Jak kochać po swojemu? 6 kroków do zbudowania satysfakcjonującego związku
Szczęśliwy związek nie jest nam dany raz na zawsze. Zdaniem psychologów relacja z drugą osobą to wielowymiarowy proces. Na co warto zatem zwrócić uwagę? Między innymi na łączącą nas więź emocjonalną, poczucie bezpieczeństwa i możliwość samorealizacji. To jednak nie wszystko.
Nie ma chyba na świecie osoby, która nie chciałaby być kochana i w pełni akceptowana. W końcu to bardzo ludzka, żeby nie powiedzieć prymarna potrzeba. Życie jednak pisze nam różne scenariusze i zdarza się, że wchodzimy w relacje, które nie są dla nas w pełni satysfakcjonujące. A potem się rozstajemy i szukamy kolejnej „połówki jabłka” lub tkwimy w związku bez przyszłości. Zdaniem ekspertów, czasem wystarczy niewielka zmiana, by odnieść oczekiwany rezultat. 6 kroków do budowania satysfakcjonującego związku Zbudowanie dobrej, spełniającej nasze oczekiwania relacji to proces. Jeśli myślisz, że wystarczy wpłynąć na ukochaną osobę lub wymusić na niej zmianę zachowania, by związek spełniał twoje oczekiwania, to jesteś w błędzie. W pierwszej kolejności należy zacząć od siebie. Jesteś na to gotowa? Krok 1: wartości i granice Brzmi banalnie, ale w praktyce nie zawsze jest to proste do wykonania. W procesie enkulturacji nabywamy pewne wzorce, które nakazują kobiecie być miłą i spełniać zachcianki innych. Stawiając się na ostatnim miejscu, często nie mamy możliwości do pełnego wyrażenia swoich potrzeb i pragnień, jak i poznania siebie. Dopóki same ze sobą nie ustalimy, co jest dla nas ważne, co akceptowalne, a na co absolutnie się nie zgadzamy, zbudowanie związku na własnych zasadach będzie niemożliwe. Proces ustalania granic wymaga samoświadomości, ale też odwagi. Nie chcę spoilerować, ale to może nie być przyjemne. Przypomnij sobie sytuację, która wywołała w tobie negatywne emocje takie jak: złość, frustracja, czy smutek. To znak, że wartości, które są dla ciebie ważne, zostały przekroczone. Nazwij lub opisz je. Jeśli twoja lista wartości jest długa, możesz ją spisać, a następnie uszeregować od najbardziej istotnej. I mamy to. Postawienie granic to nic innego jak świadome dbanie o własny dobrostan. Okazuje się jednak, że jasne postawienie sprawy może wywoływać w nas poczucie winy, bo „innym będzie przykro”. Może także budzić opór osób, które były przyzwyczajone do naszych zachowań lub postaw wobec nas. Pamiętaj, że każda osoba ma prawo do szczęścia. Jasno komunikuj swoje oczekiwania bez oceniania lub wskazywania winnych danej sytuacji. Aż tyle i tylko tyle. Zdaniem psychologów, jeśli mamy problem ze stawieniem granic, powinnyśmy zacząć ćwiczyć swoją asertywność w sytuacjach, które nie są dla nas najistotniejsze. Krok 2: zaufanie i bezpieczeństwo W obecności partnera lub partnerki powinnyśmy czuć się bezpiecznie i mieć poczucie, że jesteśmy w pełni akceptowane. Bez wstydu i obaw możemy płakać, złościć się, bać się i smucić. W bezpiecznej relacji nie musimy budować idealnego, nieskazitelnego wizerunku pozbawionego wad. Bo jesteśmy bezwarunkowo akceptowane. Takie, jakie jesteśmy. Możemy pozwolić sobie na bycie w pełni sobą, bez lęku, że nasze słabości zostaną wykorzystane przeciwko nam. Mamy pewność, że nie zostaniemy skrzywdzone, a w trudnej sytuacji nie zostaniemy pozostawione same sobie. Życie ma jednak to do siebie, że nie jest idealne. Nasze wcześniejsze doświadczenia, również te z dzieciństwa, jak i indywidualne predyspozycje sprawiają, że nieświadomie wchodzimy w relacje, które nie są dla nas w pełni korzystne i satysfakcjonujące. Więc znów powinnyśmy zajrzeć w głąb siebie i spróbować odpowiedzieć sobie na pytanie: czy boję się odrzucenia?, czy daję sobie przyzwolenie na miłość?, czy pragnę bliskości, a jednocześnie od niej uciekam? Tylko my znamy odpowiedzi. Czasem „podskórnie” czujemy, że coś jest nie tak, ale nie umiemy tego nazwać. Psycholodzy radzą, by w takiej sytuacji (jeśli to możliwe, a my tego chcemy) szczerze porozmawiać o tym ze swoim partnerem lub partnerką, lub skorzystać ze specjalistycznej pomocy. Krok 3: responsywność Chcesz mieć udany związek? Bądź responsywna, czyli empatyczna i dostępna emocjonalnie. Wysłuchaj, pociesz, poklep po plecach i udziel wsparcia. Świetnie, tylko dlaczego znów muszę być „miła” i „grzeczna”? Nie w tym rzecz. Stawiaj granice i jasno je komunikuj, chroń swoje wartości i nie działaj wbrew sobie. Jednak jeśli widzisz, że ukochana osoba znajduje się w kryzysie, boryka się z jakimś problemem, nie udawaj, że tego nie widzisz, nie umniejszaj i nie bagatelizuj. Jeśli trzeba ojojaj, przytul, porozmawiaj. Bądź. W związkach duże znaczenie mają małe gesty (responsywność uwagi). I to one często stanowią podwaliny udanego związku. Brzmi to sztampowo i nieco górnolotnie, ale to czysta proza życia. Zrób ukochanej osobie kanapkę z jej ulubionym serem, a na pewno to doceni. To sprawi, że poczuje się nie tylko ważna, ale i zauważona. Brak responsywności w związku nie jest dobrym znakiem. Każda osoba, której potrzeby są ujmowane, niezauważane, czuje się osamotniona. Jeśli taka sytuacja będzie się powtarzała, w związku może pojawić się utrata zaufania. Nie trzeba być psychologiem, by domyślić się, że osoba, której potrzeby emocjonalne nie są zaspokojone, będzie szukała pocieszenia poza związkiem. Niech każda z nas odpowie sobie na pytanie, czy tak właśnie powinien wyglądać udany związek. Krok 4: intymność i bliskość Myśląc o bliskości i intymności, wiele osób popełnia błąd. Po pierwsze, używa ich zamiennie, a po drugie, poprzez ciąg skojarzeń, utożsamia z seksem. Owszem, seks może być komponentem scalającym związek, ale… może go też nie być wcale. I jeśli obu stronom z tym dobrze, nie ma powodu do zmartwień. Bliskość to fizyczna obecność, poczucie przynależności, wspólnotowości, wspólnej więzi. Będąc w związku, czujemy się komfortowo z daną osobą. Intymność jest pojęciem wskazującym na głębsze zaangażowanie. Ufamy drugiej osobie, nie obawiamy się krytyki, odrzucenia i w konsekwencji jesteśmy skłonne dzielić się swoimi sekretami, pragnieniami, marzeniami, lękami. Skoro już padło słowo seks, warto tu przytoczyć wyniki badań Alicji Żak-Łykus i Magdaleny Nawrat. Zauważają one, że „dla badanych udany związek był tożsamy z satysfakcjonującym życiem seksualnym, co wskazywać może na niski stopień autonomizacji seksu od wartości małżeństwa/partnerstwa. Jednocześnie, obniżona zdolność do uprawiania seksu niekorzystnie wpływała na związek, więzi z partnerem, samoocenę, wyniki w pracy i relacje rodzinne”. Warto o tym pamiętać. Krok 5: autonomia w związku Każdy chce znaleźć swoją „drugą połówkę jabłka”. Jednak w tym powiedzeniu kryje się błędne myślenie. Po pierwsze, żadna z nas nie potrzebuje nikogo, by stać się kimś. Po drugie, to określenie zakłada, że dopiero scalenie się z drugą osobą da nam poczucie spełnienia i pełnię szczęścia. Zdaniem psychologów to rozwiązanie na dłuższą metę może nam przynieść więcej szkody niż korzyści. Zależność od partnera, frustracja oraz obniżenie poczucia własnej wartości to tylko czubek góry lodowej. Dla własnego dobra powinnyśmy zachować autonomię i mieć możliwość rozwijania własnych pasji oraz zainteresowań. Ważny jest także własny krąg przyjaciół, znajomych i osób, z którymi dzielimy wspólne wartości. Chcemy wierzyć, że zawsze będziemy żyć długo i szczęśliwie, lecz nie jest to tajemnicą, że los lubi płatać figle. W takiej sytuacji wato mieć zaufane grono wsparcia. Zachowanie autonomii w związku jest silnie skorelowane z poczuciem tożsamości, ale także ze stawianiem granic. Będąc w satysfakcjonującym związku, nie musimy „naginać się” do partnera, nie rezygnujemy z siebie, ze swoich wartości, przekonań i marzeń. W ten sposób wyrażamy miłość i szacunek do siebie samej. Krok 6: przebaczenie W związkach nierzadko pojawiają się takie sytuacje, kiedy kochamy i nienawidzimy jednocześnie. Wydarzyło się coś, co przekroczyło nasze granice, złamało nasze zaufanie i poczucie bezpieczeństwa, coś, czego nie potrafimy zapomnieć i… wybaczyć. Nie każdy związek przetrwa ciężką próbę. I nie każda relacja jest warta naszego zaangażowania. A mimo wszystko warto. Bo przebaczamy dla siebie. By pozbyć się cierpienia, uwolnić się od gniewu, złości, poczuci krzywdy i chęci zemsty. A niejako „przy okazji” wykonujemy szlachetny gest w kierunku osoby, którą kochamy lub kochaliśmy. Przebaczenie to akt odwagi. To proces, który wymaga czasu i przyznania się przed samą sobą, że jest nam źle. Nie zamiatajmy problemu pod dywan ani nie umniejszajmy swojemu cierpieniu. Dajmy wyraz swoim emocjom i uznajmy je. Skupmy się na czynie, motywacjach, a nie osobie. Jednak to ostatecznie od nas zależy, czy wybaczymy. I już na sam koniec, nasz związek wcale nie musi być doskonały. Wystarczy, że będzie dobry. Tak po prostu. Źródło: Agnieszka Jucewicz, Grzegorz Sroczyński, „Kochaj wystarczająco dobrze”, Warszawa 2015; Alicja Żak-Łykus, Magdalena Nawrat, "Satysfakcja seksualna, życiowa i partnerska", Family Forum 2013/3, s. 171-186; Philip G. Zimbardo, Vivian McCann, Robert L. Johnson, „Psychologia. Kluczowe koncepcje”, Warszawa 2024; David J. Wallin, „Teoria przywiązania w psychoterapii”, Kraków 2023; Bogdan Wojciszke, „Psychologia miłości. Intymność, namiętność, zobowiązanie”, Gdańsk 2009.
