„To 1 zdanie zmieniło całe moje życie. Przez bezmyślność straciłem szansę na miłość i rodzinę”
„Cisza była ogłuszająca. Monika patrzyła na mnie przez kilka sekund, po czym wstała, założyła buty i wyszła. Nie zatrzymałem jej. Jeszcze nie wiedziałem, jak bardzo będę tego żałował”.
Byłem ambitny. Chciałem być najlepszy na roku, wygrywać konkursy, zdobywać stypendia. Wiedziałem, że mam przed sobą świetlaną przyszłość, i nie chciałem, żeby cokolwiek mnie zatrzymywało. Monika była moim przeciwieństwem. Kochałem ją, ale coraz częściej miałem wrażenie, że mnie ogranicza. Kiedy się kłóciliśmy, czułem, że nie rozumie moich ambicji. Aż pewnego dnia, w przypływie złości, powiedziałem coś, czego nigdy nie powinienem był powiedzieć. Nie wiedziałem wtedy, że to zdanie na zawsze zmieni moje życie. Kłótnia, która zmieniła wszystko Wszystko zaczęło się od błahostki. Wracałem z zajęć zmęczony i poddenerwowany, bo profesor dosadnie skrytykował moją analizę prawną. W mieszkaniu czekała Monika. Miała na sobie moją bluzę, siedziała na kanapie z kubkiem herbaty i książką. Była taka spokojna, jakby świat poza jej stronami nie istniał. – Jak poszło? – zapytała z uśmiechem. – Beznadziejnie – burknąłem, rzucając torbę na podłogę. – Ten idiota się na mnie uwziął. Monika westchnęła i zamknęła książkę. – Może po prostu popełniłeś błąd? Zacisnąłem szczękę. Nie znosiłem, gdy to robiła – próbowała sprowadzić mnie na ziemię, kiedy potrzebowałem wsparcia. – Super, dzięki za wsparcie – powiedziałem sarkastycznie. – Karol, ale przecież nie chodzi o to, żeby zawsze wygrywać. Może warto czasem... – Czasem co?! – przerwałem jej ostro. – Odpuścić? Być przeciętnym? Jak ty? Widziałem, jak zamarła. W jej oczach pojawił się ból. Ale ja nie umiałem przestać. – Wiesz co? Może miałem rację. Żałuję, że cię poznałem. Byłoby mi lepiej bez ciebie. Cisza była ogłuszająca. Monika patrzyła na mnie przez kilka sekund, po czym wstała, założyła buty i wyszła. Nie zatrzymałem jej. Jeszcze nie wiedziałem, jak bardzo będę tego żałował. Przestała się do mnie odzywać Rano obudziłem się z bólem głowy i dziwnym niepokojem. Moniki nie było w łóżku. Wstałem i zajrzałem do kuchni – pusto. W salonie na kanapie leżał koc, którym często się przykrywała. Drzwi do łazienki były otwarte. Monika zniknęła. Sięgnąłem po telefon. Zero wiadomości, żadnego nieodebranego połączenia. Zadzwoniłem. Jeden sygnał, drugi, trzeci... Po chwili automatyczna sekretarka. – Monika, możemy pogadać? Nie chciałem... – urwałem, bo nawet ja nie wiedziałem, co chciałem powiedzieć. Spróbowałem jeszcze kilka razy, ale za każdym razem odrzucała połączenie. Czekałem cały dzień, aż wróci. Wmawiałem sobie, że wyszła się przewietrzyć, że potrzebuje czasu. Ale kiedy zrobiło się ciemno, dotarło do mnie, że to coś więcej niż chwilowa obraza. Wysłałem jej wiadomość: „Monika, odezwij się, proszę”. Nie odpisała. Po dwóch dniach zadzwoniłem do Mateusza. – Stary, Monika zniknęła – powiedziałem bez wstępu. – Zniknęła? Co zrobiłeś? Zacisnąłem usta. Mateusz znał mnie za dobrze. – Pokłóciliśmy się. Powiedziałem coś głupiego... – Jak bardzo głupiego? Nie odpowiedziałem. Mateusz westchnął. – Karol, ty naprawdę nie rozumiesz, że mogłeś ją zranić? Jeśli Monika nie chce cię widzieć, to znaczy, że przegiąłeś. Jego słowa zaczęły do mnie docierać. Może naprawdę posunąłem się za daleko.A może było już za późno, żeby to naprawić. Prawda wychodzi na jaw Minął tydzień. Monika wciąż milczała. Nie odbierała telefonów, nie odpowiadała na wiadomości. Zacząłem szukać jej w miejscach, do których zwykle chodziła – w kawiarni, bibliotece, parku, ale nigdzie jej nie było. W końcu zadzwoniłem do jej matki. – Dzień dobry, pani Ewo. Monika jest u pani? – zapytałem, choć już znałem odpowiedź. – Nie twój interes – ucięła chłodno. – Nie chcę, żebyś się z nią kontaktował. – Ale... – Nie. Po tym, co jej zrobiłeś, zostaw ją w spokoju. Rozłączyła się. Czułem coraz większy niepokój. Co właściwie zrobiłem? Powiedziałem kilka ostrych słów, ale czy to powód, żeby znikać bez słowa? W końcu przypadkiem usłyszałem rozmowę Moniki z jej matką. Byłem w pobliżu ich mieszkania, kiedy zobaczyłem ją na balkonie. Trzymała telefon i mówiła ściszonym głosem. – Nie, mamo, nie powiem mu – usłyszałem. – Nie ma sensu. – Ale to jego dziecko – głos Ewy był twardy. Serce podeszło mi do gardła. Dziecko. Monika była w ciąży. Zamknąłem oczy. Przez sekundę miałem nadzieję, że to jakaś pomyłka, ale przecież słyszałem wszystko wyraźnie. Nagle zrozumiałem, jak wielki błąd popełniłem. Słowa, które rzuciłem w złości, nie tylko zraniły Monikę – sprawiły, że postanowiła zniknąć. I zabrać ze sobą moje dziecko. Próbowałem naprawić swój błąd Nie pamiętam, jak znalazłem się pod drzwiami Moniki. Serce waliło mi w piersi, ręce drżały, ale zapukałem zdecydowanie. Otworzyła po dłuższej chwili. Była bledsza, jakby schudła. Jej spojrzenie było puste. – Musimy porozmawiać – powiedziałem. – Nie mamy o czym – odpowiedziała, ale nie zamknęła drzwi. – Wiem. Wiem o wszystkim. O dziecku. Jej twarz nawet nie drgnęła. – Podsłuchiwałeś? – zapytała cicho. – Przypadkiem usłyszałem. Monika, dlaczego mi nie powiedziałaś? Zaśmiała się krótko, gorzko. – A po co? Żebyś mógł powiedzieć kolejne, piękne słowa? Może tym razem coś w stylu „żałuję, że się urodzisz”? Zabolało. Ale miała rację. – Nie wiedziałem, co mówię... – zacząłem, ale uniosła rękę. – Właśnie w tym problem. Zawsze musisz wygrać, mieć rację, być najsilniejszy. Nie liczysz się z ludźmi. A teraz nagle chcesz być ojcem? Zacisnąłem pięści. – Chcę to naprawić. – Nie da się – odpowiedziała chłodno. – Może kiedyś pozwolę ci zobaczyć dziecko. Ale w naszym życiu już cię nie chcę. Patrzyłem, jak zamyka przede mną drzwi. Wiedziałem, że mówi prawdę. Tym razem nic nie mogłem wygrać. Straciłem ich oboje Mijały miesiące. Żyłem jak w letargu – chodziłem na zajęcia, spotykałem się z Mateuszem, ale nic nie miało znaczenia. Monika zniknęła z mojego życia, a ja nie miałem odwagi próbować ponownie. Czasami chciałem do niej napisać, ale bałem się, że nie odpowie. Albo gorzej – że odpowie i potwierdzi, że nic już mnie z nią nie łączy. Pewnego dnia, idąc ulicą, zobaczyłem ją przypadkiem. Szła powoli, ubrana w luźną, jasną sukienkę. Była w zaawansowanej ciąży. Trzymała dłoń na brzuchu i uśmiechała się do kobiety obok – swojej matki. Zatrzymałem się jak rażony piorunem. Mój oddech przyspieszył. Monika mnie nie zauważyła. A może zauważyła, ale postanowiła mnie zignorować. Chciałem podejść, powiedzieć coś, cokolwiek. Ale wtedy jej matka spojrzała na mnie chłodno, po czym szepnęła coś Monice. Nie odwróciła się nawet na sekundę. Patrzyłem, jak odchodzi. Moja Monika. Moje dziecko. Moja przyszłość. Tylko że już nie moja. Zrozumiałem, że straciłem ich na zawsze. Nie da się cofnąć słów, które zostały wypowiedziane. Niektóre błędy są nie do naprawienia. Praca to nie wszystko Minął rok. Skończyłem studia, odbyłem staż w kancelarii, dostałem dobrą pracę. Na papierze wszystko wyglądało idealnie, ale w środku czułem pustkę. Nigdy więcej nie widziałem Moniki. Nie wiedziałem nawet, czy nasze dziecko to chłopiec czy dziewczynka. Nie miałem odwagi pytać Mateusza, a tym bardziej jej matki. Czasami mijałem na ulicy kobiety z wózkami i zastanawiałem się, jak wygląda moje dziecko. Może miało moje oczy. Może nawet zaczęło już mówić. Ale nigdy się tego nie dowiem. Jedno zdanie. Siedem słów, wypowiedzianych w gniewie. Ironia losu polegała na tym, że to była najgorsza możliwa prawda. Bez Moniki nie byłem szczęśliwy. I nie miałem już nikogo, kto by mnie przed tym uratował. Karol, 27 lat Czytaj także: „Siostra zawsze żyła na garnuszku rodziców. Gdy potrzebowali opieki, zostawiła wszystko na mojej głowie” „Mąż nie potrafił mnie rozpieszczać. Zamiast bielizny lub perfum dostawałam od niego kolejny zestaw garnków” „Chciałam mieć dziecko, ale żaden facet nie chciał zostać tatą. Postanowiłam znaleźć sobie dobre nasionko”
„Urlop z przyjaciółką był totalną klapą. Zamiast all inclusive dostałam stary makaron, ciasny pokój i marudę przy boku”
„Powiedziała mi, że przeniesienie do innego hotelu jest niemożliwe, ponieważ biuro posiada kontrakt tylko z tym obiektem. Zagroziłam, że opublikuję negatywne opinie o nich na mediach społecznościowych. Niestety, tym razem ten argument nie zadziałał”.
