Rowerek stacjonarny – efekty. Jak często ćwiczyć, żeby schudnąć?
Chcesz kupić rowerek stacjonarny? Efekty ćwiczeń zauważysz już po miesiącu, o ile będziesz pedałować regularnie. Jazda na rowerze stacjonarnym pozwala schudnąć, ale nie buduje masy mięśniowej.
Rowerek stacjonarny to jeden z najpopularniejszych sprzętów w domowej siłowni. Nic dziwnego - jazda na rowerze stacjonarnym pozwala schudnąć i wymodelować sylwetkę. Spis treści: Rowerek stacjonarny - zalety Jazda na rowerze stacjonarnym - efekty po miesiącu Jak schudnąć jeżdżąc na rowerku stacjonarnym? Rower stacjonarny a budowa masy mięśniowej Rodzaje rowerów stacjonarnych Ile kosztuje rower stacjonarny? Jaki rower stacjonarny warto kupić? Zalety ćwiczeń na rowerze stacjonarnym Jazda na rowerze stacjonarnym nie tylko poprawia działanie układu krążenia i oddechowego, czyli kondycję inaczej zwaną wytrzymałością organizmu. To także dobry sposób na spalanie kalorii, a więc na redukcję tkanki tłuszczowej i odchudzanie. Niewątpliwą zaletą treningu na rowerze jest to, że w mniejszym stopniu obciąża stawy niż np. bieganie. Na stopy, kolana i biodra nie działają siły, jakie powstają przy chodzeniu i bieganiu. Nie ma wstrząsów i nie ma obciążenia wynikającego z ciężaru ciała, gdyż spoczywa on na siodełku. Z tego względu rowerek stacjonarny poleca się osobom, które mają problemy z kolanami, stawami skokowymi oraz biodrami. Jazda na rowerze stacjonarnym może też wzmacniać mięśnie nóg, a dokładniej kształtować ich siłę wytrzymałościową. Służy ona do pokonywania oporu przez dłuższy czas. Tego rodzaju trening wymaga zwiększenia oporu, co sprawia, że ma się uczucie, jakby się jechało pod górę. Niemal każdy rower stacjonarny daje możliwość zwiększenia oporu. Jazda na rowerze stacjonarnym - efekty po miesiącu To, ile kalorii uda się spalić na rowerze stacjonarnym zależy od twojej masy ciała, czasu trwania treningu i jego intensywności. Im te parametry są wyższe, tym większa liczba spalonych kalorii. Przyjmuje się, że średnio jazda na rowerze stacjonarnym może spalać od 300 do 750 kcal na godzinę. Oczywiście spalanie może być niższe od podanego wyżej. Najmniej kalorii spala osoba lekka, jadąc wolno i krótko. Najwięcej – ktoś, kto jedzie szybciej, długo i sporo waży. Jak długo i jak często jeździć na rowerku stacjonarnym? Optymalny czas treningu to 35-40 minut. Staraj się pedałować 2 lub 3 razy w tygodniu, a już po miesiącu regularnych ćwiczeń zauważysz efekty. Twoje nogi staną się wyraźnie smuklejsze. Co ważne, maksymalnie szybkie tempo pedałowania wcale nie oznacza, że szybciej zobaczysz efekty jazdy na rowerze stacjonarnym. Twoje tętno powinno oscylować około 130 uderzeń na minutę. Właściwe dotlenienie umożliwia spalanie kalorii, a co za tym idzie - skuteczne odchudzanie. To, ile kalorii spalasz podczas jazdy na rowerku stacjonarnym zobaczysz na wyświetlaczu urządzenia - większość jest w nie wyposażona. Jak schudnąć ćwicząc na rowerku stacjonarnym? Jeśli jeździsz na rowerze powyżej miesiąca i przestałaś zauważać efekty jazdy na rowerku stacjonarnym, możesz zwiększyć intensywność treningów. Trenuj kilka razy w tygodniu. Postaw przede wszystkim na dość długie treningi – od 20 minut w górę. Staraj się w tym czasie jechać stałym najwyższym możliwym do utrzymania przez ten czas tempem. Dwa razy w tygodniu (ale nie dzień po dniu) możesz zrobić trening interwałowy. Niech trwa maksimum 20 minut. W tym czasie na zmianę jedź szybko lub bardzo szybko i odpoczywaj pedałując powoli lub bardzo powoli. Proponujemy na początek 1 minutę szybkiej jazdy z 2 minutami odpoczynku. Z czasem możesz skracać czas odpoczynku. Szybkie budowanie kondycji Trenuj 4-6 razy w tygodniu Tu sprawdzą się interwały (np. HIIT), czyli naprzemienna jazda w bardzo szybkim tempie i w tempie spokojnym. Taki trening nie powinien trwać dłużej niż 20 minut. Rób je dwa-trzy razy w tygodniu i nigdy dzień po dniu. Ekstremalnym przypadkiem interwałów jest tzw. tabata: tylko 4 minuty wysiłku (20 sekund sprintu na maksa + 10 sekund przerwy – całość powtórzona 8 razy), ale wysiłek jest bardzo intensywny. W pozostałe dni treningowe jedź stałym średnim tempem przez 30-45 minut. Przygotowanie do maratonów rowerowych Tu przede wszystkim liczy się wytrzymałość, więc stawiaj głównie na długie treningi i staraj się stopniowo wydłużać ich czas do takiego, jakiego spodziewasz się podczas startu w imprezie rowerowej. W ten sposób przyzwyczaisz ciało do długiego wysiłku i... zahartujesz sobie tyłek. Staraj się też, gdy robisz trening, za każdym razem jechać w najwyższym stałym tempie, na jakie cię stać. Raz po raz możesz też zrobić interwały – one także poprawiają wytrzymałość. Jeśli czeka cię start w jeździe terenowej, trenuj na zmiennym obciążeniu, tak jakbyś jechała czasami pod górkę. Staraj się w tym czasie utrzymać tempo jazdy lub zmniejszyć je jak najmniej. Rower stacjonarny a budowa masy mięśniowej Na rowerku stacjonarnym nie da się zbudować okazałej masy mięśniowej. Oczywiście pewien przyrost masy mięśni nóg i pośladków można zaobserwować zwłaszcza u osób początkujących i trenujących na rowerze z oporem. Jednak na rowerze nie uda się rozbudować mięśni do rozmiarów, na jakich zależy zawodnikom fitness czy kulturystyki. Ze względu na to, że obciążenie kości i stawów jest na rowerze niewielkie, trening na nim nie pomoże wysycać kości wapniem (przeciwdziałanie i leczenie osteoporozy). Takie działanie ma np. bieganie (jeśli chodzi o kości nóg) oraz trening siłowy. Rodzaje rowerów stacjonarnych Wyróżnia się wśród nich trzy podstawowe rodzaje: tradycyjny, tzw. recumbent bike, czyli rower, na którym siedzi się z wyprostowanym tułowiem oraz rowery spinningowe. Tradycyjny rower stacjonarny Przyjmuje się na nim pozycję jak na zwykłym rowerze trekkingowym. Część ciężaru ciała spoczywa na dłoniach opartych na kierownicy, a tułów jest pochylony do przodu. Pedały umieszczone są z grubsza pod siodełkiem, a pedałuje się w dół. Na tym rowerze można wykonać każdy trening: długi, krótki, intensywny, spokojny, interwałowy. View Burdaffi on the source website Rower do jazdy z wyprostowanym tułowiem Może być całkowicie pozbawiony kierownicy i mieć jedynie uchwyty obok siodełka. Zresztą nie trzeba na nich opierać rąk. Tułów jest wyprostowany, a pedały znajdują się przed siodłem – nogi pracują w przód. To idealne rozwiązanie dla osób, które mają problemy z nadgarstkami, łokciami czy szyjnym odcinkiem kręgosłupa. Jednak aby odciążyć dół pleców, warto oprzeć je na oparciu. Ten rower nie za bardzo nadaje się do bardzo intensywnych ćwiczeń, gdyż jazda na nim jest mniej komfortowa. View Burdaffi on the source website Rower spinningowy To wyczynowa wersja roweru stacjonarnego. Siedzi się na nim jak na zwykłym rowerze trekkingowym czy górskim. Najczęściej używany podczas zajęć spinningu – grupowe zajęcia fitness odbywające się na rowerach. Jeśli masz dostęp do takiego sprzętu i kochasz jazdę na rowerze stacjonarnym, nie wahaj się! Płynnie wyregulujesz na nim opór i zrobisz każdy rodzaj treningu. View Burdaffi on the source website Ceny rowerów stacjonarnych Rozpiętość cen jest ogromna. Najtańszy nowy rower można kupić za ok. 250 zł. Najdroższe kosztują blisko 20 tysięcy złotych. Rower mechaniczny – ceny zaczynają się od 250 zł i sięgają kilkuset złotych, rower magnetyczny – ich cena zaczyna się od 350 zł, a kończy na kilkunastu tysiącach, rower elektromagnetyczny – można go kupić od 900 zł. Najlepsze kosztują kilkanaście tysięcy, rower spinningowy – kosztuje od 400 zł do 6000 zł. Warty grzechu rower w tej kategorii kosztuje ponad 1500 zł. Jaki rower stacjonarny kupić? Na co zwracać uwagę, jeśli chcesz kupić rowerek stacjonarny do domu? Na cenę również, ale uwierz, nie powinno to być najważniejsze kryterium. Brakuje ci pieniędzy na przyzwoity rower stacjonarny? Odłóż zakup na później i zbierz więcej pieniędzy albo zrezygnuj z zakupu i zainwestuj w karnet do fitness klubu. Nadal chcesz kupić sprzęt do domu? Oto kilka porad: Rowerek stacjonarny - nowy czy używany? Jeśli stać cię na dobry nowy sprzęt, kup go. Jeśli jednak nie dysponujesz dużym budżetem, poszukaj używanego, ale dobrej jakości roweru, najlepiej renomowanej firmy. Rower z wyświetlaczem czy bez? Uwierz, ale lepiej postawić na jakość wykonania mechanizmu roweru niż na licznik kalorii czy obrotów. Zwłaszcza jeśli trenujesz dla zdrowia lub chcesz się odchudzać. Lepiej kupić oddzielnie przyzwoity pulsometr. W odchudzaniu i dbaniu o zdrowie najważniejsza jest dieta, regularny ruch ma drugorzędne znaczenie. Nie znaczy to oczywiście, że nie jest ważny. Warto nauczyć się rozpoznawać sygnały, jakie wysyła ciało podczas treningu i samodzielnie oceniać intensywność wysiłku. I zawsze dawać z siebie więcej, czyli wychodzić ze swojej strefy komfortu. Rower magnetyczny, mechaniczny czy elektromagnetyczny? Chodzi oczywiście o system, jaki odpowiada za regulowanie oporu podczas jazdy: Mechaniczny system oporu - jest najtańszym i najprostszym rozwiązaniem. Regulacja może być bezstopniowa lub z wyraźnym stopniowaniem. Opór powstaje poprzez zwiększenie siły tarcia – np. mocniej jest dociskany specjalny pas do koła. Taki system najczęściej stosowany jest w rowerkach najtańszych i... spinningowych. Łatwo w razie potrzeby da się go naprawić. Magnetyczny system oporu - polega na hamowaniu koła przy użyciu hamulca magnetycznego. Ten system stosowany jest w rowerach droższych. Jego zaletą jest to, że pracuje bardzo cicho i precyzyjnie – można dokładnie dopasować opór do swoich potrzeb. Jednak mechanik amator raczej już go nie naprawi. System elektromagnetycznego oporu - pracuje cicho, jest najbardziej precyzyjny, ale i najbardziej skomplikowany, a więc najdroższy w naprawie. W regulacji oporu bierze udział, poza hamulcem magnetycznym, specjalny mikroprocesor sterujący silnikiem elektrycznym. Ten system najczęściej znajduje się w najdroższych rowerach stacjonarnych. Liczba stopni obciążenia Im jest większa, tym lepiej, bo łatwiej będzie dobrać idealny opór. Spada ryzyko, że wybrany stopień będzie zbyt słaby, a kolejny za duży. Ryzyko to w ogóle odpada, jeśli regulacja obciążenia będzie odbywać się płynnie, a nie skokowo. Ale i tu warto postawić na rower z dużym zakresem regulacji, zwłaszcza jeśli przygoda z treningami stacjonarnymi ma potrwać dłużej. Masa koła zamachowego Dla amatora wystarczy koło o masie 7-12 kg. Osoba zaawansowana albo planująca dużo trenować, powinna postawić na zakup roweru z kołem o masie bliskiej 20 kg. Jazda jest wtedy płynniejsza, choć ciężej jest rozpocząć jazdę. Koła o masie poniżej 7 kg nie zapewniają komfortu podczas treningu. Na baterie czy na prąd z gniazdka? Najnowocześniejsze rowery stacjonarne są wyposażone w generatory prądu. Gdy ruszasz, zaczynasz też produkować prąd. Jednak koszt takiego sprzętu zaczyna się od 6 tysięcy złotych. Rower stacjonarny mały czy duży? To zależy od tego, ile masz miejsca w domu i ile chcesz zapłacić. Mechaniczne i magnetyczne rowery potrafią być bardzo niewielkie. Za to te elektromagnetyczne z wyświetlaczami mogą mieć już spore wymiary. Mniej miejsca zajmuje rower tradycyjny, więcej ten do jazdy z wyprostowanym tułowiem. Regulacja kierownicy i siodła To podstawowa sprawa, bo od tego zależy twój komfort. Bez niego nie ma mowy o długich i intensywnych treningach. Najlepiej, aby w wybranym modelu dało się regulować wysokość i ustawienie obu elementów. Waga roweru stacjonarnego Im jest cięższy, tym jest stabilniejszy i... tym trudniej go transportować i przestawiać. Mimo wszystko odradzamy zakup roweru o masie 10-15 kg – będzie niestabilny, a i z kiepskich materiałów pewnie został wykonany. Najcięższe rowery potrafią ważyć nawet 80 kg. Przyjmij, że przyzwoity rower "zaczyna się" od 25 do 30 kg. Kłopoty z motywacją? Takim osobom bardzo przyda się rower z wbudowanymi programami. Można po prostu wybrać zadanie: jeden z dostępnych interwałów, jazdę na czas albo inny cel i po prostu jechać, zamiast zastanawiać się: co tu dzisiaj zrobić? Najlepsze rowery oferują nawet automatyczny dobór obciążenia do aktualnego tętna, co ułatwia osiąganie treningowych celów. Niektóre mają podpórkę na książkę, która z pewnością przyda się podczas długich i niezbyt intensywnych jazd. Artykuł został pierwotnie opublikowany 3.07.2019. Czytaj więcej na temat ćwiczeń odchudzających: Ćwiczenia na uda Ćwiczenia na pośladki Ćwiczenia na płaski brzuch
„Marzyłam o tym, żeby schudnąć i magiczne tabletki miały mi w tym pomóc. Szkoda, że o mało mnie nie zabiły”
Prawie umarłam po zażyciu szemranych tabletek odchudzających z internetu. A to wszystko dla faceta...