„Miałam 7 lat, gdy mama zniknęła i zostałam z tatą. Porzuciła nas, żeby zamieszkać z kochanką”
„Od tego czasu byłam już sama z tatą. Pytałam go, kiedy mama wróci, a on wciąż odpowiadał, że niedługo i niedługo. A mama nie wracała, aż w końcu przestałam pytać. Ciotka Aniela też więcej do nas nie przyjechała”.
Byłam mała, kiedy mama mnie zostawiła. W miarę, jak dorastałam, coraz częściej myślałam, dlaczego to zrobiła. Dziś wiem i nawet jej wybaczyłam, ale zrozumieć nie potrafię. Ciotka Aniela nie była tak naprawdę moją ciotką. Była przyjaciółką mojej mamy jeszcze z lat wczesnego dzieciństwa. Znały się od przedszkola. W jaki sposób zostały przyjaciółkami, nie byłam w stanie zrozumieć. Nie rozumiał tego zresztą nikt, ani mój tata, ani wujek Stefan, brat mamy, ani moi dziadkowie, nikt. Mama i ciotka Aniela różniły się w zasadzie wszystkim. Moja mama była dokładna, wręcz pedantyczna, wszystko wokół niej musiało być posprzątane i poukładane. Pracowała jako księgowa, wciąż liczyła te swoje cyferki i wszystko musiało się zgadzać co do grosza. Chodziła do pracy w eleganckich, wąskich spódniczkach i żakietach. Nosiła skromną fryzurę i zawsze krótko obcięte paznokcie. Nigdy ich nie malowała. Ciotka Aniela była jej całkowitym przeciwieństwem. Przede wszystkim nie miała męża. Kiedy byłam małą dziewczynką, często pytałam, gdzie ciocia ma wujka. Odpowiadała mi wtedy, że nie lubi wujków. Kiedy do nas przyjeżdżała, to jakby do naszego domu nagle wkraczała wiosna. Ciotka nosiła długie zwiewne sukienki, zawsze bardzo kolorowe. Rude włosy splatała w długi warkocz, a czasami puszczała luźno na plecy. Miała pomalowane paznokcie i u rąk, i u stóp, czasem na różne kolory. Latem nosiła też duże, słoneczne kapelusze. Była piękna. Nie rozumiałam, dlaczego była sama. Rozkładała w naszym ogrodzie sztalugi i malowała jasne, wesołe obrazy. Nie znałam się na malarstwie, ale mama mówiła, że bardzo dobrze się sprzedają. Ciotka spędzała u nas dużo czasu wiosną i latem, przyjeżdżała także zimą Mama mówiła, że ciocia na stałe mieszka w Paryżu. Kiedy byłam już trochę większa, miałam wrażenie, że tata jej nie lubi. Ona jego chyba też nie. Tata jednak bardzo kochał moją mamę i nie potrafił jej niczego odmówić, a mama twierdziła, że Aniela jest dla niej jak siostra i zawsze będzie nas odwiedzała. Ja uwielbiałam ciotkę, byłam zachwycona, kiedy się u nas pojawiała. Chciałam nosić takie same sukienki i mieć takie długie włosy w pięknym rudym kolorze. Niestety nie miałam rudych włosów, a mama ubierała mnie w spodnie. – Ciociu, przywieź mi taką sukienkę jak twoja – prosiłam. I za którymś razem ciotka przywiozła mi dwie. Całe lato prawie ich nie zdejmowałam. – Pomaluj mi paznokcie – prosiłam, a ciotka Aniela malowała je różnokolorowym lakierem. – Co ona robi z mojego dziecka! – słyszałam, jak tata krzyczy tak do mamy. – Uspokój się, Tomasz, przecież to tylko mała dziewczynka. – No właśnie, mała! Nie chcę, żeby Aniela ją tak stroiła? – Niby dlaczego? Jest dziewczynką, lubi sukienki. Bardzo lubiłam sukienki. I uwielbiałam przebywać z ciotką. Opowiadała mi bajki, szyła ciuszki moim lalkom. No i malowała mi paznokcie. Najpierw zniknęła ciocia Aniela, a potem mama Pewnej wiosny wybuchła bomba. Tata wyrzucił ciotkę z naszego domu. O coś się strasznie pokłócili. Pamiętam, jak krzyczał, że ma się natychmiast wynosić i nie chce jej nigdy więcej widzieć na oczy. Ciotka wyjechała, a mama z tatą strasznie się kłócili, codziennie. Tata spał w salonie, a mama chodziła z podkrążonymi oczami. Potem powiedziała, że musi na trochę wyjechać. I od tego czasu byłam już sama z tatą. Pytałam go, kiedy mama wróci, a on wciąż odpowiadał, że niedługo i niedługo. A mama nie wracała i nie wracała, aż w końcu przestałam pytać. Ciotka Aniela też więcej do nas nie przyjechała. Po kilku latach w naszym domu pojawiła się Ula, nowa żona taty. Potem przyszło na świat moje przyrodnie rodzeństwo, Witek i Zosia. O mamie nic się nie mówiło, tata nawet wszystkie zdjęcia pochował albo powyrzucał. To był w naszej rodzinie temat tabu. Aż w końcu nadeszły moje osiemnaste urodziny. Byłam dorosła, za kilka miesięcy miałam zdawać maturę, wybierałam się na studia. I wtedy dostałam ten e-mail. "Kochana córeczko – pisała moja mama – jesteś już pełnoletnia. Twój ojciec nie może nam już niczego zabronić. Ani tobie, ani mnie. Chciałabym się z tobą spotkać, porozmawiać, wytłumaczyć, przeprosić. Może mi wybaczysz, albo przynajmniej spróbujesz zrozumieć. Kocham cię, Kasiu". Natychmiast pojechałam do wujka Stefana. Był jedyną osobą, która mogła dać mamie mój adres mailowy. Wujek jednak tylko popatrzył na mnie smutno. – Wolałbym, Kasiu, żeby Grażyna sama ci wytłumaczyła. Porozmawiaj z nią, spotkaj się. – Przez tyle lat nawet się do mnie nie odezwała. – Wiem, że masz do niej żal, ale to nie było takie proste. Długo biłam się z myślami, nie wiedziałam, co powinnam zrobić. Miałam wielki żal do mamy, że tak po prostu zniknęła z mojego życia, że się o mnie nie martwiła, nie troszczyła. Ale z drugiej strony bardzo chciałam ją zobaczyć, chciałam się do niej przytulić i wysłuchać, co ma mi do powiedzenia. Zgodziłam się więc na spotkanie. Wydawało mi się, że nie pamiętam swojej mamy, że jej nie poznam Bardzo się bałam tego spotkania. Jednak, kiedy tylko weszłam do kawiarni, w której się umówiłyśmy, od razu wiedziałam, że kobieta siedząca przy oknie to ona. Nie potrafiłam sobie tego wyobrazić. Opowiedziała mi, jak to od dawna, od dzieciństwa prawie były w sobie zakochane z ciotką Anielą. Początkowo obie nie rozumiały, co czują. Potem, im stawały się starsze, tym były sobie bliższe. – Broniłam się przed tym uczuciem, nie chciałam być taka – opowiadała mama. – Poznałam twojego ojca, lubiłam go, myślałam, że wszystko się jakoś ułoży. Wyszłam za niego za mąż, urodziłam ciebie. Kochałam cię najbardziej na świecie. – Gdyby tak było, nie zostawiłabyś mnie – zaprotestowałam. – To nie jest takie proste. Widzisz, Aniela wciąż była w moim życiu. Nie potrafiłam jej z niego wyrzucić. Kiedy twój ojciec dowiedział się, co nas łączy, kiedy nas zobaczył... – mama zamilkła na dłuższą chwilę. Też milczałam, nie miałam zamiaru jej niczego ułatwiać. – Wyrzucił ją z domu. A ja... – zająknęła się – ja nie potrafiłam już dłużej z nim być, nie potrafiłam tego ciągnąć. Chciałam zabrać ciebie i wyjechać. Powiedział, że nigdy mi ciebie nie odda, że wszystkim opowie i zniszczy mi życie. Przestraszyłam się. – I wyjechałaś, zostawiając mnie – dokończyłam. – Może kiedyś zdołasz mi wybaczyć? – zapytała cicho. – Wyjechałaś do niej? – wolałam nie odpowiadać. – Tak. – I jesteście razem? – Tak. – Więc wybrałaś – szepnęłam. – Wybrałaś ciotkę Anielę, nie mnie. – To nie tak, córeczko. – Nie mów do mnie, córeczko – krzyknęłam, nie panując nad emocjami. – Nie mów do mnie tak. To Ula jest moją matką. Na policzkach mamy wykwitły rumieńce. Zamrugała oczami. – Mówisz do niej mamo? – Tak – skłamałam. Zrobiłam to świadomie, chciałam ją zranić, chciałam, żeby ją zabolało. – Może jeszcze kiedyś mnie zrozumiesz, może mi wybaczysz. – Może wybaczę, ale nigdy nie zrozumiem. Nie przyznałam się nikomu, że widziałam się z matką. Ani tacie, ani Uli. Nie wiem, czy wiedzieli, czy może się domyślali. W każdym razie nigdy żadne nie powiedziało słowa na ten temat. Mama czasami przysyłała maile – życzenia na imieniny, na święta. Kiedy zdałam maturę, zapytała, czy nie miałabym ochoty przyjechać do Paryża na wakacje. Pewnie, że chciałam zwiedzić to miasto, zobaczyć Wieżę Eiffla. Ale nie chciałam jechać do matki. Tym bardziej że mieszkała z ciotką. Nie potrafiłam sobie wyobrazić ich jako pary. Potem trochę żałowałam