Fit Mama Edyta Litwiniuk o tym, jak dbać o siebie, będąc mamą na pełen etat. "Mamy powinny nauczyć się egoizmu"
Fit Mama Edyta Litwiniuk porozmawiała ze mną na temat "Ciała, które może, ale nie musi". Jak rozumie te słowa i czy można połączyć bycie mamą ze stawianiem na siebie? "Spuśćmy z tonu, bądźmy dla siebie bardziej wyrozumiałe i słuchajmy swojego ciała" - mówi Edyta. Zapraszam was do przeczytania naszej rozmowy.
Edyta Litwiniuk, znana w Internecie jako Fit Mama, to kobieta-petarda. Lekkoatletka, dawniej była zawodniczką kadry narodowej w biegach sprinterskich. Jest wykwalifikowaną trenerką i dietetyczką. Dziś swoją pasję do sportu i żywienia przekłada na kobiety, które każdego dnia motywuje do zdrowego odżywiania i aktywności. Wie jednak doskonale, że bycie mamą to praca na pełen etat, o czym przekonała się na własnej skórze. Tym bardziej chce pomagać kobietom w byciu sobą nawet wtedy, gdy większość ich czasu pochłania opieka nad maluchem. Odkąd sama została mamą, całkowicie skupiła się na temacie aktywności i żywienia w okresie ciąży oraz po porodzie. Tym chętniej porozmawiałam z nią o tym, jak dbać o ciało, które może, ale nie musi - w ramach naszej akcji "Wybieram siebie" z polki.pl. Edyta Litwiniuk o tym, jak być sobą, będąc mamą na pełen etat Katarzyna Racławska: Chciałabym, żebyśmy wyszły od tematu naszej rozmowy - "Ciało, które może, ale nie musi". Jak Edyta Litwiniuk rozumie te słowa? Edyta Litwiniuk: Przede wszystkim nasze ciało zostało stworzone do naprawdę niesamowitych rzeczy. Sama jestem mamą 3 córeczek, więc wiem, przez co każda kobieta przechodzi, będąc w ciąży, rodząc i potem przechodząc przez ten czwarty trymestr, jakim jest połóg, no i później karmienie piersią. Więc wiem, że nasze ciała, nasze organizmy są stworzone do robienia, stwarzania niesamowitych rzeczy, ale bardzo ważne jest to, aby robić to bez presji. Ja już od 20 lat zajmuję się trenowaniem kobiet i nie tylko, zachęcaniem do ruchu, bo wiem, jak ogromną radość może nam dawać aktywność ruchowa, wiem, jak super możemy się czuć w swoim własnym ciele. I to wcale nie chodzi o to, że ono jakoś powinno wyglądać, tylko chociażby to, że wstajesz rano i nie bolą cię plecy, możesz kucnąć, zawiązać swobodnie buty i wstać z tego głębokiego przysiadu, możesz podbiec na przystanek, możesz pobiegać z dziećmi za piłką, czy jeździć z nimi rowerem bez zadyszki. Więc te wszystkie małe rzeczy, które budują naszą codzienność, tak naprawdę zawdzięczamy temu naszemu ciału. Istotne, żeby patrzeć na nasze ciało nie tylko przez pryzmat takiej ogólnej sprawności. Ważne jest też to, żeby badać nasze ciało, nasz organizm - chodzić na badania profilaktyczne, badać krew, mocz, robić USG narządów rodnych itd. Kolejna ważna sprawa to sen. My często w takim codziennym, zabieganym życiu po prostu nie śpimy, bo wiadomo - budzą nas dzieciaczki, zawsze wieczorem jest mnóstwo rzeczy do zrobienia, w dzień jesteśmy w pracy, więc nie ma czasu na drzemkę, wracamy z tej pracy, to jesteśmy w domu, w drugiej pracy, bo trzeba ogarnąć wiele ważnych rzeczy. Jeżeli już uśpimy dzieci, to znowu siadamy do pracy i tak naprawdę kładziemy się spać późno, a wstajemy wcześnie, bo wzywa nas kolejny etat. Faktycznie - my jako mamy, kobiety często jesteśmy zabiegane i trudno nam wygospodarować ten czas, szczególnie przy małych dzieciach. Jak w takim razie zadbać o ten sen? Czy da się w ogóle zapewnić sobie ten odpoczynek, będąc mamą na pełen etat? Jest to na pewno trudne. Mnie osobiście ratowało to, że chodziłam spać z moimi dziećmi. Jak pierwszy raz zostałam mamą, mówiłam: "A dobra, uśpię maleńką, wezmę prysznic i się położę spać". Prawda była taka, że kładłam się do tego łóżka z moją maleńką i zasypiałam. Budziłam się o 2 w nocy i nie wiedziałam już, co robić ze sobą - czy spać dalej, czy wziąć prysznic (śmiech). Już później wiedziałam, że muszę wziąć prysznic, zanim położę się do łóżka z dziewczynkami i potem będę mogła spać już całą noc. I to mnie faktycznie ratowało - kładłam się z dziewczynami do łóżka, czytałyśmy książeczki i szłyśmy spać. Oczywiście - dopadały mnie wyrzuty sumienia, bo jest pranie nie rozwieszone, jest nierozpakowana zmywarka, jest nierozmrożone mięsko na drugi dzień na obiad... I oczywiście taka bitwa w głowie, że przecież powinnam to zrobić. Ale myślę, że mamy powinny nauczyć się egoizmu, bo inaczej to na dłuższą metę można zwariować. Nie da się tak funkcjonować, żeby robić wszystko. Ja już się nauczyłam, mając 3 córeczki i będąc mamą od lat prawie 15, że naprawdę niektóre rzeczy mogą poczekać. Warto położyć się wcześniej spać - zrobić to jutro, ale przede wszystkim delegować zadania. Jeżeli mamy w domu dzieci, partnera, to dobrze, żeby oni w tym wszystkim uczestniczyli. To jest podstawa. Życie bez skrajności jest łatwiejsze Mówimy tu bardzo mocno o takim holistycznym podejściu do ciała, do sylwetki - zdrowie, badania, sen. Powiedz mi, czy to się na przestrzeni lat zmieniło? Kiedyś bardzo mocno kobiety skupiały się na rygorystycznych dietach, ćwiczeniach. Dziś widać, że to podejście jest nieco bardziej przemyślane i racjonalne. Gdy mówimy o zdrowym ciele, nie myślimy już tylko o wylewaniu potów na siłowni. Na pierwszym miejscu stawiamy zdrowie. Kiedy nastąpiła ta zmiana i czy dzięki temu kobietom jest łatwiej? Ja od zawsze miałam taką zasadę. U mnie nigdy nie było żadnych skrajności. Mniej więcej od 14 lat jestem obecna w Internecie i od zawsze mówiłam o zrównoważonym rozwoju, podejściu do odżywiania i treningu. Sama wywodzę się ze sportu wyczynowego, a w sieci zaczęłam pojawiać się jako fit mama, kiedy zaczęłam publikować informacje dotyczące żywienia i treningu kobiet w ciąży. Do głowy by mi nie przyszło, żeby kobietom w tym okresie, czy w okresie powrotu do formy po ciąży fundować jakiś wyczynowy trening. Pokazywałam od zawsze, że możesz ćwiczyć w domu na 2 metrach kwadratowych, nie potrzebując, nie wiadomo jakiego sprzętu, nie musisz wychodzić na 2 godziny na siłownię, bo zdaję sobie sprawę jako mama, że to wszystko jest po prostu trudne. Dlatego od zawsze podkreślam, że bez takiej formy zdrowotnej nie osiągniemy tej formy wizualnej. Jeżeli będziemy niewyspane, jeżeli będziemy miały słabe wyniki badań, jeżeli będziemy po prostu się źle czuły psychicznie, to ostatnią rzeczą, na jaką będziemy miały ochotę, to komponowanie zdrowych posiłków i też trening, który wpłynie na nasz wygląd. Więc ważna jest forma zdrowotna, żeby móc cieszyć się tą formą wizualną. I o ile ja jestem wierna sobie od tych 20 lat, faktycznie w Internecie obserwuję różne trendy. Jak sama wiesz, Internet rządzi się swoimi prawami - dziś słuchamy, że dieta keto jest super, jutro, że dieta wegetariańska itd. To prawda, bardzo łatwo pójść za trendem... Tak, łatwo oszaleć, dlatego właśnie, żeby te mamy, które mnie obserwują od lat, nie oszalały, to staram się być racjonalna. Bo też po prostu nie da się tak funkcjonować. Nie chciałam nigdy wpędzać tych mam w wyrzuty sumienia, kompleksy i sama nie chciałam tak funkcjonować. Zależy mi, żeby przekazywać treści w zgodzie ze sobą, czyli tak, jak ja robię, jak ja postępuję, jak ja się odżywiam - oczywiście, o ile to jest zgodne z prawdami naukowymi. Ale myślę, że też kobiety są coraz bardziej świadome. To z wiekiem też przychodzi, że wiesz - my już nie damy się omamić jakimiś głupotkami itd. Cieszę się, że ten trend holistyczny jest coraz bardziej popularny, bo jest po prostu najlepszy i najzdrowszy dla nas. Mówisz, że zawsze byłaś wierna temu holistycznemu podejściu do zdrowia i do sylwetki. Ale nawet to może nagle diametralnie się zmienić, gdy w naszym życiu pojawia się dziecko, które jakby nie patrzeć jest rewolucją. Czy w twoim przypadku też tak było? Co się zmieniło, gdy zostałaś mamą? Kiedy skończyłam swoją karierę sportową, przestałam wyczynowo trenować, zaczęłam myśleć o ciąży. Z racji tego, że skończyłam wychowanie fizyczne na AWF, trochę się zajmowałam obciążeniami treningowymi, pomyślałam, że fajnie byłoby tworzyć takie treści w Internecie dotyczące treningu i żywienia kobiet w ciąży. To było z 15 lat temu i wtedy wszyscy pisali: "Boże, ty chcesz odchudzać te matki w ciąży, co ty tam wrzucasz". Była tak niska świadomość, że warto się ruszać w ciąży dla swojego zdrowia i zdrowia dziecka. Czy też zdrowo się odżywiać. Kiedyś było takie powiedzenie, że warto jeść za dwoje w ciąży. Prawda jest taka, że warto jeść dla dwojga, a nie za dwoje i stawiać bardziej na tę jakość. Zależało mi na edukacji i tak naprawdę te 15 lat mojego życia, gdy byłam w pierwszej, drugiej i trzeciej ciąży, to był taki czas ciąży i wracania do formy po ciąży. Ja też często powtarzam, że my jak zostajemy mamami, to tak naprawdę w naszej głowie niewiele się zmienia - dalej jesteśmy tymi dziewczynami, które mają swoje marzenia, swoje cele, swoje pragnienia, więc zależy nam na tym, żeby się realizować. Fajnie, jeżeli wspiera nas partner w tym, rodzina. Mój partner od początku nie miał problemu z tym, kiedy mówiłam, a teraz sobie poćwiczę. Wiadomo, na początku, kiedy byłam z moimi córeczkami sama, bo mąż wychodził do pracy, to po prostu ćwiczyłam z dziewczynkami w domu. Kładłam je na macie i wykonywałam jakieś podstawowe ćwiczenia wzmacniające. Na początku rehabilitacyjne, potem bardziej wzmacniające, potem, jak już mogłam, to biegałam z wózkiem, wcześniej były spacery z wózkiem. Zawsze, kiedy mogłam, to starałam się wykraść te parę chwil dla siebie. Bardzo mi zależało na tym, żeby mieć ten czas dla siebie - żeby wybierać siebie. Bo wiem, że gdybym była nieszczęśliwa, gdybym nie mogła robić swoich ulubionych rzeczy, to przekładałoby się to na moją rodzinę - byłabym smutna, moje dzieci by to widziały, mój mąż zapewne też, bo to by się odbiło na naszej relacji. Też jako mamie 3 córeczek zależało mi na tym, żeby one miały w domu obraz kobiety, która się spełnia, realizuje swoje pasje, realizuje się zawodowo. Tu warto dodać dla dziewczyn, które