Ludzka niewdzięczność nie zna granic. Moja przyjaciółka mnie zwyzywała, mimo że nic złego nie zrobiłam. Wręcz przeciwnie: chciałam, żebyśmy razem spędziły udane wakacje. A ona, zamiast być mi wdzięczna, ma do mnie jeszcze pretensje! Znalazła w sieci dobrą ofertę Kamilę poznałam trzy lata temu, w pracy. Była zawsze uprzejma i uśmiechnięta. Osobiście, nie jestem zbyt optymistycznie nastawiona do otaczającego mnie świata, więc nie spodziewałam się, że nawiążemy tak silną więź. Mimo to, szybko stałyśmy się dobrymi przyjaciółkami. Nasze relacje nie kończyły się na rozmowach o pracy. Często po godzinach wychodziłyśmy razem na kawę lub na zakupy. Lubiłam spędzać z nią czas. Dlatego też, gdy na początku tego lata zaproponowała mi wspólny wyjazd na wakacje za granicę, natychmiast się zgodziłam. Niedawno zakończyłam związek z chłopakiem, a myśl o samotnym urlopie wydawała mi się straszna. – Trafiłam na idealne miejsce do odpoczynku. Spójrz tylko: hotel sto metrów od morza, blisko centrum popularnego kurortu. Idealnie dla nas. I ta cena! Za taką kwotę nawet tygodnia nad Bałtykiem nie przesiedzimy. A tu dostajemy aż dwanaście dni! – pokazała mi wydruk z komputera. Dokładnie przestudiowałam ofertę. – Hmm, nie jestem pewna, wydaje się zbyt piękne, żeby było prawdziwe. Obawiam się, czy to nie jest jakieś oszustwo – wyraziłam swoje obawy. – Och, ty zawsze doszukujesz się problemów. To przecież oferta last minute, stąd taka niska cena. Rezerwujemy pobyt? Zobaczysz, wszystko będzie dobrze – próbowała mnie przekonać. – No dobrze, zrób rezerwację – zgodziłam się. Mimo to czułam pod skórą, że ten wyjazd nie spełni moich oczekiwań. Wiedziałam, że się nie myliłam, kiedy tylko się zakwaterowałyśmy. Czar prysł od razu Hotel wyglądał tak, jak na zdjęciach z Internetu, ale pokój już zdecydowanie nie. Był mniej komfortowy. Łóżka były ciasne i niewygodne, zamiast foteli były krzesła, nie było telewizora, a łazienka była bardzo mała. Kiedy to zobaczyłam, prawie się załamałam. Z kolei Kamila była wniebowzięta. – Ale tu przyjemnie i ciepło, prawda? – zapytała z uśmiechem. – Zwariowałaś?! To przecież straszna rudera! – No nie dramatyzuj. Mamy tutaj wszystko, czego nam trzeba. Mamy lodówkę, klimatyzację. A zresztą, nie po to tu przyjechaliśmy, aby siedzieć w hotelu – starała się mnie uspokoić. – No pewnie! Już dzwonię do pilotki z tego przeklętego biura podróży. Albo nam załatwi inną kwaterę, albo nie odpowiadam za siebie! – nie mogłam pojąć, jak Kamila może być tak spokojna w takiej sytuacji. Konwersacja z kobietą z recepcji nie była przyjemna. W mało sympatyczny sposób odrzuciła pomysł zamiany pokoju. Oświadczyła, że wszystkie są już zarezerwowane. Poza tym według niej nasz jest zgodny z opisem w folderze wyjazdu. Musiałam jej powiedzieć, że opublikuję całą sytuację w mediach społecznościowych. Dopiero wtedy zmieniła swoje podejście. Otrzymałyśmy klucze do innego apartamentu. Nie był doskonały, ale nieco większy od poprzedniego. I z telewizorem. – Widzisz? Ważne jest, aby umieć się postawić – zadowolona usiadłam w fotelu. – Znasz włoski? – spytała, gdy z uśmiechem na twarzy włączyłam telewizor. – Nie... – No to pech, bo telewizor odbiera wyłącznie włoskie stacje. Zaczęłam przerzucać kanały. Okazało się, że moja przyjaciółka mówiła prawdę. – Nic to. W najgorszym wypadku posłuchamy muzyki – powiedziałam. – No dobrze, skoro tak chcesz. Mam jednak nadzieję, że teraz będziesz w pełni zadowolona i zamiast stresować się, zaczniemy odpoczywać i dobrze się bawić – uśmiechnęła się do mnie. – Jasne, przecież nie jestem marudą. Po prostu nie cierpię, kiedy ktoś próbuje mnie oszukać – zapewniłam. Kamila była wiecznie zadowolona Nie dałam rady dotrzymać obietnicy, ale niewiele było w tym mojej winy. Godzinę później, znowu byłam wściekła. Zdecydowałyśmy, że sprawdzimy, jak prezentuje się plaża. I jak się okazało, nie była tak blisko, jak to opisano w broszurze. Rzeczywiście, z okna hotelu widoczne było morze, ale aby dotrzeć do jego brzegu, musiałyśmy przejść przez całe miasto. Zajęło nam to ponad pół godziny. Dodatkowo nasz hotel usytuowany był na wysokim klifie. W jednym kierunku szło się jeszcze dość łatwo, bo z górki. Ale z powrotem... – Znowu nas oszukali! Obiecywali, że do morza jest co najwyżej dwieście metrów. A zamiast tego, po tych uliczkach, to będzie z kilometr, a może i więcej! I jeszcze ta cała wspinaczka. Jakbym chciała pochodzić po górach, pojechałabym do Zakopanego – westchnęłam, kiedy w końcu dotarłyśmy do naszego hotelu. Kamila oczywiście nie widziała problemu. – No co ty, to wcale nie jest tak daleko. Taki wymuszony trening tylko nam pomoże. Poprawi naszą kondycję i spalimy trochę kalorii – puściła do mnie oko. – Przestań. Nie zamierzam tego odpuścić! – zaczęłam marudzić. – Co zamierzasz zrobić? – moja przyjaciółka spojrzała na mnie z przerażeniem. – Zaraz pójdę porozmawiać z rezydentką! Przecież jest teraz przy recepcji. Niech nas przeniosą do innego hotelu, bliżej morza – stwierdziłam. – Proszę cię, zostaw to. Tu naprawdę nie jest tak źle – splotła ręce w błagalnym geście. – Nie ma mowy! – i poszłam na wojnę z rezydentką. Ponownie spotkałam się z nieprzyjemnym traktowaniem przez rezydentkę. Powiedziała mi, że przeniesienie do innego hotelu jest niemożliwe, ponieważ biuro posiada kontrakt tylko z tym obiektem. Zagroziłam, że opublikuję negatywne opinie o nich na mediach społecznościowych. Niestety, tym razem ten argument nie zadziałał. – Jeżeli pani jest niezadowolona, zawsze po powrocie może pani złożyć skargę – stwierdziła chłodnym tonem. – Z pewnością to zrobię! Albo oddacie nam część zapłaconej kwoty, albo spotkamy się w sądzie – odpowiedziałam. – Bardzo proszę. Niech pani zrobi, co uważa za stosowne. Ale teraz przepraszam, muszę coś załatwić – odparła i odwróciła się na pięcie. Byłam wściekła. – Widziałaś co za bezczelność?! Przecież nie skończyłam nawet mówić! – wysyczałam do Kamy. – O jejku, daj spokój, przecież ci powiedziała, co możesz zrobić – westchnęła. – I zrobię. Przygotuję taką reklamację, że aż im w pięty pójdzie. Trzeba bronić swoich praw – stuknęłam nogą w podłogę. – No to przygotuj. A czy teraz możemy w końcu iść na obiad? Trochę jestem głodna – rzekła już nieco sfrustrowana Kamila. Chciałam po prostu udanych wakacji Lokal zrobił na mnie dobre wrażenie. Czyste obrusy, lśniące sztućce. Niestety, pozytywne odczucia szybko się rozwiały, gdy podeszłam do bufetu. Liczyłam na ciekawe i różnorodne potrawy, a tam były właściwie same makarony. – Do cholery, tu niczego innego nie ma oprócz makaronów! Przecież nie będę na kolację codziennie jeść spaghetti. To dość obciążająca potrawa – oznajmiłam Kamili. – Co? Naprawdę nie ma tu nic innego? – zdawała się zdumiona. – Przecież są sałatki, ryba. Na pewno znajdziesz coś smacznego – starała się mnie przekonać. – To nie jest żaden obiad, to jakiś żart. Idę zadzwonić do rezydentki – oznajmiłam i zaczęłam wybierać numer. – Jeżeli znowu zrobisz awanturę, to dzisiaj wracam do domu. Pierwszym samolotem – usłyszałam głos mojej przyjaciółki. Podniosłam wzrok z telefonu. Stała przede mną z miną jak burzowa chmura. – Ale co się stało? – nie rozumiałam jej postępowania. – Mam tego po dziurki w nosie! Nie wytrzymam tego ani chwili dłużej. – Czego?! – Twojego zachowania. Przyjechałyśmy tutaj zaledwie kilka godzin temu, a ty już zdołałaś wywołać dwa konflikty. I teraz wygląda na to, że szykujesz się do następnego. Wszystko ci nie pasuje. To może doprowadzić człowieka do szału! Jeżeli tak to będzie dalej wyglądać, to wolałabym być w Warszawie, niż musieć wysłuchiwać twojego ciągłego narzekania. – Ja tylko chcę, abyśmy spędziły miłe wakacje – wydusiłam ze zdziwienia. – Cóż, w takim razie przestań uprzykrzać sobie życie, a raczej ciesz się z tego, co jest. Słoneczną pogodą, piękną plażą, ciepłym morzem, smacznymi posiłkami. Zauważ, wszyscy dookoła są szczęśliwi. Tylko ty ciągle marudzisz! – Ponieważ mam powody – prychnęłam. – Nie, nie masz! Wymyślasz je sama! I uwielbiasz się czepiać. Więc, jak będzie? Mam zacząć się pakować? – przyglądała mi się intensywnie. – Rób, co uważasz za słuszne – odparłam i pogniewana udałam się do pokoju. Miałam nadzieję, że Kamila ruszy za mną, przeprosi, ale nic z tego. Kiedy wychodziłam, nakładała sobie wielką ilość makaronu. To mi tak podniosło ciśnienie, że w pokoju nie mogłam powstrzymać łez. Jeśli nie powie mi „przepraszam” po powrocie z kolacji, to ten tydzień spędzony razem będzie naszym pierwszym i ostatnim. I na pewno zdecyduję się zakończyć naszą przyjaźń. W końcu przecież nic złego nie zrobiłam... Czytaj także: „Rodzice wydali mnie za mąż za starego faceta. Dla nich liczył się zysk i prestiż, moje uczucia mieli za fanaberie” „Myślałam, że babcia nie ma przede mną tajemnic, a tu taka niespodzianka. Zmroziła mnie historia, którą przeżyła” „Sąsiadka panoszyła się u mnie w domu bez skrępowania. Wyniosła mi z domu mąkę i herbatę. Dobrze, że męża nie pożyczyła”
„Od ponad 2 lat żyjemy z mężem na odległość. Musieliśmy dokonać wyboru – albo się rozstajemy, albo będziemy klepać biedę”
„Mijały kolejne tygodnie, a wypłaty jak nie było, tak nie było. >>Czekam na przelewnie mam pieniędzy
Gdyby kilka lat temu ktoś powiedział mi, że męża będę widywała tylko raz w miesiącu, popukałabym się w czoło. Ale to, co kiedyś wydawało mi się niemożliwe, dziś stało się codziennością. Musieliśmy wybierać – rozstanie lub życie w nędzy. I wybraliśmy, choć to wszystko staje się dla nas coraz trudniejsze. Dlatego znowu czeka nas poważna decyzja... Mieszkam w niewielkim miasteczku na południu Polski. Tu się urodziłam, tu poznałam swojego męża Wojtka. I miałam nadzieję, że tu będziemy razem żyć długo i szczęśliwie, pracować, wychowywać nasze dzieci. Na początku układało się dobrze. Oboje mieliśmy pracę – mąż w budownictwie, ja w hurtowni spożywczej. Ale dwa i pół roku temu, niedługo przed pandemią, wszystko się zmieniło... Moją firmę zlikwidowano, męża zwolniono z powodu redukcji etatów. Zostaliśmy bez pracy. Nasze córki, bliźniaczki Agnieszka i Kinga miały wtedy dziewięć lat. Nie mógł znaleźć normalnej pracy Mąż wiedział, że w naszym miasteczku nie znajdzie zatrudnienia. Wyjechał więc do oddalonego o ponad 100 kilometrów Krakowa. Tam znalazł pracę przy budowie wielkiego osiedla mieszkaniowego. Na czarno. Szef obiecał, że zapłaci mu dobrą stawkę za godzinę. Wojtek się zgodził. Ufał ludziom. Zresztą, co miał zrobić? Mąż wyjeżdżał z domu o piątej rano, wracał o dziesiątej wieczorem. Umordowany, brudny… Ale szczęśliwy, że przyniesie do domu dobre, jak mu się wydawało, pieniądze. Minął miesiąc, potem jeszcze tydzień, a obiecanej wypłaty nie było. „Czekam na przelew”, „nie mam pieniędzy” – słyszał od szefa. Kiedy wreszcie dostał wypłatę, nie mógł uwierzyć. Nie dostał nawet połowy tego, co mu obiecano! A na same dojazdy poszło naprawdę dużo pieniędzy… – Oszukał mnie – mówił rozżalony. – Podobno nie byłem pierwszy. To taki nowy sposób na oszczędzanie. Zatrudnia się kogoś na chwilę, obiecuje duże pieniądze, a potem rzuca ochłap. A jeśli się nie podoba, to do widzenia. Na budowę więcej nie pojechał. Zaczął szukać innego zajęcia. Jeździł, dzwonił. Ale wszędzie słyszał to samo: praca na razie bez umowy, ale za to za dobrą stawkę. Nie zgadzał się już na takie warunki. – Przepraszam cię, ale więcej nie dam się nabrać – mówił, gdy znowu wracał z kwitkiem. – Nie martw się, jutro na pewno coś znajdziesz, a na razie jakoś przeżyjemy – pocieszałam go. Sama znalazłam pracę jako sprzątaczka w hotelu Pensja była niska, ale wciąż miałam nadzieję, że wkrótce i Wojtek gdzieś się zaczepi. Mijały tygodnie, a mąż wciąż był bez stałej pracy. Zatrudniał się czasem dorywczo, na dzień, dwa. Przy sprzątaniu ogrodu, kopaniu studni. Nie mógł tego znieść. Czuł się odpowiedzialny za rodzinę. Chciał zapewnić nam godne życie. Gryzł się tym, że nie potrafi. – Ty harujesz za marne grosze, a ja siedzę w domu. To nie do wytrzymania! – denerwował się. Nie wiedziałam, jak mu pomóc. W słowa, że jutro będzie lepiej, żadne z nas już chyba nie miało siły wierzyć. Zaczęło nam brakować pieniędzy. Na czynsz, raty, praktycznie na wszystko. Przychodziły monity i wezwania do zapłaty. Wiedzieliśmy, że jeśli szybko nie znajdziemy jakiegoś rozwiązania, wpadniemy w poważne tarapaty. Rodzice