Nigdy nie uważałam się za grubą, ale też nigdy nie wyglądałam jak te dziewczyny z okładek kolorowych czasopism. Czułam się dobrze ze swoją figurą, choć przyznaję, że w trakcie ostatniego semestru studiów nieregularny tryb życia i stres zrobiły swoje: przybyło mi kilka kilogramów. Nie przejmowałam się tym za bardzo, dopóki nie spotkałam Zbyszka. Musiałam wziąć się za siebie! Poznałam go przypadkiem, krótko przed obroną pracy magisterskiej. Dorabiał sobie w punkcie ksero, a na co dzień pisał doktorat z jakże bliskiej mojemu sercu dziedziny: iberystyki. Chyba z początku nie zwrócił na mnie uwagi, ale ja – cóż za szczęśliwy zbieg okoliczności – zostawiłam swoją pracę na stoliku przy drukarce. Znalazł ją, chciał zostawić wydruk przy kasie, żebym odebrała go następnego dnia, ale zauważył literówkę na stronie tytułowej. Uznał, że sprawa jest poważna, odszukał w stopce mój adres mailowy, napisał i... tak się zaczęło. Poszliśmy na jedną randkę, kolejną, a kilka tygodni później byliśmy już nierozłączni. Do czasu. Ja się obroniłam, a on w lipcu pojechał na stypendium do Hiszpanii. Oczywiście zachęcał mnie, bym go odwiedziła w Barcelonie, jak już zadomowi się w nowym miejscu, a ja nie zamierzałam przepuścić takiej okazji. Z wyprzedzeniem kupiłam bilety na koniec sierpnia. Rozłąkę ze Zbyszkiem postanowiłam wykorzystać przede wszystkim na doprowadzenie swojej sylwetki do ładu. Może to się komuś wydać śmieszne: Ania leci do ciepłych krajów, więc chce dobrze wyglądać w bikini. Ale z drugiej strony cóż w tym dziwnego, że zakochana dziewczyna pragnie zaskoczyć swojego faceta pozytywną zmianą? Szczególnie gdy jej mężczyzna jest na co dzień otoczony smagłymi ślicznotkami. Cztery tygodnie to niewiele czasu na odchudzanie, ale wtedy uznałam, że będzie to banalnie proste. Zrzucenie tych kilku zbędnych kilogramów potraktowałam priorytetowo. Plan był taki: rano ćwiczenia rozciągające, następnie bieg w parku, potem znowu rozciąganie. Trzy razy w tygodniu miałam też być na siłowni. Jak niemal każdy nowicjusz popełniłam jednak grzech niecierpliwości i nadgorliwości: trenowałam zbyt długo i intensywnie. Skutki były opłakane W sobotę obudziłam się z potwornym bólem pleców i ramion. Nie byłam w stanie wykonać serii najprostszych ćwiczeń, nie mówiąc już o biegu po parku. Poczłapałam więc do sąsiada, starego lekarza, któremu czasem pilnowałam wnuków. Pan Jacek, cudowny człowiek, oczywiście przyjął mnie bez wahania i dokładnie zbadał. – Nawet nie wiem, ile mięśni naciągnęłaś, dziewczyno. Przez tydzień daj sobie spokój z gimnastyką, a potem zacznij od nowa, ale tak, jak trzeba: powoli i konsekwentnie. Gdy wyznałam, że chcę zrzucić sześć kilo w ciągu najbliższych tygodni, westchnął tylko cicho i dodał stanowczym tonem: – Panienko, tak się nie da. Ciało to nie worek ziemniaków, z którego można ot tak wysypać nadmiar kartofli. Idź do jakiegoś dietetyka z prawdziwego zdarzenia, skonsultuj się z trenerem na siłowni. Ja naprawdę nie znam sposobu, by w tak krótkim czasie, nie narażając swojego zdrowia, zrzucić aż tyle kilogramów. Z powodu swojej obsesji na punkcie odchudzania, z tłumaczeń lekarza zrozumiałam jedynie to, że on nie wie, jak mi pomóc w osiągnięciu figury osy. Sięgnęłam więc po ostateczne rozwiązanie, przynajmniej dla takich naiwniaków jak ja, czyli internet. Czego tam w sieci nie pisali! O głodówkach i żywieniu się kroplówkami. O połykaniu jaj tasiemca, o ekstremalnych dietach. Z góry odrzuciłam te najgłupsze sposoby i zostały... te po prostu głupie. Teraz wiem, że co nagle, to po diable Ha, niby zawsze wiedziałam – ale fiksacja na punkcie smukłej sylwetki odzianej w skąpe w bikini nie odpuszczała. W końcu trafiłam na pewien portal aukcyjny, gdzie znalazłam kategorię: zdrowie/odchudzanie. Tabletki nazywały się, nomen omen, OSA i były rekomendowane przez kilkuset zadowolonych klientów, którzy pisali same pozytywne opinie. "To jest właśnie to!" – pomyślałam, czytając pobieżnie opis preparatu. Tabletki zapewniały "niezapomniane doznania, bez zwykłych trudów odchudzania" oraz były "polecane przez wielu zadowolonych amatorów dobrego samopoczucia". Przyznaję szczerze, że wtedy nic mnie w tych opisach nie zaniepokoiło. Dlaczego byłam aż tak naiwna? Zwykle jestem bardziej sceptyczna i ostrożna. Naprawdę daleko mi do niedojrzałej nastolatki wierzącej reklamom. No więc, czemu? Po pierwsze: z obsesji odchudzania wynikającej – jak podejrzewam – z zazdrości o Zbyszka. Pewnie ta zazdrość brała się z jakichś moich kompleksów, które ujawniły się dopiero teraz. Po drugie: idiotyczne rzeczy robią również całkiem bystrzy ludzie, bo... są tylko ludźmi i czasem opuszcza ich rozsądek, a zastępuje go zaćmienie umysłu. A po trzecie: byłam otępiała przez środki przeciwbólowe, które brałam, a jednocześnie pełna ogłupiającej nadziei na osiągnięcie sukcesu. Kurier przyniósł pastylki już we wtorek rano. Nie rzuciłam się na nie od razu, z czego była bardzo dumna, tylko poczekałam do późnego popołudnia. Chciałam przyjąć pierwszą dawkę w takim momencie, by pozbyć się wieczornego głodu i nie jeść kolacji. Na czerwonym opakowaniu nie znalazłam żadnych zaleceń dotyczących