„Miałam męża i dzieci, ale gdy wróciła moja pierwsza miłość, bez wahania odeszłam. To najlepsza decyzja mojego życia”
Od snów do czynów. O tym, że stara miłość nie rdzewieje pisze do nas czytelniczka. Przeczytajcie jej wciągającą historię
Stara miłość naprawdę nie rdzewieje ;) Przeczytałam opowieść o znajomym z lekcji angielskiego. Przyznam, że bardzo mnie zasmuciła, patrząc z perspektywy mojej historii. Pana G. poznałam jak miałam 10 lat, daleko od mojego rodzimego miasta, na wsi u mojej babci. Byliśmy jeszcze dziećmi, ale już wtedy mi dokuczał. Jeździłam tam mniej więcej trzy razy na rok. Ja byłam z tych, które lubiły zaszaleć, nastoletni pierwszy papieros, pierwsze piwo na polanie. On był z tych, którzy zawsze prawili morały. Ale nie przeszkadzało mi to. To wręcz mnie do niego przyciągnęło jak magnes. Zakochałam się po uszy. Ale nigdy nie mogłam się przełamać, by coś powiedzieć lub zrobić. Do babci przestałam jeździć. Poznałam chłopaka, zaszłam w jedną ciążę, potem w drugą. Byliśmy ogólnie szczęśliwi, chociaż też nie do końca. Mi ciągle czegoś brakowało. Pewnego dnia Pan G. przyśnił mi się bardzo wyraźnie. To jeden z takich snów, które pamięta się już przez całe życie. Miałam Pana G. na Facebooku. Pierwsze, co zrobiłam po przebudzeniu, to napisałam do niego. Zaczęliśmy rozmawiać, dzień w dzień. Cały czas. Tak się dowiedziałam, że on też był we mnie zakochany, też bał się zrobić pierwszy krok. Ostatni raz widzieliśmy się 8 lat temu. Uczucie wróciło niemalże od razu. Kontakty z ojcem dzieci popsuły się już całkowicie i po prostu pewnego dnia odeszłam. Pan G. przebył 400 km i przyjechał do mnie i jedyne co mogę powiedzieć, to właśnie to, że stara miłość nie rdzewieje. Mimo że jestem już starsza, jestem matką, to uczucie motylków w brzuchu... Tego uczucia, które jest niepowtarzalne przy nim zawsze mi towarzyszy. Jakimś cudem, dyrektor pewnej dużej firmy zaproponował mu pracę na bardzo dobrym stanowisku. Mieszkamy razem i jesteśmy przeszczęśliwi. Chcesz podzielić się z innymi swoją historią? Napisz na redakcja@polki.pl. Więcej listów do redakcji:„W wieku 16 lat oddałam córkę do adopcji. Teraz uratowałam życie wnuczce, która była ciężko chora”„Mój narzeczony pochodził z majętnej rodziny z koneksjami, a ja nie śmierdziałam groszem. To nie mogło się udać”„W wieku 45 lat zostanę po raz drugi mamą i po raz pierwszy babcią. Nie planowałam tego, ale tak w życiu bywa”
„Przyłapałam swojego nastoletniego syna, jak przemycał swoją dziewczynę na noc. Prawda nie mieściła mi się w głowie...”
„Kiedy pewnego ranka przyłapaliśmy z mężem Grześka na tym, że przenocował u siebie swoją dziewczynę, uznaliśmy to za wybryk młodości. W wieku osiemnastu lat hormony szaleją u każdego i nie biorą jeńców. Oczywiście nie obyło się bez zawstydzającej pogadanki, by wybić smarkaczom te amory z głowy. Tymczasem okazało się, że bardzo się pomyliliśmy w swej ocenie...”.
Tak mi się przynajmniej naiwnie wydawało, że ich zniechęciliśmy, że przemówiliśmy im do rozsądku. Cóż, każdy sądzi po sobie, a ja słuchałam swoich rodziców i byłam porządną panienką; przed ślubem nie posunęłam się nigdy dalej niż całowanie. Nastolatki w łóżku - jak reagować? Niestety, w przypadku Grześka i Ani sytuacja z potajemnym nocowaniem się powtórzyła – i to więcej niż raz. A były to tylko przypadki, o których wiedzieliśmy, które odkryliśmy. Ile razy odwiedziła go bez naszej wiedzy? Może wpadała każdej nocy?! Nie uważam się za szczególnie konserwatywną matkę. Bywam surowa, ale to dlatego, że przy wychowywaniu dzieci trzeba ustalać jasne granice. Sypianie razem pary nastolatków to zdecydowane naruszenie wyznawanych przeze mnie zasad. Nieważne, że byli na progu dorosłości. Robili to pod naszym dachem i niejako na naszą odpowiedzialność, skoro syn wciąż był na naszym utrzymaniu. Grzesiek miał zdawać maturę w tym roku, później wybierał się na prawo (taki przynajmniej był plan), i ostatnim, czego potrzebował na studiach, to młodziuchna żona na karku, bez wykształcenia, pracy i perspektyw, płaczące dziecko pod bokiem, i dorywcze fuchy, by dorobić do stypendium. Był na swój sposób dojrzały i odpowiedzialny, owszem – pewnie nie oczekiwałby od nas, że to my przejmiemy na siebie jego ewentualne obowiązki młodego ojca i męża – ale nadal miał w sobie jakąś chłopięcą naiwność. Dlatego powiedziałam mu wprost: – Dostajesz szlaban na zaufanie. Od teraz co noc będziemy sprawdzać twój pokój, by upewnić się, czy Ania znów nie wślizgnęła się przez okno. To dla twojego dobra, dla twojej przyszłości – tłumaczyłam mu, starając się nie podnosić głosu. – Zresztą dla dobra i bezpieczeństwa Ani też, bo chociaż nie jest naszą córką, to martwimy się, że narobicie kłopotów, które będą się za wami ciągnąć przez całe życie. Syn się zbuntował Podejrzewałam, że nie przyjmie naszej decyzji spokojnie. Ale takiego wybuchu się nie spodziewałam. Grzesiek okropnie się zdenerwował. Nigdy go takiego wcześniej nie widziałam. – Rany, ty nic nie rozumiesz! Kompletnie nic! – wykrzyczał i wypadł z domu, trzaskając drzwiami. Nie wrócił na noc i nie odbierał telefonów, choć dzwoniłam do niego wielokrotnie, przez co sama nie zmrużyłam oka. Pojawił się nad ranem, żeby spakować się do szkoły. Wysłałam męża na przeszpiegi. Dowiedział się, że Grzesiek spał w swoim samochodzie na parkingu pod lasem. Razem z Anią, rzecz jasna. Sytuacja była chora, nasz syn się jednak uparł i co mogłam robić? Szarpać się z dorosłym chłopakiem? Zabrać mu auto, które kupił za własne pieniądze zarobione na letnim wyjeździe do Anglii? Prosiłam go, błagałam, żeby odpuścił, straszyłam zapaleniem płuc i przestępcami kręcącymi się po mieście (mówiło się, że na tamtym leśnym parkingu dilerzy sprzedają narkotyki). Bez skutku. Jakbym