„Nie zawsze warto mówić prawdę w związku... Czy dobrze zrobiłam, manipulując mężem?”
Jak to dobrze, że mężczyźni wierzą we wszystko, co im się powie…
„Faceci nie lubią, gdy im się mówi, że czegoś nie potrafią. Mój mąż potwierdza tę regułę w pełni”. Nie spodziewałam się tego zaproszenia. Maciek świetnie zarabia, jednak jest raczej oszczędnym facetem i nigdy nie lubił płacić za wstęp na takie imprezy. Twierdził, że to głupota, jakieś fanaberie, wyrzucanie ciężko zarobionych pieniędzy w błoto itp… W efekcie Nowy Rok witaliśmy zwykle ze znajomymi w domu lub na darmowej imprezie pod chmurką. Nie powiem, było nawet miło, bo mamy fajnych przyjaciół, lecz w głębi duszy zawsze marzyłam, by pójść na taki prawdziwy bal. Niestety mąż nie chciał o tym nawet słyszeć. Gdy tylko coś wspominałam na ten temat, krzywił się okrutnie i zaczynał te swoje gadki o wyrzucaniu pieniędzy bez sensu. „Mąż mnie zaskoczył” Myślałam, że w tym roku będzie tak samo. A tymczasem… – Kasiu, mam dla ciebie niespodziankę! – oświadczył, wręczając mi elegancką kopertę. Jak zajrzałam do środka, to aż przysiadłam z wrażenia. Bal w przepięknym starym pałacu z olbrzymią salą, kryształowymi żyrandolami i lustrami w pozłacanych oprawach… Menu jak na przyjęciu u angielskiej królowej… Pięć razy oglądałam zaproszenie z każdej strony, zanim dotarło do mnie, że jednak nie śnię. To prawda! W sukni koloru wrzosu będę wyglądać bosko. W pierwszej chwili chciałam się rzucić mężowi się na szyję, ale nagle włączyła mi się podejrzliwość. – Przyznaj się, coś nabroiłeś. I próbujesz mnie udobruchać! Mów natychmiast, co się stało, bo zwariuję! – Nic się nie stało. Wszystko jest w najlepszym porządku. Przysięgam – uśmiechnął się pod nosem. – No to może jesteś chory? Masz gorączkę? – dotknęłam jego czoła. – Jestem zdrowy jak rydz! – roześmiał się już na dobre. – Więc skąd ta nagła zmiana? – byłam zdezorientowana – Znikąd. Po prostu uznałem, że po dwudziestu latach małżeństwa należy nam się odrobina szaleństwa. Aha, i kup sobie koniecznie odpowiednią kreację. W takim miejscu nie możesz przecież pokazać się w byle czym. Ja już też zamówiłem sobie wyjściowy garnitur u krawca – rzucił lekko, kładąc na stole całkiem pokaźny zwitek banknotów, a ja tym razem pięć razy się uszczypnęłam, zanim uwierzyłam, że to, co słyszę i widzę, to nie sen. Gdy już trochę ochłonęłam, natychmiast zadzwoniłam do mojej najlepszej przyjaciółki. Chciałam, żeby pomogła mi wybrać sukienkę, buty, torebkę, dodatki… W przeciwieństwie do mnie często chadzała z mężem na eleganckie bale i doskonale wiedziała, w czym powinno się na nich wystąpić. Jak usłyszała, że mam całkiem przyzwoity budżet, od razu się zgodziła. – Nie ma sprawy, kochana. Znam jeden świetny sklep. Pioruńsko drogi, ale na pewno coś tam dla ciebie znajdziemy. Będziesz wyglądała jak dama z wyższych sfer – zapewniła mnie. Poczułam ulgę, bo na swoim pierwszym wielkim balu w życiu nie chciałam zaliczyć wpadki. Zakupy przed balem - jak w Pretty Woman Poszłyśmy na zakupy już następnego dnia. Sklep rzeczywiście był świetny. A kreacje tak wspaniałe, że nie wiedziałam, którą wybrać. Minęły dobre trzy godziny, zanim zdecydowałam się na wrzosową suknię z delikatnego jedwabiu. Kolejne dwie zajęło mi wybieranie butów i dodatków. Gdy skończyłam, byłam szczęśliwa, ale okropnie zmęczona. Dorota też zresztą nie wyglądała najlepiej. – Idziemy na kawę i ciacho. Należy nam się po tej harówce – zarządziłam. – Nawet nie wiesz, jak się cieszę na tego sylwestra. Nie zapomnę go pewnie do końca życia – rozmarzyłam się. – No… Już to widzę… Eleganckie towarzystwo… Wspaniała muzyka… Jakieś tango lub walc. I ty w pięknej sukni wirująca z Marcinem na parkiecie – wpadła mi w słowo przyjaciółka. Zamarłam przerażona. – Co ty powiedziałaś? – jęknęłam. – Tango, walc… Ty i Marcin… Coś nie tak? – zapytała zdziwiona. – Wszystko! Kompletna klapa, wstyd! Przecież Marcin w ogóle nie umie tańczyć! – wykrztusiłam. – E tam, na pewno przesadzasz - machnęła ręką przyjaciółka. – Wcale nie. Mówię ci, podskakuje jak źrebak wypuszczony po raz pierwszy na łąkę. Muzyka sobie, a on sobie. Raz w lewo, raz w prawo… Szybciej…Wolniej… Żenada… Najgorsze jest jednak to, że on myśli, że świetnie tańczy Na pewno zaciągnie mnie na parkiet i zacznie te swoje hop, hop! Ze wstydu się spalę jak nic – jęknęłam. – O rany, przecież są szkoły tańca. Zapiszcie się na jakiś przyśpieszony kurs i będzie po kłopocie – nie przejęła się Dorota. – A jak mam go do tego namówić? Przecież nie powiem: „Kochanie, musimy wziąć kilka lekcji, bo d... z ciebie, a nie tancerz”. Obrazi się i nigdzie nie pójdziemy! – byłam bliska płaczu. – No tak, masz rację… Faceci bardzo nie lubią, kiedy kobieta im mówi, że czegoś nie potrafią. Męska duma na tym cierpi. Dlatego trzeba podejść Marcina inaczej… – na twarzy Doroty pojawił się chytry uśmieszek. – Masz jakiś pomysł? – nagle wstąpiła we mnie nowa nadzieja. – Jasne! Będziesz wdzięczną sierotką! – Kim? – nie zrozumiałam. – Nie wybałuszaj oczu, tylko słuchaj. Gdy wrócisz do domu, zrobisz tak… – przysunęła się bliżej. Po pół godziny później znałam już wszystkie szczegóły jej planu. – Jak to dobrze rozegrasz, będzie biegał na lekcje tańca bez słowa sprzeciwu – uznała, gdy się żegnałyśmy. Nie wiedziałam, czy to poskutkuje, ale warto było spróbować. Małżeńska manipulacja Po powrocie do domu prawie się nie odzywałam. Zrobiłam sobie kawę i usiadłam w salonie obok Maćka. Akurat oglądał z uwagą jakiś film. – No i co, kupiłaś