„Gdy po latach wracałam na stare śmieci, nie sądziłam, że znajdę coś więcej niż pokrytą rdzą miłość. A ta na nowo zabłysła”
„Teraz, wracając na ślub kuzynki Ani, czułam mieszankę nostalgii i niepokoju. Miasteczko wyglądało tak samo, jak je zapamiętałam – małe domki z ogródkami, zapach pieczonego chleba unoszący się z piekarni na rogu. Ale ja nie byłam już tą samą dziewczyną”.
Podczas drogi do domu kuzynki wspomnienia wracały jak lawina. Spacerowanie po tych uliczkach jako dziecko, zabawy w parku, a przede wszystkim Michał – chłopak, który jako pierwszy skradł moje serce. Nie wiedziałam, czy go jeszcze spotkam, ale myśl o nim wywoływała we mnie falę ciepłych uczuć. Nieoczekiwane spotkanie Przygotowania do ślubu Ani były w pełnym rozkwicie. Dom kuzynki pękał w szwach od gości, hałasu i śmiechu. Właśnie rozkładałam na stole dekoracje, kiedy usłyszałam za plecami znajomy głos. – Amelia? Odwróciłam się gwałtownie i zobaczyłam Michała. Przez chwilę miałam wrażenie, że czas cofnął się o kilkanaście lat. Stał tam, z tym samym ciepłym uśmiechem, choć jego twarz zdradzała ślady upływającego czasu. Był bardziej dojrzały, jego oczy miały w sobie coś, czego wcześniej nie znałam – ciężar doświadczeń. – Michał? – zapytałam, a na mojej twarzy pojawił się uśmiech, który próbował ukryć moje zmieszanie. – Nie sądziłem, że jeszcze kiedyś cię zobaczę – powiedział, podchodząc bliżej. – Wiesz, zawsze zastanawiałem się, co u ciebie. – To miłe – odpowiedziałam, czując, jak serce zaczyna mi bić szybciej. – Tyle się zmieniło… A ty? Wciąż wyglądasz jak ten chłopak, który kiedyś podarował mi pierwszy kwiatek. Zaśmiał się cicho. – To było wieki temu. Ale ty… ty się nie zmieniłaś. Rozmowa szybko przeszła na tematy z dzieciństwa – o wspólnych zabawach w parku, o kryjówce w lesie, gdzie spędzaliśmy całe dnie, a także o naszym ostatnim pożegnaniu, kiedy wyjechałam do miasta. Było w tym coś niezwykle ciepłego i jednocześnie trudnego. Podczas rozmowy Michał wyjawił, że wrócił do miasteczka po rozwodzie. – Po wszystkim potrzebowałem miejsca, gdzie mogę zacząć od nowa – powiedział, spoglądając na mnie z lekkim uśmiechem. – Tutaj zawsze czułem się u siebie. Czułam, że jego słowa mają głębsze znaczenie, choć nie chciałam o to dopytywać. Było mi miło, że rozmowa z Michałem była swobodna, pełna ciepła, ale i delikatnego napięcia. Nie sądziłam, że po tylu latach nasze drogi znowu się skrzyżują. Kiedy później wieczorem wróciłam do pokoju, gdzie miałam spać, przez długi czas nie mogłam zasnąć. Myśl o Michale i tym, jak bardzo się zmienił, nie dawała mi spokoju. Czułam, że nasze spotkanie nie było przypadkowe. Od wspomnień do uczuć Następne dni wypełnione były ślubnymi przygotowaniami, ale moje myśli wciąż krążyły wokół Michała. Zaczęliśmy spędzać coraz więcej czasu razem – spontaniczne spacery po okolicy, rozmowy przy kawie, a nawet wspólne zakupy, gdy kuzynka Ania potrzebowała pomocy. Pewnego popołudnia zaproponował, żebyśmy poszli do parku, gdzie spędzaliśmy tyle czasu jako dzieci. Drzewa, które kiedyś wydawały się ogromne, teraz były tylko zwykłymi kasztanowcami. Michał zatrzymał się przy jednej z ławek, uśmiechając się nostalgicznie. – Pamiętasz, jak biegaliśmy tutaj za piłką? – zapytał, wskazując na polanę. – Zawsze cię wtedy oszukiwałem, bo wiedziałem, że nigdy nie pozwolisz mi wygrać uczciwie. Zaśmiałam się, przypominając sobie te chwile. – Pamiętam. Zawsze miałeś jakieś sztuczki, ale to było zabawne. – To były dobre czasy – powiedział, patrząc na mnie z czymś, co przypominało tęsknotę. – Czasami myślę, że powinienem był wtedy zrobić coś więcej… Powiedzieć ci, jak bardzo mi na tobie zależało. Jego słowa zaskoczyły mnie, ale jednocześnie wywołały ciepło, które rozlało się po moim wnętrzu. – Michał… – zaczęłam, ale przerwał mi. – Wiem, to było dawno temu. Ale widząc cię teraz, czuję, że tamte uczucia nigdy tak naprawdę nie zniknęły. Patrzyłam na niego, próbując zrozumieć, co dzieje się we mnie. Michał był kimś, kogo zawsze uważałam za przeszłość, za zamknięty rozdział mojego życia. A jednak teraz czułam, że może być czymś więcej. – Ja też o tobie myślałam – przyznałam w końcu. – Ale życie potoczyło się inaczej. – Może teraz mamy szansę to zmienić? – zapytał z nadzieją w głosie. Nie odpowiedziałam od razu, ale w głębi serca wiedziałam, że Michał wnosi do mojego życia coś, czego dawno mi brakowało – ciepło, bezpieczeństwo i tę prostotę, którą zgubiłam gdzieś w wielkim mieście. To tylko na próbę Decyzja o spróbowaniu związku z Michałem przyszła naturalnie, choć nie bez obaw. Oboje mieliśmy za sobą trudne doświadczenia – ja byłam zmęczona życiem w mieście, które przynosiło więcej rozczarowań niż spełnienia, a Michał próbował poskładać swoje życie po rozwodzie. Nasze pierwsze tygodnie razem były pełne ekscytacji i radości. Michał zabierał mnie w miejsca, które były ważne dla nas obojga – na stare mosty, do kawiarni z drewnianymi stolikami, gdzie kiedyś marzyliśmy o dorosłości. – Nie wiedziałem, że znów będę mógł tak się czuć – powiedział pewnego dnia, gdy siedzieliśmy na brzegu jeziora. – Myślałem, że po rozwodzie wszystko we mnie się wypaliło. – A teraz? – zapytałam, patrząc na spokojną taflę wody. – Teraz… czuję, że mogę znów spróbować. Z tobą – odpowiedział, ujmując moją dłoń. Choć jego słowa mnie wzruszały, wiedziałam, że nasza relacja nie będzie łatwa. Codzienność szybko zaczęła pokazywać swoje wyzwania. Michał chciał zostać w miasteczku na stałe – tutaj czuł się najlepiej. Ja wciąż czułam, że życie w mieście było dla mnie łatwiejsze. – Nie wiem, czy potrafiłabym tutaj zostać na stałe – powiedziałam podczas jednej z naszych rozmów. – To miejsce zawsze kojarzyło mi się z przeszłością, a ja tak bardzo chciałam iść naprzód. – Może przeszłość jest tym, czego oboje potrzebujemy, żeby znaleźć swoje miejsce na przyszłość – odpowiedział Michał z uśmiechem. Próbowałam patrzeć na to jego oczami, ale wciąż czułam niepewność. Wiedziałam, że Michał widział we mnie szansę na nowe życie, ale czy ja byłam gotowa związać się z tym miejscem na dobre? Nie chciałam podejmować pochopnych decyzji, ale czułam, że nasza relacja zaczyna balansować na granicy kompromisów i marzeń. Powrót do przeszłości Michał wiedział, że wciąż czuję się rozdarta. Moje serce było przy nim, ale myśli krążyły wokół pytania, czy to miejsce może stać się moim domem na nowo. Pewnego wieczoru zaprosił mnie na spacer, mówiąc, że chce mi coś pokazać. – Dokąd idziemy? – zapytałam z uśmiechem, choć w jego spojrzeniu widziałam coś, co przypominało podekscytowanie. – Zobaczysz. Musisz mi tylko zaufać – odpowiedział tajemniczo. Zaprowadził mnie nad jezioro ukryte w lesie – nasze ulubione miejsce z dzieciństwa. Woda lśniła w świetle zachodzącego słońca, a trzciny poruszały się delikatnie na wietrze. To miejsce wyglądało dokładnie tak, jak je zapamiętałam. – Pamiętasz? – zapytał, wskazując na drewnianą kładkę, na której kiedyś bawiliśmy się w piratów. – To tutaj wszystko się zaczęło. – Jak mogłabym zapomnieć? – odpowiedziałam z nostalgią w głosie. Michał wyciągnął rękę i pomógł mi wejść na kładkę. Gdy stanęliśmy na jej końcu, odwrócił się do mnie i złapał mnie za ręce. – Amelia, całe życie myślałem o tym miejscu. To tutaj pierwszy raz cię pocałowałem, pierwszy raz powiedziałem, że cię kocham. Myślałem, że te wspomnienia to wszystko, co mi zostało. Ale teraz wiem, że mogę mieć więcej – mogę mieć ciebie. W jego oczach widziałam wszystko – miłość, nadzieję, obawę. Wyciągnął z kieszeni małe, zamszowe pudełko i otworzył je, pokazując pierścionek. – Wyjdziesz za mnie? – zapytał, a jego głos był pełen emocji. Czułam, jak łzy napływają mi do oczu. W tym miejscu, które zawsze było symbolem mojej przeszłości, zobaczyłam przyszłość, którą moglibyśmy razem stworzyć. – Tak, Michał. Tak! – odpowiedziałam, rzucając mu się w ramiona. Zachodzące słońce oświetlało nasze sylwetki, a ja czułam, że wszystko w moim życiu zatoczyło koło. Kolejny powrót Czas zatoczył koło Kilka miesięcy później wróciliśmy nad to samo jezioro, które stało się świadkiem naszych oświadczyn. Tym razem byliśmy tu jako małżeństwo. Michał trzymał mnie za rękę, a na jego twarzy malował się spokój, jakiego nigdy wcześniej u niego nie widziałam. Miasteczko, które kiedyś było dla mnie tylko wspomnieniem z dzieciństwa, zaczęło być czymś więcej. Domem. Miejscem, gdzie życie miało swój rytm, a małe rzeczy – jak spacer po lesie czy kawa na ganku – nabierały ogromnego znaczenia. – Wiesz, że zawsze chciałem tu wrócić – powiedział Michał, przerywając ciszę. – Ale nigdy nie sądziłem, że uda mi się to zrobić z tobą. Uśmiechnęłam się, patrząc na spokojną taflę wody. – A ja myślałam, że to miejsce to tylko przeszłość, że nie będę mogła tutaj odnaleźć siebie. Ale z tobą… czuję, że wszystko ma sens. Spacerowaliśmy brzegiem jeziora, rozmawiając o planach na przyszłość – o domu, który chcieliśmy urządzić razem, o tym, jak nasza codzienność zaczęła wypełniać się prostym, ale szczerym szczęściem. – Myślisz, że to już wszystko, czego możemy chcieć? – zapytałam, patrząc na Michała. – Nie – odpowiedział, ściskając moją dłoń. – Myślę, że to dopiero początek. W jego słowach było coś, co dawało mi nadzieję. Nadzieję, że choć życie nigdy nie będzie idealne, możemy je tworzyć razem – krok po kroku, dzień po dniu. Patrząc na jezioro, poczułam, że czas zatoczył koło. Nie byłam już tą młodą dziewczyną z marzeniami o wielkim świecie, ale kobietą, która znalazła swój dom. I choć droga do tego miejsca była pełna zakrętów, wiedziałam, że jestem dokładnie tam, gdzie powinnam być. Amelia, lat 31 Czytaj także:„Na Dzień Kobiet wysłałem ukochaną do SPA, a ona tam odwdzięczała się komuś innemu. Jeden telefon otworzył mi oczy”„Zamiast kwiatów mąż kupił mi na Dzień Kobiet krem przeciwzmarszczkowy. Zemsta była lepsza niż najdroższy prezent”„Na Dzień Kobiet chciałam pierścionek, więc dostałam ten po byłej. To tak jak resztki z pańskiego stołu”
„Letnia przygoda w Paryżu zmieniła się w totalny dramat. Miały być zaręczyny, a wyszło rozstanie z widokiem na wieżę Eiffla”
„Poszliśmy pod wieżę Eiffla, która prezentowała się pięknie i majestatycznie. To najlepsze miejsce na to wydarzenie – pomyślałam. I spojrzałam na Pawła z niemym oczekiwaniem. Niestety nie doczekałam się”.
