Algorytm karmi twoje kompleksy, a ty scrollujesz iluzję szczęścia. Czas przerwać ten teatr
Czasem mam wrażenie, że nieustannie jesteśmy toczone obrazami, na tle których wypadamy gorzej. Na pierwszym planie bohaterowie o idealnych ciałach, odziani w drogie ubrania, a w tle wspaniałe widoki. Po trzech zdjęciach i krótkim filmiku zaczynam się zastanawiać, czy wystarczająco dbam o siebie i gdzie popełniłam błąd, że moje życie tak nie wygląda. Też tak masz?
Powiem ci w tajemnicy, że od czasu do czasu lubię wcielić się w rolę milczącej obserwatorki. Patrzę sobie wtedy na świat jak na dzieło sztuki i zastanawiam się, o co w tym wszystkim chodzi i czy tak naprawdę wygląda prawdziwe życie. Czuję się wtedy jak XIX-wieczny przyrodnik, który podkręcając wąsa, trzyma lupę i wnikliwie analizuje budowę liścia, amebę, czy też inne stworzonko. Tyle że mogę mieć co najwyżej doklejony zarost, a moim okienkiem na świat są media społecznościowe. Może pomyślisz, że to dziwne hobby, ale moim zdaniem to fascynująca przygoda. Szczególnie jeśli wyjdzie się ze swojej bańki algorytmów. Bo spoglądając nie tylko na to, co oferuje nam mainstream, można dostrzec to, co zazwyczaj nam umyka. Omamione iluzją idealnego ciała Dawno, dawno temu tematyką cielesności zajadałam się łyżkami. I wiem jedno. Ciało to konstrukt. Przestrzeń pełna znaczeń, symboli oraz nośnik norm społecznych. Co prawda, nie ocenia się książki po okładce, ale... jak cię widzą, tak cię piszą. W tej kompilacji mądrości ludowych kryje się sporo prawdy. Zawsze tak było. W przeszłości, jak i współcześnie, ubiór, fryzura, biżuteria, a także tatuaże, deformacje, skaryfikacje były i są znakiem przynależności do określonej wspólnoty. Najlepiej to widać na przykładach, które z naszej, europejskiej perspektywy są „egzotyczne”, a nawet moralnie naganne. Krępowanie stóp młody Chinkom, praktykowane w kulturach Bliskiego Wschodu „rytualne obrzezanie” kobiet i mężczyzn, czy też noszenie metalowych obręczy na szyjach przez „kobiety żyrafy”. Aż mnie boli na samą myśl. Jednak czy my jesteśmy lepsze? Czy w pogoni za pięknem, nie jesteśmy skazane na cierpienie? Nie jest to żadną tajemnicą, że nasze ciała stały się projektem. Jednostkową ekspresją tożsamości, która wymaga nieustannej pracy i nierzadko sporych nakładów finansowych. Świadomie inwestujemy w siebie i z całego dostępnego nam wachlarza możliwości wybieramy to, co najbardziej nam odpowiada. To, co nam się podoba. I super. Mamy tyle możliwości do wyboru, tyle opcji. Jednak to bywa złudne. Treningi, diety, moda, zabiegi medycyny estetycznej, filtry wygładzające twarz w aplikacjach – wszystko to buduje przekonanie, że ciało jest inwestycją, a ty możesz być, kim chcesz, ale... na określonych zasadach. I gdzie tu ten indywidualizm? Żeby nie wyjść na gołosłowną, poprosiłam o zabranie stanowiska w tej sprawie dr Iwonę Morozow, kulturoznawczynię, antropolożkę, filmoznawczynię i wykładowczynię Uniwersytetu SWPS. Ups. Gdy prowokacja staje się standardem Nie znoszę czczego gadania, a jak słyszę: „kiedyś to było, nie to, co dzisiaj”, to nie wiem, czy mam się śmiać, czy płakać. A jednak w kontekście norm społecznych i sposobów prezentowania ciała w przestrzeni publicznej ma to swoje uzasadnienie. Nie dość, że jesteśmy bombardowani obrazami, to mają one dość jednoznaczny przekaz: zmysłowe ciało. Forma buntu stała się dominującą estetyką. Od razu przyszły mi na myśl zdjęcia młodych kobiet, które pozują do zdjęć z tak zwanym kaczym dzióbkiem. Jednak to nie tandetna zmysłowość ani wulgarna golizna robi nam papkę z mózgu. W takich przypadkach momentalnie wychwytujemy niuanse, a