pewnie sobie teraz myślą: "Jezu, jak ja mam się realizować zawodowo, jak ta mała nie schodzi mi z piersi", to ja też to przechodziłam i dlatego zawsze powtarzam: na wszystko jest czas, ale wszystko w odpowiednim czasie. Ja np. przez pierwsze 10 lat swojego macierzyństwa siedziałam w kuchni i ćwiczyłam w kuchni. Później odważyłam się na więcej. Wystartowałam nawet w Ironmanie. Dzieci nam nie zabierają pasji, mogą je spowolnić, ale nie zabierają naszych celów życiowych - warto do tego dążyć, bo my jako mamy i ojcowie jesteśmy wtedy szczęśliwymi ludźmi. Powiedziałaś, że dziewczynki patrzą na to, jak mama funkcjonuje, jesteś na pewno dla nich wzorem do naśladowania. Zresztą twoje córy już są dużymi dziewczynami. Czy ćwiczą razem z tobą? Mają podobną zajawkę do mamy? Tak, widzę to. W ogóle dla mnie zupełnie czym innym jest, gdy powiemy do dziecka "idź na basen" i same zostaniemy na kanapie, a czym innym, jak powiemy "chodźmy na basen". I u siebie też to widzę. Moje dzieci widziały mnie od małego aktywną, czy mojego męża. Razem bardzo wiele rzeczy robiliśmy - biegaliśmy, jeździliśmy rowerem. Jak przygotowywałam się do swojego pierwszego triathlonu, to było właśnie bieganie z wózkiem lub jazda rowerem z przyczepką. I pamiętam, że jak już byłam po zawodach, to one były takie zdziwione i pytały: "Mamusiu, a czemu ty nie biegniesz?" (śmiech). Bardzo się przyzwyczaiły do tego obrazka. Gdy są starsze, to jest super, że siedzimy w domu - mamy taki pokój a'la siłownia, gdzie mamy sprzęt do ćwiczeń - i jedna do drugiej mówi: "Idziemy na siłownię?". I sobie idą, rozciągają się, robią choreografie taneczne, brzuszki, więc fajnie. Też nie było u nas żadnego problemu z tym, żeby chodziły na zajęcia sportowe, nawet musiałam je stopować, żeby miały też czas na odpoczynek. I teraz jesteśmy na etapie, bo ja się wywodzę z lekkiej atletyki, to mówią, że chcą biegać jak mama. Mają już swoje idolki, medalistki olimpijskie. Chcą być jak one i to też jest ułatwienie. Chcą trenować z mamą, więc u nas w ogóle nie ma problemu z tą aktywnością - dzieci chłoną jak gąbka. Wyrozumiałość dla siebie kluczem do sukcesu Chciałabym jeszcze na moment wrócić do tego, co powiedziałaś o tym treningu w kuchni, że da się wygospodarować chociaż te 5 minut. Ale wiem, że to w rzeczywistości jest bardziej skomplikowane. Sama mam w swoim otoczeniu bliskie mi kobiety, które mówią, że im brakuje tego czasu - nawet tych 5 minut. Nawet jak zaczną i próbują, to potrafi przyjść taki dzień, że nie mają tej siły, chęci do treningu. I co wtedy? Jak znaleźć w sobie motywację do ćwiczeń, a przede wszystkim do powrotu i jednocześnie nie mieć wyrzutów sumienia, że się odpuściło? Warto zdawać sobie sprawę z tego, że nie trzeba tego robić codziennie. Już aktywność te 3 razy w tygodniu, kiedy powzmacniamy swoje ciało, sprawi, że ono się nam odwdzięczy - to mocniejsze kości, mniejsze ryzyko osteoporozy, mniejsze bóle stawów, mięśni. Te 3 razy w tygodniu wystarczą. Ale jeśli mamy mocniejszy tydzień, cięższy - raz w tygodniu też jest ok. Nie miejmy w głowie, że my ciągle wracamy. Nie - róbmy tyle, ile możemy. Jeżeli nie pracujemy w weekend, to zawsze mówię moim podopiecznym: "Zobacz, to już masz dwa dni". Ważne jest też to, żeby znaleźć rodzaj aktywności, który sprawia nam przyjemność. Oczywiście możemy zacząć od tych ćwiczeń w kuchni, wzmacniających, bo one będą wzmacniać nasze ciało, nie będziemy się garbić, ale może lubimy jeździć rowerem, spacerować? To też jest taka forma aktywności, której my nie doceniamy. I w takiej sytuacji, ok - może nie mam siły robić treningu na macie, ale przecież wróciłam z pracy spacerkiem, poszłam po dziecko do przedszkola spacerem - to też jest aktywność. Przede wszystkim nie można obciążać swojej głowy tym, że ja muszę dziś poćwiczyć, muszę pobiegać, pojeździć, popływać. Nie, zróbmy to, na co mamy ochotę. Każdy rodzaj aktywności będzie dla nas dobry. Jeżeli chodzi o motywację, ja też zawsze mówię swoim podopiecznym, że najgorzej jest wstać z kanapy. Ważne są pierwsze 3 minuty, jak zaczniemy, to trudno już przestać. Warto wtedy pomyśleć: "Dobra, daję sobie 5 sekund i wstaję" i wyjść np. na spacer. Zimą może być trudniej z aktywnościami na dworze, ale w takiej sytuacji warto nawet w domu, oglądając serial, porozciągać się, zrobić parę brzuszków na kanapie, powstawać z tej kanapy i siadać - i już przysiady są zaliczone. Można się pobawić z dzieciaczkami i się z nimi posiłować - to też już w jakiś sposób nas wspiera. Pozostając przy tym wsparciu, widziałam u ciebie na Instagramie bardzo fajny post. Pokazałaś kilka zdjęć z etapu ciąży i po ciąży, pokazując swój powrót do formy po ciąży. Ale moją uwagę przykuły bardzo fajne słowa, które napisałaś pod spodem: "Jak dobrze czasem spojrzeć wstecz i przypomnieć sobie, jaką drogę przeszłaś. By docenić, być bardziej dla siebie wyrozumiałą". I to słowo "wyrozumiała" tak bardzo mi się spodobało. W czym przejawia się u ciebie ta wyrozumiałość? I w czym może przejawiać się u kobiet? No właśnie, bo my często widzimy jakiś obrazek i skupiamy się na nim, że w tym momencie widzimy jakąś super dziewczynę i mówimy: "Wow, ale ona wygląda". I zapominamy jaką drogę my przeszłyśmy. Ile nas kosztowało to, w którym miejscu jesteśmy. Często się porównujemy. Znam takie fajne powiedzenie, że nie warto porównywać swojego pierwszego rozdziału do czyjegoś załóżmy trzydziestego, bo każdy z nas jest na innym etapie swojego życia. Jak patrzymy w lustro, to nie mówmy: "Boże, ta to ma taki fajny brzuch, a ja co", "Ta to ma takie fajne pośladki, a ja co", tylko po prostu: "Kurczę, fajnie wyglądam, mam zdrowe ciało, jest sprawne, mogę chodzić, funkcjonować" - doceńmy, że je mamy, nie biczujmy się. Ja też często się biczuję, odpalam Instagram i mam takie: "Boże, ta już biegała, a ja nie, boli mnie głowa, nie mam siły", ale potem siadam i myślę, że nie - boli mnie głowa, mam słabszy czas, odpoczywam i to też jet ok. Wyrastam z tego porównywania się w sieci, bo niestety jest to mega powszechne. Staram się być dla siebie wyrozumiała, nie biczować się, że mogłabym więcej, mocniej, szybciej. Na pewno nie jest to łatwe w dobie mediów społecznościowych, gdzie widzimy na Instagramie dużo "pięknych obrazków". Idealne mamy, które mają czas na wszystko... Czy zdarzyły ci się komentarze, że ty też należysz do tego "perfekcyjnego" grona? Zarzuty, że tobie jest łatwo, że masz perfekcyjne życie, czas na wszystko? Wiesz co, nie, nie mam takich komentarzy, bo też wiadomo - posty to jest jedno, ale druga kwestia to Stories, gdzie staram się być obecna i częściej dostaję takie wiadomości: "O jejku, jak fajnie cię widzieć taką upoconą albo z odbitymi okularkami po basenie, bez makijażu itd.". Wiadomo, że wrzucamy na feed wyselekcjonowane zdjęcia - to jest ułamek sekundy, kadr. Ale na Stories dziewczyny widzą codziennie mnie w różnych sytuacjach - bez makijażu, jak mam niedosuszone włosy, odbite okularki, bałagan w domu i mówię: "Dzisiaj nie chce mi się sprzątać, mam ochotę coś zrobić dla siebie, więc idę na rower". Staram się pokazywać taką normalność, o ile jest to możliwe, bo wiadomo, że w sieci też nie pokazuję wszystkiego, żeby zachować jakąś prywatność. Więc staram się trzymać poziom prowadzenia tego swojego konta bez lukrowania. W takim razie w drugą stronę - jesteś motywacją dla wielu kobiet. Czy to uskrzydla? A może czujesz presję? Co dla ciebie jest motywacją do dalszego działania? Na pewno jest to jakiś rodzaj odpowiedzialności, chociaż też zrzucam z siebie tę odpowiedzialność właśnie przez to, że publikuję różnego rodzaju treści, że czasami jestem zmęczona. Mega furorę zrobiły moje posty, jak w kwietniu startowałam w Ironmanie w Teksasie i zeszłam z trasy po 8 godzinach, bo bolała mnie noga. Ludzie mi pisali, że jejku inni by z urwaną nogą ukończyli, żeby tylko wrzucić na Instagram, a ty zeszłaś z trasy i nie bałaś się krytyki, że poddałaś się przed metą. Pokazywałam, że byłam smutna, było mi źle, bolało mnie. I byłam w szoku, gdy dostałam od ludzi tyle wsparcia - nawet od osób, które śledzą mnie od 10 lat i pierwszy raz coś skomentowały. Pisali, że super, że w dzisiejszym świecie wyidealizowanego Instagrama pokazuję, że można zejść z trasy, bo mam rodzinę, muszę być dla nich sprawna, mam pracę, do której muszę wrócić sprawna itd. Że bawimy się w sport, pokazujemy przekraczanie granic w sieci, ale ten zdrowy rozsądek gdzieś tam jest. Mi też zależało, żeby pokazać swoją postawą, że nie jesteśmy idealni, nie wszystko musi nam się w życiu udawać, nie wszystko nam wychodzi. Czasami coś może nam się nie udać, ale to nie oznacza, że to jest koniec, tylko początek czegoś nowego. Czyli można powiedzieć, że społeczność, którą stworzyłaś, jest też dla ciebie motywacją i wsparciem? Tak, jesteśmy jednym, wielkim teamem. Są ludzie, z którymi trzymam bliższą więź, oni częściej odpowiadają na moje komentarze, ja też ich śledzę w sieci - monitoruję, komentuję, motywuję. Więc jest taka obopulna wymiana energii. Gdzie leży granica ciałopozytywności? To wspaniałe i chyba to właśnie idealny moment, aby wrócić do tematu miłości do siebie. Jakbyś miała stworzyć własną definicję ciałopozytywności, jak by ona brzmiała? Przede wszystkim myślę, że to taki dobrostan psychiczny i fizyczny. Żebyśmy czuli się ze sobą dobrze, bez względu na to, jakie opinie, komentarze spływają do nas na nasz temat. Bo myślę, że to nie tylko dotyczy ludzi w sieci, ale też my się spotykamy z różnymi komentarzami w swojej najbliższej rodzinie. Wystarczy jakiś obiad rodzinny i słyszymy: "O, coś ci się przytyło". "O, dwie fałdki więcej", "Ojejku, czy u ciebie wszystko w porządku, bo schudłaś, mizernie wyglądasz". Więc to jest to, że my czujemy się w swoim ciele dobrze i nie dotykają nas żadne komentarze z zewnątrz. Jak odpowiedzieć na taki komentarz? Czy w ogóle odpowiadać? Myślę, że tak, warto stawiać granice, czyli powiedzieć: "Dziękuję, ale pozwól, że