polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2025-10-24T06:46:40.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Jak kochać po swojemu? 6 kroków do zbudowania satysfakcjonującego związku
items: „Narzeczony porzucił mnie 4 miesiące przed ślubem, bo jego kochanka była w ciąży. To ona powiedziała mi o wszystkim”
items: „Mąż zostawił mnie dla 23-latniej kochanki. Królewicz dzieci widział 2 miesiące temu, bo przecież ma nowe życie”
items: „Miałam 7 lat, gdy mama zniknęła i zostałam z tatą. Porzuciła nas, żeby zamieszkać z kochanką”
items: „Odeszłam od męża do kochanka, ale nie wyszło nam. Później błagałam męża, by mi wybaczył i przyjął mnie z powrotem”
items: „Mąż ma romans z moją przyjaciółką, która spodziewa się jego dziecka. Nie mieli nawet odwagi mi o tym powiedzieć”
items: „Zakochałam się w mężczyźnie, który ma 57 lat, a moja siostra... w jego synu. Czy zostanę teściową własnej siostry?”
items: Właściciel domu oddał najemcy 3-miesięczny czynsz. 74-latek wszystkie pieniądze przeznacza na leczenie żony
items: „Miałam męża i dzieci, ale gdy wróciła moja pierwsza miłość, bez wahania odeszłam. To najlepsza decyzja mojego życia”
items: „Byłam o krok od uwikłania się w romans bez przyszłości. Powstrzymał mnie wypadek, w którym prawie zginęłam”

Jak kochać po swojemu? 6 kroków do zbudowania satysfakcjonującego związku
type: item
date: 2025-10-23T14:08:18.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: Uncategorized
subject: miłość
subject: psychologia
subject: strefa relacji
subject: związki
description: Szczęśliwy związek nie jest nam dany raz na zawsze. Zdaniem psychologów relacja z drugą osobą to wielowymiarowy proces. Na co warto zatem zwrócić uwagę? Między innymi na łączącą nas więź emocjonalną, poczucie bezpieczeństwa i możliwość samorealizacji. To jednak nie wszystko.
encoded: Nie ma chyba na świecie osoby, która nie chciałaby być kochana i w pełni akceptowana. W końcu to bardzo ludzka, żeby nie powiedzieć prymarna potrzeba. Życie jednak pisze nam różne scenariusze i zdarza się, że wchodzimy w relacje, które nie są dla nas w pełni satysfakcjonujące. A potem się rozstajemy i szukamy kolejnej „połówki jabłka” lub tkwimy w związku bez przyszłości. Zdaniem ekspertów, czasem wystarczy niewielka zmiana, by odnieść oczekiwany rezultat. 6 kroków do budowania satysfakcjonującego związku Zbudowanie dobrej, spełniającej nasze oczekiwania relacji to proces. Jeśli myślisz, że wystarczy wpłynąć na ukochaną osobę lub wymusić na niej zmianę zachowania, by związek spełniał twoje oczekiwania, to jesteś w błędzie. W pierwszej kolejności należy zacząć od siebie. Jesteś na to gotowa? Krok 1: wartości i granice Brzmi banalnie, ale w praktyce nie zawsze jest to proste do wykonania. W procesie enkulturacji nabywamy pewne wzorce, które nakazują kobiecie być miłą i spełniać zachcianki innych. Stawiając się na ostatnim miejscu, często nie mamy możliwości do pełnego wyrażenia swoich potrzeb i pragnień, jak i poznania siebie. Dopóki same ze sobą nie ustalimy, co jest dla nas ważne, co akceptowalne, a na co absolutnie się nie zgadzamy, zbudowanie związku na własnych zasadach będzie niemożliwe. Proces ustalania granic wymaga samoświadomości, ale też odwagi. Nie chcę spoilerować, ale to może nie być przyjemne. Przypomnij sobie sytuację, która wywołała w tobie negatywne emocje takie jak: złość, frustracja, czy smutek. To znak, że wartości, które są dla ciebie ważne, zostały przekroczone. Nazwij lub opisz je. Jeśli twoja lista wartości jest długa, możesz ją spisać, a następnie uszeregować od najbardziej istotnej. I mamy to. Postawienie granic to nic innego jak świadome dbanie o własny dobrostan. Okazuje się jednak, że jasne postawienie sprawy może wywoływać w nas poczucie winy, bo „innym będzie przykro”. Może także budzić opór osób, które były przyzwyczajone do naszych za…

zakochana-para-fot.-Getty-Images-zdjecie-ilustracyjne-fotostorm-e57c665.jpg
width: 1200
height: 800

