polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2025-03-31T05:15:08.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Gdy po latach wracałam na stare śmieci, nie sądziłam, że znajdę coś więcej niż pokrytą rdzą miłość. A ta na nowo zabłysła”
items: „Letnia przygoda w Paryżu zmieniła się w totalny dramat. Miały być zaręczyny, a wyszło rozstanie z widokiem na wieżę Eiffla”
items: „Marzyłam o wystrzałowym wieczorze panieńskim. Nie sądziłam jednak, że siostra puści z dymem całą moją przyszłość”
items: „Mój mąż to śmierdzący leń i malkontent. Gdzie się podział żywiołowy przystojniak, za którego wyszłam 20 lat temu?”
items: „Jestem w kwiecie wieku i w łóżku nie próżnuję. Mąż to stary piernik, ale za to kochanek jest jak słodka beza”
items: „Rano byłam jej świadkową, a wieczorem namiętnie całowałam jej męża. Miłości nie da się oprzeć”
items: „Moje mieszkanie splądrowali złodzieje, a ja nie umiem w nim już mieszkać. Straciłam więcej, niż kosztowności”
items: „Przez żonę mojego kochanka omal nie straciłam ciąży. Ta okrutna kobieta chciała mnie upokorzyć i zemścić się na mężu”
items: „Matka od lat faworyzowała moją siostrę, a mnie traktowała jak przybłędę. Myślała, że jak da mi dom, to jej wybaczę"
items: „Mąż zostawił mnie, gdy syn miał 6 miesięcy. Ten tchórz wrócił po 17 latach i uważa, że nic się nie stało”

„Gdy po latach wracałam na stare śmieci, nie sądziłam, że znajdę coś więcej niż pokrytą rdzą miłość. A ta na nowo zabłysła”
type: item
date: 2025-03-31T05:15:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: koleje losu
subject: listy do redakcji
subject: prawdziwe historie
description: „Teraz, wracając na ślub kuzynki Ani, czułam mieszankę nostalgii i niepokoju. Miasteczko wyglądało tak samo, jak je zapamiętałam – małe domki z ogródkami, zapach pieczonego chleba unoszący się z piekarni na rogu. Ale ja nie byłam już tą samą dziewczyną”.
encoded: Podczas drogi do domu kuzynki wspomnienia wracały jak lawina. Spacerowanie po tych uliczkach jako dziecko, zabawy w parku, a przede wszystkim Michał – chłopak, który jako pierwszy skradł moje serce. Nie wiedziałam, czy go jeszcze spotkam, ale myśl o nim wywoływała we mnie falę ciepłych uczuć. Nieoczekiwane spotkanie Przygotowania do ślubu Ani były w pełnym rozkwicie. Dom kuzynki pękał w szwach od gości, hałasu i śmiechu. Właśnie rozkładałam na stole dekoracje, kiedy usłyszałam za plecami znajomy głos. – Amelia? Odwróciłam się gwałtownie i zobaczyłam Michała. Przez chwilę miałam wrażenie, że czas cofnął się o kilkanaście lat. Stał tam, z tym samym ciepłym uśmiechem, choć jego twarz zdradzała ślady upływającego czasu. Był bardziej dojrzały, jego oczy miały w sobie coś, czego wcześniej nie znałam – ciężar doświadczeń. – Michał? – zapytałam, a na mojej twarzy pojawił się uśmiech, który próbował ukryć moje zmieszanie. – Nie sądziłem, że jeszcze kiedyś cię zobaczę – powiedział, podchodząc bliżej. – Wiesz, zawsze zastanawiałem się, co u ciebie. – To miłe – odpowiedziałam, czując, jak serce zaczyna mi bić szybciej. – Tyle się zmieniło… A ty? Wciąż wyglądasz jak ten chłopak, który kiedyś podarował mi pierwszy kwiatek. Zaśmiał się cicho. – To było wieki temu. Ale ty… ty się nie zmieniłaś. Rozmowa szybko przeszła na tematy z dzieciństwa – o wspólnych zabawach w parku, o kryjówce w lesie, gdzie spędzaliśmy całe dnie, a także o naszym ostatnim pożegnaniu, kiedy wyjechałam do miasta. Było w tym coś niezwykle ciepłego i jednocześnie trudnego. Podczas rozmowy Michał wyjawił, że wrócił do miasteczka po rozwodzie. – Po wszystkim potrzebowałem miejsca, gdzie mogę zacząć od nowa – powiedział, spoglądając na mnie z lekkim uśmiechem. – Tutaj zawsze czułem się u siebie. Czułam, że jego słowa mają głębsze znaczenie, choć nie chciałam o to dopytywać. Było mi miło, że rozmowa z Michałem była swobodna, pełna ciepła, ale i delikatnego napięcia. Nie sądziłam, że po tylu latach nasze drogi znowu…

