polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2025-03-30T18:15:08.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Warszawiacy przyjechali do mojej agroturystyki i chcieli królewskiego traktowania. Już ja im pokażę, co to życie na wsi”
items: „Żona chciała zrobić z syna rozmemłanego mięczaka. Uparłem się, że wychowam go na człowieka z zasadami”
items: „Teść pokazał mi, jak to jest być kobietą, skoro jego synek nie potrafił. Szybko poniosłam tego konsekwencje”
items: „Pierwszy wiosenny motyl miał zwiastować szczęście, a przyniósł śmierć. To boli, że już nigdy nie powiem mu, że go kocham”
items: „W 30 urodziny zamiast spijać śmietankę, siorbałam słone łzy w samotności. Ta zdrada bolała podwójnie”
items: „Mąż zabiera mi pensję i wydziela 100 zł na miesiąc. Nie mam nawet za co kupić kurtki na zimę”
items: „Był rozpaczliwie beznadziejnym mężem i ojcem. Gdy zaczął krytykować własnego syna, nie wytrzymałam i pokazałam pazurki"
items: „Odgrywał rolę ideału, a naprawdę tylko zarzucał na mnie wędkę. Niewiele brakowało, a dałabym się złapać w jego sidła"
items: „Eksmałżonek przepadł jak kamień w wodę. Zostawił mi na głowie dzieci i swoją matkę. Zadbałam, by go zabolało"
items: „Moja nastoletnia córka zaszła w ciążę i była zrozpaczona. Zrobiłam to, na co moich rodziców nie było stać, lata temu”

„Warszawiacy przyjechali do mojej agroturystyki i chcieli królewskiego traktowania. Już ja im pokażę, co to życie na wsi”
type: item
date: 2025-03-30T18:15:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: koleje losu
subject: listy czytelników
subject: prawdziwe historie
description: „Lubię moją agroturystykę, ale czasem zastanawiam się, po co niektórzy ludzie tu przyjeżdżają. Marzą o odpoczynku na wsi, a potem okazuje się, że ta wieś im nie pasuje. Krowy pachną za bardzo krową, nocą jest za cicho, a rano pianie koguta budzi ich za wcześnie”.
encoded: Teraz mam nowych klientów – elegancka para z dzieckiem z Warszawy. Jeszcze nie zdążyli dobrze rozpakować walizek, a już pytali, czy w pokojach jest klimatyzacja. Miałem złe przeczucia i, jak się szybko okazało, słusznie. Następnego ranka, gdy podałem im świeże śniadanie – pachnący chleb, jajecznicę i owsiankę – zaczęło się to, co zawsze. „Nie ma rogalików francuskich?”, „Gdzie prawdziwa kawa?”, „To takie… wiejskie”. Spojrzałem na nich i uśmiechnąłem się pod nosem. Już wiedziałem, co zrobię jutro. Oto jest: miejskie śniadanie Wstałem jak zawsze o świcie, ale tym razem zamiast ruszyć prosto do kurnika po świeże jajka, otworzyłem zamrażarkę. Wyciągnąłem bagietkę z dyskontu, taką gumowatą, co to leży na półce w każdym supermarkecie, a po rozmrożeniu jest albo całkiem sflaczała, albo twarda jak cegła. Włożyłem ją na chwilę do piekarnika, żeby nabrała charakteru deski do krojenia. Potem sięgnąłem do szafki po kawę 3 w 1. Wsypałem proszek do filiżanek i zalałem wrzątkiem, ale tak, żeby wyszło więcej wody niż smaku. Już wyglądała jak słabo zabarwiona lura. Z lodówki wyciągnąłem paczkowane sery i szynkę. Takie, co je można kupić w każdym markecie i które smakują dokładnie tak samo tydzień po otwarciu. Do tego dwa jogurty owocowe, pełne cukru i sztucznego aromatu, i jeszcze masło, które było tak twarde, że można by nim gwoździe wbijać. Talerze ułożyłem byle jak, żeby wyglądało to jak śniadanie w hotelu przy stacji benzynowej. Zerkając na stół, byłem z siebie dumny – jeśli ktoś chciał mieć miejskie śniadanie, to proszę bardzo, oto jest. Nie musiałem długo czekać, aż goście zejdą na posiłek. Najpierw przyszła kobieta, elegancko ubrana w lekką lnianą sukienkę, jakby zaraz miała ruszyć na brunch w jakiejś modnej kawiarni. Spojrzała na stół, uniosła brwi, ale nie powiedziała nic. Zaraz dołączył do niej jej mąż, który od razu sięgnął po bagietkę. Stuknął w nią palcem i spojrzał na mnie. – To wczorajsza? – zapytał, krzywiąc się. – Nie, mrożona – odpowiedziałem z uśmiechem. – Świeżo …