Doskonale pamiętam dzień, w którym Paweł powiedział, że lecimy do Paryża. „To będzie tan czas” – pomyślałam rozanielona. I już w myślach widziałam, jak pierścionek zaręczynowy ląduję na moim palcu. Czekałam na to dwa długie lata. Jednak gdybym wiedziała, co tak naprawdę szykuje mi mój narzeczony, to nigdy nie zdecydowałabym się na ten wyjazd. Paweł w stolicy Francji zafundował mi największy dramat mojego życia. W końcu trafiłam na miłość swojego życia Paweł to nie była miłość od pierwszego wejrzenia. Poznaliśmy się w pracy i początkowo nie za bardzo przepadaliśmy za sobą. – Jest zarozumiały i zadufany w sobie – mówiłam koleżance, która pytała mnie, co nie podoba mi się w Pawle. To właśnie przez niego zrezygnowałam z pójścia na imprezę firmową. Zdecydowanie bardziej wolałam spędzić wieczór z książką niż wysłuchiwać przechwałek zakochanego w sobie faceta. Dopiero po kilku tygodniach okazało się, że nie miałam racji. Paweł okazał się naprawdę fajnym facetem, a jego zachowanie to była tylko poza. – Chciałam ci podziękować – powiedziałam do niego, jednocześnie wręczając mu butelkę dobrego wina. Kilka dni wcześniej uratował mnie przed szefem, który zarzucał mi, że mój błąd w obliczeniach naraził firmę na spore straty. Paweł wziął to na siebie. – Nie ma za co – powiedział z uśmiechem. – Koniec końców błąd nie okazał się tak duży. A szef zrozumiał, że nie miał powodów do takich nerwów – dodał. Jednak ja wiedziałam swoje. Paweł był ulubieńcem prezesa i mógł sobie pozwolić na znacznie więcej niż inni pracownicy. A ja na tym skorzystałam. Moje podziękowania nie skończyły się jedynie na winie. Kilka dni później zaprosiłam Pawła na własnoręcznie zrobioną kolację. A potem wszystko poszło już szybko. Po kilku kolejnych randkach zostaliśmy parą, a ja zrozumiałam, że Paweł jest dla mnie kimś wyjątkowym. – Zakochałaś się – powiedziała koleżanka. I od razu przypomniała, że jeszcze kilka miesięcy wcześniej uważałam swojego chłopaka za skończonego dupka. – I to do szaleństwa – przytaknęłam z uśmiechem. – Niezbadane są wyroki losu – podsumowała filozoficznie. A ja nie mogłam się z nią nie zgodzić. Gdyby wcześniej ktoś mi powiedział, że zwiąże się z Pawłem, to pewnie popukałabym się w czoło. A tymczasem stworzyliśmy związek. I to związek całkiem udany. Marzyłam o ślubie z Pawłem Spotykaliśmy się przez kolejne dwa lata. A w końcu zamieszkaliśmy ze sobą. – To kiedy ślub? – zapytała mnie Anka, uśmiechając się wesoło. – Nie wiem – powiedziałam cicho. Koleżanka spojrzała na mnie pytającym wzrokiem. – Co się dzieje? – zapytała. I tak naprawdę, to sama chciałabym to wiedzieć. Jeszcze kilka miesięcy temu byłam przekonana, że za niedługo Paweł poprosi mnie o rękę i wspólnie zaczniemy planować ten najpiękniejszy dzień w naszym życiu. Jednak nic takiego nie miało miejsca. Mój chłopak nawet nie wspominał o ślubie. A mnie było głupio o to zapytać. – Może boi się odrzucenia? – zapytała koleżanka. Chyba jednak sama w to nie wierzyła. Anka doskonale znała Pawła i wiedziała, że mój chłopak nie należy do nieśmiałych. – Nie sądzę – powiedziałam. A potem przyznałam się do tego, że moim ogromnym marzeniem jest ślub z Pawłem. – Nie potrafię wyobrazić sobie życia bez niego – dodałam. Anka pokiwała głową ze zrozumieniem, a potem dodała, że na pewno wszystko się ułoży. W tamtym momencie też w to wierzyłam. Jednak z czasem okazało się, że marzenia to jedno, a rzeczywistość to zupełnie coś innego. I tak naprawdę niewiele trzeba, aby wszystko runęło jak domek z kart. Oznajmił, że jedziemy do Paryża! Kilka tygodni po mojej rozmowie z Anką w moim relacjach z Pawłem nastąpił duży przełom. Zaczęłam odnosić wrażenie, że mój chłopak spoważniał, a jego decyzje są coraz bardziej przemyślane. – Może szykuje się do czegoś ważnego – powiedziała przyjaciółka, której zwierzyłam się ze swoich odczuć. – Bądź gotowa na zmiany w swoim życiu – dodała i mrugnęła do mnie okiem. – Obyś miała rację – powiedziałam. Bo ja naprawdę chciałam tych zmian. Szkoda tylko, że nie przypuszczałam, iż te zmiany wcale mi się nie spodobają. Tamten wieczór zapamiętam na długo. Paweł właśnie wrócił z pracy i podszedł do mnie, trzymając w ręce jakąś kartkę. – Co powiesz na wyjazd? – zapytał z uśmiechem. Spojrzałam na to co znajdowało się w jego dłoni. Zobaczyłam wieżę Eiffla. – Paryż? – zapytałam szeptem. Jeszcze nie chciałam uwierzyć w to, co właśnie zrozumiałam. Mój chłopak zamierzał zabrać mnie do miasta miłości. – Tak – powiedział, a na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech. Nie pamiętam dokładnie, co się potem działo. Na pewno zaczęłam skakać i krzyczeć z radości, a potem zarzuciłam Pawłowi ręce na szyję i zaczęłam go całować. – Jedziemy do Paryża! – wykrzykiwałam raz po raz. Już sobie wyobrażałam, jak spacerujemy po romantycznych uliczkach stolicy Francji. A wszystko to w świetle księżyca i przy szumie Sekwany. Ale to nie wszystko. Byłam przekonana, że Paweł nie wybrał tego miasta przypadkowo. – Na pewno mi się tam oświadczy – powiedziałam Ance. Nie wyobrażałam sobie innego scenariusza niż ten, w którym pod wieżą Eiffla mój narzeczony zakłada mi pierścionek zaręczynowy. – Hurra – wykrzyknęła koleżanka. I wyraźnie dawała mi odczuć, że cieszy się razem ze mną. W tamtym momencie żadnej z nas nie przyszło do głowy, że ta wycieczka będzie początkiem końca mojego związku. Nie mogłam się już doczekać Pierwsze dni naszego pobytu w Paryżu nie wskazywały na to, że rozegra się tu mój prywatny dramat. Każdego dnia spacerowaliśmy po romantycznych uliczkach i tajemniczych zaułkach, a wieczory spędzaliśmy w uroczych knajpkach. – Jestem najszczęśliwszą osobą na świecie – mówiłam Pawłowi, który pytał mnie, jak się bawię. Sama nie wiem, kiedy wszystko się zmieniło. Pewnego wieczoru zauważyłam, że Paweł jest skryty i milczący. – Nic takiego – odpowiedział, gdy próbowałam dowiedzieć się, co sprawiło, że nagle stracił humor. Nie drążyłam tematu, ale nie mogłam nie zauważyć, że postawa mojego chłopaka uległa całkowitej zmianie. Nagle przestał zapraszać mnie na spacery i kolacje, a wieczory spędzał w samotności poza hotelem. – Muszę przemyśleć pewne sprawy – tłumaczył za każdym razem, gdy pytałam go, gdzie znika na tyle godzin. Chociaż nic miałam powodów do nadmiernego optymizmu, to wciąż byłam przekonana, że zachowanie Pawła to swego rodzaju zasłona dymna. „Pewnie opracowuje plan, jak mi się oświadczyć” – przekonywałam samą siebie. Ale czy tak się zachowuje ktoś, kto za kilka godzin lub dni planuje zrobić coś takiego? Musiałam przyznać, że nie. A mimo to nie potrafiłam porozmawiać z Pawłem. Wolałam tkwić w niepewności i w przekonaniu, że wszystko się jakoś ułoży. Na moje nieszczęście mój narzeczony postanowił z tym skończyć. – Chciałbym cię zaprosić na spacer – powiedział któregoś wieczoru. Wcześniej nie było go kilka godzin, a ja nie miałam pojęcia, gdzie się podziewał. „Nareszcie” – pomyślałam. Byłam przekonana, że Paweł skończył przygotowania do oświadczyn i właśnie nastąpił dzień, w którym spełni się moje największe marzenie. – Oczywiście – powiedziałam z uśmiechem. Ale gdy spojrzałam na Pawła, to nie ujrzałam entuzjazmu. Co więcej – w jego oczach krył się smutek. A mimo to nie dopuszczałam do siebie myśli, że coś może pójść nie tak. W myślach już widziałam klękającego przede mną Pawła, który z miłością w oczach wsuwa mi na palec pierścionek z diamentem. O mały włos już wtedy nie powiedziałam „tak”. Poszliśmy pod wieżę Eiffla, która prezentowała się pięknie i majestatycznie. „To najlepsze miejsce na to wydarzenie” – pomyślałam. I spojrzałam na Pawła z niemym oczekiwaniem. Niestety nie doczekałam się. Miasto miłości zostało miastem dramatu – Nie mogę – usłyszałam głos Pawła. I wtedy zrozumiałam, że tego wieczoru nic nie pójdzie po mojej myśli. – Nie rozumiem – powiedziałam. Paweł patrzył na mnie, ale nic nie mówił. – Po prostu nie mogę – powtórzył. A potem zaczął wyrzucać z siebie słowa z szybkością karabinu maszynowego. W ciągu kilku chwil dowiedziałam się, że mój narzeczony nigdy mnie nie kochał, a związek ze mną był dla niego jedynie przygodą. – Próbowałem cię pokochać – wydusił z siebie. A potem spuścił głowę i wpatrywał się w paryski chodnik. – Ale ta wycieczka ostatecznie uświadomiła mi, że to nigdy nie nastąpi. Nie jestem w stanie obdarzyć cię takim uczuciem, na jakie zasługujesz. Byłam w szoku. Przez dwa ostatnie lata byłam przekonana, że Paweł kocha mnie tak samo mocno jak ja jego. A tymczasem okazało się, że jego uczucie było kłamstwem. – To po co mnie tu zabrałeś? – zapytałam ze łzami w oczach. – Żeby umilić ci rozstanie – usłyszałam. To było ponad moje siły. Właśnie dowiedziałam się, że facet, którego kochałam najbardziej na świecie, zabrał mnie do miasta miłości, aby poinformować mnie, że nigdy mnie nie kochał. – Naprawdę? – zapytałam ironicznie. Ale w głębi duszy wszystko we mnie krzyczało. – To niestety nie udało ci się to – powiedziałam. A potem zostawiłam go pod wieżą Eiffla i ruszyłam w stronę hotelu. Jeszcze tego samego dnia się spakowałam i ruszyłam na lotnisko. Wprawdzie na samolot musiałam czekać kilkanaście godzin, ale nie wyobrażałam sobie, żebym miała spędzić z tym oszustem choćby minutę dłużej Po powrocie do Polski spakowałam rzeczy Pawła, a jego walizki wystawiłam za drzwi. I od tamtej pory nie miałam z nim kontaktu. Nie chciałam go znać. I chociaż wiem, że trochę to potrwa, to w końcu uporam się ze złamanym sercem. Jednak nigdy nie wrócę już do Paryża. To miasto już zawsze będzie kojarzyło mi się nie z miłością, ale z uczuciowym dramatem. Katarzyna, 27 lat Czytaj także: „Nie wiem, kto jest ojcem mojego dziecka. Mam nadzieję, że mąż nie zobaczy w nim rysów twarzy kelnera znad morza” „Moje żądanie alimentów od byłego faceta było dla niego dużą niespodzianką. Tak samo jak to, że w ogóle ma dziecko” „Wakacyjny romans zaprowadził mnie prosto do sądu. Nabrałam się na lazurowe oczy i straciłam oszczędności”
„Marzyłam o wystrzałowym wieczorze panieńskim. Nie sądziłam jednak, że siostra puści z dymem całą moją przyszłość”
„Nie mogłam pozbyć się wrażenia, że coś jest nie tak, ale starałam się zepchnąć te myśli na bok. Przecież to miał być mój wieczór, pełen radości i zabawy. A jednak coś wewnątrz mnie nie dawało mi spokoju”.
