pewnie przypadkiem zgadł. Napisałam więc: – Jesteś chyba jasnowidzem, faktycznie mam na sobie zieloną sukienkę! W odpowiedzi dostałam serię uśmieszków i jedno zdanie: Nawet nie wiesz, jak mnie ucieszyłaś! Wiedziałam, że pewnego dnia trzeba będzie skończyć z tą tajemniczością. I ten moment właśnie nadszedł. Tomek napisał: "Słuchaj, Beata, gadamy ze sobą trzeci miesiąc, najwyraźniej dobrze się rozumiemy. Trzeba jednak popchnąć sprawy naprzód, bo utkniemy w tym Internecie na wieczność. Proponuję spotkanie. Nie musisz się obawiać. Nie wiedziałam, co odpisać. Z tym zezem chyba nie mówił na serio? Miałam jednak trochę obaw. Gdy rozmawia się przez Internet, można snuć marzenia, natomiast rzeczywistość bywa daleka od bajki. Ja nie chciałam rozczarowania. To, co wymyślił, było dosyć zwariowane. Zaproponował mi... grę w podchody. Przysłał mailem mapkę naszego miasta, na której był zaznaczony punkt, w którym czeka na mnie instrukcja, dokąd mam iść. Tego dnia wyskoczyłam z pracy jak z procy i pobiegłam do kawiarni Pod Różami, dwie przecznice od naszego biura rachunkowego. Tak jak poprosił mnie w mailu, podeszłam do pani za barem i spytałam, czy aby nie zostawiono dla mnie wiadomości. Zostawiono. I opłacono eklerkę. Wsunęłam ją czym prędzej, wcale nie chciało mi się siedzieć w kawiarni. A potem – zgodnie z dalszą instrukcją – udałam się do muzeum miejskiego, weszłam do drugiej sali, gdzie po prawej stronie miał wisieć obraz-wskazówka. Kościół Królowej Aniołów, namalowany ponad sto lat temu. Jako jedyny w naszym mieście nie został zburzony w czasie wojny. Stoi mniej więcej półtora kilometra od muzeum. Wybiegłam, nie oglądając reszty wystawy. Może pod tym kościołem czeka na mnie Tomek? Nie, niestety nie czekał. Za to na chodniku przed wejściem do świątyni ktoś napisał kredą: Odwróć się, Beata! Odwróciłam się. Za mną stał drab z długą rudą brodą, najwyraźniej bezdomny. Zaprezentował mi przepiękny bezzębny uśmiech. Aż mnie dreszcz przeszedł. To chyba nie był on?! Ufff... Bezdomny wręczył mi czerwoną różę i list, w którym była kolejna tajemnicza wskazówka. Miałam przejść 500 metrów w linii prostej, skręcić w lewo i przeczytać ogłoszenie na drzewie. Pędem ruszyłam przed siebie, coraz bardziej niespokojna, co mnie czeka na końcu tej zwariowanej zabawy. Szczęśliwie, krążąc po mieście, zbliżałam się coraz bardziej do mojego osiedla. W razie czego mogłam więc po prostu czmychnąć do domu. Po chwili poszukiwań znalazłam przypięte do drzewa ogłoszenie. A brzmiało ono tak: "Spójrz w górę – na gałęzi wiszą dwie butelki. Jedna z wodą, bo na pewno chce ci się pić po tym szalonym biegu, w drugiej znajdziesz ostatni list ode mnie...". No, niech ja go dorwę wreszcie, tego łobuza – zaczynałam być zdrowo wkurzona Czy to ja? 36-letnia księgowa pakuje się właśnie na drzewo, żeby ściągnąć z niego "message in the bottle"??? Nie było jednak wyjścia, podkasałam spódnicę i wspięłam się na gałęzie. Ściągnęłam z drzewa butelkę z wodą, faktycznie się przydała. Z drugiej wyciągnęłam kartkę. "Beato, zanim spojrzymy sobie w oczy, chciałem ci powiedzieć to wszystko, czego prawdopodobnie nie będę w stanie wydusić z siebie na żywo. Od początku uważałem, że jesteś piękna i pewnie nigdy nie zdobyłbym się na odwagę, żeby podejść do tak zjawiskowej kobiety jak ty. Potem przez przypadek odkryłem twoje wnętrze – równie piękne, pełne wrażliwości, wdzięku, dowcipu. No dobrze. Nie był to do końca przypadek, nie grałem całkiem fair. Jestem, jak wiesz, informatykiem i mam dosyć niebezpieczne umiejętności... Udało mi się połączyć piękną kobietę, którą znałem z widzenia, z tą cudowną dziewczyną, z którą korespondowałem. Nawet nie wiesz, ja się ucieszyłem! Tak bardzo mi się wszystko w tobie podoba, że chciałbym z tobą rozmawiać całą wieczność. Długo zdobywałem się na odwagę, wreszcie zaproponowałem to zwariowane spotkanie. Nie lubię tańczyć, jestem samotnikiem, ale bardzo lubię się bawić... Mam nadzieję, że nie uznasz, iż zabawiłem się twoim kosztem. No więc mniej