„Warszawiacy przyjechali do mojej agroturystyki i chcieli królewskiego traktowania. Już ja im pokażę, co to życie na wsi”
„Lubię moją agroturystykę, ale czasem zastanawiam się, po co niektórzy ludzie tu przyjeżdżają. Marzą o odpoczynku na wsi, a potem okazuje się, że ta wieś im nie pasuje. Krowy pachną za bardzo krową, nocą jest za cicho, a rano pianie koguta budzi ich za wcześnie”.
Teraz mam nowych klientów – elegancka para z dzieckiem z Warszawy. Jeszcze nie zdążyli dobrze rozpakować walizek, a już pytali, czy w pokojach jest klimatyzacja. Miałem złe przeczucia i, jak się szybko okazało, słusznie. Następnego ranka, gdy podałem im świeże śniadanie – pachnący chleb, jajecznicę i owsiankę – zaczęło się to, co zawsze. „Nie ma rogalików francuskich?”, „Gdzie prawdziwa kawa?”, „To takie… wiejskie”. Spojrzałem na nich i uśmiechnąłem się pod nosem. Już wiedziałem, co zrobię jutro. Oto jest: miejskie śniadanie Wstałem jak zawsze o świcie, ale tym razem zamiast ruszyć prosto do kurnika po świeże jajka, otworzyłem zamrażarkę. Wyciągnąłem bagietkę z dyskontu, taką gumowatą, co to leży na półce w każdym supermarkecie, a po rozmrożeniu jest albo całkiem sflaczała, albo twarda jak cegła. Włożyłem ją na chwilę do piekarnika, żeby nabrała charakteru deski do krojenia. Potem sięgnąłem do szafki po kawę 3 w 1. Wsypałem proszek do filiżanek i zalałem wrzątkiem, ale tak, żeby wyszło więcej wody niż smaku. Już wyglądała jak słabo zabarwiona lura. Z lodówki wyciągnąłem paczkowane sery i szynkę. Takie, co je można kupić w każdym markecie i które smakują dokładnie tak samo tydzień po otwarciu. Do tego dwa jogurty owocowe, pełne cukru i sztucznego aromatu, i jeszcze masło, które było tak twarde, że można by nim gwoździe wbijać. Talerze ułożyłem byle jak, żeby wyglądało to jak śniadanie w hotelu przy stacji benzynowej. Zerkając na stół, byłem z siebie dumny – jeśli ktoś chciał mieć miejskie śniadanie, to proszę bardzo, oto jest. Nie musiałem długo czekać, aż goście zejdą na posiłek. Najpierw przyszła kobieta, elegancko ubrana w lekką lnianą sukienkę, jakby zaraz miała ruszyć na brunch w jakiejś modnej kawiarni. Spojrzała na stół, uniosła brwi, ale nie powiedziała nic. Zaraz dołączył do niej jej mąż, który od razu sięgnął po bagietkę. Stuknął w nią palcem i spojrzał na mnie. – To wczorajsza? – zapytał, krzywiąc się. – Nie, mrożona – odpowiedziałem z uśmiechem. – Świeżo rozmrożona. Kobieta sięgnęła po kawę i spróbowała mały łyk. Twarz jej się wykrzywiła, jakby połknęła coś zepsutego. – Smakuje… dziwnie – powiedziała. – No tak, to taka klasyczna kawa 3 w 1 – odpowiedziałem. – W sam raz na szybkie śniadanie. Dziecko, jeszcze półprzytomne po porannej pobudce, posmarowało kawałek bagietki masłem, ale masło nie chciało się rozsmarować, tylko ślizgało się po powierzchni. Spróbowało ugryźć, ale zrezygnowało po pierwszym chrupnięciu. – A jajecznica? – zapytał facet, patrząc na mnie z nadzieją. – Dziś nie robimy – powiedziałem, wzruszając ramionami. – Wiecie, za dużo roboty. Zapadła cisza. Goście patrzyli po sobie, jakby nie do końca wiedzieli, jak się do tego odnieść. W końcu kobieta sięgnęła po jeden z jogurtów i zaczęła go mieszać łyżeczką, przyglądając się konsystencji. – No dobrze, ale może chociaż jakieś owoce? – spróbowała jeszcze raz. – Są w jogurcie – wskazałem na napis na opakowaniu. – Malinowe, prawdziwy smak lata. Mężczyzna odłożył bagietkę, kobieta dopiła kawę, a dziecko popatrzyło na pustą miskę, gdzie jeszcze wczoraj była domowa owsianka. Żadne z nich nie powiedziało ani słowa więcej. Ten chleb jest naprawdę dobry Tego dnia nie zauważyłem już u nich tej pewności siebie, co pierwszego dnia. Kobieta nie zadzierała nosa, facet nie mówił o „prawdziwej kawie”, a dzieciak jakoś mniej marudził. Po południu widziałem, jak kręcili się koło kuchni, zaglądali przez okno, jak piekę chleb, i przyglądali się kurczakom biegającym po podwórku. Może zaczęli coś rozumieć, a może po prostu byli głodni. Następnego ranka postanowiłem wrócić do normalnego śniadania. Wyciągnąłem świeży chleb, rozbiłem jajka do miski i zacząłem robić jajecznicę na maśle. Z kuchni rozchodził się zapach, który u mnie zawsze oznaczał poranek. Owsianka bulgotała na ogniu, a ja jeszcze dorzuciłem do niej trochę domowego miodu i pokrojonych jabłek. Gdy goście przyszli do jadalni, nie usłyszałem żadnego narzekania. Nie pytali o rogaliki, nie szukali ekspresu do kawy. Po prostu usiedli i zaczęli jeść. Dziecko wzięło pierwszy kęs owsianki i przez chwilę patrzyło na mnie, jakby chciało coś powiedzieć. – Smakuje jak u babci – wymamrotało w końcu, mieszając łyżką w misce. Kobieta, która jeszcze wczoraj mówiła, że kawa jest „za wiejska”, właśnie piła drugą filiżankę i nie wyglądała, jakby miała się skarżyć. Facet spokojnie smarował chleb masłem, które tym razem miękko rozprowadzało się po kromce. – Wie pan – powiedział nagle, nie podnosząc wzroku znad talerza – ten chleb jest naprawdę dobry. Nie odpowiedziałem. Tylko się uśmiechnąłem. Rozumiemy, że to wieś Z doświadczenia wiem, że jak goście już coś przełkną, to się przyzwyczają. Po pierwszym szoku związanym ze „zbyt wiejskim” śniadaniem, po moim małym eksperymencie z bagietką z marketu i lurą udającą kawę, zaczęli jeść to, co im dawałem, bez większych sprzeciwów. Ale jedno to śniadanie, a drugie – cała reszta. Miastowi mają w sobie coś, co sprawia, że wszędzie chcą mieć to, co w ich osiedlowym bistro. Na przykład woda. Zaraz po śniadaniu pan z miasta podszedł do mnie, jakby miał do omówienia sprawę życia i śmierci. – Panie Waldemarze, bo ja mam pytanie. Ta woda z kranu… ona jest przefiltrowana? – Jest ze studni – powiedziałem. – Czysta, zdrowa, lepszej pan nie znajdzie. – Aha… Ale… no wie pan, my jesteśmy przyzwyczajeni do butelkowanej. – To trzeba było przywieźć sobie baniaki – rzuciłem. Gość pokiwał głową, ale widać było, że nie jest zadowolony. Chwilę później zobaczyłem, jak żona nalewa sobie wodę do kubka, wącha ją, jakby to była podejrzana zupa w stołówce, po czym odstawia i sięga po sok z kartonu. Inna rzecz – światło. W mieście przyzwyczajeni są do neonów, lamp ulicznych, błyskających reklam. A u mnie? Ciemność jak w grobie. Pierwszej nocy, kiedy wróciłem do domu po wieczornym karmieniu zwierząt, zobaczyłem przez okno ich dziecko z telefonem w ręku. Chodziło po pokoju, najwyraźniej szukając zasięgu. – Tato, tu w ogóle nie ma internetu! – jęczało. – No i? – usłyszałem z pokoju obok. – I ja nie mogę nawet nic obejrzeć! Wtedy drzwi otworzyły się gwałtownie i stanęła w nich jego matka. – Panie Waldemarze, mamy problem – zaczęła, marszcząc brwi. – My rozumiemy, że to wieś, ale brak Wi-Fi to jednak duża niedogodność. – Nie wiem, jak pani sobie radzi, ale ja tu żyję bez internetu i jakoś daję radę – powiedziałem. Kobieta wydęła usta, ale nie zrezygnowała. – Może jest jakieś miejsce, gdzie da się złapać sygnał? – Na wzgórzu, jakieś dwa kilometry stąd, ale trzeba wejść na samą górę. Tam czasem coś łapie. Nie byli zadowoleni, ale uznali, że jakoś przetrwają. Miałem nadzieję, że może się przyzwyczają Kolejnego dnia po śniadaniu usłyszałem krzyk. Wybiegłem na podwórko i zobaczyłem kobietę z dzieckiem, oboje podskakiwali, wymachując rękami. – Osy! Osy! – piszczała. Patrzę, a tam nic strasznego – jedna, może dwie, kręciły się nad sokiem, który sami zostawili na stole. – No tak, na wsi są osy – powiedziałem, wzruszając ramionami. – Ale one są agresywne! – dodała, chowając się za syna. – Są głodne – odparłem. – Jak się nie macha, to nic nie zrobią. Oczywiście nie uwierzyła i przez resztę pobytu piła herbatę w pokoju. Następnego dnia jej mąż chciał być bardziej odważny i postanowił pójść na spacer po łące. Wrócił po godzinie, cały zadyszany, z rozczochranymi włosami i wyrazem twarzy, który sugerował, że właśnie przeżył największą bitwę swojego życia. – Tam są pająki! I pajęczyny wszędzie! – No tak, jak to na łące – powiedziałem. – I te… te długie trawy! Pełno ich! – No bo to łąka, a nie park – wzruszyłem ramionami. Nie wyglądał na zadowolonego. Wieczorem, gdy poszedłem zamknąć kurnik, usłyszałem jeszcze jedno narzekanie. Tym razem z ich werandy. – Ciemno jak w grobie. Nawet latarni nie ma – mówił facet do żony. – I te odgłosy… Coś tam wyje w polu – dodała kobieta. – To sowy – powiedziałem, przechodząc obok. – I tak straszne – mruknęła pod nosem. A ja bym tego nie zamienił na neony miasta Tego wieczoru przyszedł do mnie facet, usiadł naprzeciwko i z miną zmęczonego życiem człowieka powiedział: – Panie Waldemarze, my to jednak wolimy naszą Warszawę. – No to wracajcie – powiedziałem. – No… chyba wrócimy wcześniej. I tak zrobili. Następnego dnia rano spakowali walizki i pożegnali się bardzo oficjalnie, ale bez tej przesadnej serdeczności, jaką epatowali w dniu przyjazdu. – Dziękujemy za gościnę – powiedziała kobieta. – No… było ciekawie – dodał jej mąż. – Na pewno zapamiętamy ten pobyt – rzuciło dziecko, pakując plecak. Gdy odjeżdżali, spojrzałem na swoje podwórko, na kury spacerujące po trawie, na drzewa szumiące na wietrze i na niebo, które wieczorem, bez miejskich świateł, pokazywało miliony gwiazd. Nie zamieniłbym tego na żadne Wi-Fi ani ekspres do kawy. Waldemar, 50 lat Czytaj także:„Miałem rodzinę, pieniądze i wszystko, co sobie wymarzyłem. Wtedy zdarzyło się coś, co nie było wpisane w mój grafik”„Po pogrzebie dziadka poznaliśmy jego ostatnią wolę. Jego stypa była wręcz niezapomniana”„Wróciłam na wieś i wpadłam w ramiona byłego kochanka. Jednak zamiast filmowego romansu, rozegrał się tani dramat
„Żona chciała zrobić z syna rozmemłanego mięczaka. Uparłem się, że wychowam go na człowieka z zasadami”
„Zawsze wierzyłem, że dziecko trzeba wychować, wpajając mu pewne zasady. Nie chciałem być tyranem, ale świat nie jest łaskawy dla tych, którzy nie potrafią się zdyscyplinować. W moim domu nie było miejsca na „jakoś to będzie”. Odpowiedzialność, obowiązki, konsekwencja – to były wartości, które wpajano mi od dziecka i które chciałem przekazać mojemu synowi”.
