Wielkanoc kojarzy się nam z kolorowymi pisankami, mnóstwem pysznego jedzenia, śmigusem dyngusem i wieloma innymi przyjemnymi rzeczami.
Święta wielkanocne i Wielkanoc kojarzą się nam z kolorowymi pisankami, mnóstwem pysznego jedzenia, śmigusem dyngusem i wieloma innymi przyjemnymi rzeczami. fot. Fotolia Wielkanoc jest najstarszym i najważniejszym świętem chrześcijańskim. Święta wielkanoce upamiętniają śmierć krzyżową i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Poprzedzający Wielkanoc tydzień, stanowiący okres wspominania najważniejszych dla wiary chrześcijańskiej wydarzeń, nazywany jest Wielkim Tygodniem. Wielkanoc jest świętem ruchomym. Może wypadać pomiędzy 22 marca a 25 kwietnia. Zobacz też: Zapomniane tradycje i zwyczaje wielkanocne Niedziela Wielkanocna Niedziela Wielkanocna (nazywana też Wielką Niedzielą, Niedzielą Zmartwychwstania Pańskiego) to pierwszy dzień świąt wielkanocnych. W Polsce w godzinach porannych odprawiana jest uroczysta rezurekcja (resurrectio łac. oznacza zmartwychwstanie), która swymi tradycjami sięga średniowiecza. Po powrocie do domu w gronie rodzinnym zasiada się do uroczystego śniadania wielkanocnego. Rozpoczyna się ono składaniem życzeń i dzieleniem się święconką z koszyczka. Na stołach znajdują się pyszne potrawy wielkanocne: jajka, wędliny, wielkanocne baby i mazurki. Stoły zdobione są bukietami z bazi i pierwszych wiosennych kwiatów. fot. Fotolia Poniedziałek Wielkanocny Poniedziałek Wielkanocny (zwany też Lanym Poniedziałkiem, Śmigusem-dyngusem ) to drugi dzień świąt Wielkiej Nocy. W polskiej tradycji tego dnia polewa się dla żartów wodą inne osoby, nawet nieznajome. Polewanie wodą nawiązuje do dawnych praktyk pogańskich, łączących się z symbolicznym budzeniem się przyrody do życia i co rok odnawialnej zdolności ziemi do rodzenia. Do dziś zwyczaj kropienia wodą święconą pól w poniedziałkowy ranek przez gospodarzy jest spotykany we wsiach na południu Polski. fot. Fotolia W czasie świąt wielkanocnych nie może tego zabraknąć! Polska tradycja kulinarna jest bardzo bogata. Na potrawy wielkanocne czekamy przez cały Wielki Post, zatem nie dziwi fakt, że wszystkiego co znajduje się na stole staramy się skosztować, choćby przynajmniej po troszeczku. Na tradycyjnym stole wielkanocnym nie może zabraknąć takich potraw jak: żurek wielkanocny biała kiełbasa pieczona szynka świąteczna faszerowane jajka ćwikła babka wielkanocna mazurek sernik Zabawy z pisankami w święta wielkanocne A po obfitym świątecznym śniadaniu zapraszamy wszystkich do wielkanocnych zabaw z pisankami. Jajko o jajko - zabawa w parach; potrzebne jest po jednej pisance na osobę; zawodnicy siadają naprzeciwko siebie; należy uderzyć jajkiem o jajko partnera; wygrywa ten zawodnik, którego jajko nie będzie zbite. Kto dalej - potrzebne jest po jednej pisance na osobę; zawodnicy stają na linii startu; na podany sygnał popychają swoją pisankę tak, aby potoczyła się jak najdalej; ten kto wygra zabiera pisanki przeciwników. Rzuć pisankę - potrzebne jest po jednej pisance na osobę; pary stają w odległości 1 m od siebie i jednocześnie rzucają do siebie jajka; jeśli je złapią odsuwają się o metr i rzucają znowu; wygrywa para która odsunęła się od siebie na największą odległość i której udało się nie zbić jajek. fot. Fotolia Święta wielkanocne - życzenia Święta wielkanocne spędzane przy stole w rodzinnym gronie to radosne chwile, które wspominamy przez cały rok. W dzisiejszych czasach, gdy każdy dzień mija niezauważony, to właśnie święta sprawiają, że mamy czas by nacieszyć się sobą. To czas, gdy z przyjemnością odwiedzamy swoich bliskich i przyjaciół. Siedząc przy świątecznym stole, w wyjątkowym i podniosłym nastroju, mamy okazję do spotkań, długich rozmów. Wówczas możemy się wreszcie sobą nacieszyć. fot. Fotolia Z okazji Świąt pragniemy życzyć wszystkim Naszym Czytelnikom zdrowych i pogodnych Świąt Wielkanocnych, obfitości na świątecznym stole, smacznego jajka oraz wiosennego nastroju w rodzinnym gronie. Redakcja Polki.pl We-dwoje
Światowy Dzień Życzliwości to jeden z najmilszych dni w roku! Poznajcie genezę tego święta.
Światowy Dzień Życzliwości to jeden z najmilszych dni w roku! Poznajcie genezę tego święta. Fot. Fotolia Historia Dnia Życzliwości Początkowo Dzień Życzliwości nosił nazwę Dnia Pozdrowień. Pomysł Światowego Dnia Pozdrowień narodził się w Stanach Zjednoczonych już w 1973 roku pod nazwą World Hello Day. Był on odpowiedzią na konflikt pomiędzy Egiptem i Izraelem i miał służyć promowaniu idei pokoju na świecie. To właśnie ludzka życzliwość i porozumienie ma wprowadzić tę ideę w życie. W Polsce pomysł podchwycili Wrocławianie, którzy od 2006 r. promują Światowy Dzień Życzliwości. W tym roku w całym kraju można spotkać billboardy, które za pomocą sympatycznego obrazka przypominają nam, że 21 listopada to dzień, kiedy – być może bardziej niż zwykle – powinniśmy okazywać innym życzliwość. Co zmienić w Dniu Życzliwości? Światowy Dzień Życzliwości nie jest na razie popularnym świętem w naszym kraju. Wziąwszy pod uwagę, że jesteśmy narodem znanym ze skłonności do narzekania, fakt ten nie dziwi. Nie dziwi także dlatego, że jest to kolejne „święto” – obok Halloween czy Walentynek – które przywędrowało do nas z Zachodu, a jak to mówią „co za dużo, to niezdrowo”. Wydaje się jednak, że akurat to święto warto wpisać na stałe w naszą tradycję. Co więcej – niech dniem życzliwości nie będzie tylko 21 listopada! uśmiechajmy się częściej; częściej mówmy sobie nawzajem coś miłego; stojąc w kolejce w sklepie, zamiast się denerwować spróbujmy spojrzeć życzliwie na zapracowaną kasjerkę; pomagajmy sobie nawzajem – czasem naprawdę niewielki wysiłek z naszej strony może zmienić czyjeś życie na lepsze. Jeśli wszyscy spróbujemy być bardziej mili dla otoczenia, okaże się, że otoczenie odwzajemnia się tym samym. A kto z nas nie chciałby spotykać na swej drodze miłych, życzliwych, uśmiechniętych ludzi?