więcej za 500 metrów się zobaczymy. A teraz wracaj do domu." Tym listem rozwalił mnie już kompletnie. Co to znaczy, wracaj do domu?! Kim on do cholery jest? Biegłam przed siebie jak oszalała. Przed blokiem nie było jednak nikogo, jeśli nie liczyć babci-rezydentki wygrzewającej się na ławce w promieniach wrześniowego słońca, jednej mamy pilnującej synka z brzegu piaskownicy, listonosza przeglądającego przesyłki... Ach, no i na schodach do mojej klatki siedział sąsiad z piętra nade mną, jak zwykle zapatrzony w ekran komórki. Zawsze musi blokować przejście, jest po prostu niesamowity! Kiedy go jednak mijałam, podniósł głowę i wreszcie mogłam mu spojrzeć w twarz, w jego wielkie roześmiane czarne oczy... A kiedy się do mnie uśmiechnął, serce zaczęło mi bić jak oszalałe i... sama nie wiedziałam już, co się dzieje. Chyba we mnie strzelił jakiś piorun, bo niby co to było... A potem żyliśmy długo i szczęśliwie. Czytaj więcej prawdziwych historii: Teściowa najchętniej zostałaby u nas na 3 tygodnie Jako dziecko straciłam słuch i stałam się niewidzialna dla innych Teściowa przed śmiercią wyznała mi, że mąż mnie oszukał Facet w którym się zakochałam, próbował mnie zgwałcić
„Byłam o krok od uwikłania się w romans bez przyszłości. Powstrzymał mnie wypadek, w którym prawie zginęłam”
Że też trzeba prawie umrzeć, żeby przejrzeć na oczy... Nie wikłaj się romanse, szkoda czasu...
Może znałam ze trzech Bartków w swoim życiu. Żaden z nich nie był dla mnie ważny, więc to imię przez 40 lat zupełnie mnie nie ruszało. Teraz na sam jego dźwięk serce biło mi szybciej. Towarzyszył mu obraz wysokiego, dobrze zbudowanego szatyna o tajemniczych, ciemnych oczach. Bartosz miał regularne rysy twarzy, wyraziste brwi, długie rzęsy, prosty nos, mocno zarysowane kości policzkowe, zmysłowe usta... Biła od niego siła, która mnie pociągała, i której jednocześnie się bałam. Do tego stopnia, że gdy był w pobliżu, nie potrafiłam myśleć logicznie. Plątał mi się język, nie mogłam sklecić prostego zdania. Robiłam z siebie idiotkę. Miałam do niego słabość Na poniedziałkowym zebraniu kadry menedżerskiej oficjalnie go przedstawiono. Wstał wyprostowany. Prezentował się bardzo efektownie w szytym na miarę jasnym garniturze i białej koszuli. Pełni elegancji dopełniała wystająca z kieszonki na piersi biała poszetka w niebieskie pasy. Uśmiechnął się, przywitał, a mnie dosłownie zaparło dech w piersi. – Cieszę się, że będę z wami pracował – powiedział i od razu dostał brawa. Dyrektor puścił do nas oko. – Nie było łatwo go tu ściągnąć. Bartosz pracował wcześniej u konkurencji. Ponoć był świetny w swoim fachu. To jeszcze bardziej dodawało mu uroku. Uśmiechnął się i jeszcze raz na nas wszystkich popatrzył. Miałam wrażenie, że zatrzymał wzrok na mnie. Wtedy pierwszy raz poczułam przyjemny dreszcz, jakby moje ciało mówiło: „zakręć się wokół niego, a nie pożałujesz”. Jednak moja głowa dojrzałej kobiety po rozwodzie szeptała coś zupełnie innego: „uważaj, będą kłopoty”. Miałam koleżankę w hotelu, w którym wcześniej pracował. Zadzwoniłam do niej. – Przyszedł do nas człowiek od was – zaczęłam, siląc się na obojętny ton. – Wiem, wiem. Bartek jest w porządku, nie musisz się go obawiać. To dobry kolega. Nie ułatwiała mi zadania. Ani trochę. Musiałam zadać pytanie wprost. – A jak jego sytuacja rodzinna? Koleżanka nie zdziwiła się moim pytaniem. Specyfika małego miasteczka – wszyscy chcą wiedzieć wszystko o wszystkich. Gdy się tu przeprowadziłam parę lat temu, trochę mnie to szokowało. Szybko przestało. – Nie ma żony i chyba nawet nigdy nie miał, ale nie jest sam – powiedziała Karolina. – Spotyka się z taką jedną solarką z permanentnym makijażem i paznokciami na kilometr. Typowa blond dziunia, wygląda trochę jak bohaterka "Słonecznego Patrolu". Tylko jakby co, to musisz wiedzieć, że Bartek... – zawahała się. A więc była jakaś tajemnica. Tylko czy koleżanka mi ją wyjawi? Dałam jej czas. Za oknem przejechały dwa samochody. Chociaż nie miało to znaczenia, zauważyłam w