uderzała grochem o ścianę. Właśnie przekonywałam się na własnej skórze, że matka nie ma szans wygrać z pierwszą poważną miłością swojego syna, choćby bardzo się starała i miała z nim dotąd świetne kontakty. Ania, ta przebiegła dziewucha, usidliła go na dobre i za naszymi plecami musiała przekonywać do swoich racji. Wystarczyło pewnie kilka łez z niebieskich ocząt albo parę słodkich słówek z różanych ust, by Grzesiek rzucał wszystko i zapominał o wszystkich. Fakt, Ania jest całkiem ładna i najwyraźniej niegłupia, ale bez wątpienia miała na niego zły wpływ. Bałam się, że zmarnuje mi syna. Byłam przeciwna dziewczynie syna Minął miesiąc ciągłych kłótni na zmianę z prośbami o opamiętanie, nie wspominając już o noclegach na parkingu, i stwierdziłam, że mam dość. Pora ukręcić łeb tej hydrze. W każdej rodzinie jest dobry i zły policjant jak na filmach, i w naszej to ja od lat pełniłam rolę tego złego – egzekwowałam kary, zabraniałam wychodzenia z domu czy kupna motocyklu, tego typu rzeczy. Mąż był człowiekiem kompromisów, ale ja nie! Przy najbliższej okazji poinformowałam syna, że skoro mnie lekceważy, nie reaguje na moje groźby, prośby ani apele, jestem zmuszona porozmawiać o całej sprawie z rodzicami Ani. To go wreszcie otrzeźwiło. Zaczął mnie prosić, zaklinać, niemal błagać, żebym tego nie robiła. – Podaj mi choć jeden dobry powód, synu. Jeden – zażądałam. Z początku był niechętny, bo zobowiązał się do zachowania tajemnicy, ale w końcu się ugiął i opowiedział mi całą historię, która okazała się prosta i straszna zarazem. To nie miało nic wspólnego z hormonami, za to dużo z miłością i potrzebą otoczenia opieką ukochanej dziewczyny. Ania nie chciała spać u siebie w domu, bo zwyczajnie się bała. Jej ojciec sporo pił, a kiedy wracał do domu pijany, nierzadko był też agresywny i wyładowywał złość na żonie i córce. Głównie krzyczał, przeklinał, lecz zdarzało mu się użyć pięści. Grzesiek nic nam nie mówił, bo Ania kazała mu przysiąc, że będzie trzymał buzię na kłódkę. Wstydziła się swojej rodziny, ojca pijaka, bezwolnej matki, wstydziła się awantur, siniaków i własnej bezradności. Wielokrotnie kusiło ją, by zgłosić sprawę na policji, ale matka błagała, by tego nie robiła. Powtarzała z płaczem, że rodziny się nie wybiera, a ona chyba umarłaby ze wstydu i upokorzenia, gdyby sąsiedzi zobaczyli radiowóz pod ich domem. Dlatego pokornie znosiła wybuchy męża i kazała córce robić to samo. Podobno to typowy model zachowania w takich rodzinach. Dziwna, dla innych ludzi niezrozumiała, kultura milczenia. Co nie znaczy, że Ania też zamierzała po cichu znosić takie traktowanie – stąd jej ucieczki z domu. – I co teraz zrobisz? – zapytał mnie na koniec syn, na poły błagalnie, na poły wyzywająco. – Odwrócisz się od niej? Będziesz udawać, że nie wiesz, że to nie nasza sprawa? Zostawisz ją z tą patologią samą? Zrozumiałam swój błąd Oczywiście nie mogłam udawać, że nie wiem. Moje zasady nie tylko kazały mi dbać o moralność syna, ale także nie pozwalały mi odwrócić się od kogoś potrzebującego pomocy. Co więcej, Ania nie była kimś obcym, anonimowym. Nie mogłabym zostawić na łasce losu dziewczyny, którą mój syn darzył miłością. Nigdy by mi tego nie wybaczył. Niemniej długo się zastanawiałam, bo to nie była łatwa decyzja i mogła zrodzić rozmaite konsekwencje. Chociażby w postaci pretensji ze strony rodziców Ani, skoro, było nie było, wtrącaliśmy się w ich rodzinne sprawy. Ostatecznie zgodziłam się, żeby dziewczyna zostawała u nas na noc za każdym razem, kiedy będzie potrzebowała azylu. Ustaliliśmy jednak szereg zasad, z których najważniejszą była ta, żeby spali przy otwartych drzwiach. Wiem, nie jest to idealne rozwiązanie, bo… Boże, kochają się, oboje są młodzi, a krew nie woda. Poza tym, z ręką na sercu, gdybym mogła wybrać dla Grześka dziewczynę, wolałabym kogoś bez takiego bagażu doświadczeń, bez tego patologicznego zaplecza, ale… to tylko takie gdybanie. Miłość już się stała i działa między nimi. Więc podjęłam to ryzyko. Wolę mieć na nich oko. A jeśli nawet coś zmalują, nie będzie to przecież koniec świata, prawda? Kiedy widzę, jak Grzesiek patrzy na Anię, jak się o nią troszczy, jak ona z kolei przy nim rozkwita i jaśnieje – wierzę, że wszystko dobrze się ułoży i dziewczyna nie będzie musiała zbyt długo przejmować się swoimi obecnymi problemami. Od kiedy niemal z nami mieszka, polubiłam ją, często ze sobą rozmawiamy, na poważnie i żartobliwie, chętnie mi też pomaga w pracach domowych – pewnie, by odwdzięczyć za okazaną pomoc i przekonać mnie do siebie. Niezła taktyka. Co tu kryć, zawsze chciałam mieć córkę, ale pan Bóg nie pobłogosławił. Pewnie wiedział, że pojawi się w naszym domu i życiu taka jedna Ania… Cieszy mnie, że zależy jej na dobrych relacjach z nami, a nie tylko z Grześkiem, bo to znaczy, że myśli o nim poważnie, nie samolubnie, że nie chce go z nami skłócić, mieć tylko dla siebie. Jeśli tak dalej pójdzie, to tylko kwestia czasu, kiedy z naszym błogosławieństwem wyprowadzą się na swoje i stworzą nowy dom, nową rodzinę, w której będą się nawzajem chronić. Wystarczy dać im kilka lat. Na taki kompromis jestem w stanie przystać. Stawką jest w końcu szczęście mojego syna. Więcej historii z życia wziętych:Z okazji 42 urodzin miała przebiec maraton, a trafiła do szpitala z podejrzeniem ciężkiej choroby„Byłam pogodzona z losem, a właściwie z tym, że już nic mnie nie czeka”. O samotności i depresji - niezwykła historia Krystyny„Zwolniłam ją za podrywanie mężów pacjentek i flirtowanie z lekarzami. Niestety za późno”
Tragiczny finał trendu na TikToku. 15-latka zmarła po udziale w „Benadryl Challenge”
15-latka z USA zmarła po przedawkowaniu Benadrylu, czyli leku na alergię. Chciała wziąć udział w popularnym wyzwaniu.