Przygotowania do ślubu to prawdziwy wir emocji i obowiązków. Gdy wracam myślami do tych chwil, czuję mieszaninę radości, stresu i oczekiwania. Od miesięcy planowaliśmy ten dzień z Hubertem. Nasz związek zawsze był pełen miłości i wzajemnego zrozumienia, choć ostatnio czułam, że coś jest nie tak. Moja siostra Karolina zorganizowała dla mnie wieczór panieński. Była z tego powodu bardzo podekscytowana, ale zauważyłam, że między nią a Hubertem panowało napięcie. Ignorowałam to, starając się skupić na nadchodzących wydarzeniach. Była dla mnie wsparciem Hubert i ja byliśmy razem od trzech lat. Nasza miłość przetrwała wiele prób, a teraz nadszedł czas, by złożyć przysięgę na całe życie. Karolina, choć młodsza, zawsze była dla mnie wsparciem. Wiedziałam, że mogę na nią liczyć w każdej sytuacji. Nasza matka była z nas dumna. Choć straciłyśmy ojca wiele lat temu, trzymałyśmy się razem, tworząc silną, kochającą się rodzinę. Wieczór panieński zapowiadał się fantastycznie. Karolina zaplanowała wszystko w najdrobniejszych szczegółach – od dekoracji po gry i zabawy. Jednak tego wieczoru coś w jej zachowaniu mnie niepokoiło. Była jakby nieobecna, a jej uśmiech wydawał się wymuszony. Myślałam, że może to tylko stres związany z organizacją imprezy, ale w głębi duszy czułam, że to coś więcej. Siedziałam na kanapie, przyglądając się Karolinie, która krzątała się po salonie, przygotowując ostatnie detale przed wieczorem panieńskim. Była zaskakująco cicha i wydawała się unikać mojego wzroku. To nie było do niej podobne – zazwyczaj tryskała energią i radością. – Karolina, wszystko w porządku? – zapytałam, próbując złapać jej spojrzenie. – Wyglądasz na zdenerwowaną. – Och, tak, wszystko w porządku – odpowiedziała, ale jej głos drżał lekko. – Po prostu chcę, żeby wszystko wyszło idealnie. – Wiesz, że nie musisz się tak przejmować – próbowałam ją uspokoić. – Niezależnie od tego, jak wszystko wyjdzie, jestem pewna, że będzie wspaniale, bo to ty to organizujesz. Uśmiechnęła się, ale jej oczy pozostały smutne. Postanowiłam nie naciskać, dając jej przestrzeń. Miałam nadzieję, że może wieczorem uda nam się porozmawiać bardziej otwarcie. To był piękny wieczór Wieczór rozpoczął się bardzo radośnie. Przyjaciółki zebrały się w salonie, śmiechy i rozmowy wypełniały pokój. Karolina wróciła do swojej roli perfekcyjnej organizatorki, dbając o każdy szczegół. Jednak przez cały czas czułam w powietrzu pewne napięcie. Jej uśmiech wydawał się momentami sztuczny. – Co cię trapi? – zapytałam ponownie, tym razem bardziej zdecydowanie. – Nic, naprawdę, wszystko jest w porządku – odpowiedziała, ale jej głos był jeszcze bardziej drżący. – To tylko stres związany z organizacją. Nie mogłam pozbyć się wrażenia, że coś jest nie tak, ale starałam się zepchnąć te myśli na bok. Przecież to miał być mój wieczór, pełen radości i zabawy. A jednak coś wewnątrz mnie nie dawało mi spokoju. Noc była w pełnym rozkwicie. Śmiechy, żarty i toast za toastem. Wszystko wydawało się idealne na powierzchni, ale czułam, że Karolina jest jak bomba zegarowa, gotowa wybuchnąć w każdej chwili. Zauważyłam, że zaczęła pić więcej, niż zwykle. Było coś desperackiego w jej zachowaniu, coś, czego nie mogłam zignorować. Kiedy usiadła obok mnie na kanapie wiedziałam, że to jest moment, w którym coś się wydarzy. Patrzyła na mnie, a jej oczy były pełne łez. W salonie zrobiło się ciszej, jakby wszyscy wyczuwali, że coś poważnego ma zaraz nastąpić. – Alicja, muszę ci coś powiedzieć – zaczęła, głos jej drżał. Reszta dziewczyn przestała rozmawiać i skierowała uwagę na nas. – To coś, co powinieneś wiedzieć przed ślubem. Zamarłam. Coś w jej tonie i wyrazie twarzy sprawiło, że poczułam, jak zimne dreszcze przebiegają po moim ciele. Myślałam, że zemdleję – Co się dzieje? – zapytałam z niepokojem. Wzięła głęboki oddech, a potem wypowiedziała słowa, które zmieniły wszystko: – Jestem w ciąży z Hubertem. Czułam, jakby całe powietrze zostało wyssane z pokoju. Słowa Karoliny dźwięczały mi w uszach jak echo. Szok i niedowierzanie przeszły przez twarze wszystkich obecnych. – Co takiego? – ledwo mogłam wydusić te słowa. – Jak to możliwe? Karolina spuściła głowę, a łzy zaczęły spływać po jej policzkach. Wzięła głęboki oddech i zaczęła opowiadać, jak to się stało. – To był jeden raz – zaczęła drżącym głosem. – Byliśmy oboje pijani, Hubert był załamany po kłótni z tobą. Byliśmy sami i to się po prostu wydarzyło. To był błąd, ogromny błąd, ale… teraz jestem w ciąży. Nie mogłam uwierzyć w to, co słyszę. Moja siostra, moja najlepsza przyjaciółka, i mój narzeczony. Poczułam, jakby ktoś wyrwał mi serce i podeptał je na moich oczach. – Dlaczego mi to mówisz dopiero teraz? – krzyknęłam, nie mogąc powstrzymać łez. – Dlaczego nie wcześniej? Dlaczego w ogóle? – Bałam się – odpowiedziała Karolina, łkając. – Bałam się, że cię stracę. Bałam się, że stracę ciebie, Huberta, wszystko. Ale teraz nie mogę już dłużej milczeć. Musisz wiedzieć. Wstałam, nie wiedząc, co zrobić. Wiedziałam, że muszę porozmawiać z Hubertem, muszę usłyszeć jego wersję. Ale teraz, w tej chwili, czułam się tak bardzo zdradzona i samotna. Byłam zdruzgotana Zamknęłam się w sypialni, starając się zebrać myśli. Telefon leżał na łóżku obok mnie, ale bałam się go podnieść. W końcu, po kilku minutach niepewności, sięgnęłam po niego i wybrałam numer Huberta. Czekałam, aż odbierze, a każda sekunda wydawała się wiecznością. – Halo, Alicja? – odezwał się, jego głos pełen ciepła, jak zawsze. – Karolina mi wszystko powiedziała – wypaliłam. Nastąpiła cisza. Czułam, jak moje serce bije coraz szybciej, jakby chciało wyrwać się z piersi. – O czym ty mówisz? – zapytał, ale w jego głosie wyczułam napięcie. – O waszym romansie, o tym, że Karolina jest w ciąży – wykrzyczałam, nie mogąc dłużej trzymać w sobie emocji. – Jak mogłeś mi to zrobić? Jak mogłeś zdradzić mnie z moją własną siostrą? Hubert długo milczał. W końcu westchnął ciężko i zaczął mówić. – To był jeden raz. Byłem pijany, załamany po naszej kłótni. To był ogromny błąd, ale to nie zmienia faktu, że cię kocham. – Jak możesz mówić, że mnie kochasz, po tym wszystkim? – krzyczałam. – Zdradziłeś mnie z Karoliną! Moja własna siostra nosi twoje dziecko! Jak mam ci teraz zaufać? – To nie było planowane – kontynuował Hubert, jego głos był pełen desperacji. – To był tylko jeden raz. Ja… nie wiem, co mam ci powiedzieć. Przepraszam. Przepraszam za wszystko. Łzy spływały po moich policzkach. Czułam się jak w koszmarze, z którego nie mogłam się obudzić. Przestałam jej ufać – Przepraszam? Myślisz, że jedno „przepraszam” wystarczy? – wysyczałam przez zaciśnięte zęby. – Nie wiem, czy kiedykolwiek będę w stanie ci wybaczyć. Nie wiem, czy chcę. Hubert próbował coś jeszcze powiedzieć, ale przerwałam mu. – Jak mam teraz spojrzeć w oczy Karolinie? Jak mam spojrzeć w oczy naszej rodzinie? – Proszę, Alicjo, daj mi szansę to wszystko naprawić – błagał Hubert. – Kocham cię. Chcę z tobą spędzić resztę życia. To, co się stało, to był błąd, straszny błąd, ale mogę ci udowodnić, że jestem wart twojej miłości. – Nie wiem – odpowiedziałam, czując, że cała ta rozmowa jest zbyt ciężka, by ją kontynuować. – Potrzebuję czasu, by to wszystko przemyśleć. Rano obudziłam się po niespokojnej nocy pełnej koszmarów i płaczu. Czułam się kompletnie wyczerpana, zarówno fizycznie, jak i emocjonalnie. W końcu zebrałam się na odwagę i zdecydowałam porozmawiać z matką. Potrzebowałam jej wsparcia. Może ona będzie w stanie pomóc mi zrozumieć, co powinnam teraz zrobić. Zeszłam na dół do kuchni, gdzie mama już krzątała się przy przygotowywaniu śniadania. – Alicja, co się stało? – zapytała natychmiast, widząc moje zapuchnięte oczy. Usiadłyśmy przy stole, a ona chwyciła mnie za rękę, dając mi tym samym poczucie wsparcia, którego tak bardzo potrzebowałam. Zaczęłam opowiadać jej wszystko, od wieczoru panieńskiego, poprzez wyznanie Karoliny, aż po rozmowę z Hubertem. Matka słuchała w milczeniu, a jej twarz wyrażała szok i niedowierzanie. Nie mogłam w to uwierzyć – Jak to możliwe? – wyszeptała w końcu, gdy skończyłam opowiadać. – Karolina i Hubert? Nie mogę w to uwierzyć… – Ja też nie mogę, mamo – łzy znów napływały mi do oczu. – Nie wiem, co teraz robić. Czy powinnam odwołać ślub? Czy powinnam zerwać kontakt z Karoliną? Czuję się taka zagubiona… – Kochanie, to strasznie trudna sytuacja – powiedziała, głaszcząc mnie po głowie. – Rozumiem, że czujesz się zdradzona i zraniona. To naturalne. Ale musisz dać sobie czas, by przemyśleć wszystko na spokojnie. Nie podejmuj pochopnych decyzji. – Ale jak mam dalej żyć, wiedząc, co się stało? – zapytałam, czując bezradność. – Jak mam zaufać Hubertowi? Jak mam spojrzeć Karolinie w oczy? – To będzie trudne, ale nie jesteś sama – odpowiedziała matka. – Masz mnie, masz naszą rodzinę. Może spróbuj porozmawiać z Karoliną jeszcze raz. Czasem zrozumienie motywacji drugiej osoby może pomóc w procesie wybaczenia. Westchnęłam ciężko, wiedząc, że matka ma rację. Ale mimo to czułam ogromny ból i żal. – A co z Hubertem? – zapytałam, patrząc na nią. – On mówi, że mnie kocha i że to był tylko jednorazowy błąd. Ale jak mogę mu teraz ufać? Muszę posłuchać serca – Tego nikt ci nie powie, kochanie – odpowiedziała. – Musisz sama zadecydować, czy jesteś w stanie mu wybaczyć i dać mu drugą szansę. To będzie wymagało dużo czasu i pracy z obu stron. Ale najważniejsze, byś słuchała swojego serca. Jeśli poczujesz, że nie możesz mu zaufać, to może lepiej zakończyć ten związek teraz, zanim będzie za późno. Czułam, że matka ma rację, ale mimo to decyzja wydawała się niewyobrażalnie trudna. Z jednej strony kochałam Huberta i nie wyobrażałam sobie życia bez niego. Z drugiej strony czułam się zdradzona i oszukana. – Dziękuję, mamo – powiedziałam w końcu, przytulając się do niej mocniej. – Potrzebuję jeszcze trochę czasu, by to wszystko przemyśleć. – Oczywiście, kochanie. Pamiętaj, że zawsze będę tu dla ciebie. Muszę teraz zastanowić się, co zrobić dalej, jak ułożyć sobie życie na nowo po takim ciosie. Czy dać Hubertowi i Karolinie drugą szansę? Czy zdołam im wybaczyć? Jedno jest pewne – muszę podjąć tę decyzję sama, kierując się tylko swoim sercem. Alicja, 29 lat Czytaj także: „Poszedłem do łóżka z teściową, by zemścić się na żonie. A ona teraz oczekuje, że razem uwijemy gniazdko” „Mój ślub miał być idealny, a rujnowały go pechowe wypadki. Odkryłam, komu przeszkadzało moje szczęście” „Mąż zaskakiwał mnie kwiatami, aż któregoś dnia przyniósł inną niespodziankę. Nie wiedziałam, czy śmiać się czy płakać”
„Mój mąż to śmierdzący leń i malkontent. Gdzie się podział żywiołowy przystojniak, za którego wyszłam 20 lat temu?”
„Mam już tego serdecznie dość i faktycznie zaczynam myśleć, że mogłabym wymienić męża na lepszy model”.