Wojtka nie żyją, moi sami ledwie wiązali koniec z końcem. Na finansowe wsparcie najbliższych nie mogliśmy więc liczyć. – Jest wyjście – powiedział któregoś wieczoru Wojtek po powrocie z miasta. – Przed chwilą gadałem z kolegą. Mogę pracować nawet od jutra. Legalnie. Sam mi to załatwi, bo już tam pracuje. – Tak? A gdzie? – ucieszyłam się. – W Niemczech, w Ulm – odpowiedział. – To takie miasto niedaleko granicy ze Szwajcarią. Marek pracuje tam w firmie budowlanej, może mnie polecić. Znam trochę niemiecki, powinienem się dogadać. A zresztą, jak twierdzi Marek, ekipa tam jest wielonarodowa. Zamarłam. W Niemczech? Jak to w Niemczech? Przecież to oznaczałoby rozstanie. A ja nie wyobrażałam sobie życia bez Wojtka. Do tej pory wszystko robiliśmy razem. Razem dbaliśmy o dom, dzieci, razem wychodziliśmy do znajomych, wyjeżdżaliśmy na wycieczki w góry. Przyjaciele śmiali się nawet, że ciągle zachowujemy się jak nowożeńcy, nigdy nie mamy siebie dość. I teraz miałabym z tego wszystkiego zrezygnować? – Nie ma mowy – odpowiedziałam w pierwszej chwili. – Dobrze, porozmawiamy o tym na spokojnie, jutro – powiedział. – I wtedy podejmiemy decyzję. To była nasza najtrudniejsza rozmowa w życiu. I najtrudniejsza decyzja. Napisaliśmy na kartce wszystkie argumenty „za” i „przeciw”. I wyszło, że nie ma innego wyjścia, że Wojtek musi wyjechać. Inaczej stracimy mieszkanie i wylądujemy na ulicy. Co się wtedy stanie z naszymi dziećmi? Płakaliśmy i obiecywaliśmy sobie, że to tylko na chwilę, do czasu, aż sytuacja w Polsce się poprawi i mój mąż będzie mógł do nas wrócić. Pocieszaliśmy się, że nie jesteśmy jedyni, że wiele rodzin żyje w ten sposób. Że jest przecież internet, są telefony… Pamiętam, jak o wszystkim powiedzieliśmy Agnieszce i Kindze. Nie chciały słyszeć o wyjeździe ojca. – Tatusiu, dlaczego chcesz nas zostawić? – pytały. – Przecież możesz pracować w Polsce. Jak mieliśmy im wytłumaczyć, że to niemożliwe? Mąż przekonywał dziewczynki, że do Ulm nie jest aż tak daleko, że będzie się starał przyjeżdżać jak najczęściej. Nie przyjmowały do wiadomości, że będzie się tylko starał. Musiał obiecać konkrety: że będzie codziennie rozmawiał z nimi przez internet, a raz w miesiącu wpadał na weekend. Dzieci dorastają bez ojca Od wyjazdu męża minęły już dwa lata. Wojtek dotrzymuje słowa. Mimo zmęczenia pracą raz w miesiącu wsiada w samochód i gna do Polski. Przynajmniej teraz tak jest, bo w trakcie lockdownów nie mógł tak często przekraczać granicy i zawsze wiązało się to z różnymi obostrzeniami. Ile przez ten czas wydaliśmy na testy, tylko my wiemy… Dla córeczek jego wizyta jest zawsze wielkim świętem. Zabawom i przytulaniu nie ma końca. Wojtek traktuje córeczki jak księżniczki, spełnia wszystkie ich życzenia, obdarowuje prezentami. Tak, jakby chciał im wynagrodzić swoją nieobecność. Gdy go nie ma, codziennie wieczorem zasiadamy przed komputerem. Opowiadamy Wojtkowi o wszystkim, co się dzieje w domu. Dziewczynki pokazują mu swoje zeszyty, chwalą się szóstkami i tłumaczą z jedynek. Ja relacjonuję, co dzieje się w naszym miasteczku, co słychać u znajomych, co zrobiłam w domu. Regularnie płacę czynsz, spłacam raty Lodówka też jest pełna. Nie żyjemy może w wielkim dostatku, ale nie boję się, że następnego dnia nie będę miała z czego zrobić córeczkom kanapek do szkoły. Niby wszystko jest w porządku, ale… Martwię się o naszą rodzinę. Nie, nie chodzi mi o to, że mąż mnie zdradzi, zostawi dla innej. Albo po prostu wybierze wolność. Ufam mu i wiem, że świata poza nami nie widzi. Ale czuję, że przez to rozstanie wszyscy wiele tracimy. Wojtek nie widzi, jak dorastają nasze córeczki, a Kinga i Agnieszka wychowują się bez ojca. A ja? Ja czuję się potwornie samotna. Brakuje mi Wojtka. Jego bliskości, miłości i wsparcia. On chyba też coraz gorzej znosi rozłąkę. – Wiesz, dużo o nas ostatnio myślałem – powiedział mi w czasie ostatniej wizyty. – Mam dość kawalerskiego życia. Chcę być mężem i ojcem na co dzień, nie tylko od święta. Powinnyście do mnie przyjechać do Niemiec. Na dłużej, może na stałe. Pomyśl o tym… Do Polski na razie nie mam po co wracać… Nie umiem podjąć decyzji. To bardzo trudne. Kocham swoje miasteczko. Tu się urodziłam, tu mam przyjaciół i bliskich. Tu czuję się jak u siebie. A tam? Zawsze będę obca. Nie wiem, jak na propozycję wyjazdu zareagują nasze córeczki. Może nie będą chciały zostawić koleżanek, szkoły? No i co z moimi rodzicami? Na starość mają zostać sami? Na razie nikomu o niczym nie mówię. Czekam na przyjazd Wojtka. Razem usiądziemy i znowu napiszemy na kartce wszystkie argumenty „za” i wszystkie „przeciw”. A potem zdecydujemy... Czytaj także: „Byłam chorobliwie zazdrosna, że syn ma świetny kontakt ze swoim ojcem, a moim byłym mężem. Utrudniałam im kontakty” „Nasze wymarzone wakacje przerwała nagła śmierć gospodarza. Zbyt nagła” „Nie jestem idealna, za to uparta jak osioł i głupia jak kura. Chciałam dokonać niemożliwego – zaimponować swojej matce”
„Ukochana zostawiła mnie i córkę dla kochanka. Jestem samotnym ojcem, który dzięki bezmyślnej niani poznał miłość życia”
„Następnego dnia po kinie jakby nigdy nic przyszła do pracy. Na pytanie, jak mogła być tak bezmyślna i zostawić dziecko samo odparła, wzruszając ramionami, że trochę jej się zeszło w sklepie. Powiedzieli jej w kinie, że dziewczynkę już zabrał jakiś pan. Uznała, że to znajomy i poszła sobie do domu”.
Z moją córeczką uwielbiamy chodzić do kina. Tamtego dnia wybraliśmy się na nowy film rysunkowy. Było naprawdę fajnie. Kiedy seans się skończył, zamarudziliśmy trochę, zbierając swoje rzeczy. Projektor już zgasł, gdy wreszcie zaczęliśmy iść do wyjścia, a wtedy na sali rozległ się dramatyczny okrzyk. – Ciociu..... Jakaś dziewczynka stojąca samotnie w jednym z pierwszych rzędów wołała ciocię, a potem zwyczajnie się rozpłakała. Ponieważ najwyraźniej nikt się nią nie interesował, a żadna ciocia nie pojawiła się w zasięgu wzroku, w pewnym momencie uznałem, że powinienem zareagować. – Kotku, co się stało? – podszedłem do obcej dziewczynki. – Zgubiłaś się? – Ciocia mnie zgubiła. – zaszlochała spazmatycznie. – Gdzieś… zniknęła. Dziecko na sali było samo Nie mogłem go tak zostawić. Wziąłem małą za rękę i poszedłem z nią do pracowników kina, obiecując, że znajdziemy jej ciocię. – Dziewczynkę przyprowadziła jakaś babka, która poprosiła, aby się nią zająć podczas filmu, bo sama musi pójść na zakupy – usłyszałem od nich. Co za skrajna nieodpowiedzialność. Zostawić na filmie kilkuletnie dziecko i zniknąć. Dosłownie się we mnie zagotowało. Już miałem zażądać, aby personel kina coś z tym zrobił, kiedy jednak zadecydowałem inaczej. Policja, izba dziecka… Jak to by małą zestresowało. – Kochanie, wiesz, gdzie mieszkasz? – zapytałem z nadzieją, że jest rezolutna. Pokiwała głową i odparła, że niedaleko, po czym podała dokładny adres oraz imię i nazwisko. Rzeczywiście, do domu Dominiki było blisko. Co więc miałem robić? Może to i szalone, bo mogłem być posądzony o różne rzeczy, ale zabrałem dziecko z kina, przez nikogo nie niepokojony. Dziewczynka poszła ze mną, ale tylko dlatego, że byłem z córką, jej równolatką. Na miejscu okazało się, że nikogo nie ma w domu, a że popołudnie było chłodne i deszczowe, postanowiłem zostawić w drzwiach numer swojego telefonu z informacją, że mała Dominiczka jest u mnie, dwie ulice dalej. W domu dziewczynki dostały ciasteczka i ciepłe mleko i poszły się bawić. Godzinę później rozległ się dzwonek do drzwi. Na progu stała przestraszona babka, ale mimo iż miała obłęd w oczach i rozwiane włosy, zrobiła na mnie wrażenie. Miała loki w kolorze świeżych kasztanów i takie same oczy. A jej usta… no cóż, powiem tylko, że były idealnie wykrojone. Wyjaśniłem jej szybko , gdzie znalazłem małą i że postanowiłem nie zawiadamiać policji, uznając, iż spotkanie z funkcjonariuszami byłoby dla dziecka traumatycznym wydarzeniem. Kobieta zaczęła mi dziękować, a zaraz potem zalała się łzami. – To już druga opiekunka w tym miesiącu, która mnie zawiodła. Ta wydawała się rozsądna, chociaż młoda. Powiedziała, że już pracowała jako opiekunka, przedstawiła nawet referencje. A tu takie coś. Gdzie ona poszła? Na jakie zakupy? – Była rzeczywiście zdruzgotana. Po czym dodała załamanym głosem: – Ja już nie mam siły. Przecież muszę pracować. Dominika nie chodzi do przedszkola, bo jest strasznie delikatna. Próbowałam ją zapisać, ale w ciągu pierwszego miesiąca złapała wszelkie możliwe choroby i właściwie siedziała w domu. W drugim było to samo, więc dałam sobie spokój… No cóż, znałem sytuację aż za dobrze Anielka również źle znosiła przedszkole, dlatego musiałem wynająć dla niej opiekunkę. Wiedziałem więc także to, ile czasu i zachodu zabrało mi szukanie takiej, która by się nadawała. Zamyśliłem się, a potem nagle przyszedł mi do głowy pewien pomysł. – A może moja pani Halinka zajęłaby się także Dominiką? – Ależ ja nie mogę pana tak wykorzystywać. – Zaprotestowała mama dziewczynki. – I tak mi pan bardzo pomógł. – To żadne wykorzystywanie, to zwyczajne samolubstwo – zaprzeczyłem. – Moja Anielka przynajmniej będzie miała towarzystwo. Zresztą, proszę zobaczyć… Mama Dominiki zajrzała do pokoju mojej córki, gdzie obie dziewczynki bawiły się zgodnie lalkami. Wyglądały, jakby znały się od zawsze. – No dobrze… Możemy spróbować – pani Iwona westchnęła z pewną ulgą. – Skoro pana opiekunka jest sprawdzona… Ale czy żona się na to zgodzi? – zaniepokoiła się nagle. – Jestem samotnym tatą – odparłem, wywołując u niej zdziwienie i zmieszanie. Ludzie są przyzwyczajeni do samotnych matek, ale do ojców nieszczególnie… A mnie się akurat tak zdarzyło, że ukochana kobieta wybrała życie u boku innego. Na szczęście zostawiła mi córkę, bo sam nie wiem, co bym zrobił, gdyby na przykład utrudniała mi widzenia z Anielką, która jest całym moim światem. Następnego dnia rozmówiłem się z panią Halinką, przedstawiając jej tak propozycję, aby wiedziała, że dziewczynka jest niekłopotliwa, a przecież dodatkowe pieniądze zawsze się przydadzą. I oczywiście bez problemu się zgodziła. A co z poprzednią opiekunką dziecka? „Znalazła się”, czyli następnego dnia po kinie jakby nigdy nic przyszła do pracy. Na pytanie, jak mogła być tak bezmyślna i zostawić dziecko samo na filmie odparła, wzruszając ramionami, że trochę jej się zeszło w sklepie z ciuchami. A potem jej powiedzieli w kinie, że dziewczynkę już zabrał jakiś pan. Uznała więc, że to znajomy i poszła sobie beztrosko do domu. Na szczęście tym „wujkiem” nie okazał się żaden przestępca, tylko ja… Pani Iwona tak się zdenerwowała, że nawet zastanawiała się, czy nie zgłosić tego na policję. Przecież naraziła jej dziecko na niebezpieczeństwo. Ale w końcu odpuściła i nie wiem, czy słusznie. Ja bym chyba nie darował tej dziewczynie. Od tamtego wydarzenia minęły już trzy miesiące, a ja jestem zadowolony. To była naprawdę dobra decyzja, aby dziewczynki miały jedną opiekunkę. Wymieniamy się z Iwoną. Raz bawią się u niej w domu, a raz u mnie. Mieszkamy przecież tylko dwie ulice od siebie, więc to nie jest żaden problem. A poza tym, kto wie, może za jakiś czas zwyczajnie zamieszkamy razem? Iwona zrobiła na mnie ogromne wrażenie, a i ja jej zaimponowałem tym, że radzę sobie z ojcostwem. Jako rodzice samotnie wychowujący dzieci mamy podobne problemy, sporo nas łączy. Spędzamy coraz więcej czasu razem i… mamy też za sobą pierwsze pocałunki. Oboje już raz się w życiu sparzyliśmy, więc jesteśmy dość ostrożni, jeśli chodzi o przejście na kolejny poziom znajomości, ale… Widzę, że wszystko zmierza w dobrym kierunku. Czytaj także:„Po ślubie moja Kalinka zmieniła się w jędze nie do wytrzymania. Szkoli mnie jak w wojsku. Ktoś mi podmienił żonę"„Urodziłam i mąż stracił na mnie ochotę. Woli po nocach oglądać porno niż pójść ze mną do łóżka. Czuję się jak śmieć"„Po 12 latach pracy, dzięki której wzbogacił się on, jego dzieci i jego była żona, ja nie mam nic”
„Pamiętaj, że on zawsze znajdzie lepszą. Jeśli nie akceptuje twoich niedoskonałości, nie myśl, że nagle mu się odmieni”
„- Myślisz, że tego się nie da zrobić? Wszystko się da, tylko trzeba mieć kasę, ale to nie problem, jeśli chodzi o urodę. Wystarczy wziąć kredyt. Dostaniesz bez kłopotu, bo nieźle zarabiasz i masz stałą pracę. Potem znajdziemy sprawdzoną klinikę i po krzyku... Na wakacje będziesz jak nowa”.
