Mały pływak. Kształtowanie prawidłowych postaw od pierwszych chwil życia to książka dla wszystkich rodziców, którzy zastanawiają się nad podjęciem aktywności wraz ze swoim maleństwem na basenie. Lektura obejmuje wyczerpujące informacje na temat oswojenia dziecka z wodą, udzieleniem pierwszej pomocy w przypadku zachłyśnięcia, opis ciekawych zabaw w wannie, a także bezpiecznych pozycji dla maluszka, czy wydawałoby się prostej czynności, jaką jest spakowanie torby na basen.
Mały pływak. Kształtowanie prawidłowych postaw od pierwszych chwil życia to książka dla wszystkich rodziców, którzy zastanawiają się nad podjęciem aktywności wraz ze swoim maleństwem na basenie. Lektura obejmuje wyczerpujące informacje na temat oswojenia dziecka z wodą, udzieleniem pierwszej pomocy w przypadku zachłyśnięcia, opis ciekawych zabaw w wannie, a także bezpiecznych pozycji dla maluszka, czy wydawałoby się prostej czynności, jaką jest spakowanie torby na basen. Lektura napisana w bardzo przystępny sposób okraszona pięknymi zdjęciami, które doskonale uzupełniają treść. Jeśli jesteście rodzicami i zastanawiacie się nad tym, aby wybrać się z niemowlakiem lub małym dzieckiem na basen, to lektura ta okaże się zbiorem cennych wskazówek dotyczących m.in. tego co zabrać na basen. A rzeczy tych jest sporo, bo o ile dorosłemu wystarczy ręcznik i strój kąpielowy, w przypadku niemowlaka, lista niezbędnych produktów wydłuża się w zaskakujący sposób. Rodziców często to, co nowe z jednej strony fascynuje, z drugiej przeraża. I tak pływanie dla większości wydaje się naturalną kontynuacją życia płodowego, ale i wzbudza lęk. Książka ta pomaga ustalić właściwą kolejność działań zanim wybierzemy się pierwszy raz na basen. Podpowiada na co zwrócić uwagę wybierając ośrodek, aby nasze dziecko było bezpieczne, w co powinien być wyposażony basen, jaką mieć temperaturę, ilu trenerów. To informacje, które można sprawdzić wcześniej i nie martwic się później że nie ma np. przewijaka czy kojca i zastanawiać się, jak tu się przebrać z niemowlakiem na rękach. Najważniejsza część książki to sama aktywność na basenie. I tu odnajdziemy mnóstwo rad i pozycji, aby bezpiecznie i miło spędzić czas z maleństwem. Aby wspólne pływanie okazało się wspaniale spędzonym czasem, a nie nerwówką. Najistotniejszy element książki to uzupełnienie wielu cennych wskazówek bardzo dobrymi zdjęciami. Bo sam opis konkretnej pozycji np. „kielich” dla wielu nie byłby do końca zrozumiały, gdyby nie zdjęcie rodzica trzymającego w ten sposób maleństwo. Już samo obejrzenie licznych fotografii zachęca do wspólnych zabaw w wodzie i sprawia, że czujemy się pewniej, bo wiemy jak odpowiednio trzymać dziecko, czy zmieniać pozycje w bezpieczny sposób. Książka zawiera szereg cennych informacji dla rodziców czy opiekunów. Pomaga wybrać odpowiedni basen, zdobyć niezbędne informacje na temat bezpieczeństwa dziecka w wodzie, udzielenia pierwszej pomocy, napisana przez kompetentne osoby w sposób łatwy i przystępny. Zachęca do podjęcia wspólnej aktywności w wodzie, bo jak się okazuje nie chodzi tylko o pływanie, ale o wspólnie spędzony czas. Basen może stać wspaniałym sposobem relaksu, który świetnie stymuluje i rozwija. Duży plus za piękne zdjęcia. Małego pływaka warto przeczytać nawet, jeśli się na basen nie wybieramy, pewne wskazówki możemy z powodzeniem wykorzystać podczas kąpieli w wannie.
Święta tuż, tuż. Radzimy, co zrobić, aby dziecko poczuło świąteczną atmosferę. Dowiedz się, co może, a czego nie powinna jeść młoda mama. To wszystko znajdziesz w naszym raporcie specjalnym.
Dziecko w rodzinie z problemem alkoholowym
W rodzinach, w których jeden z rodziców nadużywa alkoholu, wszystko się kręci wokół tego właśnie rodzica. Dla uproszczenia nazwijmy go ojcem, choć oczywiście uzależniona może być równie dobrze mama. Pozostali członkowie rodziny zadają sobie wciąż te same pytania: Co ojciec teraz robi? Czy pije? W jakim stanie wróci do domu? O której wróci? Jaki będzie miał humor? Czy straci wszystkie pieniądze? itd. Całe życie rodziny koncentruje się na ojcu i jego piciu, podczas gdy inne osoby - w tym również dziecko - pozostają w cieniu. Sprawy i problemy dziecka wydają się nieistotne w obliczu tragedii rodzinnej. Dziecko jest zostawione samemu sobie.
W rodzinach, w których jeden z rodziców nadużywa alkoholu, wszystko się kręci wokół tego właśnie rodzica. Dla uproszczenia nazwijmy go ojcem, choć oczywiście uzależniona może być równie dobrze mama. Pozostali członkowie rodziny zadają sobie wciąż te same pytania: Co ojciec teraz robi? Czy pije? W jakim stanie wróci do domu? O której wróci? Jaki będzie miał humor? Czy straci wszystkie pieniądze? itd. Całe życie rodziny koncentruje się na ojcu i jego piciu, podczas gdy inne osoby - w tym również dziecko - pozostają w cieniu. Sprawy i problemy dziecka wydają się nieistotne w obliczu tragedii rodzinnej. Dziecko jest zostawione samemu sobie. Na pierwszy rzut oka dzieci te nie różnią się od pozostałych rówieśników. Często są dobrymi - ba, nawet najlepszymi uczniami, są grzeczne, nie sprawiają kłopotu. Patrząc na nie nikt nie podejrzewa, że w ich rodzinie rozgrywa się dramat. Tymczasem odbiciem domowej rzeczywistości jest to, co się dzieje w psychice dziecka. Dziecko doświadcza ogromnej ilości napięć, lęków, dezorientacji i pozostaje z tym wszystkim osamotnione. Taki stan rzeczy sprzyja tworzeniu się obronnej postawy życiowej. Czym to się przejawia? Dziecko wychowywane w zdrowej rodzinie jest otwarte i ufne, rozgląda się, wędruje, eksperymentuje. Dziecko, które wykształciło w sobie postawę obronną, zastyga - można by rzec - w postawie czujności, gotowości na przyjęcie ataku. Napina się i zamyka w sobie. Nie podejmuje ryzyka, paraliżuje go lęk przed zmianami. Postawa ta wynika z przeżywanych urazów. Dziecko doświadcza przecież bólu, przemocy, upokorzenia czy nawet seksualnego nadużycia. Postawa obronna wynika także z poczucia chaosu, niepokoju, wrażenia nieprzewidywalności, braku oparcia. Dziecko nigdy nie wie, co za chwilę się wydarzy, nie ma pewności, czego może się po rodzicach spodziewać. Każdemu człowiekowi, szczególnie zaś dziecku, potrzebna jest jakaś mapa, która pozwoli mu się zorientować w otoczeniu. Mapa, która podpowie, jaka droga jest dobra, a jaka zła, które postępowanie spotka się z nagrodą, a które z karą. Dziecko chciałoby mieć pewność, że