„Narzeczony porzucił mnie 4 miesiące przed ślubem, bo jego kochanka była w ciąży. To ona powiedziała mi o wszystkim”
type: item
date: 2022-02-25T15:00:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: miłość
description: „Piotrowi nie starczyło odwagi, by powiedzieć mi to osobiście – wysłał do mnie… swoją obecną ukochaną. Mój narzeczony, z którym chodziłam 9 lat, postanowił zostawić mnie 4 miesiące przed ślubem. Obiecał jej małżeństwo. Zapomniał tylko wspomnieć, że właśnie jest w trakcie przygotowań do ślubu ze swoją wieloletnią dziewczyną”.
encoded: Nie wierzę w tak zwane „zbiegi okoliczności”. Ot, zwykły przypadek – komentowałam zawsze opowieści koleżanek, które rozentuzjazmowane mówiły, że „tak miało być” albo że „byli sobie przeznaczeni”. Jednak nawet taka realistka jak ja musi przyznać, że może coś w tym jest… Jak bowiem wytłumaczyć to, co spotkało mnie dokładnie dwa lata temu? Znałam go od zawsze Nasze rodziny najpierw mieszkały na jednym osiedlu wieżowców z wielkiej płyty, a potem razem zdecydowały o kupnie małej działeczki za miastem i wybudowaniu tam bliźniaka. W jednej części zamieszkali rodzice Piotra, a w drugiej my. Najpierw, jako dzieci, bawiliśmy się z Piotrkiem w jednym baseniku, potem wspólnie z rodzicami wyjeżdżaliśmy na wakacje, potem wybraliśmy jedną szkołę. Nie miałam nigdy bliskiej koleżanki. To Piotrowi opowiadałam o pierwszych sukcesach, kiedy wygrywałam szkolne konkursy gimnastyczne, i pierwszych porażkach, kiedy stałam się ofiarą prześladowania koleżanek z klasy. On też opowiadał mi o niesprawiedliwości nauczycieli i swoich kolegach. Byliśmy przyjaciółmi na śmierć i życie. Nic dziwnego, że kiedy poszliśmy do szkoły średniej, zostaliśmy parą w prawdziwym tego słowa znaczeniu. Razem odkrywaliśmy urok pierwszych pocałunków, pierwszych nieśmiałych uścisków w parku i pierwszych obietnic. Nie wyobrażałam sobie, że kto inny mógłby zostać w przyszłości moim mężem... Rodzice też w pełni popierali ten wybór. Wydawał się taki oczywisty – zamieszkalibyśmy na piętrze jednej z części bliźniaka, mielibyśmy blisko do obu rodzin, nikt nie musiałby nikogo poznawać ani wprowadzać. Wydawałoby się: sielanka. Nie czułam przy nim motyli w brzuchu I jakoś nigdy nie przyszło mi do głowy zastanawiać się nad tym, że może nie zawsze Piotr pociąga mnie jako mężczyzna. Że może oprócz spokoju i poczucia bezpieczeństwa, jakie mi daje, kobieta czasami powinna oczekiwać od swojego ukochanego, że będzie wywoływał w niej mocniejsze bicie serca... Nie, takich pragnień nie miałam. I pewnie byłabym teraz nudnawą żoną Piotrka…

