„Urodziłam dziecko na prośbę męża. Ale nie umiałam być dobrą matką. Macierzyństwo nie jest dla każdej kobiety”
„Skończyło się rozwodem, a Kasia została z ojcem. Widywałyśmy się raz na tydzień, później raz na dwa tygodnie, w końcu raz na miesiąc. Właściwie niewiele miałyśmy sobie do powiedzenia....”.
Pochodzę z wielodzietnej rodziny, miałam sześcioro rodzeństwa. Mama wprawdzie nie pracowała, ale w domu zawsze było coś do zrobienia, więc ja, jako najstarsza, musiałam jej pomagać. Miałam 15 lat, kiedy mama znowu zaszła w ciążę. Nie mogłam w to uwierzyć. Znowu?! – Może byście przestali? Mało macie dzieci? – wykrzyczałam rodzicom. – Córcia, nie cieszysz się, że jest was dużo? – spytał tata zdziwiony. – Nie! – odpowiedziałam przez łzy. – Wolałabym być jedynaczką. Wtedy obiecałam sobie, że ja nie będę miała dzieci. Nie chcę w kółko zajmować się kimś, wolę zajmować się sobą. Wszystko, co osiągnęłam, zawdzięczam ciężkiej pracy W liceum bardzo się starałam, żeby mieć najlepsze oceny. Świetnie zdałam maturę i dostałam się na studia, na ekonomię. Otrzymałam stypendium i miejsce w akademiku – tam miałam wreszcie spokój. Do rodziców jeździłam rzadko, nawet wakacje spędzałam po swojemu, to znaczy pracując. Już po drugim roku załatwiłam sobie wyjazd do Norwegii, a potem jeździłam tam ze znajomymi rok w rok, odkładając oszczędności. Po skończeniu studiów udało mi się zatrudnić w dużym banku, najpierw na stażu, ale wkrótce, jako wzorowa stażystka, dostałam etat. Byłam zachwycona, wzięłam kredyt, kupiłam niewielkie mieszkanie. Teraz nie jeździłam za granicę pracować, jeździłam tam odpoczywać. Rodzice powtarzali, że są za mnie dumni, ale czułam, że woleliby, żebym założyła rodzinę, czyli wyszła za mąż i urodziła dzieci. Moje młodsze siostry były już mężatkami i mamami. Kiedy po raz pierwszy zawiozłam Andrzeja do rodziców, mama była zachwycona. W końcu najstarsza córka znalazła sobie chłopaka, może więc jednak nie zostanie starą panną. A on od razu poczuł się jak w domu. – Gdyby nie to, że tak bardzo cię kocham – powiedział, kiedy wróciliśmy do siebie – ożeniłbym się z tobą po to, żeby wejść do twojej rodziny. Jest wspaniała, tyle w niej ciepła... – Andrzej, nie masz pojęcia, o czym mówisz – odpowiedziałam. – Ja wolałabym być jedynaczką. – Bo nigdy nie byłaś – roześmiał się. – Wydaje mi się, że to ty nie wiesz, o czym mówisz. Okropnie jest być jedynakiem, uwierz mi. Wkrótce się pobraliśmy Lubiłam odwiedzać teściów, za to Andrzej wolał jeździć do mojej rodziny, szczególnie na święta lub imieniny, kiedy w moim rodzinnym domu robiło się tłoczno. Na jednym z takich zjazdów, jakiś dwa lata po ślubie, tato zwrócił się do Andrzeja: – No to, kochany zięciu, kiedy powiększy się wam rodzina? – Jeszcze nie rozmawialiśmy o dzieciach – odparł mój mąż nieco speszony. – Oboje pracujemy, mamy do spłacenia duży kredyt... – Dzieci to szczęście – westchnął ojciec, wodząc wzrokiem po wnukach, których z roku na rok przybywało. Po tej rozmowie Andrzej jakoś szybko zaczął tęsknić do ojcostwa. – Ja to chyba nie nadaję się do dzieci – zbywałam go, gdy zaczynał temat. – Jak to się nie nadajesz? Twoja rodzina ma to w genach. – Skąd wiesz? – Widzę, jak Aśka świetnie zajmuje się swoimi dziećmi, Beata swoimi. – To trzeba było ożenić się z Aśką lub z Beatą – zdenerwowałam się. Przekonywał, że będzie mi pomagał Czasem dyskutowaliśmy, czasem kłóciliśmy się, czasem żartowaliśmy, ale Andrzej nie odpuszczał. W końcu dopiął swego. Z miłości do męża zdecydowałam się urodzić dziecko. Szybko zrozumiałam, że to była zła decyzja. Małej jeszcze nie było, a ja już czułam się ograniczona i zniewolona. Musiałam zrezygnować z wysokich szpilek i eleganckich sukienek. W połowie ciąży pojawiły się problemy, dostałam zwolnienie i zalecenie, żeby nie przemęczać się, dużo leżeć i odpoczywać. To mnie denerwowało, zawsze żyłam na pełnych obrotach. Andrzej, co prawda, troskliwie się mną opiekował, ale i tak odliczałam dni, kiedy ten koszmar się skończy i będę mogła wrócić do pracy. Stałam się wybuchowa, często wpadałam w złość. Gdyby nie anielska cierpliwość mojego męża, kłócilibyśmy się chyba non stop. W końcu urodziłam córkę. W rodzinie zapanowało święto. Najbardziej cieszyli się rodzice Andrzeja, w końcu oni mieli go tylko jednego i Kasia była ich pierwszą, wyczekaną wnuczką. A ja, tak naprawdę, zamiast radości i dumy poczułam ulgę, że już mogę wrócić do normalnego życia. Okazało się jednak, że niezupełnie. Zdaniem rodziny powinnam karmić piersią, siedzieć z dzieckiem w domu, wychodzić tylko na spacery do parku i cieszyć się z życia pełnoetatowej mamy. Nie potrafiłam tak. Wytrzymałam pół roku. Któregoś dnia poczułam, że jeszcze trochę, a oszaleję, zacznę krzyczeć, gryźć i zrobię krzywdę sobie lub dziecku. Wtedy postanowiłam jak najszybciej wrócić do pracy. Zaczęłam przestawiać Kasię na sztuczny pokarm i rozglądać się za opiekunką. Andrzej oczywiście natychmiast zaprotestował. – Nie możesz zostawiać takiego maluszka z obcą kobietą – przekonywał. – Nie mam wyjścia – upierałam się. – Marta, przecież wcale nie musisz wracać do pracy, prawda? Stać nas na to, żebyś nie pracowała. – To nie chodzi o pieniądze. – Więc o co? – O moje zdrowie psychiczne. – Głupoty opowiadasz! – Andrzej, ja dopiero zacznę opowiadać głupoty, jak dalej będę robić za kurę domową. – Martunia, kochanie moje, przecież nie robisz za kurę domową, tylko za mamę naszej małej córeczki. Ona potrzebuje twojej opieki. – A ja potrzebuję ludzi! Nie wiem, czym by się to skończyło, gdyby nie pomoc teściowej Zaproponowała, że ona zajmie się Kasią. Na opiekę matki Andrzej się zgodził, choć oczywiście zachwycony nie był. Chwilami miałam wrażenie, że naprawdę powinien ożenić się z którąś z moich sióstr, najlepiej z Aśką, która siedziała w domu i wychowywała trójkę dzieci. Zachowywała się, jakby takie życie sprawiało jej to satysfakcję, jakby zmienianie pieluch i gotowanie zupek było jej marzeniem. Wróciłam do eleganckich kostiumów, szpilek i pracy w banku. Początkowo miałam nie zostawać po godzinach, nie wysiadywać na konferencjach, a popołudnia spędzać z córką. Szybko okazało się, że nie jest to takie proste. Nie mogłam tracić czasu na siedzenie w piaskownicy lub na dywanie! Kasia coraz dłużej przebywała z teściową lub z tatą, a ja coraz bardziej poświęcałam się pracy. Andrzej próbował mi tłumaczyć, że zaniedbuję dziecko. Dziś myślę, że miał rację, ale wtedy nie chciałam rezygnować z niczego, co było dla mnie ważne. – Przecież małej nie dzieje się krzywda z twoją mamą – złościłam się, kiedy mąż wytykał mi zaniedbania. – Ale to ty jesteś jej matką. Jeszcze trochę, a zacznie na babcię mówić mama, a zapomni, jak wyglądasz. – Przesadzasz. – Gdybyś się bardziej nią interesowała, sama zauważyłabyś, że mam rację. Dziecko potrzebuje matki w domu. – To trzeba było ożenić się z kobietą, która siedziałaby w domu jak kura na grzędzie – wysyczałam ze złością. – Wszystko przede mną – warknął. – Proszę bardzo – powiedziałam tak, bo byłam zła, ale wierzyłam, że mnie kocha i nigdy nie porzuci. Teściowa na ogół nie wtrącała się do naszego małżeństwa. Kilka