świetle latarni, że oba były czerwone. Z kwitnącej po drugiej stronie ulicy wiśni zdążyło opaść sporo białych kwiatów, nim Karolina zdecydowała się powiedzieć mi wszystko. – Wiesz co, nie chcę obrabiać mu czterech liter, bo to naprawdę dobry kolega, nieraz mi pomógł, ale on bardzo źle traktuje tę swoją babkę – westchnęła. – Co prawda załatwił jej u nas robotę, ale nie szanował jej ani trochę. Jakby nie chciał z nią być, a musiał. Nie wiem, o co chodziło, naprawdę... Do hotelu miałam cztery kilometry, gdy jechałam przez miasteczko i trzy, gdy wybierałam szlak rowerowy przy rzece. Mimo krótszej odległości, przy rzece jechało się dłużej. Ścieżka była kręta, wąska, piaszczysta i biegła tuż nad urwiskiem. Widoki za to zachwycały. Nie potrafiłam odmówić sobie tej przyjemności i nawet w zimne, deszczowe dni jeździłam szlakiem rowerowym. Rzadko kiedy kogoś tutaj spotykałam. Gdy tylko kończyło się lato, plażowicze znikali. Jechałam, czasem zerkając na rzekę, która wiła się w dole. Miała piękne fragmenty, zakola, zatoczki, łachy. Na brzegu często można było dostrzec wygładzone przez rzekę grube konary drzew, które przypłynęły tu nie wiadomo skąd. Po drugiej stronie, od czasu do czasu pojawiały się stare wille, drewniane i murowane, z oszklonymi werandami, które wybudowano jeszcze przed wojną. Stały na zarośniętych działkach i można je było dostrzec tylko wtedy, gdy drzewa traciły liście. Niektóre były opuszczone, inne zamieszkałe. W drodze do pracy mijałam też hotel konkurencji. Od kilku lat się rozbudowywał. Nastawili się na wesela, bo konferencje i spotkania integracyjne zabraliśmy im my. Tyle razy tędy przejeżdżałam i nigdy nie przyszło mi do głowy, że pracuje tam ktoś, kto po raz pierwszy od lat poruszy moje serce. Bo Bartosz to właśnie uczynił. Gdy dowiedziałam się, że kogoś ma, starałam się go unikać. A to nie było łatwe, bo ciągnęła mnie do niego jakaś niewidzialna siła. Często wpadaliśmy na siebie i po każdym takim spotkaniu chodziłam nieprzytomna. Gdy tamtego dnia jechałam rowerem do pracy, walcząc z wiosennym wiatrem, całą sobą czułam, że dziś coś się stanie. – Piękna pani ze strefy SPA – usłyszałam nad swoją głową, kiedy kończyłam przygotowywać finansowy raport. Drgnęłam. Stał obok i patrzył na mnie. Jak długo mi się przyglądał? I co zobaczył? Miałam ładną figurę, strojem podkreślałam te krągłości, na których mi zależało. Co prawda w większości był to „zepsuty towar”: babiarze, pijacy, maminsynki, nieudacznicy, ale nie ma cudów. Sensowni mężczyźni w moim wieku są już dawno zajęci. No właśnie... – Piękny pan ze strefy rekreacji – powiedziałam pierwsze, co przyszło mi do głowy. – Zgadza się – uśmiechnął się rozbrajająco. – Czyż nie pasujemy do siebie? Czasem do mnie zagadywał, ale zagadywał do wszystkich. Każdemu starał się powiedzieć coś miłego. Wiedziałam, że żartuje. – Ja jestem skromniejsza – odparłam. – Dobrze się składa, jeden narcyz w związku wystarczy – pokiwał głową. Odchrząknęłam i odwróciłam wzrok. Za oszkloną szybą widać było rozległy zielony trawnik i rząd drzew. Młody mężczyzna z serwisu sprzątającego walczył z przywiewanymi przez wiatr płatkami kwiatów i suchymi gałązkami. Lądowały na podjeździe dla gości. Musiał od razu wszystko ładować do worka, żeby nie poleciało dalej. Zaraz i tak przybywała kolejna porcja. Chciałam mu odpowiedzieć, że jeden związek mu wystarczy, ale się powstrzymałam. Zauważył, że zerkam na sprzątacza. – Widzisz – po raz pierwszy odezwał się do mnie na ty – z naturą się nie wygra. – Nie rozumiem – oznajmiłam lodowatym tonem, chociaż rozumiałam doskonale. – Mam na myśli przyrodę... – speszył się, a chwilę później już go nie było. Miałam ochotę palnąć się w głowę. Dlaczego tak zareagowałam? Dlaczego byłam niemiła? Chciałam przecież z nim być. Następnego dnia lało od rana. Nie w taki deszcz jeździłam rowerem do pracy, ale tym razem nie chciałam sobie popsuć fryzury, odpaliłam więc samochód. Oczywiście moi synowie od razu zapragnęli, żebym podwiozła ich do szkoły. Leniwce! Mieli