15-latka z Oklahoma City w USA zmarła po przedawkowaniu popularnego leku na alergię - Bendaryl. Nastolatka wzięła udział w „Benadryl Challenge”, czyli wyzwaniu, które robi furorę na platformie społecznościowej Tik Tok. Ofiara śmiertelna „Benadryl Challenge” Na czym polega nowy trend? Chodzi w niej o połknięcie tak wielu pastylek leku, by doprowadzić się do stanu odurzenia narkotycznego. O sprawie z 15-latką poinformował „Daily Mail”, który ostrzega, że przedawkowanie Benadrylu może wywołać atak serca, drgawki, udar, uszkodzenie mózgu, a nawet potencjalnie doprowadzić do śmierci. Tak właśnie było w przypadku 15-latki z Oklahoma City. Rodzina dziewczynki zapewnia, że nigdy nie eksperymentowała z narkotykami, była mocno wierząca i miała świetne oceny. Zainspirowana wyzwaniem na TikToku wzięła nadmiar Benadrylu, a nagranie ze swojej „narkotycznej podróży” opublikowała na platformie. Po jej śmierci nagranie zostało usunięte. Rzecznik TikToka w oświadczeniu prasowym poinformował, że platforma po raz pierwszy dowiedziała się o wyzwaniu w maju i usunęła wówczas cały kontent z nim związany. Od tego czasu pracownicy na bieżąco monitorowali sytuację. Co to jest Benadryl? Benadryl to popularny w Stanach Zjednoczonych i w Europie lek antyhistaminowy, sprzedawany bez recepty. Substancją czynną leku jest difenhydramina, która przyjęta w zbyt dużej dawce może wywołać efekty podobne do narkotyków psychodelicznych. Zobacz więcej wiadomości z Polski i ze świata: Ta kobieta pokazuje swoje życie po podwójnej mastektomii. "Moje piersi przeszły na wcześniejszą emeryturę" Nowy makabryczny trend na TikToku. Dzieci udają ofiary Holokaustu 10-latka od 50 dni jest na kwarantannie. Wynik testu na koronawirusa ciągle jest pozytywny Wiceminister finansów: drugi lockdown to czarny scenariusz, który nie jest wykluczony
Nowy trend na TikToku może być śmiertelnie niebezpieczny. Dzieci mają halucynacje, wymioty i omdlenia
Po „niebieskim wielorybie” i „tide pod challenge”, nastolatki wymyśliły nowe niebezpieczne wyzwanie, które ma zapewnić im zachwyt wśród rówieśników. Na czym polega?
Dzieci i nastolatki nie zawsze wykorzystują media społecznościowe zgodnie z ich przeznaczeniem. Szukają aprobaty grupy i dają się ponieść presji rówieśniczej. Co jakiś czas głośno robi się kolejnym „wyzwaniu” lub trendzie, w którym młodzi ludzie decydują się na pokazanie światu zachowań, które grożą utratą zdrowia, a nawet życia. Tym razem niebezpieczna zabawa pojawiła się na TikToku. Zjedzenie gałki muszkatołowej nowym trendem na TikToku TikTok to jedna z najszybciej rozwijających się platform społecznościowych. Korzysta z niej już ponad 200 mln użytkowników. Na czym polega? To miejsce, gdzie królują krótkie, kilkunastosekundowe filmiki, na których można pokazać wszystko. Nastolatki prezentują tam umiejętności taneczne, aktorskie czy makijażowe. Często można też zobaczyć nagrania zabawnych sytuacji czy żartów. Nie brakuje tam niestety treści, które mogą zaniepokoić rodziców i stanowią poważne zagrożenie. Tak jest w przypadku nowego trendu, jakim jest jedzenie gałki muszkatołowej. Zaczęło się od nastolatki, która nagrała filmik gdzie, wypija 12g gałki muszkatołowej. Niedługo później udostępniła filmik, w którym zaniepokojona mówi o tym, że nie może poruszać głową i czuje otępienie. View oEmbed on the source website Z czego to wynika? Gałka muszkatołowa spożyta już w ilości jednej łyżeczki do herbaty, czyli ok. 5g, może spowodować poważne skutki zdrowotne. Należą do nich omdlenia, wymioty, halucynacje, a nawet poważne problemy z sercem i układem nerwowym w przyszłości. Sytuacja jest na tyle poważna, że Australijskie Centrum Poisons ostrzegło rodziców przed niebezpiecznym wyzwaniem: Część rodziców zastanawia się, dlaczego twórcy platformy pozwalają na publikowanie tak drastycznych i niebezpiecznych treści. W związku z ich licznymi skargami zarząd TikToka opublikował oficjalne oświadczenie: Kim są użytkownicy TikToka? Trendy pojawiające się na TikToku są szczególnie niebezpieczne, bo wpływają na szerokie grono bardzo młodych osób. Szacuje się, że z aplikacji korzystają w większości dzieci w wieku 13-15 lat. Ta grupa stanowi aż 64% wszystkich użytkowników. Aż 18% z nich to dzieci poniżej 13 r.ż. Nic dziwnego, że wszelkiego typu wyzwania rozprzestrzeniają się tam w mgnieniu oka. Młodzi ludzie są szczególnie podatni na sugestie i szukają poklasku u osób w podobnym wieku. Niestety poszukiwania te mogą zakończyć się tragicznie. Zobacz więcej wiadomości z Polski i ze świata:Turcja rusza z sezonem turystycznym. By przyciągnąć podróżnych, tworzy "strefy bez koronawirusa" Dr Grzesiowski martwi się podejściem Polaków do epidemii. "Boję się, że myślą, że już po wszystkim" Proboszcz organizuje komunię 10 maja. Zaskoczeni rodzice nie kryją oburzenia 3,5 mln zakażeń koronawirusem na świecie, a plaże pękają w szwach. Kontrowersyjne zdjęcie obiegło sieć
Oliwia Bieniuk dodała sobie lat na Instagramie? Po co to zrobiła?
Obserwatorzy profilu Oliwii Bieniuk dopatrzyli się pewnej nieścisłości. Chodzi o wiek nastolatki.