WavebreakmediaMicro--e735240.jpg
width: 1200
height: 900

„Żona chciała zrobić z syna rozmemłanego mięczaka. Uparłem się, że wychowam go na człowieka z zasadami”
type: item
date: 2025-03-06T04:05:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: koleje losu
subject: listy czytelników
subject: prawdziwe historie
description: „Zawsze wierzyłem, że dziecko trzeba wychować, wpajając mu pewne zasady. Nie chciałem być tyranem, ale świat nie jest łaskawy dla tych, którzy nie potrafią się zdyscyplinować. W moim domu nie było miejsca na „jakoś to będzie”. Odpowiedzialność, obowiązki, konsekwencja – to były wartości, które wpajano mi od dziecka i które chciałem przekazać mojemu synowi”.
encoded: Magda miała inne podejście. Dla niej dzieciństwo to beztroska, swoboda, nauka przez własne błędy. „Muszą się sparzyć, żeby wiedzieć, co boli” – mówiła. Na początku traktowałem to jako różnicę zdań, którą da się jakoś pogodzić. Ale potem pojawiły się dzieci. I nagle okazało się, że nie mamy wspólnej wizji rodzicielstwa. Na początku to były drobiazgi – godzina snu, sposób jedzenia przy stole. Ale potem… potem rozpętała się walka. A Adam, nasz syn, był w samym jej środku. Nie będzie żadnej taryfy ulgowej – Adam, co to jest?! – rzuciłem zeszyt na stół. Jedynka z matematyki. Druga w tym miesiącu. Siedział naprzeciwko mnie, bawiąc się długopisem, jakby nic go to nie obchodziło. Magda stała w kuchni, ale czułem jej spojrzenie na plecach. – Nie rozumiem tych równań – burknął Adam. – A może po prostu w ogóle się nie uczysz? Telefon w ręce, słuchawki na uszach, ale do książek zajrzeć – nie łaska? – podniosłem głos. – Może ja po prostu nie jestem dobry z matmy? – wzruszył ramionami. Zacisnąłem pięści. – Nie ma czegoś takiego jak „nie jestem dobry”. Są tylko lenistwo i brak pracy. – Może mógłbyś mu pomóc, zamiast od razu wrzeszczeć? – Magda weszła do pokoju, krzyżując ręce na piersi. – Pomóc?! Ja mu pomagam, dając mu zasady! – wybuchnąłem. – A ty? Ciągle go tłumaczysz! Jedna jedynka, potem druga, a za chwilę nie zda do następnej klasy! – To tylko jedna ocena! Daj mu odetchnąć! – Magda spojrzała na mnie wściekle. – Nie będzie żadnej taryfy ulgowej. Zero telefonu, dopóki tego nie poprawisz – powiedziałem do Adama stanowczo. Patrzył na mnie chwilę, potem na Magdę. Wiedział, że ją ma po swojej stronie. A ja? Ja znów zostałem tym złym. Ona go niszczy, ja próbuję go ratować Adam coraz częściej się buntował. Wracał później, ignorował obowiązki, pyskował. Magda twierdziła, że to normalne w jego wieku. „Dorasta, musi się uczyć samodzielności” – mówiła. A ja widziałem w tym lenistwo i odpuszczanie sobie. Pewnego wieczoru Adam wrócił do domu po dwudziestej drugiej. Zrzucił buty, jakby był…