swojej decyzji, ale nie miałam zamiaru jej zmieniać. Tata dowiedział się o moich kontaktach z mamą, kiedy przysłała mi paczkę z pięknymi francuskim ciuchami. Niestety odebrała ją Ula i wszystko mu powiedziała. – Jakie piękne – zachwycała się sukienkami moja młodsza siostra. – Podaruj mi chociaż jedną – prosiła. – Twoja mama musi się pięknie ubierać, skoro ci takie kupiła. – Na pewno wybrała je Aniela – mruknęłam i w tej samej chwili zobaczyłam spojrzenie ojca. Zamarłam. – Skąd wiesz? – zapytał tata. – Kto to jest Aniela? – w tym samym momencie padło pytanie siostry. Ula milczała. Stałam spłoszona i nie wiedziałam, co powiedzieć. Nie chciałam sprawić przykrości tacie, nie chciałam też przyznać się przed siostrą, że moja mama mieszka z kobietą. Mimo że uważałam siebie za osobę nowoczesną i tolerancyjną, to jednak jeśli chodziło o moją mamę, zabrakło mi tolerancji. – Spotkałam się z mamą – powiedziałam cicho. Kiedy tata o nic więcej nie pytał, tylko patrzył smutno, wyjaśniłam. – Spotkałam się z nią zeszłego lata. Napisała do mnie maila, chciała się ze mną zobaczyć. Zgodziłam się. – Nie wspomniałaś o tym słowem – w głosie taty usłyszałam wyrzut. – Po co? Spotkałam się z nią tylko raz, nie chciałam sprawiać ci przykrości – odparłam. Ale tak naprawdę to wcale nie byłam pewna, czy właśnie to było powodem, że się nie przyznałam. Tata chyba też nie do końca wierzył, ale zapytał tylko: – Kontaktujesz się z nią? – Tak, mailowo. – Masz do mnie żal? – Do ciebie? – spytałam zdziwiona. – Jeżeli już, to raczej... – Chciałam powiedzieć, że mam żal do ciotki Anieli o to, że zabrała mi mamę i do mamy, o to, że mnie zostawiła, ale nie powiedziałam tego. – Sama już nie wiem, do kogo mam żal. Mama powiedziała mi wszystko. – Tak? – spytał tata. – A to, że chciała cię zabrać, ale jej nie pozwoliłem. – To też. Gdybym naprawdę była dla niej ważna, nigdy by nie odeszła, nie zostawiłaby mnie. Aniela była ważniejsza. Dajmy już temu spokój. Miałam dość, nie chciałam dłużej roztrząsać, kto komu i dlaczego zrobił krzywdę. Bałam się, że jestem taka sama jak ona Jesienią zaczęłam studia na uniwersytecie w Warszawie. Mama przysłała maila z pytaniem, czy nie chciałabym studiować w Paryżu, mogłabym u nich zamieszkać, we wszystkim by mi pomogły. Odpisałam krótko, że nie znam francuskiego. Jakoś tak dziwnie się czułam po tych wszystkich informacjach na temat mojej mamy. Czasem obserwowałam koleżanki i zastanawiałam się, czy mi się podobają, albo czy coś do którejś poczuję. Nie czułam. Wyobrażałam sobie, jak to jest, kiedy kobieta zakocha się w kobiecie i nie mogłam tego zrozumieć. Jacka poznałam na drugim roku studiów On zakochał się we mnie od razu. U mnie trwało to trochę czasu. Miałam chyba jakąś blokadę. Długo bałam się, co by pomyślał, gdybym mu opowiedziała o mamie. Może przestraszyłby się, że od niego ucieknę, jak mama od mojego taty. Opowiedziałam mu wszystko dopiero, kiedy mi się oświadczył. – Chcę, żebyś wiedział, nawet jeśli masz mnie zostawić – stwierdziłam. – Dlaczego miałbym cię zostawić? – spytał. – Może jestem taka jak mama? Zaczął się śmiać. – Nie jesteś, zapewniam cię. To nie jest zaraźliwe. Po zaręczynach, latem pojechaliśmy odwiedzić mamę. To Jacek mnie do tego namówił. – Tobie jest to potrzebne – przekonywał mnie. – A przy okazji zobaczymy Paryż – śmiał się. Dałam się namówić i pojechaliśmy na cały miesiąc do Paryża. Co prawda wcześniej wiele razy pytałam taty, czy się na mnie nie pogniewa. Za każdym razem zapewniał, że nie, ale wciąż miałam wrażenie, że jednak trochę było mu przykro. To Anielę pamiętałam z dzieciństwa, jej kolorowe sukienki i kapelusze... Teraz miałam wrażenie, że to chyba za ciotką tęskniłam bardziej niż za mamą. A Aniela nie zmieniła się wcale. Może miała trochę więcej zmarszczek, ale wszystko inne pozostało takie samo. Byłam wdzięczna Jackowi, że namówił mnie na ten wyjazd, chyba dzięki temu powoli pozbywałam się traumy. Zaczynałam wierzyć, że jestem normalna i mogę spokojnie wyjść za niego za mąż. Więcej historii naszych czytelniczek:„Mój mąż od 4 lat ma kochankę, z którą ma dziecko. Gdy ja rodziłam naszą córkę on był z nią...”„To ty zepsułaś moim dzieciom wspomnienia” - zdradzona kobieta pisze list do kochanki męża„Córka oskarżyła mojego konkubenta o gwałt. Jak mogłam nie wiedzieć, że żyję z takim bydlakiem!”
„Odeszłam od męża do kochanka, ale nie wyszło nam. Później błagałam męża, by mi wybaczył i przyjął mnie z powrotem”
„Łukasz zawrócił mi w głowie. Był przystojny i rozumiał mnie, jak mało kto. Po kilku miesiącach wspólnego życia okazało się jednak, że zupełnie do siebie nie pasujemy… Co miałam zrobić? Zaczęłam błagać męża, by pozwolił mi wrócić”.
Nie wiem, co wstąpiło we mnie tamtej wiosny, że wywróciłam swoje życie do góry nogami... Dotąd uważałam się za osobę szczęśliwą. Miałam udany związek, odpowiedzialnego męża i wspaniałą córeczkę. Oboje zarabialiśmy na tyle dobrze, że bez obaw o przyszłość mogliśmy pomyśleć o zaciągnięciu kredytu i budowie domu, naszej wymarzonej ostoi. I chyba właśnie wtedy wszystko zaczęło się sypać. Najpierw, mimo braku obiektywnych przeszkód, pojawił się problem z doprowadzeniem wody na naszą działkę. Wcześniejsze ustalenia urzędników okazały się błędne i musieliśmy przekopać na nasz koszt drogę wojewódzką. Niewiele lepiej poszło nam też z podłączeniem światłowodu. Później obfite na przedwiośniu deszcze zniszczyły wykop pod fundamenty i trzeba było zaczynać prace od nowa. Jeszcze więc nawet nie zaczęliśmy stawiać murów, a już straciliśmy jedną trzecią pieniędzy przeznaczonych na budowę. Dosłownie utopiliśmy je w błocie. Ze stresu przestałam sypiać. Z natury jestem choleryczką, wybucham, jeśli coś leży mi na wątrobie. Potrzebuję się wykrzyczeć, wypłakać albo chociaż przegadać problem, a pod tym względem nie mogłam liczyć na małomównego Krzyśka. Wcześniej nieraz zazdrościłam mu opanowania, ceniłam dystans, z jakim podchodził do wyolbrzymianych przeze mnie problemów, teraz jednak jego nieustanne milczenie doprowadzało mnie do szewskiej pasji. – Przecież widzisz, że próbuję coś robić, więc czego się czepiasz? – rzucał, gdy prosiłam, żebyśmy raz jeszcze omówili plany lub choćby stan naszych finansów. Łukasz interesował się moimi problemami Bez słowa znikał na budowie na całe popołudnia i weekendy. Widziałam, że mąż stara się obniżyć koszty i nie kręci się po działce bez celu, ale czułam się ignorowana. Przecież dom był naszym wspólnym marzeniem i razem zaciągnęliśmy na niego horrendalnie wysoki kredyt. Potrzebowałam wsparcia i otrzymałam je od... kolegi z pracy. A dokładnie od bezpośredniego przełożonego. Łukasz od początku bardzo interesował się moimi problemami i mimo wielu zajęć znajdował czas, żeby mnie wysłuchać. W niczym nie przypominał nudnego Krzyśka – młodszy od niego o dwa lata, wysoki, wysportowany, ciekawy świata, otwarty na ludzi, niezależny. W przeciwieństwie do mojego ślubnego nie wyprowadził się od rodziców tylko dlatego, że poznał kobietę, która stworzy mu drugi dom, ale zrobił to z potrzeby wolności. Imponował mi praktycznie w każdej dziedzinie życia i nie wiedzieć kiedy, straciłam dla niego głowę. Łukasz nie oczekiwał, że rozbije rodzinę. To ja podjęłam tę decyzję. Wzięłam trochę pieniędzy z kredytu i wyprowadziłam się z córeczką do wynajętego mieszkania, skąd bardzo szybko przeprowadziłam się do apartamentu kochanka. Nie zastanawiałam się, co czuje pozostawiony z problemami mąż. Co myśli, gdy zamiast wspierać go w trudnych chwilach, jeżdżę z kochankiem na wakacje. Zadurzona po uszy, wreszcie wolna od trosk, miałam w nosie zarówno jego opinię, jak i zdanie moich bliskich. Faktem