kobieta-ae50df3.jpg
width: 1200
height: 900

„Mąż zostawił mnie dla 23-latniej kochanki. Królewicz dzieci widział 2 miesiące temu, bo przecież ma nowe życie”
type: item
date: 2022-02-19T17:22:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: miłość
subject: prawdziwe historie
subject: rozwód
subject: samotność
description: „Ojciec moich dzieci spakował rzeczy do jednej walizki i wyniósł się do 23-latki bez zobowiązań. Oczywiście, koleżanki z pracy. Ona twierdzi (wiem od wspólnych przyjaciółek), że spotkała miłość życia. Miłością jej życia nie są natomiast moje dzieci, więc pan ostatnio widział córeczkę (kończy rok za kilka dni) i syna (niecałe 3 lata) kilka miesiące temu”.
encoded: Odważyłam się do was napisać po przeczytaniu historii Amelii, które tak samo jak ja została sama z dwójką dzieci. Jak ja doskonale ją rozumiem, ale moja historia jest jednak trochę inna i mam strasznie dość jednej rzeczy... Mam 30 lat, pół roku temu zostałam samotną matką Mąż, ojciec moich dzieci (Pan Nieodpowiedzialny) spakował rzeczy do jednej walizki i wyniósł się do miłej 23-latki bez zobowiązań. Oczywiście, koleżanki z pracy. Ona twierdzi (wiem od wspólnych przyjaciółek), że spotkała miłość życia. Miłością jej życia nie są natomiast moje dzieci, więc pan ostatnio widział córeczkę (kończy rok za kilka dni) i syna (niecałe trzy lata) dwa miesiące temu. Ale ja nie o tym. Bardziej o tym, co inni. Jak kobietę w takiej sytuacji widzą inni? Na przykład rodzina. Na rodzinnym obiedzie jest zawsze najgorzej. Zazdroszczę wtedy singielkom, bo na takich obiadach mogą mówić, że poświęcają się karierze, że nie obchodzą ich związki, a o dzieciach nie myślą. Na rodzinnych obiadach słyszę diagnozy i hipotezy. Kobiecie z dwójką dzieci będzie trudno znaleźć miłość (dziękuję, bardzo pocieszające) - No tak, musisz się już z tym pogodzić, że miłość w życiu ci nie wyszła. Masz za to dzieci (wspaniale to mi na pewno starczy do końca moich dni, dzieci doskonale zastępują mężczyznę), - Zobacz, a ciotka Janka to jest panną? Całe życie sama. Ty na szczęście masz dzieci (jakby dzieci były pokarmem, który powinien wystarczyć za wszystko) - Może jeszcze do ciebie wróci (czyli oddawanie mojego losu w ręce kogoś, z kim mi nie wyszło i kto zawiódł. A przede wszystkim, z kim już nie chcę być). W pracy słyszę diagnozy, hipotezy oraz pytania - A co ty taka kąśliwa dziś? - Na pewno jest kąśliwa, bo rzucił ją mąż - Kiedyś była fajną szefową, już nie jest. Cicho, cicho, wiesz co się stało? Mąż ją zdradził - Znajdź sobie kogoś na seks, będzie ci lepiej i nie będziesz taka męcząca. Nawet przyjaciółki rzucają teksty w stylu: - jeszcze będzie żałował - biedna ta Anka, ma trzydziestkę i rozpier… życie - oj…