Ślub to z pewnością dzień najpiękniejszy i wyjątkowy. Jednak oprócz szczęścia i radości towarzyszą nam nerwy. Obawiamy się czy wszystko wypadnie tak, jak to sobie zaplanowaliśmy. Czy nie popełnimy żadnych błędów. Zadajemy sobie pytanie: "Czego nie wypada Młodej Parze?"
CZEGO NIE WYPADA MŁODEJ PARZE ? Błogosławieństwo Zgodnie z polską obyczajowością, zanim młoda para powie sobie sakramentalne „tak”, musi uzyskać błogosławieństwo rodziców. Tradycyjnie błogosławieństwo odbywa się tuż przed ślubem. Pan młody przyjeżdża ze swoją matką i ojcem do domu panny młodej. Następnie, młoda para klęka przed swymi rodzicami, a Ci błogosławią ich kreśląc na czołach obydwojga znak krzyża. Jednak zwyczaj udzielania przez rodziców błogosławieństwa przyszłym małżonkom jest coraz rzadziej praktykowany. W dzisiejszych czasach młodzi ludzie nie przywiązują już takiej wagi do zdania rodziców na temat ich związku. Brak akceptacji dla przyszłego małżeństwa nie stoi już na przeszkodzie w jego zawarciu, co byłoby nie do pomyślenia kilka dekad temu. Kiedy jednak zarówno rodzice pana młodego, jak i panny młodej są ich małżeństwu przychylni, stanowi to solidny fundament dla związku. Poczta tylko dla przyjaciół Zapraszając na swój ślub, narzeczeni mają absolutny obowiązek osobiście wręczyć zaproszenia najbliższej rodzinie oraz wszystkim osobom, które uznają za szczególnie bliskie. Nie wypada wysyłać zaproszeń pocztą do rodziców chrzestnych, dziadków i rodzeństwa. Powinno się to zrobić najpóźniej na miesiąc przed uroczystością. Stół weselny Pamiętajmy o zasadzie, że im ktoś jest ważniejszy w rodzinnej hierarchii, tym bliżej od młodej pary powinien siedzieć – świadkowie, dziadkowie, rodzice, bracia i siostry oraz kuzyni. Jeśli goście sadzani są przy wielu różnych stolikach, dobrym pomysłem jest wymieszanie towarzystwa, tak, aby rodziny męża i żony miały okazje się poznać i zintegrować. Czasem stosuje się też zasadę nie sadzania obok siebie par małżeńskich. Prezentacja Państwo Młodzi mają obowiązek zadbać o to, by członkowie ich rodzin poznali się jeszcze przed ślubem. Przyjaciół można przestawiać małżonkowi lub małżonce nawet w chwili, gdy składają nam obojgu życzenia. Gościom nie wypada gratulować tylko jednemu z nowożeńców, którego akurat znają. - przybyłych na przyjęcie gości, witają rodzice panny młodej i stojący za nimi rodzice pana młodego, i jeśli potrzeba - dokonują prezentacji, - pierwszy toast wznosi ojciec panny młodej, w którym powinien przywitać nowego członka rodziny, podczas drugiego ojciec pana młodego wita synową, trzeci toast wygłasza ktoś z najbliższych, życząc świeżo poślubionym szczęścia. Pewne zasady obowiązują parę młodą jeszcze przed "sprawdzianem", jakim jest dzień ślubu. On musi wiedzieć, że obrączki wybierają wspólnie, ale odbiera je i płaci on. Podobnie jak za bukiet kwiatów przyszłej żony. CZEGO NIE WYPADA ROBIĆ WESELNYM GOŚCIOM ? Drodzy goście! Po otrzymaniu zaproszenia na uroczystość ślubu, oczywiście należy podziękować, że nasza obecność została uznana za znaczącą w tak ważnym dla kogoś dniu. Będzie to poza oczywistą przyzwoitością także okazja, by potwierdzić lub odmówić przybycia na uroczystość. Organizatorzy przyjęcia weselnego docenią ten gest, bo z pewnością starają się właśnie ustalić dokładną liczbę uczestników. Trzeba przecież zamówić odpowiednią ilość miejsc i potraw, a czasem pokoi w hotelu, co wiąże się ze sporymi kosztami. Czasem na zaproszeniu podawany jest termin, przed którym trzeba dać odpowiedź, co troszkę formalizuje procedurę zapraszania, ale jest skuteczną bronią przed przeinwestowaniem w przyjęcie. Jeśli coś uniemożliwia nam obecność na ślubie, wypada przesłać Młodej Parze gratulacje i życzenia w odpowiedzi na zaproszenie. Kolejność w orszaku Tradycja nakazuje, by rodzina i goście podążali w orszaku za wstępującymi w związek małżeński. Najpierw bohaterowie dnia, potem świadkowie, rodzice, rodzice chrzestni, a dopiero za nimi reszta zaproszonych. Po wyjściu z kościoła, ustawiamy się w kolejce do wręczania kwiatów i gratulowania. Pamiętajmy, by nie uprzedzić w tym najbliższej rodziny, rodziców i dziadków. Absolutnie nie wypada wręczać prezentów podczas składania życzeń. Najlepiej dostarczyć je młodej parze na dzień przed ślubem lub podczas przyjęcia weselnego. Jeśli zamiast sprzętu domowego, zdecydujemy się podarować gotówkę, co tak naprawdę wypada zrobić tylko najbliższej rodzinie, koniecznie zapakujmy pieniądze w elegancką kopertę i dołączmy bilecik z gratulacjami. Uwaga na dobór stroju Panna Młoda nie wybaczy nam, jeśli ubierzemy się na biało lub różowo, bo to kolor, na który ma wyłączność w dniu swojego ślubu. A więc uwaga, jasne sukienki to duże ryzyko, a czarne są wbrew tradycji mody ślubnej. Z tego wniosek, że ubranie się na taką okazję, nie jest banalna kwestia, przynajmniej dla kobiety. Łatwo popełnić gafę, albo popaść w ekstrawagancje. Umiar w życzeniach Jedną z chętniej przestrzeganych tradycji weselnych są toasty. Państwo Młodzi powinni podczas wesela spędzić, choć kilka chwil na pogawędce z każdym ze swoich gości. To dobra okazja, by złożyć im jeszcze raz nasze najlepsze życzenia i wznieść toast za ich szczęście. Pamiętajmy przy tej okazji, by nie był za długi, bo z pewnością będą nam to mieć za złe. Mają przecież tylu innych gości... Pierwszy taniec Nie mamy prawa wyjść na parkiet zanim nowożeńcy nie zatańczą pierwszego tańca. To ich prawo i obowiązek! Zaraz potem powinni to zrobić rodzice oraz świadkowie. Czasem, panna młoda tańczy też ze swoim tatą, co zostało zapożyczone z tradycji anglosaskiej i jest sympatycznym zwyczajem. Joanna Haintze www.modanaslub.pl
Wielkanoc w języku kościelnym nazywana jest oficjalnie Świętem Zmartwychwstania Chrystusa i obchodzona na pamiątkę tego zdarzenia. Mówi się żartem o dyskusjach "o wyższości świąt Wielkanocy nad świętami Bożego Narodzenia" czy też odwrotnie.