jest, że mój małżonek potrzebował roku, żeby mi się oświadczyć i kolejnych dwóch miesięcy, by ze mną zamieszkać, więc zdecydowanie Łukasza bardzo mi imponowało. „Nareszcie trafiłam na prawdziwego mężczyznę, samca alfa, przy którym będę się czuła bezpieczna” – myślałam. – Wróć do mnie, zacznijmy wszystko od nowa, pewnie gdzieś popełniłem błąd, skoro tak postąpiłaś – prosił tymczasem mój mąż, ale nie chciałam go słuchać. Rozwiązanie miałam w zasięgu ręki Szybko jednak okazało się, że to, co biorę za zdecydowanie, jest po prostu działaniem pod wpływem impulsu. W biznesie łatwość podejmowania decyzji i częste zmiany zdania stały się filarami sukcesów Łukasza, ale prywatnie trudno było z nim wytrzymać. Ciągle gdzieś gnał – w ten weekend wspinał się na ściance, w następny szusował na nartach, znowu innym razem nurkował w Egipcie. Nudziły go wieczory tylko we dwoje w domowym zaciszu lub zwyczajne wypady do kina. Kawiarnia owszem, ale najlepiej, jeśli mieściła się w jakimś nietypowym wnętrzu nawet 200 kilometrów od nas. Uważał, że skoro ma pieniądze to powinien je wydawać. Teraz, zaraz, już, jakby miało nie być jutra. Moja czteroletnia córeczka była urzeczona jego pomysłowością, bo spełniał każdą jej zachciankę, ale mnie z czasem zaczęła męczyć taka ciągła aktywność. W dodatku planując swoje szaleństwa, w ogóle nie brał pod uwagę mojego zdania, planów, czy choćby stanu zdrowia. Cieszył się, gdy mogłam mu towarzyszyć, ale bez problemu obywał się beze mnie, zabierając na moje miejsce któregoś z kumpli, czy jedną z dwóch przyjaciółek. Szczerze nienawidziłam tych dziewczyn. Obie singielki, bez zobowiązań, za to z dużą ilością pieniędzy i wolnego czasu – były na każde zawołanie Łukasza, a on ani myślał rezygnować z ich towarzystwa. Przy mężu samotniku z nadwagą nie musiałam zastanawiać się, co robi, gdy nie ma mnie w pobliżu, ale przystojny, zabawny Łukasz wzbudzał w kobietach wiele pozytywnych emocji. – Przecież wiesz, że jesteś dla mnie najważniejsza – mówił, gdy rozżalona zwracałam mu uwagę na częste wyjazdy beze mnie, które potem skrupulatnie relacjonował znajomym na portalach społecznościowych. Wierzyłam mu, ale jednocześnie czułam, że nie nadążam za moim chłopakiem i co gorsza, wcale nie pragnę dorównać mu w tym biegu nie wiadomo za czym. Po ośmiu miesiącach wspólnego życia byłam psychicznie i fizycznie wyczerpana tym związkiem. A jednak nawet przez chwilę nie pomyślałam, że powinnam wrócić do męża albo zmienić coś w swoim życiu. Dopiero pozew sądowy otworzył mi oczy Czytając pismo przygotowane przez prawnika męża, zrozumiałam, że bezpowrotnie stracę najlepszego przyjaciela. Dobrego ducha, który potrafił uspokoić wszystkie moje burze, był zawsze, gdy go potrzebowałam. Może zbyt cichy i często zamknięty w sobie, ale przynajmniej nie przypominał króliczka, za którym musiałabym ciągle gonić. Chciałam się skontaktować z mężem przed pierwszą rozprawą, ale nie odbierał moich telefonów, a po córkę od dawna wysyłał do mnie teściową. Nadaremnie próbowałam go zastać na budowie czy w pracy. – To chyba normalne, że cię unika po tym, co mu zrobiłaś – mówili wspólni znajomi. Pozostało mi więc czekać. Na rozprawę przyjechałam pół godziny wcześniej. Na drżących nogach weszłam na korytarz prowadzący do sali rozpraw. Gdy go zobaczyłam, siedział ze zwieszoną głową w najdalszym kącie holu. Witając się z nim, z trudem powstrzymałam łzy. – Nie róbmy tego – poprosiłam. – Chodźmy na terapię, spróbujmy zacząć ze sobą rozmawiać. Krzyś... Przepraszam za wszystkie krzywdy, które ci wyrządziłam – wyszeptałam kucając przy nim. On zdania nie zmienił Poszłam na rozprawę jak na ścięcie, sądząc, że to już koniec, lecz pani sędzia była innego zdania. Pomimo protestów męża uznała, że nasz związek nadal łączy głęboka emocjonalna więź i wysłała nas na mediację. Żądając, abyśmy spotkali się w towarzystwie specjalisty co najmniej trzy razy. Ucieszyłam się na myśl, że za sprawą tej kobiety los dał mi jeszcze jedną szansę i zrobiłam wszystko, aby naprawić swój błąd. Przede wszystkim tuż po rozprawie wyprowadziłam się od Łukasza do moich rodziców, po miesiącu odeszłam z firmy, a jednocześnie zaczęłam na nowo zabiegać o męża. Oddałam mu wzięte na wynajem mieszkania pieniądze, starałam się go wspierać na budowie, przywożąc codziennie ciepłe obiady, na spotkaniach z mediatorem wzięłam całą winę na siebie. Wylałam morze łez, nim przekonałam męża do powrotu. Zgodził się, choć od razu zaznaczył, że trudno mu będzie mi zaufać. Od tamtej pory jesteśmy razem już dwa lata. Bardzo się staram nie dawać mu powodów do zazdrości. Wiem, że każde moje samotne wyjście mąż przypłaca nerwami, ale nigdy nie zatrzymał mnie w domu. Chciałabym ponownie zajść w ciążę, zająć się dzieckiem i domem, i w ten sposób zbliżyć do Krzyśka, lecz jakoś się to nie udaje. Pozornie żyjemy jak przed moją zdradą, pozornie jesteśmy szczęśliwi, ale istnieje między nami bariera, której nie potrafimy pokonać. Uśmiechamy się do siebie, potrafimy się nawet przytulić i ulec popędowi, tyle że coś się między nami skończyło. Czasami obawiam się, że bezpowrotnie. Więcej listów do redakcji:„Mąż wszystko zawdzięczał mnie. To ja go wychowałam i ukształtowałam, a on odszedł do jakiegoś tłumoka…”„Seks za pieniądze to nie zdrada. To jest odreagowanie - czynność fizjologiczna. Zdrada to jest z kochanką”„Moja żona miała romans z kobietą. Według niej to nie była zdrada, bo nie poszła do łóżka z innym facetem”
„Mąż ma romans z moją przyjaciółką, która spodziewa się jego dziecka. Nie mieli nawet odwagi mi o tym powiedzieć”
„– Zdradziłeś mnie z moją najlepszą przyjaciółką, to bardzo boli, ale gotowa jestem ci to wybaczyć, bo cię kocham. Chcę z tobą nadal żyć. On jednak był bezwzględny: – Ale ja już ciebie nie kocham. Chcę żyć z Magdą”.
Moją pierwszą wielką miłością był Leszek. Poznałam go na obozie w Szklarskiej Porębie i z miejsca postanowiłam zdobyć. Po 12 miesiącach znajomości wzięliśmy ślub. O tym, że ma romans z moją najlepszą przyjaciółką, poinformowali mnie nasi znajomi. Nie uwierzyłam im. Leszek i Magda? Mój mąż i moja najlepsza przyjaciółka? Nie. To niemożliwe, myślałam. Ziarno niepokoju zostało jednak zasiane. Zaczęłam dyskretnie obserwować Leszka. Faktycznie, mój mąż nie odrywał oczu od Magdy, ciągle jej nadskakiwał, nieustannie jej w czymś pomagał. W końcu miałam dość tej niejasnej sytuacji. – Leszek, co się dzieje? Mam wrażenie, że łączy cię coś z Magdą – spytałam. W pierwszej chwili się zmieszał. Potem wyznał, że to nic ważnego, że był Magdą zafascynowany, ale tylko przez moment i już mu przechodzi. I na tym stanęło, bo tej samej nocy dostaliśmy wiadomość, że moja mama miała wylew. Pojechałam do szpitala, Leszek również, choć go wcale o to nie prosiłam. Doceniłam jednak ten gest. Odczytałam jako akt skruchy. Prośbę o przebaczenie. Mama umarła 2 dni później. Nie mogłam się zupełnie pogodzić z jej odejściem, bardzo rozpaczałam. W tym trudnym dla mnie okresie Leszek był ze mną. Podtrzymywał mnie na duchu, pomagał. – Nie jesteś sama, masz mnie... – powtarzał, tuląc mnie czule do siebie. Smutek i żal po śmierci mamy były tak silne, że wpadłam w depresję. Lekarz zalecił mi wyjazd. Najlepiej do ciepłych krajów. – Słońce południa – stwierdził – przywróci pani radość życia. Poleciałam na Majorkę. Przez całe dnie wylegiwałam się na gorącym piasku i patrzyłam na szmaragdowe morze. Z zazdrością obserwowałam też rodziny z małymi dziećmi. Maluchy śmiały się, taplały w wodzie i budowały zamki z piasku. My również powinniśmy mieć synka lub córeczkę, pomyślałam. Jeszcze tego samego dnia wysłałam do Leszka e-maila: „Kochany, chcę mieć z tobą