andreiko--a7d016f.jpg
width: 1200
height: 900

„Letnia przygoda w Paryżu zmieniła się w totalny dramat. Miały być zaręczyny, a wyszło rozstanie z widokiem na wieżę Eiffla”
type: item
date: 2024-08-19T05:15:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: listy do redakcji
subject: prawdziwe historie
description: „Poszliśmy pod wieżę Eiffla, która prezentowała się pięknie i majestatycznie. To najlepsze miejsce na to wydarzenie – pomyślałam. I spojrzałam na Pawła z niemym oczekiwaniem. Niestety nie doczekałam się”.
encoded: Doskonale pamiętam dzień, w którym Paweł powiedział, że lecimy do Paryża. „To będzie tan czas” – pomyślałam rozanielona. I już w myślach widziałam, jak pierścionek zaręczynowy ląduję na moim palcu. Czekałam na to dwa długie lata. Jednak gdybym wiedziała, co tak naprawdę szykuje mi mój narzeczony, to nigdy nie zdecydowałabym się na ten wyjazd. Paweł w stolicy Francji zafundował mi największy dramat mojego życia. W końcu trafiłam na miłość swojego życia Paweł to nie była miłość od pierwszego wejrzenia. Poznaliśmy się w pracy i początkowo nie za bardzo przepadaliśmy za sobą. – Jest zarozumiały i zadufany w sobie – mówiłam koleżance, która pytała mnie, co nie podoba mi się w Pawle. To właśnie przez niego zrezygnowałam z pójścia na imprezę firmową. Zdecydowanie bardziej wolałam spędzić wieczór z książką niż wysłuchiwać przechwałek zakochanego w sobie faceta. Dopiero po kilku tygodniach okazało się, że nie miałam racji. Paweł okazał się naprawdę fajnym facetem, a jego zachowanie to była tylko poza. – Chciałam ci podziękować – powiedziałam do niego, jednocześnie wręczając mu butelkę dobrego wina. Kilka dni wcześniej uratował mnie przed szefem, który zarzucał mi, że mój błąd w obliczeniach naraził firmę na spore straty. Paweł wziął to na siebie. – Nie ma za co – powiedział z uśmiechem. – Koniec końców błąd nie okazał się tak duży. A szef zrozumiał, że nie miał powodów do takich nerwów – dodał. Jednak ja wiedziałam swoje. Paweł był ulubieńcem prezesa i mógł sobie pozwolić na znacznie więcej niż inni pracownicy. A ja na tym skorzystałam. Moje podziękowania nie skończyły się jedynie na winie. Kilka dni później zaprosiłam Pawła na własnoręcznie zrobioną kolację. A potem wszystko poszło już szybko. Po kilku kolejnych randkach zostaliśmy parą, a ja zrozumiałam, że Paweł jest dla mnie kimś wyjątkowym. – Zakochałaś się – powiedziała koleżanka. I od razu przypomniała, że jeszcze kilka miesięcy wcześniej uważałam swojego chłopaka za skończonego dupka. – I to do szaleństwa – przytaknę…