Oliwia Bieniuk jest córką nieżyjącej aktorki Anny Przybylskiej i Jarosława Bieniuka. Choć nastolatka na razie skupia się na nauce, to postawiła już swoje pierwsze kroki w show-biznesie, biorąc udział w kampanii reklamowej jednej z marek odzieżowych. Wielu już teraz wróży jej wielką karierę! Na razie Oliwia Bieniuk z powodzeniem prowadzi swój profil na Instagramie. Ostatnio zmieniła się nazwa jej konta, co dało do myślenia obserwatorom. Ile lat ma Oliwia Bieniuk? Do tej pory profil Oliwii Bieniuk nazywał się „o.liwia_b.ieniuk”. Od niedawna konto nosi nazwę „oliwia18bieniuk”. Fallowersi Oliwki zwrócili uwagę na liczbę „18”, która pojawiła się między imieniem i nazwiskiem początkującej modelki. Zakładając konta w mediach społecznościowych, wiele osób korzysta z podobnego wzoru, w którym liczba wskazuje na wiek. Córka Anny Przybylskiej i Jarosławia Bieniuka ma dopiero 15 lat. Za miesiąc będzie świętować 16. urodziny. Pojawiły się domysły, że Oliwia chciała celowo dodać sobie lat i zasugerować swoim obserwatorom, że jest już pełnoletnia. Czy taka jest prawda? Niekoniecznie. Warto wspomnieć, że Oliwia Bieniuk urodziła się 18 października 2002 roku. Być może zatem liczba „18”, która pojawiła się w nazwie jej konta to nawiązanie do daty urodzin. A może to po prostu szczęśliwa liczba nastolatki? Bez względu na to, jaki był zamiar Oliwii, powinna pamiętać, że będąc osobą rozpoznawalną, musi szczególnie uważać, co publikuje w mediach społecznościowych. Portale plotkarskie śledzą każdy jej krok, a nawet najdrobniejsza wpadka czy nieścisłość zostaną natychmiast zauważone. Przeczytaj: Oliwia Bieniuk ma nowego chłopaka? To zdjęcie dużo sugeruje! Córka Anny Przybylskiej wybrała kontrowersyjny zawód. Czy Jarosław Bieniuk się na to zgodzi?
Dzieci gwiazd, które są influencerami. Robią karierę w sieci!
Oliwia Bieniuk, Iga Lis, Allan Krupa, Mateusz Raduszewski i Leon Myszkowski... Co łączy tych nastolatków?
Ich rodzice są znanymi polskimi celebrytami! Ci młodzi są coraz bardziej popularni. Wielu z nich ma już więcej obserwatorów niż ich rodzice! Z czego są znani? Zobacz naszą galerię! Zobacz też:Jarosław Bieniuk wrzucił fotkę, która bardzo was rozczuliSukces córki Kingi Rusin! Iga Lis obok największych sław modellingu
Letnie festiwale w Polsce - który bezpieczny dla nastolatków?
Serce matki zawsze drży, gdy musi szerzej otworzyć ramiona i wypuścić dziecko w świat. Lęk, by nic mu się nie stało, jest silny. Gdybym miała teraz typować, na jakie wakacyjne pomysły mojej nastolatki się godzę, z pewnością na pierwszym miejscu wymieniłabym Pol’and’Rock Festival, czyli Przystanek Woodstock.
Kochana P.! Dzieci nam rosną i niedługo zapewne zaczną same jeździć na wakacje. A jeszcze wcześniej – na różne imprezy. To próba dla obu stron – dla rodzica, żeby zaufać, i dla dziecka, żeby tego zaufania nie zawieść. No i pozostaje jeszcze ocena wybranego miejsca. Serce matki zawsze drży, gdy musi szerzej otworzyć ramiona i wypuścić dziecko w świat. Lęk, by nic mu się nie stało, jest silny. Gdybym miała teraz typować, na jakie wakacyjne pomysły mojej nastolatki się godzę, z pewnością na pierwszym miejscu wymieniłabym Pol’and’Rock Festival, czyli Przystanek Woodstock. Od 1995 roku Fundacja Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy przygotowuje festiwal muzyczny – w podziękowaniu dla wszystkich wolontariuszy za ich pomoc przy organizacji finału Orkiestry. Pierwsza impreza odbyła się pod hasłem: „Miłość. Przyjaźń. Muzyka”. W tym duchu odbywały się też kolejne edycje festiwalu. Pol’and’Rock Festival to przede wszystkim zabawa przy doskonałej i różnorodnej muzyce, bycie razem, poznawanie nowych ludzi – a wszystko to w poczuciu wspólnoty wynikającej z wyznawania zasad bliskich Orkiestrze. To także imprezy towarzyszące: Antyrasistowskie Mistrzostwa Polski w Piłce Nożnej i Akademia Sztuk Przepięknych. 7 rzeczy, za które pokochałam Przystanek Woodstock (od pierwszego wejrzenia i na zawsze)! Lubię oglądać transmisje z tego festiwalu – są fajne i krzepiące – już od dwudziestu czterech lat. Aż tu nagle się okazało, że Pol’and’Rock Festival to „impreza podwyższonego ryzyka”. Tak było w ubiegłym roku, tak jest także w tym. Sprawdziłam, co mówią na ten temat przepisy: impreza podwyższonego ryzyka to impreza masowa, w czasie której istnieje obawa wystąpienia aktów przemocy i agresji. Przesłanką do uznania imprezy za wymagającą szczególnej ochrony mogą być doniesienia medialne sugerujące niebezpieczeństwo, wcześniejsze złe doświadczenia z zachowaniem uczestników. Komendant Policji w Gorzowie Wielkopolskim uznał, że na imprezie organizowanej przez Orkiestrę mogą się zdarzyć „zamachy o charakterze terrorystycznym”, „przestępstwa rozbójnicze i narkotykowe, a w tym zatrucia i zgony”, „naruszenia przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałania alkoholizmowi czy przestępstwa na tle seksualnym”. Poważne zagrożenia, prawda? Zresztą znajduje to odzwierciedlenie w statystyce: w 2014 roku 3,3% imprez w Polsce otrzymało status podwyższonego ryzyka, z czego co piąta była meczem piłkarskim. A ile imprez artystyczno-rozrywkowych tak zakwalifikowano? Okrąglutkie zero. Jasne, że Komendant Policji, wydając taką decyzję, musi dysponować odpowiednimi informacjami, doświadczeniem, wiedzą, no bo jak inaczej? Chętnie bym poznała te tajniki. Ja działam dużo skromniej, bo po prostu