Zrzut-ekranu-2017-06-13-o-13.02.37-49ebaa5.png
width: 1184
height: 870

„Miałam 7 lat, gdy mama zniknęła i zostałam z tatą. Porzuciła nas, żeby zamieszkać z kochanką”
type: item
date: 2021-12-27T12:54:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: matka i córka
subject: miłość
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Od tego czasu byłam już sama z tatą. Pytałam go, kiedy mama wróci, a on wciąż odpowiadał, że niedługo i niedługo. A mama nie wracała, aż w końcu przestałam pytać. Ciotka Aniela też więcej do nas nie przyjechała”.
encoded: Byłam mała, kiedy mama mnie zostawiła. W miarę, jak dorastałam, coraz częściej myślałam, dlaczego to zrobiła. Dziś wiem i nawet jej wybaczyłam, ale zrozumieć nie potrafię. Ciotka Aniela nie była tak naprawdę moją ciotką. Była przyjaciółką mojej mamy jeszcze z lat wczesnego dzieciństwa. Znały się od przedszkola. W jaki sposób zostały przyjaciółkami, nie byłam w stanie zrozumieć. Nie rozumiał tego zresztą nikt, ani mój tata, ani wujek Stefan, brat mamy, ani moi dziadkowie, nikt. Mama i ciotka Aniela różniły się w zasadzie wszystkim. Moja mama była dokładna, wręcz pedantyczna, wszystko wokół niej musiało być posprzątane i poukładane. Pracowała jako księgowa, wciąż liczyła te swoje cyferki i wszystko musiało się zgadzać co do grosza. Chodziła do pracy w eleganckich, wąskich spódniczkach i żakietach. Nosiła skromną fryzurę i zawsze krótko obcięte paznokcie. Nigdy ich nie malowała. Ciotka Aniela była jej całkowitym przeciwieństwem. Przede wszystkim nie miała męża. Kiedy byłam małą dziewczynką, często pytałam, gdzie ciocia ma wujka. Odpowiadała mi wtedy, że nie lubi wujków. Kiedy do nas przyjeżdżała, to jakby do naszego domu nagle wkraczała wiosna. Ciotka nosiła długie zwiewne sukienki, zawsze bardzo kolorowe. Rude włosy splatała w długi warkocz, a czasami puszczała luźno na plecy. Miała pomalowane paznokcie i u rąk, i u stóp, czasem na różne kolory. Latem nosiła też duże, słoneczne kapelusze. Była piękna. Nie rozumiałam, dlaczego była sama. Rozkładała w naszym ogrodzie sztalugi i malowała jasne, wesołe obrazy. Nie znałam się na malarstwie, ale mama mówiła, że bardzo dobrze się sprzedają. Ciotka spędzała u nas dużo czasu wiosną i latem, przyjeżdżała także zimą Mama mówiła, że ciocia na stałe mieszka w Paryżu. Kiedy byłam już trochę większa, miałam wrażenie, że tata jej nie lubi. Ona jego chyba też nie. Tata jednak bardzo kochał moją mamę i nie potrafił jej niczego odmówić, a mama twierdziła, że Aniela jest dla niej jak siostra i zawsze będzie nas odwiedzała. Ja uwielbiałam…

porzucona-c9b5a14.jpg
width: 1200
height: 900

„Odeszłam od męża do kochanka, ale nie wyszło nam. Później błagałam męża, by mi wybaczył i przyjął mnie z powrotem”
type: item
date: 2021-12-18T06:15:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: miłość
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Łukasz zawrócił mi w głowie. Był przystojny i rozumiał mnie, jak mało kto. Po kilku miesiącach wspólnego życia okazało się jednak, że zupełnie do siebie nie pasujemy… Co miałam zrobić? Zaczęłam błagać męża, by pozwolił mi wrócić”.
encoded: Nie wiem, co wstąpiło we mnie tamtej wiosny, że wywróciłam swoje życie do góry nogami... Dotąd uważałam się za osobę szczęśliwą. Miałam udany związek, odpowiedzialnego męża i wspaniałą córeczkę. Oboje zarabialiśmy na tyle dobrze, że bez obaw o przyszłość mogliśmy pomyśleć o zaciągnięciu kredytu i budowie domu, naszej wymarzonej ostoi. I chyba właśnie wtedy wszystko zaczęło się sypać. Najpierw, mimo braku obiektywnych przeszkód, pojawił się problem z doprowadzeniem wody na naszą działkę. Wcześniejsze ustalenia urzędników okazały się błędne i musieliśmy przekopać na nasz koszt drogę wojewódzką. Niewiele lepiej poszło nam też z podłączeniem światłowodu. Później obfite na przedwiośniu deszcze zniszczyły wykop pod fundamenty i trzeba było zaczynać prace od nowa. Jeszcze więc nawet nie zaczęliśmy stawiać murów, a już straciliśmy jedną trzecią pieniędzy przeznaczonych na budowę. Dosłownie utopiliśmy je w błocie. Ze stresu przestałam sypiać. Z natury jestem choleryczką, wybucham, jeśli coś leży mi na wątrobie. Potrzebuję się wykrzyczeć, wypłakać albo chociaż przegadać problem, a pod tym względem nie mogłam liczyć na małomównego Krzyśka. Wcześniej nieraz zazdrościłam mu opanowania, ceniłam dystans, z jakim podchodził do wyolbrzymianych przeze mnie problemów, teraz jednak jego nieustanne milczenie doprowadzało mnie do szewskiej pasji. – Przecież widzisz, że próbuję coś robić, więc czego się czepiasz? – rzucał, gdy prosiłam, żebyśmy raz jeszcze omówili plany lub choćby stan naszych finansów. Łukasz interesował się moimi problemami Bez słowa znikał na budowie na całe popołudnia i weekendy. Widziałam, że mąż stara się obniżyć koszty i nie kręci się po działce bez celu, ale czułam się ignorowana. Przecież dom był naszym wspólnym marzeniem i razem zaciągnęliśmy na niego horrendalnie wysoki kredyt. Potrzebowałam wsparcia i otrzymałam je od... kolegi z pracy. A dokładnie od bezpośredniego przełożonego. Łukasz od początku bardzo interesował się moimi problemami i mimo wielu zajęć zna…