dawkowania, co powinno dać mi do myślenia. Napisane było tylko, żeby nie brać więcej niż trzech pastylek na dobę. Potraktowałam to jako radę, a nie zakaz. Wyjęłam więc aż cztery kapsułki z opakowania, jedną po drugiej popiłam wodą i... To był fatalny pomysł, ale miałam niewiarygodne szczęście. Akurat tego wieczoru pan Jacek postanowił do mnie zajrzeć i sprawdzić, jak się czuję po weekendzie. Dzwonił, pukał do drzwi, w końcu uznał, że mnie nie ma. Dzięki Bogu zanim odszedł przyłożył ucho do drzwi i usłyszał, jak wymiotuję. Natychmiast poszedł do pani Kwiatkowskiej z naprzeciwka, wziął od niej zapasowe klucze do mojego mieszkania, bo wiedział, że zawsze trzymam je u sąsiadów, tak na wszelki wypadek. Znalazł mnie na podłodze w kuchni, w beznadziejnym stanie Wezwał pogotowie, a sam udzielił mi pierwszej pomocy: wlał we mnie kilka litrów wody i doprowadził do tego, że znów zwymiotowałam. Nim sanitariusze weszli na piętro, zdążył już wypłukać ze mnie znaczną część toksyn. Ale i tak musiałam pojechać do szpitala na dalsze odtrucie organizmu i obserwację. Co się okazało? Moich podejrzeń nie wzbudziła szemrana reklama egzotycznego produktu, i fantazyjnie nazwane dopalacze wzięłam za cudowną substancję odchudzającą. A potem moja głupota sięgnęła zenitu: nie dość, że na pusty żołądek przyjęłam znaczną dawkę niebezpiecznego specyfiku, zrobiłam to tuż po połknięciu silnych środków przeciwbólowych. Gdyby nie mój sąsiad, mogłoby się skończyć znacznie gorzej niż na płukaniu żołądka, podłączonej kroplówce i kilku dniach, które musiałam spędzić w szpitalu na obserwacji. Tymczasem pan Jacek szybko zaniósł OSĘ na policję. Z tej mojej bezmyślności wyszło tyle dobrego, że odpowiednie służby zdemaskowały kolejny narkotyk sprzedawany pod przykrywką niegroźnej substancji. Ludzka głupota przynajmniej na coś się przydała. O tak, zrzuciłam w szpitalu te swoje zbędne kilogramy... Leżąc pod kroplówką obiecałam sobie, że już nigdy więcej nie zrobię czegoś równie idiotycznego. Po powrocie do domu podziękowałam panu Jackowi. Czasem wpada do mnie na... rozmowę kontrolną. Strzeżonego Pan Bóg strzeże, jak mówi za każdym razem. Lekarze zezwolili na mój wyjazd, ale przez te szpitalne przygody wyglądałam strasznie. Zbyszek czule się mną zaopiekował i spędziliśmy wspaniałe dwa tygodnie nad Morzem Śródziemnym. Wróciłam do Polski pełna nowych sił. Teraz jest jesień i bikini trafiło na dno szuflady, ale ja nie zawiesiłam ćwiczeń. Gimnastykuję się, biegam, do tego zdrowo odżywiam. Budowanie zgrabnej sylwetki nie jest proste, ale coraz lepiej mi idzie. Bez żadnych niebezpiecznych cudów. Więcej prawdziwych historii: „Próbowałem odebrać sobie życie. Żona mówi mi, że wszystko będzie dobrze, ale już nawet w to nie wierzę” „Wychowuję córkę siostrzenicy, która się jej wyrzekła. Teraz próbuje mi ją odebrać, a mała płacze, że się zabije” „Narzeczony zostawił moją córkę, bo zaszła w ciążę. Umawiali się, że nigdy nie będą mieć dzieci...” „Nudzi mnie życie żonki i mamusi. By poczuć, że żyję, znalazłam kochanka i kradnę dla zabawy w sklepie”
Miss Wielkiej Brytanii schudła 50 kg i przekonuje: „Nazywanie kogoś otyłym to nie fat shaming”
Zdaniem miss wytknięcie komuś nadprogramowych kilogramów to nie obelga, a... motywacja.
Jen Atkin w 2020 roku osiągnęła jedno ze swoich największych marzeń i zdobyła tytuł najpiękniejszej kobiety w UK, czyli Miss Wielkiej Brytanii. Patrząc na jej zdjęcia aż trudno uwierzyć, że jeszcze kilka lat temu kobieta ważyła 114 kg i wstydziła się pokazywać publicznie. Atkin przyznaje, że w jej ogromnej przemianie pomogli jej... hejterzy, którym chciała utrzeć nosa i schudła. Miss Wielkiej Brytanii o otyłych ludziach i fat shamingu W rozmowie z BBC Jen Atkin wyznała, że jej zdaniem osoby otyłe i zmagające się z nadwagą są zbyt przewrażliwione na swoim punkcie. Miss uważa, że przytyki do tęższej sylwetki są motywujące, a nie krzywdzące. Miss Wielkiej Brytanii sama może pochwalić się zrzuceniem aż 50 kg w ciągu zaledwie 2 lat. Atkin zdradziła, że to właśnie przytyki do jej wagi były jej największą motywacją w diecie i na siłowni. Chcąc utrzeć innym nosa postanowiła schudnąć. Dlatego uważa, że nie powinniśmy złościć się na ludzi krytykujących naszą tuszę, a wręcz im... podziękować. Słowa miss wywołały poruszenie w sieci. Część osób zgadza się z opinią Atkin, jednak część osób przyznaje, że „motywujące” zdaniem miss komentarze mogą przyczynić się do wywoływania poczucia winy z powodu jedzenia i zaburzeń odżywiania. Może cię też zainteresować: Gwiazda „Przyjaciółek” skrytykowana za to, że jest... za szczupła. Agnieszka Sienkiewicz ostro odpowiedziała Maffashion pokazała brzuch tydzień po porodzie. Fani krytykują: „Wszystko musi być na pokaz?” Netflix opowie o depresji i bulimii księżnej Diany. Rodzina królewska jest bardzo niezadowolona Aleksandra Kwaśniewska odpowiada na pytanie o dziecko. „Niektórzy nie są w stanie wyhodować mózgu”
„Mój facet tuczył mnie jak świnię, bo podniecał go tłuszcz u kobiet. Był zwykłym... popaprańcem”
Jestem gruba. Od dziecka słyszałam na ten temat głupie, szydercze docinki. Dopiero Arek potraktował mnie jak człowieka.