patrzę, analizuję, wyciągam wnioski i mam matczyną intuicję – lichutkie warunki. A jednak, powiem Ci, nigdy mnie te narzędzia nie zawiodły. A statystyki decydentów? No właśnie. Całuję Twoja A. Sąd skazał Jerzego Owsiaka za wulgaryzmy na Woodstocku! „To kpina! Tak, jeszcze Owsiaka zdepczcie” - piszą internauci Kochana A.! Czarny PR, który „pewne kręgi” robią w Polsce Jurkowi Owsiakowi z i jego Orkiestrze złości mnie i smuci – jak zawsze, gdy mam do czynienia z medialną nagonką, wyssanymi z palca oskarżeniami i totalną niesprawiedliwością. Co wy, czarni PR-owcy, robicie dobrego konsekwentnie i nieprzerwanie przez ostatnie ćwierćwiecze? I jak spektakularnie macie w tym swoim dobru wyniki? I jeszcze: czy wasze dobro przetrwało jakieś podkładanie nóg przez politycznych czy światopoglądowych przeciwników? Fałszywe pomówienia? I niezliczone inne zagrywki nie fair…? Ach, jakże ciężko wam idzie uderzanie się w pierś i przyznawanie do miernych osiągnięć, a jak łatwo wypatrywanie źdźbła w oku bliźniego! Przytoczmy więc argumenty drugiej strony na temat tego festiwalu: Uważany za najlepiej zabezpieczoną imprezę masową w Polsce (nie, nie przez siebie samych, a przez Policję oraz służby wojewody lubuskiego). Kilka tysięcy pełnoletnich osób czuwających nad bezpieczeństwem festiwalu: Pokojowy Patrol, Niebieski Patrol, Medyczny Patrol. Do tego szpital polowy, sieć punktów pierwszej pomocy, quady, ambulanse. Współpraca ze wszystkimi służbami zajmującymi się bezpieczeństwem imprez w Polsce: Policją, Strażą Pożarną, Państwową Inspekcją Sanitarną itd. Wreszcie – wartości! Wartości, którym z całym przekonaniem przyklaskuję: dzielenie się z drugim człowiekiem. Tworzenie razem czegoś wielkiego. Muzyka, młodość (ta w sercu!), radość życia. Wiesz co? Moje dziewczynki są jeszcze za małe, zarówno na zainteresowanie taką imprezą, jak i na zostanie w domu bez rodziców. Nie wiem, co będą chciały robić za kilka lat. Ale ja będę wtedy chciała wyskoczyć z Tobą na Woodstock. Jakkolwiek będzie się wtedy zwał, gdziekolwiek będzie się odbywał (jak wiadomo, w Polsce nawet festiwal w Opolu niekoniecznie odbywa się w Opolu!) i jakąkolwiek etykietkę niebezpieczeństwa nakleją mu panowie z wrogiego obozu. Bo w to, że przetrwa – wierzę bez wątpliwości! Całuję! Twoja P. Polecamy także:Wyglądają jak aniołki, ale pozory mylą! Dlaczego dziewczynki są dla siebie takie wredne?„Ty Żydzie!”, „Nie daj się ożydzić” – ile razy to słyszałaś? A ile razy słyszało to twoje dziecko? Dorośli się kłócą, dzieci słuchają. A złu wystarczy iskierka Polecamy cykl felietonów... w formie listów. Paulina Płatkowska i Agnieszka Jeż, autorki powieści dla kobiet „Ciasteczko z wróżbą”, „Nie oddam szczęścia walkowerem" i „Szczęściary" piszą dla Was felietony w formie maili do przyjaciółki. O życiu, rodzinie, miłości, o wszystkim, co dla polskich kobiet, matek, żon, singielek, szczęśliwych i tych szczęścia szukających jest ważne. Najnowsza książka Pauliny Płatkowskiej i Agnieszki Jeż „Ciasteczko z wróżbą” już do kupienia w Empiku. Zapraszamy też na blog pisarek - www.platkowskaijez.pl oraz na ich fanpage na Facebooku.
Córka Ani Przybylskiej w odważnej kreacji na balu gimnazjalnym
Anna Przybylska była nie tylko znaną i cenioną aktorką, ale także (i przede wszystkim!) matką trójki dzieci. Najstarsza córka - Oliwia Bieniuk - właśnie bawiła się na balu gimnazjalnym. Jej kreacja na szkolną imprezę zaszokowała internautów.
Oliwia Bieniuk, córka Anny Przybylskiej i Jarosława Bieniuka, od kilkunastu miesięcy jest aktywna w mediach społecznościowych, a każde jej zdjęcie jest głośno komentowane przez fanów. I nic dziwnego - obecnie konto 15-latki na Instagramie śledzi ponad 60 tys. osób. Nie tak dawno do sieci trafiło zdjęcie Oliwki całującej swojego chłopaka Kacpra. Teraz nastolatka pochwaliła się zdjęciem z imprezy szkolnej. Według użytkowników wygląda na nim… źle. Internauci zarzucają jej, że postarza się na siłę, używa zbyt dużej liczby kosmetyków, a sukienka nie pasuje dziewczynom w jej wieku. „Jeeeju. Wyglądasz na tym zdjęciu jak pobita i zastraszona Rumunka... Jesteś tak ładną nastolatką, po co szpecisz się takimi 'dziwnymi' zdjęciami..." - napisała jedna z użytkowniczek. Mamy też inne negatywne opinie: "Całe piękno u nastolatek jest w ich naturalnej urodzie, a nie w napaćkanej różnymi tuszami i mazidłami twarzy, która przeobraża się w twarz starej lampucery. To nie zadziwia, a wręcz zohydza i szpeci" czy "Śliczna, ale tu akurat za dużo pokazane jak na taką młodziutką". Burza w komentarzach trwa! Z drugiej strony wiele osób broni Oliwii. „Przecudowna”, „Śliczna dziewczyna z Ciebie!”, „Przepięknie”, "Jeszcze 2 lub 3 lata i nie opędzisz się od adoratorów" - czytamy w komentarzach. Zdania są więc podzielone. Córka Anny Przybylskiej wybrała kusą, czarną sukienkę z cekinami i prześwitami, która odkrywa ramiona, piersi i brzuch. Przyznajemy - jest odważna! 16-latka zdecydowała się też na dość mocny makijaż i pofalowane włosy. A jakie jest Wasze zdanie? Oliwia przesadziła? Zobacz także:Córka zmarłej Ani Przybylskiej w kampanii Reserved Córka Anny Przybylskiej wygląda jak... młoda Angelina Jolie?
12-latek ukradł kartę kredytową matce i sam poleciał na Bali. Jak to się stało?
Ta historia niektórym zmrozi krew w żyłach. W innych wywoła podziw. 12-latek spełnił swoje marzenie o wyprawie na Bali. Teraz piszą o nim media na całym świecie.