JackF--85a292d.jpg
width: 1200
height: 900

„Teść pokazał mi, jak to jest być kobietą, skoro jego synek nie potrafił. Szybko poniosłam tego konsekwencje”
type: item
date: 2025-03-06T04:04:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: koleje losu
subject: listy czytelników
subject: prawdziwe historie
description: „Nocami często leżałam w łóżku, wsłuchując się w ciszę naszego domu. Po drugiej stronie łóżka leżała tylko poduszka, chłodna i nieruszona. Michał wyjechał dwa tygodnie temu i miał wrócić dopiero za miesiąc. Codzienność wypełniona była monotonią – praca, zakupy, seriale, samotne wieczory. Kiedyś było inaczej. Towarzystwa zaczął mi dotrzymywać teść”.
encoded: Kiedyś moje serce przyspieszało na dźwięk jego kluczy w drzwiach, a nasze ciała szukały siebie nawzajem, jakbyśmy nie mogli się sobą nasycić. Teraz? Teraz nawet w wiadomościach pisał tylko zdawkowe „Co tam?” i „Dobranoc”. Tęskniłam. Za dotykiem, ciepłem, bliskością. A potem przyszedł on. Witold, mój teść, od lat był częścią mojego życia, ale nigdy wcześniej nie czułam tego, co w ostatnich tygodniach. Może to sposób, w jaki na mnie patrzył, może to, że czułam się przy nim zauważona, doceniona? A może po prostu potrzebowałam, by ktoś wreszcie mnie chciał? Przypadkowy dotyk – Przytrzymaj mi latarkę, kochana, bo nic tu nie widzę – mruknął Witold, pochylając się nad maską samochodu. Stanęłam blisko niego, tak blisko, że mogłam poczuć zapach jego wody kolońskiej – drzewny, ciepły, męski. Trzymałam latarkę nieruchomo, obserwując, jak jego dłonie sprawnie manewrują przy silniku. – Wiesz, kiedyś to Michał pomagał mi w takich rzeczach – powiedział nagle, wycierając ręce w szmatkę. – Ale teraz go nigdy nie ma. Zamrugałam, zaskoczona tą szczerością. – No tak… Praca, wyjazdy… – wymamrotałam. – Czasem ludzie nie zauważają, że coś im ucieka, dopóki nie jest za późno – dodał, unosząc na mnie wzrok. To spojrzenie mnie przeszyło. Było intensywne, jakby badał moją reakcję. Jakby coś w nim mówiło więcej niż słowa. Latarka nagle wyślizgnęła mi się z rąk i potoczyła po ziemi. Schyliłam się szybko, ale on też. Nasze dłonie spotkały się na zimnym metalu latarki, a ja poczułam dreszcz, który przebiegł mi po plecach. Nie cofnęłam ręki od razu. Jego palce dotknęły mojej skóry, na krótki moment, który wydał mi się niepokojąco długi. Uniosłam wzrok i zobaczyłam coś, czego nigdy wcześniej nie dostrzegłam – w jego oczach było coś więcej niż zwykła serdeczność teścia. Zacisnęłam wargi i gwałtownie cofnęłam dłoń, prostując się. – Przepraszam – wymamrotałam. Uśmiechnął się lekko, jakby go to bawiło. – Nic się nie stało. Ale coś się stało. W powietrzu pojawiło się napięcie. Czułam je w przyspieszonym…