kobieta-w-paryzu-effbcf8.png
width: 1200
height: 900

„Marzyłam o wystrzałowym wieczorze panieńskim. Nie sądziłam jednak, że siostra puści z dymem całą moją przyszłość”
type: item
date: 2024-07-16T17:00:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: listy do redakcji
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Nie mogłam pozbyć się wrażenia, że coś jest nie tak, ale starałam się zepchnąć te myśli na bok. Przecież to miał być mój wieczór, pełen radości i zabawy. A jednak coś wewnątrz mnie nie dawało mi spokoju”.
encoded: Przygotowania do ślubu to prawdziwy wir emocji i obowiązków. Gdy wracam myślami do tych chwil, czuję mieszaninę radości, stresu i oczekiwania. Od miesięcy planowaliśmy ten dzień z Hubertem. Nasz związek zawsze był pełen miłości i wzajemnego zrozumienia, choć ostatnio czułam, że coś jest nie tak. Moja siostra Karolina zorganizowała dla mnie wieczór panieński. Była z tego powodu bardzo podekscytowana, ale zauważyłam, że między nią a Hubertem panowało napięcie. Ignorowałam to, starając się skupić na nadchodzących wydarzeniach. Była dla mnie wsparciem Hubert i ja byliśmy razem od trzech lat. Nasza miłość przetrwała wiele prób, a teraz nadszedł czas, by złożyć przysięgę na całe życie. Karolina, choć młodsza, zawsze była dla mnie wsparciem. Wiedziałam, że mogę na nią liczyć w każdej sytuacji. Nasza matka była z nas dumna. Choć straciłyśmy ojca wiele lat temu, trzymałyśmy się razem, tworząc silną, kochającą się rodzinę. Wieczór panieński zapowiadał się fantastycznie. Karolina zaplanowała wszystko w najdrobniejszych szczegółach – od dekoracji po gry i zabawy. Jednak tego wieczoru coś w jej zachowaniu mnie niepokoiło. Była jakby nieobecna, a jej uśmiech wydawał się wymuszony. Myślałam, że może to tylko stres związany z organizacją imprezy, ale w głębi duszy czułam, że to coś więcej. Siedziałam na kanapie, przyglądając się Karolinie, która krzątała się po salonie, przygotowując ostatnie detale przed wieczorem panieńskim. Była zaskakująco cicha i wydawała się unikać mojego wzroku. To nie było do niej podobne – zazwyczaj tryskała energią i radością. – Karolina, wszystko w porządku? – zapytałam, próbując złapać jej spojrzenie. – Wyglądasz na zdenerwowaną. – Och, tak, wszystko w porządku – odpowiedziała, ale jej głos drżał lekko. – Po prostu chcę, żeby wszystko wyszło idealnie. – Wiesz, że nie musisz się tak przejmować – próbowałam ją uspokoić. – Niezależnie od tego, jak wszystko wyjdzie, jestem pewna, że będzie wspaniale, bo to ty to organizujesz. Uśmiechnęła się, ale jej oczy p…

4-ae60d10.jpg
width: 1200
height: 800

„Mój mąż to śmierdzący leń i malkontent. Gdzie się podział żywiołowy przystojniak, za którego wyszłam 20 lat temu?”
type: item
date: 2024-05-28T12:07:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: listy do redakcji
subject: prawdziwe historie
description: „Mam już tego serdecznie dość i faktycznie zaczynam myśleć, że mogłabym wymienić męża na lepszy model”.
encoded: Weszłam do pokoju i z niechęcią spojrzałam na mojego męża. Znowu zasnął w fotelu, jakby łóżka w domu nie było. Jedną nogę przerzuconą miał przez oparcie, a brudna, przepocona koszula rozłaziła się na jego wystającym brzuchu. Jakże przypominał mi teraz mojego własnego ojca. Tato po pracy wypijał ze dwa czy trzy piwa i potem chrapał na kanapie przed telewizorem. A wokół niego roznosił się smród alkoholu pomieszanego z potem, od którego zbierało mi się na wymioty. Brzydziłam się nim wtedy. A teraz dokładnie tak samo brzydzę się swoim własnym mężem. „Jak to się mogło stać?” – rozmyślałam. – Kiedy z całkiem przystojnego faceta zrobił się niechlujny worek tłuszczu?". Lata temu Marek potrafił ruszyć się ze mną na rower czy pograć w piłkę z naszym synem. Ale odkąd Artur poszedł na studia, jego ojciec zasiadł przed telewizorem i całkiem się zapuścił. Nie chodzi tylko o to, że przytył 20 kilogramów. Stał się po prostu fleją. Miał na przykład taki zwyczaj, że wieczorem kładł się do łóżka brudny, a kąpał się dopiero rano. Wielokrotnie robiłam mu o to awantury. W końcu ja dbałam o siebie, żeby mu się podobać. Byłam zawsze czyściutka i pachnąca, bo uważałam, że to podstawa. A on co?! Brudas jeden... Może się wydawać, że to bzdura, a nie poważny problem. Jednak na dłuższą metę naprawdę trudno żyć z kimś takim. Zapaszek bijący od męża po tym, jak napił się piwska, wypalił pół paczki papierosów i w dodatku spocił się w ciągu dnia, był nie do zniesienia. Dusiłam się we własnym łóżku. Zbierało mi się na wymioty i spałam odwrócona do niego tyłem. Najgorzej było, gdy chciał seksu. Któregoś razu tak mi się zrobiło niedobrze, że popłakałam się w trakcie. Nawet tego nie zauważył, tylko zrobił swoje, po czym przetoczył się ze mnie na swoją stronę łóżka jak wieloryb i natychmiast zasnął. A ja do rana nie zmrużyłam oka. Z żalu, obrzydzenia i z powodu jego chrapania. Jakie to ja sposoby wymyślałam, aby nauczyć go czystości. Kupowałam pachnące płyny do kąpieli, zapraszałam go do wspólnej zabawy…