Weszłam do pokoju i z niechęcią spojrzałam na mojego męża. Znowu zasnął w fotelu, jakby łóżka w domu nie było. Jedną nogę przerzuconą miał przez oparcie, a brudna, przepocona koszula rozłaziła się na jego wystającym brzuchu. Jakże przypominał mi teraz mojego własnego ojca. Tato po pracy wypijał ze dwa czy trzy piwa i potem chrapał na kanapie przed telewizorem. A wokół niego roznosił się smród alkoholu pomieszanego z potem, od którego zbierało mi się na wymioty. Brzydziłam się nim wtedy. A teraz dokładnie tak samo brzydzę się swoim własnym mężem. „Jak to się mogło stać?” – rozmyślałam. – Kiedy z całkiem przystojnego faceta zrobił się niechlujny worek tłuszczu?". Lata temu Marek potrafił ruszyć się ze mną na rower czy pograć w piłkę z naszym synem. Ale odkąd Artur poszedł na studia, jego ojciec zasiadł przed telewizorem i całkiem się zapuścił. Nie chodzi tylko o to, że przytył 20 kilogramów. Stał się po prostu fleją. Miał na przykład taki zwyczaj, że wieczorem kładł się do łóżka brudny, a kąpał się dopiero rano. Wielokrotnie robiłam mu o to awantury. W końcu ja dbałam o siebie, żeby mu się podobać. Byłam zawsze czyściutka i pachnąca, bo uważałam, że to podstawa. A on co?! Brudas jeden... Może się wydawać, że to bzdura, a nie poważny problem. Jednak na dłuższą metę naprawdę trudno żyć z kimś takim. Zapaszek bijący od męża po tym, jak napił się piwska, wypalił pół paczki papierosów i w dodatku spocił się w ciągu dnia, był nie do zniesienia. Dusiłam się we własnym łóżku. Zbierało mi się na wymioty i spałam odwrócona do niego tyłem. Najgorzej było, gdy chciał seksu. Któregoś razu tak mi się zrobiło niedobrze, że popłakałam się w trakcie. Nawet tego nie zauważył, tylko zrobił swoje, po czym przetoczył się ze mnie na swoją stronę łóżka jak wieloryb i natychmiast zasnął. A ja do rana nie zmrużyłam oka. Z żalu, obrzydzenia i z powodu jego chrapania. Jakie to ja sposoby wymyślałam, aby nauczyć go czystości. Kupowałam pachnące płyny do kąpieli, zapraszałam go do wspólnej zabawy w pianie, podsuwałam dezodoranty. I nic! Kompletnie to ignorował. Czasem jest mi za niego zwyczajnie wstyd. Bo już nawet znajomi zauważają, że zmienił się na gorsze. – Stary, niedługo twoja żona będzie wyglądała jak twoja córka – przygadał mu kilka dni temu, niby w żartach, jego najlepszy przyjaciel. W pierwszym momencie nawet się ucieszyłam, że to powiedział. „Może wreszcie coś do Marka dotrze” – myślałam. Akurat. Mąż zrozumiał to po swojemu: „Halina jest atrakcyjna, więc trzeba jej pilnować, bo ktoś mi ją zabierze!”. I ku mojemu zdumieniu, zamiast wziąć się za siebie, wziął się... za mnie. Od tamtej pory po prostu nie mam życia. Mąż zaczął kontrolować mnie na każdym kroku. Komentuje to, w co się ubieram, wypomina mi, ile wydaję na kosmetyki i ubrania. A kiedy zapisałam się na siłownię, wpadł w istny szał i stwierdził, że pewnie poznam tam kogoś wysportowanego i jego, Marka, rzucę. – Skoro się tego obawiaszz to chodź na zajęcia razem ze mną – wypaliłam. Naiwnie myślałam, że to na niego podziała, bo przecież najlepiej jest pilnować żony, pedałując na sąsiednim rowerze. Ale skąd! Marek nic nie powiedział na moją propozycję, za to czepia się niemalże wszystkiego. I wciąż tylko jęczy, że pewnie już go zdradzam. Mam już tego serdecznie dość i faktycznie zaczynam myśleć, że mogłabym wymienić męża na lepszy model. Może niekoniecznie młodszy, bez przesady, lecz na pewno bardziej zadbany. Wokół pełno jest przecież fajnych 50-latków, którzy nie dźwigają przed sobą „mięśnia piwnego”, i przede wszystkim ładnie pachną. W końcu nasz syn jest już odchowany i na dobrą sprawę nic mnie w tym domu nie trzyma. Może oprócz odrobiny miłości do Marka, która wciąż się we mnie tli... O uczucie trzeba dbać i pilnować, aby nie wygasło. Między innymi starając się być atrakcyjnym dla drugiej połówki. Tak mi przykro, że mój mąż tego nie rozumie. Przecież nie wymagam wiele... Chciałabym, żeby zachował, choć minimum higieny i zaczął prowadzić nieco zdrowszy tryb życia. Czy to aż takie trudne? Halina, 47 lat Czytaj także: „Przyjaciele zabawili się w swatki, bo byłem samotny. Myślałem, że to żart, ale udało im się znaleźć moją drugą połówkę” „Mój facet dniem i nocą sprowadza do domu tabuny znajomych. Czuję się, jak w hostelu, a nie we własnym mieszkaniu” „Nigdy nie chciałam być matką. Dla męża zgodziłam się na dziecko, ale przez 18 lat nie potrafiłam go pokochać”
„Jestem w kwiecie wieku i w łóżku nie próżnuję. Mąż to stary piernik, ale za to kochanek jest jak słodka beza”
„Mimo że mam 46 lat, jestem atrakcyjną kobietą. Jestem wysoką, zadbaną blondynką o zielonych oczach i szczupłej figurze. To nie moja wina, że podobam się mężczyznom”.
Wydaje mi się, że ona zrobiła to dlatego, że zazdrości mi mojego stroju i wyglądu. Mimo że mam 46 lat, jestem atrakcyjną kobietą. Jestem wysoką, zadbaną blondynką o zielonych oczach i szczupłej figurze. To nie moja wina, że podobam się mężczyznom (kobietom też) i miewam romanse. W końcu każda kobieta tego potrzebuje. Od męża nie dostałam nigdy tyle prezentów co od Jerzego. Zawsze jestem doceniona, dostaję kwiaty, biżuterię, ubrania, a czasem nawet pieniądze, ale to nie świadczy, że jestem prostytutką. Nie sprzedaję się i nie proszę o to. Jurka znałam od zawsze Jako dziecko nie zwracałam na niego uwagi. Na początku liceum byliśmy parą. Później się rozstaliśmy, on wybrał Jolę. Brakowało mi go, ale pojawił się Ksawery. Nie był bogaty, nie miał samochodu, ale po prostu mnie oczarował. Zaszłam w ciążę, pobraliśmy się i urodziłam pierwszą córkę. Żyło nam się dobrze, jeździliśmy za granicę i urodziła nam się jeszcze dwójka dzieci. Moje kontakty z Jurkiem się urwały. Ksawery prowadził firmę, ja zajmowałam się domem, a nasze małżeństwo zaczęło się sypać. Mój mąż zaczął wyjeżdżać do Holandii i wtedy... spotkałam Jerzego. Oszczędzę szczegółów, jak wyglądała nasza pierwsza rozmowa po takiej przerwie. Spędziliśmy upojną noc i powiem tylko, że było cudownie. Moja miłość powróciła, ale był jeden problem: on żony by nie zostawił, ja męża też nie. Mimo to spotykaliśmy się coraz częściej. Było wspaniale. I wtedy zaczął się kryzys... Ksawery nie mógł wyjeżdżać za granicę. Brakowało pieniędzy, a ja jeszcze w wieku 38 lat zaszłam w ciążę. To był dla mnie szok, choć dziś się z tego cieszę. Wtedy trwała moja przyjaźń z Kaśką. Ona nam pomagała, pożyczała pieniądze, za co jej bardzo dziękuję. Mąż wrócił za granicę i sytuacja finansowa zaczęła się poprawiać. Wrócił też Jurek... O romansie powiedziałam Kasi Jej mąż, brat mojego męża za mną, lekko mówiąc, nie przepadał i chciał nas skłócić. Ona mu coś wspomniała, że spotkałam się z kolegą i on to wykorzystał. Pewnego dnia dostałam wiadomość od mojego męża o treści „Ty zd****”. Nie mogło mi być przykro, bo zachowałam się jak ta zdzira, ale dlaczego ona mi to zrobiła!? Powiedziałam jej niemiłe słowa, takie jak „Ty świnio, świństwo mi zrobiłaś”, bo to wielkie świństwo było. „Magister za pieniądze” — kolejne moje słowa do Katarzyny, bo jak się ma wykształcenie, to trzeba się zachować z klasą. Na dodatek jej syn stanął w jej obronie. Zrobił mi coś podłego. Razem z kuzynostwem wypisał na mnie takie rzeczy, że to się w głowie nie mieści. Na dodatek to była nieprawda. Obecnie sytuacja ta się trochę uspokoiła, ale my z Kaśką się nadal do siebie nie odzywamy... Grażyna, 46 lat Czytaj także: „Opiekowałam się samotną sąsiadką. Jej córka zarzuciła mi, że robię to, bo chcę wyłudzić mieszkanie” „Córka wrobiła męża w drugie dziecko, a teraz dziwi się, że on chce rozwodu. Sama jest sobie winna” „Znalazłam saszetkę pełną kasy. Gdy ją oddałam, zyskałam czyste sumienie i pewność, że dobro wraca”
„Rano byłam jej świadkową, a wieczorem namiętnie całowałam jej męża. Miłości nie da się oprzeć”
„Boże, jak ja rozpaczałam! Czułam, że to już koniec. Wydawało mi się, że świat dla mnie się skończył”.