sama będę decydowała o tym jak wyglądam" czy "Dziękuję za komentarz, ale pozwól, że będę się sama zajmowała swoim życiem". Lub nawet: "Dziękuję, ja się czuję ze sobą dobrze" - nie ma co się tłumaczyć. A jak sobie przetłumaczyć wtedy coś takiego? Bo takie słowa mogą naprawdę zranić i zdemotywować. Myślę, że to bardzo zależy od tego, w jakim aktualnie jesteśmy stanie psychicznym. Jeżeli faktycznie jest nas trochę więcej, przytyłyśmy, to pytanie, czym to jest spowodowane. Bo tak naprawdę tylko my same jesteśmy w stanie stwierdzić, jaka była tego przyczyna i jakie mamy aktualnie priorytety i cele. Może przytyłam, bo brałam tabletki na płodność? Może miałam dużo stresu w pracy? Ze stresem jest tak, żeby albo zajadamy, albo zupełnie nie jemy. A może mamy tak dużo pracy, że nie mamy czasu na zdrowe posiłki? Myślę, że przede wszystkim trzeba zawsze odpowiedzieć sobie na pytanie: "Jak ja się czuję w swojej skórze? Czy mi jest z tym ok?". A jeśli odpowiedź brzmi "nie", to warto się zastanowić, co mogę zrobić, co bym chciała zrobić, co mnie ogranicza. I po prostu porozmawiać tak szczerze ze sobą. Tutaj też warto sięgać po pomoc specjalisty, żeby ktoś nam pomógł iść daną drogą, i nie dać się zwariować wszystkim wpisom w Internecie. W którym miejscu leży granica ciałopozytywności? W tym miejscu, że czujemy się źle same ze sobą? Czy może gdzieś indziej? Tutaj przede wszystkim jest to, jak my się czujemy w swoim ciele. To bodypositive jest wtedy, gdy czujesz się ok. Bo tu w ogóle nie chodzi o wygląd, tylko o takie funkcjonowanie codzienne - czy nie masz zadyszki, czy podbiegniesz do autobusu, wejdziesz po schodach, nie bolą cię nogi, nie boli cię kręgosłup, nie masz problemów z badaniami. Wydaje mi się, że to "positive" powinno oznaczać dobrostan. Jeżeli patrzymy w lusto, czujemy się komfortowo. Jeżeli tak nie jest, nie warto zakładać maski, tylko przed samą sobą ją zdjąć i odpowiedzieć sobie na pytanie: czy czuję się komfortowo w swoim ciele, czy ono jest zdrowe, czy nie mam żadnych problemów. Powiedz mi proszę jako mama - jak chciałabyś, żeby twoje córeczki patrzyły na siebie? Jak chciałabyś, żeby podchodziły do swojego wyglądu? To jest dla mnie temat niezwykle ważny. Moje córki nigdy ode mnie nie usłyszały, że muszę schudnąć, coś poprawić, źle wyglądam. Przyznam szczerze, że dwie dziewczynki są teraz w okresie dojrzewania, widzę, jak obserwują swoje ciało i fajne jest to, jak akceptują wszystkie zmiany. Bo ja z nimi dużo o tym rozmawiam, nie komentuję. Staram się jak np. jesteśmy w otoczeniu i ktoś mówi, że któraś z moich córek nagle urosła, ja mówię stop. Kiedyś byłam świadkiem, jak mojej koleżanki babcia skomentowała, że jej brzuszek urósł. Pamiętam jej reakcję, jak była cała czerwona. Wiem, że te ślady w jej głowie zostaną na zawsze. Ja kiedyś taki komunikat dostałam w 8 klasie podstawówki, że "Edytka to tyle biega, a taka pulchniutka jest". I pewnie milion takich komentarzy później dostałam na temat mojego wyglądu, ale ten pamiętam do dziś. Wiem, jak taki komentarz może zostać na zawsze w głowie dziecka i do czego to może doprowadzić. Nigdy nie komentuję wyglądu swojego przy dzieciach, czy dziewczynek, zawsze opowiadam w obrębie możliwości, że fajnie, że są sprawne, że się ruszają, dbają o siebie, starają się zdrowo odżywiać. A jak rozmawiać o takich tematach z dziećmi? Przede wszystkim jeśli chodzi o żywienie. Żeby zachęcić je do dbania o siebie, ale jednocześnie nie zrazić ich do tego zdrowego podejścia do ciała? Jeżeli mama mówi: "A dobra, ja tego nie jem, bo muszę w końcu schudnąć", to dziecko to słyszy. Trudno będzie takiej mamie być wiarygodną dla takiego dziecka. W takiej sytuacji warto o tym porozmawiać, powiedzieć: "Misia, ja muszę się troszeczkę inaczej odżywiać, bo np. wyszły mi słabe badania krwi, ale ty śmiało to jedz. Jeśli chcesz, możemy np. zmodyfikować ten posiłek o to, czego nie lubisz lub co lubisz". Czy zaprosić do zrobienia wspólnego posiłku. Gdy dziecko widzi, że mama krytykuje siebie, komentuje ciągle negatywnie swój wygląd, ciężko jest mu inaczej patrzeć na siebie. Mamie też będzie trudno wtedy wytłumaczyć dziecku, że z nim też jest ok. Warto też sięgnąć po poradę psycholożki, która podpowie, jak rozmawiać z dzieckiem, gdy u niego pojawi się problem. Dzieci nas totalnie kopiują w każdej sytuacji. Naśladują nas i kopiują nasze zachowania. Podsumowując, "Ciało, które może, ale nie musi". Czego życzyłabyś kobietom, które chcą kierować się taką dewizą w swoim życiu? Chciałabym, żeby słuchały swojego organizmu. Jeżeli faktycznie dzisiaj czują, że są zmęczone, żeby nie robiły nic na siłę, żeby sobie odpoczęły, znalazły chwilę dla siebie - książka, kąpiel w wannie. Żeby były naprawdę dla siebie bardziej wyrozumiałe. Bo niestety - my, Polki, jesteśmy po prostu zajechane, zmęczone, mamy bardzo wysokie oczekiwania wobec siebie, bardzo wysoko sobie stawiamy poprzeczkę, ale też społeczeństwo wobec nas, musimy być super mamami, super kucharkami, super pracownicami i jeszcze realizować swoje pasje... Nie, troszkę spuśćmy z tonu, bądźmy dla siebie bardziej wyrozumiałe i słuchajmy swojego ciała - jeśli krzyczy o odpoczynek, dajmy mu go. Dziękuję za rozmowę. Czytaj także: Granice są super. Jak mówić "nie" w relacjach i dlaczego to buduje zaufanie? Dlaczego to robimy? Uśmiechasz się, choć wcale nie masz na to ochoty? 3 teorie wyjaśniają, dlaczego robimy to wbrew sobie Wyzwanie przyjęte: Od miesiąca regularnie chodzę na pilates. Moje wyobrażenia były zupełnie inne niż rzeczywistość
Bezdzietność z wyboru wciąż budzi społeczny opór. Jest 1 sposób, by uciąć spekulacje wścibskich ciotek
Istnieje wiele stereotypów dotyczących kobiet i macierzyństwa. Jednym z nich jest przekonanie, że każda kobieta w pewnym momencie swojego życia powinna zostać matką. Za niespełnienie społecznych oczekiwań, grożą realne konsekwencje – musisz się tłumaczyć. Dowiedz się, jak zamknąć usta ciekawskim.
Dane GUS jasno wskazują, że Polaków jest coraz mniej. Społeczeństwo się starzeje, system emerytalny chwieje się w posadach, a wiele osób łapie się za głowę. Jak to? Nie chcesz mieć dzieci? A kto poda ci szklankę wody na starość? Kiedyś ludzie mieli dzieci i było dobrze. Nie to, co teraz. Przecież uśmiech bąbelka wszystko wynagrodzi. Nadal nic? Na pewno jeszcze kiedyś zmienisz zdanie. Jak dorośniesz. Jeśli te argumenty cię nie przekonały i wciąż nie czujesz instynktu macierzyńskiego, i nie śnisz po nocach o zafajdanych pieluchach, to nie ma w tym nic złego. Co więcej, możesz jednym zdaniem zamknąć usta wszystkim ciekawskim, a wścibskie ciotki zbić z pantałyku. Zanim tak się stanie, musisz poznać wroga. To z pewnością będzie pomocne, by skutecznie stawić opór niechcianym komentarzom. 5 argumentów, dlaczego warto mieć dzieci Nie od dzisiaj wiadomo, że nie warto wtykać nosa w nie swoje sprawy. Szczególnie jeśli jesteśmy dziesiątą wodą po kisielu i nikt nas o zdanie nie pyta. No ale co zrobić, gdy ciekawość zżera nas od środka, ręce świerzbią na samą myśl, a język już sam formułuje zdania i… Prrr. Powściągnij lejce, młoda damo. Zanim z erudycją godną Sokratesa, zaczniesz wkładać palce między drzwi cudzej sypialni, musisz liczyć się z tym, że ci je przytrzasną. Poniżej znajdziesz listę kluczowych i jakże ważkich argumentów, które z pewnością przekonają każdą kobietę w wieku reprodukcyjnym do posiadania dziecka, a najlepiej dzieci, a dokładnie dwójki. Bo z jedynaka wyrośnie egoista, a trójka to patologia. Mam nadzieję, że takich podstaw nie muszę ci tłumaczyć. Bo kobieta to opiekunka domowego ogniska Dlatego bez najmniejszego ociągania, każda kobieta powinna jak najszybciej wyczarować swoje własne ognisko domowe. Bo tylko w niewielkiej odległości od paleniska może w pełni zrealizować swój potencjał. W tym celu powinna się wcześniej zaopatrzyć w niezbędne składniki: suche drewno, rozpałkę, zapałki i mężczyznę. Gdy wszystkie warunki zostaną spełnione, na świecie pojawia się potomstwo. Czy jakoś tak. Bo kobieta dopiero mając dziecko, wie, na czym polega prawdziwe życie Okazuje się, że kobiety bezdzietne żyją w mitycznej krainie mlekiem i miodem płynącej. Nie mają problemów, a wszystko, czego się dotkną, zamieniają w złoto. I co najważniejsze, nie mają bladego pojęcia o trudach życia, które należy z pokorą i godnością przyjmować. Bowiem tylko przeciwności losu uszlachetniają charakter, hartują ducha i jak nie zabiją, to wzmocnią. No, chyba że nie. Bo dziecko nadaje sens życia Tu rachunek jest banalnie prosty. Bez dziecka życie kobiety jest puste, samotne i jałowe jak Sahara. Jeśli kobieta nie ma dziecka, to jej rozwój duchowy, zawodowy, oddanie się aktywności prospołecznej, czerpanie satysfakcji z partnerskich i przyjacielskich relacji to jedynie fatamorgana szczęścia i nie ma absolutnie żadnego znaczenia. W takiej sytuacji nie pozostaje jej nic innego niż położyć się na katafalku. Bo dziecko cementuje związek W końcu nic tak nie zachęca do romantycznych kolacji przy świecach, jak notorycznie nieprzespane noce, niepewność w roli matki, zwiększone wydatki i nierzadko poczucie osamotnienia. Największy kryzys w związku pojawia się po narodzinach pierwszego dziecka? Nonsens. Sprostanie wszystkim nierealnym oczekiwaniom i presji społecznej jest jak bułeczka z masełkiem. Wystarczy tylko chcieć. Bo kobieta z dzieckiem jest bardziej szanowana Dziecko nobilituje kobietę, a także predestynuje ją do rzeczy wielkich, intelektualnie ważkich i społecznie istotnych. Dodaje jej powagi, wiarygodności i autorytetu. Kobieta w końcu staje się „kimś” i nie jest, li jedynie, puchem marnym. Automatycznie wskakuje o szczebelek wyżej na drabinie społecznej. O ile ma męża. Bo bez męża to nie. Samodzielna matka jest z góry skazana na porażkę. Bywa też społecznie wykluczona. I to nie dlatego, że dziecko zostało poczęte w grzechu. 1 argument, wyjaśniający, dlaczego nie chcesz mieć dzieci Bo nie. Stawiaj granice. Nie tłumacz się ze swoich decyzji.