razy usiłowała zwrócić mi uwagę, że poświęcam Kasi za mało czasu, ale kiedy zobaczyła, że to nie przynosi efektu, przestała. Kiedyś zauważyłam jednak, że jest dziwnie smutna. – Coś się stało? – zapytałam. – Nie wiem – odpowiedziała – chyba jeszcze nie. – O czym mama mówi? – Czy nie uważasz, dziecko, że zaniedbałaś rodzinę. Ja nie chcę się wtrącać, ale nie masz czasu ani dla Kasi, ani dla Andrzeja. – Moja praca wymaga pewnych poświęceń – starałam się zachować spokój, choć byłam zła. – Tak, tak, ja wiem, ale... – Powiedziała mama, że nie chce się wtrącać, więc proszę tego nie robić! Teściowa popatrzyła na mnie smutno, ale nic więcej nie powiedziała. Miesiąc później wybierałam się na szkolenie do Krakowa, na całe dwa tygodnie. Andrzej był temu przeciwny, ale nie mogłam zrezygnować, od tego szkolenia zależał mój awans. – Mam tego dosyć! – krzyczał, kiedy pakowałam walizkę. – Niby mam żonę, a właściwie jej nie mam. Wiecznie praca, szkolenia, kursy, wyjazdy integracyjne. Gdzie w tym wszystkim jesteśmy my, ja i Kasia? – Proszę cię, przestań... – Dobrze, jedź, będziesz miała dużo czasu, żeby przemyśleć sobie nasze małżeństwo i twoje do niego podejście. Dalej tak być nie może. – Nic nie przemyślę! Ja tam nie jadę leżeć na leżaku i rozmyślać o tobie, ale pracować – przypomniałam. Andrzej przez chwilę patrzył na mnie w milczeniu, widziałam, że bardzo zabolało go to, co usłyszał. – Więc pracuj, nie będziemy ci przeszkadzać – powiedział w końcu. Po powrocie zastałam puste mieszkanie. Natychmiast zadzwoniłam do męża z pytaniem, co to ma znaczyć. – Wyprowadziłem się – usłyszałam tylko krótkie wyjaśnienie. – Jak to się wyprowadziłeś? Dokąd? Gdzie jest Kasia? – Na razie u rodziców, ale wkrótce przeniosę się do wynajętego mieszkania. Kasia oczywiście jest ze mną. – Oszalałeś?! Nie możesz zabrać mi dziecka! – krzyknęłam. – To dziecko ledwie cię zna – odpowiedział Andrzej. – Możesz się z nią spotykać, kiedy tylko zechcesz... jeśli znajdziesz na to czas – dodał. – Ale ja nie chcę się rozwodzić! Kocham cię, Andrzej – załkałam. – Nie, ty kochasz tylko swoją pracę – odpowiedział mój mąż. Andrzej w końcu spełnił swoje marzenia. A ja? Wzięliśmy z Andrzejem rozwód za porozumieniem stron. Uniosłam się honorem i nie chciałam go o nic prosić. Domaga się rozwodu, niech ma. Początkowo zamierzałam walczyć o Kasię, ale doszłam do wniosku, że bym ją w ten sposób skrzywdziła. Bardziej niż ze mną była związana z babcią i z ojcem. Widywałyśmy się raz na tydzień, później raz na dwa tygodnie, w końcu raz na miesiąc. Właściwie niewiele miałyśmy sobie do powiedzenia. Zabierałam ją na lody albo do pizzerii, kupowałam prezenty. I na tym właściwie się kończyło. Zabolało mnie, kiedy pół roku temu Andrzej się ożenił, a Kasia powiedziała mi, że będzie miała siostrzyczkę i, że ogromnie się z tego wszyscy cieszą. A, niech tam... Próbuję to sobie jakoś poukładać. Na razie w ramach rekompensaty zapisałam się na dodatkowe studia. Mam teraz dużo czasu, nikt i nic mnie nie ogranicza. Mogę się rozwijać. Tylko po co? Nie każda kobieta musi czuć potrzebę zostania matką. Przeczytaj więcej listów do redakcji:„Jadę na pierwsze wakacje ze swoim facetem i wstydzę się włożyć bikini. Nienawidzę swojego ciała”„Mój syn należy do społeczności LGBT. Przestańcie mówić mi, że nie jest człowiekiem”„Koledzy mojego faceta śmieją się, że jestem gruba i brzydka”
„Moja córka ma ADHD. Wszyscy mówią, że jest po prostu rozpuszczona, a ona naprawdę wymaga specjalnej uwagi”
Moja córka była rozhisteryzowana, kapryśna, nie mogła spać po nocach. Okazało się, że Ola jest chora!
Kiedy dowiedziałam się, że jestem w ciąży, miałam czterdzieści dwa lata i syna, który właśnie dostał się na studia i wyprowadzał z domu. To była absolutnie nieplanowana ciąża. Mieliśmy z mężem w końcu zająć się realizacją marzeń z młodości – podróżować, zwiedzać, spotykać się ze znajomymi przy kolacji i winie. Nie chciałam wracać do pieluch, kaszek i placów zabaw. Los jednak postawił mnie przed faktem dokonanym i nie pytał o zdanie. Nie byłam gotowa na ponowne macierzyństwo Pierwsze tygodnie ciąży przepłakałam. Nie mogłam pogodzić się z nową sytuacją. Rodzice moi i męża byli już zbyt starzy i schorowani, żeby nam pomóc. Wiedziałam, że będę musiała zrezygnować z pracy w drukarni, bo była zbyt męcząca i w dodatku w systemie zmianowym. Niestety mój szef nigdy nie był skłonny, by komukolwiek pójść na rękę. To wszystko powodowało, że nie potrafiłam cieszyć się z ponownego macierzyństwa. Dopiero gdy po raz pierwszy zobaczyłam maleństwo na USG (gdy byłam w ciąży z Kamilem lekarze nie mieli takiego sprzętu), zaczęłam wierzyć, że wszystko się dobrze ułoży. Cieszyłam się, że to ma być dziewczynka. Od razu postanowiłam, że nazwę ją Ola. Mężowi też zawsze podobało się to imię. Ku mojemu zdziwieniu, zdecydował się nawet na udział w porodzie, choć wcale go nie namawiałam. Wciąż pamiętałam, jak przykrym doświadczeniem były dla mnie narodziny syna. Nie byłam pewna, czy chcę, by mąż to oglądał. A jednak jego obecność okazała się prawdziwym wsparciem. Gdy maleńka się urodziła i przytuliłam ją po raz pierwszy, poczułam, że będzie moim oczkiem w głowie. Od czasu gdy Kamil był mały, tak wiele się zmieniło, że czułam się jak debiutująca matka. Wcześniej używałam pieluch tetrowych, teraz pampersów. Kiedyś gotowałam posiłki, teraz karmiłam małą ze słoiczków. Kiedyś miałam kilka par śpiochów, dziś całą komodę pajaców, body i sukieneczek. Zupełnie zwariowałam na punkcie Olci. Kupiłam jej ładny wózek, łóżeczko z baldachimem i bujak, który sam kołysze dziecko. Chuchałam na nią i dmuchałam, aż mąż się ze mnie śmiał, że obchodzę się z nią jak z jajkiem. Trochę tak było. Kamila tak nie traktowałam. Młode mamy mają widocznie więcej luzu. Nie potrafiłam nad nią zapanować i nie rozumiałam, skąd nagle taka zmiana. Nie miałam koleżanek w swoim wieku, które miałyby tak małe dzieci i mogły mi coś podpowiedzieć, a nie zamierzałam radzić się smarkul w wieku mojego syna. Uznałam, że sama sobie poradzę. W końcu mam doświadczenie! Z miesiąca na miesiąc było jednak coraz gorzej. Mąż nazywał Olę: Pani Histeria. To określenie doskonale do niej pasowało. Szczerze mówiąc, była nieznośna. Nie dało się z nią pobawić, przeczytać jej książeczki ani zjeść spokojnie obiad. Wszystko, co z nią robiłam, było jak działania na polu walki. Z Kamilem nigdy nie miałam takich kłopotów. Gdy Ola skończyła trzy lata, wróciłam do pracy, a ona poszła do przedszkola. Szczerze mówiąc, poczułam ulgę, że będę mogła spędzić trochę czasu wśród dorosłych i zrobię sobie przerwę od ciągłego biegania za rozwrzeszczanym maluchem. Nigdy szczególnie nie przepadałam za swoją pracą, ale w porównaniu z wojną, jaką każdego dnia toczyłam w domu, był to odpoczynek. Liczyłam, że w towarzystwie innych dzieci Ola nabierze nieco ogłady. Niestety! Po miesiącu nauczycielka zasugerowała mi, że powinnam z Olą iść do psychologa. – Przecież ona jest jeszcze za mała! – parsknęłam rozbawiona. Ale wychowawczyni nie zamierzała odpuścić. Powiedziała, że im szybciej wkroczy profesjonalista, tym lepiej dla mojej