do niej pięćset metrów, a może nawet mniej. – Wykluczone. – zaprotestowałam. – Bierzcie parasole i w drogę. – Mamo. – jęknęli niemal jednocześnie. Lubiłam te momenty, gdy byli tak zgodni. Na ogół bowiem kłócili się o wszystko. Wkroczyli właśnie w wiek nastoletni i od ich awantur dosłownie puchły uszy. Podwiozłam ich i przez to pojechałam inną drogą niż zazwyczaj. Mamy w miasteczku jedno niebezpieczne skrzyżowanie. Z jednej strony jest utrudniona widoczność, ponieważ zaraz za przecięciem ulic stoi dom. Nie ma tam chodnika. Z drugiej strony znajduje się supermarket, więc ruch pieszych jest spory. Trochę się spieszyłam, bo dzieciaki miały do mnie jeszcze tysiąc spraw, nim wysiadły z samochodu, i byłam spóźniona. Zbliżając się do skrzyżowania, jechałam więc prawie setką. Kobieta wyszła nie wiadomo skąd. Wtoczyła się na pasy nie patrząc, czy coś jedzie. Hamowanie niewiele by dało. Ominęłam ją, wiedząc, że wpadnę prosto w dom przy ulicy. Starałam się jakoś wykręcić, ale bez powodzenia. Pomyślałam o swoich dzieciach. Jeśli zginę, co z nimi będzie? W ostatniej chwili obiecałam niebiosom, że jeśli przeżyję, to zrezygnuję z Bartosza. Nie będę się wikłać w żaden romans, choć mam na to ogromną ochotę. „Jeśli przeżyję, nigdy z nim nie będę, obiecuję, przysięgam na miłość do synków. Błagam, muszę dla nich przeżyć!”. Modląc się, skręcałam kierownicą, nacisnęłam nawet pedał gazu, bo przypomniałam sobie, że tak należy wchodzić w trudne zakręty. Ściana domu była tuż obok mnie, zamknęłam oczy... Nie było huku, szarpnięcia, zmiażdżonej maski, tylko dźwięk szorującego po blasze betonu. Gdy otworzyłam oczy, jechałam ulicą. Dom został z tyłu. Po kilkudziesięciu metrach zjechałam na pobocze i zatrzymałam się. Schowałam twarz w dłoniach. „Ja żyję” – popłakałam się ze szczęścia. Wyszłam z samochodu. Kobiety, przez którą omal nie zginęłam, nie było już na pasach. Uciekła, wstrętna baba. Chociaż tak naprawdę nie była niczemu winna... Wszystko wyglądało teraz inaczej. Kolory były intensywniejsze, zapachy mocniejsze. Gdy piłam w pracy zwykłą herbatę, moje kubeczki smaku szalały z radości. Bałam się, co będzie, kiedy spotkam Bartosza. Czy uda mi się dotrzymać obietnicy danej niebiosom? Przyszedł do mnie pod koniec dnia. Wyglądał jak młody Bóg. Miał na sobie granatowe, wąskie spodnie i koszulę znanej firmy, co zdradzała naszywka na kieszonce. Pachniał pomarańczami jak powietrze w egzotycznym kraju. Jedną miał w ręku. – Trochę witaminy C? – spytał, po czym zaczął obierać ją ze skórki. Pomiędzy jego brwiami zauważyłam dwie głębokie zmarszczki. Znak, że często się gniewał. Jego usta, gdy się nie uśmiechał, tworzyły wąską, nieprzyjazną kreskę. – Proszę – wyciągnął przed siebie kawałeczki pomarańczy, ułożone na skórce, która układała się na wzór kwiatu lotosu. – Mam ci jeść z ręki? – spytałam. – Tak. Lubię uległe kobiety. Zażartował, ale ja wiedziałam, że tak naprawdę nie żartuje. W parę sekund zobaczyłam naszą przyszłość. Najpierw prowadziłby podwójne życie. Z solarką i ze mną. Potem by ją rzucił i był tylko ze mną, a ja przez cały czas bałabym się, że mnie też kiedyś rzuci. Traktowałby mnie coraz gorzej, moje dzieci by go drażniły. Są tacy faceci, którzy szanują wszystkie kobiety, oprócz swojej własnej. On należał do tej właśnie grupy. – Dziękuję, nie. Wiedział, że nie mówię o pomarańczy. – Twój wybór – był trochę zdziwiony, trochę poirytowany, ale na pewno nie smutny. – Kolejna feministka za pięć złotych. Kobieta na drodze uratowała mnie od popełnienia wielkiego błędu. Że też trzeba prawie umrzeć, żeby przejrzeć na oczy... Czytaj więcej historii z życia wziętych: Okłamałem żonę i wyjechałem, by mieć czas dla kochanki Jako dziecko widziałem, jak mój tata zamordował mamę Powinienem podziękować żonie za zdrady Zazdroszczę nawet nastoletnim matkom Mam 27 lat i dobrze mi się mieszka z mamą
5 erotycznych książek, które kobieta powinna mieć w swojej bibliotece
Nie myśl, że to oczywistości. Nauczysz się dzięki nim więcej niż myślisz!