Magda miała inne podejście. Dla niej dzieciństwo to beztroska, swoboda, nauka przez własne błędy. „Muszą się sparzyć, żeby wiedzieć, co boli” – mówiła. Na początku traktowałem to jako różnicę zdań, którą da się jakoś pogodzić. Ale potem pojawiły się dzieci. I nagle okazało się, że nie mamy wspólnej wizji rodzicielstwa. Na początku to były drobiazgi – godzina snu, sposób jedzenia przy stole. Ale potem… potem rozpętała się walka. A Adam, nasz syn, był w samym jej środku. Nie będzie żadnej taryfy ulgowej – Adam, co to jest?! – rzuciłem zeszyt na stół. Jedynka z matematyki. Druga w tym miesiącu. Siedział naprzeciwko mnie, bawiąc się długopisem, jakby nic go to nie obchodziło. Magda stała w kuchni, ale czułem jej spojrzenie na plecach. – Nie rozumiem tych równań – burknął Adam. – A może po prostu w ogóle się nie uczysz? Telefon w ręce, słuchawki na uszach, ale do książek zajrzeć – nie łaska? – podniosłem głos. – Może ja po prostu nie jestem dobry z matmy? – wzruszył ramionami. Zacisnąłem pięści. – Nie ma czegoś takiego jak „nie jestem dobry”. Są tylko lenistwo i brak pracy. – Może mógłbyś mu pomóc, zamiast od razu wrzeszczeć? – Magda weszła do pokoju, krzyżując ręce na piersi. – Pomóc?! Ja mu pomagam, dając mu zasady! – wybuchnąłem. – A ty? Ciągle go tłumaczysz! Jedna jedynka, potem druga, a za chwilę nie zda do następnej klasy! – To tylko jedna ocena! Daj mu odetchnąć! – Magda spojrzała na mnie wściekle. – Nie będzie żadnej taryfy ulgowej. Zero telefonu, dopóki tego nie poprawisz – powiedziałem do Adama stanowczo. Patrzył na mnie chwilę, potem na Magdę. Wiedział, że ją ma po swojej stronie. A ja? Ja znów zostałem tym złym. Ona go niszczy, ja próbuję go ratować Adam coraz częściej się buntował. Wracał później, ignorował obowiązki, pyskował. Magda twierdziła, że to normalne w jego wieku. „Dorasta, musi się uczyć samodzielności” – mówiła. A ja widziałem w tym lenistwo i odpuszczanie sobie. Pewnego wieczoru Adam wrócił do domu po dwudziestej drugiej. Zrzucił buty, jakby był w hotelu, i bez słowa ruszył do swojego pokoju. – Stój. – Mój głos przeciął ciszę. – Gdzie byłeś? – U kumpla – burknął, nawet na mnie nie patrząc. – U kumpla? Wiesz, która jest godzina? Mieliśmy umowę – jeśli nie wracasz na czas, dzwonisz. – Tato, mam piętnaście lat, nie siedem. Nie muszę ci się tłumaczyć z każdej minuty! Zrobiłem krok w jego stronę. – Tak? To może wcale nie musisz tu mieszkać? Może skoro jesteś taki dorosły, to znajdziesz sobie własne miejsce? – Paweł! – Magda stanęła między nami. – Przestań go traktować jak żołnierza! – A ty przestań robić z niego rozpuszczonego bachora! – warknąłem. – Jeśli teraz nie nauczy się odpowiedzialności, to kiedy?! Adam prychnął i odwrócił się na pięcie. Trzasnął drzwiami swojego pokoju. Spojrzałem na Magdę. – On ci kiedyś wejdzie na głowę – ostrzegłem. – A ty kiedyś stracisz syna, jeśli nie przestaniesz go traktować jak rekruta – odpowiedziała cicho. Nie odpowiedziałem. Bałem się, że mogła mieć rację. Konflikt bez końca Siedziałem w kuchni, wpatrując się w ciemność za oknem. Magda myślała, że śpię, ale ja słyszałem każde słowo. – Nie mogę już tego znieść – mówiła do telefonu. – On nie traktuje naszych dzieci jak ludzi, tylko jak projekt do realizacji. Serce mi zamarło. – Nie wiem, czy dam radę tak dłużej – kontynuowała. – Jeśli się nie zmieni, nie zostanie nam nic poza wojną. Zacisnąłem pięści. Wojną? Tak właśnie to widziała? Ja próbowałem ratować naszego syna, a ona uważała to za bitwę między nami? Gdy Adam wrócił następnego dnia późnym wieczorem, już nie pytałem, gdzie był. Nawet nie spojrzał mi w oczy, tylko rzucił plecak w kąt i poszedł do pokoju. – Widzisz, co się dzieje? – zwróciłem się do Magdy. – On robi, co chce, bo wie, że go chronisz. – A ty wciąż nie widzisz, że im bardziej go ciśniesz, tym bardziej się oddala? – odpowiedziała zmęczonym głosem. – Nie pozwolę, żeby wyrósł na nieudacznika! – Nie pozwolisz? – Magda zaśmiała się gorzko. – Paweł, on już nie jest małym chłopcem. Im bardziej go naciskasz, tym bardziej cię odpycha. Miała rację? Nie, to nie tak. Ja go kochałem. Chciałem dla niego dobrze. A mimo to czułem, że tracę go każdego dnia. Decyzja, która wszystko zmieniła – Nie możemy tak dłużej – Magda stała naprzeciwko mnie, z założonymi rękami. – To nie jest dom, tylko pole bitwy. – To nie ja go niszczę – warknąłem. – To ty pozwalasz mu na wszystko. Westchnęła ciężko. – Chcę rozwodu. Poczułem, jakby ktoś mnie uderzył w brzuch. Wiedziałem, że jest źle, ale nie myślałem, że aż tak. – Naprawdę chcesz rozerwać rodzinę na pół? – spytałem, próbując brzmieć spokojnie. – Paweł, ta rodzina już pękła – odparła cicho. – Po prostu nie chcesz tego przyznać. Przetarłem twarz dłonią. – A Adam? – Podzielimy opiekę – powiedziała twardo. – Adam sam zdecyduje, z kim chce mieszkać. Spojrzałem na syna. Patrzył na nas, ściskając pasek od plecaka. – Synu… wiesz, że u mnie będziesz miał przyszłość. Adam zawahał się. – A u mamy będę miał normalne życie? To pytanie ugodziło mnie mocniej niż wszystko, co powiedziała Magda. A potem powiedział, że wybiera mnie. Wygrałem. A jednak wcale nie czułem się jak zwycięzca. Życie po rozwodzie Mieszkaliśmy we dwóch. Ja i Adam. Powinienem być zadowolony – przecież wybrał mnie. Ale w naszym domu było cicho. Za cicho. Nie było już kłótni, ale nie było też rozmów. Adam robił, co do niego należało – odrabiał lekcje, zjadał kolację, sprzątał po sobie. Ale był jak cień. Kiedyś się buntował, gdy czegoś zabraniałem. Teraz po prostu przytakiwał i wracał do swojego pokoju. Pewnego wieczoru zobaczyłem, jak pisze na telefonie. Zmarszczyłem brwi. – Z kim rozmawiasz? – spytałem. Zawahał się. – Z mamą. Coś ścisnęło mnie w środku. Przez chwilę chciałem powiedzieć, że to dobrze. Ale nie powiedziałem nic. – Jeśli chcesz spędzić u niej weekend, możesz – wyrzuciłem z siebie. Podniósł głowę i spojrzał na mnie uważnie. – Serio? – Tak. Kiwnął głową, ale nic więcej nie powiedział. Widziałem, że był zadowolony. I to bolało mnie najbardziej. Straciłem więcej, niż myślałem Myślałem, że wychowanie to zasady i konsekwencja. Że jeśli człowiek twardo trzyma się swoich wartości, jego dziecko pójdzie właściwą drogą. Ale teraz… teraz nie byłem już tego taki pewien. Adam coraz częściej spędzał weekendy u Magdy. Początkowo mówił, że to „tylko na chwilę”, ale te chwile stawały się coraz dłuższe. Pewnego dnia wrócił w niedzielę wieczorem i zamiast jak zawsze rzucić plecak w przedpokoju, zatrzymał się w drzwiach. – Tato… – zawahał się. – Możemy pogadać? Wskazałem mu miejsce przy stole. Usiadł naprzeciwko, spuścił wzrok. – Chcę zamieszkać u mamy – powiedział w końcu. Coś we mnie pękło. – Rozumiem – powiedziałem tylko. Adam spojrzał na mnie z zaskoczeniem, jakby spodziewał się krzyków, kłótni, przekonywania go na siłę. Ale ja byłem zmęczony. Może bardziej niż kiedykolwiek. Kilka dni później wynosił już swoje rzeczy. Stałem w progu i patrzyłem, jak pakuje ubrania do torby. Nie pytał, czy jestem zły. Nie musiał. – Tato… – rzucił w końcu. – Wiesz, że to nie dlatego, że cię nie kocham, prawda? Uśmiechnąłem się blado. – Wiem, synu. Nie zatrzymałem go. Walczyłem o niego. Wygrałem. A jednak przegrałem coś znacznie ważniejszego – jego zaufanie. Nie wiedziałem, czy uda mi się je odzyskać. Ale jeśli mam jeszcze jakąś szansę… spróbuję. Paweł, 45 lat Czytaj także: „Mąż zrobił ze mnie darmową opiekunkę teściowej. Nigdy nie lubiłam tej baby, a jestem na nią skazana”„Byłem wdzięczny żonie, że mnie zostawiła. Zawsze wiedziałem, że nigdy nie będzie miała ze mnie pożytku”„50 lat temu zaprosiłem żonę na pierwszą randkę. A teraz ze łzami w oczach musiałem przygotować ostatnią”
„Teść pokazał mi, jak to jest być kobietą, skoro jego synek nie potrafił. Szybko poniosłam tego konsekwencje”
„Nocami często leżałam w łóżku, wsłuchując się w ciszę naszego domu. Po drugiej stronie łóżka leżała tylko poduszka, chłodna i nieruszona. Michał wyjechał dwa tygodnie temu i miał wrócić dopiero za miesiąc. Codzienność wypełniona była monotonią – praca, zakupy, seriale, samotne wieczory. Kiedyś było inaczej. Towarzystwa zaczął mi dotrzymywać teść”.
Kiedyś moje serce przyspieszało na dźwięk jego kluczy w drzwiach, a nasze ciała szukały siebie nawzajem, jakbyśmy nie mogli się sobą nasycić. Teraz? Teraz nawet w wiadomościach pisał tylko zdawkowe „Co tam?” i „Dobranoc”. Tęskniłam. Za dotykiem, ciepłem, bliskością. A potem przyszedł on. Witold, mój teść, od lat był częścią mojego życia, ale nigdy wcześniej nie czułam tego, co w ostatnich tygodniach. Może to sposób, w jaki na mnie patrzył, może to, że czułam się przy nim zauważona, doceniona? A może po prostu potrzebowałam, by ktoś wreszcie mnie chciał? Przypadkowy dotyk – Przytrzymaj mi latarkę, kochana, bo nic tu nie widzę – mruknął Witold, pochylając się nad maską samochodu. Stanęłam blisko niego, tak blisko, że mogłam poczuć zapach jego wody kolońskiej – drzewny, ciepły, męski. Trzymałam latarkę nieruchomo, obserwując, jak jego dłonie sprawnie manewrują przy silniku. – Wiesz, kiedyś to Michał pomagał mi w takich rzeczach – powiedział nagle, wycierając ręce w szmatkę. – Ale teraz go nigdy nie ma. Zamrugałam, zaskoczona tą szczerością. – No tak… Praca, wyjazdy… – wymamrotałam. – Czasem ludzie nie zauważają, że coś im ucieka, dopóki nie jest za późno – dodał, unosząc na mnie wzrok. To spojrzenie mnie przeszyło. Było intensywne, jakby badał moją reakcję. Jakby coś w nim mówiło więcej niż słowa. Latarka nagle wyślizgnęła mi się z rąk i potoczyła po ziemi. Schyliłam się szybko, ale on też. Nasze dłonie spotkały się na zimnym metalu latarki, a ja poczułam dreszcz, który przebiegł mi po plecach. Nie cofnęłam ręki od razu. Jego palce dotknęły mojej skóry, na krótki moment, który wydał mi się niepokojąco długi. Uniosłam wzrok i zobaczyłam coś, czego nigdy wcześniej nie dostrzegłam – w jego oczach było coś więcej niż zwykła serdeczność teścia. Zacisnęłam wargi i gwałtownie cofnęłam dłoń, prostując się. – Przepraszam – wymamrotałam. Uśmiechnął się lekko, jakby go to bawiło. – Nic się nie stało. Ale coś się stało. W powietrzu pojawiło się napięcie. Czułam je w przyspieszonym biciu serca i w oddechu, który stał się zbyt płytki. A potem, zupełnie niewinnie, Witold położył mi dłoń na plecach, niby chcąc mnie przepuścić. Ale ta dłoń została o sekundę za długo. Patrzył na mnie z tą swoją półuśmiechniętą miną. Wyszłam z garażu, czując, że moje ciało już podjęło decyzję, zanim umysł zdążył się zbuntować. Gra na granicy pokusy Następnego dnia, gdy zeszłam na dół, Witold już siedział w kuchni, popijając kawę. – Jak tam po wczorajszym? – zapytał z tym swoim lekkim uśmiechem, jakby sprawdzał, czy będę udawać, że nic się nie stało. – W porządku – odpowiedziałam szybko, unikając jego wzroku. – To dobrze. Bo wiesz… – Odstawił kubek i spojrzał na mnie uważnie. – Myślałem o tym, że może byś pomogła mi jeszcze raz. Serce zabiło mi mocniej. – W czym? – Chciałem sprawdzić coś jeszcze w aucie, ale we dwójkę pójdzie szybciej. Powinnam była odmówić. Mogłam powiedzieć, że nie mam czasu albo że mam inne obowiązki. Ale zamiast tego przytaknęłam. W garażu znowu stanęliśmy blisko siebie. Tym razem byłam świadoma każdego jego ruchu. Każdego muśnięcia jego dłoni, każdego spojrzenia. – Samotność bywa trudna, prawda? – rzucił nagle, zupełnie jakby czytał mi w myślach. Znieruchomiałam. – Nie wiem, o czym mówisz – skłamałam. – Renata… – Jego głos był niższy, cieplejszy. – Wiem, co czujesz. Nie trzeba tego ukrywać. Odłożyłam klucz francuski na stół. – To, co czuję, nie ma znaczenia – powiedziałam cicho. Zrobił krok bliżej. – A jeśli ma? Zadrżałam. Mój oddech przyspieszył. Wtedy po raz pierwszy mnie dotknął. Nie przypadkiem. Nie przez nieuwagę. Jego dłoń sunęła po mojej ręce, a ja nie cofnęłam się. Nie powinnam tu być. Nie powinnam tego czuć. Ale czułam. I wtedy zrozumiałam, że zbliżamy się do punktu, z którego nie będzie już odwrotu. Namiętność na masce samochodu – Przestań… – wyszeptałam, ale nawet dla mnie samej brzmiało to bardziej jak prośba o coś odwrotnego. Witold nie odsunął się. Jego dłoń spoczywała na moim biodrze, ciepła, pewna, jakby czekał na ten moment od dawna. Jakby dokładnie wiedział, co robi. Patrzyłam na niego, czułam, jak moje ciało się spina, a potem rozluźnia, poddając się tej chwili. – Jeśli naprawdę chcesz, żebym przestał… – powiedział niskim, głębokim głosem – to powiedz to jeszcze raz. Nie powiedziałam. Zamiast tego zrobiłam coś, czego nigdy bym się po sobie nie spodziewała. Pocałowałam go. Na początku delikatnie, jakby chciałam sprawdzić, czy to naprawdę się dzieje. Ale kiedy odpowiedział, kiedy jego dłonie zacisnęły się na mojej talii, pocałunek stał się dziki, zachłanny. Opadłam plecami na maskę samochodu, a on nachylił się nade mną, jego ciało było gorące, silne, tak inne od tego chłodu, którym od dawna emanował Michał. – Chciałem tego od dawna – wyszeptał między pocałunkami, a ja nie chciałam tego słuchać, nie chciałam myśleć. Nie było już żadnych zahamowań, żadnych wątpliwości. Moje dłonie błądziły po jego ciele, jego wargi zostawiały ślady na mojej skórze. Powietrze w garażu było gęste od naszej namiętności, od tego wszystkiego, co do tej pory było tłumione. Nie zauważyłam, kiedy spadł breloczek z kluczykami. Nie zauważyłam też, że w rogu pomieszczenia świeciła się malutka czerwona dioda. Kamera rejestrowała wszystko. Tajemnica wychodzi na jaw Od samego rana miałam wrażenie, że coś jest nie tak. Witold zachowywał się normalnie – jakby wczoraj nic się nie wydarzyło. A jednak ja czułam na sobie jego spojrzenie, za każdym razem, gdy przechodziłam obok. Bałam się tego, co się stało. Bałam się tego, co zrobiłam. Ale jeszcze bardziej bałam się tego, że nie żałuję. Gdy wieczorem położyłam się do łóżka, wzięłam telefon i napisałam krótką wiadomość do Michała: „Dobranoc, kochanie. Tęsknię”. Tęskniłam? Nie byłam pewna. Ale tak należało napisać. Odpowiedź przyszła niemal natychmiast: „Co robiłaś w garażu?”. Poczułam, jak zamieram. Palce zastygły nad ekranem, serce zaczęło walić tak głośno, że usłyszałam je w ciszy sypialni. Skąd on…? Zanim zdążyłam cokolwiek odpisać, telefon znów zawibrował. „Wracam do domu”. Zrobiło mi się zimno, choć pod kołdrą było gorąco. Wybiegłam z sypialni. W salonie było ciemno, ale w kuchni paliło się światło. Witold siedział przy stole, pił herbatę, jakby zupełnie nic się nie działo. – Michał wraca – wyrzuciłam z siebie, próbując opanować drżenie w głosie. Podniósł na mnie wzrok, wciąż spokojny. – Wiedziałem, że kiedyś się dowie. Patrzyłam na niego, nie mogąc uwierzyć w jego opanowanie. – Ty… ty się nawet nie boisz? – A ty? – zapytał, unosząc lekko brew. Nie odpowiedziałam. Bo prawda była taka, że bałam się śmiertelnie. Wiedział. Mój mąż wiedział. A ja nie miałam pojęcia, co teraz się stanie. Dramatyczna konfrontacja Usłyszałam dźwięk klucza w zamku i zrobiło mi się słabo. Michał wszedł do mieszkania wolnym, spokojnym krokiem. Był blady, ale oczy miał ciemne, zimne, zupełnie obce. Wszystko we mnie krzyczało, żebym coś powiedziała, ale nie potrafiłam wydobyć z siebie głosu. Zdjął kurtkę, rzucił klucze na komodę, a potem spojrzał na mnie. – Co robiłaś w garażu? – zapytał lodowato. Czułam, jak moje gardło się zaciska. – Michał… Ja… Nie wiedziałam, co powiedzieć. – Nie kłam. – Rzucił telefon na stół. Ekran rozbłysnął i zobaczyłam siebie. Siebie i Witolda. Nagranie z monitoringu. Mój żołądek zacisnął się tak mocno, że zrobiło mi się niedobrze. – Michał… – Przestań – przerwał mi ostro. – Chciałem cię tylko zapytać, czy to chociaż było tego warte? Zaczęłam oddychać szybko, płytko. – Ja… To się nie miało wydarzyć… – Ale się wydarzyło – syknął. – Z moim ojcem. Patrzył na mnie, jakbym była kimś obcym. Kimś, kogo nigdy nie znał. Wtedy w drzwiach pojawił się Witold. – Michał, nie rób scen – powiedział spokojnie. Mój mąż spojrzał na niego z nienawiścią. – Ty… – wysyczał, a potem ruszył do przodu. Nie zdążyłam zareagować. Michał ruszył na niego. – Ty draniu! – ryknął. – Jak mogłeś?! – Spokojnie, Michał… – Zamknij się! – Michał rzucił się na niego ponownie, ale wbiegłam między nich. – Dość! Przestańcie! – krzyknęłam, szarpiąc Michała za rękaw. Spojrzał na mnie, a w jego oczach zobaczyłam coś gorszego niż wściekłość. Obrzydzenie. – Spakuj się i wynoś się – warknął cicho. – Nie chcę cię więcej widzieć. Czułam, jak łzy palą mnie pod powiekami, ale wiedziałam, że to koniec. Nie błagałam. Nie przepraszałam. Po prostu poszłam do sypialni i zaczęłam pakować walizkę. Wiedziałam, że już nigdy tu nie wrócę. Dziwna pustka Nie pamiętam, jak wyszłam z tego domu. Nie pamiętam, co powiedziałam na pożegnanie – jeśli w ogóle cokolwiek powiedziałam. Wiem tylko, że gdy zamknęły się za mną drzwi, nie miałam dokąd pójść. Witold próbował mnie zatrzymać. – Renata, porozmawiajmy… Odepchnęłam jego rękę. – O czym? O tym, że właśnie zniszczyliśmy wszystko? Milczał. Bo co mógł powiedzieć? Stałam na chodniku, trzymając w dłoni walizkę. Przesunęłam palcem po ekranie telefonu, wciąż trzymając numer Michała w kontaktach. Nie usunęłam go. Jeszcze nie. Nie wiedziałam, co robić. Miałam pieniądze, miałam miejsce, gdzie mogłam się zatrzymać, ale nie miałam już nic, co trzymało mnie w tym mieście. Nie kochałam Michała od dawna. Ale teraz, gdy straciłam wszystko, poczułam dziwną pustkę. – Będzie dobrze – powiedział Witold, stając obok mnie. Spojrzałam na niego. – Skąd wiesz? Nie odpowiedział. Bo oboje wiedzieliśmy, że kłamie. Wszystko się skończyło. Nie było już rodziny, nie było już domu, nie było już przyszłości, którą znałam. Była tylko noc, walizka i człowiek, którego nigdy nie powinnam była dotknąć. Nie wiedziałam, co będzie dalej. Ale wiedziałam jedno. To nie była miłość. To był błąd, za który zapłaciłam wszystkim, co miałam. Renata, 32 lata
„Pierwszy wiosenny motyl miał zwiastować szczęście, a przyniósł śmierć. To boli, że już nigdy nie powiem mu, że go kocham”
„Zawsze wierzyłam w znaki. Kiedy byłam dzieckiem, babcia powiedziała mi, że pierwszy wiosenny motyl przynosi szczęście. Uwierzyłam jej bez zastanowienia, jak tylko dziecko potrafi”.