„Nie kocham swojego syna. Przypomina mi ukochanego, który zostawił mnie z brzuchem. Mówił, że nie da rady być... ojcem”
„Nie miałam siły. Kupiłam bilet do Pobierowa. Wynajęłam brzydki pokój i leżałam całymi dniami plackiem na zimnej plaży, zastanawiając się, czy to możliwe, że zasnę, a przypływ zabierze mnie stąd do innego świata. Bez niego. Bez płaczącego niemowlaka”.
Kto jeździ jesienią nad morze? Przecież właściwie nie ma to sensu. Nie jest już ciepło, wiatr nie opala, panuje nieprzyjemny chłód... A jednak w tamtej chwili odpowiadało mi to dużo bardziej niż ścisk dużego miasta. Wolałam spacer po pustej, choć skąpanej w deszczu, plaży niż codzienne wyprawy do pracy tramwajami naszpikowanymi uczniami, studentami, stażystami. I wszystko wydawało mi się lepsze niż dom, w którym był on. Nie mogłam patrzeć na ludzi Chciałam być sama i czuć się źle. Wśród ludzi trzeba wciąż udawać, że wszystko jest w porządku. W pracy nikogo nie obchodzą stany depresyjne, szef chce raporty na wczoraj, koleżanki liczą na miłe plotki przy kawie, klienci oczekują profesjonalnej i kompetentnej obsługi. A ja nie miałam siły na stawienie czoła żadnemu wyzwaniu. Brakowało mi energii nawet na ugotowanie obiadu. Dlatego od kilku tygodni jadłam tylko płatki z mlekiem. Nie myłam włosów i chodziłam w czapce. Kiedyś lubiłam zakupy, fajne ciuszki i kosmetyki. Teraz straciłam chęć nawet do tego, by ładnie wyglądać. Nie malowałam paznokci, ust ani rzęs. Może właśnie dlatego ten brzydki pensjonat za grosze, bez śniadań i obsługi hotelowej, wydawał mi się doskonałym otoczeniem na ten czas. Wcześniej chybabym umarła, gdybym miała spać w takim obskurnym miejscu. Noworoczne plany na ten rok jeszcze całkiem niedawno wydawały się być na wyciągnięcie ręki. Zaplanowałam już wszystko Kiedy kilka miesięcy temu Krzysiek do mnie zadzwonił, myślałam, że chce omówić szczegóły poszukiwań naszego nowego mieszkania. Właściwie wszystko już ogarnęłam. Nie było czego omawiać. Byłam już umówiona w agencji nieruchomości na spotkanie. Pani, z którą rozmawiałam, zapewniła, że szukanie zajmie nam nie dłużej niż tydzień. Wiedziałam dobrze, czego chcemy. Ładnego, niedrogiego mieszkania na przedmieściach Katowic. Najlepiej takiego, do którego wystarczy wnieść meble i można już zamieszkać. Myśl o remoncie mnie przytłaczała i z góry skazywała takie oferty na porażkę. – Cześć, skarbie – uśmiechnęłam się do telefonu. – Słuchaj.... – głos Krzyśka był zmieniony. Inny niż zwykle. "Ktoś umarł! Jego matka? Albo brat. Tylko nie to" – modliłam się w duchu, żeby wszyscy żyli i żeby głos mojego narzeczonego był tylko wynikiem infekcji gardła. – Coś się stało? – Tak – odpowiedział sucho. Milczałam, żeby mógł zebrać myśli. Serce jednak kołatało mi w piersi tak, jakby chciało z niej wyskoczyć. – Olu... Ja nie wrócę z Londynu. – Co?! – parsknęłam. – A czemu? Przecież dostałeś pracę w polskiej filii naszej firmy. Jakieś problemy z przeniesieniem? Znowu jakaś papierologia? Pewnie ktoś nie przystawił pieczątki w odpowiednim miejscu... – To nie przez pracę. Nie dam rady. Nagle poczułam, jak w mojej głowie zaczyna pulsować krew. – Co to znaczy... nie dasz rady? – Nie dam rady – powtórzył. – To wszystko... ciąża, ślub, wspólne mieszkanie. Nie jestem na to gotowy, Olu, zrozum. Zrozum?! Jak to zrozum? – Krzysiek, powiem ci, co ja rozumiem! – próbowałam się opanować. – Rozumiem to, że jestem w ciąży. Że będziemy mieli dziecko. – Wiem, skarbie. Wiem. Ale to dla mnie za dużo. Ja jestem zbyt... Nie zrozum mnie źle... Jestem wolnym duchem. Potrzebuję adrenaliny, nowoczesności. A w tej dziurze, w Katowicach... Ja się tam uduszę, rozumiesz? Nie dam rady być ojcem. Nie wyobrażam sobie siebie targającego wózek i zmieniającego pieluchy. To nie jestem ja. Nie. Nie rozumiałam. Zakończyłam dla tego drania swój siedmioletni związek. Zrobiłam to, bo mój poprzedni chłopak oznajmił, że nie chce mieć jeszcze dzieci. A Krzysiek niczym rycerz w srebrnej zbroi pokochał mnie od pierwszego wejrzenia... Jak on to mówił: "czystą, pierwotną miłością, taką dla której można umrzeć". Liczyłam na zaręczyny Liczyłam, co prawda, w pierwszej kolejności na pierścionek zaręczynowy, ale już sama myśl o tym, że Krzysiek chce mieć ze mną dziecko, sprawiła, że zatraciłam się w tym uczuciu bez reszty. Cieszyłam się jak idiotka, że nie wyszłam za mąż za Rafała, który wciąż uważał, że na dziecko mamy jeszcze czas. Byłam przekonana, że w końcu trafiłam na kogoś, kto mnie kocha i rozumie. Kto widział we mnie mądrą, odpowiedzialną i ciepłą kobietę – materiał na matkę i żonę. Instynkt macierzyński, który wcześniej próbowałam w sobie tłamsić, rozkwitł wtedy bez granic. Gdy się budziłam, patrzyłam na swoje piersi z niedowierzaniem. "Czy miseczka B da radę wykarmić niemowlę? Jakie to będzie uczucie, kiedy maluch przyssie się do piersi?". Oglądałam programy o ciąży i wychowaniu dzieci. Nie mogłam się dłużej powstrzymać. Czułam, że to doskonały czas na dziecko. Byłam już po trzydziestce, miałam chłopaka, którego kochałam. "Skoro nie śpieszy mu się do ślubu, trudno. Dzisiaj są inne czasy. Nie muszę mieć najpierw obrączki!"– przekonywałam samą siebie. Czułam, że Krzysiek zaczyna się wycofywać Wystraszyłam się, że może moje opowieści o instynkcie macierzyńskim go przytłaczają. Może powinnam zachować niektóre myśli dla siebie, ale z drugiej strony – wydawało mi się, że szczerość w związku jest najważniejsza. – Kochanie, dziecko przyjdzie, kiedy będzie na nie pora. Te słowa mnie zmroziły. Słyszałam je już kiedyś od Rafała. Krzysiek miał być inny. Przecież chciał dziecka. Mówił nieraz, że będzie je zabierać na mecze na największe stadiony świata. – A co, jak to będzie dziewczynka? – Nie będzie! Mam za dużo testosteronu – droczył się ze mną. Kiedy moja miesiączka się spóźniała, pobiegłam do apteki po test ciążowy. Wiedziałam, że to będzie ten dzień. Miałam ochotę powiedzieć Krzyśkowi jeszcze przed testem, że to już. Pokazać, jak doskonale znam swój organizm, jak czujna jestem na zachodzące w nim zmiany. Czułam drażliwość piersi, mdłości, nawet wydawało mi się, że poniżej pępka pojawiła się nieco ciemniejsza linia charakterystyczna dla kobiet w ciąży. Postanowiłam jednak poczekać i pokazać mu dwie kreski na teście. – Na pewno po chwili pojawi się druga – powiedziałam do siebie pocieszająco. – Na pewno... Kolejne trzydzieści sekund nie zmieniło rezultatu. Nie mogłam w to uwierzyć. Przecież tak dokładnie przestrzegałam dni płodnych. Trzydzieści trzy lata to wciąż nie za późno na pierwsze dziecko. Teraz większość kobiet w tym wieku decyduje się na pierwsze. Mój ginekolog był dobrej myśli. Po miesiącu historia się powtórzyła. Potem znów i znów. Po sześciu miesiącach poszłam do ginekologa upewnić się, że wszystko jest w porządku. Uspokoił mnie. Powiedział, żeby próbować bez stresu. – Łatwo powiedzieć – wypaliłam. – Proszę nie wywierać zbyt wielkiej presji na męża. To powoduje konflikty w małżeństwie. Tylko że my nawet nie byliśmy z Krzyśkiem małżeństwem. Dopiero mieliśmy być. Tymczasem on coraz rzadziej o tym wspominał. Pokazywałam mu sale do wynajęcia, pytałam o listę gości, o to, kogo poprosi na świadka i czy będzie organizował wieczór kawalerski. Coś tam odpowiadał, ale teoretycznie. Jakby to miało wydarzyć się w bliżej nieokreślonym czasie. Zaczynałam się denerwować. Słyszałam od mamy, że Rafał znalazł nową dziewczynę i na samą myśl o tym, że mogłabym ją zobaczyć z brzuchem, robiło mi się słabo. Zawsze byłam przekonana, że poznam kogoś, kto pokocha mnie bezwarunkowo i założy ze mną rodzinę. Czemu, u licha, okazało się to takie trudne? Przecież cały świat się opiera na małżeństwach, dzieciach, potem wnukach. Tyle nastolatek zachodzi w ciążę przez głupotę i niefrasobliwość. Ja miałam wyższe wykształcenie, a nie potrafiłam znaleźć mężczyzny, który chciałby ze mną założyć rodzinę. Chciałam odpuścić, ale nie potrafiłam. Po trzech miesiącach znów kupiłam test Tym razem nie miałam zbyt wielkich nadziei. Straciłam już wiarę, że to się uda. Czułam się jak przy sprawdzaniu odpowiedzi na ofertę pracy, której i tak nie miałam szansy dostać. Spojrzałam na test. A kiedy zobaczyłam słabo widoczną drugą kreskę, nie mogłam uwierzyć. Pobiegłam do apteki po trzy kolejne testy. To bez wątpienia była ciąża. Boże, jak ja się ucieszyłam. Teraz już będziemy mogli na stałe wrócić z emigracji. Osiąść w Polsce. Kupić mieszkanie za zarobione pieniądze, a nie na kredyt, jak większość naszych rówieśników. Trochę obawiałam się reakcji Krzyśka. Niepotrzebnie. Okazało się, że bardzo się ucieszył. Kupił mi kwiaty i zaczął snuć wizję wyjazdów na ryby z synem. Ja podeszłam do wszystkiego bardziej pragmatycznie. Rozwiązałam umowę o pracę, wykupiłam ubezpieczenie i ustaliłam z Krzysiem, że znajdę nam mieszkanie w Polsce. Początkowo coś wynajmiemy, potem kupimy. Kiedy odprowadzał mnie na lotnisko, był taki nieszczęśliwy, że wyjeżdżam. – To tylko kilka tygodni. Załatw przeniesienie do filii w Polsce i zaraz będziesz ze mną – pocieszałam go. To były ostatnie zdania, które do niego powiedziałam przed wyjazdem. Nie czułam, żebym coś na nim wymuszała. Ustaliliśmy razem, że przyjedzie. Ale czy na pewno? Z czasem w mojej głowie pojawiło się coraz więcej wątpliwości. Więcej pytań bez odpowiedzi. Może zbyt mocno naciskałam? Może on wcale nie chciał dziecka? Ale teraz byłam już w ciąży. – To siódmy tydzień – potwierdził ginekolog. To wyświechtane powiedzenie przyszło mi na myśl całkiem niedawno. Wcześniej słyszałam je tylko od starszych pań. Teraz mówi się raczej samotna matka... Jednak bycie "samą z brzuchem" wydawało mi się najbardziej trafne. Czułam, że brzuch jest osobnym bytem. Im bardziej rósł i mój stan stawał się oczywisty