juefraphoto--63cac5d.jpg
width: 1200
height: 900

„Pierwszy wiosenny motyl miał zwiastować szczęście, a przyniósł śmierć. To boli, że już nigdy nie powiem mu, że go kocham”
type: item
date: 2025-03-05T19:15:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: koleje losu
subject: listy czytelników
subject: prawdziwe historie
description: „Zawsze wierzyłam w znaki. Kiedy byłam dzieckiem, babcia powiedziała mi, że pierwszy wiosenny motyl przynosi szczęście. Uwierzyłam jej bez zastanowienia, jak tylko dziecko potrafi”.
encoded: Dziś rano, gdy uchyliłam okno, zobaczyłam go – żółty motyl usiadł na parapecie, poruszył delikatnie skrzydłami, jakby chciał mi coś powiedzieć. Patrzyłam na niego, a w mojej głowie pojawiła się absurdalna nadzieja: może to znak, że los wreszcie się do mnie uśmiechnie? Wtedy zadzwonił telefon. – Pani Julia K.? – zapytał obcy, niski głos. – Tak, słucham? – Przykro mi, ale mam dla pani bardzo smutną wiadomość… Świat, który się zatrzymał Siedziałam na brzegu łóżka, ściskając telefon w dłoni. Słowa, które przed chwilą usłyszałam, były jak kawałki tłuczonego szkła – wbijały mi się w skórę, zostawiając po sobie ból i niezrozumienie. – Przykro mi… – powtórzył głos po drugiej stronie. Ale ja nie słyszałam reszty. Moje myśli skupiły się na jednym pytaniu: kto? Serce biło mi w piersi jak szalone. Czułam, jak krew pulsuje mi w skroniach, a oddech stawał się płytki. Spojrzałam na wyświetlacz telefonu – numer był nieznany. Przypadkowy człowiek, który właśnie wywrócił moje życie do góry nogami. – Kto… kto nie żyje? – udało mi się w końcu wydusić, choć mój głos brzmiał obco, jakby nie należał do mnie. Po drugiej stronie zapadła chwila ciszy, jakby rozmówca nie był pewien, czy powinien mówić dalej. – Proszę zadzwonić do swojej matki – powiedział w końcu. – Naprawdę mi przykro. Rozłączył się. Telefon wypadł mi z rąk i z głuchym stuknięciem uderzył o podłogę. Przypominałam sobie, kogo mogło dotyczyć to połączenie. Marta? Ale przecież rozmawiałyśmy wczoraj, była pełna energii jak zawsze. Mama? Przecież nie skarżyła się na zdrowie… Tomasz? Tomasz. Moje palce drżały, gdy znalazłam jego numer w kontaktach i wcisnęłam „zadzwoń”. Jeden sygnał. Drugi. Trzeci. „Abonent jest czasowo niedostępny.” Zamknęłam oczy. Poczułam w żołądku uścisk, jakby ktoś nagle zacisnął na nim niewidzialną pięść. Musiałam się dowiedzieć prawdy. Sięgnęłam po telefon i tym razem wybrałam numer do mamy. Głos z przeszłości Telefon dzwonił długo. Za długo. Zdążyłam sobie wyobrazić najgorsze – że mama nie odbierze, że coś…

nenetus--e3eb96f.jpg
width: 1200
height: 900

„W 30 urodziny zamiast spijać śmietankę, siorbałam słone łzy w samotności. Ta zdrada bolała podwójnie”
type: item
date: 2025-03-05T06:15:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: koleje losu
subject: listy czytelników
subject: prawdziwe historie
description: „W głowie roiło się od myśli: zebrania, raporty, terminy. Gdy w końcu zwlekłam się z łóżka, zobaczyłam, że Darek już wyszedł. Na stole nie było żadnej wiadomości, co wcale mnie nie zdziwiło”.
encoded: Od tygodni wydawał się nieobecny. Tłumaczyłam sobie, że to przez jego napięty grafik, ale gdzieś w środku nie mogłam pozbyć się dziwnego uczucia. Zagłuszałam je obowiązkami, jak zawsze. Włączyłam ekspres do kawy, przeglądając w głowie plan dnia. Zwykły dzień W pracy wszystko toczyło się swoim rytmem, choć miałam wrażenie, że jestem bardziej zmęczona niż zwykle. Może to przez pogodę – szary dzień u schyłku zimy, bez ani jednego promienia słońca. Na biurku piętrzyły się dokumenty, a ja, jak na autopilocie, odhaczałam kolejne zadania. W przerwach między mailami sprawdzałam telefon, ale nie było żadnych wiadomości od Darka. Wydawał się milczeć od rana, co trochę mnie drażniło. Karolina, moja najlepsza przyjaciółka, też się nie odzywała, a to do niej zwykle pisałam, kiedy potrzebowałam się wygadać. Dzień ciągnął się bez końca, a ja czułam, że coś wisi w powietrzu. Kiedy wybiła szesnasta, byłam gotowa rzucić wszystko i po prostu wrócić do domu. Przechodząc przez biurowe korytarze, zauważyłam, że kilku kolegów uśmiechnęło się do mnie, jakby z lekkim rozbawieniem. Uśmiechnęłam się z grzeczności, ale to mnie tylko bardziej zirytowało. W drodze do domu zatrzymałam się w sklepie po drobne zakupy. Czułam się rozdrażniona – nie miałam nastroju na gotowanie, więc wzięłam gotowe danie. Kiedy w końcu dotarłam do mieszkania, przywitała mnie cisza. Darek jeszcze nie wrócił. Rzuciłam torebkę na kanapę, nie mogąc się pozbyć wrażenia, że coś umyka mi spod kontroli. Zagubiona chwila Rzuciłam się na kanapę, próbując złapać oddech. Kolejny dzień, kolejny wyścig. Przez chwilę wpatrywałam się w sufit, starając się uciszyć myśli. Cisza w mieszkaniu była przytłaczająca. Darek powinien już wrócić. Zwykle o tej porze witał mnie przy drzwiach albo przynajmniej słychać było szum telewizora w tle. Z nudów otworzyłam media społecznościowe. Zawsze robiłam to, gdy czułam się przytłoczona. Zdjęcia znajomych przewijały się jedno za drugim: romantyczne wyjazdy, dzieci, uśmiechnięte twarze na wieczornych …