jeśli je coś zaboli, to mama pocałuje. Jeśli ma coś ważnego do powiedzenia, to zostanie wysłuchane. Jeśli rodzice coś obiecają, to dotrzymają słowa. Jeśli czegoś zabronią, to naprawdę jest to naganne. Tymczasem w rodzinie alkoholowej dziecko doświadcza totalnego zagubienia i chaosu. Nigdy nie wiadomo, na co może liczyć. Wszystko zależy od chwilowego nastroju. Cokolwiek nie zrobi, w ocenie dorosłych robi to źle. Gdy czasem zapłacze, raz mama pocałuje, innym razem zbije. Nikt go nie wysłucha, bo sprawy dziecka wydają się błahe. Dziecku przecież nie wolno obarczać problemami już i tak udręczonej psychicznie mamy. Obietnice są czasem spełniane, a czasem nie i nie wiadomo, od czego to zależy. Dorośli raz się kochają, raz nienawidzą. Jeszcze wczoraj była w domu awantura, a już dziś mama i tata tulą się czule do siebie. Tego rodzaju chaos sprawia, że dziecko odrywa się od rzeczywistości. Wydaje mu się, że na nic nie ma wpływu. Zatraca poczucie przyczyny i skutku. By przetrwać, uczy się trzech rzeczy: nie ufać, nie mówić i nie odczuwać. Nie ufać, bo zawiedzione nadzieje i niedotrzymane obietnice sprawiają zbyt duży ból. Nie mówić, bo w domu nie wolno mówić źle o mamie czy tacie, nie wolno mówić o tym, co boli, smuci czy złości. W domu panuje ponura zmowa milczenia, a dziecko - z konieczności - staje się jej uczestnikiem. Nie można też poskarżyć się obcym, poprosić kogoś o pomoc, bo to przecież wstyd... I w końcu - uczy się też nie odczuwać emocji, bo tak jest bezpieczniej. Nie odczuwać bólu, smutku, złości, strachu, nienawiści. Nie odczuwać, by znieczulić samego siebie i by łatwiej było to wszystko znieść. Nie odczuwać, by nie zranić swoimi negatywnymi emocjami któregoś z rodziców i nie stracić w konsekwencji ich miłości. To wszystko sprawia, że w umyśle dziecka jest totalny chaos myśli i uczuć oraz cała masa skrywanych, tłamszonych emocji. Olbrzymie zagubienie i napięcie wewnętrzne. Takie przeżycia nie pozostają oczywiście bez wpływu na przyszłe życie dziecka. Jeśli całe jego dzieciństwo upłynie w tym chorym, dysfunkcyjnym systemie, gdzie nikt nie zadba o jego zdrowie emocjonalne, dziecko może wyrosnąć na emocjonalnego kalekę, niezdolnego do osiągnięcia szczęścia i pełnej samorealizacji. Można jednak zmienić ten scenariusz. Jeśli Twoją rodzinę dotyka opisywany tu problem, możesz - mimo niesprzyjających okoliczności, zadbać o to, by zapewnić dziecku lepsze warunki rozwoju. By wyrosło na człowieka pewnego siebie, świadomego własnej wartości, otwartego, pogodnego, osiągającego sukcesy. Oto kilka najważniejszych wskazówek: 1. przede wszystkim zdobądź wiedzę na temat alkoholizmu. Wiedza to potężny oręż w walce z tą chorobą. W społeczeństwie panuje wiele błędnych mitów na jej temat, a te prowadzą do błędnych poczynań i w konsekwencji do pogarszania sytuacji. Poczytaj książki na ten temat, znajdź w internecie informacje wpisując w wyszukiwarkę hasło "współuzależnienie" i koniecznie zacznij uczestniczyć w grupach wsparcia AL-ANON. Dzięki temu zmienisz się, a zmiana w Tobie będzie miała kolosalny i niezwykle pozytywny wpływ na Twoje dziecko. 2. rozmawiaj z dzieckiem o wszystkim, co sie dzieje w domu. Żadnych tematów tabu. Pozwól mu pytać o wszystko, odpowiadaj szczerze i najlepiej jak potrafisz, zgodnie ze swoja wiedzą. Żadnych niejasności, enigmatycznych odpowiedzi, owijania w bawełnę, ukrywania. 3. akceptuj wszystkie uczucia dziecka. Nawet jeśli złości się na Ciebie, okazuje współczucie wobec osoby pijącej lub wręcz powie, że kocha ojca bardziej niż Ciebie. Daj mu do zrozumienia, że cokolwiek odczuwa - jest to OK. Ważne jest jedynie to, by forma wyrażania gniewu czy złości była odpowiednia (bez obraźliwych słów i gestów). Upewnij je, że może otwarcie mówić o tym, co czuje, nie będąc narażony na odrzucenie z Twojej strony. 4. nie zgrywaj przed dzieckiem osoby nieomylnej, nieskazitelnej, idealnej. Jesteś zwyczajnym człowiekiem, mającym prawo do chwil słabości i do popełniania błędów. Niech dziecko widzi w Tobie człowieka, a nie kamienny posąg. 5. bądź konsekwentna i stanowcza. Niech dziecko wie, za co otrzyma karę, a za co pochwałę czy nagrodę. Jeśli coś obiecasz - dotrzymuj słowa. Jeśli czegoś zabronisz, nie zmieniaj zdania pod wpływem impulsu. Nie staraj się pozyskać względów dziecka pobłażliwością. Niech Twoje zachowania będą logiczne i przewidywalne. 6. pracuj nad sobą, by nie okazywać przy dziecku nadmiernych reakcji lękowych czy histerycznych. Grupa wsparcia AL-ANON będzie w tym dla Ciebie wielką pomocą. Tam się wzmocnisz, a dzięki temu staniesz się rzeczywistym oparciem dla swojego dziecka. 7. nie koncentruj się na alkoholiku i jego piciu. Pomagasz mu tym samym trwać w jego nałogu. Skoncentruj się na sobie i swoim dziecku. Stawiaj Wasze potrzeby na pierwszym miejscu. Zatroszcz się o Wasze bezpieczeństwo emocjonalne i materialne, nawet jeśli będzie się to wiązało z podjęciem jakichś radykalnych decyzji. Alkoholikowi nie pomożesz. Możesz natomiast pomóc sobie i dziecku. 8. zawsze, bez względu na okoliczności, zapewniaj dziecko o tym, że je kochasz. Często je przytulaj, obdarzaj autentyczną uwagą, gdy sygnalizuje, że potrzebuje się przed Tobą wygadać. Nawet jeśli sama pochodzisz z rodziny dysfunkcyjnej i nigdy nie okazywano Ci czułości, możesz się teraz tego nauczyć. Znajdź siły na życzliwy uśmiech i czuły dotyk dla dziecka. Ono tego bardzo potrzebuje. Pamiętaj - nie pomożesz alkoholikowi, koncentrując na nim swoje życie. Istotą tej choroby jest to, że alkoholik - aby zacząć się leczyć - musi poczuć na własnej skórze wszystkie negatywne skutki swojej choroby. Musi zostać ze swą chorobą sam, by znaleźć się na samym dnie, z którego będzie miał szansę się odbić. Żeby pomóc Wam wszystkim, musisz zająć się tylko i wyłącznie sobą i dzieckiem. Los Twój i Twojego dziecka leży w Twoich rękach. Od Ciebie zależy, co z tym zrobisz. Jolanta Gajda, SuperKid.pl, autorka ebooków "ABC Mądrego Rodzica", "Inteligencja Twojego Dziecka"
Na początek mam dla Ciebie dobrą wiadomość. Każde dziecko, także i Twoje, jest z natury nadzwyczaj mądre i inteligentne. W ciągu pierwszych czterech lat od momentu narodzin nabywa nowych umiejętności w tak szybkim tempie, że gdyby człowiek zachował podobną zdolność uczenia się przez całe swoje życie, to w wieku kilkudziesięciu lat posiadałby niewyobrażalną wprost wiedzę i chyba nieograniczone możliwości..