córki. Wyjaśniła, że Ola jest agresywna, nie potrafi włączać się w zabawy grupowe i trudno jej usiedzieć w miejscu dłużej niż pół minuty. Nie było to dla mnie nic nowego. Doskonale o tym wiedziałam. Mimo to przez dwa tygodnie zwlekałam z podjęciem decyzji. Głupio mi było przyznać się nawet mężowi, że trzylatka ma iść do psychologa. Przecież to śmieszne. Gdy jednak Ola zaczęła walić głową o ścianę tak mocno, że polała się krew, wiedziałam, że nie ma żartów. Zadzwoniłam, żeby umówić się na wizytę Oczywiście nie skończyło się na jednym spotkaniu. Po przeprowadzeniu różnych zabaw, testów i rozmów, psycholog uznał, że mała ma ADHD. Nieraz słyszałam w telewizji tę nazwę. Często powtarzała się w kontekście źle wychowanych dzieci, którym zajęci rodzice załatwiają zaświadczenie, żeby nie czepiali się ich nauczyciele. Nie przypuszczałam, że przyjdzie mi się zmierzyć z tym stereotypem. Kłopoty z zasypianiem, niezdolność do poczekania na swoją kolej, wiercenie się na krześle, denerwowanie się bez powodu! To wszystko były typowe zachowania mojej córki. Im więcej czytałam, tym bardziej docierało do mnie, że czekają mnie całe lata walki i nieustającej terapii. Zupełnie się załamałam. Do tej pory żyłam w przekonaniu, że to przejściowy bunt i że Ola z tego wyrośnie. Już teraz byłam zmęczona zmaganiami z nią, a z tego, co czytałam na forach internetowych, wynikało, że gdy zaczyna się szkoła, bywa jeszcze gorzej. Przeczytałam mężowi fragmenty znalezionych w internecie wypowiedzi, ale on wciąż bagatelizował problem. – Przestań doszukiwać się choroby. Ola jest zdrowa, tylko rozpuszczona jak dziadowski bicz. Wprowadzimy większy rygor i będzie dobrze. – Nic nie rozumiesz, ona potrzebuje terapii. Ludzie chodzą na zajęcia grupowe, do psychologa, do logopedy i stosują terapię behawioralną. – Co to znaczy? – Nie wiem! – wzruszyłam bezradnie ramionami. Rzeczywiście, nie miałam pojęcia, co to wszystko znaczy. Ani tym bardziej, co to oznacza dla nas jako rodziny. Już teraz nie czułam wsparcia męża. Coraz później wracał z pracy i unikał kontaktu z Olą. Ja też już nie miałam do niej siły, zwłaszcza że byłam z tym problemem sama. Ola bardzo potrzebuje naszej pomocy Pewnego dnia, gdy Kamil przyjechał do domu, powiedziałam mu, co się dzieje. Wysłuchał mnie ze zrozumieniem, jakiego potrzebowałam. Nie mówił nic, nie doradzał, ale sam fakt, że słuchał, był pomocny. Ola przy nim zachowywała się jeszcze gorzej niż zwykle. Nie chciała jeść, kąpać się ani przebrać w piżamę. Ciągle krzyczała i rzucała się na podłogę. W końcu Kamil jakoś namówił ją na czytanie bajki na dobranoc. Poszli razem do sypialni. Gdy za drzwiami pokoju zapadła cisza, wśliznęłam się do środka. Mała już spała. Kamil siedział i przyglądał się siostrze. – Popatrz na nią – szepnął do mnie. Leżała w piżamce, miała zaróżowione policzki, malutkimi paluszkami obejmowała misia. – Jest cudowna. Potrzebuje naszej pomocy, żeby poradzić sobie z emocjami. Gdyby miała jakąś chorobę ciała, zrobilibyśmy wszystko i znaleźlibyśmy najlepszych lekarzy, żeby ją wyleczyć. Skoro ma chorobę emocjonalną, też trzeba tak zrobić. Popatrzyłam na niego i łzy napłynęły mi do oczu. Jak to możliwe, że potrafił ocenić sytuację tak dojrzale. Przytuliłam go mocno i spojrzałam na Olę. Nad jej łóżkiem wisiało zdjęcie zrobione, gdy miała miesiąc miała miesiąc. Była maleńka i bezbronna. Przypomniało mi się, jak bezwarunkową miłością darzyłam ją tamtego dnia. Postanowiłam wbrew wszystkiemu, przywołać te uczucia i postarać się, by moja dziewczynka wyrosła na samodzielnego i mądrego człowieka. Takiego jak jej starszy brat. Następnego dnia zadzwoniłam do terapeutki, którą polecił mi psycholog dziecięcy. Znalazłam też w naszym mieście grupę wsparcia dla rodziców dzieci z ADHD. Rozmowy z nimi pomogły mi zacząć na nowo układać relacje z Olą i z mężem. Po dwóch miesiącach on także dał się namówić na uczestnictwo w spotkaniach. W tej chwili Ola ma sześć lat i coraz lepiej radzi sobie z emocjami. Kamil często przyjeżdża i zabiera ją na jednodniowe wycieczki, żeby dać nam trochę odpocząć. My także nauczyliśmy się, jak należy z nią rozmawiać i jak wspierać w chwilach kryzysu. Mimo że nie było łatwo, jestem dumna, że dzięki wsparciu najbliższych udało mi się przetrwać rodzinny kryzys i wyjść z niego obronną ręką. Czasami, gdy Ola kładzie się spać i rozmawiamy spokojnie, żeby wyciszyć jej emocje, patrzy na mnie i mówi, że mnie kocha. Wzruszam się wtedy i wiem, że warto było przejść przez to wszystko, by móc usłyszeć te słowa. Więcej prawdziwych historii: „Na mieście mówią, że moja 15-letnia córka prowadza się ze starym dziadem. Muszę zareagować, zanim stanie się tragedia” „Spłacam ogromny kredyt za swojego brata. On świetnie bawi się za granicą, a a ledwo wiążę koniec z końcem” „Ja zarabiam, więc ja decyduję, jak żona wydaje pieniądze. Dostaje 200 zł na swoje wydatki i to powinno jej wystarczyć” „Skończyłam edukacje na podstawówce, bo zaszłam w ciążę. Wstydzę się przed synem, że nie mam nawet matury”
Ile wolnego czasu ma dla siebie matka? Wynik zaskoczył nawet badanych...
Okazuje się, że bycie matką i żoną to nie tylko praca na pełny etat, a wręcz na kilka zmian. Na odpoczynek znajdują tylko kilkanaście minut.
Żadnej mamie (i nie tylko) nie musimy mówić, jak ciężką pracą jest opieka nad dziećmi oraz zajmowanie się domem i ile czasu te obowiązki zajmują. A kiedy do tego dodamy pracę zawodową, matki muszą nieźle się nagimnastykować, by móc znaleźć czas dla siebie. Ile czasu wolnego ma przeciętna matka? Brytyjska firmę TVBed.com zleciła ankietę, w której przepytano 2 tys. kobiet - żon i matek. Zapytano, ile czasu w ciągu dnia poświęcają na swoje przyjemności i relaks. Nie wliczano w to oczywiście nocnego snu. Okazało się, że przeciętnie matka może liczyć tylko na 17 minut dla siebie w ciągu dnia. Z czego to wynika? Badanie pokazało, że aż 78% obowiązków domowych wciąż spoczywa na barkach żony i matki. Kobiety wcale nie są z tego zadowolone ok. 66% z badanych jest zdania, że taki podział prac jest niesprawiedliwy, a aż 75% twierdzi, że „żyje dla innych”. Nawet kiedy matkom udaje się znaleźć chwilę dla siebie, ponad 42% przyznaje, że nie umie z tej chwili skorzystać, bo wciąż myśli o nadchodzących obowiązkach. A w jaki sposób matki i żony najchętniej się relaksują i co sprawia, że mogą się odprężyć? 55% z ankietowanych lubi w wolnym czasie oglądać ulubione programy w telewizji. Wypoczynek zapewnia im także m.in. czytanie, przeglądanie mediów społecznościowych, drzemka czy relaksująca kąpiel. Może cię też zainteresować: 28-latka myślała, że przytyła na kwarantannie. Zorientowała się, że jest w ciąży kiedy... zaczęła rodzić 11-latka cierpi na rzadką demencję dziecięcą. Nie pamięta niemal nic ze swojego życia 75% 6-latków potrafi obsługiwać smartfona, ale tylko 9% potrafi zawiązać buty. Szokujące wyniki badań
Małgorzata Trzaskowska obiecuje wyższą emeryturę dla matek. Dostaną nawet 200 zł dodatku
Żona kandydatka na prezydenta RP obiecała, że zajmie się sprawami ważnymi dla kobiet. Na początek obiecała dodatek do emerytury dla wszystkich matek.