Wielkanoc w języku kościelnym nazywana jest oficjalnie Świętem Zmartwychwstania Chrystusa i obchodzona na pamiątkę tego zdarzenia. Mówi się żartem o dyskusjach "o wyższości świąt Wielkanocy nad świętami Bożego Narodzenia" czy też odwrotnie. W polskiej obyczajowości Boże Narodzenie jest bardziej obchodzonym świętem. Może dlatego, że trwa dłużej, kupuje się prezenty pod choinkę - to zawsze stwarza atmosferę. Ale Wielkanoc uważana jest przez wszystkie Kościoły chrześcijańskie za najważniejsze święto. Wiadomo też, że jest to święto ruchome, co wielu dziwi. Otóż data Wielkanocy została ustalona przez Sobór Nicejski w 325 r. na pierwszą niedzielę przypadającą po pierwszej pełni księżyca po wiosennym zrównaniu dnia z nocą. Tak więc święto obchodzi się, zależnie od roku, między 22 marca a 25 kwietnia. Niektórzy uczeni wysuwają hipotezę, że chodziło tu o nałożenie święta chrześcijańskiego na pogańskie witanie wiosny, jako odrodzenia się przyrody do życia po zimowym śnie. A że - jak wspomniałem - Wielkanoc to święto Zmartwychwstania, więc analogie nasuwały się tu same. Jeszcze przed samymi świętami urządzane są w kościołach symboliczne groby Jezusa, a zwyczajowo "chodzi się na groby". Obyczaj urządzania Grobu Bożego pochodzi z X w. W wielu krajach, także w Polsce, istniał zwyczaj zanoszenia Krzyża do Grobu. Najstarszy polski opis złożenia Krzyża w Grobie pochodzi z XIV w. Jednak w początkach XVI w. przyjęło się w liturgii zanoszenie do Grobu Krzyża i Najświętszego Sakramentu, a pod koniec tego stulecia tylko Najświętszego Sakramentu - i tak pozostało do dzisiaj. W czwartek poprzedzający święta rozpoczyna się w Kościele katolickim Triduum Paschalne. Mianowicie w Wielki Czwartek w godzinach popołudniowych lub wieczornych (to zależy od konkretnego kościoła) odprawiana jest msza Wieczerzy Pańskiej na pamiątkę Ostatniej Wieczerzy. Prawdopodobnie ten liturgiczny zwyczaj wziął początek z Rzymu, gdzie od IV w. odbywało się w tym dniu zgromadzenie eucharystyczne połączone z ceremonią pojednania grzeszników z Kościołem. Następny dzień, Wielki Piątek, obchodzi się na pamiątkę śmierci Chrystusa na krzyżu. W tym dniu nie odprawia się mszy, ani nie sprawuje innych sakramentów. Obowiązuje natomiast wiernych post ścisły, który aż do VII w. rozpoczynał się po mszy w Wielki Czwartek i trwał aż do wigilii paschalnej w sobotę. Wielka Sobota to w Kościele dzień największej żałoby. W ten dzień również odbywa się w każdym kościele święcenie pokarmów. W średniowieczu liturgię Wielkiej Soboty sprawowano nocą z soboty na niedzielę. Później przyjął się zwyczaj odprawiania uroczystości w godzinach rannych. Ale w 1955 r. Stolica Apostolska wydała dekret wprowadzający zmiany w liturgii niektórych świąt i na jego mocy przeniesiono liturgię wielkosobotnią na godziny popołudniowe. Wtedy, po zachodzie słońca obchody święta rozpoczynają się wigilią paschalną. I wreszcie niedziela Zmartwychwstania Pańskiego, jak brzmi jej nazwa. Jej charakterystycznym elementem jest rezurekcja, czyli msza o świcie. Pierwsza wzmianka o takiej mszy pochodzi z X w. z Augsburga w Niemczech. Samo słowo "rezurekcja" pochodzi z łaciny i znaczy tyle co "powstanie", "zmartwychwstanie". A na koniec poniedziałek, zwany "lanym poniedziałkiem", od śmigusa-dyngusa, czyli oblewania wodą kogo popadnie. Teraz nazwę "śmigus-dyngus" wymawia się jednym tchem, a oba słowa znaczą to samo. Było kiedyś inaczej! Śmigus polegał na oblewaniu dziewcząt wodą i smaganiu ich po łydkach rózgą wyjętą z palmy wielkanocnej. Dyngus natomiast to było wręczanie datków w postaci pieniędzy, jajek czy świątecznych przysmaków, jako wielkanocnego okupu dla przebierańców wędrujących z drewnianym barankiem czy kogutem, którzy ze śpiewami wielkanocnymi nawiedzali gospodarzy. Zwyczaj ten w Polsce najdłużej, bo do lat 90. obecnego stulecia przetrwał na Podlasiu, Podkarpaciu i w Staropolsce. Zwyczaj ten jednak - śmigusa i dyngusa - nie jest nasz. Przywędrował z Niemiec, gdzie był uprawiany przez tamtejsze mieszczaństwo już w średniowieczu, a u nas najsilniej zakorzenił się na wsi. Lecz już wtedy towarzyszyła temu "swawola", jak to określił w XIV w. Synod poznański, potępiając "dyngowanie". Swawola polegała na tym, że gospodarzy, którzy odmawiali dyngusowego okupu lub których okup uznano za skąpy - oblewano wodą (śmigus). Dlatego zapewne u nas oba te pojęcia zbiły się w jedno. Obecnie zwyczaj przeniósł się do miast i zbarbaryzował do tego stopnia, że czasem musi interweniować policja. W dawnych dobrych czasach polewano przede wszystkim dziewczęta (rzadziej mężatki, a już wcale starsze kobiety), ale - uwaga! - mogły się panie rewanżować mężczyznom we wtorek, oraz w każdy piątek aż do Zielonych Świątek. Na wszelki wypadek nie odmawiajmy więc smakołyków gościom, którzy przyjdą do nas w Wielkanocny Poniedziałek, żeby w powszedni już wtorek nie iść do pracy w wilgotnym jeszcze ubraniu. mwmedia
Podstawowym składnikiem wielkanocnego śniadania jest jajko, którego kult, jako symbol życia, wywodzi się od zamierzchłych czasów. Jajko było przedmiotem szczególnej troski, a pisanki robione od dawien dawna. Ale takie, jaki zrobione zostały w carskiej Rosji, na przełomie XIX i XX wieku, przeszły wszelkie inne.