Dziś rano, gdy uchyliłam okno, zobaczyłam go – żółty motyl usiadł na parapecie, poruszył delikatnie skrzydłami, jakby chciał mi coś powiedzieć. Patrzyłam na niego, a w mojej głowie pojawiła się absurdalna nadzieja: może to znak, że los wreszcie się do mnie uśmiechnie? Wtedy zadzwonił telefon. – Pani Julia K.? – zapytał obcy, niski głos. – Tak, słucham? – Przykro mi, ale mam dla pani bardzo smutną wiadomość… Świat, który się zatrzymał Siedziałam na brzegu łóżka, ściskając telefon w dłoni. Słowa, które przed chwilą usłyszałam, były jak kawałki tłuczonego szkła – wbijały mi się w skórę, zostawiając po sobie ból i niezrozumienie. – Przykro mi… – powtórzył głos po drugiej stronie. Ale ja nie słyszałam reszty. Moje myśli skupiły się na jednym pytaniu: kto? Serce biło mi w piersi jak szalone. Czułam, jak krew pulsuje mi w skroniach, a oddech stawał się płytki. Spojrzałam na wyświetlacz telefonu – numer był nieznany. Przypadkowy człowiek, który właśnie wywrócił moje życie do góry nogami. – Kto… kto nie żyje? – udało mi się w końcu wydusić, choć mój głos brzmiał obco, jakby nie należał do mnie. Po drugiej stronie zapadła chwila ciszy, jakby rozmówca nie był pewien, czy powinien mówić dalej. – Proszę zadzwonić do swojej matki – powiedział w końcu. – Naprawdę mi przykro. Rozłączył się. Telefon wypadł mi z rąk i z głuchym stuknięciem uderzył o podłogę. Przypominałam sobie, kogo mogło dotyczyć to połączenie. Marta? Ale przecież rozmawiałyśmy wczoraj, była pełna energii jak zawsze. Mama? Przecież nie skarżyła się na zdrowie… Tomasz? Tomasz. Moje palce drżały, gdy znalazłam jego numer w kontaktach i wcisnęłam „zadzwoń”. Jeden sygnał. Drugi. Trzeci. „Abonent jest czasowo niedostępny.” Zamknęłam oczy. Poczułam w żołądku uścisk, jakby ktoś nagle zacisnął na nim niewidzialną pięść. Musiałam się dowiedzieć prawdy. Sięgnęłam po telefon i tym razem wybrałam numer do mamy. Głos z przeszłości Telefon dzwonił długo. Za długo. Zdążyłam sobie wyobrazić najgorsze – że mama nie odbierze, że coś się stało również jej. Ale w końcu usłyszałam znajomy, choć zmęczony głos. – Julia? – Mamo… – wydusiłam, ale głos mi się załamał. – Co się dzieje? Po drugiej stronie zapadła cisza. Miałam wrażenie, że słyszę jej ciężki oddech, jakby zbierała się na odwagę. – Tomasz nie żyje – powiedziała w końcu, bez żadnych wstępów. Tomasz. Mój brat. Poczułam, jakby ktoś wyrwał mi grunt spod nóg. – Jak to…? – mój głos był cienki, ledwo słyszalny. – Wypadek – mama mówiła sucho, rzeczowo, jakby relacjonowała prognozę pogody. – Policja jeszcze bada sprawę. Nie mogłam oddychać. Tomasz. Ten sam Tomasz, z którym nie rozmawiałam od lat. Ten sam Tomasz, którego unikałam, choć kiedyś był mi najbliższą osobą na świecie. – Mamo… – zaczęłam, ale nie wiedziałam, co powiedzieć. – Przyjedziesz? – zapytała cicho. Przyjadę? Oczywiście, że tak. Ale jednocześnie miałam ochotę uciekać. Udawać, że to wszystko się nie wydarzyło. Że nadal mogę wyciągnąć telefon i napisać do niego wiadomość. Pierwszy wiosenny motyl miał przynieść mi szczęście. Przyniósł śmierć. – Tak – odpowiedziałam w końcu. – Jutro będę. W pokoju zrobiło się duszno. Wyszłam na balkon i spojrzałam na miasto. Ludzie spieszyli się do pracy, ktoś śmiał się przez telefon, gdzieś w oddali klakson samochodu przerwał poranny spokój. Dla nich świat toczył się dalej. Mój się właśnie zatrzymał. Powrót do bólu Droga do rodzinnego domu zawsze wydawała mi się długa, ale dziś ciągnęła się w nieskończoność. Patrzyłam przez okno pociągu, obserwując mijane pola i lasy, które wciąż były nagie po zimie. W głowie kotłowały mi się wspomnienia. Tomasz śmiejący się w letnie popołudnie, kiedy jako dzieci budowaliśmy bazę w ogrodzie. Tomasz rzucający mi poduszką prosto w twarz, bo oszukiwałam w grze planszowej. Tomasz, który potem dorastał i coraz rzadziej mnie zauważał. Tomasz, który na końcu stał się dla mnie kimś obcym. Zacisnęłam powieki, próbując stłumić ból, ale on nie zamierzał odejść. Pociąg w końcu dotarł na miejsce. Dworzec był tak samo szary i obskurny, jak go zapamiętałam. Po wyjściu na peron rozejrzałam się niespokojnie, ale nie było mamy. Może się spóźniła? Może zapomniała? Ruszyłam pieszo w stronę domu. Każdy zakręt tej drogi przypominał mi dzieciństwo. Tutaj kiedyś ścigałam się z Tomaszem na rowerach. Tam, na skrzyżowaniu, przewrócił się i zdarł kolano, a ja uciekłam, bo bałam się, że dostaniemy burę. Teraz wracałam tu jako dorosła kobieta, ale czułam się jak zagubione dziecko. Gdy dotarłam pod dom, przez chwilę wahałam się przed furtką. W końcu zebrałam się w sobie i nacisnęłam klamkę. Mama stała w kuchni, mieszając herbatę. Kiedy mnie zobaczyła, odłożyła łyżeczkę na blat i spojrzała na mnie zmęczonym wzrokiem. – Jesteś. Weszłam do środka. Nic się tu nie zmieniło – te same firanki, ta sama porcelanowa cukiernica na stole. Jakby czas w tym domu zatrzymał się dawno temu. Usiadłam przy stole i spojrzałam na mamę. – Jak… jak to się stało? Mama wbiła wzrok w filiżankę. – Znaleźli go przy drodze. Samochód w rowie. – Jechał sam? – Tak. Zamknęłam oczy i wyobraziłam sobie ten obraz: nocna szosa, deszcz, ostry zakręt, Tomasz za kierownicą. Czy był pijany? Czy zasnął? A może… Tajemnice, które nie umierają Siedziałam w pokoju Tomasza, wsłuchując się w ciszę domu. Było coś przytłaczającego w tym miejscu – jakby ściany wciąż nosiły echo jego głosu. Przesunęłam dłonią po blacie biurka, na którym leżały klucze, kilka drobnych i telefon. Nie chciałam grzebać w jego rzeczach, ale czułam, że muszę zrozumieć. Co działo się w jego życiu przez te wszystkie lata, kiedy byliśmy dla siebie obcy? Na półce stało stare pudełko po butach. Tomasz zawsze trzymał w nim swoje „ważne rzeczy” – listy, bilety z koncertów, drobiazgi, których nie chciał wyrzucić. Sięgnęłam po nie i otworzyłam. Było tam kilka zdjęć z dzieciństwa – na jednym uśmiechał się szeroko, obejmując mnie ramieniem. Patrzyłam na tę twarz z przeszłości i nie mogłam uwierzyć, że już nigdy jej nie zobaczę. Zacisnęłam powieki, próbując powstrzymać łzy, ale one i tak popłynęły po moich policzkach. Usłyszałam kroki. Mama stanęła w drzwiach, patrząc na mnie zmęczonym wzrokiem. – Coś się stało? – zapytała cicho. Podniosłam na nią załzawione oczy. Nie odpowiedziała od razu. Po prostu usiadła obok i westchnęła ciężko. – On… nigdy nie przestał o tobie myśleć – powiedziała w końcu. – Może nie umiał tego okazać, ale wiem, że żałował. Objęła mnie ramieniem, a ja pozwoliłam sobie na chwilę słabości. Może nie zdążyliśmy się pogodzić. Może nigdy nie dowiem się, co chciałby mi powiedzieć, gdyby miał więcej czasu. Ale przynajmniej wiedziałam jedno. Mimo wszystko nadal byliśmy rodzeństwem. Kwiat jak motyl, smutek jak nadzieja Stałam nad grobem Tomasza, wbijając wzrok w tabliczkę z jego imieniem. Cmentarz był niemal pusty, a zimny wiatr unosił w powietrzu zapach wilgotnej ziemi. W dłoni ściskałam list, który od niego dostałam. Przeczytałam go już dziesiątki razy, ale nadal nie potrafiłam się z nim rozstać. Mama stała obok, owinięta grubym szalem, milcząca. Nie musiałyśmy nic mówić – obie czułyśmy ciężar tego pożegnania. Po chwili schyliłam się i położyłam na nagrobku żółty kwiat. Nie wiem, dlaczego to zrobiłam. Może dlatego, że przypominał mi motyla, którego widziałam tego feralnego ranka. Może Tomasz odszedł w momencie, gdy ja myślałam, że los wreszcie się do mnie uśmiecha. A może to nie był znak szczęścia, ale pożegnanie. Wzięłam głęboki oddech. Nie mogłam już zmienić przeszłości, ale mogłam wyciągnąć z niej lekcję. – Gotowa? – spytała mama cicho. Skinęłam głową. Gdy wychodziłyśmy z cmentarza, poczułam na dłoni delikatne muśnięcie. Spojrzałam w dół – żółty motyl przysiadł na mojej skórze, zatrzepotał skrzydłami i odleciał. Uśmiechnęłam się lekko. Może to był kolejny znak. Może tym razem mówił mi, że czas zacząć od nowa. Julia, lat 28 Czytaj także:„Po rozwodzie mąż zażądał zwrotu obrączki, a ja go wyśmiałam. Sknerus chciał ją wcisnąć na palec swojej kochance”„Matka zorganizowała mi randkę w ciemno. Dla niej to niedopuszczalne, by kobieta w moim wieku marnowała się bez faceta”„Wydałem majątek na luksusy kochanki, by zrobić wrażenie. Nawet się nie spostrzegłem, jak zostałem w samych slipach”
„W 30 urodziny zamiast spijać śmietankę, siorbałam słone łzy w samotności. Ta zdrada bolała podwójnie”
„W głowie roiło się od myśli: zebrania, raporty, terminy. Gdy w końcu zwlekłam się z łóżka, zobaczyłam, że Darek już wyszedł. Na stole nie było żadnej wiadomości, co wcale mnie nie zdziwiło”.