GettyImages-1818361636-21882b9.jpg
width: 1432
height: 1074

„Jestem w kwiecie wieku i w łóżku nie próżnuję. Mąż to stary piernik, ale za to kochanek jest jak słodka beza”
type: item
date: 2024-05-14T12:25:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: listy do redakcji
description: „Mimo że mam 46 lat, jestem atrakcyjną kobietą. Jestem wysoką, zadbaną blondynką o zielonych oczach i szczupłej figurze. To nie moja wina, że podobam się mężczyznom”.
encoded: Wydaje mi się, że ona zrobiła to dlatego, że zazdrości mi mojego stroju i wyglądu. Mimo że mam 46 lat, jestem atrakcyjną kobietą. Jestem wysoką, zadbaną blondynką o zielonych oczach i szczupłej figurze. To nie moja wina, że podobam się mężczyznom (kobietom też) i miewam romanse. W końcu każda kobieta tego potrzebuje. Od męża nie dostałam nigdy tyle prezentów co od Jerzego. Zawsze jestem doceniona, dostaję kwiaty, biżuterię, ubrania, a czasem nawet pieniądze, ale to nie świadczy, że jestem prostytutką. Nie sprzedaję się i nie proszę o to. Jurka znałam od zawsze Jako dziecko nie zwracałam na niego uwagi. Na początku liceum byliśmy parą. Później się rozstaliśmy, on wybrał Jolę. Brakowało mi go, ale pojawił się Ksawery. Nie był bogaty, nie miał samochodu, ale po prostu mnie oczarował. Zaszłam w ciążę, pobraliśmy się i urodziłam pierwszą córkę. Żyło nam się dobrze, jeździliśmy za granicę i urodziła nam się jeszcze dwójka dzieci. Moje kontakty z Jurkiem się urwały. Ksawery prowadził firmę, ja zajmowałam się domem, a nasze małżeństwo zaczęło się sypać. Mój mąż zaczął wyjeżdżać do Holandii i wtedy... spotkałam Jerzego. Oszczędzę szczegółów, jak wyglądała nasza pierwsza rozmowa po takiej przerwie. Spędziliśmy upojną noc i powiem tylko, że było cudownie. Moja miłość powróciła, ale był jeden problem: on żony by nie zostawił, ja męża też nie. Mimo to spotykaliśmy się coraz częściej. Było wspaniale. I wtedy zaczął się kryzys... Ksawery nie mógł wyjeżdżać za granicę. Brakowało pieniędzy, a ja jeszcze w wieku 38 lat zaszłam w ciążę. To był dla mnie szok, choć dziś się z tego cieszę. Wtedy trwała moja przyjaźń z Kaśką. Ona nam pomagała, pożyczała pieniądze, za co jej bardzo dziękuję. Mąż wrócił za granicę i sytuacja finansowa zaczęła się poprawiać. Wrócił też Jurek... O romansie powiedziałam Kasi Jej mąż, brat mojego męża za mną, lekko mówiąc, nie przepadał i chciał nas skłócić. Ona mu coś wspomniała, że spotkałam się z kolegą i on to wykorzystał. Pewnego dnia dostałam wiadomość od…