Podstawowym składnikiem wielkanocnego śniadania jest jajko, którego kult, jako symbol życia, wywodzi się od zamierzchłych czasów. Jajko było przedmiotem szczególnej troski, a pisanki robione od dawien dawna. Ale takie, jaki zrobione zostały w carskiej Rosji, na przełomie XIX i XX wieku, przeszły wszelkie inne. Otóż w kościele prawosławnym obdarowuje się najbliższych podczas Wielkanocy podarkami. I w 1884 r. car Aleksander II długo się zastanawiał, jakim stosownym podarkiem obdarzyć carycę Marię. Zdał się na gust jubilera Petera Carlo Faberge, który dostarczył mu... wielkanocne jajko. Jednakże niezwyczajne, bo ... wykonane ze złota i pokryte emalią, żeby upodobniło się do prawdziwego. Otwierało się, a w środku było ... złote żółtko, w nim zaś – słota kur z oczami z rubinów. Siedziała na miniaturowej, carskiej koronie! Cały dwór oniemiał z zachwytu, a Faberge został nadwornym jubilerem, zobowiązanym dostarczać corocznie, na Wielkanoc, jedno takie cacko. Miał ponoć tyle pomysłów, że wykonywał rocznie kilka szczerozłotych jaj, z których każde było arcydziełem. I tak jajko z 1885 r. zawierało scenę zmartwychwstania Chrystusa, zrobione było ze złota i górskich kryształów. Jajo z 1890 r. kryło bukiet kwiatów, wykonanych z najcenniejszych kamieni szlachetnych. Kolejne egzemplarze zostały skonstruowane tak przemyślnie, że za naciśnięciem guzika, wyskakiwały z jajka portreciki członków rodziny carskiej. Jajko z 1896 r. zawierało w środku model karety koronacyjnej cara Mikołaja II. Rok później w wielkanocnym jajku Faberge ukrył zegar. Niezrównany mistrz jubilerski zrobił e Rosji fantastyczną karierę. Jego mały warsztacik rozrósł się z czasem do rozmiarów całkiem sporej fabryczki. Co więcej – mistrz miał prawo znakować wyroby orłem Romanowów. Nic więc dziwnego, że jajka Faberge stały się tak sławne, że zamawiali je milionerzy, książęta, politycy. Wiadomo, że fabryczka Faberge wypuściła 57 egzemplarzy szczerozłotych jaj, z czego 11 uchodzi za zaginione. Ale co jakiś czas w największych domach aukcyjnych pojawiają się jajka pretendujące do miana „carskich”. Osiągają wysokie ceny, lecz nie zawsze można być pewnym, czy to oryginał. Nie wiadomo, w jaki sposób jajka Faberge trafiły po rewolucji na Zachód. To fakt, że rosyjscy arystokraci, uciekając przed bolszewikami zabierali co cenniejsze klejnoty, ale wyroby Faberge były nieporęczne, trudne do ukrycia. Być może znajdowały się w 9 stalowych skrzyniach, w których zarekwirowano skarby carskie. W ogólnym rozgardiaszu skrzynie zaginęły. Odnalazły się w 1922 r. w centralnym skarbcu rewolucyjnym. Może zostały wcześniej ograbione, właśnie z kunsztownych wyrobów Faberge? Tak czy inaczej pojawiają się na aukcjach i niejednokrotnie wybuchają ... skandale. Najsłynniejsza afera miała miejsce w 1977 roku. Wtedy to amerykański milioner Eskandar Aryech kupił jajko z portretem cara Mikołaja II za 250 tys. dolarów. Drugie tyle kosztowała go ekspertyza wykonana przez brytyjskiego znawcę A. Kennetha Snowmana, potwierdzająca autentyczność wyrobu. Po paru latach ceny aukcyjne wyrobów Faberge skoczyły w górę (osiągnęły nawet ponad milion dolarów) i wtedy Aryech postanowił rozstać się ze swoim klejnotem. Wystawił jajko na aukcji w Christie’s. Jednak dwa tygodnie przed datą licytacji dom aukcyjny wycofał je ze sprzedaży. Zdziwienie i zaskoczenie amerykańskiego milionera nie miało granic, kiedy dowiedział się, że „choć jajko zostało wykonane przez Faberge, nie jest prawdziwym jajkiem carskim”. I cóż się okazało, że dom aukcyjny oparł się również na ekspertyzie Kennetha Snowmana. Areych dostał białej gorączki, wystąpił do sądu o odszkodowanie. Proces przegrał, ponieważ niezależny ekspert miał prawo do zmiany opinii. Przypuszcza się, że Snowman czynił to rozmyślnie, dorabiając się na pośrednictwie w sprzedaży carskich jajek całkiem niezłego majątku. Tylko później mało kto miał odwagę powoływać się na jego ekspertyzy. A co się stało z wytwórcą kunsztownych jaj? Otóż Peter Carl Faberge zmarł na emigracji w Londynie w 1920 roku. Wielu jubilerów próbowało, po jego śmierci, naśladować mistrza. On jednak okazał się niezrównany. Dziś, jeśli chcemy obejrzeć kilka słynnych jajek Faberge, powinniśmy pojechać do Moskwy. Tam na kremlowskiej zbrojowni, w Diamentowym Skarbcu, obleganym przez tłumy turystów, eksponowane są kunsztowne jajka, które na aukcjach dzieł sztuki osiągają zawrotne ceny. mwmedia
Obrządek wielkanocny, czyli „odkurzanie” tradycji
Święta wielkanocne przywołują na myśl tradycję sięgającą zamierzchłych stuleci. Łączą się z nimi stare obyczaje i zwyczaje. Niektóre są reliktami wierzeń pogańskich.
Święta wielkanocne przywołują na myśl tradycję sięgającą zamierzchłych stuleci. Łączą się z nimi stare obyczaje i zwyczaje. Niektóre są reliktami wierzeń pogańskich. Niestrudzony badacz naszej rodzimej przeszłości, Zygmunt Gloger, uczy historycznego spojrzenia na obrządek wielkanocny. Był w domu naszym pokoik narożny, niewielki – opisuje w „Roku Pańskim”, sięgając do wspomnień z lat dziecinnych – w którym na święta wielkanocne ustawiano świece na dużych stołach, zasłanych białymi obrusami. Białe ściany tego pokoiku przybierano w świerkowe gałęzie, miłą woń lasu dające. Teraz przenoszono do tego przybytku z kuchni i spiżarni ciasta. Stół oddzielny przeznaczony był dla mięsiwa. Tu królował postawiony na środku pieczony baranek, przy którego poświęceniu kapłan oddzielnie odmawia modlitwy. Po kostki z tego baranka zwykle przychodzili po świętach wieśniacy, aby zakopać je w czterech rogach granic wioski, co miało zabezpieczyć od klęsk i gradu. Nazwy jaj wielkanocnych... Czy można sobie wyobrazić święta wielkanocne bez pisanek? Okazuje się, że zwyczaj malowania jaj znany był już w... starożytnym Rzymie! Wzmianki o tym znajdujemy w dziełach Juwenalisa, Owidiusza, Pliniusza. A co na ten temat pisze Gloger? Słowami niejakiego Szczęsnego Jastrzębowskiego zanotował on m.in.: „Nazwy jaj wielkanocnych zależą od sposobu, w jaki zostały pomalowane. Ufarbowane na jeden kolor, czy to przez gotowanie, czy przez moczenie w pewnym barwniku, noszą nazwę „malowanek”, „kraszanek” lub „byczków”. Jeżeli na tem jednostajnem tle wyskrobany jest (za pomocą ostrego narzędzia) deseń, to jajko nazywają „skrobanką” lub „rysowanką”. Wreszcie, jeżeli jajko zdobi różnokolorowy deseń przez pokrycie woskiem pewnych jego części, a następnie gotowanie w barwnikach, to zwią je „pisanką”, a sposób malowania – „pisaniem”. Jest jeszcze jeden sposób przyozdabiania jaj, rzadziej używany, przez nalepienie w deseń „duszy” z bzu lub sitowia i wyklejanie kolorowymi papierkami, żółtkiem i gałgankami...” „Pisaniem zajmują się w czasie przedświątecznym dziewczęta: czasem młode mężatki, rzadko chłopcy. Do „pisania”, tj. nakładania wosku służy szpilka, słomka, igła ze złamanym uszkiem lub narzędzie zwane „pisakiem” albo „kwaczykiem”, zrobione z małego patyczka, rozłupanego na końcu, gdzie osadzona jest cieniutka rurka blaszana, cienki pieniążek lub koniec sznurowadła. Sposób i technika malowania pisanek są bardzo rozmaite i świadczą nieraz o niepoślednim zmyśle wiejskich malarek...” „Przyszliśmy tu po śmigusie...” „Dyngus-śmigus” czyli oblewanie wodą to zwyczaj, który – jak twierdzi Zygmunt Gloger – też wywodzi się z czasów starożytnych. W Polsce zwyczaj ten starodawny przywiązano do drugiego dnia Wielkiejnocy i co szczególniejsze, narzucono mu nazwę niemiecką. Już Libelt zauważył, że nasz „dyngus” jest spolszczeniem niemieckiego wyrazu dünn gass, znaczącego „cienkusz”, polewkę wodnistą, chlust wody. Brückner i Karłowicz powiadają znowu, że słowo „dyngować” pochodzi z niemieckiego „dingen” – wykupywać się, czarować. Dano bowiem okup czyli „dyngus” żakom i chłopcom wiejskim, składając im do kobiałki jaja i małdryki za to, aby nie oblewali wodą. Śmigus zaś przerobiono ze „schmackostern”, gdy przy zlewaniu wodą w łóżku śmigano oblewanego palmą lub prętem. Na Kujawach był zwyczaj, że parobek (...) właził na dach karczmy wioskowej z miednicą w ręku i pobrzękując w dno takowej, obwoływał dziewki, które będą oblewane i zapowiadał, ile dla której potrzeba będzie do jej szorowania wozów piasku, perzu na wiechcie, grac do skrobania, ile kubłów wody i mydliska. Tak to wyglądało, jakby śmigus był kąpielą po pokucie wielkopostnej, połączonej niegdyś z zaniedbaniem cielesnym. Lud mazowiecki odróżnia „dyngus” od „śmigusa”. Chłopcy wiejscy chodzą w święta wielkanocne po „dyngusie”, czyli włóczebnem od domu do domu, śpiewają alleluja i zbierając do kobiałki jaja i co dadzą ze święconego, z czego sobie potem wyprawiają ucztę. „Śmigusem” zaś nazywają oblewanie dziewcząt wodą przez chłopców w drugi dzień Wielkiejnocy i chłopców przez dziewczęta w dzień „trzeci”, co nieraz przy studni kubłem się dokonywa. Chodzących „po śmigusie” zowią „śmigustnikami”, a rózgi wierzbowe lub leszczynowe i brzozowe, które noszą jako palmy, zowią „śmigustnicami”. W wielu okolicach dostawszy w chacie podarek zwany „dyngusem” lub „śmigusem”, proszą, aby im dano wody do picia, której trochę upiwszy, wylewają resztę na tego, co im ją podał i innych, poczem umykają wśród śmiechu. Dzieci, mali chłopcy i dziewczęta chodzą nazajutrz i śpiewają wszedłszy do świetlicy: „Przyszliśmy tu po śmigusie, ale nas też nie opuśćcie, placków, jajek nie żałujcie, bo jak nic nie dostaniemy wszystkie garnki potłuczemy”. mwmedia
O polskiej Wielkanocy napisano już chyba wszystko – pozostaje ku przestrodze przypomnieć pointę Mikołaja Reja: „…po tym łakomstwo, a po tym różnorodność wrzodów, a przypadków szkodliwych i rozlicznych.” Wierzymy, że naszym czytelnikom podobne przypadłości nie grożą – w końcu w całej Europie Wielkanoc to okazja do małego pofolgowania sobie przy stole.
O polskiej Wielkanocy napisano już chyba wszystko – pozostaje ku przestrodze przypomnieć pointę Mikołaja Reja: „…po tym łakomstwo, a po tym różnorodność wrzodów, a przypadków szkodliwych i rozlicznych.” Wierzymy, że naszym czytelnikom podobne przypadłości nie grożą – w końcu w całej Europie Wielkanoc to okazja do małego pofolgowania sobie przy stole. Wielkanoc starożytne plemiona saksońskie świętowały hucznie jeszcze przed przybyciem chrześcijańskich misjonarzy. Nasze dzisiejsze tradycje to, bowiem, nic innego niż zaadaptowane przez Kościół obrzędy pogańskie wiążące się powitaniem bogini wiosny. Przez setki lat te kolorowe święta ewoluowały i praktycznie na całym naszym kontynencie mają swój lokalny koloryt. Oczywiście wszędzie są jajka, zajączek i feeria świeżych kolorów. We Francji „les Pâques” to przede wszystkim święto czekolady. Jajeczka, kurczaki, dzwoneczki, króliczki, koszyczki – na wystawach sklepów specjalizujących się w wyrobie kakaowych słodyczy znajdziemy wszystkie możliwe cuda. Dzieci szukają swoich czekoladowych jajeczek w ogrodach i mieszkaniach, a rodzice sączą wino nad pieczenią jagnięcą – tak świętuje jeden z najbardziej laickich narodów Europy. Włosi przypisują już tradycji wielkanocnej o wiele większe religijne i, jak to Włosi, kulinarne znaczenie. Oprócz pieczonej jagnięciny, która ma przypominać o Baranku Bożym, każdy region ma swoje specjały. W Mediolanie piecze się ciasto Colomba, uformowane na kształt gołąbka, który ma przynosić dobre nowiny. Z kolei mieszkańcy Neapolu raczą się przepyszną Pastierą, po którą turyści zjeżdżają z całego świata. Może w tym roku pokusimy się sami o taki śródziemnomorski akcent na naszym wielkanocnym stole? La Pastiera (przepis na dwa placki) Ciasto: 600 g mąki 300 g cukru 300 g masła 6 żółtek 1 łyżka wermutu Masło ucieramy z cukrem na puch, dodajemy jaja, mąkę I wermut. Wyrabiamy tak szybko jak to możliwe. Dzielimy ciasto na dwie porcje i wkładamy do zamrażalnika na 30-60 min. Nadzienie 1: 450 g krótkoziarnistego ryżu (najlepiej typu arborio) 2 szkl wody 2 szkl gorącego mleka szczypta soli skórka z jednej cytryny 1 łyżka cukru ½ łyżki cynamonu Ryż gotujemy w wodzie ok. 15 min. i odcedzamy Zalewamy gorącym mlekiem, dodajemy sól, skórkę, cukier I cynamon Gotujemy na małym ogniu aż mleko się wchłonie, pozostawiamy do ostygnięcia Nadzienie 2: 500 g sera risotta / twarogu śmietankowego 2 szkl cukru (najlepiej gronowego) 6 jaj (oddzielone białka od żółtek) 1 łyżka cynamonu 1 łyżka koniaku 150 g kandyzowanych owoców Zmieszać serek ricotta z cukrem, dodać żółtka (po jednym - mieszając), dodać cynamon, koniak I kandyzowane owoce. Wszystko dobrze wymieszać. Ubić białka i delikatnie wmieszać je do masy serowej. Natłuścić dwie foremki. Pół każdej kulki ciasta