Od tygodni wydawał się nieobecny. Tłumaczyłam sobie, że to przez jego napięty grafik, ale gdzieś w środku nie mogłam pozbyć się dziwnego uczucia. Zagłuszałam je obowiązkami, jak zawsze. Włączyłam ekspres do kawy, przeglądając w głowie plan dnia. Zwykły dzień W pracy wszystko toczyło się swoim rytmem, choć miałam wrażenie, że jestem bardziej zmęczona niż zwykle. Może to przez pogodę – szary dzień u schyłku zimy, bez ani jednego promienia słońca. Na biurku piętrzyły się dokumenty, a ja, jak na autopilocie, odhaczałam kolejne zadania. W przerwach między mailami sprawdzałam telefon, ale nie było żadnych wiadomości od Darka. Wydawał się milczeć od rana, co trochę mnie drażniło. Karolina, moja najlepsza przyjaciółka, też się nie odzywała, a to do niej zwykle pisałam, kiedy potrzebowałam się wygadać. Dzień ciągnął się bez końca, a ja czułam, że coś wisi w powietrzu. Kiedy wybiła szesnasta, byłam gotowa rzucić wszystko i po prostu wrócić do domu. Przechodząc przez biurowe korytarze, zauważyłam, że kilku kolegów uśmiechnęło się do mnie, jakby z lekkim rozbawieniem. Uśmiechnęłam się z grzeczności, ale to mnie tylko bardziej zirytowało. W drodze do domu zatrzymałam się w sklepie po drobne zakupy. Czułam się rozdrażniona – nie miałam nastroju na gotowanie, więc wzięłam gotowe danie. Kiedy w końcu dotarłam do mieszkania, przywitała mnie cisza. Darek jeszcze nie wrócił. Rzuciłam torebkę na kanapę, nie mogąc się pozbyć wrażenia, że coś umyka mi spod kontroli. Zagubiona chwila Rzuciłam się na kanapę, próbując złapać oddech. Kolejny dzień, kolejny wyścig. Przez chwilę wpatrywałam się w sufit, starając się uciszyć myśli. Cisza w mieszkaniu była przytłaczająca. Darek powinien już wrócić. Zwykle o tej porze witał mnie przy drzwiach albo przynajmniej słychać było szum telewizora w tle. Z nudów otworzyłam media społecznościowe. Zawsze robiłam to, gdy czułam się przytłoczona. Zdjęcia znajomych przewijały się jedno za drugim: romantyczne wyjazdy, dzieci, uśmiechnięte twarze na wieczornych spotkaniach. Czułam w sobie pustkę, jakbym patrzyła na wszystko zza szklanej ściany. W końcu natrafiłam na zdjęcie Karoliny – z koktajlem w dłoni. Podpis brzmiał: „Tak trzeba żyć!”. Przez chwilę chciałam do niej napisać, zapytać, jak jej się układa, ale powstrzymałam się. Z jakiegoś powodu czułam, że ona też dzisiaj unika kontaktu. Może się spieszyła? A może to ja robiłam z tego większy problem, niż powinnam? Kiedy usłyszałam, jak Darek wchodzi do mieszkania, podniosłam się z kanapy. Spodziewałam się uśmiechu, może szybkiego „Jak ci minął dzień?”, ale on przeszedł obok, rzucił klucze na półkę i poszedł do kuchni. – Wszystko w porządku? – zapytałam, próbując ukryć irytację. – Tak, po prostu ciężki dzień – rzucił, nie patrząc na mnie. Jego ton był obojętny, a to bolało bardziej niż cokolwiek innego. Nie miałam już siły drążyć. Wróciłam na kanapę, zastanawiając się, co się z nami działo i dlaczego ten dzień wydawał się inny od wszystkich. Puste słowa Darek krzątał się po kuchni, a ja siedziałam w salonie, wpatrzona w ekran telefonu. Zerkałam na niego kątem oka, próbując wyczytać cokolwiek z jego ruchów. Był cichy, jakby unikał rozmowy. Zwykle opowiadał mi o tym, co wydarzyło się w pracy, narzekał na kolegę z biura albo planował weekend, ale dzisiaj nie powiedział nic. Wstawił wodę na herbatę, wyjął kubek i usiadł przy stole, nie pytając, czy chcę do niego przyłączyć. – Masz jakieś plany na wieczór? – zapytałam w końcu, łamiąc ciszę, która zaczęła mnie uwierać. – Ide z chłopakami na mecz. Mówiłem ci o tym – odpowiedział, nie podnosząc wzroku znad ekranu telefonu. Jego obojętność bolała bardziej, niż chciałam przyznać. Wzięłam głęboki oddech, próbując stłumić narastające w środku emocje. Wiedziałam, że jeżeli go zapytam wprost, co się dzieje, zbyje mnie byle czym. W końcu Darek wstał, zabrał swoją herbatę i wyszedł do sypialni. Zostałam sama. W ciszy mieszkania zaczęłam przypominać sobie poranek, pracę, powrót do domu. Cały dzień wydawał się dziwnie pusty, jakby czegoś w nim brakowało. Czegoś, co powinnam zauważyć. Cisza w pokoju stała się jeszcze cięższa. Czy on naprawdę zapomniał? Czy zapomniała Karolina? Zawsze pierwsza dzwoniła z życzeniami, a tym razem nie odezwała się przez cały dzień. Z każdą chwilą czułam coraz większy żal. Moje urodziny przeszły niezauważone, jakby wcale się nie liczyły. Narastające wątpliwości Patrzyłam na ekran telefonu, a data na wyświetlaczu zdawała się pulsować przed moimi oczami. Trzydziestka. Miałam wrażenie, jakby wszystko wokół mnie przestało istnieć. Jak to możliwe, że nikt nie pamiętał? Ani Karolina, która zwykle o północy wysyłała życzenia z mnóstwem serduszek, ani Darek, z którym mieszkałam od dwóch lat? Przez chwilę wmawiałam sobie, że to może jakaś głupia pomyłka. Może Karolina dzwoniła, ale nie miałam zasięgu, a Darek… Cóż, on przecież często zapominał o takich rzeczach. Ale trzydziestka? To nie był zwykły dzień. Wstałam z kanapy i ruszyłam do sypialni. Darek zbierał się do wyjścia. Zatrzymałam się w drzwiach, czekając, aż na mnie spojrzy. Nie podniósł wzroku. – Darek – zaczęłam, siląc się na spokojny ton. – Wiesz, jaki dzisiaj jest dzień? Spojrzał na mnie, zmarszczył brwi i wzruszył ramionami. – Czwartek? – rzucił z miną, która mówiła, że nie rozumie, o co mi chodzi. – Nic więcej? – zapytałam, a mój głos zadrżał. Zamilkł na chwilę, jakby naprawdę się zastanawiał, a potem uśmiechnął się nerwowo. – Coś przegapiłem? Poczułam, jak coś we mnie pęka. Jego lekceważący ton, to bezmyślne pytanie – jakby nasze życie toczyło się obok niego. Nie odpowiedziałam. Odwróciłam się na pięcie i wróciłam do salonu, gdzie usiadłam na kanapie, czując narastającą gulę w gardle. Nie wiedziałam, co było gorsze – że zapomniał, czy że wcale nie wydawał się tym przejęty. Nieoczekiwane odkrycie Siedziałam na kanapie, próbując zebrać myśli. W głowie kołatały mi się pytania, na które nie znałam odpowiedzi. Jak mógł zapomnieć? Czy naprawdę mu na mnie zależy? Przez chwilę nawet rozważałam, czy po prostu nie wyjść z domu, byle uciec od tej atmosfery obojętności. Odruchowo wzięłam telefon i ponownie sprawdziłam wiadomości. Żadnych życzeń, żadnych powiadomień – pustka. W końcu, czując narastającą frustrację, weszłam na profil Karoliny w mediach społecznościowych. Przewijałam zdjęcia z plaży, które widziałam już wcześniej, aż trafiłam na coś nowego. Zdjęcie stolika zastawionego winem, balonami i kartką z napisem „30 lat? Daria, jesteś boska!”. Serce zabiło mi szybciej. Karolina zorganizowała coś na moje urodziny? Tylko dlaczego nic mi nie powiedziała? Nie miałam jasnego planu, po prostu musiałam się dowiedzieć, o co chodzi. Wsiadłam do samochodu. Karolina mieszkała niedaleko, więc po kilku minutach byłam już pod jej blokiem. W oknach mieszkania na trzecim piętrze widziałam światła i cienie ludzi. Mój żołądek zacisnął się, gdy podeszłam pod drzwi i nacisnęłam dzwonek. Otworzyła mi Karolina, ubrana w elegancką sukienkę, z szerokim uśmiechem na twarzy. – No w końcu! – krzyknęła. – Myślałam, że nigdy się nie domyślisz! Zerknęłam za nią i zobaczyłam wesoły tłum znajomych, balony, a na stole tort z trzema świeczkami w kształcie cyfr „3” i „0”. Zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć, usłyszałam głos Darka: – Niespodzianka! Stał przy stole, uśmiechnięty od ucha do ucha. Z rozpaczy w euforię Stałam w drzwiach mieszkania Karoliny, kompletnie zaskoczona. Wszyscy, których znałam, patrzyli na mnie z uśmiechami, jakby czekali, aż coś powiem. Darek podszedł bliżej, trzymając kieliszek szampana w jednej ręce, a drugą wyciągnął w moją stronę. – Nie było łatwo nic ci nie zdradzić – powiedział z tym swoim typowym półuśmiechem. – Ale chyba się udało. Sto lat, Daria. Karolina podeszła do mnie z balonem w kształcie serca. – Wiedziałam, że będziesz wściekła na Darka za to jego „udawanie” – rzuciła z rozbawieniem. – Ale musisz przyznać, że warto było. Próbowałam coś powiedzieć, ale z moich ust wydobyło się tylko ciche: – Naprawdę… pamiętaliście? Karolina zaśmiała się i popchnęła mnie delikatnie do środka. – A jak moglibyśmy zapomnieć? Trzydziestka to nie byle co! W końcu, gdy ochłonęłam z pierwszego szoku, poczułam, jak wypełnia mnie ciepło. Wszyscy moi znajomi, których tak ceniłam, i on – Darek, który, jak się okazało, przez cały dzień pracował nad tym, żeby ten wieczór był idealny. Po chwili Darek wręczył mi małe pudełko przewiązane wstążką. – To dla ciebie – powiedział cicho. W środku była bransoletka, którą pokazywałam mu kilka miesięcy wcześniej, mówiąc, że bardzo mi się podoba. W tamtej chwili wszystko, co czułam wcześniej – gniew, żal, samotność – wyparowało. Wieczór był pełen śmiechu, rozmów i wspomnień. Patrzyłam na twarze moich przyjaciół i zdałam sobie sprawę, jak bardzo jestem wdzięczna za to, że ich mam. Tamtej nocy, wśród balonów i świec, poczułam, że trzydziestka to nie koniec czegoś, a początek nowego rozdziału. Daria, lat 30 Czytaj także:„Siostra zjawiła się na odczytanie testamentu, bo liczyła na kasę. Gdy usłyszałam, co dostanie, parsknęłam śmiechem”„Ojciec znalazł mi kandydata na męża. Chce, bym zmieniała pampersy podstarzałemu bogaczowi, bo sam na tym skorzysta”„Pasierb zatruwa mi życie, a żona go broni. Nie dziwię się, że biologiczny ojciec nie chce mieć z nim nic wspólnego”
„Mąż zabiera mi pensję i wydziela 100 zł na miesiąc. Nie mam nawet za co kupić kurtki na zimę”
Krzysiek zawsze był stanowczy i od razu uznaliśmy, że to on będzie zajmował się finansami w domu. Nie sądziłam, że będzie to oznaczać, że nie będę mieć dla siebie ani złotówki.
Krzyśka poznałam jeszcze w liceum, ale parą zaczęliśmy być dopiero na studiach. On poszedł na ekonomię, ja wybrałam finanse i rachunkowość. Wszystkie dziewczyny zazdrościły mi takiego chłopaka: zawsze był przystojny, wysportowany, a przede wszystkim — wyjątkowo zaradny. Nigdy nie okazywał mi więcej uczuć, niż było to potrzebne. Owszem, czułam się przy nim kochana, pożądana, ale zawsze miałam wrażenie, jakbym była związana z co najmniej angielskim księciem, którego obowiązuje ścisła etykieta... Bywał chłodny, oszczędny w wyznaniach i gestach. Dla niego szaleństwem było, gdy pozwalał sobie w towarzystwie na objęcie mnie ramieniem. Mimo to, gdy zapytał mnie, czy zostanę jego żoną, od razu się zgodziłam. Nasz ślub był skromny, bo od razu uznaliśmy, że więcej pieniędzy wolimy przeznaczyć na wspólne gniazdko. Z drobną pomocą moich i jego rodziców oraz z kredytem zaciągniętym na następne dekady już 5 lat po ślubie wprowadzaliśmy się na swoje. Przyznaję, że zarabiałam mniej niż Krzysiek, który pracował na wysokim szczeblu w międzynarodowej korporacji, dlatego mój wkład w budowę był znacznie mniejszy. Gdybym tylko wiedziała, w jakie bagno wpędzi mnie ta sytuacja... Nie jesteśmy biedni, a brakuje mi na wszystko Gdy na świat przyszedł nasz pierwszy syn, a ja po roku wróciłam do pracy z urlopu macierzyńskiego, wspólnie z Krzyśkiem podjęliśmy decyzję, że to on zajmie się naszym domowym budżetem. Początkowo nie miałam nic przeciwko temu, by całą pensję przelewać na nasze wspólne konto — w końcu też miałam do niego dostęp. Wszystko zmieniło się, gdy po raz drugi zaszłam w ciążę. Wtedy Krzysztof zabrał mi kartę kredytową. — Teraz i tak nie będziesz wychodzić z koleżankami, a ubrania masz jeszcze po poprzedniej ciąży. Więc po co ci karta? — mówił wtedy. Ja nie byłam w stanie nawet zaprotestować. Po pierwsze, jeszcze nie przeczuwałam, co mnie czeka, po drugie, nie chciałam wszczynać kolejnej awantury. A tych w ostatnich latach było u nas całkiem sporo. Główny powód? Oczywiście pieniądze. Krzysiek był aż do przesady oszczędny. Najtańsza wędlina, najtańszy ser, zero bezsensownych przyjemności... Przecież nie było tak, że ledwo wiązaliśmy koniec z końcem! Po kilkunastu latach naszego małżeństwa mieliśmy piękny dom na przedmieściach Warszawy, rodowodowego psa i dobry samochód. Czy tak żyją ludzie, którzy muszą kupować szynkę za kilka złotych? Nie mogę powiedzieć, by kiedykolwiek oszczędzał na naszych dzieciach. Zarówno Antek jak i Pola zawsze mieli dodatkowe zajęcia, wakacyjne wyjazdy. Nie byli rozpieszczeni, ale zawsze mogli liczyć na pomoc swojego ojca, a mojego męża. Co innego ja. Chociaż sama zarabiałam pieniądze, wszystko trafiało na konto mojego męża. Początkowo musiałam dopraszać się o każdą złotówkę - także wtedy, gdy miałam zrobić zakupy dla całej rodziny... A przecież coś dla siebie też mi się czasem należy! Po wielu kłótniach, cichych dniach i przepłakanych nocach w końcu wywalczyłam 100 złotych dla siebie. 100 złotych z ponad 3 tysięcy, które przynosiłam co miesiąc... Kocham Krzysztofa, ale gdybyście widzieli go podczas kłótni... Mój stateczny i opanowany mąż zmienia się w prawdziwego potwora, gdy chodzi o pieniądze. Według niego nie należy mi się nic, a ilekroć staram się użyć argumentu, że przecież też pracuję i zarabiam pieniądze, on wypomina mi, że jego wkład własny w nasz wspólny dom był o wiele większy. Dlatego właśnie rości sobie prawo do mojej pensji... Z czasem Krzysztof zrozumiał, że jeśli mam robić zakupy do domu, potrzebuję dostępu do karty, więc z ogromnym bólem serca mojego męża i po niezliczonych kłótniach odzyskałam ją. Oczywiście od razu z przykazaniem - żadnych głupot. Na to mam w końcu swoje 100 złotych... Czy to pomogło mojej sytuacji? Marzenie ściętej głowy... Co tydzień muszę usiąść z Krzyśkiem do stołu i wyciągnąć wszystkie rachunki. Wtedy się zaczyna... Czemu kupiłaś taką drogą wędlinę? Po co aż tyle mleka? Dlaczego wypiłaś kawę w kawiarni, skoro możesz to zrobić w domu? A czy mi naprawdę nie należy się żadna przyjemność od życia? Te marne grosze, które dostaję, ledwo starczają mi na podstawowe rzeczy. Zbliża się zima, a moja kurtka zdecydowanie pamięta lepsze czasy... Boję się nawet prosić Krzyśka o jakiekolwiek pieniądze. I tak wiem, że najpierw będzie chryja, a potem i tak powie nie... Kiedyś przeczytałam w internecie, że to, co robi Krzysztof, to przemoc ekonomiczna. Tylko czy to naprawdę jest przemoc? Nigdy nie podniósł na mnie ręki, mam piękny dom, mam co jeść, mam zawsze zatankowane auto. Nigdy mnie nie zdradził, nawet nie patrzy na inne kobiety. Dlaczego więc nie wiem już, czy go kocham i czy wytrzymam takie życie? Więcej prawdziwych historii: „Nie chciałam pokazywać swojego faceta przyjaciółce, bo bałam się, że mi go odbije. Moje objawy były bardzo słuszne...” „Wychodzę za mąż za faceta, którego znam 6 miesięcy. Matka się do mnie nie odzywa, a siostra dopytuje, czy wpadłam”
„Był rozpaczliwie beznadziejnym mężem i ojcem. Gdy zaczął krytykować własnego syna, nie wytrzymałam i pokazałam pazurki"
„Bartka nie kręciły imprezy, picie, czy palenie. Od małego był niezwykle wrażliwym i bystrym dzieckiem. To dlatego słowa ojca go zabolały”.