sukienkę? – zainteresował się w pewnej chwili – Kupiłam, kupiłam – westchnęłam. – To dlaczego jesteś taka milcząca? Myślałem, że mi ją od razu zaprezentujesz, a ty siedzisz jak sowa. Nie cieszysz się? – oderwał wzrok od ekranu. – Cieszę się, cieszę.. – No to o co chodzi? – A o nic… Zastanawiam się czy jej nie zwrócić… – westchnęłam. – Jak to? – zdziwił się. – A tak. W drodze do domu trochę myślałam o tym balu. No i doszłam do wniosku, że chyba nie powinniśmy na niego iść. Lepiej będzie, jak zostaniemy w domu albo pójdziemy na imprezę na Rynku. Podobno mają występować całkiem niezłe zespoły. Będzie fajnie… – tu zamilkłam. Bogu dzięki, jej podstęp zadziałał bez pudła Marcin przez dłuższą chwilę gapił się na mnie jak na wariatkę. – Własnym uszom nie wierzę – pokręcił głową. – Przez lata miałaś do mnie pretensję, że nigdzie cię nie zabieram. A teraz, jak się zdecydowałem, to kręcisz nosem. Nie rozumiem… – O rany, bardzo chętnie bym poszła. To zawsze było moim wielkim marzeniem. Ale nie chcę narobić nam wstydu – znowu zawiesiłam głos. – Możesz mówić jaśniej? – mąż zupełnie stracił zainteresowanie filmem. – Proszę bardzo. Nie umiem tańczyć. W tym problem! Boję się, że jak wyjdę na parkiet, to zacznę deptać ci po stopach albo kompletnie stracę rytm. Ludzie ze śmiechu popadają. A sam mówiłeś, że będzie tam mnóstwo znanych i wpływowych osób… Nie chcę, żeby za moimi plecami szeptali, że przyprowadziłeś na bal jakąś łamagę – udałam załamaną. – Kochanie, nie przejmuj się. Dawno nie tańczyliśmy, ale z tego, co pamiętam, to ruszasz się całkiem nieźle. W liceum zostałaś nawet królową studniówki. No ale jak nie czujesz się pewnie, to weź kilka lekcji. Przed sylwestrem na pewno organizują jakieś przyspieszone kursy – zaproponował. – Może i organizują. Ale tak sama mam iść? Potrzebuję przecież partnera – patrzyłam mu prosto w oczy. – Tylko nie mów, że chcesz, żebym poszedł z tobą! – zerwał się z kanapy. – A mógłbyś? Wiem, że nie potrzebujesz żadnych lekcji, ale przy tobie czułabym się pewniej. No i mógłbyś ocenić moje postępy – złożyłam ręce. – Czy ja wiem… – zaczął przechadzać się po pokoju, bo myślał. Wreszcie wrócił na kanapę. – Niech ci będzie. Znajdź jakieś sensowne zajęcia! Tylko wieczorem, żebym nie musiał urywać się z pracy… – Dzięki, kochanie, jesteś wielki! – cmoknęłam go w policzek, po czym szybko wymknęłam się do sypialni i zadzwoniłam do Doroty. – No i jak ci poszło? – spytała. – Pełen sukces. Mam szukać szkoły tańca – pochwaliłam się. – A nie mówiłam! Sposób „na sierotkę” zawsze działa! – roześmiała się. Od tamtej pory minął miesiąc. Marcin pod okiem instruktora pilnie ćwiczy taneczne kroki. I trzeba przyznać, idzie mu coraz lepiej. Już nie podskakuje bez ładu i składu, ale sunie płynnie po parkiecie w rytm muzyki. Jest nadzieja, że w sylwestra będzie już z niego całkiem niezły tancerz. I bez obaw będę mogła z nim wyjść na parkiet. Jak to dobrze, że mężczyźni wierzą we wszystko, co im się powie… Polecamy! Mam 36 lat i apetyt na miłość. Czy to grzech, że założyłam konto na portalu randkowym?Więcej prawdziwych historii w rubryce „Z życia wzięte” na Polki.pl
Dane nie pozostawiają złudzeń: koronawirus jest groźniejszy dla mężczyzn
Drogie Panie, zadbajcie o swoich mężczyzn, którzy do tej pory pobłażliwie i z ironicznym uśmiechem na ustach myli i odkażali ręce. Powinni mieć się na baczności.
Według najnowszych statystyk koronawirus jest bardziej niebezpieczny dla mężczyzn - istnieje ku temu kilka powodów, ale przede wszystkim to, o należy zrobić, to nie straszyć panów, a uczyć ich higieny. Koronawirus groźniejszy dla mężczyzn Wg WHO koronawirus jest najbardziej niebezpieczny dla osób starszych i tych, którze cierpią na choroby przewlekłe. Wg statystyk umiera więcej mężczyzn niż kobiet, a stosunkowo mało przypadków wykryto u dzieci. Co prawda w Polsce w pierwszy śmiertelny przypadek koronawirusa to kobieta, niemniej jednak od początku rokowała bardzo źle z powodu chorób współistniejących. W raportach CCDC i WHO uwzględniono 55 924 przypadki potwierdzone do 20 lutego (a mamy marzec!), z których 2114 zakończyło się zgonem. Z danych CCDC wynika, że większość pacjentów łagodnie przechodzi chorobę. Widoczna jest też różnica związana z płcią pacjentów – śmiercią zakończyło się znacznie więcej zakażeń wśród mężczyzn, niż wśród kobiet. Spośród ujętych w zestawieniu CCDC przypadków zmarło: 1,7% kobiet, 2,8% mężczyzn. W danych przedstawionych przez WHO: 2,8% kobiet, 4,7%mężczyzn. Skąd to rozróżnienie? Mężczyźni prowadzą mniej higieniczny tryb życia Mężczyźni bagatelizują sprawy zdrowotne i sygnały organizmu. Powodami, dla których śmiertelność z powodu zarażenia koronawirusem jest większa u mężczyzn, to m.in.: częstsze występowanie chorób naczyniowo-sercowych, częstsze problemy z układem oddechowym, większa zapadalność na nowotwory, w tym płuc, skłonność do używek, zwł. palenie papierosów, pobłażliwe podchodzenie do zasad higieny (rzadsze mycie rąk i odkażanie). Zapytaj swojego męża, syna, partnera czy ojca, czy zna 6 zasad, jak się nie zarazić koronawirusem. Informacje o maseczkach (tych, które są skuteczne), kwarantannie, zapobieganiu rozprzestrzeniania się wirusa znajdziesz poniżej. Udostępnij je mężczyznom! Ważne informacje dotyczące koronawirusa w Polsce:
Chory facet w domu - najgorsza rzecz świata - historia prawdziwa
„Mam dość tych facetów! Niby ojcowie rodzin, panowie domu, a jak złapią katar, od razu umierają”. Historia Izabeli może być historią każdej z nas?