Marzyłam, że stoję w białej sukni i welonie na środku małego, górskiego kościółka, a w środku tylko ja i mój ukochany... Urodziłam się w niewielkiej osadzie pod Wrocławiem. Moja rodzina należała do przeciętnych w okolicy. Zmieniło się to, gdy ceny okolicznych gruntów zaczęły gwałtownie rosnąć. Wtedy niemal z dnia na dzień stała się jedną z zamożniejszych, bo czego jak czego, ale ziemi to mieliśmy pod dostatkiem. W domu nic jednak się nie zmieniło. Moi rodzice uważali zawsze, że tylko pracą można do czegoś dojść. Dbali więc o to, abym nie miała wolnej chwili. Rano szkoła, potem angielski, w piątki oaza, w soboty gitara, a w międzyczasie jeszcze kwiatki trzeba podlać, ogródek wypielić, kolację przygotować... Wiadomo, w domu zawsze jest co zrobić. Nic dziwnego, że brakowało mi czasu na życie towarzyskie i bałam się, że zostanę starą panną. Miałam oczywiście kolegów. Jeden w końcu nawet mi mocniej zawrócił mi w głowie. Paweł, student inżynierii środowiska. Ach, ile było rozmów do późnej nocy, ile wspólnych marzeń i planów. A później, z czasem, trzymania się za ręce, przytulania i nieśmiałych pocałunków. I nic więcej. Oboje bowiem byliśmy bardzo wierzący i postanowiliśmy z nocą poślubną poczekać, aż powiemy w kościele „tak”. Miałam 19 lat Przestała się liczyć szkoła, rodzice, znajomi. Mieliśmy wielkie plany – Paweł był wprawdzie dopiero na drugim roku, ale często powtarzał: – Niedługo będę na czwartym roku studiów, a wtedy poproszę cię o rękę. Będziemy mieć piękny ślub, a ty zostaniesz moją ukochaną żoną, zobaczysz. Byłam szczęśliwa, słysząc takie słowa, bo jaka kobieta nie chce być tą jedyną i stać na ślubnym kobiercu obok tego najwspanialszego mężczyzny. Niestety, jak to często bywa, moim rodzicom Paweł zupełnie nie przypadł do gustu: – Za młodzi jesteście, nic nie macie – narzekała matka. – Jak sobie dacie radę, zwłaszcza że ty jeszcze się uczysz. – A co on tak tu ciągle przychodzi i przychodzi kąty wycierać – złościł się ojciec. – Wielki pan inżynier. Niech się w końcu weźmie do jakiejś roboty, bo jak go przepędzę, to... Nie kończył, ale ja wiedziałam, że mój tata byłby zdolny do tego, żeby wyrzucić mojego ukochanego z domu. Starałam się więc podwójnie: uczyłam się nocami, a wieczorami spotykałam z Pawłem. Pomagałam dużo w gospodarstwie, robiłam wszystko, czego tylko życzyli sobie rodzice. W weekendy dodatkowo opiekowałam się dzieckiem kuzynki. Nie zarabiałam dużo, ale myślałam sobie, że za te pieniądze kupię pierwsze meble do naszego wspólnego mieszkania. W ten sposób nie miałam zupełnie czasu dla siebie i Pawła. Kiedy się spotykaliśmy, czułam się bardzo zmęczona. Najchętniej leżałabym na kanapie i przeglądała notatki do egzaminu. Nie było mowy, żeby mnie gdzieś wyciągnąć. Po kilku miesiącach Paweł powiedział: – Wiesz, inną dziewczynę poznałem, a w kogoś innego zmieniłaś się teraz. Myślę, że powinniśmy zrobić sobie przerwę. Ty przygotujesz się do egzaminów na studia, a ja też poukładam sobie pewne sprawy. Dajmy sobie trochę czasu. Boże, jak ja rozpaczałam! Czułam, że to już koniec. Wydawało mi się, że świat dla mnie się skończył. Matka powtarzała mi tylko w kółko: – Młoda jesteś, wszystko przed tobą. Wiadomo, jak to jest, pierwsza młodzieńcza miłość, ale potem przyjdą kolejne. Sama się przekonasz jeszcze, jakie to piękne uczucie. A ten cały Paweł widać nie był ciebie wart, od początku z ojcem to mówiliśmy. Z czasem zaczęłam wierzyć rodzicom. Tym bardziej, że mój ukochany unikał spotkań ze mną. Zaczęłam go natomiast widywać na mieście z moją bliską koleżanką z podstawówki, Justyną. Pewnego dnia przyszedł do mnie późnym wieczorem: – Przemyślałem wszystko, Oleńko. Oddaliliśmy się od siebie, twoja rodzina również nie jest nam przychylna. A Justyna, znasz ją przecież, jest ciepła, rodzinna, no i starsza od ciebie. Chyba takiej kobiety potrzebuję. Proszę, nie miej do mnie żalu. Po tej rozmowie długo nie mogłam dojść do siebie. Płakałam po nocach. Przypominałam sobie wszystko – nasze obietnice, plany, marzenia. Nie mogłam uwierzyć, że byłam taka naiwna. O nie, teraz już nikt nigdy mnie nie zrani Nie pozwolę również moim rodzicom dłużej wtrącać się w moje życie. Sama będę o sobie decydować. Jak pomyślałam, tak też zrobiłam. Wbrew protestom najbliższych wyjechałam do studium językowego do Warszawy i zamieszkałam w akademiku. Ja, która nigdy dotąd nie ruszałam się z Dolnego Śląska, nagle znalazłam się w gwarnej stolicy. Nie czułam się tu dobrze, przerażało mnie to miasto, wydawało mi się obce, za duże, ludzie byli nieprzyjaźni, studia trudne. Pomagało mi jednak zapomnieć o ostatnich smutnych przeżyciach. Pragnęłam teraz żyć zupełnie inaczej. W połowie stycznia dostałam e-maila od Justyny. Pisała w nim, że jest bardzo szczęśliwa, że planują z Pawłem za kilka miesięcy ślub. Chciała się też upewnić, czy ja nic do niego już nie czuję: – Nie chcę budować swojego szczęścia na cudzej krzywdzie – wyjaśniała. – Może dla ciebie to dziwne, ale mnie wychowano w lojalności do przyjaciół. Nie czułabym się dobrze, gdybyś do końca życia miała mnie nienawidzić. Zabolały mnie te słowa i to bardzo. Zabolało mnie to, że Justyna planuje ślub – mój ślub. Zabolało mnie to, tym bardziej że jest porządną dziewczyną, że Paweł wcale nie trafił z deszczu pod rynnę, jak mu życzyłam, kiedy odchodził ode mnie. Zabolało mnie to, że tak łatwo o mnie zapomniał. Wbrew temu co tak naprawdę czułam, napisałam Justynie, że już od dawna nie pamiętam o Pawle, że to było tylko takie młodzieńcze zauroczenie, że dopiero tutaj, w wielkim mieście, poznałam, co to prawdziwi mężczyźni i prawdziwe życie. Wszystko to były oczywiście kłamstwa. Nie chciałam jednak dać po sobie poznać, jak bardzo zabolał mnie jej list. Tego dnia w akademiku była zaplanowana impreza. Część osób z naszej grupy zaliczyła egzaminy w terminie zerowym i zamierzała to uczcić. Ja nie należałam do tych szczęściarzy i początkowo planowałam po prostu jeszcze się pouczyć, ale po tym e-mailu musiałam jakoś odreagować. Po raz pierwszy od bardzo dawna założyłam krótką, czarną sukienkę i buty na wysokim obcasie. Zrobiłam makijaż i pomalowałam usta, które, jak wszyscy twierdzą, są moim atutem. Trzeba przyznać, że zrobiłam furorę Takiej mnie jeszcze tutaj nie znali. Wcześniej bowiem po całych dniach przesiadywałam z nosem w książkach albo narzekałam na Warszawę. Na imprezie wszyscy powtarzali: – Dziewczyno, naprawdę super wyglądasz. Gdzie się ukrywałaś tyle czasu? A ja piłam kieliszek wina za kieliszkiem i śmiałam się coraz bardziej zalotnie. Sama nie wiem, co bardziej uderzyło mi do głowy – alkohol czy zachwycone spojrzenia kolegów, którzy prześcigali się w komplementach. Najbardziej aktywny był Wojtek. Wiedziałam, że zwrócił na mnie uwagę już wcześniej – też pochodził z Dolnego Śląska i już samo to nas zbliżyło. Na dodatek oboje nie lubiliśmy Warszawy i oboje nie należeliśmy do najlepszych studentów. Tego wieczora miałam się przekonać, że Wojtek świetnie tańczy i wspaniale całuje. A później... Tym razem sama nie byłam lepsza. Straciłam dziewictwo właśnie z Wojtkiem, po dwóch godzinach rozmowy, w jakimś przypadkowym pokoju akademika, który na szczęście był pusty. Nie, nie czułam satysfakcji, radości, wstydu – to wszystko było jakby poza mną. Ot, jeszcze jedno doświadczenie życiowe. Tak jakbym za wszelką cenę chciała wyprzeć z pamięci obietnicę, którą przecież złożyłam sama sobie. Wojtek okazał się miłym, pełnym zapału i marzeń chłopakiem. Może jak dla mnie trochę zbyt rozrywkowym, ale i ja w tamtym okresie nie byłam przecież święta. Razem imprezowaliśmy i razem uczyliśmy się do egzaminów. Ot, taka akademikowa para. Wojtek chyba szybko się zorientował, że z mojej strony nie może liczyć na wielkie uczucie – i chyba to przyciągnęło go do mnie jeszcze bardziej. Ja również byłam w sumie zadowolona – w końcu miałam w Warszawie jakąś bratnią duszę. I tak to trwało do jesieni. W maju na adres rodziców przyszedł list W kopercie znajdował się biały karnet ozdobiony dwoma gołąbkami, które trzymały w dzióbkach obrączki. „Zapraszamy Aleksandrę razem z osobą towarzyszącą na ślub, który odbędzie się... ” – przeczytałam głośno. Początkowo postanowiłam, nie iść. Bałam się, że tego nie zniosę, że serce mi pęknie z rozpaczy. Uświadomiłam sobie wtedy, że choć minęło tyle czasu, ja nadal kochałam Pawła: – Masz zamiar wybrać się na ślub? – spytała mama, kiedy przeczytałam zaproszenie. – Oczywiście – starałam się, aby mój głos brzmiał radośnie. – Przyjedziemy razem z Wojtkiem. Na pewno chcielibyście go poznać. Mama odetchnęła z ulgą. Ja również. Nie byłyśmy nigdy z Justyną bardzo zaprzyjaźnione, ale znałyśmy się od wielu lat, jeszcze ze szkoły podstawowej. Nie zdziwiłam się więc aż tak bardzo, gdy przyjechała specjalnie do mnie do Warszawy prosić, bym została jej świadkową. – Wiesz, nie mam siostry, a i Paweł uważa, że to dobry wybór. To takie zamknięcie klamrą waszych spraw i rozpoczęcie naszych – tłumaczyła szczerze. Wydało mi się to cokolwiek dziwaczne, ale nie potrafiłam odmówić. Zgodziłam się zostać druhną na ślubie swojego dawnego ukochanego. Chyba trudno o bardziej stresującą sytuację. A potem przyszedł ten słoneczny, październikowy dzień. Piękny jak na ślub. Taki, o jakim ja zawsze marzyłam. Jeszcze ciepły, a już z pierwszymi chłodnymi powiewami jesieni, ze złotymi liśćmi gdzieniegdzie prześwitującymi na drzewach. Muszę przyznać, że Justyna wyglądała wspaniale. W skromnej kremowej sukience z delikatnym haftem i długim welonie do ziemi, urocza panna młoda. A obok niej Paweł, przystojny jak nigdy, poważny i elegancki. Przywitał się ze mną szybkim pocałunkiem w policzek, uśmiechnął się do Wojtka. Jakby nigdy nic między nami nie było. Czyżbyś wszystko zapomniał – pomyślałam. Ja nie będę gorsza i postanowiłam za wszelką cenę dobrze bawić się na jego weselu. Ślub w kościele był skromny, ale elegancki, z klasą, ciepły, wzruszający. Na weselu starałam się dobrze pełnić rolę druhny. Podchodziłam do gości, upewniałam się, czy nikomu niczego nie brakuje, krzyczałam najgłośniej, kiedy wszyscy narzekali, że wódka jest gorzka, tańczyłam z Wojtkiem i innymi. Podobno byłam zachwycająca – tak szeptał mi do ucha Wojtek. Podobno. Bo ja czułam tylko, jak mnie ogarnia zazdrość. Mówiłam komplementy pannie młodej i starałam się nie patrzeć w stronę pana młodego. Część gości wiedziała zresztą, że Paweł to moja dawna miłość. Dziwili się więc nieco, kiedy widzieli, jak poprawiam jego żonie tren i wznoszę z nią kolejne toasty. To był ich problem. Ja dawno już przestałam przejmować się plotkami. I wszystko byłoby dobrze, gdyby nie wodzirej, który w pewnym momencie zaczął krzyczeć: – Gorzka wódka, gorzka wódka, trzeba ją osłodzić, świadek świadkową pocałuje, nie będzie jej szkodzić. Co mi tam. Drużbą był młodszy brat Pawła, sympatyczny chłopak, którego znałam jeszcze z dawnych czasów. Cmoknęłam go więc w usta. Ale wodzirejowi było mało. Może mu ktoś coś szepnął, może specjalnie chciał podkręcić atmosferę, a może po prostu nie pomyślał, że świadkowa mogła być kiedyś bardzo blisko z panem młodym, bo zaczął domagać się, byśmy z Pawłem się pocałowali. Teraz myślę, że ktoś musiał mu powtórzyć jakieś plotki – pewnie chciał, żeby na weselu doszło do sensacji. I w końcu doszło, tylko chyba nie takiej, na jaką liczył wodzirej. Pocałunek wszystko zmienił Goście zaczęli mu wtórować. Nie patrzyłam w stronę Justyny, ale na Pawła musiałam. To tylko jeden krótki całus – pomyślałam. Przecież nie będę tu robić sensacji. Połowa z tych gości na to liczy. Na krótką chwilę usta moje i Pawła spotkały się. To był moment. A potem odskoczyłam od niego jak oparzona i spojrzałam uspokajająco na Wojtka. Już po wszystkim, mówiły moje oczy, jesteś bezpieczny. Ale moje oczy kłamały. Nasz związek wcale nie był bezpieczny. Wraz z tym krótkim pocałunkiem wszystko wróciło. Przypomniałam sobie wszystkie gorące słowa, wspólne obietnice, namiętne pocałunki... Spojrzałam na Pawła i przerażona zrozumiałam – on również chyba udawał. Nie to niemożliwe. Wyszłam na dwór. Musiałam po tym wszystkim ochłonąć, uspokoić się. Zebrać myśli. Paweł jest już żonaty, to jego ślub, na wszystko już za późno, powtarzałam sobie. Oni są szczęśliwi, wydawało ci się tylko, że on... Szłam szybkim krokiem przed siebie, szukając zapomnienia i ulgi w ciemnej nocy, gdy raptem usłyszałam za sobą: – Oleńka! Nie musiałam się nawet oglądać. Ten głos rozpoznałabym na końcu świata. To był Paweł. Rozgorączkowany, z płonącymi oczami, mój Paweł. I mąż innej kobiety. – Oleńka, co teraz będzie? – chwycił mnie w swoje ramiona, przyciągnął mocno do siebie i zaczął całować. Miał gorące usta. Poczułam, jak kręci mi się w głowie, jak ziemia mi ucieka spod stóp. Nie chciałam pamiętać o tym, że to jego wesele. Że raptem kilka godzin temu ślubował Justynie miłość, uczciwość i wierność małżeńską. Chciałam go tylko całować i pragnęłam, żeby ta chwila trwała wieczne, żeby nic nie było w stanie nas już rozdzielić. – Goście się zorientują, że oboje wyszliśmy – szepnęłam, gdy na moment przestaliśmy się całować, aby zaczerpnąć powietrza. Ale Paweł już pociągnął mnie za wielki krzak jaśminu. Całowaliśmy się bez pamięci, jak ludzie, którzy wracają do siebie po długiej rozłące. Stęsknieni i spragnieni siebie. I tak zobaczyła nas Justyna Nie wiem, ile czasu stała na tarasie, patrząc, jak się całujemy – co za pech – w świetle lampy. Była przerażona, a po policzkach ciekły jej łzy. – Paweł – szepnęła z trudem – jak możesz? Tak naprawdę nigdy nie chciałabym przeżyć tego co Justyna. Choć czułam się szczęśliwa, dręczyły mnie wyrzuty sumienia. Paweł powiedział jej już wtedy, na tarasie, że nie wróci z nią do domu, że nie będzie nocy poślubnej, że nie będzie wspólnego życia, że bardzo mu przykro, ale się pomylił, że nie potrafi kłamać, że nie chce żyć beze mnie. Że podczas tego krótkiego pocałunku to wszystko zrozumiał. Kilka miesięcy później, powtórzył to wszystko na sali sądowej. Małżeństwo cywilne łatwo można było unieważnić, gorzej ślub kościelny. Paweł złożył wniosek o uznanie jego za niebyłe, ale przed nim jeszcze długa droga i niekoniecznie zakończona sukcesem. Mamy jednak nadzieję, że to się uda. Zawsze wieczorami marzyłam o tym, jak stoję w kościele obok ukochanego w białej sukni z bukietem róż i ślubujemy sobie miłość. Teraz nie wiadomo, czy kiedykolwiek staniemy przed ołtarzem. A jeśli już, to na pewno nie w naszej rodzinnej miejscowości, bo tam nie mamy oboje życia. Mieszkamy w wynajętym mieszkanku pod Warszawą. Nie mówię dokładnie gdzie, bo boję się, że ktoś z sąsiadów odkryje naszą tajemnicę. Kochamy się i jesteśmy szczęśliwi, choć czasami widzę, że i Pawła męczą wyrzuty sumienia. W końcu skrzywdziliśmy Justynę. Pociesza nas jednak fakt, że ma już nowego narzeczonego. A my za pięć miesięcy spodziewamy się naszego dziecka. Czytaj także: „Nie kocham męża. Tęsknię za mężczyzną, z którym miałam romans przed ślubem. On jest ojcem mojego syna”„Wyparłem się córki, ale zrozumiałem swój błąd. Po 15 latach chcę odzyskać z nią kontakt, ale jej matka to utrudnia”„Miałam raka, straciłam dwie piersi i męża, który mnie kochał, dopóki byłam zdrowa”
„Moje mieszkanie splądrowali złodzieje, a ja nie umiem w nim już mieszkać. Straciłam więcej, niż kosztowności”
„Połamane meble, powyrzucane z komody szuflady. Na podłodze walały się puste butelki. Zobaczyłam też wielką plamę na jasnej wykładzinie. Pochyliłam się i zrozumiałam, że ktoś się włamał, zdemolował mi mieszkanie i urządził imprezę”.