Mimo obaw, jak nasz wrażliwy synek poradzi sobie z rozwodem, na całe szczęście udało się nam z byłym mężem porozumieć i zakończyć związek tak, by Bartek jak najmniej odczuł tę życiową rewolucję. Ceniłam w swoim dziecku to, że miał własne zdanie i styl. Choć sama pewnie wybrałabym dla niego inne ciuchy albo fryzurę, nie wtrącałam się, respektując to, jak się prezentował. Jasne, wszystko w granicach rozsądku – nie dałabym przyzwolenia na dziarę czy kolczyk w języku, ale kiedy dwa lata temu Bartek oświadczył, że chce zapuszczać włosy, zgodziłam się. – Nie ma problemu – odparłam z uśmiechem. – Jeżeli masz ochotę zapuścić dłuższe włosy, to nie widzę przeciwwskazań. Mogę cię nawet zapisać do mojej fryzjerki, żeby przycięła ci końcówki. Dzięki temu twoje włosy będą prezentować się zdrowo. Powinnaś przyłożyć się bardziej Kwestię doboru garderoby też zostawiałam Bartkowi do samodzielnego wyboru. Skoro podobały mu się obcisłe spodnie, to dlaczego miałabym mu zakazywać ich zakładania? Obecnie taki styl był modny wśród nastolatków. Fakt, że za czasów mojej młodości chłopcy inaczej się ubierali, ale to nie jest żaden argument, żeby narzucać dziecku własne upodobania. – Mój były mąż rzucił kiedyś komentarz odnośnie tego, jak ubiera się nasz syn. Zdarzyło się to może dwa razy. – Co ci strzeliło do głowy, że pozwalasz mu wychodzić w takich ciuchach? Przecież nie wygląda jak facet! – Przestań, teraz tak się chodzi. Masz chyba ważniejsze problemy na głowie, prawda? – Zdenerwowałam się nie na żarty. – Powinnaś przyłożyć się bardziej do wychowywania chłopaka. Widać jak na dłoni, że w tym domu brakuje ojcowskiej dyscypliny! – Obraził się i… tyle go widziałam. Ryszard nadal nie potrafił pogodzić się z tym, że to właśnie ja postawiłam jego bagaże przed drzwiami mieszkania i złożyłam papiery rozwodowe. Sądził, że do końca naszych dni będę tolerować jego głupie pomysły i dziecinne zachowania. Ale ja nie miałam zamiaru tracić ani chwili dłużej na tego faceta, który nigdy nie wyrósł z krótkich spodenek, choć przekroczył już trzydziestkę, miał żonę i syna. Mój mąż codziennie przebywał w towarzystwie znajomych i bawił się na prywatkach. Nie chciałam dłużej dzielić życia z kimś takim. A on jeszcze miał czelność wspominać o niedostatku ojcowskiego autorytetu w naszym domu… Tak naprawdę, gdy z nami mieszkał, nie poświęcał uwagi naszemu synowi, a ze mną potrafił rozmawiać tylko poprzez idiotyczne dowcipy i złośliwości. Wreszcie dotarł do mnie prawdziwy powód Niemal od razu zauważyłam, że coś się zmieniło w postępowaniu mojego syna. Bez trudu dostrzegłam, że Bartek jest jakiś przygnębiony i zamknięty w sobie. Ilekroć jednak starałam się go podpytać o ten raptowny spadek humoru, dawał mi do zrozumienia, że wszystko jest w porządku. – Kochanie, wyczuwam, że coś cię gnębi… – Mamo, przestań się do mnie zwracać, jakbym ciągle był małym brzdącem! Za 3 lata będę dorosły! Hmm, a może ten rozwód odcisnął na nim większy ślad, niż sądziłam? Choć w sumie od tamtej pory zdążyły już upłynąć trzy lata… Czyżby te skutki rozstania rodziców dały o sobie znać z takim opóźnieniem? Oczywiście nie dałam wiary jego niejasnym wyjaśnieniom, że wszystko gra. Zdecydowałam się uważniej przyjrzeć temu, co robi Bartek. Poszłam nawet do szkoły, żeby porozmawiać z wychowawczynią mojego dziecka, ale ona powiedziała, że nie dostrzegła niczego niepokojącego. Bartek od dawna raczej trzyma dystans, zadaje się z dwoma, może trzema kumplami, z którymi lubi przebywać, ale z resztą klasy też ma dobre relacje. Dotarło do mnie, że powód dziwnego zachowania syna tkwi w sytuacji rodzinnej, tym bardziej że Bartek był w najgorszym nastroju, kiedy wracał od ojca. Ostatnio sporo rozmyślałam o moim byłym mężu. Zastanawiałam się, czy przypadkiem znów nie zmalował czegoś głupiego. Albo może wdał się w nowy związek, o czym dowiedział się Bartek i poczuł się z tym dziwnie? Chociaż nie, Rysiek mimo swoich wad nie skrzywdziłby własnego dziecka! Martwiło mnie, że syn tak mnie zbywa i nie chce dzielić się ze mną swoimi problemami. Kiedy pewnego dnia oświadczył, że chce ściąć włosy i schował swoje ukochane spodnie rurki w najgłębszych czeluściach szafy, doszłam do wniosku, że chyba jednak się mylę, a źródeł jego zachowania trzeba szukać raczej w szkole. Podejrzewałam, że może być szykanowany przez rówieśników. Zdecydowałam, że muszę odbyć z nim poważną rozmowę. Przyparłam go do muru i w końcu wyznał, o co chodzi. Nie dowierzałam temu, co słyszę! – Tata się ze mnie naśmiewa i mówi, że nie wyglądam jak facet. Jego zdaniem prawdziwi mężczyźni nie noszą takich ciuchów... Parę razy dokuczał mi, sugerując, czy na pewno dziewczyny mi się podobają – oznajmił zapłakanym głosem. Od razu się zagotowałam! Dobrze wiem, że mojemu byłemu mężowi nieraz brakowało piątej klepki, ale żeby naopowiadać takich idiotyzmów dojrzewającemu dzieciakowi? Młodzi ludzie dużo mocniej przeżywają tego typu uwagi niż starsi, a Bartek bardzo kocha swojego tatę i zależy mu na jego aprobacie... Wzięłam głęboki oddech, aby się uspokoić. Już ja się tym zajmę! Gdybym tylko mogła, to z wielką chęcią przygadałabym eksmałżonkowi, ale wolałam tego nie robić przy synu. Lepiej uważaj, bo inaczej wyjdzie ze mnie lwica broniąca młodego! – Dobrze wiesz, że tacie zdarza się palnąć jakieś głupstwo dla żartu – ostrożnie zaczęłam temat. – Szczerze powiedziawszy, w całym swoim życiu nie słyszałam jeszcze większych bzdur. Przecież to nie ciuchy albo fryzura świadczą o człowieku! – Przez tatę postanowiłem ściąć włosy… – Nie pójdziesz do fryzjera! – oznajmiłam stanowczo. – Sam decydujesz o swoim wyglądzie i ubiorze, a tata musi to uszanować. Zamienię z nim słówko na ten temat. – Nie, błagam! Nie chciałbym, aby uznał, że na niego doniosłem... Mocno przytuliłam swojego syna. Czule pogłaskałam go po czuprynie, mówiąc: – Spokojnie. To są sprawy, które dorośli powinni rozwiązywać między sobą. Jeżeli ktokolwiek ma tu problem, to jedynie twój tata, a mianowicie cierpi na brak tolerancji. Jakim cudem zdołałam przetrwać z nim tyle czasu! Gdybym tylko mogła, jeszcze tego wieczora złożyłabym wizytę Ryśkowi i nieźle mu nagadała, ale doszłam do wniosku, że lepiej ochłonąć i spotkać się z nim jutro. Przez całą noc nie zmrużyłam oka, tak bardzo byłam wzburzona. Jak on śmiał powiedzieć coś takiego własnemu synowi! Podczas naszego spotkania od razu przystąpiłam do sedna sprawy. – Co ty nagadałeś Bartkowi? Z jakiej racji oznajmiłeś mu, że nie wygląda jak mężczyzna? Masz świadomość, jak okropne musiało to być dla niego przeżycie? Słyszeć takie słowa z ust własnego ojca? – Beata, spokojnie – wyszczerzył zęby w uśmiechu. – Daj spokój, przecież to tylko takie przekomarzanie się. Bartek doskonale to rozumie... – Mylisz się, to nie są jakieś tam niewinne docinki – przerwałam mu wpół zdania. – Nie wiem jak, ale musisz to jakoś odkręcić! On jest przekonany, że własny ojciec go nie akceptuje i wstydzi się za niego! – Nie o to chodzi. Ale sama przyznaj, te obcisłe spodnie, ta fryzura... – Daj Bartkowi spokój! On sam wie najlepiej, w co chce się ubierać. Jeżeli nie przyjmiesz go z otwartymi ramionami, takim, jaki jest naprawdę, ryzykujesz, że go stracisz. – Czy ty mi grozisz? Spiorunowałam go wzrokiem. – Nie zamierzam. Ale przemyśl dobrze to, co ci powiedziałam. Wiesz dobrze, że jestem miła, ale wszystko ma swoje granice. Kiedy ktoś zrani moje dziecko, ostrzę pazurki. Nie mam zamiaru utrudniać ci relacji z synem, ale jeśli wciąż będziesz go ranił, nie pohamuję się. Na razie – wyrzuciłam z siebie jednym tchem i zostawiłam zszokowanego Ryśka. Kiedy wróciłam do domu, przeprowadziłam z Bartkiem długą rozmowę na temat tolerancji. Wytłumaczyłam mu, że jego tata nie miał racji. Pokazałam mu też zdjęcia znanych facetów z długimi włosami. – Kobiety na całym świecie oszalały na ich punkcie i marzą o nich każdego dnia! Tak uświadomiłam mojego syna. Na szczęście niedługo potem problem zniknął, bo Bartek zwrócił uwagę na dziewczynę z sąsiedniej klasy, a i ona nie jest wobec niego obojętna. To sprawiło, że syn nabrał większej wiary w siebie. Niedawno w końcu się przełamał i zaprosił Marysię do kina. Dziwnie się czuję ze świadomością, że mój syn zaczął chodzić na randki. Mam wrażenie, jakby to było wczoraj, kiedy był jeszcze małym brzdącem, a tu nagle wyrósł na młodego faceta… A co z Ryśkiem? Chyba wziął sobie do serca naszą rozmowę, bo przestał już docinać Bartkowi. Nie wspomina już ani słowem o wyglądzie syna. I bardzo dobrze, bo mówiłam całkiem serio. Beata, lat 38 Czytaj także:„Sąsiadka podbiera mi cukier, choć opływa w dostatek. Narobiła dzieci i myśli, że wszystko jej się należy za darmo”„Według matki byłam zbyt głupia, by zostać lekarką. Powinnam się zająć mieszaniem zupy w podrzędnej knajpie”„Nasi sąsiedzi byli dorobkiewiczami, myślącymi, że wszystko im wolno. Grozili nam, a później słowa zamienili w czyny”
„Odgrywał rolę ideału, a naprawdę tylko zarzucał na mnie wędkę. Niewiele brakowało, a dałabym się złapać w jego sidła"
„Krzyk faceta sprawił, że się rozpłakałam. Mam wrażliwe serce, jak zwykła powtarzać moja babunia. Zerwałam się z krzesła i popędziłam na dwór, żeby ukryć łzy przed innymi. Gdyby mnie przeprosił albo jakoś to wytłumaczył, to pewnie za moment wróciłabym do lokalu i złożyła podpis na kontrakcie”.