Książki erotyczne cieszą się popularnością, ale wzbudzają mieszane uczucia. Ze świecą szukać kobiety, która jawnie przyznaje się, że "Pięćdziesiąt twarzy Greya" to przeczytała tylko z ciekawości, a "Sztuka kochania" to moooże, ale tylko fragmenty. Prawda jest taka, że rynek książki, filmów i gadżetów związanych z erotyką ma się dobrze. Jednak nie tylko Grey, nie tylko "Dziennik Nimfomanki", nie tylko harlequiny z czerwoną okładką... Oto 5 książek erotycznych, których posiadania, czytania i po prostu znania, nie powinnaś się wstydzić. 1. Marta Motyl, Odcienie czerwieni Czerwień może symbolizować miłość, namiętność, seks, a nawet krew płynącą z ran zadawanych przez innych i przez siebie. Całe spektrum tytułowych odcieni zna główna bohaterka powieści – biseksualna studentka żądna erotycznych przygód. Autorka książki Marta Motyl nie ujawnia, ile z opisanych historii faktycznie pokrywa się z jej życiem. Równocześnie nie boi się poruszać kontrowersyjnych tematów, które stanowią tabu oraz pobudza wyobraźnię czytelników dzięki odważnym scenom seksu. Prowokacyjna powieść „Odcienie czerwieni” ukaże się 2 marca nakładem Edipresse Książki. Powieść stanowi zapis wspomnień i przemyśleń Magdy, której życie zdominowały 2 uzależnienia – od miłości i od bólu. Bezpruderyjna studentka sztuki, bardziej niż malarstwem, zachwyca się nastoletnimi dziewczynami przypominającymi Lolitę. Przyciąga też do siebie niebezpiecznych mężczyzn. Bohaterka wspomina, jak weekendy spędzała w klubach, niczym drapieżnik polując na nową ofiarę, która pozwoliłaby jej zaspokoić seksualny głód. W ten sposób Magda nie tylko realizowała seksualne fantazje, ale zagłuszała też lęk przed zaangażowaniem i samotnością. 2. Audrey Carlan, Dziewczyna na miesiąc. Styczeń - luty -marzec Mia Saunders to młoda buntowniczka, która próbuje swoich sił jako aktorka. Niespodziewana wiadomość odmienia jej życie - jej ojciec pożyczył dużo pieniędzy i naraził się byłemu chłopakowi Mii, jednemu z licznego grona niewiele wartych facetów, dla których dziewczyna straciła niegdyś głowę. Żeby pomóc ojcu i uratować swoją rodzinę, dziewczyna musi spłacić dług, zatrudnia się więc jako ekskluzywna kobieta do towarzystwa w firmie ciotki, aby co miesiąc dokonywać spłat. Wystarczy, że spędzi miesiąc z bogatym facetem, z którym nie musi uprawiać seksu, aby mieć na kolejną ratę. Czy to taka łatwizna? Pierwsze trzy miesiące – styczeń, luty, marzec – spędza kolejno w Malibu, w Seattle i w Chicago, z różnymi mężczyznami... 3. Marta Motyl, Moc granatu To kolejna pozycja od Marty Motyl, pisarki i historyczki sztuki, która pojawi się w sprzedaży już w lutym. Odważna, bezkompromisowa, autentyczna. Bohaterka testuje swoje najbardziej namiętne wcielenie. Z łatwością wślizguje się w role powściągliwej adeptki nauczania, usłużnej hostessy, magnetycznej modelki. Nie opuszcza jej kreatywność, ani nie odpuszcza jej autodestrukcja. Wszystkie przeżycia i otaczającą ją rzeczywistość komentuje plastycznie, ekspresyjnie, z pazurem. Premiera: 15 lutego 2017 roku. 4. Witold Orzechowski, "Kobiety bez wstydu" Pikantna, zaskakująca, pełna przygód książka opowiadająca perypetie Piotra-psychoanalityka i Don Juana z Krakowa. Główną postacią w tej książce jest Piotr Rola Kossak, facet który wyjechał do Wiednia do pracy jako kelner. Wśród wystawnego przyjęcia zauważa go bogata profesor Glanz, która jest znanym i lubianym psychoterapeutą. Co się okazuje, Piotr ma w sobie mega dużo uroku osobistego i kobitki ciągnie do niego jak muchy do lepu. Na dodatek jest bardzo przystojny i umiejący słuchać kobiety. Pani profesor zaczyna mieć romans z Piotrem, aż w pewnym momencie proponuje mu zdobycie dyplomu psychoanalityka w weekendowym kursie. Ten na to przystaje i otrzymuje dyplom z wyróżnieniem. Niestety romans dobiega końca i Piotrek udaje się do domu... 5. Hanna Bakuła, Kolorowanki erotyczne Kto powiedział, że książki nie można... stworzyć samemu? Taką możliwość daje modny sposób na odstresowanie i zabawę dla dwojga w jednym: kolorowanka erotyczna! Każdy może stworzyć swoje dzieło i umieścić w ramce. To relaksujący pomysł na spędzenie czasu wspólnie, ale nie jest to tylko zabawa kolorami, a wysyłanie erotycznych sygnałów do partnera. Uwierzcie, sprawdzi się w waszej sypialni! Znacie godne polecenia książki o namiętnej miłości lub burzliwym romansie? Jakie powieści polecacie? 5 dobrych powodów, żeby nienawidzić kobiet - felieton dla Polki.pl
Autorka bestsellerowej "Calendar Girl" Audrey Carlan powraca z nową serią!
Przyjaciółki radziły mi, żebym zaryzykowała. Żebym pozwoliła komuś wejść w moje życie. Pozwoliłam właśnie jemu, a on otoczył mnie takim blaskiem, że poraziła mnie prawda… Mężczyźni nie niszczą kobiet. Oni je pochłaniają pod każdym względem.