wyłożyć na spodzie. Nałożyć pierwsze, potem drugie nadzienie. Wszystko przykryć plecionką zrobioną z drugiej części kulki ciasta (okładać krzyżujące się paski ciasta). Piec w temp. 190 stopni ok. 1 godziny. Pozostawić do wystudzenie przed wyjęciem z formy. Można posypać po wierzchu cukrem pudrem. W Grecji, podobnie jak u nas, Wielkanoc to najważniejsze religijne święto w ciągu roku. Przygotowania do kolorowej fiesty trwają cały Wielki Tydzień. We wtorek kobiety pieką słodkie sezamowe bułeczki formowane na kształt bransolet. We czwartek gotuje się na twardo jajka i barwi je na czerwono, aby upamiętnić przelaną krew Chrystusa. Piątek jest dniem całkowicie bez słodyczy – Grecy jedzą postną zupę z soczewicy, sałaty, octu i pasty sezamowej. W sobotnią noc ludzie udają się na mszę o północy, zaś po powrocie rozpoczynają ucztowanie. Na początek serwuje się zupę z wnętrzności barana, ryżu, dzikiego kopru, szczypiorku i sosu jajeczno-cytrynowego. Krzywiących się w tej chwili zapewniam, że nasz żur z biała kiełbasą może wcale nie brzmieć bardziej apetycznie dla niewtajemniczonych. Niedziela to czas na mięsiwo – w zależności od regionu serwuje się pieczoną baraninę albo mięso kozy. Na stole króluje ciasto drożdżowe wypełnione serami sezonowymi, jagnięciną lub cynamonem. W Skandynawii zaskakująco święta skupiają się nie na aspekcie męki, ale raczej zabawie i humorze. Barwione skórkami cebuli i mieloną kawą jajka służą do gry polegającej na toczeniu ich między… dachówkami. Źródła pisane nie podają jak wiele interwencji pogotowia ten zwyczaj przynosi. W sobotę dzieci przebierają się za przyjazne wiedźmy i roznoszą listy oraz kartki pocztowe, w zamian pobierając łup w postaci monet, słodyczy i jajek. Wielką Niedzielę świętuje się dokoła tzw. Smorgasbord, czyli stołu pełnego zimnych zakąsek. Śledzie na wiele sposobów, jajka, ryby surowe i wędzone, pieczona szynka oraz wybór serów i wspaniałych pełnoziarnistych chlebów - wszystkie te rarytasy znikają w towarzystwie piwa (Norwedzy produkują nawet specjalna wielkanocną odmianę), sznapsu lub akwavity. Tradycyjny wypiekiem jest sernik migdałowy przyrządzony ze świeżego surowego mleka. Jako ciepłe danie z dalekiej północy możmy spróbować podać naszym gościom potrawkę z wędzonej kiełbasy: 4 wędzone, ugotowane i pokrojone w plastry kiełbasy 100g zielonej soczewicy 100g żółtej soczewicy 100g posiekanej w kostkę marchwi 100g posiekanych w kostkę ziemniaków 30g poszatkowanej cebuli 1½ litra wywaru warzywnego Cebulę szklimy na patelni. Dodajemy soczewicę i warzywa, chwilę dusimy i zalewamy bulionem. Gotujemy aż do odparowania płynu. Dodajemy kiełbasę i podajemy natychmiast W Hiszpanii i Portugalii z kolei bardziej niż zmartwychwstanie, świętuje się mękę Chrystusa – stąd kulminacja obrzędów przypada na Wielki Czwartek, Piątek i Sobotę. W niedziela najczęściej ludzie wymieniają się czekoladkami i kwiatami, a potem… idą na corridę! Z wielkanocnych iberyjskich przysmaków warta uwagi jest rolada ze szpinakiem i jajkiem: Ciasto: 500 g mąki 2 łyżki oleju Szczypta soli 150 ml wody Nadzienie 500 g szpinaku 60 g parmezanu 6 jaj 30 g masła 1 posiekana cebula odrobina mleka sól Składniki na ciasto szybko i energetycznie zagniatamy – musi być gładkie i elastyczne. Całość dzielimy na 18 części i każdą rozwałkowujemy na cienki placek ok. 20 cm w średnicy. Zwilżamy pędzelkiem moczonym w oleju. Szpinak gotujemy, odcedzamy i odciskamy z wody. Cebulę szklimy na maśle i studzimy. Dwa jaja ubijamy z odrobina mleka, dodajemy parmezan, szpinak, cebule i sól. 9 rozwałkowanych placków układamy jeden na drugim w wytłuszczonej tortownicy (dobrze, jeśli brzegi zaginaj się nieco do góry). Wykładamy pół szpinakowej masy, cztery ugotowane na twardo jaja w plastrach, druga połowę masy i pozostałe 9 placków na wierzch. Górę pędzlujemy lekko olejem i kilkom kroplami wody. Pieczemy w temp. 200 stopni ok. godziny. Jeśli ciasto będzie się mocno brązowić przykrywamy folia aluminiową. Na Wyspach Brytyjskich zwyczaj zdobienia jaj datuje się już na XIII w. Dziś oprócz darowania sobie w prezencie tradycyjnych czekoladowych jajek Irlandczycy wystawiają swoje pisanki do konkursu – zwycięzcą jest ten, którego malowane jajo wyrzucone potoczy się najdalej bez rozbicia.W niedzielę na niektórych angielskich ulicach spotkamy tańczących przebierańców w białych koszulach i słomianych kapeluszach oraz wspaniałych czerwonych pasach. Trudno spodziewać się po Anglikach fantazji kulinarnej – na stołach króluje przede wszystkim pieczona szynka marynowana w occie, musztardzie, syropie klonowym oraz goździkach. Poza tym piecze się tzw. "Hot cross buns” , czyli pełne owoców I przypraw korzennych bułeczki, których początki sięgają ery przed-chrześcijańskiej. Ich charakterystycznym znakiem jest znak krzyża nacinany nożem na każdym ciastku. Niemcy z kolei słynną ze swojego uwielbienia dla wielkanocnego zajączka. W rzeczywistości to oni właśnie sprowadzili ten zwyczaj do Stanów Zjednoczonych. W Wielką Sobotę dzieci pomagają rodzicom zbierać drzewo, z którego w nocy robi się wielkie ogniska. Dokoła spotykają się całe rodziny i przyjaciele świętując stopniowe zwycięstwo słońca nad zimą. O dziwo, Niemcy w swoim zamiłowaniu do dekoracji stawiają także wielkanocne drzewko świąteczne. Ozdabia się je przygotowanym ręcznie pisankami. Na stole poczytne miejsce zajmuje baranek paschalny – ciasto w kształcie baranka z kolorową wstęga na szyi. Baranina gości również na talerzach podczas obiadu. Niezależnie gdzie przywitają nas tegoroczne święta i co zagości na wielkanocnym stole pamiętajmy, że to wspaniała okazja spędzenia radosnego wiosennego czasu z rodziną i przyjaciółmi. I takie chyba powinno być przesłanie Wielkiej Nocy – ucztujmy, bawmy się, polewajmy wodą, idźmy na rowery czy na długi spacer i zapomnijmy na te kilka dni o laptopie, komórce służbowej i niedokończonych projektach! Wszystkim Czytelniczkom i Czytelnikom życzymy rodzinnych, zielonych, pysznych i słonecznych Świąt! Agata Chabierska
Dzień Kobiet wyrazem szacunku dla ofiar walki o równouprawnienie kobiet. Co roku, 8 marca kobiety obchodzą swoje święto – Dzień Kobiet. Jednak mało kto wie, że to święto jest wyrazem szacunku dla ofiar walki o równouprawnienie kobiet.