Na początek mam dla Ciebie dobrą wiadomość. Każde dziecko, także i Twoje, jest z natury nadzwyczaj mądre i inteligentne. W ciągu pierwszych czterech lat od momentu narodzin nabywa nowych umiejętności w tak szybkim tempie, że gdyby człowiek zachował podobną zdolność uczenia się przez całe swoje życie, to w wieku kilkudziesięciu lat posiadałby niewyobrażalną wprost wiedzę i chyba nieograniczone możliwości... Nie tylko kilkuletnie maluchy uczą się tak szybko. Również i starsze dziecko przejawia niezwykłą inteligencję i ma olbrzymi potencjał intelektualny. Przeprowadzono już wiele eksperymentów, opisanych szeroko w literaturze, które dowiodły, że wyniki, jakie osiąga dziecko w szkole, nie są rezultatem jego indywidualnych zdolności lub ich braku, ale stanowią wypadkową jego własnych przekonań o sobie samym, wiary nauczyciela w jego możliwości oraz stosowanych metod nauczania. W jednym z takich eksperymentów wybrano grupkę nauczycieli, których poinformowano, iż są uważani za najlepszych fachowców w dziedzinie nauczania i dlatego zostali wyselekcjonowani do pewnego eksperymentu. Mieli dostać klasy – specjalnie utworzone dla celów naukowego badania - złożone z wybitnie zdolnych i pracowitych uczniów. Również wybranym dzieciom przekazano, że uznano je za bardzo inteligentne i w związku z tym wyznaczono ich do udziału w eksperymencie. Celem doświadczenia miało być sprawdzenie, jakie wyniki można osiągnąć oddając najlepszych uczniów w ręce najlepszych nauczycieli. Rzeczywiście klasy te osiągnęły wyniki ponadprzeciętne, znacznie przewyższające wyniki pozostałych klas. Może nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że tak naprawdę Ci „wyselekcjonowani” nauczyciele byli osobami dobranymi losowo, na zasadzie czystego przypadku a „wyselekcjonowane” dzieci zupełnie przeciętnymi uczniami, nie wyróżniającymi się niczym szczególnym. To wewnętrzne przekonania, zarówno nauczycieli jak i uczniów, pozwoliły w pełni wykorzystać potencjał, jaki tkwi bez wątpienia w każdym dziecku. Od Ciebie jednak zależy, jak wykorzystasz tę moc umysłu, którą obdarzyła nas natura i jaki start zapewnisz swoim latoroślom. Nie jest moim celem przekonywać Cię, że powinieneś zrobić ze swojego dziecka geniusza, który w wieku wczesnoszkolnym jest gotowy rozwiązywać skomplikowane zadania matematyczne na poziomie szkoły średniej. Absolutnie nie! Chcę natomiast pokazać Ci, co można i należy zrobić, aby rozbudzić w dziecku ciekawość świata, rozwinąć jego indywidualne talenty i uzdolnienia, pozwolić mu na pełne wykorzystanie swojego potencjału i wreszcie - nauczyć go, jak BYĆ SZCZĘŚLIWYM i OSIĄGNĄĆ SUKCES. Ogarnia mnie czasem smutek, gdy obserwuję dorosłych ludzi wokół siebie. Wielu z nich zakompleksionych, nie wierzących w swoje siły i możliwości, porzucających swoje projekty, zanim je w ogóle zaczną. Inni, z pozoru pewni siebie, pyszałkowaci lub aroganccy, kryją pod tą maską swoje prawdziwe oblicze – niskie poczucie własnej wartości, nieumiejętność współżycia z ludźmi lub przerażające poczucie samotności. Są też tacy, którzy nie mają żadnych pasji czy zainteresowań, spędzają 90% wolnego czasu na przełączaniu kanałów w telewizorze lub pociąganiu piwa z k ufla i stopniowo zmieniają swoje życie w bezmyślną, bezcelową egzystencję. Przejaskrawiam nieco być może, ale nie jest to takie dalekie od prawdy, jak by się mogło wydawać. Jestem przekonana, że postawa życiowa, jaką prezentuje człowiek, ma swoje korzenie w dzieciństwie. Gdy ci „nieszczęśnicy” byli dziećmi, został gdzieś popełniony błąd (pewnie niejeden...), który ciągnie się za nimi przez całą dorosłość i uniemożliwia im cieszyć się w pełni tym, co życie oferuje potencjalnie każdemu z nas. Błędy popełnione w pierwszych latach życia dziecka mszczą się długo na nim i na otoczeniu. Bo pierwsze lata – to fundament osobowości. Gdy się go wadliwie zbuduje – cały dom będzie zagrożony, chociażby inne elementy miał właściwie wykonane. Maria Łopatkowa Dla wszystkich dzisiaj jest już oczywiste, że wychowywanie dziecka to coś znacznie więcej, niż tylko karmienie, kładzenie do snu, ubieranie, kąpanie i pilnowanie, by nic mu się nie stało. To także zadbanie o harmonijny rozwój psychiczny dziecka, to kształtowanie zdrowej, silnej osobowości, w pełni przygotowanej do długiej, fascynującej, choć momentami niebezpiecznej podróży, jaką jest życie. To co chcę zaproponować w niniejszym opracowaniu, jest rezultatem nie tylko lektury wielu pozycji z zakresu psychologii dziecka, rodziny i człowieka w ogóle, ale również kilkuletnich obserwacji własnych dzieci, szukania różnych dróg i rozwiązań w ich wychowaniu, wykorzystywania swojej wiedzy „książkowej” w codziennym życiu. Dziś mogę z całą pewnością stwierdzić, że wypracowane tą drogą metody naprawdę się sprawdzają. Nagrodą za konsekwentne wdrażanie ich w życie są niezwykle pochlebne opinie nauczycieli uczących moje dzieci, komentarze przyjaciół i bliskich, którzy szczerze podziwiają osiągnięcia i umiejętności mojego syna i córki oraz wreszcie same dzieci, których postawa, zachowanie, sposób myślenia i wypowiedzi napawają mnie niejednokrotnie prawdziwą dumą. Z przyjemnością podzielę się z Tobą moimi doświadczeniami. Mam nadzieję, iż ta pozycja wniesie do Twojego domu rodzinnego trochę nowych pomysłów, rzuci inne światło na trudy i radości wychowywania dzieci oraz pomoże wychować Ci Twoje pociechy na wartościowych ludzi, świadomych swoich olbrzymich możliwości, znających radość życia i realizujących z sukcesem swoje życiowe cele i zamierzenia. Jolanta Gajda Artykuł jest fragmentem książki "ABC mądrego rodzica - droga do sukcesu" (http://dziecko.zlotemysli.pl) Internetowe Wydawnictwo "Złote Myśli" www.zlotemysli.pl
Młodzi rodzice często interesują się drogą zmierzającą ku kochaniu dziecka. Nie zawsze zdają sobie sprawę, że część postaw rodziców miłością nie jest, a często za miłość zostają pojmowane. Dziecku należy się opieka. Musi mieć zabezpieczone podstawowe potrzeby. Musi mieć zatem ciepło, sucho, wygodnie, bezpiecznie, regularny sen i posiłek, higienicznie i czysto.