kobieta-ktora-zaluje-romansu-36f3227.jpg
width: 1200
height: 900

„Mąż ma romans z moją przyjaciółką, która spodziewa się jego dziecka. Nie mieli nawet odwagi mi o tym powiedzieć”
type: item
date: 2021-10-15T15:20:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: miłość
subject: uczucia
subject: zdrada
subject: związek
description: „– Zdradziłeś mnie z moją najlepszą przyjaciółką, to bardzo boli, ale gotowa jestem ci to wybaczyć, bo cię kocham. Chcę z tobą nadal żyć. On jednak był bezwzględny: – Ale ja już ciebie nie kocham. Chcę żyć z Magdą”.
encoded: Moją pierwszą wielką miłością był Leszek. Poznałam go na obozie w Szklarskiej Porębie i z miejsca postanowiłam zdobyć. Po 12 miesiącach znajomości wzięliśmy ślub. O tym, że ma romans z moją najlepszą przyjaciółką, poinformowali mnie nasi znajomi. Nie uwierzyłam im. Leszek i Magda? Mój mąż i moja najlepsza przyjaciółka? Nie. To niemożliwe, myślałam. Ziarno niepokoju zostało jednak zasiane. Zaczęłam dyskretnie obserwować Leszka. Faktycznie, mój mąż nie odrywał oczu od Magdy, ciągle jej nadskakiwał, nieustannie jej w czymś pomagał. W końcu miałam dość tej niejasnej sytuacji. – Leszek, co się dzieje? Mam wrażenie, że łączy cię coś z Magdą – spytałam. W pierwszej chwili się zmieszał. Potem wyznał, że to nic ważnego, że był Magdą zafascynowany, ale tylko przez moment i już mu przechodzi. I na tym stanęło, bo tej samej nocy dostaliśmy wiadomość, że moja mama miała wylew. Pojechałam do szpitala, Leszek również, choć go wcale o to nie prosiłam. Doceniłam jednak ten gest. Odczytałam jako akt skruchy. Prośbę o przebaczenie. Mama umarła 2 dni później. Nie mogłam się zupełnie pogodzić z jej odejściem, bardzo rozpaczałam. W tym trudnym dla mnie okresie Leszek był ze mną. Podtrzymywał mnie na duchu, pomagał. – Nie jesteś sama, masz mnie... – powtarzał, tuląc mnie czule do siebie. Smutek i żal po śmierci mamy były tak silne, że wpadłam w depresję. Lekarz zalecił mi wyjazd. Najlepiej do ciepłych krajów. – Słońce południa – stwierdził – przywróci pani radość życia. Poleciałam na Majorkę. Przez całe dnie wylegiwałam się na gorącym piasku i patrzyłam na szmaragdowe morze. Z zazdrością obserwowałam też rodziny z małymi dziećmi. Maluchy śmiały się, taplały w wodzie i budowały zamki z piasku. My również powinniśmy mieć synka lub córeczkę, pomyślałam. Jeszcze tego samego dnia wysłałam do Leszka e-maila: „Kochany, chcę mieć z tobą dziecko. Ono nada naszemu życiu”. Uskrzydlona wracałam do Warszawy, lecz tam spotkał mnie zawód. Pierwszy na Okęciu – Leszek nie wyjechał po mnie na lotnisko. Dru…