Walka o fotel prezydenta wciąż trwa. Po pierwszej turze, która odbyła się 28 czerwca, wybór ograniczył się do dwóch kandydatów. 12 lipca Polacy będą mogli zadecydować, czy prezydentem zostanie Andrzej Duda czy Rafał Trzaskowski. W kampaniach obu polityków wspierają ich żony. Bardziej aktywnie na rzecz męża działa jednak Małgorzata Trzaskowska, która podczas spotkania wyborczego obiecała, że jako pierwsza dama nie będzie siedziała bezczynnie, a aktywnie włączy się w pomoc kobietom w całym kraju. Od czego zamierza zacząć? Od wsparcia finansowego dla emerytowanych matek. Małgorzata Trzaskowska obiecuje matkom dodatek do emerytury Małgorzata Trzaskowska w mediach społecznościowych dodała spot, w którym mówi, że zamierza przy pomocy męża wprowadzić ogromne zmiany, by polskim kobietom żyło się lepiej. Małgorzata Trzaskowska zabrała również głos na spotkaniu wyborczym w Katowicach. Żona Rafała Trzaskowskiego złożyła obietnicę dodatku do emerytury dla polskich matek. Chce dać im nawet 200 zł za każde dziecko, które wychowały. Żona kandydata na prezydenta przekonywała również Polaków, aby zaufali jej mężowi 12 lipca i oddali na niego swój głos. Zapewniła, że wszelkie obietnice, jakie polityk złożył w czasie swojej kampanii zostaną spełnione, a ona będzie go w tym wspierać. Zobacz więcej wiadomości z Polski i ze świata: Więzienie za picie alkoholu w ciąży? Jest propozycja rzecznika praw dziecka. To dobry pomysł? Wybierasz się na urlop? Pamiętaj żeby zabrać te rzeczy, bo może ich zabraknąć w hotelu WHO alarmuje: nastąpił rekordowy wzrost zakażeń koronawirusem od początku pandemii Bakterie odpowiedzialne za listeriozę w popularnym produkcie spożywczym z Biedronki. GIS wycofuje go ze sklepów
„Matka wykrzyczała mi, że zapłodnił ją gwałciciel nie tata. A ja cały czas przypominam jej o tym zdarzeniu”
To będzie jednak opowieść o wielkiej miłości. Nie tylko o gwałcie i brzemieniu, jakie nosić muszą zgwałcona matka i dziecko - owoc gwałtu. Opowieść o rodzinie. Ojcu i synu. Relacjach.
Każda dzielnica w dużym mieście ma swoją miejską legendę. W latach 80. najpopularniejszą była czarna wołga albo znikający autostopowicz, a w tym mieście, w sercu Polski, tą legendą był Marek. Wysoki, przystojny, uśmiechnięty - wszystkie dziewczyny się w nim kochały. Pierwszy z bloku miał markowe dżinsy i sportowe buty. Na ręku zawsze nosił kilka rzemyków. Grał w kosza i miał fajnego ojca. Ale kiedy skończył 18 lat zmienił się. Najpierw sprawa o pobicie. Druga o kradzież butelek po mleku sprzed supersamu. Z miłego chłopaka zamienił się w łobuza. Dużo pił. Podobno ćpał. Potem ktoś powiedział, że to dlatego, że Marek jest dzieckiem z gwałtu. Dowiedział się i mu odbiło. Wszyscy zaczęli patrzeć na niego z litością. A potem Marek i jego rodzina zniknęli. Mieli się wyprowadzić do pięknej willi w Konstancinie i zacząć nowe życie. Prezent na urodziny - Faktycznie wyprowadziliśmy się, ale też do bloku tylko że pod miastem - opowiada Marek. Dziś ma 40 lat, rodzinę, żonę, córeczkę. Skończył studia. Jest lekarzem. Na ręku ma kilka rzemyków. - Już nie myślę o tym, co było kiedyś. To było dawno i nieprawda. Z matką mam słabe relacje, jak zawsze. Tylko o ojcu czasem myślę. Ale nie o tym, który mnie zrobił. Tylko o tym, który mnie wychował. Marek miał dobre dzieciństwo. Odkąd pamięta najważniejszy był ojciec. To on spędzał z nim najwięcej czasu. Chodził na wywiadówki do szkoły. Nauczył grać w piłkę. Kupił papugę, która mówi. Był obrotny. Potrafił zarobić, ale zawsze miał czas dla rodziny. - Matka była, ale zawsze obok. Stosowała tak zwany zimny chów. Zero pochwał, krótkie komendy, unikanie kontaktu wzrokowego. W sumie to ona na mnie nigdy nie patrzy - mówi Marek. I dodaje: - Tylko dwa razy widziałem na jej twarzy jakieś emocje, pierwszy raz, kiedy jako gówniarz powiedziałem, że ją kocham. Drugi raz, kiedy przyszła do szpitala zobaczyć moją córkę. Ale teraz mnie to nie dziwi. Dziwi mnie tylko fakt, że zdecydowała się mnie urodzić. 18. urodziny Marka są nie do zapomnienia. To wtedy dowiedział się, że matka nienawidzi tego dnia. - Pokłóciliśmy się o coś - wspomina. - Chyba o to, że nie chciałem być na urodzinowym obiedzie dla całej rodziny. I wtedy ona wybuchnęła. Powiedziała, że ta data powinna być przeklęta, że powinienem być jej wdzięczny za to, że mnie urodziła, że zapłodnił ją gwałt, a nie tata… Co było większym szokiem? Chyba to, że ojciec nie jest moim ojcem. Resztę wyparłem. Rola ojca Dla chłopaka, który tak bardzo kochał swojego ojca i był przez ojca kochany – taka wiadomość to szok. Marek z tego dnia pamięta tylko wyznanie matki. Nic poza tym. - Chyba czułem do wszystkich nienawiść - zastanawia się. - Wyparłem resztę. Awantury, alkohol, kradzieże. Zaczął życie przypominające stanie na jeden nodze na krawędzi wieżowca. Może chciał zniszczyć siebie? Może to była reakcja na 18 lat życia w kłamstwie? Tego Marek nie wie. Zdawkowo mówi, że jest lekarzem, ale nie psychologiem i swojej duszy nie wyleczył. - Ale wyleczyłem relacje z ojcem – mówi. Najpierw mu wykrzyczał, że jest kłamcą. Nie chciał go znać. Brzydził się go. - Potem czułem do niego żal, że nie znalazł tego gnoja, który skrzywdził matkę i go nie zabił, potem kpiłem że wziął sobie babę z bękartem, bo wiedział, że tylko taka desperatka go pokocha – ciągnie. Ale to wszystko minęło, kiedy zrozumiał, co tak naprawdę zrobił człowiek, którego nazwisko nosi. - Rodzice byli parą od zawsze – opowiada. – Pochodzili ze wsi pod Białymstokiem. Zaręczyli się zaraz po maturze i zaraz potem na jakiejś wiejskiej bibie w remizie moja matka została zgwałcona. Marek nie zna szczegółów. Nigdy o nie nie pytał. Wie tylko, że był alkohol, dużo ludzi, że wszyscy myśleli, że to jej nowy chłopak. Sprawa została szybko umorzona z braku wykrycia sprawcy. No, ale matka zaszła wtedy w ciążę. Kiedy się o tym dowiedziała, chciała się zabić. Wtedy narzeczony postanowił się z nią ożenić i uznać dziecko jako swoje. I kochać je najmocniej i najpiękniej, jak umiał. Tylko żal... - Wiesz, ja nawet byłem do niego fizycznie podobny – uśmiecha się Marek. - Dlatego to dla mnie był taki szok i pewnie dlatego byłem najbardziej zły na niego, że mi nie powiedział. Teraz wiem, że po prostu nie umiał. To nawet zabawne, że ten gwałt to nie on mi wykrzyczał, tylko matka. Minęło wiele lat zanim Marek mógł o tym normalnie porozmawiać ze swoimi rodzicami. Musiał dorosnąć, przełknąć to wszystko jak gorzką pigułkę. - W zasadzie to żałuję tego czasu, kiedy się na nich wkurzałem, kiedy się odciąłem – mówi jeszcze. Ma poczucie, że nie wszystko zostało powiedziane. Trzy lata temu ojciec Marka umarł. Wylew. Ale zdążył powiedzieć Markowi, że bardzo go kocha i uważa go za swojego syna. Zawsze uważał. Marek wtedy zrozumiał, że ojciec kochał nie tylko jego, ale przede wszystkim matkę. To ona była najważniejsza. Zrobił to wszystko dla niej. A że Marek w połowie był jej częścią, pokochał także i jego. - Nie zdążyłem mu powiedzieć, że jest dla mnie wzorem. Największym w życiu - mówi Marek. - A matka? Zimna i zamknięta. Jak puszka, w której schowała wszystkie emocje, złość i krzywdę. Tylko raz zapytałem ją, dlaczego zdecydowała się mnie urodzić. Powiedziała: „Bo to nie była twoja wina”. Rozumiesz to? I nic więcej. A ja od pełnoletności żyłem z poczuciem winy. Przestałem się czuć winny dopiero, kiedy tata odszedł - dodaje. Dziś kontakty Marka z matką są poprawne. Odnalazła się w roli babci i jest w niej lepsza niż jako matka. O przeszłości nie rozmawiają. Czasami wspominają ojca: - Czasami matka się uśmiecha do siebie. Czasami ma mokre oczy, ale nic poza tym. Najsławniejszym dzieckiem z gwałtu jest Miss Pensylwanii Valerie Gatto. Jej matka została zgwałcona w wieku 19 lat. Sprawcy nigdy nie odnaleziono i nie osądzono. Valerie dowiedziała się o gwałcie, kiedy miała 6 lat. "Zły człowiek mnie skrzywdził. Ale Bóg dał mi ciebie" – powiedziała wtedy jej matka. Valerie przyznaje, że miłość matki, dziadka i babci bardzo pomogła jej w życiu. Zdecydowała się wziąć udział w konkursie na Miss USA w 2014 roku właśnie po to, aby podzielić się ze światem swoją historią. Poruszające historie, ciekawi ludzie, niecodzienne sytuacje, aktualne zjawiska społeczne i wiele więcej. Poznaj nasze reportaże!