Młodzi rodzice często interesują się drogą zmierzającą ku kochaniu dziecka. Nie zawsze zdają sobie sprawę, że część postaw rodziców miłością nie jest, a często za miłość zostają pojmowane. Oto one: 1 Opie ka. Dziecku należy się opieka. Musi mieć zabezpieczone podstawowe potrzeby. Musi mieć zatem ciepło, sucho, wygodnie, bezpiecznie, regularny sen i posiłek, higienicznie i czysto. Ale sama opieka to jeszcze nie miłość. Pracownicy sektora opieki nad dzieckiem w ostatnich latach używali czasownika dziecko zaopiekowane. Początkowo mnie raził, ale teraz przyjmuję go. Dziecko musi być zatem zaopiekowane, ale jest to tylko warunek konieczny ale nie wystarczający. 2. Rozpieszczanie. Maluchowi jest na pewno miło, gdy zezwala mu się na więcej, niż powinno się zezwalać, dostaje więcej niż zasługuje, a nawet więcej niż pragnie. Przyjemnie jest mu gdy może robić to co chce, ale to także nie jest miłość. 3. Ofiarowanie prezentów. To jest dopiero przyjemność. Cudowny świat, w którym dziecko jest zarzucane tonami zabawek, ich nadmiarem, zabawkami którymi nie ma nawet okazji się pobawić. Bo szybciej niż w naturalny sposób się znudzą czy zniszczą, napływają kolejne, nowe. Te hurtowe ilości gadżetów dzieciństwa spadających z przeładowanych regałów części naszych latorośli przygniata je i nie pozwala poruszać się w świecie, nie stwarza szansy na swobodę ruchów. Takie nadmierne dawanie, zarzucanie tworzywami - szczególnie wówczas, gdy jest to jeszcze podświadoma, czy nawet świadoma forma ekspiacji/ jakiegoś zadośćuczynienia za brak osobistej obecności też nie stanowi miłości. 4. Oddawanie dziecka w ręce innych. Oczywiście opiekunka może być świetna. Dziecko ma też doskonały kontakt z babcią, uwielbia dziadka i najlepiej czuje się u cioci. Kocha przedszkole, a nawet żłobek, ma świetną świetlicę szkolną itp. Pewna młoda matka, maleńkiego dziecka, zaangażowana w swoje prace powiedziała mi onegdaj, że w jej przypadku idealnie sprawdza się instytucja dziadków. To dobrze - pomyślałem ale mylenie ról, ich zamiana i cedowanie wychowania na innych nie jest również pełną miłością. Nieraz istnieje konieczność czasowego powierzyć własnego dziecka innym ale nie oznacza najlepszego wyjścia, lecz rozwiązanie awaryjne. 5. Oddawanie dzieci pod opiekę elektronicznych piastunek. Oczywiście dzieci lubią media. Z nimi są u siebie. Nie da się zaprzeczyć, że media kształcą, informują i rozwijają. Służą rozrywce i kontaktom ze światem. Dziecko w wieku przed przedszkolnym posługuje się z wprawą pilotem, włącza c zego inni z domowników - często - nie potrafią, skrzy młodym intelekcikiem, posługuje się coraz bardziej skomplikowanym sprzętem z pasją, błyskiem oka i niekiedy ku radości rodziców. Ale powierzenie dziecka telewizorowi, wirtualnej sieci, odtwarzaczom muzyki, pomimo dobrych stron mediów też ma niewiele wspólnego z miłością. 6. Zajęcia dodatkowe. Rodzice zapisali dziecko na basen. Jest dobry dla zdrowia. Mała dziewczynka ciągnie do szkoły wielką wiolonczelę. Muzyka rozwija. Maluch maluje i rzeźbi w glinie. To kształtuje wyobraźnię. Lekcje rysunku wyrabiają perspektywę. Na tenisie dziecko czyni szybkie postępy. Tenis wzmacnia kondycję. Młodzieniec chodzi na zajęcia teatralne. Poprawiają emisję głosu i pracę z ciałem. Kółko szachowe, wiadomo rozwija myślenie. Języki obce - są niezbędne we współczesnym świecie. Kurs szybkiego czytania - przyspiesza, bo na wolne na pewno już nie ma czasu. Zajęcia z dziennikarstwa, trening twórczego rozwiązywania problemów, zuchy, zbiórki etc., Ale kiedy biedak się pobawi? Kiedy będzie miał chwilę czasu na myślenie, na kawałek piaskownicy, wymianę myśli z koleżankami, na wcielenie się w rolę sprzedawcy czy mamy? Tu już nawet nie ma przestrzeni do kochania. Wystarczy spytać jak minęły kolejne zajęcia. Stawianie nadmiernych wymagań i posiadanie oczekiwań ponad możliwości dzieci świadczyć może o niezaspokojeniu ambicji osobistych. Rzeczywistość w której żyjemy stawia oczywiście wysokie wymagania. Zadaniem rodziców jest jednak nie tyle "popychać" dziecko ku rozwojowym zajęciom co w równym stopniu je chronić przed ich nadmiarem. Gdy rodzice mają tylko oczekiwania, stawiają jedynie wymagania i wtłaczają dziecko w kierat nadmiaru zajęć w konsekwencji tworzy się jakaś forma warunkowej miłości. Zdarzyło mi się spotkać zdolnego, młodego człowieka studiującego na 3 kierunkach. W trzecim semestrze niezbędna była mu pomoc psychiatryczna. Nadmiar zajęć to też nie miłość. 7. Brak obowiązków domowych. Żeby się dziecko nie przemęczało rodzice "zdejmują z niego obciążenia" w postaci domowych obowiązków: Bo po co ma mieć tak jak ja, bo jeszcze ciężko się napracuje. Dawniejsze pokolenia miały lepiej. Dzieci w naturalny sposób włączano w rytm domowych i przydomowych prac. Oczywiście też często przesadzano z nadmiarem obowiązków. Dziś rodzice wracając z pracy dobrze muszą się napracować umysłowo zanim wymyślą swej pociesze zadania do wykonania. Ale jeśli nie wymyślają, to nie uczą odpowiedzialności, a nie dając jej też umniejsza to kochanie dziecka. Obecnie dziecko nic nie musi. Nic nie musi, niewiele zatem umie. Z czasem wyrazi zdziwienie, że ktoś czegoś od niego chce. Nawet rozzłości go propozycja pracy. A zadawanie pracy to też miłość. Miłość to nie nadmierne pobłażanie, ani sw oisty liberalizm wychowawczy ale i nie bezlitosny rygoryzm. 8. Manipulacja. To działanie mające wywierać wpływ, ale działanie nie uwzględniające dobra dziecka, a tylko własne plany i zamierzenia. To kłamstwo wobec dziecka, oszukiwanie go, dezinformowanie. Manipulator pragnie osiągnąć swoje cele. A do ich osiągnięcia służą - jego zdaniem wszystkie środki. A manipulacja to też nie miłość. 