Zdradzona-kobieta-a7074a9.png
width: 1200
height: 900

„Zakochałam się w mężczyźnie, który ma 57 lat, a moja siostra... w jego synu. Czy zostanę teściową własnej siostry?”
type: item
date: 2021-10-09T19:52:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historie miłosne
subject: miłość
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Moja córeczka ma dorosłe rodzeństwa i tatę, który jest od niej starszy o 57 lat. Dziewczyną jej brata jest jej rodzona ciotka...”.
encoded: Kiedy rozwodziłam się z mężem, miałam niecałe 30i lat i nadzieję na to, że szybko znajdę kogoś, kto znowu da mi szczęście i zapewni stabilizację. Niestety, czas mijał, a ja poznawałam samych niewłaściwych facetów. A może dokonywałam niewłaściwych wyborów? W każdym razie byłam coraz bliżej czterdziestki i rozpaczliwie chciałam mieć dziecko, a właściwie to całą rodzinę, taką, w której obiady je się wspólnie, przy ładnie zastawionym stole, a rano do łóżka wskakuje pies. Myślałam, że będę musiała pożegnać się z tym marzeniem, kiedy nieoczekiwanie spotkałam Leona. – Ma pani świetne CV i bardzo chciałbym panią zatrudnić, ale obawiam się, że to byłoby niewłaściwe... – oznajmił, kiedy skończyliśmy rozmowę kwalifikacyjną w jego firmie. – Powie mi pan, dlaczego? – zapytałam, kryjąc głębokie rozczarowanie. – Ponieważ chciałbym się z panią umówić na kawę. A byłoby nieetyczne, gdybym spotykał się z własną pracownicą – odparł. Spojrzałam na niego jak na idiotę. Naprawdę sądził, że po tym, jak odrzucił moją kandydaturę, zgodzę na randkę? Wytrzymał moje spojrzenie, a potem oznajmił, że podczas randki możemy przedyskutować moje szanse na zatrudnienie w innej firmie. Wymienił nazwę koncernu i stanowisko, a wtedy ja od razu zaczęłam się zastawiać, co na siebie włożę. To było nasze pierwsze, jeszcze w miarę oficjalne, spotkanie. Usiedliśmy w miłej kawiarence i rozmawialiśmy. I rzeczywiście, polecił mnie swojemu znajomemu, który zaoferował mi interesujące stanowisko. Na koniec Leon powiedział, że ma bilety na pokaz monster trucków, czyli ogromnych samochodów, i zapytał, czy nie miałabym ochoty na trochę rozrywki. Ponieważ naprawdę mi się spodobał, zgodziłam się. View Burdaffi on the source website Leon miał 56 lat, ale nikt nie dałby mu więcej niż 45. Przez całe życie uprawiał sport, jego sylwetka była więc idealna, nie zauważyłam śladu brzucha. Włosy przyprószyła mu już siwizna, ale w sposób, który tylko dodawał mu uroku. Najbardziej jednak podobały mi się jego oczy, otoczone zmarszczk…