Czy urlop wychowawczy jest płatny i czy można pracować na wychowawczym?
Czy to prawda, że urlop wychowawczy jest płatny? Sprawdź, czy rodzic przebywający na urlopie wychowawczym otrzymuje świadczenie z ZUS i czy może w tym czasie pracować.
Urlop wychowawczy przysługuje matce lub ojcu dziecka albo jego opiekunom mającym co najmniej 6 miesięcy ogólnego stażu pracy, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez dziecko 6 lat. Jak długo może trwać urlop wychowawczy? Wymiar urlopu wychowawczego nie może przekraczać 3 lat (36 miesięcy), a osoba uprawniona może z niego korzystać do ukończenia przez dziecko 6. roku życia. Niezależnie od tego podstawowego urlopu, osoba uprawniona, sprawująca opiekę nad dzieckiem specjalnej troski, może skorzystać z dodatkowego urlopu wychowawczego w wymiarze do 3 lat, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez dziecko 18 lat. Podstawą udzielenia tego dodatkowego urlopu jest orzeczenie lekarskie o niepełnosprawności dziecka. Czy można pracować na urlopie wychowawczym? Pracownik w czasie urlopu wychowawczego ma prawo podjąć pracę u dotychczasowego lub innego pracodawcy albo inną działalność, a także naukę lub szkolenie, jeżeli nie wyłącza to możliwości sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem. Oprócz tego pracownik uprawniony do urlopu wychowawczego ma prawo do obniżonego wymiaru czasu pracy, w okresie w którym mógłby korzystać z takiego urlopu. Dodatek z tytułu opieki nad dzieckiem Urlop wychowawczy NIE jest płatny. W czasie trwania urlopu wychowawczego nie jest wypłacane wynagrodzenie. W określonych przypadkach można jednak liczyć na świadczenie. Dodatek z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego przysługuje matce lub ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka, jeżeli dziecko pozostaje pod jego faktyczną opieką, uprawnionemu do urlopu wychowawczego, nie dłużej jednak niż przez okres: 24 miesięcy kalendarzowych 36 miesięcy kalendarzowych, jeżeli sprawuje opiekę nad więcej niż jednym dzieckiem urodzonym podczas jednego porodu 72 miesięcy kalendarzowych, jeżeli sprawuje opiekę nad dzieckiem legitymującym się orzeczeniem o niepełnosprawności albo o znacznym stopniu niepełnosprawności. Dodatek ten przysługuje w wysokości 400 zł miesięcznie. Dodatek przysługujący za niepełne miesiące kalendarzowe wypłaca się w wysokości 1/30 dodatku miesięcznego za każdy dzień. Kwotę dodatku przysługującą za niepełny miesiąc zaokrągla się do 10 groszy w górę. W przypadku równoczesnego korzystania z urlopu wychowawczego przez oboje rodziców lub opiekunów prawnych dziecka przysługuje jeden dodatek. Dodatek z tytułu opieki nad dzieckiem w czasie korzystania z urlopu wychowawczego mogą otrzymać rodzice, którzy mają prawo do zasiłku rodzinnego. Komu i kiedy dodatek nie przysługuje? Dodatek nie przysługuje, gdy: opiekun dziecka bezpośrednio przed uzyskaniem prawa do urlopu wychowawczego pozostawał w stosunku pracy przez okres krótszy niż 6 miesięcy podjął czy kontynuuje zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, która uniemożliwia sprawowanie osobistej opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego dziecko zostało umieszczone w placówce zapewniającej całodobową opieką i korzysta z całodobowej opieki przez więcej niż 5 dni w tygodniu oraz w innych przypadkach zaprzestania sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem w okresie urlopu wychowawczego korzysta z zasiłku macierzyńskiego korzysta ze świadczenia rodzicielskiego ( tzw. kosiniakowe) w wysokości 1 tys. zł. Kto ma prawo do urlopu wychowawczego? Zasiłek macierzyński W przypadku urodzenia kolejnego dziecka w trakcie urlopu wychowawczego, urlop wychowawczy trwa nadal. Nie zostaje on ani przerwany ani też zawieszony. W takiej sytuacji urlop macierzyński nie przysługuje, ale przysługuje zasiłek macierzyński za okres odpowiadający części urlopu macierzyńskiego, która przypada po porodzie, czyli krótszy o 2 tygodnie. Urlop wychowawczy na przykładach Drugie dziecko urodzone podczas wychowawczego Pracownica w trakcie przebywania na urlopie wychowawczym urodziła drugie dziecko. Do końca udzielonego urlopu pozostało jeszcze 10 miesięcy. W tej sytuacji urlop macierzyński nie przysługuje natomiast przysługuje zasiłek macierzyński skrócony o 2 tygodnie tj. przez 18 tygodni. Jeżeli natomiast pracownica przebywająca na urlopie wychowawczym urodzi kolejne dziecko a pełny wymiar urlopu macierzyńskiego wykracza poza wymiar udzielonego pracownicy urlopu wychowawczego, wówczas przysługuje jej prawo do części urlopu macierzyńskiego i do zasiłku macierzyńskiego w pełnym wymiarze. Drugie dziecko tuż przed końcem wychowawczego Pracownica urodziła drugie dziecko na dwa tygodnie przed końcem udzielonego jej urlopu wychowawczego. W tym przypadku do końca urlopu wychowawczego pracownicy przysługuje zasiłek macierzyński, a po skończeniu urlopu wychowawczego urlop macierzyński w wymiarze 18 tygodni. Przeczytaj też: 6 najważniejszych faktów o urlopie wychowawczym Czy urlop wychowawczy chroni przed zwolnieniem z pracy? Jakie prawa ma kobieta przebywająca na urlopie wychowawczym?
Bycie mamą to trudna sprawa. A bycie dobrą mamą jeszcze trudniejsza. Skąd siłę czerpią młode dziewczyny, wchodzące w zupełnie nową i niełatwą rolę życiową? My już wiemy!