Kiedy innym ludziom na widok świeżych pączków cieknie ślinka, ja odwracam z niechęcią głowę. Przypominają mi miłość i koszmar. Mężczyznę, który miał być całym moim życiem, a okazał się zwykłym... popaprańcem. W moim domu rodzinnym zawsze dużo się jadło. Kiedy zamknę oczy, pierwszy obraz z dzieciństwa, jaki przychodzi mi do głowy, to kuchnia z zaparowanymi szybami, w której wiecznie coś się gotowało albo – jeszcze częściej – smażyło. Ojciec, jak tylko wracał z pracy, żądał kotletów. Mama uwijała się przy kuchence, żeby obsłużyć trzech facetów i mnie. Lubiła podsuwać nam smakołyki. Co drugi dzień piekła ciasto, a w niedzielę zawsze był tort. Bezowy, orzechowy, truskawkowy. W zależności od pory roku. Nic dziwnego, że wszyscy byliśmy grubi. Jednak o ile moi braci gubili kilogramy, grając w piłkę i biegając z kumplami po opłotkach, mnie przybywało ich coraz więcej. W szkole słyszałam tylko docinki i śmiechy, żaden z kolegów nigdy nie spojrzał na mnie jak na swoją potencjalną dziewczynę. Jak mogłam się komukolwiek podobać, skoro już w podstawówce ważyłam 79 kilogramów, miałam rozstępy i cellulit, a całe ciało trzęsło mi się jak galareta. Z każdym rokiem było gorzej. Nie mogłam jak moje koleżanki nosić krótkich spodenek. O wyjściu na basen nie było nawet mowy. W życiu nie rozebrałabym się przy obcych ludziach. Co kilka miesięcy przechodziłam na dietę. Znajdowałam różne: kopenhaska, zgodna z grupą krwi, plaż południowych. Na każdej wytrzymywałam zaledwie tydzień, góra dwa. Nadchodził moment, gdy po prostu rzucałam się na jedzenie jak wyposzczony tygrys bengalski. I pożerałam wszystko, co znalazłam w lodówce. – Wiedziałem, że znowu nie wytrzymasz. – kpił ojciec, a mnie oczy zachodziły łzami. – Matka takie dobre kopytka zrobiła, że palce lizać. Kto by się oparł? No właśnie, kto? I dlaczego mama, widząc moje wysiłki, nie pomogła mi ani trochę? Na przykład robiąc wielką miskę sałaty albo przygotowując rybę z grilla? Takiego jedzenia u nas wcale nie było... Wszystko tłuste, gęste, zawiesiste. Zupy z zasmażką, ciasta z kremem. – Konkretne. – śmiał się ojciec, klepiąc się po okrągłym brzuchu. – Takie jedzenie ma być na stole, a nie jakiś tam warzywka, chude zupki. To dobre dla tych świrów, wegetarian, czy jak im tam. Ale nawet grubasom podobają się szczupli. Gdy raz przyszła do mnie Izabela, koleżanka z klasy, ojciec nie mógł oderwać wzroku od jej długich nóg. Miała na sobie minispódniczkę i sandałki na szpilkach, co dodatkowo wysmuklało jej łydki. Widziałam, że ojcu tak się oczy zaświeciły, aż mi było wstyd. Chyba nawet rzucił tekst, że takie zgrabne nogi powinny stać na wystawie, lub coś równie głupiego. Po prostu obciach. Moi bracia, mimo że sami misiowaci, mieli tylko szczupłe dziewczyny. Jedna to nawet była modelką, dwa razy wzięli ją na sesję do gazety. Czułam się okropnie, kiedy cała rodzina siedziała nad tym pismem i cmokała z zachwytu. A ja? Gruba, niezgrabna, nosząca same namioty... Chowałam się do środka jak ślimak, rezygnowałam z życia towarzyskiego. Mówiłam: może kiedyś, jak schudnę, jak się zmienię. Ale „kiedyś” nie nadchodziło. Raz niemal mi się udało. Namówiona przez moją panią od WF-u wyjechałam na turnus rehabilitacyjny. Ciężko było, mimo to schudłam 9 kg. Powinnam była wtedy zrzucić jeszcze około 20kg. Pierwszy krok został już jednak zrobiony. Lepiej wyglądałam – i lepiej się czułam. Wróciłam potem do domu i znów wpadłam w gęstą sieć klusek i sosów. Nie miałam tyle silnej woli, żeby gotować sama dla siebie. Zresztą, czekała mnie matura, musiałam przysiąść nad książkami. I jak przysiadłam, tak utyłam o wszystko to, co straciłam, i w dodatku jeszcze trochę. Egzamin poszedł mi nieźle, dostałam się na resocjalizację. Tu także zobaczyłam, co znaczy ostracyzm towarzyski. Nie wiem do końca, czym spowodowany. Tym, że wyglądałam, jak wyglądałam, czy raczej tym, że skulona w sobie, z nikim nie próbowałam nawiązać kontaktu. Pewnego dnia, idąc na zajęcia, złapałam wzrok chłopaka, który siedział na ławce przed budynkiem i trzymał w ręku stertę notatek. Szybko omiótł mnie wzrokiem od stóp do głów i zdawało mi się, że zobaczyłam w nich coś w rodzaju zainteresowania. Sama się później zmitygowałam. To przecież niemożliwe. A jednak się nie myliłam. Dwa dni później, kiedy wychodziłam do domu, wyraźnie na kogoś czekał. Na mnie. – Cześć. – zawołał z wesołym uśmiechem – Skończyliście już zajęcia? Stanęłam jak wryta. – Tak – wyjąkałam. – A czemu pytasz? – Może dałabyś się zaprosić na kawę? To było najbardziej szokujące pytanie, jakie kiedykolwiek usłyszałam. Przez chwilę nic nie mówiłam, tylko patrzyłam na niego zdumionym wzrokiem. – Dlaczego? – spytałam w końcu całkiem bez sensu. – Na kawę? – A co w tym dziwnego?! – zaśmiał się ponownie. – To co? Idziemy? Poszłam za nim jak robot. Albo zombi, który jest tylko zabawką w rękach swoich dręczycieli. Chłopak był dwa lata starszy ode mnie, miał na imię Arek. Wysoki, o dość pospolitej, ale całkiem miłej twarzy. Mieszkał w wynajętej przez rodziców kawalerce na obrzeżach miasta. Gadaliśmy długo. Sama byłam zdziwiona, jak szybko udało mu się mnie otworzyć, oswoić. Nie widziałam w jego oczach krytyki, nie taksował mnie wzrokiem cynicznie jak inni, nie patrzył jak na zwały mięsa, tylko jak na człowieka. Pytał, co lubię robić, czym się interesuję, czego słucham. Opowiadał o reggae, swojej ulubionej muzyce. Uwielbiał stare kryminały, zwłaszcza Agathę Christie. Zapłacił za kawę i odprowadził mnie na przystanek. Stałam w tramwaju, mocno trzymałam się drążka, bo byłam pewna, że padnę. Zainteresował się mną facet. Chciało mi się skakać i śpiewać. Dzień później znów się spotkaliśmy. I znów, i znów. Zaprosił mnie na lunch i deser. Na początku głupio mi było jeść przy nim, ale się przełamałam, bo Arek był tak naturalny i akceptujący, że szybko przestałam się wstydzić. Mus truskawkowy z bitą śmietaną smakował cudownie i po jednym miałam ochotę na jeszcze. Chyba mój adorator to dostrzegł, bo bez zbędnych pytań zamówił kolejny. – Trochę ci ukradnę. – zaśmiał się i łyżeczką zgarnął z wierzchu odrobinę bitej śmietany – Ale reszta jest dla ciebie. – Nie przeszkadza ci, że... – czułam jak słowa więzną mi w gardle – jestem gruba? Pokręcił głową z uśmiechem. – Ani trochę – odparł łagodnie. – Dla mnie jesteś apetyczna. W sam raz. Apetyczna. W sam raz. Takie słowa były niczym muzyka dla moich uszu. Wierzyłam, bo w jego oczach nie zauważyłam kłamstwa. Tylko zachwyt. Tego wieczoru pierwszy raz w życiu się całowałam. Jego ręka błądziła po moim ciele. – Pojedziemy do mnie? – spytał. Tylko skinęłam głową. I zaczął się mój raj. Przynajmniej tak wtedy