dla ludzi z zewnątrz, tym bardziej czułam, że jesteśmy ja i on – brzuch. Nie myślałam o dziecku. Książki o macierzyństwie wrzuciłam na dno szafy. Nie chciałam pożyczać ubranek od koleżanek, zapisać się na forum dla kobiet w ciąży, nie chciałam iść na zakupy, żeby obejrzeć wózki i łóżeczka, ani tapetować ścian w dziecięcym pokoiku. Nie obchodziło mnie już nawet, czy to będzie chłopiec czy dziewczynka. Nie chciałam już tego dziecka. Nie sama! Chciałam je mieć z mężem. Coraz częściej przychodziło mi na myśl, że właściwie to chciałam mieć męża, a dziecko miało być dodatkiem do obrazka szczęśliwej rodziny. A teraz co? Wcześniej wydawało mi się, że uwielbiam dzieci. Teraz patrzyłam na nie na ulicach z awersją. Płaczące, śliniące się, histeryzujące. Winiłam wielki brzuch o to, że nie mogę już spać ani zawiązać butów. Nic dziwnego, że Krzysiek uciekł z krzykiem. Sama bym to chętnie zrobiła, ale brzuch przyrósł do mnie. Nie dało się go oderwać. Nie dało wysłać do Londynu, do taty. W dziewiątym miesiącu czułam się jak słoń. Obce osoby uważały, że mają prawo do komentowania rozmiaru mojego brzucha, a nawet dotykania go. W końcu stało się – zaczęły się skurcze. Byłam sama w domu. Jak zwykle zresztą. Nie wiedziałam nawet, co robić, bo wcześniej nie miałam siły czytać nic na ten temat ani radzić się przyjaciół czy rodziny. Wzięłam kluczyki od samochodu i ruszyłam. W centrum były takie korki, że myślałam, że urodzę na pierwszych światłach. Kiedy weszłam na oddział, miałam wrażenie, że głowa dziecka już zaraz wyjdzie. Nie myliłam się. Poród był bardzo bolesny, ale przynajmniej szybko było po wszystkim. – Jakie wpisać imię? – zapytała mama, która przyjechała do szpitala od razu, gdy tylko dowiedziała się o porodzie. Była pełna zachwytu i miłości. Ona. Nie ja... – Jakie chcesz – warknęłam. – Co ty mówisz?! Jakie wybrałaś imię? – Może być Rafał. – Rafał? – lekko się zakrztusiła. – Krzysiek raczej nie będzie zachwycony. – Krzyśka dziecko nic nie obchodzi. Podobnie jak ja. Jak ci się nie podoba Rafał, to go nazwij Zbigniew, Alfred, Joachim albo Dawid. Wszystko mi jedno. Nazwała go Dawid Leżał zawinięty w zielony kocyk. Drobniutki, miękki i ciepły. Taki, o jakim zawsze marzyłam, ale ja czułam, że nie jestem w stanie się nim zajmować. Bałam się wziąć go na ręce. Cała się wtedy trzęsłam. Dwa pierwsze tygodnie mama spędziła u mnie, podrzucając mi ulotki o depresji poporodowej, przewijając małego, myjąc, karmiąc i przytulając. Próbowałam się przemóc ze wszystkich sił, ale nie potrafiłam. Czarne myśli przejęły nade mną kontrolę. – Wiesz, mamo... świetnie sobie radzisz. Myślę, że muszę wyjechać na trochę. – Wyjechać? Olu! Ty masz dziecko. Musisz się w końcu nim zająć. Nie miałam siły. Kupiłam bilet do Pobierowa. Wynajęłam brzydki pokój i leżałam całymi dniami plackiem na zimnej plaży, zastanawiając się, czy to możliwe, że zasnę, a przypływ zabierze mnie stąd do innego świata. Bez niego. Bez płaczącego niemowlaka. Przypływ mnie nie zabrał. Obudził mnie za to chłopiec, który podbiegł do mnie, będąc na spacerze z rodzicami. Piękny, śniady chłopaczek. Na oko ośmioletni. Piegowaty, wesoły. Popatrzyłam na niego z zachwytem. – Śpisz? – zapytał. – Ja? – Czy pani śpi? – powtórzył pytanie z uśmiechem. – Spałam. Zbyt długo spałam. Dobrze, że mnie obudziłeś. Muszę wracać do domu... – Dawid! Dawidku! Gdzie ty pobiegłeś sam? Przeszkadzasz pani... – krzyknęła za nim mama. Przeszkadza mi? Poczułam ukłucie w sercu. Podniosłam się i patrzyłam, jak chłopiec odbiega i wpada w ramiona swojej mamy. Jeszcze tego samego dnia stanęłam w progu mieszkania i zobaczyłam mamę tulącą mojego synka do piersi. – Ola... – wyszeptała. – Podaj mi go. Przytuliłam Dawidka i poczułam, jak miłość wypełnia moje serce. Chwycił mnie kurczowo swoimi malutki rączkami, a ja pocałowałam go w główkę. Był taki piękny. Nie potrzebowałam już nikogo więcej. – Mamusia była daleko, ale już wróciła – wyszeptałam.– I nigdy więcej cię nie zostawi. Czytaj także:„Jadę na pierwsze wakacje ze swoim facetem i wstydzę się włożyć bikini. Nienawidzę swojego ciała”„Mój syn należy do społeczności LGBT. Przestańcie mówić mi, że nie jest człowiekiem”„Koledzy mojego faceta śmieją się, że jestem gruba i brzydka”
„Kocham córkę, ale gdybym jej nie miała, nie czułabym pustki. Urodziłam ją na prośbę partnera"
„Maciej chciał być ojcem, marzył o córeczce. Urodziłam mu tę upragnioną dziewczynkę i... moje życie się zmieniło. Trudno mi było wejść w rolę matki. Denerwował mnie płacz Dominiki, nie umiałam sobie poradzić z najprostszymi rzeczami. Postanowiłam zatrudnić nianię. Okazała się zbawieniem. Płaciłam za to jak za zboże, ale wiedziałam, że Dominika jest zadowolona”.
Być może zostanę przez niektórych uznana za dziwaczkę, ale zdecydowanie różnię się od innych, znanych mi kobiet. Zastanawiam się, czy w ogóle mam coś takiego, jak instynkt macierzyński? Chyba jednak nie. Może dlatego, że jestem jedynaczką i zawsze miałam słaby kontakt z rówieśnikami. Nie chodziłam też do przedszkola, ponieważ moi rodzice uznali, że lepiej mi będzie w domu z babcią. W szkole nie miałam żadnej koleżanki, bo dziewczynki znały się jeszcze z przedszkola, a ja byłam obca. Nigdy nie miałam też przyjaciółki od serca czy chłopaka. Dopiero na studiach poznałam Michała, z którym połączyło mnie coś więcej. Czy to była miłość, nie wiem... W każdym razie Michał wyznawał mi swoje uczucie, a ja też mówiłam, że go kocham. Gdy jednak wszystko się rozpadło, nie tylko nie rozpaczałam, ale nawet specjalnie nie przeżywałam tego rozstania. Nie widziałam siebie w roli matki i żony W każdym razie Michał uczynił mnie kobietą, za co mu jestem wdzięczna, ponieważ chciałam mieć to już za sobą. Nie zamierzałam zbyt szybko zakładać rodziny, a już na pewno mieć dzieci. W formach antykoncepcji byłam doskonale zorientowana, trochę czytałam, trochę podpytałam mamę. Pieniądze nie stanowiły dla mnie problemu, więc ewentualny temat niechcianej ciąży też dla mnie nie istniał. Zdecydowanie nie widziałam siebie w roli matki i żony. Stawiałam na karierę zawodową albo naukową. Chciałam trochę skorzystać z życia, a nie od razu przeistoczyć się w kurę domową. Wzór stanowiła dla mnie mama. W młodości zawsze była kobietą zadbaną, nigdy nie wyszła z domu bez makijażu i odpowiedniej fryzury. Podziwiałam ją za to, a wiele osób zazdrościło mi takiej ładnej mamy. Chciałam pójść w jej ślady. Rozpoczęłam pracę w dużej firmie i tam poznałam Damiana. Od razu na początku ustaliliśmy zasady: jesteśmy ze sobą, ale małżeństwo nie wchodzi w grę. Tylko przyjemności, zero obowiązków. Z czasem jednak zamieszkaliśmy razem, więc pojawiły się i obowiązki, jak choćby sprzątanie i rachunki, które dzieliliśmy sprawiedliwie po połowie. Oboje dość szybko awansowaliśmy, było nam ze sobą dobrze, ale... i ten związek się rozpadł. Damian wybrał sekretarkę z sąsiedniego działu i po prostu odszedł. Koleżanka z pracy zdradziła mi wtedy, że ona nie wróżyła nam długiego bycia ze sobą na luźnych zasadach. Twierdziła, że tylko ślub przypieczętowuje związek dwojga ludzi. Przestałam się więc upierać z tą niechęcią do małżeństwa. „Urodziłam mu tę upragnioną dziewczynkę i... ” Miałam 28 lat, gdy wyszłam za Macieja. Poznaliśmy się na wakacjach w Grecji i może sprawiła to romantyczna sceneria, a może potrzeba chwili... Maciej podobał mi się, nie miałam mu nic do zarzucenia. Zakochałam się. Maciej chciał być ojcem, marzył o córeczce. Urodziłam mu tę upragnioną dziewczynkę i... moje życie się zmieniło. Trudno mi było wejść w rolę matki. Denerwował mnie płacz Dominiki, nie umiałam sobie poradzić z najprostszymi rzeczami. Postanowiłam zatrudnić nianię. Okazała się zbawieniem. Płaciłam za to jak za zboże, ale wiedziałam, że Dominika jest zadowolona, najedzona, czysto ubrana i nie płacze. Doszło do tego, że niania spędzała u nas prawie cały dzień. A ja? Wróciłam do pracy. Dominika była śliczna. Kupowałam jej same markowe ubrania i drogie zabawki, bo w końcu było nas na to stać. Sama jednak nie umiałam się z nią bawić i… nie odczuwałam takiej potrzeby. Nie zrezygnowałam z niani nawet wtedy, gdy córeczka skończyła 6 lat i poszła do zerówki, a potem do szkoły. Maciej początkowo miał wątpliwości, ale gdy zaproponowałam, aby przejął część obowiązków, stwierdził, że nie jest w stanie. Zresztą Dominika najlepiej czuła się z nianią. Zostawała z nią nawet wtedy, gdy wyjeżdżaliśmy z mężem na wakacje. Oczywiście, wspólnie też spędzamy jakąś część urlopu, ale uważam, że mam prawo do odpoczynku bez dziecka! Nie przewidziałam tylko jednego – że Dominika zamiast mnie będzie wolała nianię. Jest z nią bardzo związana emocjonalnie, to do niej biegnie z każdym najmniejszym nawet problemem. Musiałam zaakceptować fakt, że w Dniu Matki robi laurki i dla mnie, i dla niani. Pogodziłam się z tym, że w życiu mojej córki jest ciocia Madzia. Dla mnie jest to idealna sytuacja. Czuję się spełniona jako kobieta i jako matka. I wiem, że bez niani nigdy bym sobie nie poradziła z wychowaniem córki. Kocham Dominikę, ale gdybym jej nie miała, nie rozpaczałabym... Czytaj także:„Praca w służbach odebrała mi męża. Maciek nadal żyje, ale mężczyzna, którego kochałam, umarł z pierwszym dniem pracy”„Mąż wścieka się, bo syn nie pomaga mu ratować biznesu. Jak zobaczy, kogo wybrał na narzeczoną, chyba dostanie zawału”„Przez 30 lat nie poznałam mężczyzny, który zawróciłby mi w głowie tak, jak Norbert. W końcu poczułam motylki w brzuchu”
„Usłyszałam, że seks za pieniądze to nie zdrada. Zdrada to jest z kochanką, a faceci to rozdzielają”
„Wiesz, faceci traktują to zupełnie inaczej niż kobiety. Płatny seks to nie zdrada. Zdradzał to by żonę z kochanką. A to… to jest odreagowanie. Czynność fizjologiczna”.