Jak to mówiła moja babcia: „Jak kobieta jest chora, to facet musi być >chorszyHistorię z życia wziętą nadesłała Izabela Już w pracy czułam, że coś mnie bierze, ale nie miałam zamiaru narzekać. Nie ja! Jak to się mówi: „mamy nie chorują”, a ja to już na pewno nie. Nie wzięłam zwolnienia od dziesięciu lat. Uważałam, że mam żelazną odporność na wszelkie bakterie i wirusy. Ileż to już razy dzieciaki przynosiły z przedszkola katar, jelitówkę czy grypę i nic mi nie było. Wojtek zaraz się od nich zarażał i miałam w domu szpital, więc nie było opcji, żebym nie robiła za pielęgniarkę. Łamanie w kościach i uczucie zimna, gdy wszyscy wokół narzekali na zepsutą klimatyzację, było więc dla mnie czymś nowym i niespotykanym. Czułam, że puchnie mi głowa, trudno było mi się skupić na nabijaniu towarów na kasę. – Nie wiem, czy nie będę miała dzisiaj jakiegoś manka, bo nie mogę się skupić – powiedziałam podczas przerwy do koleżanki, a ona spojrzała na mnie podejrzliwie. – Ty nie masz czasem gorączki? Wyglądasz jak żywy trup! – Dzięki! – zaśmiałam się z rozpędu, bo nawet na śmiech nie miałam już siły. Ewa przyłożyła mi dłoń do czoła i z niepokojem oświadczyła, że jestem rozpalona. Teraz już nie dało się jej przekonać, że dotrwam do końca zmiany. Kazała mi iść do szefa i natychmiast zwolnić się do domu. Posłuchałam, bo naprawdę nie miałam już siły pracować. Edek spojrzał na mnie z politowaniem i powiedział, żebym natychmiast szła do lekarza. Szczerze mówiąc, to pewnie łyknęłabym w domu paracetamol i następnego dnia wróciła zdrowa jak ryba, ale w tej sytuacji musiałam dostać L-4. Poszłam więc do mojej przychodni, a lekarz osłuchał i oświadczył, że to zapalenie oskrzeli, a jeszcze chwila i przeszłoby na płuca. Zapisał mi antybiotyk, którego nie brałam od czasów szkoły. Uznałam, że nie ma co ryzykować i wykupiłam leki. Wróciłam do domu przed dziećmi. Było cicho i spokojnie. Zwykle, gdy wracałam z pracy, panował harmider. Filip kłócił się z Kalinką, oboje chcieli pomocy przy zadaniu domowym, zmywarka piszczała, żeby ją wyładować, pralka chodziła (włączamy ją niemal codziennie, przy parze podrostków i mężu mechaniku to konieczność) a Wojtek gadał przez telefon. Popiłam leki wodą, przebrałam się w piżamę i powlokłam do sypialni. Miło było dla odmiany położyć się i zasnąć. Nie wiem nawet, kiedy odpłynęłam. Spałam tak głęboko, że kiedy Filip stanął nade mną i zaczął mną potrząsać, aż krzyknęłam. Nie wiedziałam, gdzie jestem i co się dzieje. Mamy nie chorują, tatusiowie umierają na katar Nie jestem agresywna, ale gdyby coś było pod ręką… – Mamo, dlaczego nie jesteś w pracy? – zapytał, a ja miałam galopadę myśli. Czemu jestem w domu? Zaspałam?! Dopiero po chwili ułożyło mi się wszystko. Kiedy powiedziałam, że jestem chora, Filip spojrzał na mnie jak na kosmitkę. Myślał, że to niemożliwe. On, Kalina, tata – owszem! Ale mama?! Spojrzałam na zegarek i wiedziałam, że zaraz wszyscy wrócą, więc zwlekłam się z łóżka, żeby zrobić im coś do jedzenia. Nie miałam siły myśleć nad żadnymi specjałami, ale nie chciałam zostawiać ich głodnych. Kiedy Wojtek z Kalinką weszli do domu, kładłam właśnie talerze na stół. – Naleśniki z dżemem? A co to za obiad? – skrzywił się Wojtek. – Mam zapalenie oskrzeli, słabo się czuję – powiedziałam i zaczęłam kasłać w rękaw szlafroka. – A wiesz, że mnie też coś rozkłada…– odparował natychmiast Wojtek. Szczerze mówiąc, podejrzewałam, że mogę to usłyszeć. Odkąd poczułam się źle, gdzieś pod skórą czułam, że tak to się skończy. Jak to mówiła moja babcia: „Jak kobieta jest chora, to facet musi być chorszy”. Nie zareagowałam na tę uwagę i powiedziałam, że dostałam antybiotyk, a lekarz kazał mi leżeć, więc niech oni sobie zjedzą, ja idę spać… Marzenia ściętej głowy! Co dwie minuty ktoś wpadał do sypialni ze sprawą niecierpiącą zwłoki. Filip zapytał, czy nie mogłabym tylko posłuchać, jak deklamuje wiersz, który musi znać na jutro. Mogłabym, to akurat nie wymaga aktywności obu półkul. Tak przynajmniej mi się wydawało, póki nie usłyszałam jak duka i wymyśla. Nic się nie rymowało i nie pasowało rytmicznie, więc założyłam z dużym prawdopodobieństwem, że to wolna twórczość mojego syna. – Pokaż mi ten wiersz w podręczniku – zarządziłam, choć opadały mi powieki. Wałkowanie poprawek zajęło nam godzinę. Po chwili była u mnie Kalinka poprosić, żebym przyszyła guzik do kurtki, bo się oderwał. – Niech tata ci przyszyje. – Tata jest chory – odparło moje dziecko, a we mnie się zagotowało. Nałożyłam szlafrok i poszłam do salonu. Oczywiście! Książę leżał pod kocem i ciężko sapał. – Co ci jest?! – warknęłam na niego, a on ledwie dysząc, wyszeptał, że chyba ma zapalenie płuc. Normalnie nie jestem agresywna, ale w tamtej chwili poważnie rozważałam użycie przemocy! Gdyby jakiś kapeć był w tym momencie pod ręką, nie zawahałabym się ani chwili. – Nie, Wojtek, to ja jestem chora! Rozumiesz?! Pierwszy raz od dziesięciu lat! – A… czyli zarezerwowałaś tę pozycję i ja już nie mogę, tak? – zaniósł się tym swoim ironicznym, głupawym śmiechem. – To idź do lekarza! – trzasnęłam drzwiami i wróciłam do sypialni tak wkurzona, jak chyba jeszcze nigdy. Zakryłam się kołdrą, a po chwili zauważyłam Kalinkę siedzącą na łóżku z poduszeczką igieł i kurteczką. Nie mogłam jej odmówić. Wzięłam kurtkę, doszyłam guzik, a po chwili po raz kolejny przepytałam Filipa z wiersza. Znał go już lepiej, więc uznałam, że dziś więcej z niego nie wycisnę. Nic się nie stanie, jak raz dostanie tróję! Wzięłam drugi antybiotyk i chciałam się położyć, ale nie było szans, bo małolaty wciąż przybiegały z raportami – że skończyło się mydło, że telewizor wyświetla jakiś dziwny komunikat, że nie mogą znaleźć popcornu do mikrofalówki, że Kalinka nie chce się dziś kąpać i w końcu z ostatnim, najważniejszym (bo dotyczącym życia mojego małżonka), że tata wyszedł do przychodni, bo bał się przerzutu choroby na mięsień sercowy. Wyglądało na to, że mąż sięgnął po najcięższe działo. Pokręciłam głową z niedowierzaniem. Wrócił po godzinie i nawet się do mnie nie odezwał. Był przecież śmiertelnie chory i śmiertelnie obrażony, więc kwestia mojego samopoczucia