Schudnij od razu po ciąży! Miej mądre i śliczne dziecko! Twój dom musi lśnić! Bądź idealną mamą - nigdy nie płacz, uśmiechaj się i zachwalaj macierzyństwo. Młode mamy atakowane są takimi komunikatami z każdej strony. Media społecznościowe lansują wizerunek matki-siłaczki, która udźwignie na swoich barkach dom, dziecko, pracę i mnóstwo innych rzeczy. Ale nie tylko o media chodzi. My jako społeczeństwo również stawiamy przed matkami mnóstwo wymagań i często nie oferujemy wsparcia w wymiarze fizycznym i emocjonalnym. Jeśli więc jesteś młodą mamą, to ten artykuł jest dla ciebie. Podpowiadamy, skąd siłę biorą inne kobiety, które mają dzieci. Jeśli nie jesteś młodą matką lub byłaś nią na tyle dawno, że zapomniałaś już, czym są pampersy i nieprzespane noce, to mamy nadzieję, że ten artykuł obudzi w tobie pokłady empatii w stosunku do kobiet, które właśnie zaczęły nowy, macierzyński etap w swoim życiu. Wszystkie jesteśmy przecież kobietami i powinna nas łączyć #Womenpower! #instamamy czyli oczekiwania kontra rzeczywistość Wpisz hashtag #instamatka. Jakie zdjęcia widzisz? Pewnie wyświetliło ci się mnóstwo fotek ze słodkimi bobasami lub grafiki przedstawiające młode modne mamy z jeszcze bardziej modnymi wózkami. Tak macierzyństwo widzi wiele z nas. Idylliczny świat ma się jednak nijak do rzeczywistości. Sterty prania, rozwieszone ubranka na suszarce, zabawki, klocki, maskotki, niedojedzone posiłki, niewypita kawa, wygodne dresy (zamiast stylowego outfitu) i zmęczenie. To są realia, o których coraz częściej mówi się wprost. Influencerki i celebrytki śmielej opowiadają o depresji poporodowej, zmęczeniu czy nieprzespanych nocach. Wystarczy spojrzeć na komentarz księżnej Kate, która w piękny i prawdziwy sposób mówi o macierzyństwie: Skoro bycie mamą nie jest takie proste, to skąd brać siłę? Sprawdź! Silna jak... młoda matka Kolejna nieprzespana noc? Wizyta w przychodni i łzy w oczach twojego dziecka? Głośmy krzyk w komunikacji miejskiej i wzrok innych pasażerów? Znasz ten scenariusz? Skąd brać siłę? Podpowiadamy! Wspierający partner Zrozumienie, pomoc, odciążenie, rozmowa, bliskość i akceptacja - tego potrzebuje młoda mama i to właśnie to powinien zaoferować jej partner. Świadomość tego, że nie jest się samemu w tej zupełnie nowej i trudnej sytuacji, jest niezwykle cenna i budująca. Rodzina i przyjaciele Wiele kobiet czerpie siłę z rodziny. Z dobrych relacji, wspomnień i pomocy jaką oferują w czasie wychowywania dziecka. Potraktuj swój urlop macierzyński jak czas nie tylko na wychowanie malucha, ale także jako moment, kiedy możesz odbudować rodzinne kontakty. Doceń spotkania z najbliższymi i nie przejmuj się tym, że w czasie wizyty koleżanek miałaś nieposprzątanie mieszkanie. One to zrozumieją. Więcej - pewnie po cichu będą podziwiać, że dajesz sobie ze wszystkim tak wspaniale radę! Z tego czerp pozytywną energię. Przyzwolenie na niedoskonałość, czyli mama idealnie nieidealna W twoim domu nie musi błyszczeć, a twoje dziecko nie musi nosić markowych, ślicznych ubranek. W macierzyństwie nie o to chodzi! Maluch będzie ci wdzięczny za to, że z nim jesteś i się nim opiekujesz. Pozwól sobie na odrobinę luzu. Nie traktuj zbyt serio instagramowych zdjęć, pokazujących wyidealizowany i często nierealny świat. Twoja #Womenpower powinna brać się z autentyczności, pozytywnych emocji i miłości! Grupy i media społecznościowe Masz wrażenie, że wszystkie obowiązki są na twojej głowie i że jesteś z tym zupełnie sama? Zapisz się do kilku grup parentingowych, a zobaczysz, że twoja rzeczywistość jest bardzo podobna do rzeczywistości innych matek. One też nie śpią po nocach, sprzątają, gotują, piorą, bawią się i przy tym wszystkim próbują być kobiece. Takie grupy na forach czy w mediach społecznościowcyh to doskonała okazja do zwierzenia się osobom, które doskonale cię zrozumieją, bo odczuwają to samo. To też pewien rodzaj terapii, która daje dużo pozytywnej #Womenpower! Własne pasje Macierzyństwo to piękny okres z waszym życiu, ale nie pozwól, by dziecko i jego potrzeby zajmowały 100% twojego czasu. Pewnie myślisz, że to niemożliwe, bo maluch wymaga zaangażowania i opieki non stop. Spróbuj jednak znaleźć każdego dnia jeden moment, jedną chwilę tylko dla siebie. Niech to będzie czas na kawę, 15-minutowe domowe SPA z ulubionymi kosmetykami lub przerwa na rozmowę z przyjaciółką. Jeśli masz tego czasu trochę więcej (np. wtedy gdy maluch śpi lub wtedy gdy zajmuje się nim twój partner) to postaraj się poświecić go na własne pasje. Załóż bloga, poczytaj książkę, obejrzyj film lub porozciągaj się na macie. Zobaczysz, chwila tylko ze sobą i swoimi pasjami zadziała zbawiennie i da ci energię! Dziecko. Po prostu! Możesz być zmęczona, sfrustrowana i zdenerwowana, ale gdy widzisz swojego malucha, to wiesz, że to wszystko ma sens. Stres i niemoc odchodzą, bo masz świadomość, że twoje dziecko potrzebuje właśnie ciebie. Wiesz, że samo sobie nie poradzi, a jego oczy, małe rączki i uśmiech są w stanie zdziałać cuda. To właśnie prawdziwa #Womenpower młodych mam! Materiał powstał przy współpracy z marką Radical
Marrisa Heckel i jej poród stały się viralem.
Internet oszalał na punkcie tej mamy! Samodzielny poród w domu? Dla Marissy Heckel wszystko jest możliwe! Czy to prawda, że drugi poród jest łatwiejszy i krócej trwa? Marissa swoje poprzednie dziecko urodziła 3 lata temu. Poród odbył się w szpitalu, a młoda mama nie wspomina go dobrze Dlatego właśnie, swoje drugie dziecko postanowiła urodzić w domu, sama bez niczyjej pomocy i presji ze strony personelu. Co kierowało Marissą? Skąd wziął się pomysł na taki rodzaj porodu i jak się do niego przygotowywała? Po tym jak Marissa urodziła poprzednie dziecko w szpitalu i wszystkich komplikacjach jakie ją spotkały. Była pewna, że jej druga ciąża i rozwiązanie przebiegną zupełnie inaczej. Postanowiła mieć poród w domu, nawet bez asysty położnej. Po czasie który wydawał się wiecznością Marissa w końcu poczuła , że zaczyna się poród. Ale to było dopiero początek. Marissa miała przed sobą jeszcze sporo pracy. Marissa z synkiem na rękach chwilę po porodzie. Pomimo dokładnego planu i przygotowania, poród był dokładnie tak męczący jak się spodziewacie. Nie polecamy sposobu Marissy, może być on niebezpieczny dla zdrowia waszego i waszego dziecka, co nie zmienia faktu, że jesteśmy pod ogromnym wrażeniem jej spokoju i siły! A Wy? Jak wspominacie swoje porody? Zobacz także: Jak mieć dobry seks po porodzie? Nie ma idealnego ciała, są idealne zdjęcia
Dla niektórych kobiet początek macierzyństwa staje się zarazem końcem kariery lub wiąże się z dużą luką w zawodowym życiorysie. Nie musi jednak tak być. Wiele przedsiębiorczych mam udowodniło już, że nie tylko da się zarabiać z maluchem na ręku, ale wręcz to właśnie dzięki macierzyństwu można wpaść na pomysł na swój własny, domowy biznes. Dowiedz się, jakiego rodzaju przedsięwzięcia mogą sprawdzić się nawet przy małym dziecku.