Syda-Productions--9f31a4b.jpg
width: 1200
height: 900

„Mąż zabiera mi pensję i wydziela 100 zł na miesiąc. Nie mam nawet za co kupić kurtki na zimę”
type: item
date: 2024-12-12T15:08:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: listy czytelników
subject: prawdziwe historie
subject: przemoc domowa
description: Krzysiek zawsze był stanowczy i od razu uznaliśmy, że to on będzie zajmował się finansami w domu. Nie sądziłam, że będzie to oznaczać, że nie będę mieć dla siebie ani złotówki.
encoded: Krzyśka poznałam jeszcze w liceum, ale parą zaczęliśmy być dopiero na studiach. On poszedł na ekonomię, ja wybrałam finanse i rachunkowość. Wszystkie dziewczyny zazdrościły mi takiego chłopaka: zawsze był przystojny, wysportowany, a przede wszystkim — wyjątkowo zaradny. Nigdy nie okazywał mi więcej uczuć, niż było to potrzebne. Owszem, czułam się przy nim kochana, pożądana, ale zawsze miałam wrażenie, jakbym była związana z co najmniej angielskim księciem, którego obowiązuje ścisła etykieta... Bywał chłodny, oszczędny w wyznaniach i gestach. Dla niego szaleństwem było, gdy pozwalał sobie w towarzystwie na objęcie mnie ramieniem. Mimo to, gdy zapytał mnie, czy zostanę jego żoną, od razu się zgodziłam. Nasz ślub był skromny, bo od razu uznaliśmy, że więcej pieniędzy wolimy przeznaczyć na wspólne gniazdko. Z drobną pomocą moich i jego rodziców oraz z kredytem zaciągniętym na następne dekady już 5 lat po ślubie wprowadzaliśmy się na swoje. Przyznaję, że zarabiałam mniej niż Krzysiek, który pracował na wysokim szczeblu w międzynarodowej korporacji, dlatego mój wkład w budowę był znacznie mniejszy. Gdybym tylko wiedziała, w jakie bagno wpędzi mnie ta sytuacja... Nie jesteśmy biedni, a brakuje mi na wszystko Gdy na świat przyszedł nasz pierwszy syn, a ja po roku wróciłam do pracy z urlopu macierzyńskiego, wspólnie z Krzyśkiem podjęliśmy decyzję, że to on zajmie się naszym domowym budżetem. Początkowo nie miałam nic przeciwko temu, by całą pensję przelewać na nasze wspólne konto — w końcu też miałam do niego dostęp. Wszystko zmieniło się, gdy po raz drugi zaszłam w ciążę. Wtedy Krzysztof zabrał mi kartę kredytową. — Teraz i tak nie będziesz wychodzić z koleżankami, a ubrania masz jeszcze po poprzedniej ciąży. Więc po co ci karta? — mówił wtedy. Ja nie byłam w stanie nawet zaprotestować. Po pierwsze, jeszcze nie przeczuwałam, co mnie czeka, po drugie, nie chciałam wszczynać kolejnej awantury. A tych w ostatnich latach było u nas całkiem sporo. Główny powód? Oczywiście pienią…

kobieta-ktora-doswiadcza-przemocy-ekonomicznej-c3a5dcc.jpeg
width: 1200
height: 900