zeszła na dalszy plan. Kazałam się dzieciakom wykąpać, dałam im po łyżce tranu na odporność i ułożyłam je do spania. Raz jeszcze przepytałam Filipa, opowiedziałam Kalince bajkę i zasnęliśmy wszyscy. Pół godziny później obudził mnie przeraźliwy kaszel dobiegający z salonu. Mąż najwyraźniej umierał. Pobiegłam tam, a on leżał, ciężko dysząc. – Wziąłeś lekarstwa? – zapytałam. – Jeszcze nie wykupiłem – powiedział, wskazując na receptę na stoliku. – Zwariowałeś?! Przecież jak ci coś przepisali, to trzeba było od razu wykupić w aptece i wziąć! – nakrzyczałam na niego. Nic nie powiedział. Dotknęłam jego czoła, faktycznie miał gorączkę. Zaczęłam mieć wyrzuty sumienia, że byłam na niego zła. – Pojedziesz? – wysapał spod kołdry, a ja spojrzałam na niego zdumiona. – Gdzie? – No, do apteki. Mąż jest zawsze bardziej chory od żony? Jak to w ogóle możliwe, że mam takiego męża?! Tego już było za wiele. Lało jak z cebra, była noc, ja miałam leżeć w cieple i się kurować, a on każe mi jechać do apteki, bo sam nie wykupił leków?! Niedoczekanie! Spojrzał błagalnie, tłumacząc, że on nie da rady prowadzić, nie chce spowodować jakiegoś wypadku. Wróciłam do sypialni, ale oczywiście wyrzuty sumienia nie pozwoliły mi zasnąć. W końcu wstałam i zebrałam się do wyjścia, choć wierzyć mi się nie chciało, że to robię. Musiałam wziąć parasol, bo wciąż bardzo padało. Najbliższa apteka była o tej porze nieczynna, więc musiałam jechać do sąsiedniej miejscowości. Samo przejście z parkingu do apteki przemoczyło mnie do suchej nitki. Teraz zapalenie płuc miałam murowane! W deszczu i gorączce ledwie cokolwiek widziałam, ale jakimś cudem udało mi się dowieźć te jego leki. Gdy wróciłam, chrapał tak głośno, że obudziłby umarłego. – Wojtek, leki! – potrząsałam go, ale tylko przewrócił się na drugi bok i wyciągnął dłoń, żebym mu je podała. – A wodę mi przyniesiesz? – zapytał słabym głosem. Nie mogłam uwierzyć, że nie dostrzega śmieszności swojego zachowania. Przeleżeliśmy w łóżku kolejne dwa dni, a dzieci wciąż przychodziły i zadawały dziesiątki pytań. Wojtek marudził i kazał im wychodzić, a ja słuchałam cierpliwie i odpowiadałam. Dwa dni później antybiotykoterapia zaczęła przynosić rezultaty. Mniej więcej doszłam do siebie, więc zgodnie z zaleceniem stawiłam się u lekarza na kontroli. Kiedy wracałam, zadzwoniłam do mojego chorego, a on wysapał, żebym kupiła rzeczy na rosół, bo nie ma siły nic ugotować. W takich chwilach zastanawiałam się, jak to w ogóle możliwe, że mam takiego męża. W chorobie był nieporadny jak dziecko i egoistyczny do granic możliwości, a przecież zwykle można na niego liczyć. Jak jakikolwiek facet śmie nazywać się panem domu czy głową rodziny, skoro cały dom i rodzina są zawsze na głowie kobiety?! Wróciłam bez zakupów i usiadłam przed telewizorem. – Nie gotujesz? – zapytał zdziwiony. – Nie. Lekarz kazał mi jeszcze odpoczywać. Muszę się trzymać jego zaleceń. Ale jak chcesz, zamów sobie pizzę – odpowiedziałam i włączyłam serial. Może i żadna to zwycięska walka o prawa kobiet, ale chociaż poczułam złośliwą satysfakcję. Polecamy! Mam 36 lat i apetyt na miłość. Czy to grzech, że założyłam konto na portalu randkowym?Więcej prawdziwych historii w rubryce „Z życia wzięte” na Polki.pl
Co decyduje o wyborze żony - cechy idealnej kandydatki do małżeństwa
Jak się okazuje, możesz być super seksowna, dobra w łóżku, piękna i miła, ale to wcale nie musi oznaczać, że on ci się oświadczy.
Zastanawisz się, co decyduje o tym, komu oświadczają się mężczyźni? Myślisz czasem: "Co ona takiego w sobie ma, że on poprosił ją o rękę?". Przychodzą ci do głowy myśli, że przecież jesteś mądra, ładna i masz super pracę, ale... on jednak ciebie nie chce. Jak się okazuje, możesz być super seksowna, dobra w łóżku, piękna i miła, ale to nie zawsze wystarcza. Poznaj 3 cechy idealnej kandydatki na żonę. Poznaj 6 sygnałów, które świadczą o tym, że on lada moment ci się oświadczy Nie musisz być kurą domową, ale ... On nie szuka kury domowej, czy niani dla swoich dzieci. Potrzebuje silnej i energicznej kobiety (nie dziewczynki). Po co? By zrobiła mu obiad, posprzątała, uprała, zajęła się dziećmi. I nie ma się co oszukiwać. Każdy facet na to pójdzie. Ale z drugiej strony mężczyźni nie szukają typowej kury domowej, która nie wychyla głowy z kuchni, bo najważniejsze na świecie są dla niej gary, patelnia i obiad - punktualnie o 16. Dziś faceci szukają partnerki. I do tańca, i do różańca. I do garów, i do mądrej dyskusji. Takiej, której nie będą się wstydzić, gdy otworzy w towarzystwie usta, ale i tej, która emanując swoją wolność, nie będzie obrażała go przy jego kumplach. Szukają tej, która zaakceptuje go całego w pakiecie z miliardem wad. A o taką kobietę dziś trudno. Sprawdź, o jakich zaręczynach marzą kobiety Pokaż mu, że jest ważny Dobry seks to nie wszystko. Popęd seksualny kiedyś się kończy, piękno przemija, a małżeństwo? Podobno ma być na zawsze. "Laski na dobry seks" szukają chłopcy, nie mężczyźni, którzy chcą założyć poważny związek. Od żony wymagają zdecydowanie więcej. Chcą się przy niej dobrze czuć. Co to znaczy? Chodzi głównie o poczucie bycia ważnym. Jeśli pokazujesz mu, jak wiele dla ciebie znaczy, udowodnisz, że cenisz jego zdanie, bo jest częścią twojego świata, to istnieje większe prawdopodobieństwo, że ci się oświadczy. Jak dbać o męża? Zobacz, co na ten temat pisano w poradnikach z lat 50. Sporo się zmieniło? Troszcz się o niego Kanapki na śniadanie, pyszny obiad, wyprasowana koszula. Niby nic, a jednak znaczy więcej niż 100 razy wypowiedziane słowo "kocham". Nie używaj słów. Po prostu mu to pokaż. Dlaczego ma to tak ogromne znaczenie? Mężczyzna szuka opiekuńczej żony. Nie szalonej nastolatki z głową w chmurach, pyskatej zołzy, pięknej, acz pustej lali. Nie, nie i jeszcze raz nie. Jeśli masz zająć miejsce u jego boku, on musi wiedzieć, że będziesz dobrą żoną, odpowiednią matką i czułą przyjaciółką. Czytaj też: 45 najlepszych pozycji seksualnychSpraw, aby oszalał z pożądania! Oto 6 sposobów na to, jak zaskoczyć faceta w łóżku
Męski zawód? Coś takiego nie istnieje! Te przykłady mówią same za siebie!