Niespodziewanie wpadłam na niego, gdy stawiałam samochód obok hipermarketu. Właśnie zaparkowałam, gdy do auta obok zbliżył się rosły mężczyzna. Gdy wyszłam z samochodu, usłyszałam jak ktoś woła za moimi plecami: – Mania? – tak jakby nie był do końca pewny. Obróciłam głowę i zobaczyłam atrakcyjnego chłopaka o ciemnych włosach, którego twarz wydawała mi się znajoma. – Mam na imię Paweł... – odezwał się. – Przez pewien czas chodziliśmy razem na studia, kojarzysz mnie? Nagle mnie olśniło! Owszem, istniał taki gość, który okazjonalnie przewijał się w kręgu moich znajomych, ale chyba dość prędko porzucił studia. Coś tam nawet słyszałam, że wdał się podobno w jakieś podejrzane biznesy balansujące na granicy prawa, ale przecież wiadomo jak bywa z takimi pogłoskami… Robił na mnie coraz lepsze wrażenie Z zaskoczeniem stwierdziłam, że prezentuje się o wiele korzystniej niż zapamiętałam – słusznego wzrostu, z lekką opalenizną, krótko ściętymi ciemnymi włosami i zadbaną brodą. Do tego świetnie dobrane ciuchy. – No tak, faktycznie kojarzę twoją twarz, przystojniaku! Czym się zajmowałeś przez ten cały czas? – zagadnęłam, ściskając jego rękę. – Oj, trochę tego było! Chętnie ci o wszystkim opowiem, jeśli pójdziesz ze mną na kawkę, a najlepiej to na jakąś kolacyjkę. Może być jutro? Teraz niestety nie mam czasu. – Okej, to jesteśmy umówieni w sobotę o dziewiętnastej w knajpce „Róża wiatrów" – od razu się zgodziłam. – Serwują tam obłędne rybki i owoce morza. Rozmowa nam się całkiem fajnie kleiła, przywołaliśmy wspomnienia o naszych wspólnych znajomych z uczelni i wykładowcach, poruszając też trochę tematy polityczne. Paweł wspomniał, że od pewnego czasu jest singlem, bo poprzednia kobieta go zostawiła, wybierając zamiast niego jakiegoś mięśniaka. Spodobało mi się, że otwarcie przyznał się do niepowodzenia w związku – faceci zazwyczaj tego unikają. – Naukę ukończyłem w trybie niestacjonarnym – odparł, gdy zapytałam go o nagłe przerwanie studiów. – Potrzebowałem pieniędzy, bo moja mama ciężko się rozchorowała, a leki sporo kosztowały, brakowało nam funduszy… – Zachowałeś się jak porządny mężczyzna. I co, mama wróciła do zdrowia? – Niezupełnie, od kilku lat pobiera świadczenie rentowe. Ale słuchaj, przerzućmy się na jakiś przyjemniejszy temat. Choćby o tobie. Nasze częste spotkania trwały parę tygodni. Spędzaliśmy ze sobą sporo czasu – wybraliśmy się parę razy do kina, robiliśmy wypady na rowery i godzinami prowadziliśmy rozmowy. Z każdym dniem Paweł coraz bardziej mi się podobał i świetnie się bawiłam, gdy byliśmy razem. On z kolei traktował mnie jak swoją wybrankę z dawnych czasów. Działaj, bo ci gratka przejdzie koło nosa Kiedyś, kiedy narzekałam, że moja wysłużona renówka znów trafiła do mechanika, Paweł spytał mnie, czy nie rozważałam zmiany auta. – No pewnie – odpowiedziałam – ale nowego nie kupię, a z używanym mogę trafić jeszcze gorzej niż z obecnym. – Tutaj mogę być pomocny, znam gościa z komisu – ożywił się Paweł. – Popytam go, na bank wyszuka ci coś fajnego. Jakim budżetem dysponujesz? – Wiesz, kasy praktycznie brak… Jakieś grosze się znajdą, jak pozbędę się Renaulta. Jestem świadoma, że pożyczki nie uniknę, ale co zrobić. Paweł odezwał się do mnie po paru dniach, dzwoniąc o dość późnej porze. Ale nie chodziło mu o powiedzenie dobranoc i słodkich snów, jak to zwykle bywało. – Mój kumpel wyszukał ci super brykę! – usłyszałam w słuchawce zaraz po odebraniu połączenia. – Ale musisz działać szybko, bo to totalna gratka. Kosztuje trochę więcej, niż zakładałaś, ale naprawdę się opłaca. Gość wyjeżdża z kraju i potrzebuje szybko upłynnić cały swój majątek. Korzystaj z okazji, bo takiej drugiej już nie będzie. Paweł nawijał w takim tempie, że ledwo za nim nadążałam. – Swoją brykę możesz zawsze oddać w rozliczenie, unikniesz wtedy problemów z jej zbyciem – dorzucił na koniec i wreszcie przestał gadać. – Wstrzymaj konie, kolego! – parsknęłam śmiechem. – Potrzebuję, żeby ktoś obeznany w temacie rzucił okiem na tego grata. – Masz fart, Maryśka, bo mój ziomek z komisu już go obadał. I gada, że ten wózek jest w świetnej formie, a ja mu ufam, bo gość się zna na robocie. Działaj, bo ktoś ci to auto sprzątnie sprzed nosa. Faktycznie, taka szansa nie trafia się zbyt często Zaśnięcie zajęło mi mnóstwo czasu, bo emocjonowałam się na myśl o czekającym mnie wydarzeniu. Co gorsza, skoro świt obudziłam się z walącym sercem. Przyśniły mi się moczary. Byłam na ich skraju. Próbowałam przedostać się na przeciwległy brzeg, ale kiedy tylko postawiłam nogę na kępce trawy, ziemia pode mną się zapadła i wpadłam po uda w ciemną maź. Ledwo udało mi się wyswobodzić. Ocknęłam się cała spocona. – Nocne mary, głupie czary… – wymamrotałam pod nosem, jednak przedziwne uczucie niepokoju wciąż we mnie tkwiło. Tego dnia, wraz z nadejściem popołudnia, w towarzystwie mojego brata Pawła oraz pana Wacława, zaprzyjaźnionego z tatą mechanika samochodowego, udałam się na oględziny samochodu. W momencie, gdy ujrzałam ten motoryzacyjny cud, opinie innych straciły dla mnie jakiekolwiek znaczenie. Z zachwytem wodziłam dłonią po błyszczącej, czerwonej karoserii, a mój wzrok przykuła imponująca deska rozdzielcza. Ciężko było mi przyjąć do wiadomości, że to cacko może stać się moją własnością. Fakt, kwota przewyższała mój zakładany budżet na samochód, jednak zdecydowałam się na podwyższenie pożyczki. Według oceny pana Wacława, pojazd prezentował się znakomicie, a jego wartość była nawet wyższa. – Wręcz podejrzanie niska ta cena... – powiedział cicho, ale ja to dosłyszałam, ponieważ byłam tuż obok. Sprzedający samochód nalegał na szybkie sfinalizowanie transakcji, ale ja aktualnie nie dysponowałam odpowiednią gotówką. Uzgodniliśmy więc, że dopniemy wszystko w ciągu 48 godzin. – A może zdołałabyś to ogarnąć już nazajutrz? – dopytywał się Paweł. – Przecież banki wprost pchają się z ofertami pożyczek. Po co odwlekać? Ale pamiętaj, żeby przyjść z kasą w ręku – podkreślił. – Chyba ci odbiło, mam taszczyć przy sobie taką furę szmalu? – wkurzyłam się. – W dzisiejszych czasach takie sprawy załatwia się przecież przelewem bankowym. – Krążą plotki, że ten gość skasował profil. Porywa się w siną dal, jak tylko uda mu się opylić auto. Z wielką chęcią pofatyguję się z tobą do banku i zagram rolę twojego goryla – zaoferował się. Pod wieczór zadzwonił mój tata. – Gadałem z Wackiem. Twierdzi, że to porządne auto i nic do niego nie ma, ale ma przeczucie, że coś jest nie tak… Marysiu, na ile dobrze znasz tego gościa? – Oj, tatku, razem żeśmy studiowali. To w porządku człowiek i na bank nic tu nie ma na rzeczy. Nie musisz się przejmować. – Jesteś duża, nie będę ci sugerował, jak masz postępować, ale błagam, miej szeroko otwarte oczy. To nasze prywatne sprawy, wszystko jest OK Podczas powrotu z banku Paweł nieustannie wychwalał samochód, niczym swatka reklamująca przyszłego małżonka. Umowa miała zostać podpisana w komisie. Właściciel pojazdu oczekiwał już w poczekalni. Przyjrzałam mu się uważnie. Było w nim coś osobliwego, jakaś niepewność, zupełnie jakby nie wiedział, jak powinien się zachowywać w tej sytuacji. Co chwilę spoglądał na Pawła, szukając u niego wskazówek. Absolutnie nie sprawiał wrażenia osoby, która jeździ takim autem. – Słuchaj, a co się stało z tym gościem od aut używanych? – zaciekawiłam się, zwracając się do Pawła. – Z tego co wiem, to chyba z jego spółką podpisuję tę umowę, co nie? – Ależ skąd, umowę zawierasz bezpośrednio z tym, do kogo należy samochód i m.in. z tego powodu wychodzi taniej – odparł Paweł. – Zaraz, zaraz… Przecież on na tym interesie wychodzi na minus… Coś tu nie gra. Czyżby robił mi przysługę? – Daj spokój, on ma u mnie dług wdzięczności i po prostu mi pomaga. To nasze prywatne sprawy, nie musisz się w to mieszać – oznajmił Paweł, kładąc przede mną kontrakt, który sprzedający zdążył już uzupełnić. „Zupełnie tak, jakby to on pociągał za wszystkie sznurki" – przyszło mi do głowy i nagle, bez żadnego konkretnego powodu, przypomniałam sobie swój niedawny sen o trzęsawisku. Podniósł na mnie głos, zupełnie jakbym popełniła jakieś przestępstwo – Przeprowadza się pan do Australii na stałe? – zapytałam faceta, do którego należał samochód. – Nooo – odparł, przedłużając „o". – Opuszczam Polskę i nie mam zamiaru wracać. – I czym będzie się pan tam zajmował? – moje pytanie mogło zabrzmieć dość bezpośrednio, ale chciałam wyciągnąć z niego więcej informacji. – Daj spokój, Maria, po co tak wypytujesz pana Rafała? To jego prywatna sprawa, co tam będzie porabiał, czyż nie? – Paweł rzucił sprzedawcy wymowne spojrzenie. Ten przytaknął ruchem głowy. Wyczuwałam, że się tu coś kręci. Postanowiłam zagaić inny temat: – Pan był jedynym kierowcą tego auta, czy ktoś inny też go prowadził? Na przykład partnerka? – Nie mam żony. Pokręciłam lekko głową i chciałam już chwycić dokumenty do uzupełnienia, ale nagle Paweł wybuchnął. – O co ci chodzi, no przecież już wszystko zostało zweryfikowane! – zaczął podniesionym głosem. – Masz furę marzenie, a ty wydziwiasz. Bierz pisak i pisz, bo chyba nie mamy zamiaru koczować tu do rana! Stres osiągnął u mnie taki poziom, że gdy tylko zaczął krzyczeć, nie mogłam powstrzymać płaczu. Jak zwykła mawiać moja babcia, zawsze szybko się wzruszałam. Zerwałam się z krzesła i pognałam na dwór, nie chcąc, by ktokolwiek zobaczył moje łzy. Gdyby tylko Paweł mnie przeprosił albo wytłumaczył swoje zachowanie, to pewnie po chwili wróciłabym do środka i złożyła podpis na umowie, ale on wrzasnął za mną na odchodne: – Jeszcze pożałujesz tej decyzji, zobaczysz! Kiedy przekroczyłam próg mieszkania, uświadomiłam sobie, że Paweł miał rację – pożałowałam tego, jak się zachowałam. Istniało duże prawdopodobieństwo, że straciłam nie tylko auto, ale także swojego chłopaka. Liczyłam na to, że da znak życia, jednak mój smartfon pozostawał nieugięcie cichy. Kłóciłam się sama ze sobą: „A może powinnam do niego zadzwonić?”. Z drugiej strony, to przecież nie ja byłam powodem tej kłótni! W końcu zdecydowałam, że porozmawiam z ojcem i opowiem mu całą sytuację. – Wiesz co, Marysiu? Moim zdaniem postąpiłaś słusznie. Z tego, co mi powiedziałaś, wygląda to na jakąś szemraną sprawę. Jeśli się mylę, no to faktycznie jesteś stratna, ale lepiej dmuchać na zimne, niż dać się zrobić w konia. Tata nie miał pojęcia, że ja i Paweł byliśmy dla siebie kimś więcej niż tylko znajomymi. A może raczej, że kiedyś byliśmy? W każdym razie nie potrafiłam mu o tym powiedzieć. A potem była wizyta policji... Następnego dnia próbowałam skontaktować się z Pawłem, ale nie odbierał telefonu, ani nie oddzwaniał. W końcu dotarło do mnie, że on tak naprawdę wcale nie brał mnie na serio. To było okropne uczucie. Zastanawiałam się, po co w takim razie robił ze mnie idiotkę, udając zainteresowanie? Niedługo miałam poznać odpowiedź na to pytanie. Parę tygodni po tym, jak doszłam do siebie po niefortunnej miłosnej przygodzie i straconej okazji na fajne auto, odwiedziła mnie policja. Planowałam ten dzień przesiedzieć przed telewizorem. Dzwonek zadzwonił głośno i niecierpliwie. Wyjrzałam przez judasza i zobaczyłam parę funkcjonariuszy. Początkowo przyszło mi do głowy, że tacie coś się stało i aż osłabłam. – Przepraszam, czy mam przyjemność z panią Marią M.? – odezwała się nieznajoma, a gdy przytaknęłam, kontynuowała: – Chcielibyśmy zamienić z panią kilka słów. – Czy coś się stało tacie? – wykrztusiłam z trudem. – Ależ skąd, dlaczego pani tak sądzi? – odparł mężczyzna. – Gdy was ujrzałam, od razu przyszło mi na myśl, że tata miał jakąś stłuczkę – wyjaśniłam z ulgą. – Często podróżuje w sprawach zawodowych... Ach, gdzie moje maniery, zapraszam do środka – zreflektowałam się. Wyszło na jaw, że stróże prawa zainteresowani są moją relacją z Pawłem. Bez wahania podzieliłam się z nimi historią naszego poznania, wspólnie spędzanych chwilach oraz o transakcji, która nie doszła do skutku. Akurat ten ostatni wątek najbardziej zainteresował funkcjonariuszy. Zasypali mnie gradem pytań. Kiedy skończyli, policjantka oznajmiła: – Wszystko wskazuje na to, że pani kolega jest zaangażowany w proceder handlu autami pochodzącymi z kradzieży. Trwa dochodzenie wymierzone w całą zorganizowaną grupę i nie możemy zdradzić więcej szczegółów. Najpewniej zostanie pani wezwana przez prokuraturę do złożenia zeznań w charakterze świadka podczas rozprawy sądowej. Powinna pani być wdzięczna swojemu przeczuciu, które ostrzegło panią, by nie kupować tego auta. Inaczej jeździłaby pani komunikacją miejską, a jednocześnie spłacała raty za samochód – uzupełnił funkcjonariusz. Krępowałam się przyznać, że gdyby Paweł nie zrugał mnie wtedy, ja także padłabym jego ofiarą… – A gdzie on się teraz znajduje? – zapytałam na koniec. – Pan Paweł D. przebywa w areszcie śledczym i raczej nieprędko go opuści – padła odpowiedź. Szkoda gadać. Miałam nadzieję, że uda mi się ekspresowo zapomnieć o nieudanej relacji z Pawłem, a tu niespodzianka – nie będzie mi to pisane. Teraz pozostaje mi tylko czekać, aż dostanę wezwanie do prokuratury… Jedno mogę powiedzieć z całą pewnością: nigdy więcej nie dam się skusić na żadną rewelacyjną okazję. Lepiej przepuścić szansę na dobry biznes, niż dać się wrobić w jakąś aferę. Maria, lat 30 Czytaj także: „Sąsiadka podbiera mi cukier, choć opływa w dostatek. Narobiła dzieci i myśli, że wszystko jej się należy za darmo”„Mama wykluczyła mnie z życia i z testamentu, bo ożeniłem się z rozwódką. Nigdy nie poznała swoich wnuczek”„Żona ma trzy razy większą wypłatę ode mnie. Ją stać na wakacje pod palmami, a mnie na te na balkonie”
„Eksmałżonek przepadł jak kamień w wodę. Zostawił mi na głowie dzieci i swoją matkę. Zadbałam, by go zabolało"
„Kiedy Krzysiek odszedł do swojej nowej partnerki, całkowicie odciął się ode mnie i naszych pociech. Zaniedbał swoje obowiązki finansowe wobec rodziny i nagle cały ciężar związany z opieką i utrzymaniem spadł na moje barki. Musiałam zadbać nie tylko o Olę i Kubusia, ale też o... matkę mojego byłego męża, do której nigdy nie pałałam sympatią”.