Dzisiaj opowiem Ci historię bez puenty. A może Ty ją dopiszesz? Ostatnio często jeżdżę podwarszawską trasą w kierunku północno-wschodnim. Podczas jednej z takich podróży zatrzymałam się na stacji benzynowej, żeby zatankować. Przy dystrybutorze obok auto wraz z właścicielem. Zwróciłam na nie uwagę, bo miało ładny burgundowy kolor. I było takie czyste – w środku też, mimo że na tylnych siedzeniach stały dwa foteliki dziecięce. Spojrzałam na swój samochód z książkami, pluszakami, plecakiem i butami do piłki… Właściciel lśniącego auta płacił za paliwo przede mną. Też był taki zadbany; miło wyglądający czterdziestokilkulatek, z obrączką na palcu, a w portfelu zdjęcia dzieci i żony. Obrazek sielanka. Zapłaciłam, poszłam do toalety, po drodze obiecując sobie podjechać na myjnię i odgruzować tył z dobytku dzieci. I jak zawsze się zastanawiałam, jak to jest, że jedni są tacy zorganizowani, schludni i poukładani, a inni – tacy jak ja. Jadę do domu; to ładna trasa, prawie cały czas przez las, czasem bujny, mieszany, czasem sosnowe zagajniki, polany, łąki, mokradła. Oznaki życia rzadko; ze dwa małe parkingi, budka z kiełbasą z rożna i bigosem. Oraz panie świadczące usługi erotyczne. Już wiem, gdzie stoją, czekając na klientów. Za którym zakrętem parasol w paski, krzesło obrotowe lub drewniana skrzynka. Przy wąskiej dróżce dostrzegam samochód. Ten burgundowy, ze stacji benzynowej. Dziewczyna wsiada, dobili targu. W lusterku wstecznym widzę, że auto znika w gęstwinie lasu. Zrobiło mi się przedziwnie. Zawsze, gdy mijam te dziewczyny zza wschodniej granicy: w obcisłych legginsach, bardzo krótkich spódnicach, z wyeksponowanymi biustami i na niebotycznie wysokich obcasach, czuję się nieswojo. Zastanawiam się, czy są tu z własnej woli, dlaczego wybrały taki sposób zarabiania na życie, jak się z tym czują. I kto się przy nich zatrzymuje, żeby przez klika, kilkanaście minut w ich towarzystwie poczuć się lepiej i zrzucić z siebie napięcie. Zestawienie obrazka ze stacji: foteliki dziecięce, obrączka, zdjęcie żony w portfelu z szybkim płatnym seksem za drzewem wprawiło mnie w smutny nastrój. Skoro w domu czeka ta jedyna, z którą dzieci, śniadania, wakacje, dobre i złe, to czy nie może z nią znaleźć tego, po co tu przyjechał? Opowiedziałam o tym znajomemu. Spojrzał na to całkiem odmiennie. „Wiesz”, powiedział, „faceci traktują to zupełnie inaczej niż wy, kobiety. Płatny seks to nie zdrada. Zdradzał to by żonę z kochanką. A to… to jest odreagowanie. Czynność fizjologiczna. Może tu dostaje to, czego w domu nie ma? Bo na przykład żona nie lubi seksu oralnego. A w ogóle to nie znaczy, że żony nie kocha. Co to ma wspólnego? Jedno to jedno, a drugie to drugie. Faceci to rozdzielają”. Kiedy pisałam książkę o dwudziestoleciu międzywojennym, czytałam dużo prasy z tego okresu. Pamiętam list czytelniczki do redakcji pisma kobiecego – z 1935 roku. Pani skarżyła się na „przygody męża”. Redakcja odpisała, że jak świat światem mężowie chadzają na boki, bo taka jest ich popędliwa natura. Siły w takich chwilach musi dodawać kobiecie myśl, że to jednak ona jest tą prawowicie tkwiącą przy boku żoną. To ją uwzniośla i powinno czynić silną wobec „trudnych do uniknięcia kolei losu”. Lata płyną, rewolucje się dzieją, międzypłciowe - nomem omen – stosunki ewoluują. A te historie wciąż na tapecie, wciąż powtarzalne? Nie wiem. Nie wierzę w taki determinizm losu. To raczej: nieumiejętność rozmowy, wstyd, zahamowania, niedogadanie, niedbanie o związek, niewsłuchiwanie się w partnera, chodzenie na skróty, różne, siedzące głęboko problemy. Sprawy trudne, czasem bardzo, ale do przejścia – razem. Lub do rozejścia się – by żyć prawdziwie, a nie na niby. Inaczej niż nieznający innych dróg los. Więcej listów do redakcji:„Powiedziałem żonie: »Sorry skarbie, ale nasz czas minął« i odszedłem do młodej kochanki. Chciałem poczuć, że żyję”„Wybaczyłam mężowi seks ze stażystką, bo każda zdrada ma swoją przyczynę. Ja też byłam winna, że poszedł do innej”„Nie odeszła do kochanka, ale dlatego, że coś się skończyło... To bardziej boli niż zdrada”
„W wieku 45 lat zostanę po raz drugi mamą i po raz pierwszy babcią. Nie planowałam tego, ale tak w życiu bywa”
„– Jezus Maria jak to możliwe? Przecież ty masz 45 lat. Takie rzeczy się przecież nie zdarzają. To niepoważne, będziemy dziadkami…”.