Nie boisz się mieszkać na parterze? Sama? – to pytanie słyszałam niemalże od każdego, kto odwiedzał mnie po raz pierwszy. Nie bałam się. Nigdy nie byłam przesadnie ostrożna. Nie zamykałam drzwi wychodząc do śmietnika, często zostawiałam uchylone okna albo klucz dla pani sprzątającej pod wycieraczką. Przecież z tego, co wiedziałam, złodzieje nie okradają przypadkowych mieszkań. Muszą wiedzieć, że jest się po co fatygować. A ja nie miałam nawet telewizora. A tym bardziej kosztowności czy cennych obrazów. Wyśmiewałam się z opowieści o „gangu naciskaczy klamek”, którzy chodzili po klatkach i sprawdzali, czy gdzieś są otwarte drzwi. – Jasne. A za drzwiami groźny brytan albo koleś z bejsbolem. Bez sensu – mówiłam. – Profesjonalny złodziej nie pójdzie w ciemno. Nie będzie się narażał. Choć ludziom dookoła zdarzały się dziwne przypadki, ja zawsze uważałam, że mnie nic takiego się nie przytrafi. Za nic miałam ostrzeżenia znajomych Rok temu znajoma opowiedziała mi o kradzieży swojego samochodu: – W domu była impreza. Ludzie wchodzili i wychodzili, nie zamykali furtki. Nad ranem odprowadzałam ostatnich gości. Zauważyłam, że ktoś wyłamał mechanizm zamykania się bramy. Spojrzałam na podwórko, a tam nie było samochodu – mówiła. Okazało się, że złodziej, korzystając z zamieszania, wszedł do przedpokoju, z torebki gospodyni wyjął papiery i kluczyki, i gdy w środku w najlepsze trwała impreza, spokojnie odjechał autem w siną dal. – Wiesz, najgorsza w tym wszystkim była nie kradzież auta, w końcu miałam ubezpieczenie, ale utrata poczucia bezpieczeństwa – westchnęła Ewa. – Uświadomiłam sobie, że ktoś obcy był w moim domu, grzebał w mojej torebce… To okropne uczucie. Współczułam jej, a jednocześnie się cieszyłam, że sama nie mam domu tylko mieszkanie i jeżdżę starym samochodem. Przyjaciółce kolegi, też mieszkającego na parterze, ktoś na ich oczach buchnął torebkę. Postawiła ją na parapecie otwartego okna. Nagle pojawiła się wielka łapa i torebka zniknęła. Gdy rzucili się oboje do okna, zobaczyli tylko znikającego za rogiem chłopaka. Pościg nie miał sensu. Po tym zdarzeniu przyjrzałam się uważnie moim oknom. Wychodziły na zamknięte podwórko. A do parapetu mógłby sięgnąć tylko olbrzym. Uznałam, że nic mi nie grozi. Zapaliłam światło i zamarłam Pół roku temu wyjechałam na dwutygodniowy urlop. Drzwi zamknęłam na jeden zamek, w salonie zostawiłam uchylone okno. Wakacje były fantastyczne, ale już w samolocie zaczęłam marzyć o jednym: żeby wreszcie spokojnie poleżeć na mojej ulubionej kanapie z laptopem. Po powrocie najpierw pownosiłam do przedpokoju bagaże i zajęłam się ich rozpakowywaniem. Wiem, że jak nie zrobię tego od razu po przyjeździe, to będą się walać w korytarzu przez tydzień. Upchnęłam brudne ciuchy w pralce, odstawiłam na miejsce kosmetyki, a na koniec zamierzałam schować torby do szafy i mieć rozpakowywanie z głowy. Gdy otworzyłam drzwi do salonu, poczułam dziwny zapach. Obcy, nieprzyjemny. Zapaliłam światło i zamarłam. Połamane meble, powyrzucane z komody szuflady. Na podłodze walały się puste butelki. Zobaczyłam też wielką plamę na jasnej wykładzinie. Pochyliłam się i zrozumiałam, że ktoś się włamał, zdemolował mi mieszkanie i urządził imprezę. Zrobiło mi się niedobrze. Pobiegłam do łazienki i zwymiotowałam. Trochę z przerażenia, a trochę z powodu smrodu w moim salonie. Gdy już przyszłam do siebie, zadzwoniłam na policję. Patrol przyjechał całkiem szybko. Policjantka trochę się zdziwiła, gdy powiedziałam, że nie wiem, czy coś zginęło. – Nie sprawdziła pani? – dopytywała. Próbowałam jej wytłumaczyć, że nie jestem w stanie nawet wejść do tego pokoju, a co dopiero czegokolwiek tam dotknąć. A jednak bardzo dobrze, że nie weszłam i niczego nie dotykałam. Przez następną godzinę policyjni technicy zabezpieczali ślady. Z policjantką usiadłam w kuchni. Wypytywała, jak długo mnie nie było, czy jestem pewna, że zamknęłam drzwi, kto wiedział o moim wyjeździe, czy mam w domu wartościowe przedmioty, czy przed wyjazdem zdarzyło się coś dziwnego, kręcili się w pobliżu podejrzani ludzie… Miałam mętlik w głowie. Bardzo się starałam, ale nie umiałam przypomnieć sobie nic, co mogłoby pomóc. Zabrali wszystkie wartościowe rzeczy Gdy w końcu technicy zakończyli pracę, funkcjonariuszka przekonała mnie, że teraz już muszę ustalić, co zginęło. – Bo nie będziemy mogli szukać sprawcy. Weszłam do mojego ukochanego salonu. Łzy napłynęły mi do oczu. Ubrania z szafy, w której trzymałam rzeczy „na inny sezon” – w garderobie w sypialni miałam miejsce tylko na te na teraz – leżały pomięte i podarte na podłodze. Może złodzieje szukali kosztowności? Nie wiem, ale nie mogłam zrozumieć, dlaczego musieli wszystko zniszczyć. Spojrzałam na regał. – Zniknął magnetofon i głośnik do iPoda – powiedziałam ze ściśniętym gardłem. Podeszłam do biurka. Z wyciągniętej szuflady ktoś wysypał na podłogę część rodzinnych fotografii i dokumentów. Druga szuflada była całkowicie pusta. – Tu trzymałam szkatułkę z obrączkami rodziców i kolczykami babci. To były prawdziwe perły, w białym złocie. Nie mam pojęcia, ile były warte, ale pewnie dużo. Nigdy nie zamierzałam ich sprzedawać – recytowałam mechanicznie. – I klasery po moim tacie, miał sporą kolekcję zagranicznych znaczków, w tym kilkanaście unikatów, niektóre nawet sprzed II wojny światowej… Spojrzałam na kanapę. Tę, o której myślałam w samolocie. Tapicerka była pocięta nożem. Ze środka smętnie sterczały sprężyny. Ktoś zniszczył ją ze złośliwości. – To wszystko. Tu nie było nic więcej, co można by ukraść. Nie wierzę, że to byli zawodowcy. Raczej gówniarze z osiedla ponowili się zabawić. Albo bezdomni… – zaczęłam głośno myśleć. – Śledztwo proszę zostawić nam – przerwał mi oschle policjant. – Czy chce pani coś jeszcze dodać? Jakieś uwagi? W końcu mundurowi sobie poszli. Salon został opieczętowany. Nawet mnie to ucieszyło, bo na samą myśl, że miałabym zabrać się za sprzątanie, zrobiło mi się niedobrze. Zamieszkałam u przyjaciółki Umyłam się i położyłam do łóżka, ale nie mogłam zasnąć. Zaczęła pracować moja wyobraźnia. Każdy szelest wydawał mi się odgłosem kroków. Ciągle miałam wrażenie, że ktoś otwiera okno, szarpie za klamkę. Po dwóch godzinach męczarni zerwałam się z łóżka. Złapałam szczoteczkę do zębów i pobiegłam do auta. Ruszyłam, nie zastanawiając się, dokąd jadę. Gdy to sobie uzmysłowiłam, zjechałam na pobocze. Mama? Nie, nie chce jej wystraszyć, ma już swoje lata. Siostra? Jej mąż by mnie zabił, bo bardzo lubi się wyspać. W końcu padło na moją przyjaciółkę Ankę. Mieszka sama, przeszkodzę tylko jej. Zadzwoniłam. Na szczęście od razu odebrała telefon. – Halo? Baśka? Coś się stało? – usłyszałam jej zaspany głos, a ja wyjaśniłam, że nic mi nie jest, ale mam kłopot ze swoim mieszkaniem i musi mnie przenocować. Dopiero na miejscu opowiedziałam jej, co się stało. Rozkleiłam się na dobre: – Gdy próbowałam spać, nie mogłam myśleć o niczym innym, jak tylko o tym, że jacyś obcy ludzie panoszyli się w moim domu. Macali moje ubrania, oglądali zdjęcia, czytali listy. I że mogą w każdej chwili wrócić. Anka, ja nie wiem, czy dam radę kiedykolwiek do tego mieszkania wrócić. Już chyba nigdy nie będę czuć się w nim bezpiecznie… – płakałam. U Anki mieszkałam przez dwa tygodnie. Wreszcie zdecydowałam, że muszę wrócić do siebie i zmierzyć się z rzeczywistością. Zamieszkałam w kuchni Pojechałam do mieszkania. Myślałam, że mi przeszło. Gdy weszłam, unosił się tam dziwny chemiczny zapach. Zamknęłam oczy i otworzyłam salon. Bohatersko wkroczyłam do środka i zaczęłam robić porządki. Podniosłam dwie fotografie i wrzuciłam je do szuflady. Powiesiłam na wieszaku kurtkę. I nagle zamarłam w bezruchu. Uzmysłowiłam sobie, że nie dam rady. TO nie przeszło. Wycofałam się do przedpokoju. Drzwi do salonu zamknęłam na klucz. Pojechałam do centrum handlowego, kupiłam nowe biurko i krzesło, radio, trochę ubrań. I zaczęłam na nowo organizować swoje życie na przestrzeni mniejszej o 24 metry. Gości przyjmuję teraz w kuchni, która zaczęła pełnić rolę salonu. Najbliżsi wiedzą dlaczego i nie zadają głupich pytań. Parę osób, które były u mnie po raz pierwszy interesowało się, co jest za zamkniętymi drzwiami. Zgodnie z prawdą odpowiadam: – Nieużywany salon. I zależnie od humoru wymyślam inną historyjkę. A to, że zalał mnie sąsiad; a to, że pojawił się grzyb lub mrówki albo zawalił się sufit. Kłamię, byle nie opowiadać o włamaniu. Przyjaciele namawiają mnie, żebym po prostu sprzedała to mieszkanie. Ale ja nie potrafię. Może taka jest moja kara za niefrasobliwość? Czytaj także: „Złodziej uwiódł moją babcię, żeby wzbudzić jej zaufanie. Pewnego dnia zastała cały swój dobytek w skrzyniach” „Złodzieje podali się za policjantów planujących obławę. Miałam pomóc im w ujęciu przestępców, a straciłam emeryturę" „Syn ukradł ze sklepu zabawkę, bo nie chciałam mu jej kupić. Powinnam ją zwrócić, ale mi wstyd, że wychowałam złodzieja”
„Przez żonę mojego kochanka omal nie straciłam ciąży. Ta okrutna kobieta chciała mnie upokorzyć i zemścić się na mężu”
„– To miłe, co mówisz, ale nie chcę wiązać się z żonatym mężczyzną – powiedziałam. – Moje małżeństwo za chwilę będzie przeszłością. Nic nie łączy mnie z Marianną, nie mamy dzieci ani wspólnego majątku. Poza tym zdradziła mnie, to przeważyło szalę. Nie chcę i nie potrafię być już z tą kobietą – zapewnił".