Procedura rozwodowa przebiegła sprawnie i bez ustalania strony odpowiedzialnej za rozpad małżeństwa, mimo że Marek nie był godzien takiego traktowania. Zdecydowałam się odpuścić i pójść na kompromis, by nie eskalować konfliktu i nie zaogniać sytuacji. Kierowałam się dobrem naszych pociech, które i tak doznały już wystarczającego cierpienia po utracie taty. Sposób na problemy? Odciąć się od nich Starał się wyjaśnić maluchom, że to dorosłe sprawy, które ich nie dotyczą. Oczywiście, z tym że przestał pojawiać się w domu i uczestniczyć w ich codziennym życiu. Spotykał się z Kajtkiem i Olą jedynie w soboty i niedziele, jeśli akurat miał wolne, ponieważ często wyjeżdżał w delegacje. Taki styl życia, dzieciaki muszą to pojąć, powiedział. Na początku się starały, ale z biegiem czasu, gdy podrastały, coraz gorzej im to wychodziło. Coraz więcej w nich było buntu. – Nastawiasz je przeciwko mnie, nie spodziewałbym się po tobie tak mało eleganckiego zachowania – tak Marek odczytał postępowanie latorośli. Musiał zrzucić na kogoś odpowiedzialność, a ja nadawałam się do tego idealnie. To oczywiste, że okropna była żona skłóciła maluchy z tatą, by dokonać zemsty. On padł moją ofiarą, biedaczysko. Regularne uiszczanie świadczeń alimentacyjnych również stanowiło problem. Marek był przedsiębiorcą, jego dochody bywały zmienne. Na początku tłumaczył się z opóźnień w płatnościach, deklarował uregulowanie zaległości, lecz finalnie znalazł własny sposób na poradzenie sobie z kwestią. Po prostu zerwał kontakty. Z dziećmi, ze mną, a nawet z własną rodzicielką. Nie mam pojęcia, co wydarzyło się między moją byłą teściową a nim, ponieważ nigdy nie łączyły nas zażyłe relacje i nie mogłyśmy sobie pozwolić na szczere rozmowy. Babka moich pociech żywiła do mnie urazę, że nie umiałam zadbać o nasze małżeństwo, zatrzymać przy sobie męża, ani przebaczyć mu zdrady. Nie chciała zaakceptować faktu, że Marek nie chciał dłużej trwać w naszym związku. Jej jedynym pragnieniem było to, by jej syn miał dach nad głową, gorące posiłki i czyste ubrania. W jej mniemaniu to ja ponosiłam winę za jego odejście. Jak mawiała – na tułaczkę. Jako wyraz swojej antypatii, zerwała kontakty z ukochanymi wnuczętami i nie raczyła odpowiadać na żadne telefony. Zupełnie jak jej potomek – niedaleko pada owoc od drzewka. Marek bowiem przepadł jak kamień w wodę. Ponoć gdzieś był zatrudniony, miał dach nad głową i jeździł na urlopy w czyimś towarzystwie. Ponoć, gdyż jego kumple postanowili nie udzielać informacji na jego temat znienawidzonej eks-małżonce. W trosce o jego wątłą psychikę. Dzieciakom zresztą też, a później wyszło na jaw, że nawet matce. Jego matka zdecydowała się na kontakt po dekadzie Z własnej, nieprzymuszonej inicjatywy sięgnęła po komórkę i zażądała, byśmy ją odwiedzili. A szczególnie wnuki, jak zaznaczyła. Ola skończyła wtedy 15 lat, a Kajtek był 2 lata starszy. Sporo wysiłku włożyłam w to, by namówić młodzież na spotkanie z kochającą babunią. Ale młodzi ludzie też myślą, ciężko ich wrobić. Ojciec, po którym słuch zaginął, babcia, która latami nie interesowała się wnuczętami. Okej, przyznaję, sama też specjalnie nie zabiegałam o kontakty, no ale cóż… Daleko mi do ideału. Ta wizyta okazała się punktem zwrotnym. Po powrocie od babci Kajtek stwierdził, że staruszka kiepsko się czuje. – Wiesz co, mamo? Obawiam się, że babcia ma jakiś problem zdrowotny. U niej w domu panuje totalny chaos, w kuchni walają się brudne garnki i talerze, a lodówka świeci pustkami, zerknąłem tam po kryjomu. No i babcia gada tak jakoś dziwnie, cały czas powtarza jedno i to samo, zupełnie jak zacięta płyta. Czasem mówi z sensem, a za chwilę można odnieść wrażenie, że całkiem odlatuje. Tam się ewidentnie coś dzieje. Zdecydowałam, że to zweryfikuję, mimo że, szczerze mówiąc, najchętniej uniknęłabym spotkania z tą kobietą. Niech synalek się nią zaopiekuje. Zrzucił z siebie powinności wobec dzieci, to chyba znajdzie chwilę dla swojej rodzicielki? Odruchowo wybrałam dawny numer do Marka, nagrałam się na automatyczną sekretarkę, wysłałam SMS. Nie miałam pewności, czy coś do niego dotarło, więc z konieczności w weekend wybrałam się do teściowej. Kajtek trafnie zauważył, że to mogły być pierwsze objawy poważnej choroby. Siedziałam w naszym niewielkim mieszkanku, próbując poukładać sobie wszystko w głowie i czekając na telefon od Marka. Gdybym zdecydowała się ją do siebie zabrać, musiałabym koczować na składanym łóżku w kuchni. Nie byłam gotowa na takie wyrzeczenie, zwłaszcza po naszych ostatnich nieporozumieniach. Marek się nie odzywał, więc razem z dzieciakami zorganizowaliśmy pilnowanie babci na zmiany. Olga i Kajetan chodzili na zakupy, a ja w tym czasie zajmowałam się porządkami i próbowałam przekonać moją teściową, żeby podjęła leczenie. Ale to było jak rzucanie grochem o ścianę. Twierdziła, że nic jej nie dolega, a ja tylko przez złośliwość wmawiam jej poważne schorzenia. – Odszukaj Marka, mojego synka. Przyprowadź go tutaj, jestem jego matką i mam prawo go zobaczyć – błagała, ściskając mocno moją dłoń. Tłumaczyłam jej cierpliwie, raz za razem, że on unika kontaktu, ale nic do niej nie docierało. W końcu zrozumiałam, że zostałam z tym problemem sama jak palec. Marek nie tylko zostawił mi dwójkę naszych pociech, ale na dodatek jeszcze swoją własną matkę. Przerastało mnie to Choroba, która ją dopadła to naprawdę podstępne schorzenie. Moja teściowa miała dobre chwile i wtedy radziła sobie z codziennymi czynnościami. Ale bywało, że trzeba było jej pomagać niemal we wszystkim. Niewiele mówiła, a jak już, to wyłącznie o swoim Mareczku. Żyła w przekonaniu, że poszedł do szkoły i lada moment wróci do domu. Opowiadała różne historie z czasów, gdy był małym urwisem albo narzekała, że ciągle ma w pokoju bałagan. Rozmowy o synu i wspominanie przeszłości sprawiały jej przyjemność. Rzeczywistość była dla niej zbyt trudna do zniesienia – porzucona matka nie potrafiła się z nią pogodzić. Przyznam szczerze, że ta sytuacja mnie przytłoczyła i czułam się kompletnie zagubiona. Stanęłam przed dylematem – czy uświadomić teściową, jak sprawy naprawdę wyglądają, czy może lepiej dostroić się do jej wyobrażeń. Słuchanie opowieści o grzecznym synku, który lada moment wpadnie do domu na ciepły posiłek, przychodziło mi z trudem. Wiedziałam przecież, że ten uroczy brzdąc już dawno wyrósł z krótkich spodenek i wzgardził wszelkimi powinnościami, które niesie ze sobą dorosłość. Marek hasał sobie na wolności, czerpiąc korzyści z opinii osoby pokrzywdzonej przez bliskich, bo niektórzy dali się nabrać na tę historyjkę. Nie potrafiłam do niego dotrzeć, więc po jakimś czasie dałam sobie spokój. Oczywiście moja wina, jak zawsze. Miałam na głowie pracę, dorastające dzieci, dom i chorą babcię. Nie wiedziałam, w co ręce włożyć, a tu nagle odzywa się rodzina teściowej. – Koniecznie znajdź dla niej porządnego doktora, znam takiego jednego fachowca, do którego ciężko się umówić, ale jestem pewna, że dasz radę – ciocia mojego męża udzieliła mi cennej wskazówki. – Liczę na twoją pomoc – poczułam przypływ nadziei. – Ciężko mi się z tym wszystkim uporać samodzielnie, poza tym dochodzi jeszcze problem z pieniędzmi. Słyszałaś, że emerytura teściowej ledwo starcza mi na lekarstwa? Gdy krewna usłyszała moją prośbę, wymigała się pod byle pretekstem i szybko przerwała połączenie. Właściwie nie było to dla mnie zbyt wielkim zaskoczeniem. Ale co ja sobie myślałam? Każdy chętnie powie ci, co masz robić i wytknie błędy, ale mało kto ruszy palcem, żeby realnie wesprzeć. A już wyciągnięcie portfela to dla większości abstrakcja. Na szczęście teściową doglądała opieka społeczna. Pani z ośrodka wpadała regularnie, wnuki robiły sprawunki, a ja odwiedzałam ją w każdą sobotę. Babcia z tygodnia na tydzień coraz bardziej milkła i zdawała się odpływać myślami. Spoglądałam na tę kobietę z nutą niepewności. Nie łączyła nas zażyła więź, a wręcz odnosiłam wrażenie, że za nią nie przepadam. Mimo to, czułam jak moje serce kurczy się na jej widok. Ciężko było pozostać obojętnym wobec osoby, która nikomu nie była potrzebna. W myślach zwróciłam się do Marka: "Ty łajdaku, jak śmiałeś zostawić własną matkę samą?" Mając taką moc, bez wahania nakłoniłabym go, aby pokochał tę, która jest mu najbliższą osobą. Dobrze dla niego, że pozostawał dla mnie nieosiągalny. W porządku mamuś, tak zrobię Niespodziewanie odezwała się, zakłócając ciszę, w której tkwiła: – Kiedy odejdę z tego świata, przekaż mu to. – O czym mówisz, mamo? Od jakiegoś czasu znowu zwracałam się do niej w ten sposób. – Tam, w kredensie – skinęła głową w stronę wiekowego mebla. Nie odzywała się już więcej, a ja nie drążyłam tematu, uważając jej wypowiedź za urojenia. Po trzech dniach sąsiedzi zadzwonili po karetkę. Moja teściowa zasłabła, przewróciła się i potrzebowała pomocy lekarza. Hałas zaalarmował osoby, które okazały się bardziej wrażliwe na cierpienie innych niż jej własne dziecko. Udałam się do szpitala. Na parę godzin odzyskała przytomność. Odnalazła moją dłoń i kurczowo się jej chwyciła. – Słucham mamo, co się dzieje? Gorzej się czujesz? – pochyliłam się w jej stronę. Popatrzyła na mnie nieobecnym wzrokiem. – Skontaktowałaś się już z Beatką? – zapytała stanowczo. – Musisz do niej zadzwonić. Przekaż jej, że jestem w szpitalu, na pewno przyjedzie. Moje kochane dziecko. – W porządku mamuś, tak zrobię – zapewniłam ją, ocierając mimowolnie łzy, które płynęły strumieniami. Ja to Beatka. Jestem jej córeczką. W pewnej odległości stała smutna, bezbarwna postać Towarzyszyłam mamie aż do samego końca, po czym udałam się do jej mieszkania. W szafce natknęłam się na kupkę przedawnionych rachunków oraz zapisaną kartkę. Ledwo rozszyfrowałam pokryte skreśleniami zdania. Mama męża musiała się nieźle napocić nad tym liścikiem, powoli odgrzebując z pamięci dawno zapomniane słówka, zmagając się, by klarownie wyrazić myśli płynące z pokrytego mgłą umysłu. Wiadomość wywarła na mnie piorunujące wrażenie. Ostatni okrzyk bólu wydobył się z ust matki, stłumiony i skrzętnie skrywany przed resztą świata. Przyrzekłam sobie w duchu, że Marek będzie musiał go usłyszeć, bo w pełni na to zasłużył. Na pogrzebie stawiła się cała rodzina, aż mnie zatkało, jak wielu krewnych liczy ta familia. Żal tylko ściskał serce, że wcześniej nikt nie odwiedzał teściowej. Marka nigdzie nie mogłam wypatrzyć. Daremnie wodziłam wzrokiem po zebranych, w końcu machnęłam ręką. Niby na opustoszałym cmentarzu ciężko się schować, a jednak dojrzałam go zupełnie niechcący. Mój wzrok powędrował w tamtym kierunku, jakby niewidzialna siła ciągnęła mnie za sobą, chociaż sama do końca nie rozumiałam, co mną kieruje. I wtedy go dostrzegłam. Stał tam, w oddali, niczym cień, w zniszczonym, szarym ubraniu, na wpół zasłonięty przez jeden z imponujących grobowców. A jednak przybył, by pożegnać matkę w jej ostatniej drodze. Targały mną sprzeczne uczucia – radość mieszała się ze smutkiem. Czemu trzymał się na uboczu? Z takiej odległości raczej niewiele mógł dojrzeć, czy dosłyszeć ostatnie pożegnanie. Poprosiłam o ponowne włączenie nagłośnienia, aby słowa do niego dotarły. Ktoś z bliskich odczytał na głos list, który odnaleziono w szafie – to były ostatnie słowa matki, nabazgrane drżącą, niedołężną dłonią: „Syneczku, gdzie się podziewasz? Tak bardzo pragnę cię jeszcze ujrzeć. Choć ten jeden, ostatni raz. O nic innego nie proszę". Mam nadzieje, że go zabolał i będzie boleć jeszcze długo. Beata, lat 54 Czytaj także:„W delegacji puściły mi hamulce i strzeliłem gola przypadkowej lasce. Teraz ta jędza nie daje mi żyć”„Syn zamiast jędrnej niewiasty wziął sobie rozwódkę ze zbędnym balastem. Nie akceptuję wnuków z drugiego obiegu”„Mój mąż został ojcem po własnej śmierci. Matką tego dziecka była jego kochanka, o której nie zdążył mi powiedzieć”
„Moja nastoletnia córka zaszła w ciążę i była zrozpaczona. Zrobiłam to, na co moich rodziców nie było stać, lata temu”
„Tego się nie spodziewałam! Gapiłam się na swoją nastolatkę, która niedawno skończyła szesnaście lat, i miałam wrażenie, że to jakiś żart. Na pewno sobie ze mnie kpi, młodzi teraz mają różne dziwne pomysły – próbowałam wmówić sobie przez moment, ale prawdy nie dało się ukryć. Trzeba było stawić czoła temu, co przed chwilą powiedziała mi moja córka. Widziałam, jak bardzo czeka na to, co jej odpowiem”.