9. Tresura. Nie kocha ten kto pragnie uczynić dziecko posłusznym wykonawcą jedynie słusznych decyzji. Treser chce by wychowanek się go bał i z lęku był mu posłuszny. Kto tresuje nie miłuje ale chce osiągać własne cele. Miłość - to naprawdę nienaukowy termin. Ale pojęcie fundamentalnie istotne. Dla niego żyjemy i jesteśmy. Mało ludzi definiując cele do osiągnięcia w swoim życiu pominęłoby miłość. Zatem miłość, którą dziecko otrzymuje, to docenienie go, ustawienie w miejscu ważnym. Miłość to postawa łącząca wiele drobnych cech takich jak: empatia, serdeczna troska, ofiarowanie siebie, w formie dostępności i poświęcania czasu, ale również postawa ustalania i szanowania granic rozsądnych i wymagania ponoszenia odpowiedzialności za podjęte działania. Miłości można się nauczyć. Chcieć kochać wbrew własnym złym doświadczeniom, wbrew okolicznościom niesprzyjającym, modom, nawet koślawym wzorcom kulturowym, mieć motywację do kochania. Andrzej Ładyżyński Uniwersytet Wrocławski
Czy słyszałeś kiedyś o siedmiu cudach świata? Pewnie tak. Może nawet potrafisz je wszystkie wymienić. Pozwolisz, że Ci pomogę – oto one: Piramida Cheopsa, Świątynia Artemidy, Kolos Rodyjski, Latarnia Morska w Faros, Wiszące ogrody Semiramidy, Posąg Zeusa w Olimpii i Mauzoleum w Halikarnasie. Znalazły się w tym zaszczytnym gronie, ponieważ zadziwiają, olśniewają, budzą respekt i inne podobne emocje. Nie znajdujemy wśród wytworów człowieka podobnie wielkich dzieł, a ich powstanie do dziś dnia owiane jest mgiełką tajemnicy i zagadkowości.
Czy słyszałeś kiedyś o siedmiu cudach świata? Pewnie tak. Może nawet potrafisz je wszystkie wymienić. Pozwolisz, że Ci pomogę – oto one: Piramida Cheopsa, Świątynia Artemidy, Kolos Rodyjski, Latarnia Morska w Faros, Wiszące ogrody Semiramidy, Posąg Zeusa w Olimpii i Mauzoleum w Halikarnasie. Znalazły się w tym zaszczytnym gronie, ponieważ zadziwiają, olśniewają, budzą respekt i inne podobne emocje. Nie znajdujemy wśród wytworów człowieka podobnie wielkich dzieł, a ich powstanie do dziś dnia owiane jest mgiełką tajemnicy i zagadkowości. Tylko po co ja Ci to wszystko mówię? Co taka piramida Cheopsa ma wspólnego z Twoim dzieckiem? Otóż to – niewiele :-). Bo każdy z tych tzw. siedmiu cudów świata jest błahostką, niewiele znaczącym drobiazgiem w porównaniu z prawdziwym cudem istnienia, jakim jest umysł dziecka. Każde dziecko jest kimś szczególnym. Każde jest jedyne i wyjątkowe. Każde rodzi się z wieloma uzdolnieniami i talentami, a rolą Twoją, czyli rodzica, jest poszukać w swoim potomku tych właśnie ukrytych skarbów, wydobyć je na światło dzienne i pomóc małemu człowiekowi zrobić z nich użytek. Pamiętasz może z dzieciństwa taką bajkę, gdzie jakiś ubogi chłopina klepie biedę, nie wiedząc, że w jego ogrodzie, pod drzewem, zakopana jest skrzynia pełna złota i drogocennych kamieni. Czy sam fakt, że w jego ziemi leży skarb, czyni go bogatszym? Nie. Dopiero wtedy, gdy dowie się o jego istnieniu, gdy wykopie klejnoty i spienięży cały majątek, stanie się zamożnym człowiekiem. Twoje dziecko również ma szansę bardzo wiele w życiu osiągnąć, ale dopiero wtedy, gdy Ty pomożesz mu dotrzeć do bogactw ukrytych w jego wnętrzu. Przybycie ze szpitala położniczego do domu z nowo narodzonym człowieczkiem w ramionach to tak, jak przejęcie sterów odrzutowca bez umiejętności pilotowania. Niestety w przypadku dziecka nie dostaniesz żadnej instrukcji obsługi i nie ma bezpłatnej infolinii, na którą można zadzwonić, by uzyskać pomoc. A jednocześnie spoczywa na Tobie olbrzymia odpowiedzialność, bo to przecież głównie od Ciebie – rodzica - zależy, jaki człowiek wyrośnie z tego maleństwa i jak będzie przygotowany do dorosłego życia. Im dokładniejszą i pełniejszą wiedzę będziesz posiadał na temat rozwoju małej istoty ludzkiej, tym lepiej będziesz w stanie ten rozwój wspierać i odpowiednio ukierunkowywać. Chcąc dotrzeć do potencjalnych możliwości swojego dziecka, nie możesz pozostawać biernym obserwatorem jego rozwoju i poprzestawać tylko na właściwej pielęgnacji i zapewnieniu fizycznego bezpieczeństwa. Talenty człowieka są niczym kwiaty w ogrodzie. Jeśli nie otoczysz ich opieką, nie będziesz ich podlewać i chronić przed chwastami, uschną lub zmarnieją w gąszczu panoszącego się zielska. Bądź troskliwym ogrodnikiem dla umysłu Twojego dziecka, a zaskoczy Cię swoimi umiejętnościami i możliwościami w momentach zupełnie nieoczekiwanych. Czy zastanawiało Cię kiedykolwiek, dlaczego Mozart, Einstein czy Leonardo da Vinci byli tak fantastycznie kreatywni, myśleli w sposób oryginalny, posiedli ogromną wiedzę i rozwinęli wrodzone talenty w niespotykanym stopniu? Okazuje się, że olbrzymią rolę w rozwoju ich indywidualnych uzdolnień odegrał fakt, że od dzieciństwa mogli rozwijać i twórczo wyrażać swoje własne niepowtarzalne pomysły. W jaki sposób rozwinęły się ich talenty? Poprzez troskę i zainteresowanie rodziców. Ich przekonanie, że warto inwestować w dzieci uwagę, czas i pieniądze. Trzeba obserwować dzieci, rozmawiać z nimi i towarzyszyć im w ich rozwoju. Tak naprawdę, bardzo niewielu ludzi maksymalnie wykorzystuje swój potencjał. Jednak niektóre dzieci o niemałych możliwościach intelektualnych ponoszą fiasko w dziedzinach, w których zdecydowanie powinny odnosić sukcesy. Zdarza się – i to nierzadko – że ktoś przechodzi przez życie z potencjalnie ogromnymi możliwościami, jednak nigdy nie osiąga sukcesu, gdyż możliwości te nie są w porę rozpoznawane, albo pozostają nie wykorzystane. Rodzic, na którym spoczywa obowiązek zapewnienia dziecku właściwych warunków rozwoju, ma - z jednej strony – dość łatwe zadanie, ponieważ umysł dziecka jest bardzo elastyczny, łatwo daje się formować i zmieniać. Z drugiej jednak strony niesie to ze sobą pewne niebezpieczeństwo. Poprzez niewłaściwą ocenę możliwości dziecka i nieodpowiednie metody uczenia, możemy maluchowi zaszkodzić, niszcząc