Kiedy przed rokiem poznałam Pawła, od razu wiedziałam, że to, co się między nami zaczyna, nie będzie zwyczajnym romansem. Koleżankom nawet powiedziałam, że znalazłam miłość swojego życia. I że warto było czekać. Oczywiście złośliwa Sylwia od razu dodała, że akurat ja się naczekałam dłużej niż inne. To była aluzja do moich 35 lat oraz do skromnej kartoteki pod tytułem „Mężczyźni, z którymi byłam...”. Po nieudanym związku mam uraz do facetów Mój były tak mnie przeczołgał, że na wszystko patrzę jak przez szkło powiększające, i nie dam się złapać na byle co. Ale Paweł był inny. Nie tylko nieziemsko przystojny, ale i czuły, zabawny, opiekuńczy i przede wszystkim nieczepialski. Naprawdę można było dla niego stracić głowę. Dziewczyny za nim wariowały, więc nie mogłam zrozumieć, czemu wybrał właśnie mnie. Choć też mam powodzenie i jestem w miarę atrakcyjna, to przecież dla wszystkich było jasne, że gdyby tylko chciał, znalazłby ładniejszą ode mnie. No i młodszą. Najbardziej się martwiłam, że go do mnie zrazi pewien fizyczny defekt, który niestety mam, od kiedy urosły mi piersi. Otóż mój biust jest nierówny. Lewej piersi niczego nie brakuje, ma piękny kształt, jędrność i jasny sutek, za to prawa wygląda, jakby była z innej formy: mniejsza o numer, klapnięta, z sutkiem w innym odcieniu. To wygląda okropnie i jest moim wielkim kompleksem. Wiele razy zastanawiałam się, czy poprosić o pomoc dobrego chirurga plastycznego, ale szczerze mówiąc, zawsze były jakieś przeszkody. Albo nie miałam kasy, albo nie miałam dla kogo, bo właśnie zerwał ze mną narzeczony, albo po prostu się bałam. Ten pierwszy były też dołożył swoje trzy grosze, bo kiedy chciał mi dokuczyć (a zdarzało się to bardzo często) kpił, że nie pomogą mi żadne silikony, tylko normalny przeszczep. Więc nosiłam staniki maskujące mój problem i jakoś było. Pierwsze noce z Pawłem też spędziłam w staniku. Od razu się zorientował, że coś jest nie tak, ale pewnie myślał, że jestem aż tak wstydliwa. Było nam razem cudnie, więc wreszcie zdecydowałam się mu powiedzieć, że chowam przed nim biust ze strachu, że mu się nie spodoba. Roześmiał się i stwierdził, że gdyby nawet, to przecież na wszystko jest rada, i mogę mieć piersi jak gwiazda filmowa. – Ja na przykład gustuję w dużych, sterczących, takich, co idą na krok przed babką – opowiadał. – Myślisz, że tego się nie da zrobić? Wszystko się da, tylko trzeba mieć kasę, ale to nie problem, jeśli chodzi o urodę. Wystarczy wziąć kredyt. Dostaniesz bez kłopotu, bo nieźle zarabiasz i masz stałą pracę. Potem znajdziemy sprawdzoną klinikę i po krzyku... Na wakacje będziesz jak nowa. Taki był pewny tego, co mówił, że i ja uwierzyłam. Faktyczne, jakie zmartwienie? Sztuczne cycki wystarczą, żeby mężczyzna, którego kochasz, kochał również ciebie. Proste jak drut! To mój kompleks, to mnie te cycki przeszkadzają. Zaczęłam zbierać pieniądze. Po dwóch miesiącach byłam gotowa, choć Paweł się nie dorzucił do kasy na operację i nawet o tym nie wspomniał. Gdyby nie przypadkowa rozmowa na jakimś przyjęciu, nie miałabym pojęcia, dlaczego. Ale akurat rozmawiano o poprawianiu urody i o tym, ze to na ogół faceci fundują swoim babkom takie zabiegi... Wtedy Paweł spokojnie wyjaśnił swoje stanowisko w tej sprawie. – Ja... – powiedział – nie dałbym ani złotówki, z bardzo prostego powodu. Otóż babka się zrobi na bóstwo za mój pieniądz, a potem da w długą z innym kolesiem, tak? Nie mówię, że zawsze, ale nie można tego wykluczyć, bo na taką poprawioną ślicznotę czatuje mnóstwo amatorów. I jak odzyskałbym to, co włożyłem? Miałbym się sądzić, szarpać nerwy i kompromitować? Niedoczekanie! No więc już wiedziałam, czemu nie mogę na niego liczyć. Przyznam, że to nie było miłe, ale starałam się zrozumieć jego argumentację. Byłam zakochana, a wtedy się wiele tłumaczy. Niestety, zabieg się odwlekał, bo doktor uznał, że muszę poprawić wyniki badań. Minęło kilka następnych tygodni. Ja się niecierpliwiłam, ale i Paweł był jakiś inny. Cały czas dopytywał, kiedy wreszcie będę się mogła pochwalić nowymi piersiami i dodawał, że do wakacji niedaleko, a on lubi kobiety toples. Na tydzień przed operacją przyznałam się koleżankom, co mam zamiar zrobić. Był pierwszy ciepły weekend, więc panowie siedzieli przy piwku i karkówce, a my grzałyśmy się w słoneczku. Byli wszyscy starzy znajomi, tylko jeden z kumpli przyprowadził nową dziewczynę. Miała biust jak Pamela w najlepszych latach. Nie można było od niego oderwać wzroku! I wtedy złośliwa Sylwia powiedziała: – Ty widzisz, jak twój Pawełek się gapi na tę nową? Jakby mógł, to by się do niej przykleił i bawił w doktora. Nie widzi, nie słyszy, nie je... Tylko popija i patrzy. Nie mów, że jest ci to obojętne, w końcu dla niego się będziesz kroiła. Żeby mu się podobać, tak? – Nie tylko dla niego. Również, a może głównie, dla siebie. To ja się zdecydowałam, nikt mnie nie zmuszał. – Guzik prawda. Są sytuacje, kiedy trzeba się poddać operacji plastycznej, bo inaczej się nie da żyć, ale ty nie musisz. Co z tego, że masz jeden cycek trochę mniejszy? Uznałaś, że jemu się nie podobasz, i dlatego trwonisz kasę, narażasz się na ból. Nie wiadomo po co. A on... no, tylko popatrz. Znalazł sobie obiekt z biustem, jakiego ty nigdy nie będziesz miała i odleciał. Pamiętaj, że zawsze tak będzie, bo na świecie jest pełno kobiet z lepszymi nogami, biustami, brzuchami i udami niż nasze. Żebyśmy się nie wiem jak popoprawiały, zawsze znajdzie się lepsza od nas, i facet, jeśli jest durny jak twój Paweł, straci głowę. Nie rozumiesz tego? Myślałam, że któraś z koleżanek się odezwie w mojej obronie, ale milczały. Nawet Karolina, o której wszyscy plotkowali, że miała dwie liposukcje i do tej pory chodzi w gumowych majtkach korygujących, więc pewnie dlatego narzeczony ją zostawił. Nawet ona nie pisnęła słowa, chociaż na nią najbardziej liczyłam. Więc podeszłam do Pawła i zapytałam: – Podoba ci się ta dziewczyna? Pewnie tak, bo na mnie w ogóle nie zwracasz uwagi. – Słuchaj – odpowiedział. – Zrób jej zdjęcie komórką i powiedz swojemu doktorowi, że chcesz mieć dokładnie takie piersi. Dokładnie, rozumiesz? To są po prostu cudeńka, dzieła sztuki, fantastyczne po prostu... Luśka, musisz mieć takie! – A jeśli się nie uda? – Poszukamy innej kliniki i będziesz poprawiała do skutku. Teraz podobno można z ciałem zrobić wszystko, co się chce. A ty chcesz, prawda? Głupi, zmokły kurak. Tak wyglądał przystojniaczek. Patrzyłam na niego, jakby mi nagle spadła z oczu jakaś zasłona. Nie mogłam pojąć, że jeszcze parę minut temu byłam gotowa dla tego gnojka dosłownie się pokroić. Przypomniałam sobie, jak zażartował, że po biuście muszę się zająć brzuchem, bo zrobiła mi się na nim niebezpieczna fałdka. Byłam ciekawa, co jeszcze mu we mnie przeszkadzało i co chciałby poprawiać za pomocą skalpela. Zapytałam o to, a Paweł, wciąż gapiąc się na Pamelę, powiedział: – Och, może znalazłoby się jeszcze parę drobiazgów, ale to można wyrzeźbić na siłowni. Biodra, łydki, może ramiona... Po zabiegu zapiszemy cię na ćwiczenia, to wszystko wypocisz. Mam specjalistę od morderczego, ale skutecznego treningu. Mogłam zrobić tylko jedno Wolno odkręciłam dwulitrową butlę z wodą mineralną, wolno wylałam mu tę wodę na głowę i równie wolno podeszłam do swojego samochodu, skąd wyrzuciłam jego rzeczy. Potem spokojnie powiedziałam, że już u mnie nie mieszka, więc proszę o zwrot kluczy. Obiecałam, że go spakuję i wystawię na korytarz walizki, więc może zabrać swoje ciuchy, kiedy tylko chce. Potem wsiadłam do auta i wolno odjechałam. Żegnały mnie oklaski Sylwii i reszty dziewczyn, z wyjątkiem tej biuściastej. Ona miała bardzo zdumiony wyraz twarzy. Zrezygnowałam z tej durnej operacji. U gorseciarki kupiłam sobie korygujący biustonosz. Odświeżyłam garderobę. A na wakacje chyba pojadę na Kretę. Może z Sylwią? Ostatnio bardzo się zaprzyjaźniłyśmy. To świetna i mądra dziewczyna. Miała rację, mówiąc, że zawsze znajdzie się taka, która w czymś będzie lepsza od ciebie. Jeśli twój facet za nią poleci, nie żałuj, bo mimo wszystko, nawet z błędami i defektem, nigdzie nie ma fajniejszej niż ty. Każda kobieta powinna sobie te mądre słowa zapisać na karteczce i nosić w portfelu. Albo nauczyć się na pamięć... Ja się nauczyłam! Czytaj także: „Żona zrobiła ze mnie tresowanego pieska. Jadłem, co chciała, kupowałem, co chciała, chodziłem tam, gdzie chciała” „Spakował swoje rzeczy i uciekł. Stwierdził, że nie jest gotowy na dziecko. Zrobił to, jak byłam w pracy, bo był tchórzem” „Zaszłam w ciążę w wieku 19 lat z ojcem mojego byłego chłopaka. On nie chciał słyszeć o tym dziecku”
„Mam 36 lat, szukam miłości i się tego nie wstydzę. To chyba nic złego, że chcę mieć kogoś u boku i zabiegam o to?”
Poznajcie Beatę i jej zdumiewającą historię...
– Otwórz się na nowe znajomości – mówiła Grażyna. – Jak masz znaleźć faceta, skoro cały wolny czas spędzasz w czterech ścianach – dodawała Ilona. – Przede wszystkim musisz wyjść do ludzi – stwierdzała Krystyna i w tym momencie czułam zwykle, że, faktycznie, muszę wyjść, ale z pokoju, bo jeśli jeszcze chwilę spędzę z moimi koleżankami z pracy, to na pewno wyjdę, ale z siebie. Robiłam co mogłam, żeby znaleźć miłość Kretynki! Te dobre rady mogą sobie włożyć wiadomo gdzie... Ja przecież jestem szalenie otwarta na wszystkie nowości, wcale nie spędzam czasu w czterech ścianach sama – tylko głównie z nimi! Jak mam niby wyjść do tych innych ludzi! Stanąć na środku ulicy i zacząć krzyczeć: Tu jestem, obywatele! Widzicie mnie?! To ja, Beata, lat 36, blondynka, księgowa?! Lubię chodzić do kina, lubię tańczyć, czytać romanse i jeździć na wycieczki, no i szukam faceta! – Ty nie rozglądasz się uważnie wokół siebie – kontynuowała niczym niezrażona Krystyna, ale ja wydałam z siebie tylko pogardliwe prychnięcie. Rozglądać się, dobre sobie... Naprawdę nie miałam gdzie tych facetów poznawać. Koledzy ze szkół pozostali w rodzinnym mieście, tutaj miałam tylko koleżanki księgowe. I mieszkanie na dziesiątym piętrze w starym bloku, wśród sąsiadów, którzy w większości byli dużo starsi ode mnie. Ale miałam już jednak dość samotności i mądrych rad moich koleżanek, dlatego pewnego dnia wzięłam głęboki oddech, przeżegnałam się i weszłam na stronę internetową "połówkapomarańczy.com". A potem się zalogowałam. Nie wstawiłam zdjęcia, na którym można by mnie było rozpoznać, tylko sylwetkę od tyłu. Na wszelki wypadek, gdybym się jednak rozmyśliła. Napisałam mniej więcej to, co bym wykrzyczała na środku ulicy: 36 lat, księgowa, lubię tańczyć, chcę mieć dzieci. Po niespełna półgodzinie do mojej skrzynki mailowej wskoczyło piętnaście wiadomości, do których dołączone były fotografie męskich torsów różnej jakości. Same "cześć słodka", "chcesz się spotkać" albo – co gorsza – "proponuję niezobowiązującą przyjaźń". Zniechęcona wyłączyłam komputer, złapałam smycz i wyciągnęłam Gerwazego na spacer. Wychodząc z klatki, mruknęłam "dzień dobry" sąsiadowi piętro wyżej, ale wgapiał się w komórkę i nawet nie zauważył, że ktoś obok niego stoi. Przez parę dni nie zaglądałam do maila, bałam się kolejnych obleśnych propozycji od niewiernych małżonków. Gdybyż oni rozumieli, jak wielu jest ludzi, którzy o udanym rodzinnym życiu mogą tylko pomarzyć! W końcu jednak ciekawość zwyciężyła... Oczywiście, skrzynka była pełna podejrzanych ofert, ale był też jeden list wyraźnie różny od pozostałych. Bez zdjęcia i już samo to wydało mi się ciekawe. Mój potencjalny korespondent pisał tak: "Cześć, nazywam się Tomek i jestem od ciebie młodszy o dwa lata, ale mam nadzieję, że cię to nie zrazi. Jestem informatykiem i typem samotnika. Nie lubię tańczyć, a do kina chodzę tylko na science fiction. Jeśli wciąż nie udało mi się ciebie odstraszyć, to może zechciałabyś napisać coś więcej o sobie? Coś mnie przyciągnęło Z jednej strony bardzo ciężko się pisze do kogoś, o kim kompletnie nic nie wiesz, nie znasz nawet jego twarzy, z drugiej strony – łatwo sobie wyobrazić, że po tej drugiej stronie siedzi ktoś życzliwy, przyjazny, o miłym spojrzeniu... I tak też mi się wyobraziło, że odezwał się do mnie człowiek, z którym mogłabym i chciałabym się zaprzyjaźnić. Zaczęłam więc od rzeczy najdawniejszych. Zwierzyłam mu się z tego, jak byłam nieszczęśliwa, gdy zmarł mój tata, a miałam zaledwie dziewięć lat. Opowiedziałam, że ostatnią rzeczą, jaką od niego dostałam, był "Mały Książę" – książka, która zastępowała mi latami wszystkie ważne rozmowy z tatą. O tym, że chciałam studiować etnografię, ale mama uparła się, żebym zdobyła zawód... – "Mały Książę" to także moja ulubiona książka – odpisał Tomek po paru godzinach. Byłam akurat w pracy i zadzwoniła mi komórka, gdy przyszedł mail od niego. Tak sobie ustawiłam, żeby nie przegapić żadnej wiadomości. Ze skruchą muszę powiedzieć, że tego dnia nie byłam skoncentrowana na rzędach liczb, jak to zwykle bywa. Z drżeniem serca wyczekiwałam kolejnych wiadomości, a one – nadchodziły! W ciągu 8 godzin wymieniliśmy 32 listy. Nieźle! Z każdym zdaniem nabierałam pewności, że oto trafił mi się człowiek, który do mnie pasuje, z którym mam mnóstwo wspólnych tematów i zainteresowań, choć niespecjalnie przepadam za kinem science fiction. Wracałam do domu z nosem w komórce, jedną ręką otwierałam drzwi na klatkę, drugą wciskałam guzik "wyślij". Niewiele brakowało, a źle by się to skończyło Mój sąsiad, kompletny fajtłapa, nie zauważył, że idę, bo jak zwykle gapił się w ekran swojego smartfona. On chyba nigdy nie podnosi głowy, no w każdym razie odkąd tu mieszkam, nie udało mi się zobaczyć, jak wygląda. Wytrącił mi telefon, dobrze, że się szybka nie stłukła. A patrzył na mnie przy tym tak nieprzytomnym wzrokiem, jakby był pod wpływem jakichś środków odurzających. Wreszcie wydusił z siebie "przepraszam", ale i tak byłam zła. Korespondowaliśmy z Tomkiem przez całe wakacje. – Próbuję sobie wyobrazić jak wyglądasz – napisał któregoś dnia. Nie miałam ochoty wysyłać mu na razie zdjęcia. Do tej pory cieszyliśmy się całkowitą anonimowością, byliśmy dwoma głosami szepczącymi w ciemności. Nie chciałam tego zmieniać, tym bardziej że z nikim od lat tak nie rozmawiałam. Odpisałam więc coś wymijająco, on jednak drążył temat. – Myślę, że masz długie jasne włosy, że chodzisz ubrana jak hipiska, widziałbym cię w zielonej sukience... Aż mi się gorąco zrobiło. Swoje długie włosy spinałam w kok, kochałam styl boho i tego dnia miałam na sobie fantastyczną szmaragdową sukienkę kupioną na Allegro. No, prawie fantastyczną, bo ten kretyn mój sąsiad przyciął mi ją drzwiami na klatkę – oczywiście maszerował z nosem w komórce – i nadszarpnął falbanę. Skąd ten Tomek tyle wie, może to ktoś znajomy? Nie... to zupełnie niemożliwe. Pewnie przypadkiem zgadł. Napisałam więc: – Jesteś chyba jasnowidzem, faktycznie mam na sobie zieloną sukienkę! W odpowiedzi dostałam serię uśmieszków i jedno zdanie: Nawet nie wiesz, jak mnie ucieszyłaś! Wiedziałam, że pewnego dnia trzeba będzie skończyć z tą tajemniczością. I ten moment właśnie nadszedł. Tomek napisał: "Słuchaj, Beata, gadamy ze sobą trzeci miesiąc, najwyraźniej dobrze się rozumiemy. Trzeba jednak popchnąć sprawy naprzód, bo utkniemy w tym Internecie na wieczność. Proponuję spotkanie. Nie musisz się obawiać. Nie wiedziałam, co odpisać. Z tym zezem chyba nie mówił na serio? Miałam jednak trochę obaw. Gdy rozmawia się przez Internet, można snuć marzenia, natomiast rzeczywistość bywa daleka od bajki. Ja nie chciałam rozczarowania. To, co wymyślił, było dosyć zwariowane. Zaproponował mi... grę w podchody. Przysłał mailem mapkę naszego miasta, na której był zaznaczony punkt, w którym czeka na mnie instrukcja, dokąd mam iść. Tego dnia wyskoczyłam z pracy jak z procy i pobiegłam do kawiarni Pod Różami, dwie przecznice od naszego biura rachunkowego. Tak jak poprosił mnie w mailu, podeszłam do pani za barem i spytałam, czy aby nie zostawiono dla mnie wiadomości. Zostawiono. I opłacono eklerkę. Wsunęłam ją czym prędzej, wcale nie chciało mi się siedzieć w kawiarni. A potem – zgodnie z dalszą instrukcją – udałam się do muzeum miejskiego, weszłam do drugiej sali, gdzie po prawej stronie miał wisieć obraz-wskazówka. Kościół Królowej Aniołów, namalowany ponad sto lat temu. Jako jedyny w naszym mieście nie został zburzony w czasie wojny. Stoi mniej więcej półtora kilometra od muzeum. Wybiegłam, nie oglądając reszty wystawy. Może pod tym kościołem czeka na mnie Tomek? Nie, niestety nie czekał. Za to na chodniku przed wejściem do świątyni ktoś napisał kredą: Odwróć się, Beata! Odwróciłam się. Za mną stał drab z długą rudą brodą, najwyraźniej bezdomny. Zaprezentował mi przepiękny bezzębny uśmiech. Aż mnie dreszcz przeszedł. To chyba nie był on?! Ufff... Bezdomny wręczył mi czerwoną różę i list, w którym była kolejna tajemnicza wskazówka. Miałam przejść 500 metrów w linii prostej, skręcić w lewo i przeczytać ogłoszenie na drzewie. Pędem ruszyłam przed siebie, coraz bardziej niespokojna, co mnie czeka na końcu tej zwariowanej zabawy. Szczęśliwie, krążąc po mieście, zbliżałam się coraz bardziej do mojego osiedla. W razie czego mogłam więc po prostu czmychnąć do domu. Po chwili poszukiwań znalazłam przypięte do drzewa ogłoszenie. A brzmiało ono tak: "Spójrz w górę – na gałęzi wiszą dwie butelki. Jedna z wodą, bo na pewno chce ci się pić po tym szalonym biegu, w drugiej znajdziesz ostatni list ode mnie...". No, niech ja go dorwę wreszcie, tego łobuza – zaczynałam być zdrowo wkurzona Czy to ja? 36-letnia księgowa pakuje się właśnie na drzewo, żeby ściągnąć z niego "message in the bottle"??? Nie było jednak wyjścia, podkasałam spódnicę i wspięłam się na gałęzie. Ściągnęłam z drzewa butelkę z wodą, faktycznie się przydała. Z drugiej wyciągnęłam kartkę. "Beato, zanim spojrzymy sobie w oczy, chciałem ci powiedzieć to wszystko, czego prawdopodobnie nie będę w stanie wydusić z siebie na żywo. Od początku uważałem, że jesteś piękna i pewnie nigdy nie zdobyłbym się na odwagę, żeby podejść do tak zjawiskowej kobiety jak ty. Potem przez przypadek odkryłem twoje wnętrze – równie piękne, pełne wrażliwości, wdzięku, dowcipu. No dobrze. Nie był to do końca przypadek, nie grałem całkiem fair. Jestem, jak wiesz, informatykiem i mam dosyć niebezpieczne umiejętności... Udało mi się połączyć piękną kobietę, którą znałem z widzenia, z tą cudowną dziewczyną, z którą korespondowałem. Nawet nie wiesz, ja się ucieszyłem! Tak bardzo mi się wszystko w tobie podoba, że chciałbym z tobą rozmawiać całą wieczność. Długo zdobywałem się na odwagę, wreszcie zaproponowałem to zwariowane spotkanie. Nie lubię tańczyć, jestem samotnikiem, ale bardzo lubię się bawić... Mam nadzieję, że nie uznasz, iż zabawiłem się twoim kosztem. No więc mniej więcej za 500 metrów się zobaczymy. A teraz wracaj do domu." Tym listem rozwalił mnie już kompletnie. Co to znaczy, wracaj do domu?! Kim on do cholery jest? Biegłam przed siebie jak oszalała. Przed blokiem nie było jednak nikogo, jeśli nie liczyć babci-rezydentki wygrzewającej się na ławce w promieniach wrześniowego słońca, jednej mamy pilnującej synka z brzegu piaskownicy, listonosza przeglądającego przesyłki... Ach, no i na schodach do mojej klatki siedział sąsiad z piętra nade mną, jak zwykle zapatrzony w ekran komórki. Zawsze musi blokować przejście, jest po prostu niesamowity! Kiedy go jednak mijałam, podniósł głowę i wreszcie mogłam mu spojrzeć w twarz, w jego wielkie roześmiane czarne oczy... A kiedy się do mnie uśmiechnął, serce zaczęło mi bić jak oszalałe i... sama nie wiedziałam już, co się dzieje. Chyba we mnie strzelił jakiś piorun, bo niby co to było... A potem żyliśmy długo i szczęśliwie. Czytaj więcej prawdziwych historii: Teściowa najchętniej zostałaby u nas na 3 tygodnie Jako dziecko straciłam słuch i stałam się niewidzialna dla innych Teściowa przed śmiercią wyznała mi, że mąż mnie oszukał Facet w którym się zakochałam, próbował mnie zgwałcić
„Byłam o krok od uwikłania się w romans bez przyszłości. Powstrzymał mnie wypadek, w którym prawie zginęłam”
Że też trzeba prawie umrzeć, żeby przejrzeć na oczy... Nie wikłaj się romanse, szkoda czasu...
Może znałam ze trzech Bartków w swoim życiu. Żaden z nich nie był dla mnie ważny, więc to imię przez 40 lat zupełnie mnie nie ruszało. Teraz na sam jego dźwięk serce biło mi szybciej. Towarzyszył mu obraz wysokiego, dobrze zbudowanego szatyna o tajemniczych, ciemnych oczach. Bartosz miał regularne rysy twarzy, wyraziste brwi, długie rzęsy, prosty nos, mocno zarysowane kości policzkowe, zmysłowe usta... Biła od niego siła, która mnie pociągała, i której jednocześnie się bałam. Do tego stopnia, że gdy był w pobliżu, nie potrafiłam myśleć logicznie. Plątał mi się język, nie mogłam sklecić prostego zdania. Robiłam z siebie idiotkę. Miałam do niego słabość Na poniedziałkowym zebraniu kadry menedżerskiej oficjalnie go przedstawiono. Wstał wyprostowany. Prezentował się bardzo efektownie w szytym na miarę jasnym garniturze i białej koszuli. Pełni elegancji dopełniała wystająca z kieszonki na piersi biała poszetka w niebieskie pasy. Uśmiechnął się, przywitał, a mnie dosłownie zaparło dech w piersi. – Cieszę się, że będę z wami pracował – powiedział i od razu dostał brawa. Dyrektor puścił do nas oko. – Nie było łatwo go tu ściągnąć. Bartosz pracował wcześniej u konkurencji. Ponoć był świetny w swoim fachu. To jeszcze bardziej dodawało mu uroku. Uśmiechnął się i jeszcze raz na nas wszystkich popatrzył. Miałam wrażenie, że zatrzymał wzrok na mnie. Wtedy pierwszy raz poczułam przyjemny dreszcz, jakby moje ciało mówiło: „zakręć się wokół niego, a nie pożałujesz”. Jednak moja głowa dojrzałej kobiety po rozwodzie szeptała coś zupełnie innego: „uważaj, będą kłopoty”. Miałam koleżankę w hotelu, w którym wcześniej pracował. Zadzwoniłam do niej. – Przyszedł do nas człowiek od was – zaczęłam, siląc