Audrey Carlan, autorka bestselerowej "Dziewczyny na miesiąc", powraca z kolejną erotyczną historią "CIAŁO", od której trudno się oderwać. Gigi Callahan mając 24 lata, doświadczyła więcej fizycznego i emocjonalnego cierpienia niż większość kobiet przez całe życie. Teraz pragnie niezależności i poczucia bezpieczeństwa. Co się stanie, gdy pozna władczego i zaborczego miliardera Chase’a, któremu nie potrafi się oprzeć? Audrey Carlan ponownie zabiera Cię do świata pełnego zmysłowości i erotyzmu, w którym żądza przeplata się z uczuciem. Gillian Callahan i Chase Davis nie mogliby się różnić bardziej. Ona, dziewczyna z rozbitej rodziny, pracownica funduszu charytatywnego z dramatyczną przeszłością, za wszelką cenę pragnąca odzyskać kontrolę nad swoim życiem. On, wpływowy miliarder w idealnie skrojonym garniturze, człowiek sukcesu otoczony atmosferą autorytetu. Pochodzą z dwóch różnych światów, ale od ich pierwszego spotkania w hotelu w Chicago, nie przestają się pożądać. Gigi, pokiereszowana przez mężczyzn ze swojej przeszłości, z całej siły pragnie odnaleźć poczucie bezpieczeństwa. Obiecała sobie, że znów zacznie ufać mężczyznom i pozwoli im się dotykać, ale dopiero gdy będzie postrzegana przez nich widziana jako silna i niezależna kobieta. Chase natomiast to typ osoby, panujący nad własnym życiem i ludźmi wokół. Kiedy połączy ich romans, brak pełnej kontroli nad nią, będzie wytrącał go z równowagi. Historia tej znajomości to nieustanne przyciąganie się i odpychanie. Pomimo poczucia własności, które Chase wydaje się mieć w stosunku do Gigi, to właśnie otoczona jego ramionami kobieta, zaczyna się czuć bezpiecznie. Czy dobrze ulokowała swoje uczucia? Jak skończy się ta historia, pełna nie tylko namiętności, ale też mrocznych tajemnic i zagadek?
Suknia ślubna Anastasii - zwiastun Nowe oblicze Greya
Oficjalna premiera filmu "Nowe oblicze Greya" jest zaplanowana na Walentynki 2018. Twórcy filmu nagrali już cały obraz, a w internecie już od miesięcy pojawiały się skrawki zdjęć i wideo z planu. Zobaczcie oficjalny zwiastun, a w nim Anastasię w sukni ślubnej! Coś czujemy, że zakochacie się w tym modelu. Zdjęcia, ciekawostki i wideo... wszystko, co warto wiedzieć o Greyu! "Nowe oblicze Greya" to zakończenie trylogii losów Any i Christiana. Zdjęcia do filmu były realizowane w Kanadzie oraz we Francji. Dakota Johnson w wywiadach nie omieszkała raz czy dwa wspomnieć, że wszyscy chcieli już skończyć ten film, bo po ponad 6 miesiącach pracy na planie byli bardzo zmęczeni. Aktorzy przy okazji promocji filmu "Ciemniejsza strona Greya" zaprzeczali, by mieli siebie dość: podkreślali, że bardzo się do siebie zbliżyli. Hm... Gdzie leży prawda? Tego pewnie się nie dowiemy, ale ważne, co zobaczymy na własne oczy, a jest je czym nacieszyć. Suknia ślubna Anastasii to zapewne marzenie wielu kobiet. ,,Nowe oblicze Greya'' - suknia ślubna Anastasii Doskonale wiemy, że każda fanka filmu z niecierpliwością oczekuje zdjęć bohaterki w sukni ślubnej. To jeden z najbardziej ekscytujących momentów, ale producenci postanowili zdradzić więcej, niż by się im opłacało! Oprócz znamiennego zakładania obrączki widać suknię ślubną - długą, koronkową, którą dostrzeżemy na plakatach promujących film. Wygląda zniewalająco! View Ediplayer on the source website Nowa twarz Greya? Mimo pięknego ślubu, związek tych dwojga przejdzie najtrudniejszą próbę. W najnowszej części zobaczymy nie tylko sielankę nowożeńców, podróż poślubną czy igraszki kochanków. Wieści o ciąży bohaterki mogą zrujnować ich wizje związku... – Jestem w ciąży. Jego spojrzenie staje się lodowate. – Zastrzyk? – warczy. Cholera. – Zapomniałaś o zastrzyku? Patrzę na niego, nie potrafiąc wydobyć z siebie głosu. Kurwa, jest naprawdę wściekły. – Chryste, Ana! – Uderza pięścią w stół, a ja aż podskakuję, po czym wstaje nagle, prawie przewracając krzesło. – Masz jedną rzecz do zapamiętania, jedną rzecz! Cholera! Nie wierzę. Jak mogłaś być taka głupia? Luksusowe wnętrza domu Greya z bliska Wiemy jedno: czeka nas wiele emocji związanych z filmem. Wybieracie się na seans? Zostało mniej, niż pół roku!