Kto z nas nie marzy o wyprawie na Bali? Jedni odkładają relację tego marzenia na bliżej nieokreśloną przyszłość, a inni - realizują je mimo przeciwności losu. 12-latek z australijskiego Sydney, po kłótni z matką, postanowił wyruszyć w samotną podróż. I udało mu się! Zbuntowany nastolatek poleciał na Bali Media nie podają imienia i nazwiska chłopca, który samotnie wybrał się w podróż na rajską wyspę. Australijska prasa pisze o nim Drew. 12-latek od dawna marzył, by polecieć na wakacje na Bali. Pokłócił się o to z matką, która przekreśliła marzenia chłopca. Ten jednak uznał, że zrealizuje swój plan mimo wszystko. Ukradł matce kartę kredytową i zarezerwował lot na indonezyjską wyspę. Wcześniej zastosował również podstęp wobec babci, która udostępniła mu paszport. Chłopiec starannie wszystko zaplanował. Wybrał lot, w który umożliwiał dzieciom samodzielną podróż. Zarezerwował sobie również pokój w balijskim hotelu All Seasons. Rodzicom powiedział, że po prostu idzie do szkoły. Wsiadł na hulajnogę i pojechał na pociąg, który zawiózł go na lotnisko. Poleciał najpierw do Perth, a następnie przesiadł się do samolotu, lecącego bezpośrednio na Bali. Przy rezerwacji w hotelu skłamał, że wkrótce dołączy do niego starsza siostra. 12-latek jednak nie zabawił na Bali długo. Nauczyciele poinformowali jego matkę, że chłopiec nie pojawił się w szkole. Szybko udało się go zlokalizować, dzięki monitoringowi transakcji karty kredytowej. Matka Drew natychmiast wsiadła w samolot na Bali, by odebrać swojego syna z "wakacji". Oboje szczęśliwie wrócili do domu. Matka sprytnego 12-latka była zszokowana sprawą. A chłopiec tłumaczył mediom, że po prostu marzył o przeżyciu przygody. Czy ta historia nie przypomina Wam o pewnym Kevinie? Źródło: The Gurardian Przeczytaj: Skąd dziecko wie, że już czas się urodzić? Poród zależy właśnie od niego! Afera na Amazonie. Sklep sprzedawał koszulki dla dzieci z napisem „Enjoy Cocaine”
Policja złapała gang, który wykorzystywał nastolatków do kradzieży. Z życia wzięte
„Piętnastoletni wnuk mojej sąsiadki to niezłe ziółko. Nie spodziewałem się jednak, że może wpaść aż w takie tarapaty”. Historia z dreszczykiem!
Nie miałem najmniejszego zamiaru mieszać się w tę sprawę, jednak sąsiadka nie pozostawiła mi wyboru… Historia z życia wzięta - przysłał Adam. „Mało brakowało, a zniszczyłabym ten związek” - historia prawdziwa Pani Białoszewska zadzwoniła do moich drzwi o dwudziestej pierwszej trzydzieści. Oglądałem właśnie na Discovery film o najbardziej niebezpiecznych drapieżnikach w świecie zwierząt. Z niechęcią oderwałem się od ekranu. Sąsiadka była blada jak ściana. – Adasiu – powiedziała – Mareczek zaginął… – Zaraz tam zaginął... – zbagatelizowałem sprawę, bo dobrze wiedziałem, jakim ziółkiem jest jej piętnastoletni wnuk. Białoszewska to porządna kobieta i uczynna sąsiadka. Jako dzieciak przesiadywałem często u niej po szkole, gdy rodzice do późna pracowali. Potem, po śmierci mamy i przeprowadzce ojca do siostry, zająłem rodzinne mieszkanie i cieszyłem się, że to właśnie „ciocia” Białoszewska mieszka za ścianą. W takich blokowiskach jak nasze można trafić na różny element. I wszystko byłoby dobrze, gdyby nie ten jej przeklęty Mareczek. Córka sąsiadki wyjechała do Anglii do pracy, poznała tam jakiegoś biznesmena i zamieszkała na stałe. O synu zapomniała. Halina Białoszewska przez pięć lat walczyła o to, by stać się opiekunem prawnym Marka, i w końcu odniosła sukces. Jednak im starszy był chłopak, tym więcej problemów sprawiał. Ewidentnie wpadł w złe towarzystwo. W szkole z trudem przechodził z klasy do klasy. Nieraz widziałem, jak wieczorami szlaja się z jakimiś typkami po osiedlu. – Pewnie wkrótce wróci – dodałem uspokajającym tonem. – Jak zwykle lata gdzieś z kumplami. – Nie odbiera telefonu – upierała się przy swoim sąsiadka. – Dotąd zawsze odbierał. Adaś, proszę cię, pomóż mi. – Policja? – rzuciłem bez wielkiej nadziei. – Podejrzewają go o kradzież – odparła. – Zbyt dobrze go znają na komisariacie, żeby się od razu przejąć. A ja się boję. Naprawdę się boję, mam złe przeczucia. Choć byłem przekonany, że Białoszewska niepotrzebnie się denerwuje i szybko znajdzie się jakieś banalne wyjaśnienie, nie mogłem jej zostawić bez pomocy. Kobieta weszła do salonu i usiadła na kanapie. – Zna pani jego kolegów? – Nie wszystkich. Z nazwiska tylko Bartka Baługę i Romka Kwaśniewskiego. – Dzwoniła pani do nich? – Nie mam numerów telefonu – odparła jakby ze wstydem. – Ale wiem, gdzie mieszka Kwaśniewski. Trochę znam jego matkę. To pod czternastką, zaraz obok. Ubraliśmy się i ruszyliśmy do domu kolegi Marka. – Co to za kradzież, o której pani mówiła? – spytałem po drodze. Sąsiadka westchnęła. – Tydzień temu okradziono sklep spożywczy. Ten obok przystanku. Ktoś widział dwóch chłopaków, a rysopis jednego z nich pasował do Marka. Policja przyjechała przedwczoraj i go zabrała, ale na razie tylko na przesłuchanie – relacjonowała wyraźnie roztrzęsiona. – Jeśli miał z tym coś wspólnego, skończy w poprawczaku. Sprawa kradzieży roweru jakoś mu się upiekła. Pamiętasz, wtedy właścicielka się ucieszyła, że go odzyskała, i nie chciała zeznawać. Jednak od tego czasu policja ma Marka na oku – powiedziała. Zaginiony chłopak był podejrzany o kradzież Za dziesięć dziesiąta doszliśmy do czternastki. Romek Kwaśniewski mieszkał na drugim piętrze. Wjechaliśmy windą. Halina Białoszewska nacisnęła dzwonek przy drzwiach. Otworzyła nam wysoka blondynka. – Dobry wieczór – rzekła Białoszewska do zdziwionej naszym widokiem gospodyni. – Pani Katarzyno, mam prośbę. Mój Marek nie wrócił do domu i pomyślałam, że może Romek wie, gdzie mogłabym go szukać. Blondynka, którą zidentyfikowałem jako matkę Kwaśniewskiego, uniosła