GettyImages-1509099311-0c45d5d.jpg
width: 1763
height: 1322

„Rano byłam jej świadkową, a wieczorem namiętnie całowałam jej męża. Miłości nie da się oprzeć”
type: item
date: 2024-03-06T15:00:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: listy do redakcji
subject: prawdziwe historie
description: „Boże, jak ja rozpaczałam! Czułam, że to już koniec. Wydawało mi się, że świat dla mnie się skończył”.
encoded: Marzyłam, że stoję w białej sukni i welonie na środku małego, górskiego kościółka, a w środku tylko ja i mój ukochany... Urodziłam się w niewielkiej osadzie pod Wrocławiem. Moja rodzina należała do przeciętnych w okolicy. Zmieniło się to, gdy ceny okolicznych gruntów zaczęły gwałtownie rosnąć. Wtedy niemal z dnia na dzień stała się jedną z zamożniejszych, bo czego jak czego, ale ziemi to mieliśmy pod dostatkiem. W domu nic jednak się nie zmieniło. Moi rodzice uważali zawsze, że tylko pracą można do czegoś dojść. Dbali więc o to, abym nie miała wolnej chwili. Rano szkoła, potem angielski, w piątki oaza, w soboty gitara, a w międzyczasie jeszcze kwiatki trzeba podlać, ogródek wypielić, kolację przygotować... Wiadomo, w domu zawsze jest co zrobić. Nic dziwnego, że brakowało mi czasu na życie towarzyskie i bałam się, że zostanę starą panną. Miałam oczywiście kolegów. Jeden w końcu nawet mi mocniej zawrócił mi w głowie. Paweł, student inżynierii środowiska. Ach, ile było rozmów do późnej nocy, ile wspólnych marzeń i planów. A później, z czasem, trzymania się za ręce, przytulania i nieśmiałych pocałunków. I nic więcej. Oboje bowiem byliśmy bardzo wierzący i postanowiliśmy z nocą poślubną poczekać, aż powiemy w kościele „tak”. Miałam 19 lat Przestała się liczyć szkoła, rodzice, znajomi. Mieliśmy wielkie plany – Paweł był wprawdzie dopiero na drugim roku, ale często powtarzał: – Niedługo będę na czwartym roku studiów, a wtedy poproszę cię o rękę. Będziemy mieć piękny ślub, a ty zostaniesz moją ukochaną żoną, zobaczysz. Byłam szczęśliwa, słysząc takie słowa, bo jaka kobieta nie chce być tą jedyną i stać na ślubnym kobiercu obok tego najwspanialszego mężczyzny. Niestety, jak to często bywa, moim rodzicom Paweł zupełnie nie przypadł do gustu: – Za młodzi jesteście, nic nie macie – narzekała matka. – Jak sobie dacie radę, zwłaszcza że ty jeszcze się uczysz. – A co on tak tu ciągle przychodzi i przychodzi kąty wycierać – złościł się ojciec. – Wielki pan inżynier. Niech się w koń…