Ta miłość nie powinna się zdarzyć, a jednak… Kiedy zorientowałam się, jak daleko zabrnęłam, było już za późno. Dwie kreski na teście ciążowym mówiły wyraźnie, że zabawa właśnie się skończyła. – Kochanie, przecież wiesz, że od dawna nic mnie nie łączy z Marianną – zapewniał Tomek, kiedy ze łzami w oczach mówiłam mu o wyniku testu. – Z tobą jestem najszczęśliwszym mężczyzną pod słońcem! Faktycznie, od kilkunastu miesięcy nie mieszkał z żoną. Złożył też pozew o rozwód. Ale czy to wystarczający dowód na to, że chce być ze mną? Poznałam go w pracy Poznałam go wczesnym latem, kiedy przyjęto go do pracy w moim wydziale. Od razu wpadł mi w oko, a ja jemu, bo nie było dnia, żeby się do mnie nie uśmiechał, albo nie zaczepiał miłym słowem. Od kiedy przyszedł do naszej firmy, moje życie nabrało sensu. Był taki wesoły i rozmowny, że nudna dotąd praca polegająca głównie na wypełnianiu dokumentów, zaczęła sprawiać mi satysfakcję. Chciało mi się co rano wstawać i wybierać najładniejsze sukienki. To właśnie dla Tomka znowu zaczęłam nosić obcasy, biżuterię i robić dokładny makijaż. – Fajny ten nasz kolega, szkoda, że zajęty – powiedziała pewnego dnia kadrowa. – Zajęty? – z wrażenia o mało nie spadłam z krzesła. Kiedy tylko nadarzyła się okazja, niby żartem, napomknęłam o jego żonie. – Żona na pewno jest szczęśliwa, mając takiego mężczyznę u swojego boku – powiedziałam kokieteryjnie, kiedy pomógł mi wnieść na piętro ciężki karton z archiwum i niecierpliwie czekałam na jego reakcję. – Jestem jeszcze żonaty, ale chyba długo to już nie potrwa – odpowiedział enigmatycznie, a ja nie pytałam o nic więcej. Byłam jednak ciekawa, dlaczego ten na co dzień taki rozmowny człowiek, teraz zbywa mnie jednym zdaniem. Jak gdyby nigdy nic, nadal każdego dnia spotykaliśmy się w pracy i czasem wychodziliśmy razem na obiad do pobliskiego baru mlecznego. Ot, takie zwyczajne koleżeńskie spotkania i pogawędki. Jednak z biegiem dni zauważałam, że Tomek coraz bardziej nalega, żebym spędzała z nim każdą wolną chwilę. Kiedy wykręcałam się, na przykład nawałem zajęć, nalegał i nie dawał za wygraną. Nie było to dla mnie bez znaczenia. Podobał mi się, sympatycznie mi się z nim rozmawiało, a tym, że uparcie starał się o moje względy, miło łechtał moją kobiecą próżność. Zapewniał mnie, że jego małżeństwo jest skończone Nasza znajomość nabrała rumieńców na szkoleniu, które odbyło się jesienią. Przetańczyliśmy całą zabawę razem, potem grubo już po północy wyszliśmy na spacer. Trzymaliśmy się za ręce i patrzyliśmy w gwiazdy. Było naprawdę romantycznie… To właśnie wtedy Tomek powiedział, że bardzo mu się podobam i że mu na mnie zależy. – To miłe, co mówisz, ale nie chcę wiązać się z żonatym mężczyzną – powiedziałam. – Moje małżeństwo za chwilę będzie przeszłością. Nic nie łączy mnie z Marianną, nie mamy dzieci ani wspólnego majątku. Poza tym zdradziła mnie, to przeważyło szalę. Nie chcę i nie potrafię być już z tą kobietą – zapewnił. Poczułam się uspokojona Te słowa dawały mi też nadzieję, że między nami wszystko jest możliwe. Tę noc spędziliśmy razem. Po niej były następne. Bywało, że po pracy od razu jechaliśmy do mojej kawalerki, wspólnie gotowaliśmy, a potem jedliśmy z jednego talerza, oglądając telewizję. To był wspaniały czas. Czułam się kochana, piękna, bezpieczna i… szczęśliwa. Gdy zaczęłam mieć poranne mdłości, od razu postanowiłam zrobić test. Jego wynik nie pozostawił żadnych złudzeń, byłam w ciąży. Tomek stanął na wysokości zadania. Powiedział zdecydowanym tonem, że przyśpieszy jakoś ten rozwód i zapytał, czy za niego wyjdę. To nie były romantyczne oświadczyny. Stałam naprzeciwko niego w nocnej koszuli i z czerwonymi od płaczu oczami. Ale kiedy zobaczyłam, jak klęka i ponawia pytanie, nie miałam wątpliwości, że kocham go bardzo mocno i że to mężczyzna, z którym chcę spędzić całe swoje życie. Poczułam się spokojna. W pracy nikomu nic nie mówiliśmy, pracowaliśmy jak zwykle. Tomek wprowadził się do mnie. – Kasiu, jutro po pracy pojadę do swojego starego mieszkania po resztę książek – powiedział pewnego wieczoru Tomek. – Oczywiście, wracaj szybko, będę na ciebie czekała w domu – odpowiedziałam. Tomka długo nie było, a kiedy wreszcie wrócił, był bardzo zdenerwowany. – Coś się stało? – zapytałam, ale on mnie przytulił, pocałował i zapewnił, że nic takiego. Zmartwiłam się, że ukrywa coś przede mną, że ma jakieś tajemnice, którymi nie chce się dzielić, ale postanowiłam nie drążyć tematu. Następnego dnia z samego rana szef podjął decyzję i oddelegował Tomka do oddziału naszej firmy we Wrocławiu. Cały następny tydzień, już od dzisiejszego popołudnia poczynając, mieliśmy spędzić oddzielnie. Wieczorem niespokojnie czekałam na telefon od niego, znak że dotarł bezpiecznie. Niestety moja komórka uparcie milczała, Tomek nie dzwonił. W końcu rozległ się dźwięk obwieszczający, że dostałam nową wiadomość. Proszę zrozum, jednak kocham swoją żonę i to z nią chcę być – przeczytałam SMS-a i osunęłam się na podłogę. Zabrakło mi tchu Poszłam do łazienki, aby opłukać twarz chłodną wodą. „Oszukał mnie!” – pomyślałam i sięgnęłam do apteczki. Kiedy oprzytomniałam, zobaczyłam obok siebie słoiczek po tabletkach na uspokojenie. Nie miałam pojęcia, ile ich połknęłam, działałam chyba w jakimś amoku, nie mając świadomości tego, co robię. Chociaż kręciło mi się w głowie i ledwo trzymałam się na nogach, jakoś udało mi się wykręcić numer pogotowia. W szpitalu lekarze zażegnali niebezpieczeństwo. Moje dziecko było bezpieczne. Była już noc, gdy do sali, w której leżałam, wbiegł Tomek. Był tak samo przestraszony i blady jak ja, gdy przeczytałam SMS-a. – Kasiu! Co się stało? – wykrzyknął. – Gdyby nie Sylwia, twoja sąsiadka, w życiu bym cię tu nie odnalazł. – łapał oddech. – Zostawiłem wczoraj telefon u Marianny, zorientowałem się dopiero w drodze do Wrocławia. Co się dzieje? Zawróciłem, bo miałem jakieś złe przeczucia. Teraz wszystko stało się jasne To Marianna, jego żona, napisała do mnie tego SMS-a. Chciała mnie w ten sposób upokorzyć. W tak okrutny sposób zemścić się na niebawem już byłym mężu. Tomek też od razu zrozumiał, co się stało i jakie to mogło mieć konsekwencje, bo wykrztusił tylko: – O Boże! – i wziął mnie w ramiona. Długo całował moją twarz i włosy, szepcąc jak bardzo mnie kocha, i że zawsze będzie przy mnie i naszym dziecku. Dotykał delikatnie mojego płaskiego jeszcze brzucha, a ja czułam, jak ogromny ciężar spada mi z serca. Płakałam i ściskałam kurczowo rękę Tomka, dziękując jednocześnie losowi za szczęśliwe zakończenie tego koszmaru. Naprawdę chciałam zabić siebie i dziecko? Przecież to absurd. Czytaj także: „Marcin ukrywał przed żoną kochankę i syna. Dowiedziała się, bo... przez przypadek wysłał jej sms-a o alimentach” „Urodziłam w wieku 17 lat. Moi rodzice latami kłamali, że dziecko zmarło, bo nie chcieli wychowywać bękarta” „Myślałam, ze mnie kocha. On wykorzystał moją naiwność w najgorszy możliwy sposób. Straciłam wszystko...”
„Mój syn oglądał przez 2 godziny >>Psi Patrol<<, bo ja musiałam oddać szefowi raport. >>Idealne<< matki by mnie za to zżarły”
„Kiedy teściowa dowiedziała się, że czasem sadzam Antka przed ekranem, załamała ręce. Ale rzecz jasna nie zaoferowała mi żadnej pomocy".
Od samego początku jestem narażona na ironiczne uwagi „prawdziwych matek” tylko przez to, że nie udało mi się urodzić synka naturalnie. To nie była cesarka na życzenie - próbowałam, ale kiedy życie dziecka było zagrożone, o wszystkim decydowała każda minuta. Przez długi czas miałam wyrzuty z tego powodu. Wmawiałam sobie, że cięcie cesarskie może jakoś zaważyć na przyszłym życiu mojego synka. Matki cały czas narażone są na krytykę Karmiłam piersią, ale Antoś nie dojadał, więc musiałam dokarmiać go butelką. Oczywiście, spotkało mnie wtedy masę dobrych rad - szczególnie siostry mojego męża niby mi współczuły, a jednocześnie miały chyba cichą satysfakcję, że mam za mało pokarmu. Powinnam chyba już wtedy przyzwyczajać się do tego, że młoda matka cały czas znajduje się w ogniu krytyki. „Gdzie to dziecko ma czapeczkę? A czemu jeszcze w gondoli, a nie w spacerówce? Nie rozszerzasz jeszcze diety? Naprawdę jeszcze nie siada? Dziwne, że nie podeptał roczku. Nie martwisz się, że mu tak to oczko leci?”. Większość tych tekstów brzmi neutralnie, ale wszystkie dobrze wiemy, jaki mają podtekst. Doradzę, ale przy tym wbiję szpilkę. Oczywiście bardzo dyskretnie. Czasem muszę włączyć mu bajkę... Teraz Antek ma rok, więc trochę się uodporniłam i nie przeżywam tak każdej „dobrej rady”. Robię po swojemu. Jeden temat nadal doprowadza mnie jednak do białej gorączki. Pracuję zdalnie - miesiąc temu skończył mi się urlop, a powrót do pracy przypadł akurat na czas pandemii. Wiecie, jak wygląda moja praca…? No właśnie. Czasem po prostu muszę włączyć mu bajkę, żeby mieć chociaż trochę czasu na spokojne zebranie myśli. Nie, Antek nie siedzi godzinami przed ekranem. Staram się przestrzegać limitów, ale nie da się ukryć, że kiedy przedwczoraj musiałam szybko wysłać raport szefowi, przez 2 godziny oglądał Psi Patrol. Po prostu nie było innego wyjścia. Nie potrafi zająć się sam zabawą na tyle długo, żebym spokojnie wyrobiła się z pracą. Boję się do tego komukolwiek przyznać, bo oczywiście otaczają mnie same matki idealne. Ostatnio usłyszałam od przyjaciółki: - Moja Lenka nigdy nie ogląda bajek. Trzeba znaleźć dziecku jakąś kreatywną zabawę, bo zepsujesz mu oczy! Kiedy teściowa dowiedziała się, że czasem sadzam Antka przed ekranem, załamała ręce. Ale rzecz jasna nie zaoferowała mi żadnej pomocy. Martwi mnie tylko, że Antoś zaczyna domagać się bajek nie tylko wtedy, gdy pracuję. Wczoraj w sklepie zrobił mi awanturę, żeby dać mu telefon. Nie muszę chyba mówić, jak patrzyli na mnie wszyscy dookoła… Nawet kasjerka przebąknęła pod nosem coś o „dzisiejszych dzieciach, które od małego trzymają nos w ekranie”. Zaczynam się zastanawiać, czy to ze mną jest coś nie tak, czy ze wszystkimi dookoła? Czy naprawdę żadna matka nie puszcza swojemu dziecku bajek? Czytaj także: Moje małżeństwo to fikcja. Mąż mnie zdradza, ale nie odejdę... Zostawiłem ciężarną ukochaną, bo nie chciałem stracić wolności Boję się zamieszkać z teściową po ślubie. Już teraz nie szanuje prywatności
„Matka od lat faworyzowała moją siostrę, a mnie traktowała jak przybłędę. Myślała, że jak da mi dom, to jej wybaczę"
„Cóż z tego, że skończyłam studia, a nawet zrobiłam doktorat z historii sztuki. Mama zawsze powtarzała, że wyglądam jak jeden z tych starych obrazów lub gobelinów, które wciąż opisuję w swoich nikomu niepotrzebnych rozprawach naukowych: mdła, blada i bez życia. Już dawno się z tym pogodziłam".