dziecko. Ono nada naszemu życiu”. Uskrzydlona wracałam do Warszawy, lecz tam spotkał mnie zawód. Pierwszy na Okęciu – Leszek nie wyjechał po mnie na lotnisko. Drugi w domu – był pusty. Na stole w kuchni znalazłam kartkę z informacją od męża, że 4 dni wcześniej musiał wyjechać służbowo do Krakowa. – Znowu kłamie – krzyknęłam wściekła, drąc kartkę na drobne kawałeczki. Włączyłam komputer i po raz pierwszy w życiu otworzyłam skrzynkę z pocztą męża. Szybko znalazłam e-maile z biletami lotniczymi do Paryża... Następnego dnia pojechałam na lotnisko. Zobaczyłam, jak Leszek i Magda wychodzą razem z hali przylotów. Magda była w ciąży. Wszystko stało się dla mnie jasne. Wróciłam do domu i nałykałam się tabletek. Podobno Leszek siedział przy mnie w szpitalu, trzymał za rękę i prosił, żebym nie umierała. Nie umarłam. I co z tego? Jeszcze do września mieszkaliśmy razem. Wahał się. Rozmawialiśmy, ale to już nic nie zmieniło. W końcu zniknął na 2 dni. Kiedy wrócił, pachniał nią. Wiedziałam, gdzie był. Nie wytrzymałam. – Ty, łotrze. Wynoś się stąd, bo nie ręczę za siebie– krzyczałam. Spakował walizkę, wyszedł, ale zaraz wrócił. Myślałam, że wszystko przemyślał i chce jednak zostać ze mną. Znów się pomyliłam. Kiedy rano się obudziłam, zobaczyłam, jak wychodzi z tą przeklętą walizką. – Dokąd idziesz? – spytałam. – Do Magdy – powiedział. – W nocy zostałem, bo nie chciałem jej budzić. Wiesz, ona spodziewa się dziecka i ma kłopoty z zasypianiem. – Idź i nie wracaj! – rzuciłam, trzęsąc się ze wściekłości. W pierwszym momencie byłam nawet szczęśliwa, że sytuacja stała się klarowna. Miałam dość życia w niepewności. Rozpacz ogarnęła mnie dopiero później. Nie bardzo potrafiłam sobie dać radę z tym, co się stało. Czułam się zraniona, upokorzona i oszukana. „Najważniejsze, żeby nie być samą”– powtarzałam sobie nieustannie w myślach. To straszne wracać do pustego domu. W końcu poznałam kogoś. Chciałam się zemścić na Leszku. Wzbudzić w nim zazdrość. Związałam się, ale tak na siłę, dlatego szybko nastąpiło rozstanie. Zrozumiałam, że jeszcze nie jestem gotowa do nowej miłości. Później jeszcze był nauczyciel polskiego. Z nim jedynie się przyjaźniłam. Przyjeżdżał, czytaliśmy sobie wiersze, potem pisaliśmy własne. Tłumaczył mi, że wiele związków się rozpada i ludzie jakoś z tym żyją. – Dorośnij – mówił. – Leszek nie jest jedynym mężczyzną na świecie. Dla mnie był. Dlatego długo nie chciałam się zgodzić na rozwód. Miałam jeszcze nadzieję, że mąż się opamięta. Próbowałam z nim rozmawiać. Tłumaczyłam, że tak wiele nas łączy, że tyle wspaniałych chwil przeżyliśmy razem, a on teraz chce to wszystko przekreślić. – Zdradziłeś mnie z moją najlepszą przyjaciółką, to bardzo boli, ale gotowa jestem ci to wybaczyć, bo cię kocham. Chcę z tobą nadal żyć. On jednak był bezwzględny: – Ale ja już ciebie nie kocham. Chcę żyć z Magdą. Po rozwodzie żyłam jak automat. Nic do mnie nie docierało. Zaczęłam pić, bo alkohol przynosił mi ukojenie. Po paru kieliszkach szybciej też zasypiałam i nie miałam dręczących snów. Kiedyś tak się upiłam, że przez trzy dni nie wstawałam z łóżka. Byłam sama w domu, bez jedzenia. Telefon głucho milczał. Zadzwonić też nie miałam do kogo. „Cholera, a gdzie są moi tak zwani przyjaciele?” – pomyślałam. Wtedy zrozumiałam, że oni znajdują się wtedy, gdy jest dobrze. Gdy zaczyna być źle, nie ma nikogo. Bo to takie nieprzyjemne być świadkiem czyjegoś upadku. Żyłam w ciągłej depresji. W końcu zmusiłam się, aby pójść do lekarza. Psychiatra przepisał mi leki i poradził: – Powinna pani skoncentrować się na pracy. Pracy? Jakiej pracy? Ja już dawno swoją straciłam. Nie miałam z czego żyć, z czego płacić rachunków. Odłączono mi prąd i telefon. Wreszcie się opamiętałam. Przecież dawniej należałam do tych kobiet, co wszystko potrafią. „Muszę sobie dać radę, przecież jestem młoda, inteligentna, przebojowa" – postanowiłam. Na początek zatrudniłam się w supermarkecie jako kasjerka. Wytrzymałam miesiąc. Potem byłam sekretarką. Wytrzymałam trzy miesiące. Wreszcie znalazłam pracę w swoim zawodzie, to znaczy jako nauczyciel klas młodszych. Na razie trzymam się dzielnie. Myślę, że zawdzięczam to dyrektorce szkoły, w której pracuję. Na samym początku wyspowiadałam się jej ze wszystkiego. Przyznałam, że kiedy dopada mnie depresja, przestaje mi na czymkolwiek zależeć. Mimo to dała mi szansę, powiedziała, że będzie mnie pilnować. I tak jakoś poszło. To cudowne uczucie. Sięgnąć dna i przetrwać. Jest ze mną coraz lepiej. Z każdym miesiącem, tygodniem, dniem coraz wyżej podnoszę głowę. . Odbić się i pójść w górę ku słońcu, ku normalnemu życiu. Ostatnio spotkałam Krystiana. Jest dobrym człowiekiem. Pięknym wewnętrznie i tak samo zranionym przez życie jak ja. – Joasiu, dobrze mi z tobą. Lubię, gdy tak mówi. Lubię, gdy przychodzi. Na jego wizyty czekam zawsze z utęsknieniem. Myślę, że go kocham. W jego obecności wraca mi wiara w siebie. On czuje podobnie. – Miłość czeka na nas u progu – powtarza często. A potem pyta z błaganiem w oczach: – Wpuśćmy ją do środka? – Wpuścimy – tulę się do niego, by poczuć się bezpiecznie w jego ramionach. Chcesz podzielić się z innymi swoją historią? Napisz na redakcja@polki.pl. REKLAMA Więcej listów do redakcji: „2 lata po ślubie mój ukochany mąż zginął w wypadku. Teściowa chce odebrać mi mieszkanie, bo było jej syna”„Odszedłem od żony, bo… mi się znudziła. Zamiast nudnej żony miałem teraz w łóżku o 20 lat młodsze dziewczyny”„Zrobiłem dziecko dziewczynie, do której nic nie czułem. Syn miał 2 lata, gdy zginęła w wypadku. Zostałem z nim sam”
Właściciel domu oddał najemcy 3-miesięczny czynsz. 74-latek wszystkie pieniądze przeznacza na leczenie żony
Historia pana Zbigniewa chwyta za serce i pokazuje potęgę dobra i miłości.
Pan Zbigniew to doskonały przykład, że miłość nie zna granic i wynagradza wszelkie niedogodności. 74-latek mieszka w Shirebrook w Wielkiej Brytanii. Wyjechał do pracy w magazynie, żeby zarobić na leczenie chorej na raka żony. Od 5 lat przebywa za granicą i wszystkie pieniądze przekazuje rodzinie w Polsce. Historię pana Zbigniewa opisał lokalny serwis „Derbyshire Times”. Dzięki niemu dowiadujemy się, że mężczyzna oszczędzał na czym się da, by jak najwięcej zarobków przeznaczyć na leczenie ukochanej. Sobie zostawiał jedynie odliczoną sumę na czynsz i najważniejsze potrzeby. Historia pana Zbigniewa z Shirebrook W pewnym momencie doszło do tego, że dom, w którym mieszka pan Zbigniew, zyskał nowego właściciela. Ten chciał zrobić remont kosztem lokatora. Ponieważ 74-latek niezbyt dobrze mówi po angielsku, właściciel domu rozmawiał z jego synem. Wtedy dowiedział się, jak trudną sytuację ma starszy mężczyzna. Historia miłości 74-latka do swojej chorej żony tak poruszyła właściciela budynku, że ten zwrócił mu cały czynsz, który pan Zbigniew uiścił od momentu zmiany wynajmującego. Dzięki temu pan Zbigniew odzyskał należności z ostatnich 3 miesięcy. Dla niego jest to niebagatelna suma, która znacznie pomoże i przyspieszy terapię jego ukochanej małżonki. Takie historie jak ta, zdecydowanie przywracają wiarę w dobrych ludzi. Czytaj także: Matka mogła stracić 11 dzieci, bo mieszkali w dwupokojowym mieszkaniu. Deweloper podarował im nowoczesny dom Niepełnosprawny Olek mieszkał w domu, którego stan przeraził Katarzynę Dowbor. Ekipa Nasz Nowy Dom” zrobiła tam rewolucję Wzruszający remont w „Nasz Nowy Dom”. Katarzyna Dowbor odmieniła życie pani Ani i jej wnuczki Gabrysi
„Byłam o krok od uwikłania się w romans bez przyszłości. Powstrzymał mnie wypadek, w którym prawie zginęłam”
Że też trzeba prawie umrzeć, żeby przejrzeć na oczy... Nie wikłaj się romanse, szkoda czasu...