GettyImages-1798673234-a39693f.jpg
width: 1535
height: 1151

„Moje mieszkanie splądrowali złodzieje, a ja nie umiem w nim już mieszkać. Straciłam więcej, niż kosztowności”
type: item
date: 2023-08-27T07:45:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: listy do redakcji
subject: prawdziwe historie
description: „Połamane meble, powyrzucane z komody szuflady. Na podłodze walały się puste butelki. Zobaczyłam też wielką plamę na jasnej wykładzinie. Pochyliłam się i zrozumiałam, że ktoś się włamał, zdemolował mi mieszkanie i urządził imprezę”.
encoded: Nie boisz się mieszkać na parterze? Sama? – to pytanie słyszałam niemalże od każdego, kto odwiedzał mnie po raz pierwszy. Nie bałam się. Nigdy nie byłam przesadnie ostrożna. Nie zamykałam drzwi wychodząc do śmietnika, często zostawiałam uchylone okna albo klucz dla pani sprzątającej pod wycieraczką. Przecież z tego, co wiedziałam, złodzieje nie okradają przypadkowych mieszkań. Muszą wiedzieć, że jest się po co fatygować. A ja nie miałam nawet telewizora. A tym bardziej kosztowności czy cennych obrazów. Wyśmiewałam się z opowieści o „gangu naciskaczy klamek”, którzy chodzili po klatkach i sprawdzali, czy gdzieś są otwarte drzwi. – Jasne. A za drzwiami groźny brytan albo koleś z bejsbolem. Bez sensu – mówiłam. – Profesjonalny złodziej nie pójdzie w ciemno. Nie będzie się narażał. Choć ludziom dookoła zdarzały się dziwne przypadki, ja zawsze uważałam, że mnie nic takiego się nie przytrafi. Za nic miałam ostrzeżenia znajomych Rok temu znajoma opowiedziała mi o kradzieży swojego samochodu: – W domu była impreza. Ludzie wchodzili i wychodzili, nie zamykali furtki. Nad ranem odprowadzałam ostatnich gości. Zauważyłam, że ktoś wyłamał mechanizm zamykania się bramy. Spojrzałam na podwórko, a tam nie było samochodu – mówiła. Okazało się, że złodziej, korzystając z zamieszania, wszedł do przedpokoju, z torebki gospodyni wyjął papiery i kluczyki, i gdy w środku w najlepsze trwała impreza, spokojnie odjechał autem w siną dal. – Wiesz, najgorsza w tym wszystkim była nie kradzież auta, w końcu miałam ubezpieczenie, ale utrata poczucia bezpieczeństwa – westchnęła Ewa. – Uświadomiłam sobie, że ktoś obcy był w moim domu, grzebał w mojej torebce… To okropne uczucie. Współczułam jej, a jednocześnie się cieszyłam, że sama nie mam domu tylko mieszkanie i jeżdżę starym samochodem. Przyjaciółce kolegi, też mieszkającego na parterze, ktoś na ich oczach buchnął torebkę. Postawiła ją na parapecie otwartego okna. Nagle pojawiła się wielka łapa i torebka zniknęła. Gdy rzucili się oboje do okna, …