Pomysł na domowy biznes związany z dziećmi Niezależnie od tego, czym zajmowałaś się przed urodzeniem dziecka, gdy zostajesz mamą, z czasem zyskujesz kwalifikacje, które są nie do zastąpienia. Mierzysz się z całkiem nowymi wyzwaniami dnia codziennego. Zaczynasz wiedzieć i rozumieć, jak można by tę rodzicielską codzienność ułatwić. Poznajesz od podszewki produkty dedykowane dzieciom i ich rodzicom. Nikt tak nie zrozumie matki, jak inna matka, a na własnym przykładzie możesz wpaść na to, jakiego produktu lub usługi dla rodziców jeszcze nie ma na rynku. Co więcej, możesz ten pomysł od razu przetestować na sobie i innych rodzicach w twoim otoczeniu. Wypożyczalnia lub komis dziecięcy Dziecięce produkty, szczególnie w przypadku najmłodszych szkrabów, najczęściej są używane przez kilka tygodni, ewentualnie miesięcy, zanim dziecko z nich wyrośnie. Dotyczy to ubranek, zabawek i wielu rodzajów akcesoriów. Mając swoje dzieci oraz innych rodziców w swoim otoczeniu, masz łatwy dostęp do używanych produktów, po których często nawet nie widać śladów użytkowania. Wielu rodziców zaś woli kupić ubranka z drugiej ręki, niż przepłacać za ciuszki, które malec i tak założy raptem kilka razy. Podobnie sprawa wygląda w przypadku innych dziecięcych akcesoriów, które – nowe – potrafią być bardzo kosztowne. Chociaż zwykłe nosidełko dla dziecka można kupić za grosze, może ono być bardzo szkodliwe dla bioder i kręgosłupa malucha. Polecane przez ortopedów nosidełka ergonomiczne lub profesjonalne chusty do noszenia kosztują zazwyczaj kilkaset złotych. Wypożyczenie ich może być świetnym sposobem na wypróbowanie produktu i sprawdzenie, czy sprawdzi się w naszym przypadku, bez wydawania od razu dużej sumy. Jak założyć wypożyczalnię albo komis z dziecięcymi akcesoriami? Jeśli nie dysponujesz lokalem, a twoje dziecko jest jeszcze małe, najlepszym rozwiązaniem będzie taka działalność prowadzona przez Internet. Wówczas twoje zadanie ograniczy się do obmyślenia logistyki przedsięwzięcia, a następnie stworzenia serwisu (czyli zlecenia projektu programiście) i wypromowania go, tak aby inne mamy mogły się na nim wymieniać informacjami o tym, co mogą sprzedać lub wypożyczyć. Sala zabaw lub klubik malucha Kolejny związany z dziećmi biznes to wszystko to, co pomoże rodzicom w zorganizowaniu czasu ich pociechom. Roczne czy dwuletnie maluchy często wymagają dużo uwagi, a jednocześnie nie umieją zbyt długo koncentrować się na jednej czynności. W dziecięcych klubikach możliwa jest zarówno swobodna zabawa dzieci (pod opieką ich rodziców), jak i udział malców w zorganizowanych specjalnie dla nich zajęciach. Dla brzdąców może to być też pierwszy kontakt z innymi dziećmi i sposób na to, by później łatwiej im było zaaklimatyzować się w przedszkolu. Zajęcia mogą być prowadzone w dowolnych godzinach, a twoje dziecko może razem z tobą spędzać czas w klubiku lub sali zabaw – na pewno nie zabraknie mu tam atrakcji. Nie jest to wprawdzie biznes, który możesz w całości prowadzić z domu, ale za to twoje dziecko spokojnie może ci przy nim towarzyszyć. Doula, doradczyni laktacyjna Przed porodem nie miałaś pojęcia, kim jest doula i że laktacja to temat, który może w ogóle podlegać dyskusji? Jeśli masz małe dziecko, prawdopodobnie już to wiesz. Jeżeli odkryłaś w sobie pragnienie opieki nad innymi kobietami i pomagania im w tym trudnym okresie początków macierzyństwa, możesz pomyśleć o kursach na doulę lub doradczynię laktacyjną. Zawody te, na razie wciąż jeszcze dość niszowe, z czasem zyskują coraz większy popyt. Nie wymagają jednak siedzenia po osiem godzin w biurze – możesz umawiać się z klientkami o dowolnych porach. Doula to osoba, która wspiera kobietę przed porodem i w jego trakcie. W przeciwieństwie do położnej, zadaniem douli jest przede wszystkim skupienie się na rodzącej i jej komforcie psychicznym oraz fizycznym. Nie zawsze spanikowany tata jest odpowiednim wsparciem dla rodzącej kobiety – czasem pomoc innej, doświadczonej w temacie kobiety może znacznie skuteczniej uspokoić przyszłą mamę. Doradca laktacyjny to osoba, która uczy kobiety karmienia piersią i pomaga w przezwyciężeniu ewentualnych trudności. Wbrew pozorom, chociaż laktacja jest całkowicie naturalnym procesem, to jednocześnie niezwykle skomplikowanym i nie zawsze przebiegającym gładko. Kobiety niezdające sobie z tego sprawy, często zamiast trafić do poradni laktacyjnej, od razu poddają się i przechodzą na mleko modyfikowane, które – nawet najlepszej jakości – nie jest w stanie zastąpić unikalnych właściwości mleka mamy. Tymczasem dzięki stosowaniu się do zaleceń doradcy laktacyjnego, można nie tylko uratować laktację, ale też rozwiać wiele wątpliwości i obalić sporo mitów na temat karmienia piersią. Pomysł na biznes – rozwiń swoją pasję Niezależnie od tego, czy przed urodzeniem malucha pracowałaś w swoim artystycznym zawodzie, czy też zajmowałaś się czymś zupełnie innym, rok urlopu macierzyńskiego to dobry moment, by wrócić do twórczych aktywności. W wolnych chwilach możesz malować, rysować czy pisać lub szyć a może pasja z czasem zamieni się w sposób na życie? Możesz również wykorzystać te umiejętności i połączyć je z tym, co jest teraz twoją codziennością – macierzyństwem. Rękodzieło to też pomysł na biznes Nawet, jeśli od dziecka nie miałaś do czynienia z zajęciami plastycznymi, teraz jest dobry moment, by do tego wrócić. W najgorszym razie odstresujesz się i oderwiesz od pieluch, w najlepszym – odkryjesz nową pasję. Nieprzemijająca moda na rękodzieło powoduje, że na rynku nie brakuje tego typu produktów, ale zawsze możesz poszukać swojej niszy, czyli czegoś, czego jeszcze nikt nie wymyślił. Możesz wytwarzać biżuterię, zaplatać bukiety i wianki ślubne albo tworzyć dekoracje okolicznościowe, na przykład na baby shower. Personifikowane pledy dziergane na szydełku, unikatowe zabawki szyte ze skrawków, ekologiczne tekstylia do pokoju dziecięcego? Jeśli będziesz wierzyć w to, co robisz i postawisz na dobry marketing, masz szansę się wybić nawet pomimo wysypu tego typu produktów. Swoje produkty możesz z powodzeniem sprzedawać w Sieci, poprzez jedną z internetowych galerii lub na portalach aukcyjnych. Warto również zaglądać na jarmarki i targi rękodzieła. Szycie lub założenie własnej marki odzieżowej Kupno maszyny oraz kursy kroju i szycia to pierwszy krok do tego, by stworzyć własną markę. Poszukaj czegoś, co cię wyróżni – mogą to być wesołe hasła na ubrankach, wysokiej jakości ekologiczna bawełna albo wymyślenie modnych kobiecych ubrań dostosowanych do figury ciężarnej lub do karmienia piersią. W ten sposób nie musisz inwestować ogromnej sumy pieniędzy, aby nauczyć się czegoś nowego, co może się stać twoim dodatkowym źródłem utrzymania. Piękne dziecięce pościele, zasłonki czy ochraniacze na łóżeczko nigdy nie wyjdą z mody. A może postawisz na coś bardziej nietypowego, jak namioty do zabawy (tzw. „tipi”), ręcznie szyte lalki czy dostosowane do potrzeb dzieci pufy? Jak zacząć swoją przygodę z szyciem? Ile trzeba zainwestować? Sprawdź! Kurs fotografii Niemal każdy rodzic z zapamiętaniem fotografuje pierwsze dni, miesiące, a nawet lata życia swojego dziecka. Jeśli uważasz, że masz do tego dryg i zdjęcia twojego dziecka prezentują się wyjątkowo dobrze, możesz pomyśleć o kursach fotografii. Popyt na profesjonalne sesje jest bardzo duży, warto się więc wyspecjalizować. Może sesje ciążowe lub niemowlęce staną się twoim „konikiem”? Pomysł ten wymaga sporej inwestycji finansowej, ale możesz zacząć od prostszego, tańszego aparatu i sesji dla przyjaciół oraz rodziny, by najpierw sprawdzić, czy fotografia to coś dla ciebie. Jak stawiać pierwsze kroki w fotografii i ile kosztuje