brwi, po czym mruknęła z niechęcią: – No... dobrze. Zawołała syna i po chwili w drzwiach ukazał się pucułowaty chłopak z fryzurą na jeża. Sąsiadka natychmiast przystąpiła do działania. – Romek, widziałeś się dziś z Markiem? – zapytała. Chłopak wyglądał na zdenerwowanego. – Tak. W szkole. – A później? – Później nie. Po szkole miałem basen. – Marek nic ci nie mówił? Może gdzieś się wybierał albo z kimś się umawiał? – Nie. Nic nie mówił. Przyglądałem się chłopakowi i miałem pewność, że kłamie. Jego twarz robiła się coraz bardziej czerwona. – Marek, na pewno? – No... ja… Ja nic nie wiem! Zachowywał się na tyle dziwnie, że obudził czujność swojej matki. Ona też dostrzegła, że jej synalek coś kręci. – Roman, bardzo cię proszę, powiedz pani Białoszewskiej prawdę. – Ale mamo… – Natychmiast! „Sprzątałam po nim i pilnowałam, by się nie zadławił wymiocinami” - historia żony alkoholika Kolega Marka ewidentnie bił się z myślami. Matka, chwytając go za kołnierz koszulki, postanowiła mu pomóc w rozwikłaniu wewnętrznego dylematu. – Na-tych-miast – wycedziła surowo. Chłopak głośno przełknął ślinę. – Marek musiał się ukryć – powiedział. Zamurowało nas. Białoszewskiej z twarzy odpłynęła reszta krwi. – Ukryć? Dlaczego? – Nie wiem. Marek powiedział, że nie może wrócić do domu i musi się ukryć. Bartek chyba też. Sprawa zaczęła się robić groźna. – Daj nam numer telefonu do Bartka – poprosiłem. – I jego adres. Była dwudziesta druga trzydzieści. Jechaliśmy moim seicento na Komandorską. Ulica miała złą sławę z powodu znajdujących się przy niej trzech budynków z lokalami socjalnymi. Przekwaterowywano do nich mieszkańców eksmitowanych ze spółdzielczych bloków za wieloletnie niepłacenie czynszów. Dwa domy, oddane przez miasto do użytku pięć lat temu, obecnie przypominały kamienice po ciężkim ostrzale. W jednym z nich mieszkał Bartek Baługa. Co za melina! Gdy weszliśmy na klatkę schodową, uderzył nas smród zgnilizny. Ściany były obdrapane i pomazane sprayem. Światło świeciło się tylko na półpiętrze. Z sercem w gardle weszliśmy na pierwsze piętro. Dzwonek przy drzwiach rodziny Baługów nie działał. Zapukałem. Nic się nie wydarzyło, więc zapukałem ponownie. Ku naszemu zdziwieniu otworzyła nam dziewczynka. Mogła mieć dziesięć, jedenaście lat. – Są rodzice? – spytałem. Mała wpatrywała się w nas przestraszona. – Są. Ale śpią. – Oboje? Zerknąłem do wnętrza. Dochodziła z niego woń stęchlizny, grzyba i spalenizny. Już sam przedpokój zdradzał, że to mieszkanie dawno zamieniono w pijacką melinę. – Tak – bąknęła. – A jest Bartek? – dopytywałem dalej. – To twój brat, prawda? – Tak. Ale go nie ma. – A gdzie jest? Wzruszyła ramionami. Dziwnie drżącymi. To wszystko wyglądało coraz gorzej. Dwóch piętnastolatków zniknęło. W przypadku jednego z nich, Bartka, rodzina nie miała o tym fakcie bladego pojęcia. – Kiedy on wróci? – zapytała znienacka jego młodsza siostra. – Nie chcę, żeby ktoś zrobił mu krzywdę… Dziewczynka rozpłakała się na naszych oczach. – Boże... – moja sąsiadka była mocno poruszona. – Co tu się dzieje? – Spokojnie, tylko spokojnie – mitygowałem, nie chcąc, żeby Białoszewska dodatkowo stresowała tę małą. – Jak się nazywasz? – spytałem najprzyjaźniej, jak umiałem. – Ada – odparła, przecierając załzawione oczy. – Ada, dlaczego myślisz, że Bartkowi może się coś stać? – Szukał go Maks – odparła. – Powiedział tacie, że jak Bartek nie odda fantów, to go załatwi. – Kiedy tu był? Dziewczynka nadal łkała. – Wczoraj. Minąłem ją i wszedłem do mieszkania. W obskurnym pokoju na kanapie spała kobieta. Na stole stały trzy puste butelki po wódce. W sypialni chrapał jakiś gość w samych gaciach. – Dosyć. Wzywamy policję – zadecydowałem. Białoszewska skinęła głową na zgodę. Miałam poświęcić swoje szczęście dla zwykłego widzimisię córki?! Minęła dwudziesta trzecia dwadzieścia sześć. Policja zatrzymała pijanych rodziców Ady i Bartka. Dziewczynka została zabrana do izby dziecka. Opowiedzieliśmy funkcjonariuszom o Marku i Bartku oraz o tym, co powiedział nam Romek. Od tej chwili wnuk sąsiadki i jego kumpel byli już oficjalnie poszukiwani. – Kim jest ten cały Maks? – spytała Białoszewska, gdy wróciliśmy do mojego samochodu. – Podejrzewam, że może chodzić o Wadengę. Pamięta pani warsztat samochodowy na Puławskiej? Zaraz za naszym blokiem. – No tak.. – Kiedyś prowadził go Klaudiusz Wadenga. Miał syna Maksymiliana. Byłem jeszcze w podstawówce, kiedy Maksa skazali na więzienie za śmiertelne pobicie. Niedawno słyszałem, że wyszedł. Musiał siedzieć z piętnaście lat. – Boże! I on może mieć coś wspólnego z moim Markiem? – Nie wiem, ale mała mówiła o fantach. To pospolite określenie łupów z kradzieży, a Marek został oskarżony o włamanie. To może mieć jakiś związek. – Co teraz? Adaś, strasznie się boję… Nie miałem pojęcia, co moglibyśmy jeszcze zrobić. W sumie sprawą zajmowała się już policja. Jedyne, co mi przyszło do głowy, to podjechać pod warsztat Wadengi. Może zauważymy coś, co da nam punkt zaczepienia. Klaudiusz Wadenga umarł na raka kilka lat temu. Miał tylko Maksymiliana i on teraz rządził w interesie. Świetna kryjówka dla przestępców Warsztat był blisko, nie musieliśmy długo jechać. Około wpół do pierwszej w nocy zaparkowałem tak, byśmy widzieli jego bramę przez przednią szybę. Niestety, nic się nie działo. Noc była cicha. Wtem zadzwoniła moja komórka. Odebrałem. Rozmowa zajęła jakieś dwie minuty. – Dziękuję bardzo – powiedziałem i się rozłączyłem. – To była mama Romka Kwaśniewskiego – wyjaśniłem zadowolony, że dałem kobiecie swój numer telefonu. – Po naszym wyjściu ostro przemaglowała synka. Okazało się, że nie powiedział nam wszystkiego. Przyciśnięty wyśpiewał, że chłopaki chcieli ukryć się w jakiejś