w zarodku to, co w nim najcenniejsze. Jeśli chcesz prawidłowo i bardziej świadomie kształtować umysł małego człowieka, spróbuj go najpierw poznać. Czytając „Inteligencję Twojego Dziecka” spostrzeżesz, że jestem zwolennikiem wszechstronnego rozwoju malucha. Nie jest to jednak wszechstronność rozumiana w kategoriach szkolnych, wg których uczeń powinien być dobry we wszystkim, powinien biegle opanować wszystkie umiejętności i dać się nafaszerować wiedzą ze wszystkich możliwych dziedzin. A przy tym wszystkim dać się wcisnąć w sztywną ramkę, przystającą do standardów narzuconych przez resztę społeczeństwa. Wszechstronny rozwój to coś zupełnie innego. To zapewnienie maluchom środowiska bogatego w wiele różnorodnych bodźców, by mogły one – mówiąc obrazowo - posmakować z „każdej miseczki” i wybrać te potrawy, które im najbardziej odpowiadają. Nie chodzi o to, byś zrobił z dziecka geniusza, który przejawia doskonałość w każdej dziedzinie i zdobywa sukcesy na wszelkich możliwych polach. Prawdę mówiąc wątpię, by to było możliwe i by uczyniło to Twoją pociechę szczęśliwszym człowiekiem. Każde dziecko przychodzi na świat z zalążkami uzdolnień, które otrzymało w genach. Problem w tym, że w momencie narodzin nikt nie wie, co „siedzi” w takim małym Krzysiu czy Oli. Te wrodzone predyspozycje zakreślają potem ramy, granice możliwych osiągnięć. Ramy te jednak nie zapełnią się samoistnie. Rodzice – stosując właściwe metody – powinni wspierać dzieci, aby mogły one własne predyspozycje odkryć i rozwijać – zgodnie ze swoimi możliwościami. A możliwości te są na ogół znacznie większe, niż przypuszczają rodzice. Wszystko zależy od tego, czy otoczenie dziecka wpływa mobilizująco czy hamująco na rozwój jego talentów. Przeprowadzone eksperymenty dowiodły, że zapewnienie dziecku środowiska bogatego w stymulujące bodźce skutkuje prężnym rozwojem umysłu. Przy czym im dziecko młodsze, tym więcej korzystnych zmian wywoła w jego umyśle stymulujące środowisko. Dlatego tak ważne jest, co Ty jako rodzic zaoferujesz dziecku w procesie kształcenia i wychowywania. Od doboru zajęć dla dziecka, od jakości proponowanych zabaw, od Twojej postawy i aktywności zależeć będzie to, jak rozwinie ono swoje sprawności intelektualne, zdolności twórcze, kompetencję społeczną, wrażliwość na sztukę, zdolności artystyczne czy sprawność fizyczną. Jolanta Gajda, autorka ebooka "Inteligencja Twojego Dziecka", twórca serwisu SuperKid.pl
Każdy wiek ma swoje lęki. Każdemu dziecku mogą przydarzyć się jakieś nieszczęśliwe wypadki, które stają się następnie powodem lęków. Obowiązkiem rodziców jest strzec przed nimi dziecko, ale niemożliwe jest całkowite ich wyeliminowanie...
Każdy wiek ma swoje lęki. Każdemu dziecku mogą przydarzyć się jakieś nieszczęśliwe wypadki, które stają się następnie powodem lęków. Obowiązkiem rodziców jest strzec przed nimi dziecko, ale niemożliwe jest całkowite ich wyeliminowanie. Wydaje się, że dziecko musi w czasie rozwoju przejść przez pewne fazy stanów lękowych. Występują różnice indywidualne ale każdy wiek ma właściwe mu lęki. 2 lata: słuchowe np. pociąg, grzmot, odkurzacz wizualne np. ciemne kolory, duże przedmioty, kapelusze przestrzenne np. zabawka czy łóżeczko przeniesione w inne miejsce, przeprowadzka związane z ludźmi np. nieobecność matki, deszcz i wiatr, zwierzęta, szczególnie dzikie 2,5 roku: wiele, głównie przestrzenne np. obawa przed ruchem albo przesuwaniem przedmiotów, zbliżające się duże przedmioty 3 lata: głównie wizualne np. starzy ludzie, maski ciemność, zwierzęta, policjanci, włamywacze, wieczorne wyjście rodziców 4 lata: słuchowe, głównie odgłosy silników ciemność, dzikie zwierzęta, wyjście matki, głównie wieczorem 5 lat: niewiele lęków, głównie wizualne konkretne np. potłuczenie się ciemność, obawa, że matka nie wróci do domu 6 lat: duże natężenie stanów lękowych wywołanych przez bodźce dźwiękowe np.dzwonek do drzwi, nieprzyjemny ton głosu, odgłosy ptaków i owadów, spłukiwanie wody w toalecie obawa przed światem nadprzyrodzonym lęk, że ktoś chowa się pod łóżkiem przestrzenne- obawa przed zgubieniem się, obawa przed żywiołami, lek przed samotnym zasypianiem i zostawaniem w domu, strach o zdrowie i życie matki, lęk przed pobiciem, dzielne znoszenie dużych ran a złe małych, lęk przed widokiem krwi 7 lat: dużo lęków, głównie wizualnych - ciemność, strych, piwnica, lęk przed wojną, szpiegami, włamywaczami, lęki stymulowane mediami, lęk przed spóźnieniem do szkoły i brakiem akceptacji innych 8-9 lat: mniej lęków i mniej intensywne nie boi się wody, mniej ciemności, lepsza umiejętność oceny sytuacji, obawy uzasadnione np. porażka w szkole, własne zdolności 10 lat: dużo lęków, głównie związane ze zwierzętami - szczególnie dzikimi i wężami, niektóre boją się ciemności, wysokich pomieszczeń, ognia przestępców, niektóre wymieniają czego się nie boją - ciemności, psów, zostać same w domu CZEGO NIE WOLNO ROBIĆ, GDY DZIECKO SIĘ BOI: wyśmiewać się z jego lęków zawstydzać przed innymi zmuszać do stawiania czoła lękotwórczej sytuacji niecierpliwić się zakładać, że boi się z własnej lub waszej winy uważać, że jest w tym coś złego czy nienormalnego CO NALEŻY ROBIĆ, GDY DZIECKO SIĘ BOI: zrozumieć jego lęk pamiętać, że z tego wyrośnie pozwolić pewien czas unikać tej sytuacji, zanim zacznie się je oswajać małymi krokami. Adriana Michałowska - Psycholog duchowy
Superniania radzi - I ty możesz mieć superdziecko
Czy niesforny maluch, który doprowadza swoich rodziców do rozpaczy, może zmienić się w aniołka? Dorota Zawadzka, psycholog i pedagog, w telewizyjnych programach Superniania oraz I Ty możesz mieć superdziecko udowodniła, że tak. Wystarczy, by rodzice konsekwentnie przestrzegali określonych reguł i nie walczyli z dzieckiem, ale okazali mu miłość i szacunek.