się na obojętny ton. – Wiem, wiem. Bartek jest w porządku, nie musisz się go obawiać. To dobry kolega. Nie ułatwiała mi zadania. Ani trochę. Musiałam zadać pytanie wprost. – A jak jego sytuacja rodzinna? Koleżanka nie zdziwiła się moim pytaniem. Specyfika małego miasteczka – wszyscy chcą wiedzieć wszystko o wszystkich. Gdy się tu przeprowadziłam parę lat temu, trochę mnie to szokowało. Szybko przestało. – Nie ma żony i chyba nawet nigdy nie miał, ale nie jest sam – powiedziała Karolina. – Spotyka się z taką jedną solarką z permanentnym makijażem i paznokciami na kilometr. Typowa blond dziunia, wygląda trochę jak bohaterka "Słonecznego Patrolu". Tylko jakby co, to musisz wiedzieć, że Bartek... – zawahała się. A więc była jakaś tajemnica. Tylko czy koleżanka mi ją wyjawi? Dałam jej czas. Za oknem przejechały dwa samochody. Chociaż nie miało to znaczenia, zauważyłam w świetle latarni, że oba były czerwone. Z kwitnącej po drugiej stronie ulicy wiśni zdążyło opaść sporo białych kwiatów, nim Karolina zdecydowała się powiedzieć mi wszystko. – Wiesz co, nie chcę obrabiać mu czterech liter, bo to naprawdę dobry kolega, nieraz mi pomógł, ale on bardzo źle traktuje tę swoją babkę – westchnęła. – Co prawda załatwił jej u nas robotę, ale nie szanował jej ani trochę. Jakby nie chciał z nią być, a musiał. Nie wiem, o co chodziło, naprawdę... Do hotelu miałam cztery kilometry, gdy jechałam przez miasteczko i trzy, gdy wybierałam szlak rowerowy przy rzece. Mimo krótszej odległości, przy rzece jechało się dłużej. Ścieżka była kręta, wąska, piaszczysta i biegła tuż nad urwiskiem. Widoki za to zachwycały. Nie potrafiłam odmówić sobie tej przyjemności i nawet w zimne, deszczowe dni jeździłam szlakiem rowerowym. Rzadko kiedy kogoś tutaj spotykałam. Gdy tylko kończyło się lato, plażowicze znikali. Jechałam, czasem zerkając na rzekę, która wiła się w dole. Miała piękne fragmenty, zakola, zatoczki, łachy. Na brzegu często można było dostrzec wygładzone przez rzekę grube konary drzew, które przypłynęły tu nie wiadomo skąd. Po drugiej stronie, od czasu do czasu pojawiały się stare wille, drewniane i murowane, z oszklonymi werandami, które wybudowano jeszcze przed wojną. Stały na zarośniętych działkach i można je było dostrzec tylko wtedy, gdy drzewa traciły liście. Niektóre były opuszczone, inne zamieszkałe. W drodze do pracy mijałam też hotel konkurencji. Od kilku lat się rozbudowywał. Nastawili się na wesela, bo konferencje i spotkania integracyjne zabraliśmy im my. Tyle razy tędy przejeżdżałam i nigdy nie przyszło mi do głowy, że pracuje tam ktoś, kto po raz pierwszy od lat poruszy moje serce. Bo Bartosz to właśnie uczynił. Gdy dowiedziałam się, że kogoś ma, starałam się go unikać. A to nie było łatwe, bo ciągnęła mnie do niego jakaś niewidzialna siła. Często wpadaliśmy na siebie i po każdym takim spotkaniu chodziłam nieprzytomna. Gdy tamtego dnia jechałam rowerem do pracy, walcząc z wiosennym wiatrem, całą sobą czułam, że dziś coś się stanie. – Piękna pani ze strefy SPA – usłyszałam nad swoją głową, kiedy kończyłam przygotowywać finansowy raport. Drgnęłam. Stał obok i patrzył na mnie. Jak długo mi się przyglądał? I co zobaczył? Miałam ładną figurę, strojem podkreślałam te krągłości, na których mi zależało. Co prawda w większości był to „zepsuty towar”: babiarze, pijacy, maminsynki, nieudacznicy, ale nie ma cudów. Sensowni mężczyźni w moim wieku są już dawno zajęci. No właśnie... – Piękny pan ze strefy rekreacji – powiedziałam pierwsze, co przyszło mi do głowy. – Zgadza się – uśmiechnął się rozbrajająco. – Czyż nie pasujemy do siebie? Czasem do mnie zagadywał, ale zagadywał do wszystkich. Każdemu starał się powiedzieć coś miłego. Wiedziałam, że żartuje. – Ja jestem skromniejsza – odparłam. – Dobrze się składa, jeden narcyz w związku wystarczy – pokiwał głową. Odchrząknęłam i odwróciłam wzrok. Za oszkloną szybą widać było rozległy zielony trawnik i rząd drzew. Młody mężczyzna z serwisu sprzątającego walczył z przywiewanymi przez wiatr płatkami kwiatów i suchymi gałązkami. Lądowały na podjeździe dla gości. Musiał od razu wszystko ładować do worka, żeby nie poleciało dalej. Zaraz i tak przybywała kolejna porcja. Chciałam mu odpowiedzieć, że jeden związek mu wystarczy, ale się powstrzymałam. Zauważył, że zerkam na sprzątacza. – Widzisz – po raz pierwszy odezwał się do mnie na ty – z naturą się nie wygra. – Nie rozumiem – oznajmiłam lodowatym tonem, chociaż rozumiałam doskonale. – Mam na myśli przyrodę... – speszył się, a chwilę później już go nie było. Miałam ochotę palnąć się w głowę. Dlaczego tak zareagowałam? Dlaczego byłam niemiła? Chciałam przecież z nim być. Następnego dnia lało od rana. Nie w taki deszcz jeździłam rowerem do pracy, ale tym razem nie chciałam sobie popsuć fryzury, odpaliłam więc samochód. Oczywiście moi synowie od razu zapragnęli, żebym podwiozła ich do szkoły. Leniwce! Mieli do niej pięćset metrów, a może nawet mniej. – Wykluczone. – zaprotestowałam. – Bierzcie parasole i w drogę. – Mamo. – jęknęli niemal jednocześnie. Lubiłam te momenty, gdy byli tak zgodni. Na ogół bowiem kłócili się o wszystko. Wkroczyli właśnie w wiek nastoletni i od ich awantur dosłownie puchły uszy. Podwiozłam ich i przez to pojechałam inną drogą niż zazwyczaj. Mamy w miasteczku jedno niebezpieczne skrzyżowanie. Z jednej strony jest utrudniona widoczność, ponieważ zaraz za przecięciem ulic stoi dom. Nie ma tam chodnika. Z drugiej strony znajduje się supermarket, więc ruch pieszych jest spory. Trochę się spieszyłam, bo dzieciaki miały do mnie jeszcze tysiąc spraw, nim wysiadły z samochodu, i byłam spóźniona. Zbliżając się do skrzyżowania, jechałam więc prawie setką. Kobieta wyszła nie wiadomo skąd. Wtoczyła się na pasy nie patrząc, czy coś jedzie. Hamowanie niewiele by dało. Ominęłam ją, wiedząc, że wpadnę prosto w dom przy ulicy. Starałam się jakoś wykręcić, ale bez powodzenia. Pomyślałam o swoich dzieciach. Jeśli zginę, co z nimi będzie? W ostatniej chwili obiecałam niebiosom, że jeśli przeżyję, to zrezygnuję z Bartosza. Nie będę się wikłać w żaden romans, choć mam na to ogromną ochotę. „Jeśli przeżyję, nigdy z nim nie będę, obiecuję, przysięgam na miłość do synków. Błagam, muszę dla nich przeżyć!”. Modląc się, skręcałam kierownicą, nacisnęłam nawet pedał gazu, bo przypomniałam sobie, że tak należy wchodzić w trudne zakręty. Ściana domu była tuż obok mnie, zamknęłam oczy... Nie było huku, szarpnięcia, zmiażdżonej maski, tylko dźwięk szorującego po blasze betonu. Gdy otworzyłam oczy, jechałam ulicą. Dom został z tyłu. Po kilkudziesięciu metrach zjechałam na pobocze i zatrzymałam się. Schowałam twarz w dłoniach. „Ja żyję” – popłakałam się ze szczęścia. Wyszłam z samochodu. Kobiety, przez którą omal nie zginęłam, nie było już na pasach. Uciekła, wstrętna baba. Chociaż tak naprawdę nie była niczemu winna... Wszystko wyglądało teraz inaczej. Kolory były intensywniejsze, zapachy mocniejsze. Gdy piłam w pracy zwykłą herbatę, moje kubeczki smaku szalały z radości. Bałam się, co będzie, kiedy spotkam Bartosza. Czy uda mi się dotrzymać obietnicy danej niebiosom? Przyszedł do mnie pod koniec dnia. Wyglądał jak młody Bóg. Miał na sobie granatowe, wąskie spodnie i koszulę znanej firmy, co zdradzała naszywka na kieszonce. Pachniał pomarańczami jak powietrze w egzotycznym kraju. Jedną miał w ręku. – Trochę witaminy C? – spytał, po czym zaczął obierać ją ze skórki. Pomiędzy jego brwiami zauważyłam dwie głębokie zmarszczki. Znak, że często się gniewał. Jego usta, gdy się nie uśmiechał, tworzyły wąską, nieprzyjazną kreskę. – Proszę – wyciągnął przed siebie kawałeczki pomarańczy, ułożone na skórce, która układała się na wzór kwiatu lotosu. – Mam ci jeść z ręki? – spytałam. – Tak. Lubię uległe kobiety. Zażartował, ale ja wiedziałam, że tak naprawdę nie żartuje. W parę sekund zobaczyłam naszą przyszłość. Najpierw prowadziłby podwójne życie. Z solarką i ze mną. Potem by ją rzucił i był tylko ze mną, a ja przez cały czas bałabym się, że mnie też kiedyś rzuci. Traktowałby mnie coraz gorzej, moje dzieci by go drażniły. Są tacy faceci, którzy szanują wszystkie kobiety, oprócz swojej własnej. On należał do tej właśnie grupy. – Dziękuję, nie. Wiedział, że nie mówię o pomarańczy. – Twój wybór – był trochę zdziwiony, trochę poirytowany, ale na pewno nie smutny. – Kolejna feministka za pięć złotych. Kobieta na drodze uratowała mnie od popełnienia wielkiego błędu. Że też trzeba prawie umrzeć, żeby przejrzeć na oczy... Czytaj więcej historii z życia wziętych: Okłamałem żonę i wyjechałem, by mieć czas dla kochanki Jako dziecko widziałem, jak mój tata zamordował mamę Powinienem podziękować żonie za zdrady Zazdroszczę nawet nastoletnim matkom Mam 27 lat i dobrze mi się mieszka z mamą
„Zakochałam się w profesorze i zrobiłabym wszystko, żeby go zdobyć. Szybko przekonałam się, że to niebezpieczny mężczyzna”
Z Markiem wciąż mijamy się na uczelnianych korytarzach i wtedy wszystko wraca. On, ja, Mirela, a przedtem inne dziewczyny. Zdrajca i manipulator...
Marek stał się czymś w rodzaju katalizatora, to on obudził we mnie potężną siłę. Patrzę na ślad palców, jaki zostawił na moim przedramieniu. Zwykły siniak, ale nie wiedzieć czemu, okazał się trwały. Przypomina mi, żebym była ostrożna, lecz ja już to wiem. Marek nie skorzysta więcej z mojej siły, teraz on powinien się mnie strzec... Nowy wykładowca zahipnotyzował studentki Obecność na wykładach profesora Grzegorzewskiego była obowiązkowa, tak jak podpis na liście obecności, która leżała na katedrze. Jechałam tramwajem i aż tupałam z niecierpliwości. Szybciej, szybciej. Niskopodłogowa liszka telepała się na boki zgrzytając, jakby zamierzała skonać na trasie. Męczarnia tramwaju dobiegła końca, drzwi otworzyły się i wypadłam na zewnątrz. Krótki, rozgrzewający sprint wrzucił mnie w kolejne drzwi. W biegu pozbywałam się nadmiaru odzieży, kiedy wpadłam na salę wykładową, byłam czerwona, potargana i mocno zdyszana. Jednak zdążyłam! Zameldowałam obecność jako ostatnia osoba. – Co za pęd do nauki, jestem pod wrażeniem – powiedział miły męski głos. Zdecydowanie nie należał do profesora. Podniosłam oczy i zobaczyłam cudny miraż. Na miejscu Grzegorzewskiego stał bardzo przystojny mężczyzna. – Fajne zastępstwo, co? – Mirela również była pod wrażeniem. – Jak się nazywa? – Doktor Marek Jakiśtam. Nie dosłyszałam. Zapatrzyłam się na przystojnego naukowca, miał głęboki, hipnotyzujący głos, który działał jak afrodyzjak. – Myślałam, że takich facetów nie ma – dobiegł mnie szept Mireli. Ona również o mało nie rozpłynęła się, obserwując ten cud natury. Obie słuchałyśmy uważnie doktora Marka, zafascynowane melodią jego głosu. Kompletnie nie łapałyśmy, o czym jest wykład, żadna z nas nie zrobiła ani jednej notatki. Mirela narysowała w brudnopisie kilka serduszek, ja – jedno, ale za to duże. Zachowywałyśmy się jak gimnazjalistki