Z raportu "Kobiety w męskich zawodach", przeprowadzonego przez DELab, Uniwersytet Warszawski i Sieć Przedsiębiorczych Kobiet wynika, że aż 10% studentek usłyszało, że studia techniczną "nie są dla kobiet", a 17% było utwierdzanych w przekonaniu, że nie poradzą sobie na tego typu kierunkach. Tylko czy istnieje coś takiego, jak męski kierunek studiów lub męski zawód? Wyjaśniamy! Stereotypy, w które nie musisz wierzyć! Natury nie da się oszukać i oczywiste jest, że kobiety różnią się od mężczyzn. Nie tylko pod względem wyglądu, ale i charakteru czy psychiki. Czy jednak te aspekty wpływają na sferę zawodową? Czy bycie przedszkolanką to domena kobiet, a strefa IT przeznaczona jest wyłącznie dla mężczyzn? Jak się okazuje, w naszej mentalności właśnie tak to wygląda. W 2017 roku przeprowadzono badanie na próbie 1000 Polaków. Zapytano ich między innymi o to, które zawody uważają za typowo męskie. Oto i ich odpowiedzi: kierowca 66% automatyk/robotyk 65% inżynier energetyki 64% programista 59% projektant budownictwa 58% Za zawody typowo kobiece respondenci uznali: projektanta wnętrz 53% farmaceutę 52% pracownika socjalnego 50% recepcjonistkę 48% pielęgniarkę 45% Słaba płeć, czyli o równości kobiet na rynku pracy Jesteśmy silne, odważne, wykształcone i ambitne. A jak jesteśmy traktowane na rynku pracy? Czy szklany sufit nadal utrudnia nam zawodowy rozwój? The Economist opublikował kolejny ranking OECD, przedstawiający kwestię równości płci na rynku pracy. Co z niego wynika? Polska utrzymała 9. miejscu rankingu i jest to bardzo dobra pozycja, biorąc pod uwagę fakt, że w 2000 roku byliśmy na 19. miejscu tej listy. Poniżej przedstawiamy wam 5 zawodów, w których kobiety sprawdzają się tak samo dobrze (lub może lepiej) niż niejeden facet! Kierownik budowy Kobiety rządzą na budowie i dają sobie radę tak samo dobrze, jak mężczyźni w białych kaskach. Wyróżniają się skrupulatnością, dokładnością i wielozadaniowością. Z drugiej jednak strony przez wielu traktowane są stereotypowo. Budowlańcy niestety nadal patrzą na panie kierownik z przymrużeniem oka, co powoduje, że kobiety piastujące tego typu stanowiska non stop muszą coś komuś udowadniać. A zarobki? Na szczęście w tym przypadku liczy się doświadczenie i umiejętności, a nie płeć! Kobieta-żołnierz Kobieta w wojsku nie dziwi dziś już tak bardzo, jak kilka lat temu. Młode dziewczyny z chęcią wybierają szkoły oficerskie i dają sobie radę. Chociaż nie jest łatwo. Te, które zdecydowały się na tego typu kierunek studiów wspominają, że początki bywały frustrujące. Po pierwsze ze względu na zdziwienie ze strony otoczenia. Po drugie - szowinistyczne traktowanie przez starszych stopniem wykładowców. I po trzecie - wysokie wymagania, szczególnie sprawnościowe. Jednak dziewczyny w wojsku dają sobie radę równie dobrze, co mężczyźni. Odnoszą sukcesy, awansują na wysokie stopnie i są dużo silniejsze psychicznie. Na koniec jedna dobra rada: kobiety w mundurze nie nazywaj "żołnierką", bo jest to traktowane jako spory nietakt. Prawidłowe będzie określenie kobieta-żołnierz! Zawodowy kierowca Baba za kierownicą? Ty pewnie też znasz ten niesprawiedliwy mit? Prawda jest jednak taka, że jeździmy równie dobrze, jesteśmy skoncentrowane, uważne i powodujemy mniej wypadków. Dodatkowo kobiety prowadzące środki komunikacji miejskiej są dużo bardziej życzliwe w stosunku do pasażerów! Programista Programują, piszą programy, świetnie poruszają się w HTMLu, są dokładne opanowane i odczarowują wizerunek ponurego programisty! A jak wygląda kwestia zarobków? Niestety, w tym przypadku nadal mamy do czynienia ze zjawiskiem szklanego sufitu, czyli sytuacją utrudniającą kobietom awanse i podwyżki. Managerkieskie stanowiska Kobiety na stanowiskach managerskich? W Polsce nadal mamy z tym problem. Niesłusznie uważamy, że kobiety nie są w stanie poradzić sobie z zarządzaniem i decyzyjnością. A jaka jest prawda? Jak się okazuje, to nie płeć decyduje o tym, czy sprawdzisz się na wysokim stanowisku, lecz temperament i predyspozycje psychologiczne. Gdy więc my kobiety zajmujemy stanowiska dyrektorskie, to dajemy z siebie wszystko. Często po to, by udowodnić innym swoją #Womenpower! Materiał powstał przy współpracy z marką Radical
Sprawdź naszą listę i zainspiruj się nią w te Święta!
Krawat? Ale to już było! A może skarpetki w renifery? Nieeee, to nudne. Twój facet od razu się zorientuje, że nie miałaś pomysłu i kupiłaś cokolwiek, trochę na odczepne. W Święta nie o to chodzi. Co w takim razie podarować mężczyźnie swojego życia, by był szczęśliwy? My już wiemy. Te prezenty nie zajmą dużo miejsca pod choinką, ale na pewno się mu spodobają! Coś, dla mężczyzny z brodą Twój facet to drwal z zarostem? Pewnie bywa częstym gościem w babrbershoopach. A co byś powiedziała na prywatny salon SPA, który możesz podarować mu w te Święta? Pomyśl o zestawie L’Oréal Men Expert Barber Club, w skład którego wchodzi: Żel do mycia brody, twarzy i włosów, który dokładnie usuwa zanieczyszczenia Krem do stylizacji brody i włosów Olejek do długiej brody i skóry, który dyscyplinuje i odżywia brodę bez przetłuszczania, dodatkowo łagodząc uczucie swędzenia oraz odżywiając skórę pod brodą Żel nawilżający do krótkiej brody i skóry, który zmiękcza szorstki zarost, łagodzi uczucie ściągnięcia skóry oraz nawilża całą twarz Kosmetyki od L'Oreal do pielęgnacji brody i wąsów, inspirowane są wiedzą najlepszych barberów. Dzięki zawartości olejku z drzewa cedrowego, kosmetyki z linii Barber Club zapewniają intensywną pielęgnację. Do tego pięknie pachną i występują w eleganckich opakowaniach, w męskim stylu. Zestaw idealny dla sportowca Twój mężczyzna to typ osoby czerpiącej z życia pełnymi garściami? Ciągle coś robi? Po intensywnym dniu w pracy znajduje czas na hobby, siłownię i oczywiście dla ciebie? W te święta podaruj mu coś, co sprawi, że poczuje jak ważny jest dla ciebie, jak bardzo rozumiesz jego potrzeby i zainteresowania. Pomyśl o karnecie na siłownię, gadżecie sportowym i obowiązkowo antyperspirancie, który zapewni długotrwałą ochronę i przy okazji nie pobrudzi ubrań. Postaw na dezodorantach Men Expert z innowacyjną technologię opracowaną przez L’Oréal Paris, która niezawodnie chroni nawet w najbardziej ekstremalnych warunkach. Zawarte w dezodorantach Men Expert substancje aktywne idealnie dopasowują się do męskiej skóry, działając niezwykle skutecznie, szybko i przez bardzo długi czas. Antyperspirant świeżo pachnie i nie zostawia śladów na ubraniach! Drobiazg, który wywoła uśmiech na jego twarzy i nie spowoduje zmarszczek mimicznych Mężczyźni są coraz bardziej świadomi w kwestii dbania o siebie. Używają większej ilości kosmetyków niż jeszcze 20 lat temu, ba - niektórzy wiedzą nawet, do czego służą te kobiece. I bardzo dobrze! Zarówno tym, którzy dbają o siebie, jak i dla tych, którzy uważają, że do szczęścia jest im potrzebny jedynie żel do ciała i włosów 3w1, podaruj <a href="https://edipresse.hit.gemius.pl/hitredir/id=chrgG8tNt2iiONmkLenosIXCDosRE0Ltat1JbG5tJw7.d7/stparam=lecipoprbf/fastid=ihcsvlvdpbzomieaueezaznvtwml/nc=0/url=www.lorealparis.pl/produkty/dla-mezczyzn/pielegnacja-skory/krem-nawil%C5%BCaj%C4%85cy/vita-lift-5-krem-nawilzajacy-przeciw-starzeniu/?utm_source=edipresse&utm_campaign=mex_december&utm_term=polki&utm_content=article" rel="nofollow noopener" target="_blank">krem do twarzy Vita Lift 5 od L'Oréal Men Expert. Kosmetyk zwalcza aż 5 oznak starzenia się skóry: wygładza zmarszczki, nawilża i ujędrnia skórę, rozjaśnia cerę, a opuchnięcia wyglądają na zmniejszone. A ty, który zestaw wybierasz? Materiał powstał przy współpracy z marką L'Oreal
Mężczyźni mają łatwiej w życiu - dlaczego?