Audrey Carlan - wywiad z autorką erotycznej powieści „Dziewczyna na miesiąc”
Audrey Carlan jest uzależniona od czytania. Mieszka razem z mężem i dwoma synami, w których zakochuje się codziennie od nowa. Spod jej pióra wychodzą szalone i pełne namiętności historie miłosne. I tym razem kusi - z wdziękiem i frywolnością - niezwykle seksowną i pikantną historią. Jej „Dziewczyna na miesiąc” rozbudza wyobraźnię i pobudza zmysły.
Z autorką nowej bestsellerowej serii New York Times’a rozmawiam nie tylko o sile erotycznych fantazji, ale także o życiu zwyczajnej mamy z California Valley. Katarzyna Domańska: Załóżmy, że jestem fanką „Pięćdziesięciu twarzy Grey’a”, czy to wystarczy by sięgnąć po „Dziewczynę na miesiąc”? Audrey Carlan: Staram się nie porównywać niczego, co napisałam z tą książką, mimo iż absolutnie uwielbiam serię Grey’a i czuję bliskość z ich autorką. Doskonale rozumiem drogę, jaką przeszła: od zapracowanej mamy i pracownika korporacji do mamy piszącej po nocach książki, wciąż zapracowanej, ale pracującej na własny rachunek. Powiem tak: jeśli spodobała ci się erotyka w Grey’u, to polubisz gorącą atmosferę „Dziewczyny na miesiąc”. Ostatecznie wszystkie są opowieściami o miłości napisanymi z kobiecej perspektywy. Poza tym nie łączy tych książek nic więcej. Zbankrutowała, rozwiodła się, przez lata mieszkała w Korei. Małgorzata Kalicińska o miłości, życiowych zakrętach i zaletach polskiej wsi Co robiłaś zanim zostałaś pisarką? Pracowałam jako foundraiser dla organizacji charytatywnej. Zajmowałam się pozyskiwaniem funduszy oraz kilkoma ciekawymi projektami. Dlaczego zdecydowałaś się pisać erotyczne historie? To wyda się może śmieszne, ale inspiracja przyszła właśnie podczas wspomnianej już lektury „Pięćdziesięciu twarzy Grey’a”. To była moja pierwsza erotyczna książka i kiedy ją czytałam doznałam pewnego rodzaju olśnienia. I? I zaczęłam pisać. Po prostu. Zawsze lubiłam i umiałam pisać. Zaczęłam więc pisać, w trakcie pisania doskonaliłam warsztat pisarski i wszystko zaczęło się powoli układać. Znalazłam swój styl i nabrałam pewności, że to jest sposób, w jaki chcę pisać. Wiesz, jak to jest, czujesz, że albo jesteś opowiadaczem historii, albo dziennikarzem, ja poczułam się opowiadaczem historii. Czy kiedykolwiek poznałaś kogoś takiego jak Mia? Myślisz, że jej historia mogłaby się wydarzyć naprawdę? Mia to postać złożona z różnych charakterów i życiorysów. Myślę, że wiele z nas może się przeglądać w jej historii jak w lustrze. Ja, ty, nasi znajomi także. Mia nie ma pierwowzoru, nie bazowałam na jednej charakterystycznej postaci, ale na wielu różnych. Dlatego Mia jest i pozostanie po prostu sobą. Maria Sadowska: „Wisłocka była prekursorką tego, o co walczymy – o swoje prawa. Dostęp do środków antykoncepcyjnych czy aborcji. „Prawdziwa miłość nie istnieje, choć przez wiele lat byłam przekonana, że tak” – tak się zaczyna Twoja powieść. Czy wierzysz w miłość? Oczywiście! Wierzę w miłość, prawdziwą miłość. Jestem z moim mężem odkąd skończyłam osiemnaście lat, byliśmy parą przez lat dwadzieścia, a nasze małżeństwo trwa już czternaście lat. Dziś jestem w moim mężu zakochana bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. A nasze codzienne życie jest pełne miłości, tych drobnych elementów, które są dowodem na nasze wciąż gorące uczucie, szacunek, zaufanie i troskę. Z kolei Mia miała złe doświadczenia w relacjach z mężczyznami, dlatego jej wiara w miłość prawdziwą i przede wszystkim możliwą, osłabła. Przeszła długą drogę, podobną do tej, którą przechodzą współczesne kobiety, które dziś umawiają się na randki. Czy jest jakiś szczegół w książce, który odnosi się do Twojego życia? Nie ukrywam, że jest wiele takich szczegółów. Myślę, że większość autorów przenosi część osobistych doświadczeń do świata swoich powieści. „Jestem jak jajko na miękko. Twarda na zewnątrz, a w środku mięciutka”. Rozmowa z Martą Gessler Podasz przykład? Mam kumpla, który jeździ na motocyklach. Moja bohaterka Mia także. Ja zakładam świąteczne skarpety do moich zimowych butów UGG. Mia również tak robi. Nadaję bohaterom imiona moich przyjaciół i fanów. Miejsca, w których bywałam znajdują się na kartach mojej powieści. Na przykład w maju Mia jedzie na Hawaje. Mogłam bardzo dobrze opisać jej