Co roku, 8 marca kobiety obchodzą swoje święto – Dzień Kobiet. Jednak mało kto wie, że to święto jest wyrazem szacunku dla ofiar walki o równouprawnienie kobiet. Zostało ustanowione dla upamiętnienie strajku 15 tysięcy kobiet, pracownic fabryki tekstylnej, które właśnie 8 marca 1908 roku w Nowym Jorku domagały się praw wyborczych i polepszenia warunków pracy. Właściciel fabryki zamknął strajkujące kobiety w pomieszczeniach fabrycznych, w celu uniknięcia rozgłosu. W wyniku nagłego pożaru zginęło 129 kobiet. Z inicjatywy Klary Zetkin, na zjeździe w Kopenhadze w dniu 8 marca 1910 roku, ustanowiono święto wszystkich kobiet, które po raz pierwszy obchodzono w 1911 roku. W okresie PRLu, kiedy święto było szczególnie popularne, mężczyźni wręczali kobietom standardowy zestaw składający się z goździków i rajstop. Nasze babcie i mamy do dziś z rozbawieniem wspominają tamte czasy. Obchody święta kobiet w starożytnym Rzymie nazywane były Matronaliami. Obchodzone były na cześć staroitalskiej bogini płodności, patronki dziewic i kobiet zamężnych – Junony. Przez miasto szła procesja z dwunastoma świętymi tarczami na część Marsa. Saliowie tańczyli i śpiewali na Jego cześć. Kobiety opuszczały swoje domy i udawały się do świątyni Junony, żeby tam złożyć jej w ofierze kwiaty. Kobiety dziękowały Junonie za kobiecość, a także prosiły o potomka, szczęście dla domowego ogniska oraz o opiekę. W obrzędach brały udział również niewolnice, którym tego dnia przy stole usługiwały ich panie. Z czasem do świętowania dopuszczono również prostytutki. W niektórych krajach, właśnie w tym dniu organizowane są demonstracje feministyczne. W Polsce co roku odbywa się tzw. "Manifa" organizowana w Warszawie przez nieformalną grupę Porozumienie Kobiet 8 Marca. W tym roku głównym tematem Manify będzie zdrowie kobiet. Jak widać, Dzień Kobiet ma całkiem ciekawą historię i obchodzony był już w starożytności. W Polsce uroczyste obchody Dnia Kobiet zniesiono w 1993 roku - od tego też czasu święto obchodzone jest dużo skromniej, co nie znaczy, że jest z tego powodu gorsze lub mniej ważne. Każdej Kobiecie z pewnością będzie miło, gdy otrzyma piękny bukiet kwiatów, pudełko czekoladek czy okolicznościową kartkę. Warto jednak pamiętać, żeby szanować Kobiety każdego dnia, a nie tylko z okazji 8 marca... Karolina Małgorzata Górska
Dzień Świętego Walentego - dniem Zakochanych. Czy dla singli musi być on prawdziwym koszmarem? Ledwo ze sklepowych półek zniknęły świąteczne dekoracje i choinki, a już ich miejsce zajęły przytulające się pluszowe misie, czerwone puszyste serduszka i drobne przedmioty codziennego użytku, w kompletach po dwie sztuki każdy – co by wszyscy zakochani mieli np. filiżanki do pary. Coraz częściej mówi się, że Walentynki to święto komercyjne. Zakochani latają po sklepach jak w amoku, szukają...
Ledwo ze sklepowych półek zniknęły świąteczne dekoracje i choinki, a już ich miejsce zajęły przytulające się pluszowe misie, czerwone puszyste serduszka i drobne przedmioty codziennego użytku, w kompletach po dwie sztuki każdy – co by wszyscy zakochani mieli np. filiżanki do pary. Coraz częściej mówi się, że Walentynki to święto komercyjne. Zakochani latają po sklepach jak w amoku, szukają oryginalnych prezentów, które mają być dowodem ich miłości, a single patrzą na nich i tylko z politowaniem kręcą głowami. Ktoś mógłby zapytać, dlaczego właśnie 14 lutego, ludzie kochają się najmocniej. Przecież miłość wymaga pielęgnacji każdego dnia, a nie wyłącznie w dzień Świętego Walentego, a prezenty wręczane bez okazji, w ciągu całego roku, mogą być równie wyjątkowe jak te z okazji Dnia Zakochanych. Jak spędzić ten dzień i nie zwariować? Nie będzie łatwo. Zwłaszcza, że to właśnie wtedy sale kinowe pękają w szwach, a miejsca w przytulnych kawiarenkach są już od dawna zarezerwowane. Jest to wyjątkowo trudny dzień dla wszystkich tych, którzy przeżywają miłosne dramaty. Ukochana odeszła z innym, narzeczony zerwał zaręczyny, a Ty przyłapałaś chłopaka na zdradzie. I to akurat przed Walentynkami! Przecież nie można się zaszywać w domu, tylko dlatego, że tym razem nam nie wyszło. Proponuję wręcz zorganizowanie anty walentynkowej imprezy – być może w wyłącznie babskim lub męskim gronie. Zbierzcie inne, cierpiące osoby i przyrzeknijcie sobie, że dzisiaj nie będziecie rozmawiały o osobnikach płci przeciwnej. Chyba, że będzie to niebiańsko przystojny aktor bądź nieosiągalna gwiazda, znana z wybiegów mody. Przygotujcie dobre jedzenie, może jakieś filmy? Najlepiej takie, które podniosą Was na duchu i nie pozwolą się smucić, albo wręcz odwrotnie – wyciskacze łez, żeby wyryczeć się do bólu. Zawsze to kilka łez mniej, wylanych na osobę, która złamała nam serce. Dla zakochanych Dla tych, którzy Walentynki pragną jednak świętować we dwoje, mam dobrą radę: pomyślcie o Walentynkach wcześniej niż dzień przed. Z doświadczenia wiem, jak cudownie można zepsuć ten dzień, zapominając np. o wcześniejszej rezerwacji biletów do kina. Szczególnie, jeśli grają świeżą komedię romantyczną, wypuszczoną specjalnie na Walentynki. Popełniłam ten błąd dwa lata temu, a że do najbliższego kina mamy jakieś 100 km, była to niezwykła wyprawa. Możecie się domyślać, jaką miałam minę, gdy się okazało, iż zostały tylko dwa wolne miejsca i to w dodatku po przeciwnych kątach sali! Podobnie rzecz ma się z restauracjami i kawiarniami – tego dnia, są one po brzegi wypełnione zakochanymi parami, które gapią się na siebie maślanymi oczętami i wzdychają do siebie, jak gdyby były na pierwszej randce. Pomijam oczywiście pary, dla których jest to pierwsza randka. Nie byłabym sobą, gdyby moja rada nie była poparta własnym doświadczeniem. Jedne Walentynki udało mi się zepsuć brakiem rezerwacji, więc w drugie koniecznie chciałam zabłysnąć. Zaprosiłam Męża na kolację do nowej restauracji, zapominając o uprzedniej rezerwacji… chyba nie muszę mówić, jaką minę miał mój Mężczyzna, gdy okazało się, że popełniłam dokładnie ten sam błąd, drugi