Może znałam ze trzech Bartków w swoim życiu. Żaden z nich nie był dla mnie ważny, więc to imię przez 40 lat zupełnie mnie nie ruszało. Teraz na sam jego dźwięk serce biło mi szybciej. Towarzyszył mu obraz wysokiego, dobrze zbudowanego szatyna o tajemniczych, ciemnych oczach. Bartosz miał regularne rysy twarzy, wyraziste brwi, długie rzęsy, prosty nos, mocno zarysowane kości policzkowe, zmysłowe usta... Biła od niego siła, która mnie pociągała, i której jednocześnie się bałam. Do tego stopnia, że gdy był w pobliżu, nie potrafiłam myśleć logicznie. Plątał mi się język, nie mogłam sklecić prostego zdania. Robiłam z siebie idiotkę. Miałam do niego słabość Na poniedziałkowym zebraniu kadry menedżerskiej oficjalnie go przedstawiono. Wstał wyprostowany. Prezentował się bardzo efektownie w szytym na miarę jasnym garniturze i białej koszuli. Pełni elegancji dopełniała wystająca z kieszonki na piersi biała poszetka w niebieskie pasy. Uśmiechnął się, przywitał, a mnie dosłownie zaparło dech w piersi. – Cieszę się, że będę z wami pracował – powiedział i od razu dostał brawa. Dyrektor puścił do nas oko. – Nie było łatwo go tu ściągnąć. Bartosz pracował wcześniej u konkurencji. Ponoć był świetny w swoim fachu. To jeszcze bardziej dodawało mu uroku. Uśmiechnął się i jeszcze raz na nas wszystkich popatrzył. Miałam wrażenie, że zatrzymał wzrok na mnie. Wtedy pierwszy raz poczułam przyjemny dreszcz, jakby moje ciało mówiło: „zakręć się wokół niego, a nie pożałujesz”. Jednak moja głowa dojrzałej kobiety po rozwodzie szeptała coś zupełnie innego: „uważaj, będą kłopoty”. Miałam koleżankę w hotelu, w którym wcześniej pracował. Zadzwoniłam do niej. – Przyszedł do nas człowiek od was – zaczęłam, siląc się na obojętny ton. – Wiem, wiem. Bartek jest w porządku, nie musisz się go obawiać. To dobry kolega. Nie ułatwiała mi zadania. Ani trochę. Musiałam zadać pytanie wprost. – A jak jego sytuacja rodzinna? Koleżanka nie zdziwiła się moim pytaniem. Specyfika małego miasteczka – wszyscy chcą wiedzieć wszystko o wszystkich. Gdy się tu przeprowadziłam parę lat temu, trochę mnie to szokowało. Szybko przestało. – Nie ma żony i chyba nawet nigdy nie miał, ale nie jest sam – powiedziała Karolina. – Spotyka się z taką jedną solarką z permanentnym makijażem i paznokciami na kilometr. Typowa blond dziunia, wygląda trochę jak bohaterka "Słonecznego Patrolu". Tylko jakby co, to musisz wiedzieć, że Bartek... – zawahała się. A więc była jakaś tajemnica. Tylko czy koleżanka mi ją wyjawi? Dałam jej czas. Za oknem przejechały dwa samochody. Chociaż nie miało to znaczenia, zauważyłam w świetle latarni, że oba były czerwone. Z kwitnącej po drugiej stronie ulicy wiśni zdążyło opaść sporo białych kwiatów, nim Karolina zdecydowała się powiedzieć mi wszystko. – Wiesz co, nie chcę obrabiać mu czterech liter, bo to naprawdę dobry kolega, nieraz mi pomógł, ale on bardzo źle traktuje tę swoją babkę – westchnęła. – Co prawda załatwił jej u nas robotę, ale nie szanował jej ani trochę. Jakby nie chciał z nią być, a musiał. Nie wiem, o co chodziło, naprawdę... Do hotelu miałam cztery kilometry, gdy jechałam przez miasteczko i trzy, gdy wybierałam szlak rowerowy przy rzece. Mimo krótszej odległości, przy rzece jechało się dłużej. Ścieżka była kręta, wąska, piaszczysta i biegła tuż nad urwiskiem. Widoki za to zachwycały. Nie potrafiłam odmówić sobie tej przyjemności i nawet w zimne, deszczowe dni jeździłam szlakiem rowerowym. Rzadko kiedy kogoś tutaj spotykałam. Gdy tylko kończyło się lato, plażowicze znikali. Jechałam, czasem zerkając na rzekę, która wiła się w dole. Miała piękne fragmenty, zakola, zatoczki, łachy. Na brzegu często można było dostrzec wygładzone przez rzekę grube konary drzew, które przypłynęły tu nie wiadomo skąd. Po drugiej stronie, od czasu do czasu pojawiały się stare wille, drewniane i murowane, z oszklonymi werandami, które wybudowano jeszcze przed wojną. Stały na zarośniętych działkach i można je było dostrzec tylko wtedy, gdy drzewa traciły liście. Niektóre były opuszczone, inne zamieszkałe. W drodze do pracy mijałam też hotel konkurencji. Od kilku lat się rozbudowywał. Nastawili się na wesela, bo konferencje i spotkania integracyjne zabraliśmy im my. Tyle razy tędy przejeżdżałam i nigdy nie przyszło mi do głowy, że pracuje tam ktoś, kto po raz pierwszy od lat poruszy moje serce. Bo Bartosz to właśnie uczynił. Gdy dowiedziałam się, że kogoś ma, starałam się go unikać. A to nie było łatwe, bo ciągnęła mnie do niego jakaś niewidzialna siła. Często wpadaliśmy na siebie i po każdym takim spotkaniu chodziłam nieprzytomna. Gdy tamtego dnia jechałam rowerem do pracy, walcząc z wiosennym wiatrem, całą sobą czułam, że dziś coś się stanie. – Piękna pani ze strefy SPA – usłyszałam nad swoją głową, kiedy kończyłam przygotowywać finansowy raport. Drgnęłam. Stał obok i patrzył na mnie. Jak długo mi się przyglądał? I co zobaczył? Miałam ładną figurę, strojem podkreślałam te krągłości, na których mi zależało. Co prawda w większości był to „zepsuty towar”: babiarze, pijacy, maminsynki, nieudacznicy, ale nie ma cudów. Sensowni mężczyźni w moim wieku są już dawno zajęci. No właśnie... – Piękny pan ze strefy rekreacji – powiedziałam pierwsze, co przyszło mi do głowy. – Zgadza się – uśmiechnął się rozbrajająco. – Czyż nie pasujemy do siebie? Czasem do mnie zagadywał, ale zagadywał do wszystkich. Każdemu starał się powiedzieć coś miłego. Wiedziałam, że żartuje. – Ja jestem skromniejsza – odparłam. – Dobrze się składa, jeden narcyz w związku wystarczy – pokiwał głową. Odchrząknęłam i odwróciłam wzrok. Za oszkloną szybą widać było rozległy zielony trawnik i rząd drzew. Młody mężczyzna z serwisu sprzątającego walczył z przywiewanymi przez wiatr płatkami kwiatów i suchymi gałązkami. Lądowały na podjeździe dla gości. Musiał od razu wszystko ładować do worka, żeby nie poleciało dalej. Zaraz i tak przybywała kolejna porcja. Chciałam mu odpowiedzieć, że jeden związek mu wystarczy, ale się powstrzymałam. Zauważył, że zerkam na sprzątacza. – Widzisz – po raz pierwszy odezwał się do mnie na ty – z naturą się nie wygra. – Nie rozumiem – oznajmiłam lodowatym tonem, chociaż rozumiałam doskonale. – Mam na myśli przyrodę... – speszył się, a chwilę później już go nie było. Miałam ochotę palnąć się w głowę. Dlaczego tak zareagowałam? Dlaczego byłam niemiła? Chciałam przecież z nim być. Następnego dnia lało od rana. Nie w taki deszcz jeździłam rowerem do pracy, ale tym razem nie chciałam sobie popsuć fryzury, odpaliłam więc samochód. Oczywiście moi synowie od razu zapragnęli, żebym podwiozła ich do szkoły. Leniwce! Mieli do niej pięćset metrów, a może nawet mniej. – Wykluczone. – zaprotestowałam. – Bierzcie parasole i w drogę. – Mamo. – jęknęli niemal jednocześnie. Lubiłam te momenty, gdy byli tak zgodni. Na ogół bowiem kłócili się o wszystko. Wkroczyli właśnie w wiek nastoletni i od ich awantur dosłownie puchły uszy. Podwiozłam ich i przez to pojechałam inną drogą niż zazwyczaj. Mamy w miasteczku jedno niebezpieczne skrzyżowanie. Z jednej strony jest utrudniona widoczność, ponieważ zaraz za przecięciem ulic stoi dom. Nie ma tam chodnika. Z drugiej strony znajduje się supermarket, więc ruch pieszych jest spory. Trochę się spieszyłam, bo dzieciaki miały do mnie jeszcze tysiąc spraw, nim wysiadły z samochodu, i byłam spóźniona. Zbliżając się do skrzyżowania, jechałam więc prawie setką. Kobieta wyszła nie wiadomo skąd. Wtoczyła się na pasy nie patrząc, czy coś jedzie. Hamowanie niewiele by dało. Ominęłam ją, wiedząc, że wpadnę prosto w dom przy ulicy. Starałam się jakoś wykręcić, ale bez powodzenia. Pomyślałam o swoich dzieciach. Jeśli zginę, co z nimi będzie? W ostatniej chwili obiecałam niebiosom, że jeśli przeżyję, to zrezygnuję z Bartosza. Nie będę się wikłać w żaden romans, choć mam na to ogromną ochotę. „Jeśli przeżyję, nigdy z nim nie będę, obiecuję, przysięgam na miłość do synków. Błagam, muszę dla nich przeżyć!”. Modląc się, skręcałam kierownicą, nacisnęłam nawet pedał gazu, bo przypomniałam sobie, że tak należy wchodzić w trudne zakręty. Ściana domu była tuż obok mnie, zamknęłam oczy... Nie było huku, szarpnięcia, zmiażdżonej maski, tylko dźwięk szorującego po blasze betonu. Gdy otworzyłam oczy, jechałam ulicą. Dom został z tyłu. Po kilkudziesięciu metrach zjechałam na pobocze i zatrzymałam się. Schowałam twarz w dłoniach. „Ja żyję” – popłakałam się ze szczęścia. Wyszłam z samochodu. Kobiety, przez którą omal nie zginęłam, nie było już na pasach. Uciekła, wstrętna baba. Chociaż tak naprawdę nie była niczemu winna... Wszystko wyglądało teraz inaczej. Kolory były intensywniejsze, zapachy mocniejsze. Gdy piłam w pracy zwykłą herbatę, moje kubeczki smaku szalały z radości. Bałam się, co będzie, kiedy spotkam Bartosza. Czy uda mi się dotrzymać obietnicy danej niebiosom? Przyszedł do mnie pod koniec dnia. Wyglądał jak młody Bóg. Miał na sobie granatowe, wąskie spodnie i koszulę znanej firmy, co zdradzała naszywka na kieszonce. Pachniał pomarańczami jak powietrze w egzotycznym kraju. Jedną miał w ręku. – Trochę witaminy C? – spytał, po czym zaczął obierać ją ze skórki. Pomiędzy jego brwiami zauważyłam dwie głębokie zmarszczki. Znak, że często się gniewał. Jego usta, gdy się nie uśmiechał, tworzyły wąską, nieprzyjazną kreskę. – Proszę – wyciągnął przed siebie kawałeczki pomarańczy, ułożone na skórce, która układała się na wzór kwiatu lotosu. – Mam ci jeść z ręki? – spytałam. – Tak. Lubię uległe kobiety. Zażartował, ale ja wiedziałam, że tak naprawdę nie żartuje. W parę sekund zobaczyłam naszą przyszłość. Najpierw prowadziłby podwójne życie. Z solarką i ze mną. Potem by ją rzucił i był tylko ze mną, a ja przez cały czas bałabym się, że mnie też kiedyś rzuci. Traktowałby mnie coraz gorzej, moje dzieci by go drażniły. Są tacy faceci, którzy szanują wszystkie kobiety, oprócz swojej własnej. On należał do tej właśnie grupy. – Dziękuję, nie. Wiedział, że nie mówię o pomarańczy. – Twój wybór – był trochę zdziwiony, trochę poirytowany, ale na pewno nie smutny. – Kolejna feministka za pięć złotych. Kobieta na drodze uratowała mnie od popełnienia wielkiego błędu. Że też trzeba prawie umrzeć, żeby przejrzeć na oczy... Czytaj więcej historii z życia wziętych: Okłamałem żonę i wyjechałem, by mieć czas dla kochanki Jako dziecko widziałem, jak mój tata zamordował mamę Powinienem podziękować żonie za zdrady Zazdroszczę nawet nastoletnim matkom Mam 27 lat i dobrze mi się mieszka z mamą
Jak spędzić walentynki? 13 pomysłów na to, co robić w walentynki
W walentynki nie musicie iść do kina czy na romantyczny spacer - oto 13 pomysłów na to, jak spędzić walentynki we dwoje. W większości przypadków nie musicie nawet wychodzić z domu.