wycieczkę, bo sama tam byłam i miałam podobne przygody. No, może poza seksem z superseksownym wytatuowanym surferem. Czy masz ulubioną scenę z książki? Lubię sezon Luty. W Lutym Mia dostrzega swoje piękno. Zaczyna rozumieć potrzebę kochania samej siebie. Wszystkie kobiety powinny się tego nauczyć. Jak zmieniło się Twoje życie odkąd napisałaś pierwszą powieść? W końcu jesteś bestsellerową autorką. Nie zmieniło się tak bardzo. Poza podróżami zagranicznymi, które odbywam, by promować książki czy wystąpieniami publicznymi, wszystko inne pozostało bez zmian. Jeżdżę tym samym samochodem, mieszkam w tym samym domu i sama podwożę dzieci do szkoły. Co wieczór przyrządzam obiad dla swojej rodziny. Zmywam, sprzątam również sama. Mam tych samych przyjaciół. Rany, ale nuda! Cóż, niektóre z nas mogłyby takiej nudy tylko pozazdrościć. Rozumiem, że w tej nudzie znajdziesz czas na pisanie kolejnych romansów? Oczywiście! Po „Dziewczynie na miesiąc” napisałam kolejne pięć powieści, a teraz pracuję nad następną książką. Skończyłam przygotowywać dwa spin-off’y dla serii Trinity i teraz wystartowałam z nową serią Lotus House. Podzielisz się z nami Twoimi marzeniami? Chciałabym permanentnie gościć na liście USA Today oraz na liście New York Times’a. Ale ponieważ tam się już kiedyś znalazłam, to teraz chciałabym, by moje książki zawitały do sklepów, jak to się dzieje z książkami np. Nory Roberts i Jamesa Pattersona. To mam dla Ciebie dobrą wiadomość. W Polce Twoją książkę można kupić nie tylko w księgarni ale również w sieci sklepów spożywczych. Ale news, super! Bardzo się cieszę. A wracając do marzeń - marzy mi się jeszcze, by jedna z moich powieści została kiedyś sfilmowana. Trzymam kciuki! Trzymaj kciuki. Jest tyle rzeczy, które mogą się wydarzyć. I pamiętaj, czytając „Dziewczynę na miesiąc”, żeby zawsze ufać przeznaczeniu. Wywiady z inspirującymi ludźmi, niezwykłymi kobietami i polskimi gwiazdami na Polki.pl! Nowa książka Audrey Carlan już do kupienia! Zaglądajcie do Empiku!
Książka "Z tobą się nie nudzę" - Alice Clayton
Romantyczna i seksowna historia burzliwego związku fotografa i projektantki wnętrz.
Zabawna, przewrotna i pełna pikanterii powieść "Z tobą się nie nudzę" to idealna propozycja dla fanek romantycznych i pełnych namiętności lektur. To 2 część absolutnego bestsellera "Nie dajesz mi spać". "Z tobą się nie nudzę"- zarys fabuły Książka autorki bestsellera "Nie dajesz mi spać" jest romantyczną i seksowną historią burzliwego związku fotografa i projektantki wnętrz, którzy poznali się dzięki... erotycznym przygodom. Ale nie łączy ich tylko seks, a wręcz przeciwnie! Caroline i Simon są w sobie szaleńczo zakochani i to do tego stopnia, że Simon chce pójść o krok dalej. Związek na odległość tylko podsyca łączącą ich namiętność. Wspólny wyjazd sprawia, że Simon w końcu rozlicza się z przeszłością i postanawia zmienić swoje życie. Koniec z zabawami: pora się ustatkować! Ale... co na to Caroline? Czy uda im się pogodzić szczęśliwe życie prywatne z uwielbianą pracą, podróżami i imprezami? Dlaczego rozmowy o wspólnej przyszłości wcale nie są takie łatwe? "Z tobą się nie nudzę" - dlaczego warto ją przeczytać? Jeśli lubicie lekkie lektury, ale nie pozostawiające wiele do życzenia w kwestii stylu, języka i fabuły, to nie czekajcie ani chwili! To romans nieco doprawiony pieprzem, który przyprawia o dreszcz i pozostawia uśmiech na twarzy. Fragment powieści może rozwiać twoje wątpliwości: – O, tak. Łup. – O, tak. Łup, łup. – Caroline, nie mów w ten sposób, kiedy jestem tak daleko od ciebie – wydusił z siebie Simon stłumionym głosem. – Głuptasie, chodzi mi o walenie w ścianę po drugiej stronie. – Kto tam jest? – Facet z młotem. Szkoda, że go nie widzisz. Jest wielki. – Bardzo cię proszę, nie mów mi o młocie innego faceta. – To wracaj do domu i zaskocz mnie swoim – rzuciłam ze śmiechem. – Będę jutro. Myślisz, że dasz radę do tego czasu myśleć wyłącznie o moim młocie? – Zrobię, co w mojej mocy, kochany, ale nie masz pojęcia, jak pokaźny zestaw narzędzi ma ten facet. Nic nie obiecuję. fot. serwis prasowy Zobacz także: Nowa książka Ewy Chodakowskiej warta każdej ceny? Gwiazdy na półfinale "Zaczarowanej piosenki" Co czytają Polki Sprawdż toplistę! Mamy maj! Co nowego pojawi się w księgarniach?