w głowie zapala się nam czerwona lampka. Najtrudniejsze do wyłapania są te przekazy, które naturalnie, nienachalnie, mimowolnie zaczynają zmieniać nasze postrzeganie świata i samych siebie. Karmią nas iluzją. Podsycają kompleksy. Budzą zazdrość. Sprawiają, że czujesz się gorsza. Bo wyglądają jak kadry „z życia wzięte”, choć w rzeczywistości są doskonale wyreżyserowane, ale o tym wolisz nie pamiętać. Kuszą, składają obietnice bez pokrycia, otaczają cię aurą luksusu i unoszą na puszystej chmurce utkanej z marzeń. To, co widzimy, zaczynamy uznawać za normę, a gdy się już nią oswoimy, będziemy oceniać się według jej kryteriów. W efekcie zaczynamy patrzeć na siebie cudzymi oczami. A ruch body positive? Jestem absolutnie za. Szkoda tylko, że hasła postulujące akceptację siebie często występują w kampaniach reklamowych, które sprzedają kolejne produkty poprawiające wygląd i mające na celu przybliżenie nas do ideału. I koło się zamyka. Zrób krok ku równowadze Może to naiwne z mojej strony, ale jestem przekonana, że kulturowy mainstream nawet w najgorszym wydaniu nie musi działać na naszą szkodę. Choć warto mieć świadomość, że zawsze istnieje ryzyko, iż porównywanie się do innych osób, a przede wszystkim do nierzeczywistych obrazów, może przyczynić się do: spadku pewności siebie, obniżenia samooceny, niezadowolenia z własnego wyglądu. W końcu żadna z nas nie chce się czuć jak uboga krewna. Jedak to także świetna inspiracja, pole do eksploatacji i zabawy, a nawet przyczynek do głębszej refleksji. Może się okazać, że to, co do tej pory uważałyśmy za wstydliwe, jest akceptowalne. Że nie jesteśmy w tym same. A w konsekwencji mamy większe poczucie sprawczości i kontroli nas własnym życiem. I to jest bezcenne. To jednak wymaga troski także o sferę psyche. Zdaniem specjalistów powinniśmy zawsze mieć z tyłu głowy kilka prostych i oczywistych „złotych rad”. Ludzie pokazują tylko wyselekcjonowany kawałek własnego życia. Widzisz zretuszowane obrazy, które nie odzwierciedlają rzeczywistości. Celem reklamy jest sprzedać. Algorytmy pokazują ci treści mające przyciągnąć uwagę. Nadmiar informacji sprawia, że czujesz się zagubiona. Tak sobie myślę, że w gruncie rzeczy wcale nie chodzi, o to, by demonizować wszechobecne obrazy wyidealizowanych ciał. Bo klucz dobrej relacji z sobą samą to świadomy wybór: czy to, co robię, robię dla siebie, czy dlatego, że takie są oczekiwania innych. Jestem przekonana, że już znasz odpowiedź. Bibliografia: Bourdieu P., „Męska dominacja”, Warszawa 2005; Foucault M., „Historia seksualności”, Warszawa 2012; Foucault M., „Nadzorować i karać”, Warszawa 2010; Giddens A., „Nowoczesność i tożsamość”, Warszawa 2001; Melosik Z., „Tożsamość, ciało i władza w kulturze instant”, Kraków 1996; Szlendak, T., „Supermarketyzacja”, Warszawa: 2008; Wolf, N., „Mit urody” Warszawa 2014. Czytaj także: Zdarza ci się co chwilę zaglądać do lodówki z nadzieją, że zajdziesz w niej coś pysznego? To nie jest przypadek Ulubione krzesło w domu to nie tylko domena silversów. Wyjaśnienie tego mikrorytuału może cię zaskoczyć Wiele osób mówi do siebie, ale nikt się do tego nie przyznaje. Ten wstydliwy nawyk pomaga nam w codziennym życiu
Espresso i latte z pianką to tylko pretekst. Kawiarnia to społeczny teatr codziennych rytuałów, które dostrzegają nieliczni
Zamawiając espresso czy latte z pianką bierzemy udział w teatrze gestów, znaków i symboli. Czasem chciałabym, żebyśmy w świecie pędzącego konsumpcjonizmu, robiły po prostu coś „po nic”. Usiadły i napiły się kawy. Okazuje się jednak, że wszystko niesie ze sobą znaczenie. Wystarczy się tylko wnikliwie przyjrzeć.