Projekt-bez-nazwy-2023-08-24T175947.167-55f5fcc.jpg
width: 1200
height: 900

„Przez żonę mojego kochanka omal nie straciłam ciąży. Ta okrutna kobieta chciała mnie upokorzyć i zemścić się na mężu”
type: item
date: 2023-03-09T06:39:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: listy do redakcji
subject: prawdziwe historie
description: „– To miłe, co mówisz, ale nie chcę wiązać się z żonatym mężczyzną – powiedziałam. – Moje małżeństwo za chwilę będzie przeszłością. Nic nie łączy mnie z Marianną, nie mamy dzieci ani wspólnego majątku. Poza tym zdradziła mnie, to przeważyło szalę. Nie chcę i nie potrafię być już z tą kobietą – zapewnił".
encoded: Ta miłość nie powinna się zdarzyć, a jednak… Kiedy zorientowałam się, jak daleko zabrnęłam, było już za późno. Dwie kreski na teście ciążowym mówiły wyraźnie, że zabawa właśnie się skończyła. – Kochanie, przecież wiesz, że od dawna nic mnie nie łączy z Marianną – zapewniał Tomek, kiedy ze łzami w oczach mówiłam mu o wyniku testu. – Z tobą jestem najszczęśliwszym mężczyzną pod słońcem! Faktycznie, od kilkunastu miesięcy nie mieszkał z żoną. Złożył też pozew o rozwód. Ale czy to wystarczający dowód na to, że chce być ze mną? Poznałam go w pracy Poznałam go wczesnym latem, kiedy przyjęto go do pracy w moim wydziale. Od razu wpadł mi w oko, a ja jemu, bo nie było dnia, żeby się do mnie nie uśmiechał, albo nie zaczepiał miłym słowem. Od kiedy przyszedł do naszej firmy, moje życie nabrało sensu. Był taki wesoły i rozmowny, że nudna dotąd praca polegająca głównie na wypełnianiu dokumentów, zaczęła sprawiać mi satysfakcję. Chciało mi się co rano wstawać i wybierać najładniejsze sukienki. To właśnie dla Tomka znowu zaczęłam nosić obcasy, biżuterię i robić dokładny makijaż. – Fajny ten nasz kolega, szkoda, że zajęty – powiedziała pewnego dnia kadrowa. – Zajęty? – z wrażenia o mało nie spadłam z krzesła. Kiedy tylko nadarzyła się okazja, niby żartem, napomknęłam o jego żonie. – Żona na pewno jest szczęśliwa, mając takiego mężczyznę u swojego boku – powiedziałam kokieteryjnie, kiedy pomógł mi wnieść na piętro ciężki karton z archiwum i niecierpliwie czekałam na jego reakcję. – Jestem jeszcze żonaty, ale chyba długo to już nie potrwa – odpowiedział enigmatycznie, a ja nie pytałam o nic więcej. Byłam jednak ciekawa, dlaczego ten na co dzień taki rozmowny człowiek, teraz zbywa mnie jednym zdaniem. Jak gdyby nigdy nic, nadal każdego dnia spotykaliśmy się w pracy i czasem wychodziliśmy razem na obiad do pobliskiego baru mlecznego. Ot, takie zwyczajne koleżeńskie spotkania i pogawędki. Jednak z biegiem dni zauważałam, że Tomek coraz bardziej nalega, żebym spędzała z nim każdą wolną c…

kobieta-ktora-zostala-sama-w-ciazy-f84b7cf.jpeg
width: 1200
height: 900

„Matka od lat faworyzowała moją siostrę, a mnie traktowała jak przybłędę. Myślała, że jak da mi dom, to jej wybaczę"
type: item
date: 2022-08-23T10:22:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: listy do redakcji
subject: prawdziwe historie
description: „Cóż z tego, że skończyłam studia, a nawet zrobiłam doktorat z historii sztuki. Mama zawsze powtarzała, że wyglądam jak jeden z tych starych obrazów lub gobelinów, które wciąż opisuję w swoich nikomu niepotrzebnych rozprawach naukowych: mdła, blada i bez życia. Już dawno się z tym pogodziłam".
encoded: Może źle odczytywałam intencje mamy. A może przemawiał przeze mnie brak pewności siebie i skłonność do kompleksów. Zawsze taka byłam: nieśmiała i wycofująca się. Pamiętam, jak przeżywałam wszelkie uroczystości rodzinne, podczas których mama wręczała nam prezenty. Zazdrościłam Adzie, mojej młodszej siostrze. Ona dostawała piękne lalki, a ja książki. Nieważne, że lubiłam czytać. I tak czułam się gorsza. Chciałam być taką dziewczynką, jak moja siostra. Podobnie było, gdy dorastałyśmy: Adzie matka kupowała bluzki i kosmetyki, mnie – komplet dzieł zebranych Gombrowicza... Adę chwalono, gdy przyniosła ze szkoły czwórkę. Ode mnie matka wymagała świadectwa z czerwonym paskiem. – Stać cię na więcej, moja panno! – te słowa wryły mi się w pamięć. Ada zawsze była śliczna i słodka. Już jako małe dziewczynki prezentowałyśmy się całkowicie odmiennie: rozkoszny, pulchny bobas oraz chude, piegowate czupiradło o smutnym wyrazie twarzy. Tym czupiradłem byłam ja. A słodkim aniołkiem moja siostra. I tak nam zostało aż do dziś... Ona – śliczna, wesoła, żywiołowa. Ja – chuda, samotna i zamknięta w swoim świecie. Na dodatek Ada spełniła wszystkie pokładane w niej nadzieje. Wprawdzie porzuciła studia po trzecim roku, lecz na co jej one były potrzebne?! Taka piękna dziewczyna nie potrzebowała dyplomów. Miała za to szalone powodzenie, szybko znalazła sobie męża – przystojnego, zaradnego – i urodziła trójkę równie ślicznych jak ona sama dzieci. Uczyniła naszą matkę babcią, co było zapewne szczytem jej życiowych marzeń i pragnień. A ja... Cóż, jak byłam w dzieciństwie, tak i w dorosłym życiu pozostałam samotna. Nudna stara panna. Obecnie nazywa się, że jestem singlem. Lecz moja matka woli używać tego pierwszego określenia. Niby sobie żartuje, ale ja wiem, że byłam dla niej źródłem wiecznego rozczarowania. – Ależ z ciebie, dziecko, stara panna – słyszałam to od lat. Albo: – Nie zachowuj się jak zdziwaczała stara panna. Wprawdzie nią jesteś, ale nie musisz tego aż tak wyraźnie okazywać... Cóż z t…