Oczywiście wspaniale jest być kobietą. Kocham to i akceptuję ze wszystkimi ograniczeniami, ale też nieskończonymi możliwościami, jakie daje ta płeć. Jednak gdybym miała teraz urodzić dziecko, życzyłabym sobie i jemu, żeby było chłopcem. Ba, gdybym ja sama miała się ponownie urodzić, wolałabym być facetem. Dlaczego? Bo mężczyźni po prostu mają łatwiej w życiu.
Felieton naszego redakcyjnego rodzynka o tym, czego niby zazdrości kobietom jest najlepszym dowodem na to, że niczego kobietom nie zazdrości. (A gadki w stylu, że „kobiety mogą sobie popłakać” nawet mi się komentować nie chce). Cóż, trudno się dziwić. Oni po prostu mają lepiej. Dlaczego? Pierwszy lepszy argument - nie rodzą dzieci. Nie chcę dyskutować tu i teraz na temat piękna macierzyństwa i że tak nas natura skonstruowała, tylko wspomnieć zwykłe fizyczne ograniczenia na dwa lata - wyjmujące kobietę z normalnego życia. Ciąża, połóg, karmienie - lista rzeczy, których nie można wtedy robić jest długa. Nie chodzi tylko przymusową abstynencję i zakaz jedzenia niektórych potraw. Na te dwa lata wypada się z życia towarzyskiego, a wyjazdy na narty, wspinaczkę czy treningi sportowe są poza zasięgiem - chyba że w charakterze groupie. A powrót do formy i figury po ciąży - osobny rozdział. Wypada się też z rynku pracy, który jest zmienny i trudno przewidzieć, czy po roku urlopu macierzyńskiego na krzesełku Matki Polki na stałe nie rozsiądzie się profesjonalne zastępstwo. Albo czy w ogóle krzesełko jeszcze będzie. Ojcowie - przynajmniej w Polsce - też mają łatwiej niż matki. Matce „bachor wrzeszczy”, tatusiowi „dziecko płacze”. Znajoma opowiedziała mi historię z samolotu. Jej mąż leciał sam z dwójką ich małych marudzących dzieci. Nikt nie zwrócił mu uwagi, nie było komentarzy o rozpuszczonej małej hołocie. Lepiej - panie oferowały mu pomoc przy dzieciach, bo przecież „tatuś taki dzielny, sam się opiekuje dwójką”. Czy ktoś kiedyś widział, żeby taką pomoc oferowano matce z dziećmi? Roszczeniowa Trzydziesta o zawodowym równouprawnieniu. Którego nie ma! Natura nie dość, że oszczędziła samcom trudów ciąży i narodzin, to jeszcze lepiej ich wyposażyła fizycznie. Mężczyźni są silniejsi, mają więcej mięśni, mniej tkanki tłuszczowej i grubszą skórę, szybciej chudną, później starzeją. Nie imają się ich rozstępy, cellulit, obwisły biust i inne takie tam wątpliwe przyjemności. A jednocześnie oczekuje się od nich, że będą „tylko nieco przystojniejsi od diabła”. Zamiast wydawać bimbaliony na manicure, pedicure, ujędrnianie, zabiegi odmładzające, przedłużanie rzęs, kolejne stylizacje, które mają wysmuklić, być na czasie i czynić cuda, mogą sobie zainwestować w pasje albo fajny wyjazd. Nie potrzebują tylu ciuchów i kosmetyków. Nie mają połowy soboty zmarnowanej na tzw. przerwę techniczną, podczas której doprowadzają się do ładu. (Samo malowanie paznokci i czekanie aż lakier wyschnie to minimum godzina!). Nikt ich nie rozlicza z tego, jak wyglądają. Faceci mogą dłużej śpać. Nie muszą codziennie wstawać 45 minut wcześniej, by robić makijaż i układać fryzurę. I nikt im w pracy nie powie: „Ojej, Ania, wyglądasz dziś jakoś niekorzystnie” lub bardziej subtelnie: „Aniu, coś się stało? Wyglądasz na zmęczoną”. A Ania po prostu się nie umalowała. Facet, by dobrze wyglądać potrzebuje zwyczajnie mniej czasu i środków niż kobieta. (Mniej nie oznacza wcale). Idąc tym tropem - mężczyźni o wiele później od kobiet wypadają z rynku matrymonialnego. I mogą mieć dzieci w wieku 50-60 lat. Jest na to społeczne przyzwolenie. A także biologiczna możliwość. OK, zdarzają się 50-60-letnie matki (dzięki in vitro) oraz pary, w których kobieta jest sporo starsza od swojego faceta (np. Demi Moore i Ashton Kutcher, zanim zostawił ją dla młodszej). Ale ciągle pozostaje to w obszarze intrygujących ciekawostek, a nie jest społeczną normą. Poza tym kobieta, która jest z dużo młodszym zazwyczaj nie wygląda na swój wiek. I zazwyczaj nie jest to kwestia genów czy „odmładzającej mocy miłości i seksu” tylko ogromnego nakładu sił i środków oraz pomocy dermatologii i medycyny estetycznej. Tak jest, bo facetowi pozwala się starzeć i być seksownym, a kobiecie niekoniecznie. Słyszałyście kiedyś określenie „seksowna sześćdziesiątka”? A ręka do góry, która nie pójdzie na randkę z Krzysztofem Majchrzakiem lub Bogusławem Lindą, gdyby zaprosili? Czy Johnnym Deppem (wersja dla nieco młodszych)? 20 minut, które rujnuje życie kobiety - felieton Hanny Samson o przemocy. Ale najważniejsze - mężczyźni mają łatwiej w życiu, bo świat jest na nich skrojony. Bo przez wieki dostawali fory. Bo mogą decydować o swoim ciele i przyszłości. Bo nikt ich nie „odsyła do garów”. Bo słowo „blondyn” nie jest synonimem głupoty. Bo są małe szanse, by stali się ofiarami przemocy i gwałtów. Bo od kopa dostają większe od kobiet o 20 procent pensje. Bo po prostu system patriarchalny umocował ich na lepszych pozycjach, a te 100 czy nawet 200 lat walki o prawa kobiet to za mało, żeby obie płcie były sobie równe - w praktyce, a nie tylko w teorii. Pewnie jeszcze wiele pokoleń kobiet będzie w pocie czoła pracować, żeby to zmienić. I by żadnej dziewczynce nie przeszło przez głowę, że wolałaby być chłopcem. Przeczytaj inne komentarze naszych autorów: Roszczeniowej Trzydziestki, Filipa Chajzera, Anny Kowalczyk i redaktorki naczelnej portalu Polki.pl
Jak wygląda teraz Łukasz Mostowiak z M jak miłość? Jak się zmienił? [ZDJĘCIA]
Pamiętacie go jako małego chłopca? To już przeszłość! Franciszek Przybylski ma obecnie 24 lata i... jest nieziemsko przystojny.