W 1683 roku Jan III Sobieski broni przedmurza chrześcijańskiej Europy, a niedługo potem żołdacy wracają do swych domostw nie tylko z łupami, ale i ziarnami kawy. Jako „orientalna ciekawostka”, trafiają one na dwory magnatów, którzy budują wokół niepozornych „kuleczek” otoczkę ekskluzywności. Na ziemiach polskich tworzą się pierwsze rytuały picia aromatycznej kawy „po turecku”. Jednak dopiero w XVIII wieku kawiarnie zaczęły pojawiać się jak grzyby po deszczu. W Warszawie, Krakowie, Wilnie i we Lwowie spotyka się w nich inteligencja, urzędnicy i artyści. Do tej pory zarezerwowane dla nielicznych rytuały parzenia i picia kawy stają się dostępne szerszej publiczności, a jednocześnie kawiarnie na stałe wpisują się w miejski krajobraz. I co ważne, pije się wtedy „kawę po wiedeńsku”, zananą inaczej melange, czyli espresso z mleczną pianką i odrobiną czekolady. Brzmi kusząco, prawda? Czasy się zmieniają, tak, jak pozycje w kawiarnianym menu, ale my wciąż bierzemy udział w tym spektaklu. Kawiarnia oczami psychologa Kawiarnie zazwyczaj niosą pozytywne skojarzenia. Pijąc kawę, lemoniadę, czy przegryzając smakowite ciacho, mamy poczucie, że przynależymy do społeczności ludzi nam podobnych. Upewniamy się w przekonaniu, że dokonaliśmy dobrego wyboru, co znacząco poprawia nam samopoczucie. Niezależnie od tego, czy będzie to popularna sieciówka serwująca napoje na przyzwoitym poziomie, czy niszowa kawiarnia podająca kopi luwak w złotych filiżankach. To jednak jeszcze nie koniec. Używając słowa „rytuał”, chcemy podkreślić wyjątkowość chwili. Jednak gdyby tak spojrzeć na niego pod mikroskopem albo chociaż przez lupę, szybko się przekonamy, że składa się on z wielu niepozornych mikrorytuałów. W tym przypadku, zdaniem psychologów, ważny jest nie tylko rodzaj kawy, sposób parzenia i estetyka podania, ale także cały kontekst sytuacji. Począwszy od wystroju miejsca, jakości i sposobu obsługi, aż po długość oczekiwania na podanie i finalnie – sposób konsumpcji. Nie będzie żadnym odkryciem, że nasze skupienie się na „tu i teraz” wzmacnia doznania tego multisensorycznego doświadczenia. Okazuje się, że istotne z punktu widzenia doświadczenia może być także wystawienie się na ogląd i osąd widowni. Bo my przecież lubimy się przeglądać w oczach innych, szczególnie jeśli wypadamy lepiej na ich tle. A przynajmniej tak samo dobrze. Niebagatelne znaczenie ma kwota wydanych na ten cel pieniędzy. Wniosek jest nieco paradoksalny. Im większą chcemy czerpać przyjemność z „kawowego rytuału”, tym więcej musimy poświęcić. Czasu, pieniędzy i uwagi. Kawiarnie są więc sceną, która w zależności od naszych indywidualnych potrzeb i preferencji, ale także otoczenie może pełnić funkcję bezpiecznej przystani, gdy potrzebujemy „uciec” od domowego zgiełku lub popracować. Co więcej, nie musimy angażować się w relacje z innymi, by mieć poczucie przynależności do grupy, co z kolei sprawia, że czujemy się mniej samotni. A to jest bezcenne. Kawiarnia oczami socjologa Kawiarnia nie tylko miejsce, w którym możemy