W szkole podstawowej zawsze miałam dobre oceny. Każdego roku przynosiłam do domu świadectwo z wyróżnieniem. Moi rodzice wychowywali mnie w bardzo konserwatywny sposób. To, co obecnie w mediach określa się mianem przemocy wobec dziecka, a kiedyś po prostu nazywano utrzymywaniem dyscypliny, dla mojego taty było czymś normalnym. Szczególnie w naszej śląskiej rodzinie. Na szczęście, ja spośród całego rodzeństwa nie sprawiałam mu żadnych problemów. Przynajmniej do pewnego momentu... Zrobił na mnie wrażenie swoją ogładą Będąc wzorową córką, stosowałam się do zaleceń mamy i taty, regularnie uczestniczyłam w nabożeństwach, wspierałam mamę w obowiązkach domowych, cechowała mnie uprzejmość, posłuszeństwo i chęć niesienia pomocy. Krótko mówiąc – stanowiłam uosobienie perfekcyjnej panienki. Miałam zostać pierwszym członkiem naszej rodziny, który podejmie naukę na uczelni. Sama wizja mojego przeskoczenia na wyższy szczebel drabiny społecznej napawała moich rodziców ogromną satysfakcją. Aż tu nagle... na mojej drodze stanął Przemek. Przybył wraz z rodziną z Niemiec. O cztery lata starszy ode mnie, sprawiał wrażenie, jakby życie nie miało przed nim tajemnic. Nonszalancki, jak to się obecnie określa – totalnie zrelaksowany. Kpił sobie z ograniczeń, jakie nakładali na nas dorośli, z faktu, że na każdą rzecz potrzebujemy ich przyzwolenia i panicznie obawiamy się przyznać do słabszej oceny, tak jakby to był koniec wszystkiego. On z własnymi rodzicami dogadywał się zgoła inaczej: do swojego ojca zwracał się po imieniu, z matką rozmawiał na tematy, o których u mnie w domu nigdy nie było mowy. Nic w tym dziwnego, że jawił mi się niczym powiew lepszego świata, nieograniczonej swobody! Przemek zrobił na wszystkich dziewczynach w okolicy ogromne wrażenie swoją awangardową postawą. Mimo to zdecydował się na związek właśnie ze mną, choć przyczyny tej decyzji wciąż pozostają dla mnie zagadką. U jego boku czułam się jak w baśni – niczym Kopciuszek, który odnalazł swojego wyśnionego księcia. Zupełnie nie miałam ochoty, by ktoś lub coś wybudziło mnie z tego cudownego snu. Mój chłopak zabierał mnie na przejażdżki skuterem, snuł fascynujące opowieści o rodzinnym Frankfurcie, oczarowywał lekko obcym akcentem i stopniowo wtajemniczał we wszystkie sekrety dorosłości. A ja? Cóż, w tamtym czasie skończyłam zaledwie 15 wiosen... Byłam potwornie łatwowierna i po uszy zadurzona w tym chłopaku. Jasne, że o żadnej antykoncepcji nie było mowy. Za nic w świecie nie odważyłabym się pójść do apteki kupić gumki. Kompletnie nie myślałam o tym, co może się wydarzyć. Spełniałam wszystkie zachcianki mojego „ukochanego”, a on totalnie lekceważył możliwe konsekwencje naszych poczynań. Zabrakło mu dojrzałości, wyobraźni, czy ja wiem czego. Tak czy owak, rezultaty naszych szaleństw nietrudno było przewidzieć. Niedługo po tym, jak skończyłam 16 lat, zaczęło do mnie docierać, że mogę spodziewać się dziecka. Byłam świadoma symptomów: opóźniająca się miesiączka, nudności po przebudzeniu i inne tego typu rzeczy. Nie usłyszałam o tym od mojej mamy, a dowiedziałam się z czasopism dla nastolatek, które od czasu do czasu trafiały w moje ręce. Ogarnął mnie strach, ale jednocześnie poczułam radość, wierząc, że mój „ukochany” jak zawsze się mną zaopiekuje, a potem będziemy wiedli długie i szczęśliwe życie… Rzecz jasna wraz z naszym wspaniałym bobaskiem. Mina Przemka mówiła wszystko Czekał zdenerwowany pod drzwiami, a kiedy tylko mnie zobaczył, od razu wiedział, że jego najgorsze obawy się potwierdziły. Zbladł tak bardzo, że wyglądał jak duch. Chwycił mnie za rękę i pociągnął do mieszkania swoich rodziców. Tam jego tata wyjął plik banknotów i wcisnął mi je do ręki swoimi zimnymi palcami. – Przemek ma zaledwie 19 lat, ta sytuacja zrujnuje mu życie i wszystkie plany na przyszłość – powiedział do mnie ten elegancko ubrany mężczyzna pozornie spokojnym głosem, jakby tłumaczył coś niegrzecznemu maluchowi. Zapewne niejedna dziewczyna by się załamała ze strachu i osamotnienia, bo gdy tylko pojawił się problem, mój „rycerz na białym koniu” raptem przestał „kochać mnie do szaleństwa”. Nagle wyszło na jaw, że byłam tylko chwilową znajomą, że nie łączy nas w sumie nic poza pustymi gadkami... Jakby tego było mało, rodzice dali mi ultimatum, że wylecę na zbity pysk z domu, jeśli „ośmieszę ich i urodzę nieślubne dziecko”.. Kiedy wszyscy mnie opuścili, popełnili ogromny błąd, nie doceniając mojego uporu i determinacji. Od zawsze uwielbiałam maluchy. Marzyłam o licznej gromadce własnych pociech, dlatego w okresie wakacyjnym pracowałam jako wychowawczyni na koloniach i obozach harcerskich. To również powód, dla którego ani przez moment nie zwątpiłam w trafność podjętej przeze mnie decyzji, mimo że cały świat sprzeciwił się nam – mnie i mojej ukochanej córuni. Jak to zwykle w życiu bywa, po pewnym czasie sprawy zaczęły układać się pomyślnie. Moi rodzice przezwyciężyli zakłopotanie całą sytuacją i postanowili mnie wesprzeć. Wysłali mnie do cioci mieszkającej na drugim krańcu kraju. Tam na świat przyszła moja córeczka Kinga. Nie zdecydowałam się na powrót w rodzinne strony, bo nie miałam ku temu powodów. Mój związek z Przemkiem należał już do przeszłości, a w domu rodzinnym nikt na mnie nie czekał. Niedługo po pojawieniu się na świecie wnuczki mój tata zmarł na zawał. Bliscy od razu zrzucili na mnie odpowiedzialność za jego odejście, ale udało mi się podnieść po tej tragedii. Muszę przyznać, jestem z siebie zadowolona. Kingę wychowałam porządnie. Właśnie zaczęła naukę w liceum. Zawsze dostawała świadectwa z czerwonym paskiem, więc nawet przez myśl mi nie przeszło, że popełni taki sam błąd jak ja kiedyś. Nigdy bym nie pomyślała, że zostanę babcią w wieku zaledwie trzydziestu dwóch lat! Przecież wiele kobiet w tym wieku dopiero decyduje się na pierwsze dziecko. Jakoś mi nie wpadło do głowy, by już teraz o tym pogadać W dzisiejszych czasach jest zresztą inaczej. Nastolatki potrafią lepiej się pilnować, nie dają się tak łatwo nabrać i więcej wiedzą o sprawach łóżkowych. Może inne tak, ale nie moja Kinga, z którą nigdy nie poruszyłam tego tematu, myśląc w swojej naiwności, że to jeszcze nie ten moment. Poza tym, szczerze mówiąc, miałam inne rzeczy na głowie niż gadanie z nią o takich kwestiach. Miałam poczucie winy, że moje dziecko dorasta w tak trudnych warunkach, będąc częścią niepełnej rodziny i ponosząc konsekwencje mojego błędu. Z tego powodu z całych sił próbowałam jej to wynagrodzić, dlatego podejmowałam się rozmaitych dodatkowych zajęć, przez co trochę się rozmijałyśmy w domu. No wiadomo – jedna praca z rana, druga po obiedzie, do tego jakieś sprzątanie u obcych ludzi, żeby jakoś wiązać koniec z końcem... Interesowałam się edukacją Kingi, śledziłam jej zainteresowania, ale nawet przez myśl mi nie przeszło, że moja słodka, ukochana córcia może już współżyć. W moim odczuciu ona ciągle była jeszcze malutka! Fakt, moja córka w ostatnim czasie randkowała z Igorem. Jako matka od razu zorientowałam się, że zakochała po uszy. Klasyczne objawy zauroczenia u nastolatki są nie do pomylenia – emoji w kształcie serduszek, pluszowe niedźwiadki, wpisy w sieci, fotki, na których się do siebie tulą… Ten chłopak bywał u nas w domu i szczerze mówiąc, zrobił na mnie niezłe wrażenie. Wywodził się z porządnej rodziny, był uprzejmy, dobrze ułożony, nigdy nie zapomniał powiedzieć „dzień dobry", gdy wpadaliśmy na siebie w drzwiach. Pozwalałam Kindze spotykać się z nim, bo ufałam jej bezgranicznie. Zdarzało się, że pracowałam po nocach, więc mieli mnóstwo czasu dla siebie, ale nigdy nie pomyślałam, że mogą go spożytkować w taki sposób… Co za matka ze mnie? Ślepa i łatwowierna! Tak jakby podświadomie nie chciało mi się wierzyć, że moja córka może rozmyślać o rzeczach, które ja dawno puściłam w niepamięć! A teraz moje szesnastoletnie dziecko stoi przede mną, tonąc we łzach i ledwo mówiąc przez szloch: – Mamo, wybacz mi… Wiem, że nie tego się po mnie spodziewałaś… Że cię zawiodłam… Ale co ja mam teraz począć? Naprawdę nie mam pojęcia… – wykrztusiła Kinga, z każdym słowem coraz bardziej zapadając się w sobie. Powiedziałam jej to, co sama chciałam usłyszeć Spoglądałam na tę młodą dziewczynę i miałam wrażenie, że patrzę w lustro, w którym odbija się moja własna przeszłość. Zupełnie jakbym znowu miała te naście lat, czuła się tak bardzo opuszczona, wystraszona i rozpaczliwie poszukiwała wsparcia dorosłych. Do mnie wtedy nikt nie wyciągnął pomocnej dłoni. Czasami się zastanawiam, czy moje życie wyglądałoby inaczej, gdybym mogła liczyć na mojego tatę. Gdyby moi rodzice bardziej przejmowali się moim losem, a nie tym, co powiedzą sąsiedzi. Może nie musiałabym teraz żyć w całkiem obcym mieście, pośród zupełnie obcych mi osób, mając z rodziny jedynie ciotkę, która dawno temu przygarnęła mnie pod swoje skrzydła. To ona pomagała mi wychowywać Kingę, kiedy ja w tym czasie kończyłam wieczorowe liceum, a później studiowałam zaocznie. Gdyby nie to, że po wszystkim musiałam zasuwać jak głupia, żeby jakoś wiązać koniec z końcem dla nas dwóch, to może Kinga nie czułaby się aż tak opuszczona i nie musiałaby szukać wsparcia u jakiegoś faceta, nawet jeśli byłby najfajniejszy pod słońcem? Kto wie… Ale w tym momencie byłam dla niej jedyną deską ratunku, a ja od razu wiedziałam, co robić, bo teraz moja córcia potrzebowała mnie bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. Wzięłam ją w ramiona i mocno przytuliłam. – Spokojnie skarbie, poradzimy sobie – oznajmiłam łagodnie. – Pojawienie się dziecka to obowiązki, ale i radość, nie dramat. Sama się przekonasz! – dokładałam wszelkich starań, by mój ton emanował entuzjazmem. – Początki mogą być wymagające, ale z czasem docenisz bycie mamą. Nic nie daje tyle szczęścia, co maluszek w domu. Usłyszawszy to, Kinga jeszcze mocniej się do mnie przytuliła. – Jestem ci ogromnie wdzięczna, mamo – powiedziała prawie szeptem. – Naprawdę, z całego serca ci dziękuję! Miałam pewność, że mnie nie opuścisz, mimo że wszystko zepsułam. Szkołę średnią, studia… – Daj spokój, skarbie – wtrąciłam, bo zdawałam sobie sprawę, że zaraz sama zacznę płakać. – Nic nie może być ważniejsze od ciebie, wiesz? Ani dobre stopnie w szkole, ani prestiżowe studia. Dla mnie jesteś najważniejsza na świecie. I nie zapominaj, zawsze możesz na mnie polegać. W każdej sytuacji. Gdy Kinga usłyszała moje słowa, popatrzyła na mnie w zupełnie nowy sposób. Wtedy dotarło do mnie, że właśnie w tym momencie moja córka przemieniła się w dojrzałą, rozsądną kobietę. Silną – zupełnie jak ja. Od tamtej chwili upłynęły już dwa lata. Nasz skarb, bo tak właśnie obie z Kingą mówimy o Dawidku, świętował niedawno swoje pierwsze urodziny. Nie potrafię sobie nawet wyobrazić świata bez niego. Zupełnie zatarło mi się w pamięci, jak to było, kiedy go z nami nie było. Nie da się ukryć, że niekiedy miewamy pod górkę. Już nawet nie pamiętam, ile razy przechodnie zaczepiając mnie, rzucali teksty w stylu: – Nareszcie się pani przemogła! Kingusia przecież nie może wiecznie być jedynaczką, najwyższa pora! A jaki do pani podobny, wykapany! Przyznaję, że wtedy przez lekko zaciśnięte zęby odpowiadam: – Doszło do pomyłki. To nie mój synek, tylko wnuczek. Dawidek. Najczęściej w takiej sytuacji na ich twarzach malowało się zdziwienie, jak gdyby dowiedzieli się, że kosmici przybyli na skwer przed ratuszem. Kiedy emocje już opadły, kręcili głowami ze współczuciem, ale i na to byłam przygotowana: – Wam również życzę tak wspaniałego, pełnego zdrowia i bezproblemowego wnuczka. Z zadowoleniem się uśmiechałam, gdy w pośpiechu się ulatniali, zupełnie jakby ciąża mogła przejść na nich przez kontakt z dzieckiem. Ostatnio, zagadał do mnie jakiś facet Kinga uczęszcza już do szkoły, a ja wspomagam ją w opiece nad brzdącem. Widzę, że jej związek z Igorem układa się o wiele lepiej niż mój z jej tatą. Nie mam pojęcia, czy ta dwójka w przyszłości będzie parą, ale wierzę, że wszystko może się zdarzyć. A co ze mną? No cóż, dotychczas sądziłam, że do końca życia pozostanę już tylko babcią. Niedawno, podczas przechadzki z moim wnukiem Dawidem, nawiązałam znajomość z interesującym mężczyzną. Choć to dopiero zalążek relacji, zapowiada się obiecująco. Moja córka Kinga przekornie zażartowała, że gdyby teraz udało mi się zajść w ciążę, potencjalny wujek byłby młodszy od jej malucha. Zdradzę wam sekret – ta myśl wywołała uśmiech na mojej twarzy. Wyobraźcie sobie, jaką sensacją dla całej okolicy stałaby się taka sytuacja! Jestem jednak przekonana, że nawet z macierzyństwem w późniejszym wieku świetnie bym sobie poradziła. Agnieszka, lat 38 Czytaj także:„Mój szwagier to prawdziwy cwaniak. Dostał cały spadek po mojej teściowej, ale chciał ugrać jeszcze więcej”„Moja siostra trzymała się męża, który miał słabość do kieliszka i ciężką rękę. Nikt się nie spodziewał tego, co w końcu zrobiła”„Teściowa syna brzydzi się własnych wnuków. Ja robię za pełnoetatową nianię, a ona zbija bąki”