zakochane w panu od wuefu. Koniec wykładu sala przyjęła szmerem zawodu. Nic dziwnego – na humanistycznym kierunku studiowały głównie dziewczyny. – Cieszę się, że panie są tak zainteresowane tematem – pożegnał nas doktor Marek. – Będę go kontynuował na kolejnym wykładzie, na który już dzisiaj zapraszam! – Tydzień bez niego? Nie miałabym nic przeciwko, żeby oglądać go codziennie – Mirela powiedziała na głos to, o czym wszystkie myślałyśmy. Czułam, że zaczyna się bezpardonowa walka o względy pięknego doktora. Nie miałam zamiaru czekać siedmiu dni, przecież ten facet jest zatrudniony na uniwerku, a więc musi mieć gdzieś biurko albo chociaż kawałek stołu. Jutro go znajdę i oszołomię nie tylko podrasowanym wizerunkiem, nad którym miałam zamiar popracować, ale inteligentnymi pytaniami. Byłam przecież głodną wiedzy studentką, miałam prawo prosić o rozwianie wątpliwości. Ba, tylko jakich? Jak poderwać wykładowcę? Zostało mi niewiele czasu, żeby wymyślić temat rozmowy. Doktor był mediewistą, historykiem specjalizującym się w średniowieczu, na wykładzie mówił coś o przeludnionych miastach, bezbronnych wobec plagi szczurów i pomoru dżumy, ale nie był to problem, który chciałabym z nim zgłębiać. Co by tu? A już wiem! Wpadłam na fantastyczny pomysł. Zapisałam go w punktach, wydrukowałam i pomyślałam, że przy okazji znalazłam się na tropie tematu do pracy licencjackiej. Tak jest! Właśnie o to zahaczę pięknego doktora. Szybko znalazłam jego pokój, zapukałam i zachęcona gromkim okrzykiem, weszłam. Na kilku metrach kwadratowych ścieśniło się sześć osób, wśród nich Marek. Jak miałam w tych warunkach odbyć z nim poufną rozmowę? – Ja w sprawie licencjatu – powiedziałam zdesperowana. Nigdy się tak nie zachowywałam, nie bywałam nachalna wobec płci przeciwnej, przeciwnie – raczej musiałam selekcjonować chętnych do bliższej znajomości. Jednak do Marka ciągnęła mnie jakaś siła, wobec której byłam zupełnie bezradna. Zabiłabym, żeby go dostać. Tak wygląda prawdziwa miłość, pomyślałam, przepalając spojrzeniem koszulę doktora. – Ale ja nie bywam opiekunem prac licencjackich – ostudził mój zapał Marek. – Specjalizuje się pan w okresie, który mnie interesuje, chciałabym z panem przedyskutować pewne zagadnienia – brnęłam dalej, łowiąc uchem ciche prychnięcie, które wydała wyblakła blondynka pod oknem. Razem z tym dźwiękiem dotarło do mnie, że robię z siebie idiotkę. – Jakież to zagadnienia? – spytał Marek. – Na przykład wpływ wierzeń przedchrześcijańskich na fenomen czarów i czarownic – wyrąbałam tryumfalnie. – O, to świetnie pani trafiła, doktor wie wszystko o czarach i sabatach. Nawet ośmielę się zdradzić, że prowadzi wnikliwe studia w tym kierunku – odezwała się zjadliwie wyblakła koleżanka spod okna. – Wyjdźmy, nie przeszkadzajmy – Marek nagle wstał i wyprowadził mnie na korytarz. Spłynęła na mnie nieziemska ulga. Udało się, mam go! Oparłam się wdzięcznie o parapet. – Interesuje mnie kobieca magia – wyznałam kokieteryjnie. Nie poznawałam sama siebie. Dobrze mi szło, ale to nie byłam ja, w każdym razie nie ta, którą znałam od urodzenia. – Nie dziwię się, to wielka siła... – powiedział powoli doktor Marek i zawiesił głos. – Tak? – zatrzepotałam rzęsami. – Zastanawiam się, co cię tu przyciągnęło, czy wiesz, z czym igrasz – przeszedł na ty. – Już dawno cię wypatrzyłem, gdybyś mnie nie odnalazła, sam bym to zrobił. Moja dusza uleciała do nieba. Jakie to było łatwe, wystarczyło się odważyć! On na mnie czekał, zrobiłam na nim wrażenie, już nigdy się nie rozstaniemy! – Co wiesz o sobie? – pytanie Marka dotarło do mnie z opóźnieniem. – Urodziłam się w Warszawie... – Nie o to pytam – uśmiechnął się tak, że poczułam mrówki w piętach. Stanowczo, coś się między nami działo. I to jak! Rozmowa robiła się gorąca jak pożar buszu. I ten ogień w jego oczach... Upadłabym, gdyby mnie nie podtrzymał. Nie było mi słabo, a jednak nie mogłam ustać na nogach. Czułam się, jakbym była płynną, rozżarzoną lawą. Płonęłam i byłam gotowa podpalać. – Dobrze, bardzo dobrze – mruczał Marek. – Nawet aż za dobrze... Będę musiał uważać. – Spotkamy się? – szepnęłam. – Szybciej, niż myślisz – odparł. Odwrócił się i odszedł, zostawiając mnie w kompletnej rozsypce. Na korytarz wyszła wyblakła blondynka, to ona musiała przepłoszyć Marka. – Nie baw się w to, dziewczyno. On jest niebezpieczny – powiedziała dobitnie i znikła w drzwiach do łazienki, zanim zebrałam się, aby jej odpowiedzieć. Co za wredna zazdrośnica! Z trudnością odkleiłam się od okiennego parapetu i powlekłam korytarzem. Byłam zupełnie bez sił, ale szczęśliwa i pełna oczekiwań. Umówiłam się z Markiem! Ciekawe, co na to powie Mirela. Ściągnęłam ją myślami, bo zobaczyłam, że zmierza w kierunku pokoju Marka. Za późno moja droga, pomyślałam triumfalnie, on jest mój! Spojrzenia, które wymieniłyśmy, były chłodne jak poranek na Antarktydzie. Co mi tam! Niech się stara! Guzik jej z tego przyjdzie. Byłam wyjątkowo pewna swego, Marka i mnie łączyło coś więcej niż zauroczenie, to była więź mająca źródło w przeszłości. Czułam, że się dopełniamy. Może znaliśmy się i kochaliśmy w innym życiu? Nie wierzyłam w takie bzdury, dopóki nie odczułam na własnej skórze, jak to jest znaleźć drugą połowę serca. Do tej pory żyłam, nie wiedząc, że mi jej brakuje, ale teraz odkryłam, że fragmenty układanki wskoczyły na właściwe miejsca. Za sprawą Marka się przebudziłam, już wiedziałam, że mogę wszystko. Byłam pewna, że to miłość mnie tak uskrzydliła. Płynęłam w powietrzu i tylko czasem wracał do mnie jak niechciane echo głos blondynki: „nie baw się w to, on jest niebezpieczny”. Nie miałam zamiaru jej posłuchać. „Przyszedł do mnie we śnie” Przyszedł do mnie we śnie. Wyciągnął ręce, a ja wpadłam w jego objęcia. Ramiona Marka oplotły mnie, otwierając przede mną wielowymiarową otchłań. Przestraszyłam się. – Co to jest? – miałam ochotę się wycofać, choć bardzo pragnęłam z nim być. – Nie zawiedź mnie, wiem, że potrafisz, pokazałaś mi, kiedy rozmawialiśmy. Zrób to jeszcze raz! No! Teraz! Ścisnął mocno moje przedramię. – Auć! – spojrzałam na niego, żeby zaprotestować i nagle coś się zmieniło. Zaskoczyłam jak zepsuty silnik, przypomniałam sobie, co potrafię. Znów poczułam, że jestem wrzącą lawą, w żyłach płynęła przedwieczna moc, szalona energia pulsowała, domagając się ujścia, mogłam z nią zrobić co chciałam. – Jestem twoim mistrzem, zdaj się na mnie – szept Marka dobiegał zewsząd. Nie wiem, jak długo to trwało. Oddałam Markowi całą moc i upadłam bez sił. – Odpoczywaj moja piękna – dobiegło mnie z oddali. Obudziłam się we własnym łóżku, ubrana we wczorajsze ciuchy i strasznie zmęczona. Spróbowałam wstać i jęknęłam. Czułam się rozbita, mięśnie bolały, jakbym przebiegła maraton i miałam gorączkę. Obejrzałam się w lustrze i odkryłam siniaki na przedramieniu. Musiały powstać, gdy Marek zacisnął na nim palce, żeby mnie zmusić do... Do czego właściwie? Wróciłam do łóżka, zwinęłam się w kłębek i zakopałam w pościeli. Czułam się podle, jakbym zrobiła coś złego. Pamiętałam otchłań, którą pokazał mi Marek i dziwną siłę, która zawładnęła moim ciałem. Czemu miała służyć? Byłam pewna, że Marek z niej korzystał, ale w jakim celu? Następnego dnia też nie pojawiłam na zajęciach, nie mogłam w tym stanie nikomu się pokazać. Byłam pewna, że oprócz śladów na ręce, mam wypisane na czole, co zrobiłam. Na wykład jednak poszłam, musiałam zobaczyć Marka. Sen się więcej nie powtórzył, lęk przed nieznanym osłabł, byłam gotowa na spotkanie z ukochanym. Marek uśmiechnął się zniewalająco, kiedy odfajkowywał moją obecność. Podniesiona na duchu usiadłam obok Mireli. Przyjaciółka nawet nie podniosła głowy, żeby się ze mną przywitać. – Chora jesteś? – spytałam szeptem. Dziewczyna wyglądała jak po grypie. – Sama nie wiem. Coś w jej głosie mnie zaniepokoiło. To sen wyczulił mnie na podobne objawy. – Pokaż – szarpnęłam do góry rękaw jej swetra. – Zostaw – wyrwała rękę. Za późno, zobaczyłam, co ukrywała. Ktoś tak mocno ścisnął jej przedramię, że zostawił odbite ślady palców, takie same jak u mnie. Ten widok mnie otrzeźwił. Marek! Zrobił jej to, co mnie! Czy to była zdrada? Wściekłość na pięknego doktora wypełniała mnie po czubek głowy. Energia, którą już znałam, powoli rosła, pulsując i dopominając się uwagi. Tym razem już wiedziałam, jak mam jej użyć. Marek musiał coś zauważyć, bo przerwał wykład i spojrzał na mnie. Nie odwróciłam wzroku, czekając, aż zrozumie. Wyczułam jego strach i sprawiło mi to wielką frajdę. Miałam go w garści. Zemsta jest słodka? Wystraszony wykładowca nie czekał na rozwój wypadków, przerwał zajęcia pod byle pretekstem i puścił wolno rozradowane studentki. Zanim przedostałam się przez wychodzący z sali tłum, zdążył zniknąć mi z oczu. Ruszyłam biegiem w kierunku jego pokoju. – Dokąd to – drogę zastąpiła mi wyblakła blondynka. – Puść mnie, bo nie ręczę za siebie – szarpnęłam się. – Widzę, ale musisz się uspokoić. Chodź, pogadamy. Nie pożałujesz. Skoro znienacka przeszłam na ty z kadrą naukową, mogłam także wysłuchać, co miała do powiedzenia. – Mówiłam, żebyś trzymała się z daleka od Marka. Ostrzegałam, ale mnie nie posłuchałaś – powiedziała blondynka. – Dziewczyny lecą na niego, a on z premedytacją to wykorzystuje. Nie ty pierwsza i nie ostatnia. Wiem, co się dzieje, bo z początku myślał, że zrobimy to razem. Pokazał mi ten wolumin. – O czym mówisz? – Marek uwierzył, że stare zaklęcia wciąż mają moc, tylko należy użyć właściwej energii. W średniowieczu miotały je silne i odważne kobiety, więc potrzebował kobiecej magii. Wykorzystując cię, chyba się nie spodziewał, że trafił na siłę, której nie potrafi okiełznać. Blondynka zachichotała z satysfakcją. – Rzucił cię jak gorący kartofel, kiedy zrozumiał, że zamiast petardy odpalił bombę. Ostrzegałam cię przed Markiem, ale to ciebie trzeba się bać. Jesteś niebezpieczna, szczególnie jak się wkurzysz. – Po co mu to wszystko? Magia, otwierające otchłań zaklęcia i nasza energia? – Dla sławy i pieniędzy. Od kiedy znalazł ten wolumin, wszystko mu się układa. Staruszek Grzegorzewski ciężko zachorował, a Marek przejął jego studentów i jest kandydatem na kierownika naszego zespołu. A to jeszcze nie koniec, marzy mu się profesura, więc cały czas eksperymentuje z kobiecą magią. Uśmiechnęłam się złośliwie. Blondynka przyjrzała mi się uważnie i odwzajemniła uśmiech. Nie musiałam jej tłumaczyć, ona wiedziała. Magia jest nasza i użyjemy jej tak, jak trzeba. Teraz Marek będzie musiał mieć się na baczności. Czytaj więcej historii z życia wziętych: Okłamałem żonę i wyjechałem, by mieć czas dla kochanki Jako dziecko widziałem, jak mój tata zamordował mamę Powinienem podziękować żonie za zdrady Zazdroszczę nawet nastoletnim matkom Mam 27 lat i dobrze mi się mieszka z mamą
„Mój mąż jest alkoholikiem i dopiero teraz jestem w stanie to powiedzieć. Przez wiele lat go usprawiedliwiałam”
Przeczytaj opowieść bliską wielu kobietom...