Święto zakochanych obchodzone jest jedynie raz w roku, dlatego każda para powinna dołożyć starań, aby ten dzień na długo pozostał w pamięci. Jeśli wciąż nie wiesz co robić w walentynki, poniżej znajdziesz 13 pomysłów na to jak miło spędzić ten dzień. Wybierz opcję, która ucieszy was oboje. Romantyczna kolacja we dwoje Wydaje ci się, że kolacja dla dwojga to oklepany pomysł na spędzenie walentynek? Nic bardziej mylnego. Jeżeli przygotujesz ją np. w klimacie... PRL. Przebierz się za kobietę rodem z radzieckich kalendarzy (bluzka non iron, ażurowa spódnica do kolan i obowiązkowo włosy spięte w kok), stół nakryj kraciastą ceratą, zapuść stare szlagiery i zaserwuj przysmaki z tamtych lat – oranżadę, wyroby czekoladopodobne i... słone paluszki. Efekt i zaskoczenie ukochanego murowane. Na romantyczną kolację we dwoje możecie też wybrać się do restauracji, o ile tylko... sytuacja epidemiczna na to pozwoli. View Burdaffi on the source website Wspólne gotowanie Kobieta w ten dzień nie powinna sama gotować dla mężczyzny! To wykluczone. Najlepsza zabawa w kuchni jest zawsze we dwoje. Możecie wtedy bez końca sprawdzać zdatność makaronu do spaghetti, wymazać się sosem pieczeniowym czy wspólnie kibicować waszemu piernikowi, żeby wyrósł jak trzeba. Po takich wspólnych przejściach i samo jedzenie będzie z pewnością przyjemniejsze. Razem możecie też pokusić się o to, by przygotować deser na walentynki, a jeśli chcesz zaskoczyć partnera własnym wypiekiem, zobacz jak upiec wyjątkowy tort walentynkowy. Sportowe wariacje Połączenie przyjemnego z pożytecznym to także wspólne uprawianie sportu. Zimą, jeżeli mieszkasz w pobliżu niewielkiej górki, warto skorzystać i wybrać się na... sanki lub popularne jabłuszko. Jeśli w okolicy działa lodowisko, wybierzcie się na łyżwy, a jeśli uwielbiacie biegać - tym razem trening zróbcie wspólnie. Idealnym rozwiązaniem byłby natomiast obiekt sportowy z kompleksem podświetlanego jacuzzi - gdy przyjemnie będą bulgotać bąbelki - może być naprawdę miło. Wieczór karaoke Jest to tym zabawniejsza propozycja, im mniej jesteście utalentowani w dziedzinie śpiewu. Jak wiadomo, wspólne muzykowanie ma integrujące właściwości, dlatego też i wy możecie skorzystać z tej opcji. Zorganizowanie takiej imprezy jest bardzo proste – wystarczy tylko komputerowy program do karaoke i wino dla rozluźnienia atmosfery. Jak wiadomo grunt to dobra zabawa, a to w kogo się wcielicie tego wieczoru i w jaki sposób to zrobicie – zależy od was. View Burdaffi on the source website Spełnij jego marzenie Nie wiesz, jak spędzić walentynki, aby twój mężczyzna docenił twoją kreatywność? Kup bilet na mecz lub przełam się (jeśli zwykle tego nie robisz) i obejrzyjcie go wspólnie w telewizji. Dobrym pomysłem na prezent na walentynki będzie też karnet na przejażdżkę autem wyścigowym. A może twój mężczyzna lubi kuchnię włoską? Zrób mu pizzę w kształcie serca. Lista celów Wspólne cele jednoczą ludzi, dlatego też w ten wieczór postarajcie się znaleźć coś, co chcecie razem robić i nieważne czy to będzie coś małego, czy wielkiego. Lubicie się nawzajem fotografować podczas codziennej krzątaniny? Róbcie to dalej, a ze zdjęć stwórzcie specjalny album codzienności. Wasz język obcy ostatnio kuleje? Zapiszcie się razem na kurs. Możecie też zapisać się na kurs garncarski, winiarski lub taneczny. Walentynki mogą być także dniem, w którym postanowicie razem zrobić coś dla innych. Zorientujcie się, czy w pobliskim schronisku nie potrzeba wolontariuszy choćby po to, by przeprowadzić zbiórkę dla psiaków lub wyprowadzić je na spacer. Wanna To wyśmienity sposób na spędzenie wieczoru dla tych, którzy chcą odpocząć od codziennego zgiełku i ciągłej pracy. Wanna wypełniona pianą, muzyka w tle, palące się zapachowe świece i egzotyczne drinki... Czy można wyobrazić sobie coś bardziej przyjemnego w walentynkowy wieczór? Masaż A może by tak zorganizować sobie erotyczny wieczór z masażem i olejkami? Możecie nawzajem masować swoje ciała, pobudzając je do dalszych działań. Posłuchajcie przy tym waszej ulubionej muzyki, obejrzyjcie film o miłości, zajadając się pieczołowicie przyrządzonymi afrodyzjakami. Możecie też skorzystać z naszej listy, która podpowiada, jakie piosenki na walentynki najlepiej się sprawdzą w ten wieczór. Jest to świetna propozycja dla domatorów, którzy uwielbiają spędzać czas w ciepłym, domowym zaciszu. View Burdaffi on the source website Twórcze zabawy łóżkowe Nie tylko wniosą powiew świeżości w wasz związek, lecz także pozwolą na odkrycie w sobie tego, co dotąd pozostawało w ukryciu. W tym wypadku sprawdzają się takie zabawy, jak: Kto pierwszy odnajdzie najczulsze miejsce partnera? Kto kogo mocniej przytuli? Kto szybciej skradnie całusa? Kto piękniej wyzna miłość? Maraton filmowy Może być w kinie, ale może być też w domu przed telewizorem. Dla największych kinomaniaków najlepsze jest rozpoczęcie maratonu z rana, aby obejrzeć jak największą ilość pozycji. Niestety, większość par ma jakieś ograniczenia czasowe, dlatego też skup się na 2 – 3 wybranych w drodze kompromisu i negocjacji tytułach. Seans można z powodzeniem połączyć z kolacją. Przy okazji może okazać się, że filmy akcji są jednak mało wciągające i mogą pociągnąć za sobą inną akcję... w sypialni. Przebieranki On jest fanem „Gwiezdnych Wojen”? Przebierz się dla niego za księżniczkę Leię Solo z kultowej sceny, w której wystąpiła w bikini. A może postaraj się upodobnić do którejś ze znanych postaci z show-biznesu? To okazja nie tylko do świetnej zabawy, ale tez do wypróbowania na sobie różnych typów makijażu i stylizacji. Nie zapomnijcie tylko o uwiecznieniu tych chwil na zdjęciach. Po latach na pewno z rozrzewnieniem będziecie wspominać wasze małe walentynkowe szaleństwa. Kalambury To doskonały pomysł na spędzenie walentynek – zabawy, radości i śmiechu w tym przypadku będzie co niemiara. Kalambury sprawdzają się najlepiej, kiedy bierze w nich udział kilka osób, dlatego też warto zaprosić inną parę. Dodatkowym plusem takich zabaw jest fakt, że możecie spędzić choć trochę czasu z przyjaciółmi, z którymi nigdy nie macie czasu się spotkać. Gry planszowe na walentynki Jeśli przynajmniej jedno z was jest wielkim fanem gier planszowych, przygotujcie kilka, w które można grać już w dwie osoby. Jeśli ma to być sposób na to, by miło spędzić walentynki w domu tylko we dwoje, kup grę, która została stworzona specjalnie dla zakochanych... View Burdaffi on the source website Artykuł pierwotnie został opublikowany 1.01.2011. Czytaj więcej na temat walentynek: Laurka na walentynki - pomysły na kartkę walentynkową DYI Walentynki - ciekawostki na temat święta zakochanych Życzenia na walentynki dla koleżanki
Wiersze miłosne - najpiękniejsze wiersze dla niej i dla niego
Wiersze miłosne to jeden z najpopularniejszych sposobów okazywania uczuć - skradną serce nawet najbardziej nieśmiałej osoby. Oto najpiękniejsze wiersze miłosne dla niej i wiersze miłosne dla niego.