W rolę Łukasz Mostowiaka - syna Marty (Dominika Ostałowska) wcielał się Franciszek Przybylski. Aktor jakiś czas temu zrezygnował z grania w serialu, a w jego miejsce pojawił się Adrian Żuchewicz. Jednak fani telenoweli „M jak miłość” nie zapomnieli o Franku. I słusznie! Dziś odtwórca roli serialowego Łukasza jest już dorosłym - i niezwykle przystojnym (!) - mężczyzną. Jak dziś wygląda Łukasz z „M jak miłość”? Wielbiciele popularnej telenoweli Telewizji Polskiej pamiętają Franciszka Przybylskiego jako małego, nieco nieśmiałego chłopca. Swoją pracę w serialu rozpoczął jako 7-latek. Zakończył - mając 13 lat. Od tej pory bardzo się zmienił. Franek prowadzi profil na Instagramie (4,3 tys. obserwujących), na którym regularnie publikuje migawki ze swojego życia. Nie brakuje na nim również jego własnych zdjęć. I trzeba przyznać, że to, jaką metamorfozę przeszedł serialowy Łukasz, robi ogromne wrażenie! Tomek wraca do „M jak miłość”! Nie zgadniecie jako kto… Co dziś robi Franciszek Przybylski? Franciszek Przybylski grał Łukasza Mostowiaka przez 6 lat. Później jego drogi z serialem się rozeszły. To, że zniknął z „M jak miłość”, nie oznacza jednak, że pożegnał się z aktorstwem i show-biznesem. Przeciwnie. Obecnie jest studentem łódzkiej szkoły filmowej. Interesuje go nie tylko aktorstwo, ale również reżyseria. Pojawił się m.in. w takich filmach jak „Galerianki” czy „Powidoki”. Grywał również w Teatrze Studio. Wiele wskazuje na to, że Franciszek Przybylski na dobre związał się z branżą filmową. Zobaczcie, na następnych stronach, jak teraz wygląda! My wróżymy mu wielką karierę. Przeczytaj: Gwiazda serialu „M jak miłość” wzięła ślub! Kim jest jej mąż? „M jak miłość”: Artur tuż po ślubie pobije Izę?! W internecie pojawiły się niepokojące zdjęcia
Miss Kazachstanu: do finału konkursu doszedł… mężczyzna!
W wyborach wzięło udział ponad cztery tysiące kobiet i jeden mężczyzna. Przebrany i umalowany zdobył tyle głosów, że zostawił inne kandydatki daleko w tyle.
22-letni Eli Diagiliew postanowił spróbować swoich sił w konkursie piękności przeznaczonym dla kobiet. Przebrał się, umalował i założył perukę. Prześcignął tysiące kobiet i doszedł do finału. Aż ciężko uwierzyć, patrząc na zdjęcia, że on i ta piękność z finału na miss, to ta sama osoba. Na wybiegach i w kolorowych pismach nie zobaczymy już wychudzonych modelek! To niezwykłe, jakich zmian jesteśmy świadkami Konkurs „Miss Virtual Kazachstan” to internetowe wybory na najpiękniejszą kobietę w kraju, w których kandydatki zgłaszały się, wysyłając swoje zdjęcie. Następnie internauci oddawali swoje głosy pod zdjęciami kandydatek. Do finału dotarła między innymi Arina Aljewa – śliczna brunetka z wydatnymi ustami i magnetyzującym spojrzeniem. Zagłosowało na nią ponad dwa tysiące osób. Nikt nie zorientował się, że nie jest kobietą. Eli Diagiliew, który jaki Arina doszedł do finału konkursu, jest od pięciu lat modelem. Na końcowym etapie wyborów przyznał się do oszustwa. Został zdyskwalifikowany. Jego miejsce zajęła inna kandydatka. „Chciałem udowodnić, że w dzisiejszych czasach nawet mężczyzna może uchodzić za piękną kobietę” – tłumaczył Eli. Dodał też, że choć zrobił to dla żartu, ma nadzieję, że jego akcja uzmysłowi niektórym kobietom, że nie ma co się na siłę upodabniać do innych. Jak prezentował się jako finalistka konkursu na miss Kazachstanu? Obejrzyj zdjęcia w naszej galerii. Zobacz też: Pamiętacie zdjęcie tego afrykańskiego chłopca? Zobaczcie, jak dziś wygląda!Polska pielęgniarka została modelką włoskiego „Vogue’a”. Lubimy to!
5 typów kobiet, które faceci omijają lub porzucają. Co jest z nimi nie tak?
Każda z nas miała lub ma taką koleżankę – ładna, fajna, dowcipna, bystra, ale bez faceta. Patrzysz na nią i zastanawiasz się: „Dlaczego ona jest sama? Jaki cudem? Niczego jej nie brakuje”. A tymczasem mężczyźni widzą zupełnie kogo innego. Jak to się dzieje?