„Był rozpaczliwie beznadziejnym mężem i ojcem. Gdy zaczął krytykować własnego syna, nie wytrzymałam i pokazałam pazurki"
type: item
date: 2024-07-12T09:15:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: listy czytelników
subject: prawdziwe historie
description: „Bartka nie kręciły imprezy, picie, czy palenie. Od małego był niezwykle wrażliwym i bystrym dzieckiem. To dlatego słowa ojca go zabolały”.
encoded: Mimo obaw, jak nasz wrażliwy synek poradzi sobie z rozwodem, na całe szczęście udało się nam z byłym mężem porozumieć i zakończyć związek tak, by Bartek jak najmniej odczuł tę życiową rewolucję. Ceniłam w swoim dziecku to, że miał własne zdanie i styl. Choć sama pewnie wybrałabym dla niego inne ciuchy albo fryzurę, nie wtrącałam się, respektując to, jak się prezentował. Jasne, wszystko w granicach rozsądku – nie dałabym przyzwolenia na dziarę czy kolczyk w języku, ale kiedy dwa lata temu Bartek oświadczył, że chce zapuszczać włosy, zgodziłam się. – Nie ma problemu – odparłam z uśmiechem. – Jeżeli masz ochotę zapuścić dłuższe włosy, to nie widzę przeciwwskazań. Mogę cię nawet zapisać do mojej fryzjerki, żeby przycięła ci końcówki. Dzięki temu twoje włosy będą prezentować się zdrowo. Powinnaś przyłożyć się bardziej Kwestię doboru garderoby też zostawiałam Bartkowi do samodzielnego wyboru. Skoro podobały mu się obcisłe spodnie, to dlaczego miałabym mu zakazywać ich zakładania? Obecnie taki styl był modny wśród nastolatków. Fakt, że za czasów mojej młodości chłopcy inaczej się ubierali, ale to nie jest żaden argument, żeby narzucać dziecku własne upodobania. – Mój były mąż rzucił kiedyś komentarz odnośnie tego, jak ubiera się nasz syn. Zdarzyło się to może dwa razy. – Co ci strzeliło do głowy, że pozwalasz mu wychodzić w takich ciuchach? Przecież nie wygląda jak facet! – Przestań, teraz tak się chodzi. Masz chyba ważniejsze problemy na głowie, prawda? – Zdenerwowałam się nie na żarty. – Powinnaś przyłożyć się bardziej do wychowywania chłopaka. Widać jak na dłoni, że w tym domu brakuje ojcowskiej dyscypliny! – Obraził się i… tyle go widziałam. Ryszard nadal nie potrafił pogodzić się z tym, że to właśnie ja postawiłam jego bagaże przed drzwiami mieszkania i złożyłam papiery rozwodowe. Sądził, że do końca naszych dni będę tolerować jego głupie pomysły i dziecinne zachowania. Ale ja nie miałam zamiaru tracić ani chwili dłużej na tego faceta, który nigdy nie wyrósł z krótkic…