myślałam. Arek był czułym, nadskakującym facetem. Opiekuńczym. Przynosił kwiaty, drobne upominki. I zawsze coś słodkiego. A to belgijskie czekoladki, a to muffina. Zawsze ładnie zapakowane, z narysowanym serduszkiem. Czułam się wniebowzięta. Taki mężczyzna mi się trafił... W łóżku też układało nam się świetnie. Uwielbiał moje „wałeczki” i zawsze mówił o nich z wielką czułością. Kiedyś zażartował, że dla niego mogłabym być nawet trzy razy grubsza, i tak by mnie kochał. Takie słowa działają magicznie kogoś, kto przez całe życie słyszał szyderstwa pod adresem swojego wyglądu. „Chyba nie jest ze mną wcale tak źle, skoro gdybym nawet była grubsza, toby mu to nie przeszkadzało!” – myślałam. Arek, podobnie jak moja mama, lubił gotować. Kochał kuchnię włoską i często robił makaron na kolację. Dolewał sporo oliwy z oliwek i hojnie sypał parmezanu. Nie miałam siły ani ochoty protestować. Tym bardziej że na deser robił specjalnie dla mnie najlepsze w świecie tiramisu. Albo kupował pączki, bo tuż pod jego domem znajdowała się świetna cukiernia. Żyło się nam słodko i radośnie. Beztrosko. Tylko że pod skrzydłami Arka przytyłam kolejne 6 kilo i przestałam się mieścić w jedyne spodnie. Nie przejął się, gdy mu to tym powiedziałam. Raczej go to ucieszyło. – Nie przejmuj się. – zawołał wesoło. – Kupimy większy rozmiar. Albo będziesz nosić spódnice. W spódnicach jest ci bardzo ładnie. Wyglądasz tak... kobieco. Dalej podsuwał mi smakołyki. Okropnie kaloryczne i w bardzo dużych ilościach. Kiedyś, gdy czekałam przed salą na zajęcia, przyszedł do mnie i przyniósł dwie ogromne kanapki ze świeżej ciabatty. I croissanta. Ucałował mnie, po czym pobiegł do swojej sali. – Jaki troskliwy ten twój chłopak... – rzuciła Jolka, koleżanka z grupy. – Mój mi w życiu kanapki nie zrobił. – Ta, jasne. – zaśmiała się druga. – Troskliwy jak cholera. Tuczy cię jak świnię. – Słucham? – wydawało mi się, że się przesłyszałam – Co takiego robi? – Tuczy cię – powtórzyła pewnym siebie głosem. – Widzę to nie pierwszy raz. Ciągle przynosi ci coś do jedzenia. Ty wiesz, że są tacy faceci, których podnieca tłuszcz? Nazywają się feedersi... Zrobiło mi się słabo. Co ona opowiada? Jak to: „podnieca ich tłuszcz”?! To nie może dotyczyć mojego ukochanego... To jakieś wierutne bzdury, kłamstwa. – Przepraszam na chwilę – odepchnęłam dziewczyny. – Dajcie mi przejść - pobiegłam szybko do łazienki. Kręciło mi się w głowie i chciało wymiotować. Spojrzałam na siebie w lustrze. Zobaczyłam bladą, okrągłą twarz i zatopione w niej małe, świńskie oczka. „Tuczy cię jak świnię” – huczało mi głowie. Nie, to niemożliwe. On mnie po prostu kocha... Troszczy się o mnie. Martwi tak, jak martwi się o najbliższą osobę. Jednak to, co powiedziała ruda Jolka, nie chciało mi wyjść z głowy. Jeszcze tego samego wieczoru usiadłam przed komputerem i zaczęłam szukać informacji o tych „feedersach” w internecie. I znalazłam. Rzeczywiście, są mężczyźni, którzy obsesyjnie, chorobliwie i psychopatycznie kochają tłuszcz u kobiet. Jest dla nich swoistym fetyszem. Silnym bodźcem seksualnym. Czerpią przyjemność z karmienia i patrzenia, jak ich partnerka tyje, jak się rozrasta do monstrualnych kształtów. Jak powoli przestaje panować nad własnym ciałem i staje się od nich całkiem zależna. Nazywają ich wypasaczami lub wykarmiaczami. Jeśli to prawda, jeśli Arek jest jednym z nich i tamta ruda dziewczyna ma rację, to faktycznie jestem dla niego jak świnia... Im większa, tym lepsza. Aż się wzdrygnęłam. Nagle zaczęłam przypominać sobie różne momenty, które mogłyby świadczyć o tym, że Arek ma takie skłonności. Na przykład kiedy nurzał się w moich fałdach tłuszczu, ugniatał je i poklepywał na każdym kroku, co mnie z początku krępowało, a potem cieszyło. Kiedyś rzucił nawet – niby to żartem – że bardzo go podnieca, kiedy idę, bo wtedy całe moje ciało faluje... – Jak morze – dodał, pewnie żeby wyszło bardziej poetycko. – Jakbyś, kochana Paulinko, cała była morskimi falami... Wtedy mi się to podobało, bo pozwalało mi choć na chwilę zapomnieć o tym, że moje wielkie ciało wcale nie jest ładne. Ale teraz, gdy mogłam się domyślać prawdziwych motywów Arka, na myśl o tam- tym porównaniu zrobiło mi się słabo. Postanowiłam stać się czujna. Obserwować go trochę z boku. Przypadek sprawił, że nie musiałam długo czekać. Kilka dni później nocowałam u niego. Oczywiście, wcześniej przygotował wystawną kolację: gnocchi ze szpinakiem posypane wiórkami masła oraz tort kawowy kupiony w cukierni na dole. I nagle zaczęłam przeglądać na oczy. Ludzie. Który student robi sobie takie uczty?! Mój chłopak nie zarabiał ani nie pochodził z majętnej rodziny. Kiedyś, jak skończyła mu się karta miejska, wolał iść do domu piechotą niż wydać na bilety. Za to tłuste jedzenie – kupił. Zrozumiałam, że prawie wszystkie swoje pieniądze przeznacza na karmienie mnie... Tamtej nocy, gdy u niego spałam, wyłączyli prąd. I rano, zanim wstał, samoistnie odświeżyły się w jego laptopie wszystkie strony, które ostatnio przeglądał. Doznałam prawdziwego szoku... Na ekranie zobaczyłam monstrualnie grube kobiety. Takie, przy których ja wydawałam się niemalże szczupła. Jedna wyglądała tak, jakby miała głowę doklejoną do jakiegoś tworu poskręcanego w dziwny kształt. Do innej sprowadzono dźwig, by podnieść ją z łóżka. Przy kolejnej, której rozlane ciało zajmowało całą kanapę, siedział jakiś facet i karmił ją łyżką. Obok stał stół zastawiony żarciem. Spakowałam się w 5 minut i wyszłam. Nie zacierałam śladów na komputerze. Po co? Arek dzwonił potem wiele razy. Nie odbierałam. Nie reagowałam na rozpaczliwe esemesy. Kilka razy przyjechał do mnie do domu, ale zabroniłam go wpuszczać. Na uczelni wiłam się jak piskorz, byle go tylko nie spotkać. Ciągle gdzieś się czaił, obserwował mnie. Wciąż miał nadzieję, że do siebie wrócimy. Jednak ja podjęłam decyzję. Ta Ruda, która powiedziała o tuczeniu mnie jak świni, dała mi namiar do dietetyczki. Minął miesiąc i jestem już 3 kilo szczuplejsza. Za pół roku będę innym człowiekiem. I wtedy on nawet na mnie nie spojrzy. Poszuka sobie nowej ofiary. Więcej listów do redakcji: „Mój ojciec ma 51 lat i romans z dziewczyną, która ma 21 lat. A moja biedna mama niczego się nie domyśla”„Poślubiłam wdowca z dwiema córkami i... wredną matką zmarłej żony, która buntuje przeciwko mnie dzieci”„Moja żona jest w ciąży, ale nie ja jestem ojcem. Nie sypiam z nią od 2 lat”
Anna Mucha postanowiła się odchudzać. „Potwornie się skaszalociłam, muszę nad sobą popracować”
Anna Mucha przyznała, że na kwarantannie przybrała kilka kilogramów. Aktorka postanowiła przejść na dietę i zdradziła, że zaczęła się odchudzać.