Są kobiety, które pod wieloma względami są świetne, ale gdy są w 100-procentach sobą (czyli w wielu przypadkach, gdy są singielkami). A w momencie poznania potencjalnego TEGO mężczyzny, coś się w nich przestawia. I zaczynają być kobietami, od których wieje się na drugi koniec galaktyki. Skąd to wiemy? Od tych, którzy uciekają. Oto 5 typów kobiet, które działają odstraszająco na płeć przeciwną (albo z którymi na dłuższą metę nie da się wytrzymać). 8 rzeczy, których nie wypada robić przy partnerze, nawet jeśli jesteście długo razem! 1. Nadskakująca i zbyt dostępna – Zwróciłem na nią uwagę, bo była dowcipna i pewna siebie. To było seksowne. Kiedy trzeba, rzuciła ironicznym tekstem, kiedy trzeba, była niedostępna. Chciałem ją zdobyć – opowiada Kris, 35-letni grafik. Pierwsza randka była genialna. Chemia unosiła się w powietrzu, do końca nie było wiadomo, czy będzie druga randka, czy nie. Była. A po drugiej trzecia. – Nim się zorientowałem, byliśmy razem. I nagle ona zaczęła być obecna w każdym momencie mojego życia. Kiedy chciałem, przyjeżdżała do mnie. Gdy wychodziliśmy na miasto, trzy razy upewniała się, dokąd chcę pójść i co robić. Tylko żebym był zadowolony. Nagle przestała mieć swoje życie. Wszystko podporządkowała mnie – mówi Kris. – Chodziła na kurs tańca, ale gdy się okazało, że w te same dni, co jej zajęcia, mi najbardziej pasuje spędzić z nią wieczór, zrezygnowała z tańczenia. Do tego doszło matkowanie. Chciała dla mnie jak najlepiej, ale według własnego uznania. Gdy podczas jednej różnicy zdań usłyszałem, że może powinienem iść do psychologa, wiedziałem, że czas na mnie - dodaje. To typ kobiet, które gdy zaczyna im zależeć na mężczyźnie, zapominają o całym świecie. Niestety zapominają też o tym, jakie są, a raczej były fajne. I zmieniają się pod tego faceta. Po co? Pewnie chcą, żeby było dobrze, jak najlepiej. No właśnie. I w tym problem. Za bardzo chcą. Za bardzo starają się. – Gdzieś zniknęła ta niezależna, mająca swoje zdanie seksowna kobieta, która mnie oczarowała. A w to miejsce pojawiła się przerażająco dostępna, bezbarwna panna – komentuje Kris. – To mnie przytłoczyło. Jedynym wyjściem była ucieczka… 2. Zosia Samosia w wersji dominującej Na początku to działa jak magnes – przecież każdy facet chce mieć u swojego boku kobietę, która wie, czego chce, jest niezłomna, niezastąpiona, zaradna i mądra. – Tak się nam, samcom może na początku wydawać. Ale im dalej w las, tym mniejsze jaja mamy… – mówi Przemek, 32-letni nauczyciel angielskiego. – Małgorzatę poznałem przez wspólnych znajomych, na jednej z domówek. Nie musiałem z nią nawet rozmawiać. Spojrzałem i już wiedziałem – wpadłem jak śliwka w kompot! – przyznaje. – Przy niej się chciało być. Marzyłem, żeby zwróciła na mnie uwagę. Była taka silna i z energią, przyciągająca, ale niewzruszona. Niebanalna, to na pewno. Przemek zdobył się na odwagę i zagadnął Małgorzatę. Okazało się, że pod jej pewnością siebie kryje się zwyczajnie fajna panna. Oczytana, dowcipna, ale też specyficzna. Nie każdemu pasuje jej humor. Nie każdy dobrze czuje się w jej towarzystwie. Przemka jednak oczarowała na całego. – Po kilku spotkaniach zaczęło się robić poważniej. Czułem, że z nią nie będzie łatwo. Ona zawsze ma swoje zdanie, wie co lubi, a czego nie będzie tolerować. Jest szczera i wali prosto z mostu. To wszystko zaczęło mnie onieśmielać – przyznaje Przemek.– Przy niej przestawałem być facetem. Skoro to ona zawsze jest w stanie przewidzieć, którą drogą najlepiej jechać, gdzie jest dobre sushi w okolicy, zna się na winach i chce zapłacić za ostatnią kolację, a do tego wie, czego chce w łóżku i bez ogródek o tym mówi… Hello! Pokonało mnie to. Przemek wymiksował się ze znajomości z Małgorzatą dwa miesiące temu. – Nadal nie wiem, czy dobrze zrobiłem. Ale to, jak była silna, chyba mnie wykastrowało. 5 rzeczy, których lepiej nie pokazywać ojcu swojego dziecka. 3. Egoistyczna księżniczka Mężczyźni są od tego, żeby zaspokajać jej potrzeby. A że Natalia wygląda jak boginii, wszyscy zazwyczaj na to idą. – Ona nie musiała niczego nawet mówić. Te sprawy były oczywiste. Nawet nie wiem kiedy, moje życie zaczęło polegać na skakaniu wokół niej i sprawianiu, żeby była szczęśliwa. Nic innego się nie liczyło – mówi Wojtek, 34-letni fotograf. – Śniadanie bez jej ulubionego koziego sera nie liczyło się, to ona wybierała film na blue-ray do obejrzenia na wieczór, jak wino, to tylko to jedno, jedyne i właściwe. Widzieliśmy się, kiedy jej pasowało – narzeka Wojtek. – Tak mną sterowała, że robiąc wszystko pod jej dyktando, zapomniałem, kim jestem. Dopiero kumpel mną potrząsnął. „Stary, ta księżniczka totalnie cię ogłupiła! To ty już nie masz swojego zdania?” – przemawiał Wojtkowi do rozumu. Następnego dnia Wojtek postanowił zmienić podejście. – Okazało się, że Natalia nie jest taka miła, jak się nie spełnia jej zachcianek. Zdziwiła się, gdy tydzień później nie wytrzymałem i powiedziałem jej, że to koniec. Chyba nie mogła uwierzyć. I jej ego też nie. 4. Szybka i zdeterminowana – „Kochanie, o której w sobotę kończy się ten maraton, w którym startujesz? Na 15 jesteśmy umówieni u moich rodziców na obiad”. Że co?! Wróć! Jaki obiad u rodziców? Przecież z Agnieszką znamy się zaledwie dwa miesiące. Michał, 31-letni menadżer na swoim koncie ma tylko jeden poważniejszy związek. Trwał 4 lata. Pozostałe historie z kobietami kończyły się tak samo szybko, jak zaczynały. Nie lubi mieć zbyt dużych oczekiwań. – Wyznaję zasadę: zobaczymy, jak to się potoczy. Chodzi o to, żeby zbytnio się na napinać. Wolę działać na spontanie – mówi. Agnieszkę poznał podczas maratonu filmowego. Zagapiła się i rozsypała na niego swój popcorn. – Wydała mi się taka słodko zakręcona, dużo gadała, miała ADHD i multum energii. Dała zaprosić się na kawę następnego dnia. Coś zaskoczyło i zaczęliśmy się często widywać – opowiada Michał. – Pierwsza ostrzegawcza lampka zaświeciła się po trzech tygodniach, kiedy Aga wręczyła mi komplet kluczy do swojej kawalerki. „Żebyś się poczuł jak u siebie” - rzuciła w powietrze. „OK, nie muszę przecież z nich korzystać” - pomyślałem. "Bo widzi Pani, urodziliśmy się w czasach, kiedy jak coś się psuło, to się to naprawiało, a nie wyrzucało do kosza". Po kolejnych dwóch tygodniach Wojtek już miał zaplanowany wyjazd wakacyjny z ukochaną na za pół roku. – Przestraszyłem się, bo ona chciała już kupować bilety lotnicze. No, a po dwóch miesiącach znajomości ustawiła oficjalne zapoznanie z rodzicami, gdzie przedstawiła mnie jako… swojego narzeczonego. My się nawet nie zdążyliśmy dobrze poznać! Obiad u rodziców Agnieszki był ostatnim ich spotkaniem. 5. Słodka przylepa – Często pary mają swój kod, język i zwroty, które wypracowały sobie i mogą być nie do końca zrozumiałe dla kogoś z boku. I to jest fajne. Ale nie sądziłem, że jest tyle zamienników słowa „kochanie” – mówi Krzysiek, 30-latek, kucharz. – Na początku Ania taka nie była. To znaczy zawsze wiedziałem, że jest ciepła i słodka. Znaliśmy się trochę wcześniej, zanim zaczęliśmy się umawiać. Kiedy staliśmy się oficjalnie parą, Ania z dnia na dzień przemieniała się w cukierek. „Misiu”, „Słoneczko”, „Robaczku”, „Kotku”, „Aniołku”… Momentami wstydziłem się tego w towarzystwie. Ale, jak mówi Krzysiek, nie tylko o te zdrobnienia chodziło. Ania ciągle się chciała przytulać, wtulać, głaskać, całować. – To wszystko supermiłe, ale nie w nadmiarze. Potrzebuję też przestrzeni dla siebie. Rozmawiałem z nią o tym, to się obraziła. A przecież każdy facet to powie - nie chcemy być zagłaskani na śmierć! Zanim na dobre się zakochał w Ani, odszedł. Jakieś wnioski? Więcej o facetach, związkach i seksie - w naszym magazynie!