Hanię urodziłam, jak miałam 20 lat. O drugim dziecku zaczęliśmy myśleć, gdy córka miała 10. Dwa lata później doszliśmy jednak z Tomkiem do wniosku, że jak się nie udało, to może i lepiej. Hania była już na tyle duża, że mogliśmy bez problemu wieczorem wyskoczyć do kina, do znajomych. Zaczęła nam się podobać dopiero co odzyskana wolność. Po co mielibyśmy znowu pakować się w pieluchy? Hania wyszła za mąż 2 lata temu. Chyba na dzieci chcieli jeszcze poczekać, ale pięć miesięcy temu stało się. – Mamo. Będziesz babcią. – usłyszałam od rozanielonej córki. „Młodą babcią” – pomyślałam. Ale oboje z mężem ucieszyliśmy się. – No patrz, jak my to sprytnie zrobiliśmy… Nasze mamy wyniańczą nam wnuka – zażartował mój mąż. Tomek, stało się. Teraz trzeba się przygotować. Miał rację. Nasze mamy, obie żwawe panie przed siedemdziesiątką, aż się paliły do opieki nad prawnukiem. Od razu zaczęły planować grafik opieki nad nim. Na szczęście mama oraz jedyna babcia naszego zięcia mieszkały daleko i nie stanowiły dla nich bezpośredniej konkurencji. Bo coś czuję, że chyba polałaby się krew. I gdy już wydawało się, że wszystko jest pod kontrolą, moja lekarka wyskoczyła z taką rewelacją: – Pani Beato, moje gratulacje. Jest pani w ciąży. – W czym jesteś? – nie zrozumiał Tomek, gdy wieczorem przekazałam mu newsa. – Jaja sobie robisz? To nie jest śmieszne – żachnął się. Ale gdy zobaczył, że wcale nie jest mi do śmiechu, zbladł i opadł na fotel. – Jezus Maria jak to możliwe? Przecież ty masz 45 lat. Takie rzeczy się przecież nie zdarzają. To niepoważne, będziemy dziadkami… Nie możemy być też rodzicami. Nie możemy mieć dziecka młodszego od wnuka. Wyrzucał z siebie te zdania i nerwowo machał rękami. Położyłam mu rękę na ramieniu. – Tomek. Spokojnie. Stało się. Też jestem w szoku. Ale teraz musimy jakoś to wszystko wymyślić. Zrobimy niezbędne badania… To przecież nasze dziecko, marzyliśmy o nim kiedyś. Tomek w końcu doszedł do siebie i zaczął mówić do rzeczy. – Dobra. Ale dopóki nie będziemy pewni, że jest dobrze – nic nikomu nie mówmy. Tak będzie lepiej. Czekaliśmy trzy miesiące. Apetyt mi dopisywał, przytyłam kilka kilogramów. – Mamuś, zastopuj, to ja jestem w ciąży. – żartowała Hania. A ja się odwracałam, żeby nie zobaczyła, że się robię pąsowa na twarzy. W końcu poszliśmy na badania. – Gratulacje. Duży i zdrowy chłopak. – oznajmił lekarz, gdy przyszliśmy po wyniki. – Wszystko jest w najlepszym porządku. Nie ma powodów do obaw. Poczekaliśmy jeszcze miesiąc. Czułam się doskonale, synek rozwijał się prawidłowo. – Tomek. Pora na coming out. Bo zaraz Hania mnie na wczasy dla grubasów zacznie wysyłać – oznajmiłam któregoś wieczora mężowi. Pokiwał głową. Ale zanim zdążyliśmy się zastanowić, jak i kiedy to zrobić – ja zadziałałam spontanicznie. Usłyszałam od niej, że jestem nienormalna. Tymczasem na obiedzie u rodziców... Staramy się razem z siostrą kultywować tradycję i chociaż raz w tygodniu spotykać się całą rodziną. Na obiady przychodzi też zawsze mama Tomka, wdowa… Gdy doszliśmy do deseru, z krzesła zerwali się Hania i nasz zięć Adam. – Kochani. Nie chcieliśmy znać płci naszego dziecka. Ale lekarz się wygadał. Więc skoro my wiemy, to pomyśleliśmy, że i wam powiemy… – tu Hania zrobiła pauzę i w końcu razem z Adamem wyrecytowali: – Będziemy rodzicami Wawrzyńca! Zrobił się szum i gwar, gratulacje, uściski i wtedy zerwałam się ja. – Haniu, Adasiu – gratulacje. Wasz synek będzie pierwszym męskim potomkiem w naszej rodzinie od dawna, ale nie ostatnim. Jego wujek urodzi się dwa miesiące po nim. Tak, dobrze słyszycie. Jestem w ciąży. Będziemy mieć z Tomkiem syna. Przy stole nagle zapadła cisza. Stałam z głupią miną, a wszyscy gapili się na mnie. Spojrzałam błagalnym wzrokiem na męża. Widziałam, że jest wściekły, bo go nie uprzedziłam. No ale jednak musiał być lojalny. – Rodzinko, Beata nie żartuje. Naprawdę będziemy znowu rodzicami. Nie planowaliśmy tego, ale jesteśmy bardzo szczęśliwi. A mówimy wam o tym dopiero dziś, bo chcieliśmy się upewnić, że wszystko jest dobrze. No i jest. Haniu. Będziesz mieć brata. Pierwsza z szoku otrząsnęła się moja teściowa. I z wrodzonym sobie pragmatyzmem oświadczyła: – No i widzisz, Halina – spojrzała na moją mamę – nie będziemy się bić o prawnuka, bo będziemy mieć do niańczenia i wnuka. I rzuciła się mnie ściskać. W końcu z gratulacjami pośpieszyli i moja mama, i siostra, i jej mąż, i ich córki. Tylko Hania siedziała ze wzrokiem wbitym w talerz. – Hania? Hania, powiedz coś – zagadnęłam i zobaczyłam, że na talerzu gromadzi się kałuża łez. – Hania, proszę cię… – głos mi się załamał. Moja córka podniosła wzrok i spojrzała na mnie. Nagle zaczęła krzyczeć: – Czy wy jesteście nienormalni? Co ludzie powiedzą?! Moje dziecko nie może mieć wujka młodszego od siebie. To się nie zdarza w normalnych rodzinach. Jesteście za starzy na dziecko. Czy wy, w waszym wieku, nie słyszeliście o antykoncepcji? – zawyła na koniec i wybiegła z pokoju. Adam pobiegł za nią. – Beata, nie przejmuj się, ona tak nie myśli, to hormony i szok – próbowała tłumaczyć moja siostra. Ja wiedziałam, o co chodzi mojej córce. Gdy zaczęłam się zastanawiać, jak czułabym się na jej miejscu, to… pewnie zachowałabym się tak samo. Sama czułam, że sytuacja jest absurdalna. Tyle że ja tego nie zaplanowałam. I musiałam o tym przekonać córkę. Opadłam na krzesło. Zrobiło mi się słabo, jakbym resztki energii zużyła na wyznanie prawdy. I jakbym nie miała już więcej, żeby się tłumaczyć.Tomek zabrał mnie do domu. Na szczęście oszczędził mi wyrzutów, że nie tak się umawialiśmy. Widział, że nie pora. Wieczorem zadzwoniła moja mama. – Dobrze się czujesz? Widziałam, jak zbladłaś. Przyjadę jutro ugotować ci rosołu. Mam nadzieję, że nie chodzisz do pracy. Musisz odpoczywać. Zaczęłam się śmiać. – Mamcia. Widzę, że już ci się włączyła opcja „babcia”. Nic mi nie jest. Czuję się świetnie, nie ma powodu, żebym nie chodziła do pracy. I przepraszam, że tak się dowiedziałaś. I Hania. Powinnam była to rozegrać subtelniej. Ale mnie poniosło. – Kochanie, mnie nie musisz przepraszać. Jestem bardzo szczęśliwa. Cieszyłam się z prawnuka, cieszę się i z wnuka. To w końcu o jeden szczebelek bliżej i mniejsza konkurencja. Wawrzyniec ma dwie babcie i trzy prababcie, wprawdzie jedna jest daleko, ale jednak. A twój synek będzie tylko mój i Wandy. Widzisz? Jestem pewna, że już się uśmiechasz. Rzeczywiście. Logika mojej mamy zawsze mnie rozbrajała. Trochę mi ulżyło. – Mamcia, porozmawiasz z Hanią? Może tobie powie, co tak naprawdę ją zdenerwowało – poprosiłam. Dwa dni później wieczorem wpadła do nas mama. – Rozmawiałam z Hanią. Chyba już wiem, o co chodzi. Ona po prostu poczuła się zagrożona. Że spadnie z piedestału. Że wszyscy teraz zamiast skakać wokół niej – będą się zajmować tobą. Że uwaga całej rodziny odwróci się od niej i jej dziecka, a skupi na tobie. A ty, zamiast opiekować się nią i wnukiem – będziesz zajmować się własnym dzieckiem. I to nie przez chwilę, to będzie trwać przez cały czas dorastania waszych synów. Hania poczuła się oszukana, że jej pierworodne dziecko nie będzie dla ciebie tak ważne, jak ona była dla mnie… Ale daj jej chwilę, ona musi się po prostu z tym oswoić. O ciąży powiedziałam też w pracy. Poszło – o dziwo – bardzo gładko. Szef mnie serdecznie uściskał. – Od wielu tygodni widzę, że promieniejesz. Zastanawiałem się, co się dzieje. Bardzo się cieszę. Ale mam nadzieję, że do nas wrócisz. Będziemy czekać – zdziwiłam się, że tak spokojnie do tego podszedł. Odpowiedź przyszła szybko. – No dobra, to ja też się przyznam. Moja żona też jest w ciąży. Wreszcie się udało. Tyle czasu się staraliśmy… Młodsze koleżanki z pracy wyglądały na trochę zaskoczone. Ale sytuację rozładowała Ania, nasza działowa specjalistka od celebrytów. – Beata, w porównaniu z Janet Jackson będziesz młodą mamą. Ona urodziła w wieku 50 lat. I to swoje pierwsze dziecko. „Szkoda, że moja córka tak tego nie widzi” – pomyślałam smutno. Kobiety w ciąży czasem muszą sobie popłakać... Dwa tygodnie później, gdy wracałam z pracy – nagle bardzo źle się poczułam. Usiadłam na schodach i nie mogłam się ruszyć. Wiedziałam, że coś jest nie tak. W panice próbowałam się dodzwonić do męża. Miał wyłączony telefon. Nie miałam innego wyjścia – wiedziałam, że Hanka nie będzie zadowolona – ale na pomoc wezwałam zięcia. Pracował niedaleko, podjechał w dziesięć minut. Pognaliśmy do szpitala, gdzie pracowała moja lekarka. Gdy po zrobieniu wszystkich badań spojrzała na mnie i zaczęła mówić – zamknęłam oczy. Byłam prawie przekonana, że dziecko nie żyje. Miałam wrażenie, że lekarka mówi bardzo powoli… Gdy w końcu dotarło do mnie, że wszystko jest dobrze, że synek ma się świetnie i nie ma niebezpieczeństwa – zaczęłam płakać. Ciągle z zamkniętymi oczami. I wtedy usłyszałam, że w pokoju płacze ktoś jeszcze. Otworzyłam oczy. W drzwiach, za plecami Adama stała Hania. I to ona płakała. Gdy nasze spojrzenia się spotkały, zobaczyłam, że szepcze: – Przepraszam, przepraszam! Wyciągnęłam do niej rękę. Podeszła, wtuliła głowę w kołdrę i płakała dalej. – Mamuś, ja przepraszam. Nie wiem, co mnie napadło. Głupoty gadałam straszne. Dopiero teraz zrozumiałam, że zachowałam się jak samolubna smarkula… Gdyby coś się dziś stało mojemu bratu, nigdy bym sobie nie darowała, że cię zdenerwowałam. Hania rozkleiła się na dobre. Głaskałam ją i próbowałam kołysać. – Wszystko będzie dobrze, no już, maleńka, będzie dobrze… – mruczałam i też płakałam; tylko że ja płakałam z ulgi i szczęścia. Uspokoić żonę próbował też Adam. Podszedł do mojego łóżka i delikatnie klepał Hanię po plecach. W tym momencie do sali wpadł Tomasz. Zobaczył nas dwie we łzach, pochylonego nad nami Adama i… – Jezu, kochanie, co jest… – próbował z siebie cokolwiek wykrztusić. Na szczęście zrozumiałam, co się dzieje. I co musi myśleć mój mąż. – Tomek, spokojnie, wszystko jest doskonale, wszyscy są zdrowi, i ja, i Hania, i twój synek, i twój wnuczek. Tak sobie płaczemy, wiesz, histeryczne baby w ciąży – zawołałam. Napięcie opadło. Nagle obie z córką zamiast płakać, zaczęłyśmy się śmiać. Tomasz i Adam popatrzyli na siebie ze zrozumieniem. – Wariatki – mruknął któryś, po czym obaj też zaczęli się śmiać. Do sali wpadła pielęgniarka. – Czy państwo powariowali? Tu jest szpital, nie cyrk, cisza. A pani Beata musi odpocząć. Sio, no już, sio. – pohukiwała, wypychając z pokoju moją rodzinę. Od tamtego dnia rozmawiamy z Hanią codziennie. Razem biegamy po sklepach, wybieramy ubranka, zabawki. – Wiesz, mamuś, teraz to trochę żałuję, że tak krótko będziemy razem w tej ciąży. Wespół w zespół jest dużo zabawniej niż solo – powtarza córka. Byłyśmy kilka razy na zajęciach w szkole rodzenia. Natychmiast zostałyśmy tam gwiazdami. Szefowa uparła się, żeby zrobić nam zdjęcie do plakatu reklamowego. – Ale super! – ekscytowała się. Nie wypuściła nas, dopóki nie obiecałyśmy jej, że jak już obie urodzimy – to wrócimy i zapozujemy do kolejnej fotografii. – Tylko już z tatusiami – zastrzegła. Za radą lekarza przestałam chodzić do pracy. Kończymy z Hanią urządzać pokój dla Wawrzyńca. I przystosowywać jej stary pokój w naszym mieszkaniu dla jej braciszka. I kłócimy się o imię dla niego. Korzystamy obie z ostatnich chwil świętego spokoju. Lada dzień za sprawą dwóch malutkich chłopców nasze życie wywróci się góry nogami. Więcej listów do redakcji: „Mój synek zmarł, gdy miał niecały roczek. Teraz o mały włos nie straciłam drugiego dziecka”„Urodziłam syna, gdy miałam 19 lat. Jego ojciec powiedział, że ma inne plany na życie i nas zostawił”„Moja siostra to pasożyt. Rodzice wychowali lenia, któremu nie chce się iść do pracy, bo... mało płacą”
Co oznacza imię drugiej córeczki Agnieszki Kaczorowskiej-Peli? Gabriela jest zasadnicza i przebojowa
Agnieszka Kaczorowska-Pela i Maciej Pela powitali na świecie swoją drugą córeczkę. Dali jej na imię Gabriela. Sprawdź, co oznacza wybrane przez nich imię i jakie cechy warunkuje.