Anna Mucha to zdecydowanie jedna z najbardziej kobiecych polskich aktorek. Gwiazda lubi podkreślać swoją figurę i eksponować swoje wdzięki w zmysłowych kreacjach. Teraz aktorka „M jak Miłość” i „Kogla Mogla” zdradziła, że w czasie narodowej kwarantanny nieco zaniedbała treningi i dietę. Z dodatkowymi kilogramami zamierza się jednak szybko rozprawić. Anna Mucha się odchudza W najnowszym wywiadzie dla magazynu „Flesz” Anna Mucha zdradziła, że zamknięcie w domu i słodkie lenistwo odbiły się na jej figurze. Gwiazda otwarcie przyznała, że w czasie kwarantanny nie żałowała sobie przysmaków i nie kwapiła się do intensywnych treningów. Aktorka postanowiła jednak zrzucić dodatkowe kilogramy i wrócić do dawnej sylwetki jeszcze w czasie pracy na planie nowego filmu „Koniec świata, czyli Kogel Mogel 4”. Aktorka opowiedziała magazynowi, jak wygląda jej walka o szczupłą sylwetkę. Mucha nie zamierza jednak stosować żadnej diety-cud ani katować się godzinami na siłowni. Jej zdaniem najważniejszy jest zdrowy rozsądek i systematyczność. Zobacz więcej wiadomości z życia gwiazd: Olga Bołądź nawołuje do noszenia maseczek ochronnych. "Zastanówmy się, czy chcemy kolejny lockdown" Małgorzata Ostrowska-Królikowska szczerze opowiedziała o śmierci męża. "Wiedziałam, że muszę iść do przodu" Agnieszka Kaczorowska urządziła przyjęcie urodzinowe dla rocznej córki. Fanka: "Robi pani wszystko na pokaz!" Anna Lewandowska pokazała trzeci wózek Laury. Fani: "Wstydu nie mają. Jeden by wystarczył"
Anna Powierza chwali się odchudzoną sylwetką i zdradza sekret swojej przemiany. „Najpierw do lekarza”
Aktorka znana z „Klanu” przeszła ogromną metamorfozę. Opowiedziała, jak wyglądała jej walka z nadwagą i co zrobiła, żeby skutecznie schudnąć.
Rozpoznawalność Annie Powierzy przyniosła przede wszystkim rola Czesi w popularnym serialu „Klan”. To właśnie ten występ sprawił, że aktorka stała się jedną najbardziej lubianych polskich gwiazd. Po kilku latach pracy na planie aktorka zaczęła zmagać się z nadwagą, którą wielokrotnie komentowano w plotkarskich mediach. Najwyraźniej Powierza miała dość krytyki i zawalczyła o zdrowie i piękną sylwetkę. Ze świetnym skutkiem. Gwiazda bardzo schudła i opowiedziała, jak wyglądała jej droga do szczupłego ciała. Anna Powierza o swoim sposobie na odchudzanie Aktorka uważa, że najważniejszą rzeczą w skutecznym odchudzaniu jest zadbanie w pierwszej kolejności o zdrowie i sprawne funkcjonowanie organizmu. Przybieranie na wadze może być bowiem efektem, chociażby, rozregulowanej gospodarki hormonalnej. Powierza zdradziła również, że zanim trafiła do specjalisty, który odpowiednio ją zdiagnozował, próbowała różnych diet i ćwiczeń, ale nie osiągnęła tymi sposobami żadnego efektu. Okazało się, że aktorka cierpi na insulinooporność. Anna Powierza wytłumaczyła także, jakich produktów stara się unikać w diecie, by choroba nie powracała i by cieszyć się piękną i szczupłą sylwetką. Gwiazda zrezygnowała z przetworzonej żywności, cukru, pieczywa, makaronów i ryżu. Stawia przede wszystkim na warzywa. To też może cię zainteresować:Czy nad serialem „Kogel-Mogel” ciąży klątwa? Aktorów spotykały tragiczne wydarzeniaJak zmieniała się Małgorzata Kożuchowska?Jakub Kucner na planie „M jak miłość”. Fanki oszalały na jego punkcie
Chudnięcie w czasie karmienia piersią – czy to prawda
Kate przez długi czas myślała, że jest jedyną kobietą na świecie, która nie schudła w trakcie karmienia piersią.
Kate Schweitzer z serwisu Popsugar opisała niedawno swoją historię, w której polemizuje z przekonaniem mówiącym o tym, że kobiety karmiące piersią mogą jeść, co chcą, nie tyjąc, a karmienie ułatwia chudnięcie. Czyżby takie zapewnienia były nieprawdziwe? Karmiłam i tyłam Kate opisała, że po porodzie dość szybko zgubiła nadprogramowe 6 kg, ale potem, w ciągu 10 miesięcy, w czasie których karmiła piersią, przytyła kolejne 4,5 kg. Było to dla niej zaskakujące, ponieważ zewsząd – od znajomych i osób z rodziny, a nawet położnych – słyszała, że kobiety karmiące piersią nie mają problemów z wagą i często w tym czasie chudną. Dowiedziała się nawet, że dziennie takie panie palą dodatkowo aż 700 kcal. Tym bardziej nie mogła uwierzyć w to, że przytyła. Martwiło ją to, że po porodzie wciąż musi nosić ciążowe ubrania – jej brzuch w tym czasie był już wprawdzie mniejszy, ale nadmiar tłuszczu zlokalizował się w okolicy bioder. Kate uznała, że jest „jakaś inna” i lamentowała, że najwyraźniej jako jedyna ma w okresie karmienia problem z nadwagą. Jej wątpliwości rozwiał brat, który jest doktorem habilitowanym i jak mało kto zna się na kwestiach związanych z metabolizmem. Usłyszała od niego, że karmienie piersią wcale nie ułatwia chudnięcia. Jak to możliwe? Brat Kate wyjaśnił, że owszem, karmienie umożliwia palenie kalorii, ale aby mieć mleko, kobiety potrzebują tychże kalorii z pożywienia. Muszą więc dużo jeść, by móc wykarmić dziecko. Dlaczego więc niektóre kobiety chudną w okresie karmienia? Brat Kate wyjaśnił, że wynika to z szeregu czynników, na przykład tego, ile przytyły w trakcie ciąży. Metabolizm przyspieszają umiarkowane ćwiczenia, wysypianie się i unikanie stresu – coś, o czym młode matki z noworodkiem przy piersi mogą tylko pomarzyć. Kate zaznaczyła, że zarówno jej brat, jak i jej lekarz powiedzieli, że jak skończy karmić, jej apetyt powróci na dawne tory (będzie jeść mniej), z czasem będzie też miała więcej czasu na ćwiczenia i sen, a to wszystko razem pomoże jej zgubić dodatkowe kilogramy. Kate, mimo że jest zwolenniczką karmienia piersią, uważa, że kobiety powinny wiedzieć, że nie jest to droga do magicznej utraty wagi. Nasze redakcyjne historie dowodzą, że chudnięcie w czasie karmienia ma niejednokrotnie związek z tym, że w tym okresie bardziej zwracamy uwagę na to, co jemy i odżywiamy się zdrowiej. Jesteśmy ciekawe, jak to było u was: schudłyście czy przytyłyście w trakcie karmienia piersią? A może wasza waga stanęła w tym czasie w miejscu? Przeczytaj także: Wszystko, co powinnaś wiedzieć o karmieniu piersią Karmienie piersią - 4 korzyści dla dziecka
Dieta modelek Victoria's Secret – na czym polega?