Za mąż wyszłam młodo i z wielkiej miłości. Dorobiliśmy się z mężem własnego mieszkania, urządziliśmy je, umeblowaliśmy. Gdy na świat przyszły dzieci, ja zajęłam się domem, a Jacek wziął na siebie obowiązek zarabiania. Mimo zwykłych życiowych kłopotów śmiało mogę powiedzieć, że nasze życie było niemalże sielankowe. Nie zauważyłam, kiedy coś zaczęło się psuć. A musiało, skoro Jacek coraz częściej wracał do domu na rauszu. – Kochanie, jaki przykład dajesz chłopcom? – upominałam go, gdy kładliśmy się spać. – Są coraz więksi. Sami niedługo zrozumieją, że człowiek nie wielbłąd, czasami musi się napić, pozbyć garba – żartował, choć mnie to wcale nie bawiło. Wcześniej nie podchodził w tak lekki sposób do picia. Nie martwiłam się nawet wtedy, gdy nietrzeźwe powroty Jacka do domu stały się normą. Kiedy nadchodził weekend i mieliśmy spędzić go razem, mój mąż robił się dziwnie podenerwowany. Pewnej soboty nakryłam go na piciu piwa w łazience. – Co ty robisz? – zdziwiłam się. – Nie możesz, jak normalny człowiek, usiąść w pokoju? – Żebyś się czepiała, że piję? – spojrzał na mnie mętnym wzrokiem. – Tylko to potrafisz – dorzucił tak wrogo, że aż się cofnęłam. Czas płynął. Alkohol niestety też Synowie dorośli, pożenili się, poszli na swoje. Nasze życie niby zwolniło, uspokoiło się, powodów do stresów nie było, a jednak mój mąż pił dalej, niemal codziennie i nie kończyło się już na kilku butelkach piwa. Gdy zostaliśmy tylko we dwoje, w pełni zaczęło do mnie docierać, że Jacek ma problem z alkoholem. – Przesadzasz! – kwitował, gdy tylko próbowałam poruszyć ten temat. – Nie krzycz, proszę. – Krzyczę, bo wiecznie masz o coś pretensje! Jak człowiek ma wytrzymać na trzeźwo z taką czepialską, upierdliwą babą?! Nie czepiałam się. Nie wypominałam mu codziennego picia, nie wyliczałam butelek zostawianych pod zlewem. Nie wytykałam tonu i sposobu, w jaki się do mnie zwracał. Kochałam go i chciałam zrozumieć, ale przychodziło mi to z coraz większym trudem. Prosiłam, by przestał, ale wtedy wpadał w złość Zaczęłam się za niego wstydzić. Jak wtedy, gdy na weselu młodszego syna upił się i spał na stole, ubrudzony sałatką jarzynową. Czerwona z zażenowania musiałam prosić o pomoc w podniesieniu go i odstawieniu do domu. Albo jak wtedy, gdy wracając późno, oczywiście po pijaku, pomylił drzwi i dobijał się do sąsiadów. Długo nie mogłam im potem spojrzeć w oczy. Albo gdy spał na klatce schodowej, bo nie miałam dość siły, żeby wtaszczyć go do domu. – Mamo, nie wydaje ci się, że ojciec stanowczo za dużo pije? – starszy syn Szymek wpadł po południu z krótką wizytą i na dzień dobry zadał mi zasadnicze pytanie. Jacka nie było jeszcze w domu, chociaż pracę kończył po piętnastej. Pewnie siedział z kolegami w barze. – Chyba tak jak wszyscy – odparłam, lojalnie stając w obronie męża. – Jak wszyscy? – zadrwił. – Chyba tylko ty w to wierzysz. Też nie wylewam za kołnierz, ale nie chlam codziennie i nie zataczam się na ulicy. Jak tu jechałem, widziałem ojca... – I nie zabrałeś go?! – przerwałam mu. – Nie przywiozłeś do domu? – Wybacz, ale – Szymek skrzywił się z niechęcią – wstyd mi się było do niego przyznać. – To twój ojciec! – Też mi ojciec. Nawalony jak autobus, śmierdzący... Samochód by mi zabrudził. – Przestań! Ojciec to ojciec. Gdzie go widziałeś? Na jakiej ulicy? Zaczęłam się ubierać. – Mamo! – Szymek złapał mnie za rękę. – Chyba nie chcesz szukać go po knajpach? – Przecież trzeba go znaleźć, sprawdzić, czy nic mu się nie stało – tłumaczyłam gorączkowo. – Pomożesz mi? – Ani mi się śni – odpowiedział oschle. – Czemu? – jęknęłam. – Przecież to twój ojciec, wychował cię, dbał o ciebie, był fajnym tatą, sam mówiłeś. – Może i był, ale teraz jest alkoholikiem i powinien się leczyć. A ty wcale mu nie pomagasz, wiecznie go tłumacząc. Tylko sobie szkodzisz. I nam wszystkim. – Jak możesz tak mówić? – Mogę, bo wstyd mi za niego. Że chleje bez opamiętania, że włóczy się pijany po mieście, że zasypia w krzakach zarzygany, zasikany. Że ludzie go wytykają palcami. – Cicho, Szymuś, cicho... – szeptałam rozpaczliwie, chcąc, żeby przestał mówić te straszne rzeczy. – Proszę, pomóż mi go znaleźć. Może zasłabł? – To zadzwoń na pogotowie i spytaj, czy nie zgarniali jakiegoś zaszczanego pijaka. – Zabraniam ci tak mówić o ojcu! Sama poszłam szukać Jacka. Obeszłam wszystkie bary w okolicy, na ulicach i w zaułkach wypatrywałam znajomej sylwetki, ale daremnie. Komórkę jak zwykle wyłączył, bo nie lubił, gdy panikowałam i wydzwaniałam, psując mu zabawę. Pozostało mi wrócić do domu i czekać. Zjawił się po północy. Pomogłam mu się rozebrać i dotrzeć do łóżka. Ja położyłam się na kanapie, bo jego chrapanie i zapach mi przeszkadzały, a musiałam wcześnie wstać. Tak funkcjonowałam długi czas. Wszystko w domu kręciło się wokół Jacka, wszystko ustawiałam pod niego, byle był zadowolony, byle oszczędzić mu trosk i nerwów. Mimo to wciąż pił. A ja go karmiłam, pomagałam w rozbieraniu się, myciu i kładzeniu spać. Sprzątałam po nim i pilnowałam, by się nie zadławił wymiocinami. Gdy czuł się zbyt źle, by pójść do pracy, dzwoniłam, usprawiedliwiałam go, załatwiałam zwolnienia lekarskie. Odwoływałam też spotkania rodzinne, nawet te w święta, tłumacząc się nagłą chorobą. Własną, bo przecież nie mogłam powiedzieć, że Jacek śpi jak kłoda, dlatego Wigilii nie będzie. A gdy zrobiło się krucho z pieniędzmi, zaczęłam dorabiać. Było ciężko, coraz ciężej Czasem prosiłam, by przystopował, ograniczył picie, choćby dla własnego zdrowia, ale zawsze kończyło się awanturą. Chociaż nawet kiedy nic nie mówiłam, prowokowałam go. Samym swoim istnieniem. – Nie gap się na mnie. Nie wzdychaj, że okna parują. Najchętniej byś mnie na odwyku zamknęła, co? I znalazła sobie jakiegoś gacha. Nie dziwota, że tak źle dzieci wychowałaś. Wyrodne gnojki. – huczał. – Moje są w ogóle? Spotkałem niedawno Marcina. Poprosiłem o drobne na piwo, a on mnie olał. Własnego ojca. Udał, że mnie nie zna. Zmartwiłam się. Wiedziałam, że Szymek ma do ojca wielki żal i zdania nie zmieni, ale Marcin był tym łagodniejszym, bardziej wyrozumiałym dzieckiem. Chociaż on nie powinien odwracać się od ojca i traktować jak obcego. Zadzwoniłam do niego, ale nie zamierzał przepraszać. – Szymek ma rację. Za długo mu pobłażaliśmy. Jak zacznie się leczyć, pomożemy. Ale póki chleje, nawet grosza nie dostanie – oznajmił twardo mój młodszy syn. – I niech nie przychodzi do nas, gdy jest pijany – dodał. – Bo tylko mi dzieci straszy. – Co ty opowiadasz? Jak to straszy? Przecież on kocha swoje wnuki! – Więc niech się zachowuje jak na dziadka przystało. Przykro mi, mamo, ale nie wpuszczę go za próg, jeśli wyczuję choć gram alkoholu. Możesz przychodzić sama. – Sama? Jak to sama? Chyba naprawdę źle wychowałam dzieci. Nie umiały okazać szacunku swoim rodzicom. Z drugiej strony, czy taki ojciec jak Jacek zasługuje na szacunek? Czy kilka dobrych wspomnień zrównoważy lata smutku, zgryzot, wstydu? Nie, nie wolno mi! Zalało mnie poczucie winy za te nielojalne myśli. Przecież to nie jego wina, że tak się zachowuje, on po prostu jest chory. Ale skoro jest chory, czy nie powinien się leczyć? Czy taka myśl to też nielojalność, skoro przysięgałam na dobre i złe? Nie poznałam mieszkania. Zamienił je w melinę Bez finansowego wsparcia ze strony synów, którzy czekali, aż zmądrzeję, było mi jeszcze ciężej udźwignąć to wszystko, ale się starałam. Dla Jacka. Ze względu na naszą wielką miłość, która zszarzała, skarlała, ale przecież nadal się kochaliśmy... Niestety, nie byłam z żelaza i nie robiłam się młodsza. Zajmowanie się domem, Jackiem, ciągły stres i dorabianie po godzinach doprowadziło mnie do anemii, wyczerpania fizycznego i omdlenia na ulicy. Leżąc na szpitalnym łóżku, czekałam na odwiedziny Jacka. Byłam pewna, że zaraz przybiegnie, pełen niepokoju i troski o moje zdrowie, zacznie sypać obietnicami poprawy i pomysłami, jak mi ulżyć. Nie przyszedł. Choć ja nigdy go nie opuściłam, a teraz zasłabłam i go potrzebowałam. – Mamo, nie czekaj – Marcin uśmiechnął się do mnie smutno. – Ojciec w ogóle się nie przejął, jak pił, tak pije. Zajrzałem tam. Jak wyjdziesz ze szpitala, zabierzemy cię do nas. – Ale ja nie mogę... Przecież ktoś musi zadbać o ojca – zaprotestowałam niemal odruchowo. – Sam sobie nie poradzi. – Będzie musiał – Szymek uścisnął moją dłoń. Krzepiąco i ostrzegawczo. – A ty musisz wreszcie zadbać o siebie, mamo. Znaleźliśmy ośrodek dla współuzależnionych. Zawiozę cię tam, pogadasz z psychologiem. Proszę, nie chcemy stracić także ciebie. Początkowo nie zamierzałam się zgodzić, ale kiedy wróciłam do domu, przeżyłam szok. Nasze zadbane mieszkanie przypominało norę. Dla Jacka przez cały ten czas liczyło się tylko picie i to, że pod moją nieobecność nie musiał się w żaden sposób hamować. Mój ukochany zmienił się w potwora. Czy mógł jeszcze wrócić dawny Jacek? Nie wiem. Ale Marcin miał rację – najpierw muszę zadbać o siebie, bo inaczej się wykończę. Potem ewentualnie zawalczę o Jacka, o nas. O ile uznam, że warto. Miłość ma wiele twarzy. Chyba pora nauczyć się jej twardej odmiany. Takiej, która stawia warunki. Więcej listów do redakcji: „Nie kocham męża. Tęsknię za mężczyzną, z którym miałam romans przed ślubem. On jest ojcem mojego syna”„Wyparłem się córki, ale zrozumiałem swój błąd. Po 15 latach chcę odzyskać z nią kontakt, ale jej matka to utrudnia”„Miałam raka, straciłam dwie piersi i męża, który mnie kochał, dopóki byłam zdrowa”
5 erotycznych książek, które kobieta powinna mieć w swojej bibliotece
Nie myśl, że to oczywistości. Nauczysz się dzięki nim więcej niż myślisz!
Książki erotyczne cieszą się popularnością, ale wzbudzają mieszane uczucia. Ze świecą szukać kobiety, która jawnie przyznaje się, że "Pięćdziesiąt twarzy Greya" to przeczytała tylko z ciekawości, a "Sztuka kochania" to moooże, ale tylko fragmenty. Prawda jest taka, że rynek książki, filmów i gadżetów związanych z erotyką ma się dobrze. Jednak nie tylko Grey, nie tylko "Dziennik Nimfomanki", nie tylko harlequiny z czerwoną okładką... Oto 5 książek erotycznych, których posiadania, czytania i po prostu znania, nie powinnaś się wstydzić. 1. Marta Motyl, Odcienie czerwieni Czerwień może symbolizować miłość, namiętność, seks, a nawet krew płynącą z ran zadawanych przez innych i przez siebie. Całe spektrum tytułowych odcieni zna główna bohaterka powieści – biseksualna studentka żądna erotycznych przygód. Autorka książki Marta Motyl nie ujawnia, ile z opisanych historii faktycznie pokrywa się z jej życiem. Równocześnie nie boi się poruszać kontrowersyjnych tematów, które stanowią tabu oraz pobudza wyobraźnię czytelników dzięki odważnym scenom seksu. Prowokacyjna powieść „Odcienie czerwieni” ukaże się 2 marca nakładem Edipresse Książki. Powieść stanowi zapis wspomnień i przemyśleń Magdy, której życie zdominowały 2 uzależnienia – od miłości i od bólu. Bezpruderyjna studentka sztuki, bardziej niż malarstwem, zachwyca się nastoletnimi dziewczynami przypominającymi Lolitę. Przyciąga też do siebie niebezpiecznych mężczyzn. Bohaterka wspomina, jak weekendy spędzała w klubach, niczym drapieżnik polując na nową ofiarę, która pozwoliłaby jej zaspokoić seksualny głód. W ten sposób Magda nie tylko realizowała seksualne fantazje, ale zagłuszała też lęk przed zaangażowaniem i samotnością. 2. Audrey Carlan, Dziewczyna na miesiąc. Styczeń - luty -marzec Mia Saunders to młoda buntowniczka, która próbuje swoich sił jako aktorka. Niespodziewana wiadomość odmienia jej życie - jej ojciec pożyczył dużo pieniędzy i naraził się byłemu chłopakowi Mii, jednemu z licznego grona niewiele wartych facetów, dla których dziewczyna straciła niegdyś głowę. Żeby pomóc ojcu i uratować swoją rodzinę, dziewczyna musi spłacić dług, zatrudnia się więc jako ekskluzywna kobieta do towarzystwa w firmie ciotki, aby co miesiąc dokonywać spłat. Wystarczy, że spędzi miesiąc z bogatym facetem, z którym nie musi uprawiać seksu, aby mieć na kolejną ratę. Czy to taka łatwizna? Pierwsze trzy miesiące – styczeń, luty, marzec – spędza kolejno w Malibu, w Seattle i w Chicago, z różnymi mężczyznami... 3. Marta Motyl, Moc granatu To kolejna pozycja od Marty Motyl, pisarki i historyczki sztuki, która pojawi się w sprzedaży już w lutym. Odważna, bezkompromisowa, autentyczna. Bohaterka testuje swoje najbardziej namiętne wcielenie. Z łatwością wślizguje się w role powściągliwej adeptki nauczania, usłużnej hostessy, magnetycznej modelki. Nie opuszcza jej kreatywność, ani nie odpuszcza jej autodestrukcja. Wszystkie przeżycia i otaczającą ją rzeczywistość komentuje plastycznie, ekspresyjnie, z pazurem. Premiera: 15 lutego 2017 roku. 4. Witold Orzechowski, "Kobiety bez wstydu" Pikantna, zaskakująca, pełna przygód książka opowiadająca perypetie Piotra-psychoanalityka i Don Juana z Krakowa. Główną postacią w tej książce jest Piotr Rola Kossak, facet który wyjechał do Wiednia do pracy jako kelner. Wśród wystawnego przyjęcia zauważa go bogata profesor Glanz, która jest znanym i lubianym psychoterapeutą. Co się okazuje, Piotr ma w sobie mega dużo uroku osobistego i kobitki ciągnie do niego jak muchy do lepu. Na dodatek jest bardzo przystojny i umiejący słuchać kobiety. Pani profesor zaczyna mieć romans z Piotrem, aż w pewnym momencie proponuje mu zdobycie dyplomu psychoanalityka w weekendowym kursie. Ten na to przystaje i otrzymuje dyplom z wyróżnieniem. Niestety romans dobiega końca i Piotrek udaje się do domu... 5. Hanna Bakuła, Kolorowanki erotyczne Kto powiedział, że książki nie można... stworzyć samemu? Taką możliwość daje modny sposób na odstresowanie i zabawę dla dwojga w jednym: kolorowanka erotyczna! Każdy może stworzyć swoje dzieło i umieścić w ramce. To relaksujący pomysł na spędzenie czasu wspólnie, ale nie jest to tylko zabawa kolorami, a wysyłanie erotycznych sygnałów do partnera. Uwierzcie, sprawdzi się w waszej sypialni! Znacie godne polecenia książki o namiętnej miłości lub burzliwym romansie? Jakie powieści polecacie? 5 dobrych powodów, żeby nienawidzić kobiet - felieton dla Polki.pl