Czy niesforny maluch, który doprowadza swoich rodziców do rozpaczy, może zmienić się w aniołka? Dorota Zawadzka, psycholog i pedagog, w telewizyjnych programach Superniania oraz I Ty możesz mieć superdziecko udowodniła, że tak. Wystarczy, by rodzice konsekwentnie przestrzegali określonych reguł i nie walczyli z dzieckiem, ale okazali mu miłość i szacunek. Od września na naszych ekranach gości Dorota Zawadzka w roli Superniani. Co tydzień odwiedza jedną rodzinę z kłopotami wychowawczymi, aby po krótkim okresie obserwacji zmienić reguły panujące w domu na takie, które sprawią, że wszystkim domownikom będzie się żyło lepiej i pomogą wyplenić błędy wychowawcze popełnione przez rodziców wobec ich maluszków. Superniani udało się już poskomić walczące ze sobą rodzeństwa, małego boksera, którego przeciwnikami na ringu byli rodzice, bliźniaczki, bliźniaków (wraz z rodzeństwem), trojaczki i kilka innych słodkich, lecz przebiegłych małych istotek, terroryzujących domowników. Jeśli po obejrzeniu Superniani w akcji macie ochotę zaprosić ją do swojego domu, sięgnijcie najpierw po książkę "I ty możesz mieć superdziecko". Znajdziecie w niej jasne i konkretne wskazówki, dzięki którym nie będziecie bezradni, jeśli Wasze dziecko urządzi histerię w miejscu publicznym albo będzie zachowywać się agresywnie. Autorka dzieli się swoją wiedzą i doświadczeniem, aby przekonać Was, że wcale nie jest trudno zostać rodzicami superdziecka. Superniania radzi, aby główną metodą wychowawczą była nagroda, nie kara, by nikt nie stosował przemocy, obowiązywały jasne zasady postępowania, wszyscy wzajemnie okazywali sobie szacunek i miłość, dzieci wykonywały prace codzienne i odpowiadały za swoje rzeczy, a także, by nauczyły się odpowiedzialności za czyny i słowa. Bardzo ważne jest także okazywanie uczuć, wspólna zabawam nagradzanie, wprowadzenie określonego rytmu dnia (dzieci nie lubią chaosu), ustanowienie zasad postępowania i nieprzekraczalnych granic, bycie konsekwentnym, wyjaśnianie dziecku tego, co najważniejsze, zapowiadanie tego, co ma nastąpić, dyscyplina, pozwalająca utrzymać dziecko w ryzach, opanowanie rodziców oraz uczenie dziecka samodzielności i podejmowania decyzji (kiedy przyjdzie na to pora). Superniania radzi: Łatwo jest zostać rodzicem, ale BYĆ RODZICEM to zupełnie co innego. Pamiętajmy, że nie jesteśmy rodzicami po to, by zadowolić naszą partnerkę czy partnera, rodzinę i znajomych. Jesteśmy rodzicami dla dziecka. Zapewnienie mu - w miarę naszych możliwości - najlepszych warunków rozwoju należy do naszych obowiązków. Pośród wielu innych rodzicielskich obowiązków jeden jest jednak fundamentalny: KOCHAJMY NASZE DZIECKO, OKAZUJMY MU MIŁOŚĆ I SZACUNEK. Czasem może się wydawać, że odpowiedzialność, jaka spoczywa na naszych barkach, przerasta nasze możliwości. Kiedy ogarniają nas wątpliwości, czy wysiłek, jaki wkładamy w wychowanie dzieci, doprowadzi do wymarzonego celu, warto pamiętać o kilku rzeczach. W dzisiejszych trudnych czasach stworzenie ciepłego domu rodzinnego wymaga od nas wysiłku o wiele większego niż dawniej. Wielopokoleniowe domy odchodzą w niepamięć, babcie i dziadkowie są tak samo zapracowani jak my. Mamy coraz mniej czasu dla swoich bliskich. Bywa, że zdani sami na siebie dopuszczamy do głosu negatywne emocje, zapominając o tym, że rodzicielstwo to najpiękniejszy dar, jaki mogliśmy otrzymać. Nie możemy się jednak poddawać, ponieważ nasze dziecko potrzebuje silnych, mądrych i kochających rodziców. W tej książce starałam się przekazać swoją wiedzę i doświadczenie najlepiej, jak umiałam, ale żadne mądre i sprawdzone rady, techniki, zalecenia ani magiczne sposoby nie poskutkują, jeśli nie będziemy kochać naszych dzieci mądrze i najmocniej na świecie. Dorota Zawadzka jest pedagogiem oraz psychologiem rozwojowym z piętnastoletnim doświadczeniem zawodowym. Dawniej wykładowca na Wydziale Psychologii UW, obecnie w warszawskiej Szkole Wyższej Psychologii Społecznej. Współpracuje z Komitetem Ochrony Praw Dziecka, jest członkinią kapituły konkursu "Świat przyjazny dziecku". Praktykę pedagogiczną zdobywała, opiekując się dziećmi jako niania. Sama jest matką dwóch synów.
Stacja Cartoon Network zbadała co najbardziej lubią jej młodzi widzowie - co najchętniej robią w wolnym czasie, jakie są najczęściej oglądane przez nich programy telewizyjne oraz ulubione kreskówki, odwiedzane strony internetowe, bohaterowie w których chcieliby się wcielić oraz prezenty pod choinkę.
Powołując się na wyniki badań SMG/KRC* stacja Cartoon Network zbadała co najbardziej lubią jej młodzi widzowie. Badane dzieci odpowiedziały na pytania co najchętniej robią w wolnym czasie, jakie są najczęściej oglądane przez nich programy telewizyjne oraz ulubione kreskówki, odwiedzane strony internetowe, bohaterowie w których chciałyby się wcielić oraz prezenty, które chciałyby dostać pod choinkę. Każda lista odpowiedzi zawiera 10 pozycji. 10 rzeczy, które najchętniej robią chłopcy w wieku 6-14 lat po szkole: telewizja komputer sport zabawa z przyjaciółmi na dworze słuchanie muzyki granie na konsoli do gier zabawki oglądanie filmów na video i DVD Internet rysowanie/malowanie 10 najchętniej oglądanych przez chłopców w wieku 4-9 lat programów TV: Scooby Doo Chojrak - tchórzliwy pies Hugo X-Men: Ewolucja programy o samochodach Filmy Tom i Jerry Ziarno programy sportowe filmy przyrodnicze 10 ulubionych kreskówek według chłopców w wieku 6-9 lat: Scooby Doo Tom i Jerry Ed, Edd i Eddy Johnny Bravo X-Men: Ewolucja Chojrak - tchórzliwy pies Totally Spies Bolek i Lolek Pokemon Flintstonowie 10 ulubionych stron internetowych według badanych dzieci: www.cartoonnetwork.pl www.jetix.pl www.gry.pl www.miniclip.com www.google.pl www.zigzap.pl www.kurnik.pl strony muzyczne www.onet.pl www.epuls.pl 10 najpopularniejszych postaci w które chcieliby wcielić się badani chłopcy: Dexter postać z X-Man Johnny Bravo Scooby Doo Batman Edd Spiderman Power Rangers Superman postać z Flintstonów 10 najbardziej upragnionych przez chłopców w wieku 6-9 lat prezentów pod choinkę: komputer zabawka - samochód inne zabawki gra komputerowa klocki telefon komórkowy sprzęt sportowy Playstation książka rower
Dziecko nie zasypia we własnym łóżeczku - praktyczne porady
Wyspane dziecko to szczęśliwe dziecko. Szczęśliwsi będą również wyspani rodzice. Ale nauczenie dziecka spania w ciągu nocy - i to spania samodzielnego we własnym łóżeczku poza sypialnią rodziców, nie jest wcale takie proste.