para-20ebd83.jpg
width: 1200
height: 800

Właściciel domu oddał najemcy 3-miesięczny czynsz. 74-latek wszystkie pieniądze przeznacza na leczenie żony
type: item
date: 2021-06-01T09:45:00.000Z
creator: Paulina Brzozowska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: ludzie
subject: miłość
subject: prawdziwe historie
subject: Wielka Brytania
description: Historia pana Zbigniewa chwyta za serce i pokazuje potęgę dobra i miłości.
encoded: Pan Zbigniew to doskonały przykład, że miłość nie zna granic i wynagradza wszelkie niedogodności. 74-latek mieszka w Shirebrook w Wielkiej Brytanii. Wyjechał do pracy w magazynie, żeby zarobić na leczenie chorej na raka żony. Od 5 lat przebywa za granicą i wszystkie pieniądze przekazuje rodzinie w Polsce. Historię pana Zbigniewa opisał lokalny serwis „Derbyshire Times”. Dzięki niemu dowiadujemy się, że mężczyzna oszczędzał na czym się da, by jak najwięcej zarobków przeznaczyć na leczenie ukochanej. Sobie zostawiał jedynie odliczoną sumę na czynsz i najważniejsze potrzeby. Historia pana Zbigniewa z Shirebrook W pewnym momencie doszło do tego, że dom, w którym mieszka pan Zbigniew, zyskał nowego właściciela. Ten chciał zrobić remont kosztem lokatora. Ponieważ 74-latek niezbyt dobrze mówi po angielsku, właściciel domu rozmawiał z jego synem. Wtedy dowiedział się, jak trudną sytuację ma starszy mężczyzna. Historia miłości 74-latka do swojej chorej żony tak poruszyła właściciela budynku, że ten zwrócił mu cały czynsz, który pan Zbigniew uiścił od momentu zmiany wynajmującego. Dzięki temu pan Zbigniew odzyskał należności z ostatnich 3 miesięcy. Dla niego jest to niebagatelna suma, która znacznie pomoże i przyspieszy terapię jego ukochanej małżonki. Takie historie jak ta, zdecydowanie przywracają wiarę w dobrych ludzi. Czytaj także: Matka mogła stracić 11 dzieci, bo mieszkali w dwupokojowym mieszkaniu. Deweloper podarował im nowoczesny dom Niepełnosprawny Olek mieszkał w domu, którego stan przeraził Katarzynę Dowbor. Ekipa Nasz Nowy Dom” zrobiła tam rewolucję Wzruszający remont w „Nasz Nowy Dom”. Katarzyna Dowbor odmieniła życie pani Ani i jej wnuczki Gabrysi

polki-0310313.jpg
width: 1200
height: 900

„Miałam męża i dzieci, ale gdy wróciła moja pierwsza miłość, bez wahania odeszłam. To najlepsza decyzja mojego życia”
type: item
date: 2021-01-22T08:41:59.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: listy czytelników
subject: miłość
subject: nastolatki
subject: relacje
subject: związek
description: Od snów do czynów. O tym, że stara miłość nie rdzewieje pisze do nas czytelniczka. Przeczytajcie jej wciągającą historię
encoded: Stara miłość naprawdę nie rdzewieje ;) Przeczytałam opowieść o znajomym z lekcji angielskiego. Przyznam, że bardzo mnie zasmuciła, patrząc z perspektywy mojej historii. Pana G. poznałam jak miałam 10 lat, daleko od mojego rodzimego miasta, na wsi u mojej babci. Byliśmy jeszcze dziećmi, ale już wtedy mi dokuczał. Jeździłam tam mniej więcej trzy razy na rok. Ja byłam z tych, które lubiły zaszaleć, nastoletni pierwszy papieros, pierwsze piwo na polanie. On był z tych, którzy zawsze prawili morały. Ale nie przeszkadzało mi to. To wręcz mnie do niego przyciągnęło jak magnes. Zakochałam się po uszy. Ale nigdy nie mogłam się przełamać, by coś powiedzieć lub zrobić. Do babci przestałam jeździć. Poznałam chłopaka, zaszłam w jedną ciążę, potem w drugą. Byliśmy ogólnie szczęśliwi, chociaż też nie do końca. Mi ciągle czegoś brakowało. Pewnego dnia Pan G. przyśnił mi się bardzo wyraźnie. To jeden z takich snów, które pamięta się już przez całe życie. Miałam Pana G. na Facebooku. Pierwsze, co zrobiłam po przebudzeniu, to napisałam do niego. Zaczęliśmy rozmawiać, dzień w dzień. Cały czas. Tak się dowiedziałam, że on też był we mnie zakochany, też bał się zrobić pierwszy krok. Ostatni raz widzieliśmy się 8 lat temu. Uczucie wróciło niemalże od razu. Kontakty z ojcem dzieci popsuły się już całkowicie i po prostu pewnego dnia odeszłam. Pan G. przebył 400 km i przyjechał do mnie i jedyne co mogę powiedzieć, to właśnie to, że stara miłość nie rdzewieje. Mimo że jestem już starsza, jestem matką, to uczucie motylków w brzuchu... Tego uczucia, które jest niepowtarzalne przy nim zawsze mi towarzyszy. Jakimś cudem, dyrektor pewnej dużej firmy zaproponował mu pracę na bardzo dobrym stanowisku. Mieszkamy razem i jesteśmy przeszczęśliwi. Chcesz podzielić się z innymi swoją historią? Napisz na redakcja@polki.pl. Więcej listów do redakcji:„W wieku 16 lat oddałam córkę do adopcji. Teraz uratowałam życie wnuczce, która była ciężko chora”„Mój narzeczony pochodził z majętnej rodziny z koneksjami, a …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/62/2025/01/Fotolia174470746SubscriptionXXL-eb316bf.jpg
width: 1500
height: 1000