zamówić kawę z piankami marshnellow z gałką lodów waniliowych i syropem o smaku orzechów laskowych. Odwołując się do głównej myśli Pierre’a Bourdieu, kawiarnia to przestrzeń, w której możemy zmonetyzować swój kapitał społeczny, o ile nasze „wizyty” w kawiarni staną się częścią naszych małych, codziennych rytuałów. Dzięki nawiązywanym relacjom jesteśmy w stanie osiągnąć cele społeczne, ekonomiczne i symboliczne. Brzmi enigmatycznie, ale w gruncie rzeczy to samo życie. Regularne pojawianie się w miejscu, które uważamy za atrakcyjne, pozwala nam wzmocnić nasz wizerunek. Ekspertka od slow life, creative style lub znawczyni najnowszych trendów to tylko niektóre możliwości. W połączeniu nieformalną atmosferą i siecią potencjalnych znajomości możemy pozytywnie wpłynąć na naszą karierę, a nawet... poznać miłości życia. Z pewnością podobne historie zainspirowały Jean-Pierre Jeunet’a, reżysera „Amelii”. Wszystko brzmi pięknie, ale zdaniem francuskiego intelektualisty, korzyści z posiadanych sieci relacji społecznych wyciągniemy jedynie wtedy, gdy posiadamy odpowiedni kapitał kulturowy i ekonomiczny. Niestety egalitaryzm kawiarni to iluzja. Ceny, lokalizacja i estetyka wnętrza decydują o tym, czy czujesz się tam komfortowo, czy nie. Jednorazowy wypad do najmodniejszej i najdroższej kawiarni w okolicy, nie otworzy nam drzwi do wielkiego świata. Na koniec Bourdieu ma dla nas gorzką pigułkę do przełknięcia. Wysnuł on wniosek, że nasze preferencje smakowe (ale także estetyczne czy muzyczne) nie są tak naprawdę „nasze”. Są wypadkową naszej pozycji na drabinie społecznej. Po zachłyśnięciu się modą na kawiarniane sieciówki powracamy do tradycji lokalnych kawiarni i kawiarenek, a nasza w nich obecność nierzadko jest wyrazem statusu społecznego, aspiracji, a nawet kontestacji mainstreamu. Nasz mały rytuał, na przekór teorii francuskiego myśliciela, staje się naszą deklaracją. Pozycje na wolną sobotę: Kathleen D. Vohs, Yajin Wang, Francesca Gino, Michael I. Norton, „Rituals enhance consumptio”, Psychological Science 2013 /24 (9), s. 1714–1721; Pierre Bourdieu, „Dystynkcja. Społeczna krytyka władzy sądzenia”, Kraków, 2021. Czytaj także: Dlaczego to robimy? Obrączka to relikt starożytnych wierzeń, a nie romantyczny gest. Jej wygląd świadczy o twoim statusie społecznym Dlaczego to robimy? Kwiaty na stole to nie tylko efektowna dekoracja. Ich obecność mówi więcej o naszej gościnności niż słowa Dlaczego to robimy? Szminka to nie kaprys, czy chwilowa moda. Kolor ust niesie ze sobą ważny komunikat, którego nie warto lekceważyć
Plaża Wawer 2025 - lato pełne koncertów, tańca i rodzinnych atrakcji nad Wisłą
Koncerty gwiazd polskiej sceny muzycznej, warsztaty z mistrzami tańca, animacje i atrakcje dla dzieci, a także największe w Polsce darmowe miasteczko dmuchańców - tegoroczna Plaża Wawer przyciągnęła tysiące mieszkańców stolicy i okolic. W każdy weekend Plaża Romantyczna zamieniała się w tętniące życiem centrum kultury i rozrywki, łącząc różne pokolenia i sposoby spędzania wolnego czasu.