szklarni. – Może w szklarni na Wojakowskiego? – rzuciła Białoszewska. – Marek zna to miejsce. Jak był mały, chodziłam z nim tam po kwiaty na balkon. Z tego, co wiem, teraz to ruina. – Ruina nie ruina, ale zadekować się można. Ruszyłem na ulicę Wojakowskiego. Droga zajęła nam kilkanaście minut. Ulica było słabo oświetlona, a szklarnia znajdowała się w głębi dużej działki za blokami. W samochodzie trzymałem zawsze latarkę. – Idę z tobą – zastrzegła od razu Białoszewska. – Bez gadania. Zaparkowałem pod płotem. Wysiedliśmy, włączyłem latarkę i ruszyliśmy w stronę szklarni. Na szczęście siatka była dziurawa jak durszlak. Przeszliśmy na drugą stronę bez problemu. Przed nami majaczyły zarysy szklarni. Aby do niej dotrzeć, musieliśmy przedrzeć się przez wysokie do pasa chaszcze. Teren wokół nie widział kosiarki co najmniej od kilkunastu lat. Byliśmy już dość blisko, gdy dotarły do nas głosy. Ktoś krzyknął. – Nieee!!! – Stul pysk! – Dawaj go! Wyłączyłem latarkę. Bałem się jak cholera. Możliwe, że prowadziłem siebie i swoją sąsiadkę ku dużemu niebezpieczeństwu. Szliśmy powoli. Głosy to się nasilały, to cichły. Rozległ się brzęk tłuczonego szkła. Znowu ktoś krzyknął. Potem usłyszeliśmy kroki. Cisza, jaka po tym nastała, była bardziej niepokojąca niż wcześniejsze hałasy. Chciałem, naprawdę chciałem, żeby tam byli jacyś bezdomni albo pijacy. Sprawna akcja policji Gdy dotarliśmy na miejsce, nikogo już nie zastaliśmy. Usłyszeliśmy za to auto odjeżdżające z piskiem opon. Z miejsca, w którym stałem, widziałem kawałek ulicy. Przemknęło nią audi A4. Włączyłem latarkę. Szklarnia była zrujnowana. Większość szyb była bita, a stelaż pordzewiały. Weszliśmy do środka. – Boże! – krzyknęła w pewnej chwili sąsiadka. – To Marka! Granatową bluzę od dresu znaczyły świeże ślady krwi. Obok leżał sportowy but. – Szybko! – chwyciłem sąsiadkę za rękę. – Jedziemy na policję. O pierwszej dwadzieścia pięć zostawiłem Białoszewską pod komisariatem. – Niech im pani o wszystkim opowie – poleciłem. – Ja jadę pod warsztat. Może tam ich zawieźli. Niech pani ma pod ręką komórkę, w razie czego zadzwonię. Po kilku minutach przekonałem się o słuszności swoich przypuszczeń. Audi A4, które widziałem wcześniej, stało pod warsztatem Wadengi. Podkradłem się do drzwi. Z boku dostrzegłem okno. Wszedłem na cegłę i zerknąłem przez szybę. Trzech drabów, w tym Wadenga, stało nad dwoma zmaltretowanymi chłopakami. Jednym z nich był Marek. Serce waliło mi jak dzwon. Zszedłem i wybrałem numer sąsiadki. Odebrała po sekundzie. – Jest pani na policji? – Tak – usłyszałem. – Właśnie rozmawiam z policjantami. – Chłopaki są w warsztacie. Maks z jakimiś drabami ich tu trzyma. Niech pani powie policji, żeby szybko tu przyjechali. Ale naprawdę sprintem. Rozłączyłem się. Modliłem się, żeby żadne proceduralne ceregiele nie opóźniły akcji. Na szczęście policjanci popisali się profesjonalizmem. Sprężyli się, na dokładkę nie zajechali na sygnale, tylko podeszli po cichu. Było ich w sumie siedmiu. Ja się wycofałem. Cała akcja przebiegła szybko i sprawnie. Dwóch najwyższych funkcjonariuszy wyłamało drzwi, reszta wpadła z hukiem do środka. Maks nie spodziewał się takiego obrotu spraw. On i jego zbiry zostali totalnie zaskoczeni. Nawet nie próbowali stawiać oporu. Stan Marka i Bartka nie był najlepszy; nieźle oberwali. Kilkanaście minut po wyprowadzeniu bandy Maksa przyjechała karetka, która zabrała poturbowanych chłopaków do szpitala. – Nie wiem, jak ci dziękować, Adaś... – Białoszewska łkała, opierając się o murek. – Przecież to się mogło strasznie skończyć, po prostu strasznie... – Niech pani przestanie, bo zaraz ja też się popłaczę. Lepiej jedźmy za nimi do szpitala. Marek miał pęknięte żebro i liczne stłuczenia całego ciała. Bartkowi złamali palec u prawej ręki. Chłopcy spędzili w szpitalu tydzień. Maks i jego banda zostali tymczasowo aresztowani. Ja zeznawałem w tej sprawie na prokuraturze już dwa razy. I zapewne będę się jeszcze musiał stawić w sądzie na procesie. Dochodowy interes - zmuszanie nastolatków do kradzieży Sprawa wyjaśniła się następnego dnia po dramatycznej nocy. Marek wszystko opowiedział policji. Maksymilian Wadenga wymyślił sobie znakomity patent na dochodowy interes. Wytypował młodych chłopaków będących w konflikcie z prawem i zmuszał ich do dokonywania kradzieży. Sam zamierzał bez ryzyka upłynniać towar. Marek i Bartek byli jego ofiarami. Sterroryzowani zgodzili się dokonać włamania do sklepu spożywczego, ale przestraszyli się i w konsekwencji niewiele z tego wyszło. Maks się wściekł. Uznał, że chłopaki przywłaszczyli sobie jego łupy, i chciał im dać nauczkę. Ci byli tak przerażeni, że postanowili się ukryć. Wadendze udało się wydusić od Romka Kwaśniewskiego (o czym ten nas nie raczył poinformować), gdzie może ukrywać się Marek. Nie wiadomo, jak długo by się nad nim znęcali i czy nie zamęczyliby go na amen, gdyby ratunek nie nadciągnął tak szybko. Jedyną pozytywną rzeczą, jaka wynikła z tej sytuacji, był fakt, że potężny szok, jaki przeżył Marek, wreszcie go otrzeźwił. Chodzi na sesje z psychologiem, zabrał się do nadganiania zaległości w nauce. Sam go przepytuję z historii. Uzmysłowił sobie chyba, że jeśli nie skorzysta z ostatniej szansy, trafi wcześniej czy później do podobnej szklarni, garażu albo piwnicy. Tyle że wtedy nikt nie przyjdzie mu już z pomocą… Więcej historii z życia wziętych znajdziecie na Polki.pl: Z okazji 42 urodzin miała przebiec maraton, a trafiła do szpitala z podejrzeniem ciężkiej choroby „Byłam pogodzona z losem, a właściwie z tym, że już nic mnie nie czeka”. O samotności i depresji - niezwykła historia Krystyny „Zwolniłam ją za podrywanie mężów pacjentek i flirtowanie z lekarzami. Niestety za późno”