Wyspane dziecko to szczęśliwe dziecko. Szczęśliwsi będą również wyspani rodzice. Ale nauczenie dziecka spania w ciągu nocy - i to spania samodzielnego we własnym łóżeczku poza sypialnią rodziców, nie jest wcale takie proste. Naturalne jest, że na początku niemowlę śpi tuż obok swojej mamy - w kołysce ustawionej w sypialni czy wręcz w tym samym łóżku. Ułatwia to nocne karmienie czy przytulanie, gdy maluch ma kilka tygodni czy miesięcy, staje się jednak uciążliwe w przypadku dziecka powyżej roku. Dziecko od najmłodszego wieku trzeba uczyć, by samo zasypiało! Nawyki snu zdobyte podczas pierwszych miesięcy życia dziecka będą miały duże znaczenie w dalszym rozwoju. Około trzeciego lub czwartego miesiąca życia, kiedy to dziecko przyzwyczaja się do 24-godzinnego cyklu dnia i nocy, trzeba zacząć rozgraniczać dzienne i nocne zajęcia. Podczas dnia mieszkanie powinno być jasne, nie trzeba też uciszać wszystkich osób znajdujących się w pobliżu. Malca nie należy na siłę zachęcać do drzemek w czasie dnia, mogą one bowiem kolidować z nocnym snem. Wręcz przeciwnie, dziecko ma dużo się bawić i być w ciągłym ruchu, by było zmęczone wieczorem. Dzienny sen najlepiej niech odbywa się w leżaczku czy wózku, ale nie w łóżeczku, które powinno być jednoznaczni kojarzone przez malucha tylko z nocnym wypoczynkiem. Najważniejsze, by nauczyć dziecko, aby zasypiało samo, a nie w ramionach mamy. Na początku dziecko będzie budziło się w nocy z płaczem. Najważniejsze by rozróżnić jaki to rodzaj płaczu - czy przypadkiem nie wynika z gorączki, kolki czy choroby. Najczęściej jednak płacz oznacza tylko "Popatrz, chcę zwrócić teraz na siebie uwagę" i jest presją wywieraną podświadomie na rodziców. Nie wolno się jej poddać i wziąć malucha na ręce. Najlepiej zastosować się do rad dr Richarda Ferbera, autora książki "Solve your child's sleep problems" ("Rozwiąż problemy twego dziecka ze snem") - co prawda proponowane metody wydają się dośc drastyczne, jednak ich skuteczność potwierdziło już kilka pokoleń rodziców na całym świecie. 7 kroków do sukcesu - jak nauczyć dziecko zasypiania we własnym łóżeczku KROK PIERWSZY - Zaprojektuj scenografię Oprócz przedmiotów, które kojarzą się z usypianiem (ciepła kołderka, lampka), przygotuj coś całkiem nowego, co od tej pory będzie mu zawsze towarzyszyło podczas zasypiania i gdy się obudzi, np. przytulankę, tetrową pieluszkę lub kocyk. Doskonałym rozwiązaniem jest też iltexowy Miś Śpioszek - przytulanka - śpiworek dostępny w Internecie i w warszawskich sklepach serii Smyk, w cenie 300-330 zł. KROK DRUGI - Ustal wieczorny rytuał Staraj się, by wieczorem wszystko odbywało się w tej samej kolejności. Dzięki temu maleństwo szybko nauczy się, co nastąpi za chwilę i łatwiej to zaakceptuje. Będzie się też czuć bezpieczniej. Wieczorne rytuały możesz zacząć od kąpieli, która rozluźnia i relaksuje. Potem nakarm maluszka, pobaw się z nim przez dziesięć minut, starając się go wyciszyć. Przytulaj go więc, kołysz, śpiewaj, szepcz czułości, a nawet opowiedz krótką bajkę np. z Misiem Spioszkiem w roli głównej. Zobacz też: Kołysanki dla dzieci KROK TRZECI - Połóż dziecko do łóżeczka Przygotuj się jednak na gwałtowny sprzeciw. Twój szkrab na pewno nie zamierza zgodzić się na przeprowadzkę bez walki. Głaszcz go czule i mów spokojnie, że od dziś razem z Misiem będzie spał w swoim łóżeczku. Po krótkim czasie (ok. 30 sekundach) pożegnaj je serdecznie, zgaś światło i wyjdź z pokoju, zostawiając uchylone drzwi. KROK CZWARTY - Wytrzymaj jedną minutę Twój skarb na pewno będzie Cię głośno wołał. Zaglądaj do niego często, by nie czuł się porzucony, jednak wejdź do pokoju dopiero po minucie. Choć teraz może Ci się to wydać łatwe, będzie to najdłuższa minuta w Twoim życiu. Bez wyjmowania maluszka z łóżeczka pogłaszcz go pocieszająco. KROK PIĄTY - Spróbuj znieść więcej Protesty Twojego szkraba będą teraz prawdopodobnie jeszcze dłuższe, bo potrzebuje czasu, by oswoić się z nową sytuacją. Jeśli jednak chcesz nauczyć go usypiania we własnym łóżeczku, wytrzymaj tym razem trzy minuty, zanim ponownie wejdziesz do pokoju. Jeśli po tym czasie maleństwo nadal nie zaśnie, odczekaj już pięć minut, nim je znów pocieszysz. W ten sposób dziecko nie poczuje się opuszczone. Zacznie natomiast rozumieć, że bez względu na to, jak głośno będzie płakać, nic nie wskóra - nie weźmiesz go do swojego łóżka. KROK SZÓSTY - Przygotuj się na pobudki To jeszcze nie koniec trudnej lekcji. Leżąc w nowym miejscu, maleństwo zapewne przebudzi się po kilku godzinach i zacznie płakać. Będzie domagać się karmienia, choć wcale nie jest głodne - chodzi tylko o możliwość przytulenia. Nakarm go i odłóż do łóżeczka. W przeciwnym razie zorientuje się, że musi tylko długo i głośno płakać, by znaleźć się w łóżku rodziców. KROK SIÓDMY - Wytrwaj jeszcze kilka dni Każdego dnia powinno już być łatwiej. Odstępy między kolejnymi odwiedzinami u płaczącego maluszka będą coraz dłuższe. Dziecko powoli zacznie godzić się z sytuacją. Po około siedmiu dniach bez większych protestów uśnie samo i prześpi większą część nocy. Powodzenia! www.iltus.pl