Gwiazdy na scenie Największe tłumy przyciągały nie tylko koncerty, ale należy przyznać, że cieszyły się one olbrzymim zainteresowaniem. Publiczność bawiła się z zespołem Kombii, śpiewała z Urszulą, przypomniała sobie największe hity zespołu Perfect & Łukasz Drapała, a na zakończenie sezonu dała się porwać niezwykłym interpretacjom utworów Leonarda Cohena w wykonaniu Artura Żmijewskiego. To właśnie te muzyczne wieczory sprawiły, że Plaża Wawer stała się jednym z najbardziej klimatycznych punktów na koncertowej mapie stolicy. Taniec, warsztaty i wspólna zabawa Kolejnym hitem tegorocznego programu były warsztaty taneczne z gwiazdami „Tańca z Gwiazdami”, między innymi z Rafałem Maserakiem, Hanną Żudziewicz i Jackiem Jeschke. Nie zabrakło też pokazów tanecznych, podczas których publiczność mogła podziwiać mistrzowskie choreografie i zarazić się pasją do tańca. Na najmłodszych czekały warsztaty śpiewu, lekcje gry na instrumentach, kreatywne zajęcia plastyczne oraz teatrzyki dla dzieci, które przenosiły najmłodszych w magiczny świat wyobraźni. Plaża dla całych rodzin Rodziny z dziećmi przyciągało nie tylko największe w Polsce darmowe miasteczko dmuchańców, ale też strefy VR i gamingowe, eksperymenty naukowe, gigantyczne bańki mydlane oraz wyjątkowe wydarzenia tematyczne. W sierpniu dużym powodzeniem cieszyło się silent disco z Radiem Złote Przeboje, które roztańczyło Plażę Wawer hitami lat 80. i 90. Plaża, która łączy pokolenia Plaża Wawer połączyła pokolenia i udowodniła, że nadwiślańska sceneria może stać się idealnym miejscem do spotkań - zarówno dla tych, którzy szukają koncertowych emocji, rodzin z dziećmi, jak i seniorów. To właśnie różnorodność programu sprawiła, że każdy weekend miał swój własny klimat i przyciągał kolejne tysiące uczestników. Plaża Wawer to projekt, który połączył kulturę, rekreację i spotkania nad Wisłą. O tym, jak wpisuje się on w życie dzielnicy i całej stolicy, mówią ci, którzy szczególnie wspierali tę inicjatywę. View oEmbed on the source website Plaża Wawer - i co dalej? Tegoroczna edycja Plaży Wawer pokazała, jak wielkie jest zapotrzebowanie na bezpłatne, wakacyjne wydarzenia kulturalne i rodzinne w Warszawie. Ogromne zainteresowanie udowodniło, że projekt ma potencjał, by na stałe wpisać się w letni kalendarz stolicy. Dziś pozostaje trzymać kciuki, aby w kolejnych latach Plaża mogła być kontynuowana i rozwijana – bo Wawer już pokochał to miejsce. Wydarzenie zorganizowane przez Urząd Dzielnicy Wawer oraz Stołeczną Estradę.
Together - film, który rozbił bank na Festiwalu w Sundance, zachwycając widzów i krytyków. Bezkompromisowa wizja miłości, która przeistacza się w przerażającą, toksyczną pułapkę
Czy miłość może przestać się mieścić tylko w emocjach? Czy bliskość może przybrać formę obcości? Czy psychofizyczna transformacja może być zwiastunem tylko tego, co złe? W „Together” nie znajdziemy prostych odpowiedzi. Film już od 22 sierpnia w kinach.
Zakochani Millie i Tim wprowadzają się do pięknego domu w idyllicznej małej miejscowości. Wszystko wskazuje na to, że tu ich uczucie będzie mogło w pełni rozkwitnąć. Jednak na skutek pewnego pozornie drobnego incydentu wszystko, co ich łączy zaczyna przybierać niepokojącą formę. Ich związek, ich życie, ich ciała wkrótce ulegną przerażającej transformacji. Zobacz zwiastun: View oEmbed on the source website Film, który nie daje się zaszufladkować Choć „Together” zaczyna się jak klasyczna opowieść o młodej parze, szukającej spokoju w nowym domu to nie daje się zaszufladkować jako typowy horror czy romans. Reżyser Michael Shanks sięga po estetykę body horroru, bawiąc się konwencją, żeby w pełnej krasie i okazałości ukazać niepokojącą przemianę – emocjonalną i fizyczną. Fizyczna deformacja, mutacja, rozpad i przekształcenie ludzkiego ciała nie są tu jedynie zabiegiem znanym ze slasherów. Mają swoją głębię i sens, zakorzeniony w uczuciach. „Together” staje w jednym szeregu z emocjonalną intensywnością „Muchy” Cronenberga, sennym niepokojem „Głowy do wycierania” Lyncha czy cielesnym dramatyzmem „Substancji” Fargeat i dokłada swoją cegiełkę do body horrorowego uniwersum. Miłość to nie zawsze symbioza W centrum opowieści są Millie (Alison Brie) i Tim (Dave Franco) – zakochani, pełni nadziei, którzy próbują zbudować swoje wspólne życie w pozornie idyllicznym miejscu. Ale kiedy ich związek zaczyna się zmieniać pod wpływem dziwnego, subtelnego impulsu, nie tylko emocje ulegają wypaczeniu. Ich ciała zaczynają reagować. Przekształcać się. Deformować. To, co początkowo można zrzucić na stres lub paranoję, z czasem przybiera coraz bardziej fizyczną formę. Shanks nie epatuje gore, buduje narastające napięcie poprzez niepokojące detale: zmieniające się proporcje ciała, niekontrolowane tiki, dziwne dźwięki, obcość w dotyku i spojrzeniu. Przemiana bohaterów nie jest dosłowną mutacją – to intymna, psychofizyczna dezintegracja, która sprawia, że granice między „ja” i „my” całkowicie się zacierają. Film zadaje wydawałoby się bardzo proste pytanie: czy związek, w którym traci się kontrolę nad sobą, jest dobrym związkiem? Miłość to nie zawsze symbioza. „TOGETHER” W KINACH OD 22 SIERPNIA View oEmbed on the source website
Alfons Mucha – Magia Secesji: tylko 4 tygodnie, by zanurzyć się w pięknie Art Nouveau
W Art Box Experience w warszawskiej Fabryce Norblina można jeszcze przez cztery tygodnie zobaczyć niezwykłą wystawę „Alfons Mucha – Magia Secesji”. To ostatnia okazja, by przenieść się do pełnego elegancji i symboliki świata secesji oraz odkryć twórczość jednego z najbardziej rozpoznawalnych artystów przełomu XIX i XX wieku w nowoczesnej, immersyjnej formie. Wystawa jest dostępna w środy, czwartki, piątki i soboty.