matka-27521ec.jpg
width: 1200
height: 900

„Mąż zostawił mnie, gdy syn miał 6 miesięcy. Ten tchórz wrócił po 17 latach i uważa, że nic się nie stało”
type: item
date: 2022-05-10T13:50:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: listy do redakcji
subject: prawdziwe historie
description: „Nie miałam pieniędzy na siebie i na dziecko, dorabiałam, a gdy Kajtek dorósł — także pracował na swoje utrzymanie. Jego ojciec wystraszył się dorosłego życia, a gdy zrobiłam całą czarną robotę, chce mieć kontakt z synem”.
encoded: Dzień, w którym mój mąż oświadczył mi, że odchodzi, zapamiętam do końca życia. Kajtuś urodził się niespełna pół roku wcześniej. Jego pojawienie się było prawdziwą rewolucją w naszym – jak do tej pory – dość beztroskim młodzieńczym życiu małżeńskim. Pobraliśmy się, mając zaledwie 20 lat i uważaliśmy, że nie ma w życiu nic ważniejszego od dobrej zabawy. Ciąża trochę nas zaskoczyła, ale uznaliśmy, że skoro wszyscy jakoś radzą sobie z dziećmi, my też podołamy. Nasz synek nie był jednym z tych dzieci, o których mówi się, że są bezobsługowe (zresztą idealizowanie macierzyństwa zawsze wydawało mi się sporym przekłamaniem). Miał bolesne kolki, problemy ze skórą – wciąż musieliśmy ją natłuszczać specjalnymi kremami, bo była wyjątkowo wrażliwa i budził się w nocy po 12-15 razy. Chodziliśmy rozdrażnieni, przemęczeni i często na siebie naskakiwaliśmy bez powodu. A to nie mogliśmy znaleźć smoczka, którym Kajtuś gdzieś rzucił, a to okazywało się, że butelka jest nieumyta, a maluch domaga się jedzenia natychmiast. Na domiar złego Jacek nie odkładał na miejsce kremów, zasypki ani śpioszków, więc bez przerwy czegoś musieliśmy szukać. Uciekł z pola bitwy jak zwykły tchórz! – Magda, wybacz mi, ale ja już dłużej nie dam rady. Nie tak wyobrażałem sobie bycie ojcem. – Nikt sobie tego tak nie wyobraża – odburknęłam rozdrażniona. Nie przypuszczałam, że to jego zdanie miało być wstępem do zakończenia naszego małżeństwa, ale on spojrzał na mnie ze łzami w oczach i powiedział, że bardzo mu przykro, ale odchodzi. Trzymałam na rękach Kajtka i karmiłam go z butelki. Nie miałam więc nawet jak wstać, żeby powstrzymać Jacka przed wyjściem. Zresztą, czy miałoby to jakikolwiek sens? Przecież nawet gdybym stanęła w drzwiach, nie zmieniłoby to jego uczuć. Poddał się! Jak największy frajer zrezygnował i po prostu uciekł z ringu. Bo tak wtedy postrzegałam macierzyństwo. Jak ring, w którym wciąż trzeba podnosić się po kolejnych ciosach i walczyć dalej. Wiedziałam, że to w końcu minie. Że Kajtuś nie będzie…

opuszczona-kobieta-6f0ba26.png
width: 1200
height: 900