sprzęt? Przeczytaj! Pomysł na biznes w domu dla zorganizowanych mam Macierzyństwo i tak wymaga wyrobienia sobie świetnej organizacji czasu, ale połączenie go z prowadzeniem biznesu to jeszcze wyższa szkoła jazdy. Jeśli jesteś świetna w zarządzaniu czasem i radzisz sobie z samodyscypliną, nawet gdy od czasu do czasu malec pokrzyżuje ci plany, możesz spróbować jednego z biznesów, które wymagają systematyczności i terminowości. Pomysł na biznes: freelancing, copywriting, programowanie Zanim zostałaś mamą, pracowałaś jako graficzka? Nic nie stoi na przeszkodzie, by zająć się tym z domu jako freelancer. Możesz to robić od czasu do czasu – na przykład na umowach o dzieło – a możesz też zrobić z tego swój sposób na życie i założyć własną działalność gospodarczą oraz znaleźć stałych klientów. Jeśli świetnie posługujesz się piórem i ortografię masz w małym palcu, możesz spróbować swoich sił w copywritingu, czyli pisaniu tekstów reklamowych na zlecenie. Mogą to być typowe teksty zapleczowe pod SEO, opisy produktów, teksty na blogi firmowe czy wreszcie artykuły eksperckie. A może połączysz to ze swoją nową życiową rolą i zaczniesz tworzyć książeczki dla dzieci? Z kolei jeśli masz analityczny umysł i dobrze się dogadujesz z komputerami, możesz pomyśleć o kursach programistycznych. Wskutek dużego zapotrzebowania na pracowników w tej branży, powstało sporo szkół oferujących najróżniejsze rodzaje trybów nauczania. Stacjonarnie lub online, w dni powszednie lub w weekendy – na pewno znajdziesz dla siebie coś, co pogodzisz ze swoją codziennością. Intensywne kursy programowania nie są tanie (ich koszt to nawet ok. 10 tys. zł), ale w Internecie znajdziesz również sporo niedrogich lub nawet darmowych kursów online dla początkujących. Potrzebujesz jedynie komputera i ogromnej dawki samodyscypliny. Po pewnym czasie możesz zacząć pracę freelancera na przykład jako twórczyni stron internetowych, specjalizując się we front-endzie (wyglądzie strony), back-endzie (jej funkcjonalności) lub np. stając się ekspertką od Wordpressa. Założenie sklepu internetowego Sklepów internetowych przybywa w ogromnym tempie, ale i popyt na zakupy online nie pozostaje w tyle. Mając pomysł na swoją markę i wybierając dobre produkty, masz szansę wyrobić sobie mocną pozycję na rynku. Możesz sprzedawać niemal wszystko, co sobie wymarzysz, ale najlepiej, by były to produkty, których jakość i funkcjonalność jesteś w stanie sama ocenić. Możesz więc postawić na artykuły domowe – np. designerskie dodatki kuchenne, piękne pościele czy dekoracje. Możesz też wykorzystać fakt, że jesteś mamą, a w domu masz małego testera, i sprzedawać zabawki czy akcesoria dziecięce. Jak założyć sklep online? Na początek potrzebujesz miejsca na towar i dobrej jakości szablonu strony internetowej (na tym nie warto oszczędzać). Jeśli kreatywność nie jest twoją mocną stroną, najlepiej zatrudnić grafika oraz copywritera do stworzenia chwytliwej nazwy, zachęcających opisów czy zapadającego w pamięć logo. Samo prowadzenie sklepu jesteś w stanie pogodzić z opieką nad maluchem. Jednak znalezienie czasu, aby odpisać na wszystkie maile oraz spakować i wysłać zamówienia z pewnością będzie od ciebie wymagało bardzo dobrej organizacji. Własny blog jako pomysł na biznes Pytanie o to, czy da się zarabiać na blogu, od dawna jest źródłem wielu dyskusji. Jak pokazuje przykład najpoczytniejszych blogerów – z pewnością jest to możliwe. Pytanie tylko, czy istnieje jedna, prosta recepta na to, by móc się pochwalić imponującymi zasięgami i przyciągnąć do siebie reklamodawców i sponsorów? Z pewnością może to być dla ciebie przede wszystkim odskocznia od matczynej codzienności i sposób na to, by złapać odrobinę dystansu. Dobre pióro i odrobina charyzmy oraz znajomość internetowych trendów to elementy potrzebne do tego, by twój blog lub serwis stał się poczytny i przynosił zyski. Najważniejsza jest jednak systematyczność i pomysł na to, jak się wyróżnić. Jeśli nie chcesz dzielić się z internautami swoją codziennością, może masz wiedzę, którą mogłabyś się podzielić z innymi? Coraz popularniejsze stają się blogi specjalistyczne, prowadzone przez osoby z odpowiednim wykształceniem, np. pedagogicznym, medycznym czy logopedycznym. Popularne są również strony o gotowaniu, podróżach czy DIY, czyli tworzeniu rękodzieła. Serwis czy blog będą wymagały od ciebie przede wszystkim czasu, ale nie musisz w nie inwestować zbyt wielu środków pieniężnych. W Internecie dostępne są darmowe szablony, które na początek w zupełności wystarczą, a sama domena i roczny hosting to z reguły koszt poniżej 200 zł. artykuł powstał we współpracy z vivus.pl – serwisem oferującym pożyczki online
Karmiła dziecko piersią w restauracji. Menadżer chciał zakryć ją serwetką
Kobieta pozwała restaurację. A inne matki z okolic zorganizowały się i protestują przeciwko ograniczaniu ich praw.
Pewna kobieta z Kentucky (USA) pozwała restaurację po tym, jak menadżer lokalu próbował ją przykryć serwetką, gdy karmiła swoją nowo narodzoną córkę. Sadie Durbin opisała całą sytuację na Facebooku. Inne matki też postanowiły zareagować. Dzieje się! Stewardessa postanowiła pomóc jednej z pasażerek i nakarmiła jej dziecko… własną piersią Sadie Durbin jadła obiad z rodziną w Louisville w restauracji ze stekami w połowie listopada. Nagle jej 7-tygodniowa córka zrobiła się marudna. „Była głodna, musiałam ją nakarmić. Ułożyłam ją jak zawsze i zaczęłam karmić piersią. Trwało to kilka minut. Nagle zza rogu szybkim krokiem wyłonił się menadżer lokalu i kręcąc głową szedł do mnie z serwetą w ręku” – opowiada matka magazynowi „People”. Kobieta twierdzi, że menadżer kazał jej się schować i próbował umieścić serwetkę na twarzy dziecka. „Powiedział do mnie, że dostają wiele skarg i i trzeba mnie zakryć” – wspomina. Kobieta przyznaje, że była zszokowana zachowaniem menadżera restauracji. Zdenerwowana odpowiedziała, że nie zamierza się przykrywać, chce normalnie nakarmić swoje dziecko, po czym rzuciła serwetę na stół. Karmienie piersią w miejscach publicznych w Stanach Zjednoczonych jest legalne i kobiety nie muszą się zasłaniać. Kobieta przyznała na łamach „People”, że była zakryta na tyle, na ile to było możliwe podczas karmienia. „Robiłam to na tyle dyskretnie, na ile potrafiłam” – mówi. Sadie Durbin widziała, jak menadżer restauracji rozmawiał z jakąś inną kobietą w lokalu, więc zapytała kelnerkę, kto się skarżył na nią. To spowodowało, że menadżer wrócił do niej z serwetką i znów próbował ją zakryć. Wtedy kobieta z mężem i dzieckiem wyszli z restauracji. Musiała wręcz ukryć ten post jako prywatną treść, bo codziennie dostawała mnóstwo wiadomości. Jej wpis został udostępniony pond 30 tysięcy razy i miał 32 tysiące komentarzy. Było w tym też bardzo dużo hejtu i krytyki. Kobieta dostała e-mail od przedstawicieli restauracji, ale nie było w nim ani przeprosin, ani propozycji przeszkolenia pracowników, więc Durbin postanowiła pójść do sądu. „To moje jedyne wyjście. Istnieje prawo, ale nie ma kar z tym związanych”. Ma nadzieję, że poruszając publicznie problem karmienia piersią, podniesie świadomość ludzi na ten temat. Kilka dni po opublikowaniu postu przez Durbin grupa lokalnych matek zorganizowała grupę na Facebooku – zamierzają walczyć o prawa karmiących kobiet. Kilkadziesiąt z nich protestowało przed restauracją z transparentami. Co sądzisz o karmieniu piersią w restauracji? Czy popierasz decyzję bohaterki tego artykułu? Czytaj też:Karmiła piersią publicznie. Zarzucono jej, że próbuje ukraść cudzego męża! Teraz walczy pokazując nagie zdjęciaMama trojaczków urodziła. Zdjęcia jej ciążowego brzucha robiły furorę w sieci. Jak wygląda teraz?