Agnieszka Kaczorowska-Pela urodziła! Gwiazda właśnie ogłosiła, że druga córeczka pojawiła się na świecie. Z końcem lipca małżeństwo doczekało się drugiej córeczki, a dwuletnia Emilka siostrzyczki. Pokoik dla kolejnej pociechy tancerka przygotowała już wcześniej. Małżeństwo postawiło na piękne, tradycyjne imię dla dziewczynki. Nazwali ją Gabriela, czyli w zdrobnieniu Gabrysia. Agnieszka Kaczorowska-Pela postanowiła zaspokoić ciekawość fanów i imię dla swojej drugiej córeczki zdradziła już kilka miesięcy temu, w Dniu Matki. Aktorka opublikowała wówczas zdjęcia ze swojego baby shower, gdzie pozowała ze starszą córką Emilką, a w ręku trzymała drewnianą tabliczkę z imieniem „Gabrysia”. Pod fotografią mogliśmy przeczytać: Sprawdź, znaczenie imienia Gabriela, skąd pochodzi i jakie cechy opisuje. Znaczenie imienia Gabriela Gabriela jest kobietą zasadniczą, przebojową i bardzo energiczną. Nie potrafi usiedzieć w jednym miejscu. Swoim entuzjazmem potrafi zjednywać ludzi, dzięki czemu może Gabriela może się pochwalić licznym gronem znajomych. Lubi życie towarzyskie. Choć w nieustannej aktywności czasem bywa zbyt apodyktyczna wobec otoczenia. I tym może zrażać innych. Gabriela to numerologiczna Jedynka, którą cechuje indywidualność. Wie czego chce od życia i odważnie po to sięga. Jedynki lubą też skupiać na sobie dużo uwagi innych, co może być odbierane jako wada. Pochodzenie imienia Gabriela Gabriela to żeńska forma imienia Gabriel. Jest to imię pochodzenia hebrajskiego. Oznacza Bożego wojownika. Według islamu archanioł Gabriel podyktował Koran prorokowi Mahometowi. Imię Gabriela do Polski zawitało dopiero w XIX wieku. Gabriela - odpowiedniki w różnych językach Język angielski – Gabrielle Język francuski - Gabrielle Język włoski - Gabriela, Gabriella Język niemiecki - Gabriele, Gabi Język portugalski - Gabriela Język hiszpański - Gabriela Język rosyjski - Габриэлла Język ukraiński - Габрієлла Gabriela - sławne osoby o tym imieniu Gabrielle Coco Chanel – francuska projektantka mody, Gabriela Kownacka – polska aktorka, Gabriela – Gaba – Kulka – polska wokalistka, Gabriela Sabatini – tenisistka argentyńska, Gabriela Mistral - chilijska poetka, laureatka Nagrody Nobla, Gabriela Kornacka - polska piłkarka ręczna, Gabriela Muskała - polska aktorka. Imieniny Gabrieli Gabriela obchodzi imieniny 10, 25 stycznia, 7, 10, 19, 27 lutego, 18, 24 marca, 17 lipca, 29 września, 17 października, 19, 27 grudnia. Najbardziej popularną datą obchodzenia imienin Gabrieli jest 17 października. Czytaj także: Agnieszka Kaczorowska dwa lata temu urodziła córkę: "Najwspanialsze 2 lata mojego życia" Mąż Agnieszki Kaczorowskiej zdradził szczegóły jej porodu! Tak pomagał jej urodzić Gabrysię
Czysta przyjemność: Magda Suchan zdradza, jak łączy obowiązki kosmetologa i mamy
Opowiedziała nam też, co sprawia jej w pracy największą frajdę!
Jest kosmetologiem medycznym ze specjalizacją fizjoterapii i masażu, a na co dzień zajmuje się swoimi pacjentkami oraz prowadzeniem ProjektuMama, w którym odpowiada na najczęstsze pytania przyszłych i młodych mam. Magda Suchan łączy pracę z obowiązkami domowymi, spełniając się przy tym w 100 procentach. Opowiedziała nam, co najbardziej lubi w swoim zawodzie i jak wygląda jej macierzyństwo. Czysta przyjemność w pracy kosmetologa to…? Czysta przyjemność to codzienne niesienie pomocy ludziom w kwestii ich problemów skórnych i przede wszystkim radość ze wspólnych efektów. Nie ma dla mnie większej przyjemności niż fakt, że to, co robię, zalecam, przynosi komuś czyste zadowolenie, ale i przede wszystkim ulgę - poprawia komfort życia. Bycie kosmetologiem wymaga również nieskazitelnego wizerunku: biały fartuch, schludny wygląd. Czy jednak można się w tej pracy pobrudzić? Jeśli ktoś bardzo chce - to pewnie, że można, zawsze można :) Oczywiście, że można się pobrudzić przez nieuwagę produktami kosmetycznymi, w trakcie wykonywania zabiegu. W moim zawodzie czystość i higiena to podstawa. Jak radzisz sobie z uporczywymi zabrudzeniami? Wybieram tylko dobrej jakości produkty do prania, korzystam także z tzw. starych sprawdzonych sposobów do usuwania plam. Jak łączysz obowiązki bycia mamą i pracę zawodową? Pół żartem pół serio ,ale mamy poprzez iCloud zgrany kalendarz w telefonach z mężem - czasem śmieje się, że jestem człowiek od organizacji czasu i mistrzyni pakowania walizek. Nasz grafik z uwagi na specyfikę mojej pracy w klinikach oraz działalność firmy Męża jest zaplanowany nawet na kilka miesięcy do przodu. Od sierpnia podjęłam także pracę z moją manager, która dużo mi pomaga. To moja prawa ręka i duże odciążenie. Ze strony rodziców, chociaż mieszkają daleko od Warszawy, również mogę liczyć na pomoc, tak samo, jak na teściów, których mam szczęście mieć obecnych na miejscu. Czy umiejętności wykorzystywane przez Ciebie w pracy pomagając w wychowaniu dziecka? Wychowywanie dziecka pojmuję jako sztukę łączenia cierpliwości, ogromu pracy, miłość do dziecka i budzenia w dziecku miłości do różnych pasji. Mówi się, że prace zostawiamy w pracy, a w domu zajmujemy się rodziną - u nas tak to niestety działa. Sądzę, też że generalnie w tym specyficznym okresie , to zdanie straciło straciło na ..aktualności :). Dobra organizacja i konsekwencja to umiejętności, z których korzystam przede wszystkim - chociaż każdy rodzic wie, że życie z dzieckiem rządzi się swoimi prawami i choćbyśmy chcieli je pięknie poukładać, zaplanować- bywa, że scenariusz staje się kompletnie nieoczekiwany :) Z Magdą Suchan @mama.kosmetolog rozmawialiśmy przy okazji akcji #CzystaPrzyjemność, w której wspólnie z marką Persil skupiamy się na aspekcie higienicznej czystości, będącej priorytetem w życiu codziennym zarówno w pracy, jak i w domu. Produkty Persil Hygienic Cleanliness Against Bad Odors żel i kapsułki zapewniają czystość prania , a dzięki Formule Neutralizacji Nieprzyjemnych Zapachów sprawiają, że tkaniny pozostają świeże na dłużej.
Znamy optymalny czas na zostanie mamą. Naukowiec podał dokładny wiek
Kiedy jesteśmy najbardziej gotowe na zajście w ciążę?
Życie każdego człowieka toczy się w swoim własnym tempie i nie możemy temu zaprzeczyć. Każdy sam dojrzewa do założenia rodziny, zmiany pracy czy przeprowadzki. Wygląda więc, że nie da się określić jednego dobrego momentu na zostanie rodzicem. A może to jednak możliwe? Najlepszy wiek na urodzenie dziecka Amerykański socjolog z Uniwersytetu Teksańskiego w Austin, John Mirowsky przeprowadził wywiady z niemal 1900 matkami i na tej podstawie określił „idealny wiek” na zajście w ciążę. Wyniki jego analizy przedstawił portal „Psychology Today”. Ekspert wziął pod uwagę trzy główne aspekty związane z macierzyństwem: kondycję fizyczną, psychiczną i skutki uboczne ciąży, występujące w organizmie kobiety. Z analizy socjologa wynika więc, że idealna średnia wieku na urodzenie dziecka, wynosi nieco ponad 31 lat. Wtedy zarówno aspekty fizyczne, finansowe i psychiczne w naszym życiu mają nam zapewnić odpowiednią stabilizację. Dzięki temu najlepiej sprostamy nowym obowiązkom, jakie przynosi nam macierzyństwo. Może cię też zainteresować: Ślub symboliczny - popularna alternatywa dla tradycyjnych zaślubin. Na czym polega? Ta suknia ślubna to hit na Instagramie! Nigdy nie widziałyśmy piękniejszej Na którym palcu nosi się pierścionek zaręczynowy?
Ile wolnego czasu ma dla siebie matka? Wynik zaskoczył nawet badanych...
Okazuje się, że bycie matką i żoną to nie tylko praca na pełny etat, a wręcz na kilka zmian. Na odpoczynek znajdują tylko kilkanaście minut.
Żadnej mamie (i nie tylko) nie musimy mówić, jak ciężką pracą jest opieka nad dziećmi oraz zajmowanie się domem i ile czasu te obowiązki zajmują. A kiedy do tego dodamy pracę zawodową, matki muszą nieźle się nagimnastykować, by móc znaleźć czas dla siebie. Ile czasu wolnego ma przeciętna matka? Brytyjska firmę TVBed.com zleciła ankietę, w której przepytano 2 tys. kobiet - żon i matek. Zapytano, ile czasu w ciągu dnia poświęcają na swoje przyjemności i relaks. Nie wliczano w to oczywiście nocnego snu. Okazało się, że przeciętnie matka może liczyć tylko na 17 minut dla siebie w ciągu dnia. Z czego to wynika? Badanie pokazało, że aż 78% obowiązków domowych wciąż spoczywa na barkach żony i matki. Kobiety wcale nie są z tego zadowolone ok. 66% z badanych jest zdania, że taki podział prac jest niesprawiedliwy, a aż 75% twierdzi, że „żyje dla innych”. Nawet kiedy matkom udaje się znaleźć chwilę dla siebie, ponad 42% przyznaje, że nie umie z tej chwili skorzystać, bo wciąż myśli o nadchodzących obowiązkach. A w jaki sposób matki i żony najchętniej się relaksują i co sprawia, że mogą się odprężyć? 55% z ankietowanych lubi w wolnym czasie oglądać ulubione programy w telewizji. Wypoczynek zapewnia im także m.in. czytanie, przeglądanie mediów społecznościowych, drzemka czy relaksująca kąpiel. Może cię też zainteresować: 28-latka myślała, że przytyła na kwarantannie. Zorientowała się, że jest w ciąży kiedy... zaczęła rodzić 11-latka cierpi na rzadką demencję dziecięcą. Nie pamięta niemal nic ze swojego życia 75% 6-latków potrafi obsługiwać smartfona, ale tylko 9% potrafi zawiązać buty. Szokujące wyniki badań