Dwie popularne amerykańskie vlogerki podjęły się zadania, które ostatecznie okazało się o wiele trudniejsze, niż początkowo można było zakładać. Dziewczyny postanowiły bowiem przejść na dietę stosowaną przez modelki Victoria's Secret tuż przed pokazami. Jakie były efekty tego eksperymentu? Bulwersujące teksty w śpiewnikach dla dzieci „Żaden normalny człowiek nie wytrzyma na tej diecie” Candace Lowry i Michelle Khare przeszły na dietę modelek Victoria's Secret na zaledwie cztery dni, ale to wystarczyło, by odczuły, jak trudne jest takie odżywianie. Nie dość, że dieta jest bardzo restrykcyjna, to jeszcze – przy naprawdę niewielkiej ilości dostarczanych kalorii – zakłada dość intensywne ćwiczenia dwa razy dziennie. To prawdziwa próba wytrzymałości organizmu! Dziewczyny założyły sobie, że przez pierwsze dwa dni będą stosować „normalną” dietę modelek, a przez kolejne dwa – pić wyłącznie płyny. O takim sposobie żywienia mówiła m.in. modelka Victoria's Secret Adriana Lima, która przyznała, że 9 dni przed pokazem pija wyłącznie proteinowe szejki, a dwa dni przed – tylko… wodę. Do tego oczywiście nie zapomina o aktywności fizycznej i ćwiczy dwa razy dziennie. Pierwsze dwa dni zmagań nie były dla dziewczyn przyjemnością, ale udało się – przez ten czas jadły zdrowe, niskokaloryczne posiłki (owsiankę, rybę lub kurczaka z sałatką, owoce, omlety) i stawiały na wspomniany już ruch, chociaż jedna z nich przyznała przed kamerą, że po tak okrojonym posiłku nie miała zbytnio energii do ćwiczeń. Dużo trudniejszymi okazały się dwa kolejne dni, w czasie których dziewczyny spożywały tylko pokarmy w formie płynnej. Dla Candace skończyło się to problemami z żołądkiem (nie wiadomo czym wywołanymi, ale – jak sama przyznaje – dieta płynna była jej wówczas na rękę), dla Michelle zaś – okropnym samopoczuciem, bezsennością i całkowitym brakiem sił. To właśnie ta końcówka eksperymentu sprawiła, że vlogerki zaczęły przestrzegać swoich widzów przed zbyt restrykcyjnymi dietami – podczas gdy dwa pierwsze dni ich eksperymentu można nazwać zdrowym odżywianiem, dwa kolejne już z pewnością do nich nie należą. Dziewczyny nie mogły wyjść z podziwu, że modelki Victoria's Secret katują się podobnymi dietami przez ponad tydzień przed każdym pokazem. „To nie jest zdrowa droga do tego, aby schudnąć” – mówi jedna z nich na filmie – „żaden normalny człowiek na niej nie wytrzyma, a modelki mają przecież reprezentować takich normalnych ludzi!”. 4-dniowe zmagania Candace i Michelle możecie zobaczyć na poniższym filmie. View Ediplayer on the source website
Kaloryczność wigilijnych i świątecznych potraw
Ile kalorii ma smażony karp, kutia, barszcz z uszkami czy pierogi z kapustą? Sprawdź i ułóż swój dozwolony jadłospis wigilijny. Dla zdrowia i smukłej sylwetki!
1. Barszcz z uszkami 1 porcja barszczu z uszkami (1 szklanka barszczu i 10 małych pierożków z kapustą i grzybami) waży 280 g. To około 230 kcal. 2. Pierogi z kapustą i grzybami 1 porcja pierogów (5 sztuk) waży 200 g. To około 340 kcal. 3. Kutia 250 g kutii (kutia jest dosyć ciężka) ma 550 kcal. 4. Ryba po grecku 1 porcja ryby po grecku (200 g) ma 280 kcal. 5. Karp po żydowsku 100 g karpia po żydowsku ma około 70 kcal. 6. Kluski z makiem i bakaliami 100 g to 300 kcal. 7. Paszteciki do barszczu 1 pasztecik z kapustą i grzybami - 50 kcal. 1 pasztecik z mięsem - ok. 135 kcal. 8. Krokiety z kapustą i grzybami Jeden średniej wielkości krokiet podsmażony i obtoczony w bułce tartej to 300 kcal. 9. Makowiec świąteczny (w formie rolady, z lukrem) 100 g makowca to 360 kcal. 10. Piernik 100 g piernika to około 300 kcal. 11. Kapusta z grochem 100 g kapusty z grochem to około 110 kcal. 12. Sałatka śledziowa Sałatka śledziowa w wersji nieco odchudzonej (zamiast standardowego majonezu czy śmietany - jogurt naturalny): 100 g - 130 kcal. Sałatka śledziowa z jabłkiem i ze śmietaną - 100 g to około 150 kcal. Ekspert radzi: Odmówienie sobie przyjemności jedzenia w trakcie Wigilii jest nie lada wyczynem. Warto wiedzieć, że tradycyjna świąteczna kolacja, która składa się z dwunastu dań to około 3000 kcal. Taką dawkę kalorii spalisz w czasie ok. piętnastogodzinnego spaceru. Nie trzeba być jednak aż tak radykalnym. Wystarczy godzinny trening, który nie tylko przyspieszy metabolizm, ale pozwoli także pozbyć się zbędnych kalorii. Świetną propozycją do ćwiczeń w domu jest stretching połączony ze skłonami i przysiadami, dzięki któremu pozbędziemy się nawet 700 kcal. A tylko gimnastykując się – 350 kcal. Możemy też skorzystać z akcesoriów do użytku domowego, np. piłki do pilates (240 kcal). Jeśli jednak lubimy regularne ćwiczenia i chcemy cały rok dbać o sylwetkę, najbardziej efektywny pod tym względem będzie domowy rower stacjonarny. Podczas godzinnego treningu można spalić nawet do 1000 kcal, nie obciążając przy tym tak bardzo stawów, jak w przypadku np. joggingu. Fot. Ekspert Marzena Brzezińska, dyplomowany dietetyk i ekspert żywienia firmy Star Fitness. Polecamy: Wigilia bez bólu brzucha
Dorota Szelągowska schudła 20 kg - jaką dietę stosowała?
Dekoratorka wnętrz opowiedziała, jak udało jej się spektakularnie schudnąć po ciąży.
Dorota Szelągowska nieco ponad rok temu została mamą po raz drugi. W styczniu 2018 roku przyszła na świat jej córka Wanda. Gwiazda wyznała, że w czasie ciąży przytyła 30 kilogramów. Po urodzeniu dziecka udało się sporo zrzucić. Jaką metodę zastosowała prezenterka, by skutecznie schudnąć? Dieta Doroty Szelągowskiej Dorota Szelągowska to jedna z ulubionych gwiazd Polaków. Sympatyczna dekoratorka wnętrz i autorka programów o tej tematyce nie ukrywa, że w czasie ciąży sporo przybrała na wadze. Z problemem nadprogramowych kilogramów po urodzeniu dziecka zmaga się wiele kobiet. Na szczęście są sposoby, by pozbyć się pociążowej nadwagi. Jak schudnąć po ciąży? Dorota Szelągowska zdradziła sekret szybkiego powrotu do figury po ciąży, będąc gościem programu „Dzień dobry TVN”. Okazuje się, że prezenterka zdecydowała się na skorzystanie z pomocy specjalisty. Zastosowała dietę, która dała rewelacyjny efekt. Na następnych stronach znajdziesz szczegóły! Przeczytaj: Dorota Szelągowska z ciemnymi włosami - zdjęcie Jak wygląda dom Doroty Szelągowskiej?