raz z rzędu? W efekcie zjedliśmy kolację w naszej ulubionej restauracji, w której nie trzeba było dokonywać rezerwacji, a następnie mój Mąż w ciągu zaledwie 10 minut zorganizował coś, co po prostu odjęło mi mowę. Do dziś tajemnicą pozostaje dla mnie sposób, w jaki siedząc ze mną przy kolacji, wykonując jeden telefon zorganizował w uroczej kawiarence bardzo przyjemny wieczór. Dla mnie jest On mistrzem w organizowaniu czegoś na ostatnią chwilę. Jeśli wybieracie się więc do restauracji na kolację lub obiad – dokonajcie rezerwacji przynajmniej tydzień wcześniej, wtedy bowiem jest szansa, że Wasz wspólny wieczór zakochanych nie okaże się klapą. Poczta kwiatowa Jeśli nie możecie spędzić tego dnia razem, z różnych powodów, możecie podarować Ukochanej kwiaty. Coraz więcej kwiaciarni oferuje usługi poczty kwiatowej, za pomocą której, możecie wysłać kwiaty w zasadzie do każdego miasta w Polsce. Miłym akcentem może być dołączony bilecik z miłosnym wyznaniem, piękna kartka Walentynkowa z okazjonalnym wierszem bądź pudełko czekoladek. Sama doskonale pamiętam, jak dumnie szłam przez miasto z olbrzymim bukietem niebiesko różowych kwiatów, które poczta dostarczyła mi w imieniu Męża. Przedłużone święto Jeśli macie możliwość, możecie pokusić się o przedłużenie święta zakochanych. Dwa dni urlopu przed weekendem, pozwolą Wam na zorganizowanie 4 dniowego wyjazdu we dwoje. Odpoczniecie od codziennych spraw, oderwiecie się na chwilę od problemów i spędzicie razem więcej czasu. Miłośnikom gór proponuję walentynkowy wypad na narty, a dla leniuszków – luksusowy pobyt w spa. Wśród ofert hoteli spa & wellness znaleźć można wiele interesujących ofert dla zakochanych. Czyż kąpiel w jacuzzi z szampanem i truskawkami, nie wydaje się kusząca? Dla bardziej rozrywkowych zakochanych par, organizowane są bale walentynkowe. To nie tylko świetna okazja do świętowania we dwoje, ale chwilowe przedłużenie okresu karnawałowego. Być może to już ostatni dzwonek, więc może warto zaryzykować i tym razem spędzić 14 luty w większym gronie? Bez względu jednak na to, w jaki sposób będziemy spędzali ten dzień, pamiętajmy, że miłość nie kończy się na Dniu Świętego Walentego. To również wsparcie i pomoc w zmaganiach z dniem codziennym, wszelkimi problemami i przeszkodami. To radość, ale i dzielenie się smutkami. Miłość – uczucie, które warto w sobie pielęgnować i o które należy się troszczyć równie mocno jak o własne zdrowie. Karolina Małgorzata Górska
Styczeń do miesiąc szaleństwa, zabaw, hucznych imprez i bali. Baw się, taka okazja powtórzy się dopiero za rok! Karnawał to naprawdę świetna sprawa! Podoba mi się to, że Ci, którzy w Sylwestrową Noc musieli pracować, mają cały miesiąc, żeby to nadrobić. Teraz wszyscy policjanci, strażacy, lekarze i inni, dyżurujący w trakcie Sylwestra, mogą bawić się do woli. W końcu każdemu należy się odrobina szaleństwa, odprężenia i oderwania od szarej rzeczywistości.
Karnawał to naprawdę świetna sprawa! Podoba mi się to, że Ci, którzy w Sylwestrową Noc musieli pracować, mają cały miesiąc, żeby to nadrobić. Teraz wszyscy policjanci, strażacy, lekarze i inni, dyżurujący w trakcie Sylwestra, mogą bawić się do woli. W końcu każdemu należy się odrobina szaleństwa, odprężenia i oderwania od szarej rzeczywistości. Wykorzystajcie czas zabawy jak najlepiej. Wytańczcie się i wybawcie za wszystkie czasy. Ubierajcie balowe suknie, wieczorowe kreacje i wywijajcie na parkiecie do białego rana – w końcu nie codziennie zdarza się taka okazja! Niech ten karnawał, będzie takim motorem, siłą napędową, dzięki której każdy z nas podładuje baterie. Chłońcie przyjemne chwile całym ciałem, by mieć dość energii, żeby przez kolejnych 11 miesięcy stawiać czoło wyzwaniom dnia codziennego. Doskonale rozumiem, że bawić się można zawsze i wszędzie, ale tylko karnawałowe szaleństwa mają w sobie tyle radości, magii i specyficznego nastroju. Raz do roku, warto skorzystać z jakiejś ciekawej oferty, nawet jeśli jest ona dość kosztowna. Następną szansę, będziemy mieli przecież dopiero za rok… Jeśli zazwyczaj brakuje Wam czasu na spotkania ze znajomymi, wykorzystajcie ten miesiąc i spróbujcie nadrobić towarzyskie zaległości. Organizujcie spotkania ze znajomymi, na zakończenie tygodnia, niech każdy przyniesie swoje popisowe danie. Świętujcie, zajadajcie się przyniesionymi pysznościami, śmiejcie się i wygłupiajcie. Takie szalone zabawy, zbliżają ludzi i pozwalają przełamać pierwsze lody, więc warto na nie zaprosić również samotne osoby, które spotykacie w swoim otoczeniu. Kto wie, może właśnie na tej imprezie spotkają miłość swojego życia? Kluby coraz częściej organizują karnawałowe bale dla singli – jeśli kogoś stać na odwagę (a wierzę, że stać nie jednego), może wybrać się na taką zabawę, a na pewno nie będzie żałował. Tam nikt nie będzie Was wypytywał o plany na przyszłość, nikt nie zapyta kiedy zdecydujecie się na dziecko, albo znajdziecie sobie partnera. Będziecie czuć się swobodnie, gdy okaże się, że na świecie są też inni kawalerowie i panny, którym nie spieszy się do małżeńskiego życia. Karnawał to także okres balów w szkołach i przedszkolach. Nasze pociechy na pewno będą zachwycone możliwością przeistoczenia się we Wróżkę, Śpiącą Królewnę czy Kubusia Puchatka. Jeśli jednak Twojemu dziecku nie odpowiadają stroje, dostępne w sklepach, albo nie chce wyglądać jak większość rówieśników – spróbuj zachęcić go do stworzenia własnego, unikalnego ubioru, który pomożesz mu wykonać. To może być świetna zabawa, nie tylko dla malucha, ale i dla całej rodziny. W końcu karnawał obejmuje wszystkich, bez względu na wiek. Przynajmniej teraz, nie rezygnujmy z zaproszeń, które zapowiadają dobrą zabawę w sympatycznym gronie. Przemęczenie nie jest tutaj wymówką, szczególnie, że najlepszym sposobem na odstresowanie się po ciężkim dniu w pracy, jest właśnie dobra zabawa i przyjaźnie nastawieni do świata ludzie. Szampańskich zabaw i udanych imprez Kochani. Karolina Małgorzata Górska