„Byłam o krok od uwikłania się w romans bez przyszłości. Powstrzymał mnie wypadek, w którym prawie zginęłam”
type: item
date: 2021-01-15T08:15:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: miłość
subject: opowiadania erotyczne
subject: prawdziwe historie
subject: romans
description: Że też trzeba prawie umrzeć, żeby przejrzeć na oczy... Nie wikłaj się romanse, szkoda czasu...
encoded: Może znałam ze trzech Bartków w swoim życiu. Żaden z nich nie był dla mnie ważny, więc to imię przez 40 lat zupełnie mnie nie ruszało. Teraz na sam jego dźwięk serce biło mi szybciej. Towarzyszył mu obraz wysokiego, dobrze zbudowanego szatyna o tajemniczych, ciemnych oczach. Bartosz miał regularne rysy twarzy, wyraziste brwi, długie rzęsy, prosty nos, mocno zarysowane kości policzkowe, zmysłowe usta... Biła od niego siła, która mnie pociągała, i której jednocześnie się bałam. Do tego stopnia, że gdy był w pobliżu, nie potrafiłam myśleć logicznie. Plątał mi się język, nie mogłam sklecić prostego zdania. Robiłam z siebie idiotkę. Miałam do niego słabość Na poniedziałkowym zebraniu kadry menedżerskiej oficjalnie go przedstawiono. Wstał wyprostowany. Prezentował się bardzo efektownie w szytym na miarę jasnym garniturze i białej koszuli. Pełni elegancji dopełniała wystająca z kieszonki na piersi biała poszetka w niebieskie pasy. Uśmiechnął się, przywitał, a mnie dosłownie zaparło dech w piersi. – Cieszę się, że będę z wami pracował – powiedział i od razu dostał brawa. Dyrektor puścił do nas oko. – Nie było łatwo go tu ściągnąć. Bartosz pracował wcześniej u konkurencji. Ponoć był świetny w swoim fachu. To jeszcze bardziej dodawało mu uroku. Uśmiechnął się i jeszcze raz na nas wszystkich popatrzył. Miałam wrażenie, że zatrzymał wzrok na mnie. Wtedy pierwszy raz poczułam przyjemny dreszcz, jakby moje ciało mówiło: „zakręć się wokół niego, a nie pożałujesz”. Jednak moja głowa dojrzałej kobiety po rozwodzie szeptała coś zupełnie innego: „uważaj, będą kłopoty”. Miałam koleżankę w hotelu, w którym wcześniej pracował. Zadzwoniłam do niej. – Przyszedł do nas człowiek od was – zaczęłam, siląc się na obojętny ton. – Wiem, wiem. Bartek jest w porządku, nie musisz się go obawiać. To dobry kolega. Nie ułatwiała mi zadania. Ani trochę. Musiałam zadać pytanie wprost. – A jak jego sytuacja rodzinna? Koleżanka nie zdziwiła się moim pytaniem. Specyfika małego miasteczka – wszyscy chcą wied…

polki-6-d871503.jpg
width: 1200
height: 900