Może źle odczytywałam intencje mamy. A może przemawiał przeze mnie brak pewności siebie i skłonność do kompleksów. Zawsze taka byłam: nieśmiała i wycofująca się. Pamiętam, jak przeżywałam wszelkie uroczystości rodzinne, podczas których mama wręczała nam prezenty. Zazdrościłam Adzie, mojej młodszej siostrze. Ona dostawała piękne lalki, a ja książki. Nieważne, że lubiłam czytać. I tak czułam się gorsza. Chciałam być taką dziewczynką, jak moja siostra. Podobnie było, gdy dorastałyśmy: Adzie matka kupowała bluzki i kosmetyki, mnie – komplet dzieł zebranych Gombrowicza... Adę chwalono, gdy przyniosła ze szkoły czwórkę. Ode mnie matka wymagała świadectwa z czerwonym paskiem. – Stać cię na więcej, moja panno! – te słowa wryły mi się w pamięć. Ada zawsze była śliczna i słodka. Już jako małe dziewczynki prezentowałyśmy się całkowicie odmiennie: rozkoszny, pulchny bobas oraz chude, piegowate czupiradło o smutnym wyrazie twarzy. Tym czupiradłem byłam ja. A słodkim aniołkiem moja siostra. I tak nam zostało aż do dziś... Ona – śliczna, wesoła, żywiołowa. Ja – chuda, samotna i zamknięta w swoim świecie. Na dodatek Ada spełniła wszystkie pokładane w niej nadzieje. Wprawdzie porzuciła studia po trzecim roku, lecz na co jej one były potrzebne?! Taka piękna dziewczyna nie potrzebowała dyplomów. Miała za to szalone powodzenie, szybko znalazła sobie męża – przystojnego, zaradnego – i urodziła trójkę równie ślicznych jak ona sama dzieci. Uczyniła naszą matkę babcią, co było zapewne szczytem jej życiowych marzeń i pragnień. A ja... Cóż, jak byłam w dzieciństwie, tak i w dorosłym życiu pozostałam samotna. Nudna stara panna. Obecnie nazywa się, że jestem singlem. Lecz moja matka woli używać tego pierwszego określenia. Niby sobie żartuje, ale ja wiem, że byłam dla niej źródłem wiecznego rozczarowania. – Ależ z ciebie, dziecko, stara panna – słyszałam to od lat. Albo: – Nie zachowuj się jak zdziwaczała stara panna. Wprawdzie nią jesteś, ale nie musisz tego aż tak wyraźnie okazywać... Cóż z tego, że skończyłam studia, a nawet zrobiłam doktorat z historii sztuki. Mama zawsze powtarzała, że wyglądam jak jeden z tych starych obrazów lub gobelinów, które wciąż opisuję w swoich nikomu niepotrzebnych rozprawach naukowych: mdła, blada i bez życia. Już dawno się z tym pogodziłam. Ojciec zmarł, gdy byłyśmy dziećmi Tata kochał nas tak samo, a może nawet mnie darzył większym sentymentem. Pewnie dlatego, że sam był taki sam – cichy, skromny, chorowity, zakochany w swoich książkach... Pozostawił mamie w spadku niewielką, ale śliczną i stylową willę – no i nas, dwie tak różniące się od siebie córki. Kilka lat po ukończeniu studiów kupiłam na kredyt kawalerkę i wyprowadziłam się od matki. Mimo to stale ją odwiedzam, ponieważ coraz częściej wymaga opieki. W dodatku często mnie wzywa – zapewne dlatego, że jej się nudzi, a lepsze moje towarzystwo niż żadne. Bo Ady nie ma pod ręką. Ada wraz z rodziną zamieszkała w Kanadzie, gdzie jej mąż dostał dobrą pracę, zarabia dużo pieniędzy i zapewnia rodzinie dostatnie życie. Cała Ada – w czepku urodzona. Przesyła od czasu do czasu piękne widokówki, a przy okazji świąt – również telefonuje. Jej zresztą zawsze brakowało czasu. Wiecznie zabiegana, stale aktywna, do mamy wpadała jak po ogień... Obie z mamą widujemy ją ostatnio tylko na zdjęciach, w towarzystwie całych tłumów wesołych przyjaciół, przystojnego męża i dzieciaków. Pięknie ubraną, jak zawsze śliczną i otoczoną luksusem. Szczęśliwą i promienną. – Jak iskra! – zachwyca się mama. – Że też ty, moje dziecko, nie masz choćby części energii życiowej swojej siostry... Kilka dni temu mama zadzwoniła do mnie i zażądała, żebym wieczorem koniecznie się u niej stawiła. – Ale, mamo, akurat dziś mam dużo pracy... – Bez wykrętów! – przerwała mi. – Napisałam list do twojej siostry i mam ci coś ważnego do zakomunikowania. – A nie może mama powiedzieć mi o tym przez telefon? – zapytałam cicho. – Absolutnie! – usłyszałam. – To nie na telefon. Czekam na ciebie o ósmej. Rozłączyła się. Przyjechałam punktualnie. Mama poczęstowała mnie owocową herbatką, po czym zrobiła bardzo uroczystą minę. Zdębiałam, gdy usłyszałam jej słowa – Otóż – chrząknęła. – Postanowiłam przepisać na ciebie, moje dziecko, swój dom. Nie życzę sobie, żebyście po mojej śmierci sprzedały go, by dzielić się dochodem. Napisałam już o swojej decyzji twojej siostrze. Ona urodziła się pod szczęśliwą gwiazdą, zawsze sobie w życiu poradzi. Zresztą ma męża. Nie to co ty... Za swoją pensyjkę i tak nie zapewnisz sobie godnych warunków życia... Osłupiałam, a jednocześnie poczułam się tak, jakby dała mi w twarz. Nie potrzebuję miłosierdzia... Gwałtownie odsunęłam filiżankę. – Co mama opowiada?! – postarałam się opanować. – Dziękuję za troskę, ale mnie wystarczy moje mieszkanie. – Mieszkanie – prychnęła pogardliwie. – Chciałaś powiedzieć: dziupla! – Może i dziupla – upierałam się. – Ale dla mnie wystarcza. Przyjrzała mi się z namysłem. – Moja droga – odezwała się z nieodgadnionym wyrazem twarzy. – Mówiłam ci, że nie chcę dopuścić do tego, żebyście sprzedały willę. Adunia przecież i tak tutaj nie zamieszka... – Może i zamieszka – zawołałam przez łzy. – Przecież sama pisała, że ma zamiar wrócić kiedyś do kraju. Niech mama jej zapisze ten dom. Ja nie potrzebuję łaski. Zawsze przecież wszystko było dla Aduni. Mama od początku tylko ją kochała, a nie mnie, takiego nieudacznika. Po co teraz ten cały cyrk?! Mama zastygła nad swoją filiżanką owocowej herbatki – której zresztą z całego serca nie cierpiałam. Zdawało mi się, że posmutniała. Lecz wcale nie zrobiło mi się przykro. Byłam wściekła i rozżalona. – Martusiu – odezwała się naraz cichym głosem. – Muszę ci powiedzieć coś bardzo ważnego. Zdaje mi się, że bezwiednie cię skrzywdziłam... Popełniłam wielki błąd. Ale uzmysłowiłam sobie, że najwyższy czas go naprawić... – Darowując mi dom? – burknęłam. – Zamiast miłości?! Nie trzeba. – Uspokój się i posłuchaj – przerwała z naciskiem. – Nic nie mów, tylko słuchaj... Osądzisz mnie później. Pamiętasz, Ada miała 7 lat, a ty 9, gdy uległyście poważnemu wypadkowi... – Kiedy byłyście w szpitalu – kontynuowała mama – o mało sama nie umarłam z rozpaczy... Miałam wtedy już tylko was dwie na świecie. Wasze szanse na przeżycie były niewielkie. Nie opuszczałam szpitala, płakałam i modliłam się... Pewnego dnia zemdlałam w szpitalnej kaplicy. Wcześniej przypadkiem usłyszałam, jak pielęgniarki mówiły, że będzie cud, jeśli choć jedna z was z tego wyjdzie... Tam znalazł mnie ksiądz. Ocucił mnie i wysłuchał. Złorzeczyłam Bogu. Nie potępił mnie, uświadomił mi tylko, że nie powinnam żądać zbyt wiele. A ja uczepiłam się tej myśli... I modliłam się, żebyś to ty przeżyła. Mama urwała i rozpłakała się. Znieruchomiałam. Nie mogłam wydobyć z siebie słowa. W końcu jednak, zadałam to najważniejsze dla mnie pytanie: – Dlaczego? – Ponieważ to ciebie zawsze kochałam mocniej – załkała rozpaczliwie matka. – Wyrzucałam to sobie, bo przecież matka powinna wszystkie swoje dzieci kochać tak samo, ale nic na to nie mogłam poradzić. Byłaś mądrzejsza, szlachetniejsza, przypominałaś swego ojca. Byłaś moim największym skarbem. Ada wdała się raczej we mnie. A ja jego kochałam do szaleństwa, nie siebie... – mama zaśmiała się gorzko. – Cóż, Bóg chyba ulitował się nade mną, bo przeżyłyście obie. Lecz ja nigdy nie darowałam sobie, że błagałam o życie tylko jednego dziecka. Odtąd ciążyła mi ta okropna tajemnica. I w niej tkwi przyczyna mego błędu. Uparcie chciałam wynagrodzić to Adzie. Z tego powodu byłam wobec ciebie bardziej wymagająca, niż dyktowało mi serce. Dziś dopiero zrozumiałam, że nie było to sprawiedliwe. Nie doceniłam wrażliwości swego dziecka... Lecz – znowu zaśmiała się przez łzy – jesteś taka dzielna. Skończyłaś trudne studia... I zawsze gotowa byłaś poświęcać się dla innych. Jestem z ciebie bardzo dumna. Wyglądała, jak skarcona dziewczynka – Wybaczysz mi, córciu? – zapytała. – Mamo... – wyszeptałam. – Boże, tyle lat zmarnowałyśmy. Obie. – Tak, masz rację – pokiwała głową. – Ale, mamo, ja naprawdę nie potrzebuję tego domu. Byłoby mi głupio, ze względu na Adę. – Nigdy mnie nie zawiodłaś – odparła żywszym już głosem. – A Ada... – ich stać na nowy dom. I bez gadania. Musisz wreszcie żyć jak człowiek. Jesteś jeszcze młoda i bardzo piękna... Znajdziesz sobie męża... O ile oczywiście zechcesz! – mrugnęła. Czytaj także:„Czekaliśmy na dziecko 12 lat. Syn urodził się 10 tygodni wcześniej z poważną wadą serca. Dlaczego los tak mnie pokarał?”„Moja żona zmarła przy porodzie. Ja nie byłem gotowy zostać samotnym ojcem i po prostu oddałem córkę do adopcji”„Zaszłam w ciążę w wieku 15 lat i bardzo długo to ukrywałam. Bałam się reakcji rodziców”