JackF-3080a0f.jpg
width: 1200
height: 900

„Odgrywał rolę ideału, a naprawdę tylko zarzucał na mnie wędkę. Niewiele brakowało, a dałabym się złapać w jego sidła"
type: item
date: 2024-07-12T06:30:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: listy czytelników
subject: prawdziwe historie
subject: Z życia wzięte
description: „Krzyk faceta sprawił, że się rozpłakałam. Mam wrażliwe serce, jak zwykła powtarzać moja babunia. Zerwałam się z krzesła i popędziłam na dwór, żeby ukryć łzy przed innymi. Gdyby mnie przeprosił albo jakoś to wytłumaczył, to pewnie za moment wróciłabym do lokalu i złożyła podpis na kontrakcie”.
encoded: Niespodziewanie wpadłam na niego, gdy stawiałam samochód obok hipermarketu. Właśnie zaparkowałam, gdy do auta obok zbliżył się rosły mężczyzna. Gdy wyszłam z samochodu, usłyszałam jak ktoś woła za moimi plecami: – Mania? – tak jakby nie był do końca pewny. Obróciłam głowę i zobaczyłam atrakcyjnego chłopaka o ciemnych włosach, którego twarz wydawała mi się znajoma. – Mam na imię Paweł... – odezwał się. – Przez pewien czas chodziliśmy razem na studia, kojarzysz mnie? Nagle mnie olśniło! Owszem, istniał taki gość, który okazjonalnie przewijał się w kręgu moich znajomych, ale chyba dość prędko porzucił studia. Coś tam nawet słyszałam, że wdał się podobno w jakieś podejrzane biznesy balansujące na granicy prawa, ale przecież wiadomo jak bywa z takimi pogłoskami… Robił na mnie coraz lepsze wrażenie Z zaskoczeniem stwierdziłam, że prezentuje się o wiele korzystniej niż zapamiętałam – słusznego wzrostu, z lekką opalenizną, krótko ściętymi ciemnymi włosami i zadbaną brodą. Do tego świetnie dobrane ciuchy. – No tak, faktycznie kojarzę twoją twarz, przystojniaku! Czym się zajmowałeś przez ten cały czas? – zagadnęłam, ściskając jego rękę. – Oj, trochę tego było! Chętnie ci o wszystkim opowiem, jeśli pójdziesz ze mną na kawkę, a najlepiej to na jakąś kolacyjkę. Może być jutro? Teraz niestety nie mam czasu. – Okej, to jesteśmy umówieni w sobotę o dziewiętnastej w knajpce „Róża wiatrów" – od razu się zgodziłam. – Serwują tam obłędne rybki i owoce morza. Rozmowa nam się całkiem fajnie kleiła, przywołaliśmy wspomnienia o naszych wspólnych znajomych z uczelni i wykładowcach, poruszając też trochę tematy polityczne. Paweł wspomniał, że od pewnego czasu jest singlem, bo poprzednia kobieta go zostawiła, wybierając zamiast niego jakiegoś mięśniaka. Spodobało mi się, że otwarcie przyznał się do niepowodzenia w związku – faceci zazwyczaj tego unikają. – Naukę ukończyłem w trybie niestacjonarnym – odparł, gdy zapytałam go o nagłe przerwanie studiów. – Potrzebowałem pieniędzy, bo moja mama c…

highwaystarz-a6319e9.jpg
width: 1200
height: 900

„Eksmałżonek przepadł jak kamień w wodę. Zostawił mi na głowie dzieci i swoją matkę. Zadbałam, by go zabolało"
type: item
date: 2024-07-11T18:00:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: listy czytelników
subject: prawdziwe historie
description: „Kiedy Krzysiek odszedł do swojej nowej partnerki, całkowicie odciął się ode mnie i naszych pociech. Zaniedbał swoje obowiązki finansowe wobec rodziny i nagle cały ciężar związany z opieką i utrzymaniem spadł na moje barki. Musiałam zadbać nie tylko o Olę i Kubusia, ale też o... matkę mojego byłego męża, do której nigdy nie pałałam sympatią”.
encoded: Procedura rozwodowa przebiegła sprawnie i bez ustalania strony odpowiedzialnej za rozpad małżeństwa, mimo że Marek nie był godzien takiego traktowania. Zdecydowałam się odpuścić i pójść na kompromis, by nie eskalować konfliktu i nie zaogniać sytuacji. Kierowałam się dobrem naszych pociech, które i tak doznały już wystarczającego cierpienia po utracie taty. Sposób na problemy? Odciąć się od nich Starał się wyjaśnić maluchom, że to dorosłe sprawy, które ich nie dotyczą. Oczywiście, z tym że przestał pojawiać się w domu i uczestniczyć w ich codziennym życiu. Spotykał się z Kajtkiem i Olą jedynie w soboty i niedziele, jeśli akurat miał wolne, ponieważ często wyjeżdżał w delegacje. Taki styl życia, dzieciaki muszą to pojąć, powiedział. Na początku się starały, ale z biegiem czasu, gdy podrastały, coraz gorzej im to wychodziło. Coraz więcej w nich było buntu. – Nastawiasz je przeciwko mnie, nie spodziewałbym się po tobie tak mało eleganckiego zachowania – tak Marek odczytał postępowanie latorośli. Musiał zrzucić na kogoś odpowiedzialność, a ja nadawałam się do tego idealnie. To oczywiste, że okropna była żona skłóciła maluchy z tatą, by dokonać zemsty. On padł moją ofiarą, biedaczysko. Regularne uiszczanie świadczeń alimentacyjnych również stanowiło problem. Marek był przedsiębiorcą, jego dochody bywały zmienne. Na początku tłumaczył się z opóźnień w płatnościach, deklarował uregulowanie zaległości, lecz finalnie znalazł własny sposób na poradzenie sobie z kwestią. Po prostu zerwał kontakty. Z dziećmi, ze mną, a nawet z własną rodzicielką. Nie mam pojęcia, co wydarzyło się między moją byłą teściową a nim, ponieważ nigdy nie łączyły nas zażyłe relacje i nie mogłyśmy sobie pozwolić na szczere rozmowy. Babka moich pociech żywiła do mnie urazę, że nie umiałam zadbać o nasze małżeństwo, zatrzymać przy sobie męża, ani przebaczyć mu zdrady. Nie chciała zaakceptować faktu, że Marek nie chciał dłużej trwać w naszym związku. Jej jedynym pragnieniem było to, by jej syn miał dach nad…