Uczucia okazujemy na wiele sposobów, ale od wieków najlepszym wyborem są wierszyki na walentynki, cytaty o miłości, życzenia na walentynki, a dla osób z poczuciem humoru przysłowia o miłości. Wiersze miłosne dla niej i wiersze miłosne dla niego warto mieć w odwodzie na każdą okazję lub... korzystać z nich bez okazji, by sprawić przyjemność ukochanej osobie. Wiersze miłosne - najpiękniejszy wiersze dla niej i dla niego Wiersze miłosne nigdy się nie zestarzeją. To rodzaj przekazu, który nigdy nie traci na ważności. Wielu mężczyzn głowi się, jak wyznać ukochanej miłość - dlatego przedstawiamy nie tylko wiersze miłosne dla niego, ale także wiersze miłosne dla niej. **** Jesteś twierdzą, w której potężnych murach znajduję schronienie **** We wszystkich mowach i w języku duszy, Nad wszystkie są dwa słowa, Jak w kroplach rosy po suszy, W nich skarb żywota się chowa. Jak dwie perełki w oceanie życia, Jak dwie gwiazdeczki na niebie, Świecą nam do powicia Dwa słowa - kocham ciebie. J.I. Kraszewski View Burdaffi on the source website **** Każdy nowy dzień jest kwiatem Który zakwita w naszych rękach Tam gdzie się kocha, nigdy nie zapada noc. Serce to cząstka człowieka, Które tęskni, kocha i czeka. Adam Mickiewicz **** Wciąż rozmyślasz. Uparcie i skrycie. Patrzysz w okno i smutek masz w oku... Przecież mnie kochasz nad życie? Sam mówiłeś przeszłego roku... M. Pawlikowska-Jasnorzewska **** Jest jeden kwiat - kwiat jak wiosenne zorze, Tak pełen blasków i woniących tchnień, Lecz rwać go można w rannej tylko porze, Jak słodką mannę we wschodzący dzień, Miłości kwiat. Więc zrywaj kwiat! korzystaj z błogiej chwili! W uroczy wiąż miłość z młodością ślub! Nim słonce życia na zachód się schyli Nim wrzące serce zmrozi zimny grób - Korzystaj z lat, Rwij miłości kwiat! R. Zieliński **** Bo Cię kocham i już, bo z Tobą zawsze jest sens a bez Ciebie go nie ma, bo z Tobą można konie kraść, bo z Tobą można pójść na koniec świata i nie czuć zmęczenia, bo lubię kiedy się uśmiechasz, bo lubię sposób w jaki chodzisz i jesz naleśniki, bo z Tobą można stracić majątek i nadal być bogatym, bo z Tobą tuzin dzieci. Bo Ty i tylko Ty. **** Najlepsza miłość to ta która budzi duszę, pcha Nas ku lepszemu, rozpala w sercach ogień a w duszy sieje spokój. **** Pokochać to największe ryzyko ze wszystkich. To oddanie swojej przyszłości i swojego szczęścia w ręce drugiego człowieka. To zaufanie bez reszty. To odsłonięcie swoich słabości. I tak właśnie Cię kocham. **** A kiedy będziesz moją żoną A kiedy będziesz moją żoną, umiłowaną, poślubioną, wówczas się ogród nam otworzy, ogród świetlisty, pełen zorzy. Rozwonią nam się kwietne sady, pachnąć nam będą winogrady, i róże śliczne, i powoje całować będą włosy twoje. Pójdziemy cisi, zamyśleni, Wśród złotych przymgleń i promieni, pójdziemy wolno alejami, pomiędzy drzewa, cisi, sami. Gałązki ku nam zwisać będą, narcyzy piąć się srebrną grzędą i padnie biały kwiat lipowy na rozkochane nasze głowy. Ubiorę ciebie w błękit kwiatów, niezapominajek i bławatów, ustroję ciebie w paproć młodą i świat rozświetlę twa urodą. Pójdziemy cisi, zamyśleni, wśród złotych przymgleń i promieni, pójdziemy w ogród pełen zorzy, kędy drzwi miłość nam otworzy. Kazimierz Przerwa-Tetmajer **** Miłość odwzajemniona jest dobra Lecz jeszcze lepsza jest taka, którą nam ofiarowano, mimo, ze wcale o nią nie zabiegaliśmy. William Szekspir **** Piękna kobieta podoba się oczom, dobra kobieta - sercu. Pierwsza jest klejnotem, druga zaś - skarbem. Napoleon Bonaparte Wiersze miłosne znanych poetów A może macie jakieś własne ulubione wiersze miłosne? Warto kompletować wiersze miłosne dla ukochanej - największą popularnością cieszą się wiersze miłosne znanych poetów, bo nikt tak pięknie nie pisał o miłości, jak Adam Asnyk, Halina Poświatowska, Maria Pawlikowska-Jasnorzewska czy Kazimierz Przerwa-Tetmajer. Oto przykład znanego liryku - „Lubię kiedy kobieta”. Lubię, kiedy kobieta omdlewa w objęciu, kiedy w lubieżnym zwisa przez ramię przegięciu, gdy jej oczy zachodzą mgłą, twarz cała blednie i wargi się wilgotne rozchylą bezwiednie. Lubię, kiedy ją rozkosz i żądza oniemi, gdy wpija się w ramiona palcami drżącemi, gdy krótkim, urywanym oddycha oddechem i oddaje się cała z mdlejącym uśmiechem. I lubię ten wstyd, co się kobiecie zabrania przyznać, że czuje rozkosz, że moc pożądania zwalcza ją, a sycenie żądzy oszalenia, gdy szuka ust, a lęka się słów i spojrzenia. Lubię to - i tę chwilę lubię, gdy koło mnie wyczerpana, zmęczona leży nieprzytomnie, a myśl moja już od niej wybiega skrzydlata w nieskończone przestrzenie nieziemskiego świata. Czasem wypowiedzenie tych dwóch ważnych słów, czyli „kocham cię”, może być wyzwaniem, ale wiersze miłosne mogą ułatwić takie wyznanie osobom nieśmiałym. Więcej wierszy i cytatów:
To proste reguły, które ułatwiają życie w parze.
Każdy z nas, biorąc ślub, wierzy, że wkracza w związek na całe życie. Tymczasem statystyki wskazują, że coraz więcej małżeństw się rozwodzi – i to najczęściej już kilka lat po powiedzeniu sobie sakramentalnego „tak”. I chociaż nie ma uniwersalnego przepisu na udany związek, istnieje kilka zasad, których przestrzeganie sprawia, że ryzyko rozwodu zostaje znacząco zminimalizowane. Profesor Piotr Szukalski, demograf z Uniwersytetu Łódzkiego, autor raportu o rozwodach, jest zdania, że w Polsce aż 22,7% małżeństw na wsiach kończy się rozstaniem. W miastach jest znacznie gorzej – tu rozpada się aż 44% małżeństw. Socjolog rodziny z Uniwersytetu Śląskiego, profesor Ewa Budzińska, uważa, że najczęściej rozpadają się młode małżeństwa, te ze stażem od pięciu do dziewięciu lat. Dlaczego tak się dzieje? Najczęstsze przyczyny rozwodów w Polsce Powody są różne: czasem tzw. twarde, jak zdrada lub choroba alkoholowa, innym razem para po prostu się nie dogaduje, ma zbyt różne cele i priorytety, nie potrafi ze sobą rozmawiać i więcej czasu spędza jak nielubiący się współlokatorzy niż jak kochające się małżeństwo. Omijając te twarde powody rozstań, możemy skupić się na kwestiach komunikacji i zastanowić, jak mąż z żoną powinni się traktować, co robić, a czego unikać, by jak najdłużej żyć razem – i to żyć w szczęściu i poczuciu spełnienia, a nie z obowiązku. Rady na ten temat zebraliśmy zarówno od psychologów, jak i z osobistych doświadczeń naszych znajomych. Więcej na temat życia małżeńskiego: 6 powodów, dla których facet nie zostawia żony dla kochanki Z kim mężowie zdradzają żony najczęściej? Jak uratować małżeństwo? Zobacz, co możesz zrobić Naukowcy ustalili, dlaczego pary się rozwodzą. Nie uwierzysz!
Pisząc „seks”, mamy na myśli stosunek dopochwowy. Naprawdę nie jest on konieczny do tego, żeby na świecie pojawił się bobas…
Spokojnie – nie zamierzamy snuć dziwnych teorii o zapłodnieniu na basenie czy pisać, że plemniki nagle nauczyły się lewitować i są w stanie same trafić do celu. Przypadki, o których przeczytacie w tym artykule, są jak najbardziej możliwe, ba! – niejednokrotnie doprowadziły już do ciąży i warto o nich wiedzieć, jeśli nie planujemy jeszcze potomstwa. Nie wierzycie? Zanim do nich dojdziemy, warto wspomnieć o kilku ważnych kwestiach: Plemniki się poruszają i są w stanie się przemieszczać – na tym polega ich funkcjonowanie. Plemniki mogą „przeżyć” kilka minut przy dostępie do świeżego powietrza, a we wnętrzu kobiety – nawet kilka dni. Błona dziewicza nie jest przeszkodą dla plemników. Tak, dziewica może zajść w ciążę! Plemniki znajdują się nie tylko w spermie, ale też w preejakulacie, czyli wydzielinie, która wydobywa się z penisa przed wytryskiem. O jakich sytuacjach mowa? Po pierwsze: gdy plemniki znajdą się na przedmiotach wkładanych do pochwy Jeśli para używa w sypialni różnych gadżetów, które wkładane są do pochwy, jest ryzyko, że na którymś z nich znajdą się plemniki. Wystarczy, że mężczyzna przeniesie je z penisa (preejakulat) na wibrator (czy inną „zabawkę”), a następnie włoży go w partnerkę i może dojść do zapłodnienia. Oczywiście plemniki obecne w takiej wydzielinie są mniej ruchliwe i jest ich znacznie mniej niż w spermie, jednak wiele przypadków na świecie pokazało, że mogą doprowadzić do ciąży. Po drugie: gdy plemniki znajdą się na sromie kobiety Może do tego dojść, gdy mężczyzna dojdzie nie w środku swojej partnerki, w pochwie, ale właśnie na zewnątrz, na srom. W jednej kropli spermy znajdują się bowiem tysiące, a nawet miliony ruchliwych plemników, a któryś z nich może przedostać się do wnętrza pochwy, a stamtąd dalej – i spowodować zapłodnienie. Mamy tu na myśli plemniki, które znajdą się zbyt blisko pochwy lub też zostaną nieopatrznie do niej zaaplikowane – na przykład poprzez późniejsze pieszczoty partnerów. Po trzecie: w wyjątkowej sytuacji podczas seksu analnego Jeśli mężczyzna dojdzie w odbycie partnerki, sperma może wyciec na zewnątrz i „dotrzeć” do jej sromu, a stamtąd – do pochwy i dalej. Może się więc okazać, że seks analny paradoksalnie skończy się niechcianą ciążą. Opisane sytuacje są oczywiście rzadkością, ale są możliwe i co jakiś czas faktycznie doprowadzają do ciąży. Jak ich uniknąć? Przede wszystkim zachowując ostrożność, dbając o higienę i… zabezpieczając się! Oralny, na zgodę, w miejscu publicznym, pod prysznicem... Oto 10 rodzajów seksu, których doświadczamy najczęściej!