missty-0ad7045.jpg
width: 1200
height: 900

„Moja nastoletnia córka zaszła w ciążę i była zrozpaczona. Zrobiłam to, na co moich rodziców nie było stać, lata temu”
type: item
date: 2024-07-06T17:30:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: listy czytelników
subject: prawdziwe historie
description: „Tego się nie spodziewałam! Gapiłam się na swoją nastolatkę, która niedawno skończyła szesnaście lat, i miałam wrażenie, że to jakiś żart. Na pewno sobie ze mnie kpi, młodzi teraz mają różne dziwne pomysły – próbowałam wmówić sobie przez moment, ale prawdy nie dało się ukryć. Trzeba było stawić czoła temu, co przed chwilą powiedziała mi moja córka. Widziałam, jak bardzo czeka na to, co jej odpowiem”.
encoded: W szkole podstawowej zawsze miałam dobre oceny. Każdego roku przynosiłam do domu świadectwo z wyróżnieniem. Moi rodzice wychowywali mnie w bardzo konserwatywny sposób. To, co obecnie w mediach określa się mianem przemocy wobec dziecka, a kiedyś po prostu nazywano utrzymywaniem dyscypliny, dla mojego taty było czymś normalnym. Szczególnie w naszej śląskiej rodzinie. Na szczęście, ja spośród całego rodzeństwa nie sprawiałam mu żadnych problemów. Przynajmniej do pewnego momentu... Zrobił na mnie wrażenie swoją ogładą Będąc wzorową córką, stosowałam się do zaleceń mamy i taty, regularnie uczestniczyłam w nabożeństwach, wspierałam mamę w obowiązkach domowych, cechowała mnie uprzejmość, posłuszeństwo i chęć niesienia pomocy. Krótko mówiąc – stanowiłam uosobienie perfekcyjnej panienki. Miałam zostać pierwszym członkiem naszej rodziny, który podejmie naukę na uczelni. Sama wizja mojego przeskoczenia na wyższy szczebel drabiny społecznej napawała moich rodziców ogromną satysfakcją. Aż tu nagle... na mojej drodze stanął Przemek. Przybył wraz z rodziną z Niemiec. O cztery lata starszy ode mnie, sprawiał wrażenie, jakby życie nie miało przed nim tajemnic. Nonszalancki, jak to się obecnie określa – totalnie zrelaksowany. Kpił sobie z ograniczeń, jakie nakładali na nas dorośli, z faktu, że na każdą rzecz potrzebujemy ich przyzwolenia i panicznie obawiamy się przyznać do słabszej oceny, tak jakby to był koniec wszystkiego. On z własnymi rodzicami dogadywał się zgoła inaczej: do swojego ojca zwracał się po imieniu, z matką rozmawiał na tematy, o których u mnie w domu nigdy nie było mowy. Nic w tym dziwnego, że jawił mi się niczym powiew lepszego świata, nieograniczonej swobody! Przemek zrobił na wszystkich dziewczynach w okolicy ogromne wrażenie swoją awangardową postawą. Mimo to zdecydował się na związek właśnie ze mną, choć przyczyny tej decyzji wciąż pozostają dla mnie zagadką. U jego boku czułam się jak w baśni – niczym Kopciuszek, który odnalazł swojego wyśnionego księcia. Zup…

--97a98c4.jpg
width: 1200
height: 900