W Art Box Experience w warszawskiej Fabryce Norblina można jeszcze przez cztery tygodnie zobaczyć niezwykłą wystawę „Alfons Mucha – Magia Secesji”. To ostatnia okazja, by przenieść się do pełnego elegancji i symboliki świata secesji oraz odkryć twórczość jednego z najbardziej rozpoznawalnych artystów przełomu XIX i XX wieku w nowoczesnej, immersyjnej formie. Warto przy tej okazji zajrzeć do wystawowego sklepiku, gdzie wybrane pamiątki inspirowane dziełami Muchy – plakaty, notesy, apaszki czy dodatki do domu – dostępne są z rabatami sięgającymi nawet 50%. To idealna okazja, by zabrać ze sobą piękno secesji i na dłużej zachować wspomnienie wizyty. Pełne emocji, immersyjne doświadczenie Po sukcesie w Paryżu i Tokio, wystawa „Alfons Mucha – Magia Secesji” po raz pierwszy prezentowana jest w Polsce. Zrealizowana przez Grand Palais Immersif we współpracy z Fundacją Muchy, ekspozycja przenosi widzów w niezwykły świat sztuki Alfonsa Muchy – ikony stylu Art Nouveau. Na powierzchni 800 m² można zobaczyć niemal 100 prac artysty – od słynnych plakatów z wizerunkiem Sarah Bernhardt po mniej znane projekty wnętrz, grafiki i wzory biżuterii. Wystawa została zaprojektowana tak, by otaczać widza z każdej strony i angażować różne zmysły – to nie tylko obrazy, ale także dźwięk i zapach, które tworzą pełne emocji, immersyjne doświadczenie. Dopełnieniem wrażeń wizualnych jest specjalnie przygotowana ścieżka dźwiękowa, łącząca muzykę klasyczną z nowoczesnymi elektronicznymi aranżacjami. Dźwięki wprowadzają w klimat przełomu XIX i XX wieku, a unikatowa oprawa zapachowa dopełnia całego doświadczenia. Na wystawie można poczuć m.in. zapach inspirowany perfumami stworzonymi w 1900 roku przez Jacquesa Guerlaina specjalnie dla Sarah Bernhardt – legendarnej aktorki i wielkiej muzy Muchy. To właśnie ten zapach, subtelny i zmysłowy, otaczał artystę podczas jego twórczej pracy i został odtworzony przez perfumiarkę Marie-Caroline Symard specjalnie na potrzeby tej wystawy. Oprócz tego można poczuć zapachy inspirowane morawską przyrodą i kwiatami często obecnymi na obrazach artysty – dziką różę, fiołki, białe lilie czy maki. Wyjątkowe warsztaty perfumeryjne Dla tych, którzy chcieliby jeszcze głębiej zanurzyć się w świat secesyjnych aromatów, przygotowano wyjątkowe warsztaty perfumeryjne z marką Slou Lab. Odbędą się one 13 września o godzinie 18:00 i 19:00. Uczestnicy będą mogły stworzyć własne, autorskie kompozycje inspirowane wystawą i zabrać je ze sobą do domu. W ramach letniej promocji do 29 sierpnia dzieci i młodzież do 18. roku życia mogą zwiedzać wystawę bezpłatnie od poniedziałku do piątku (w towarzystwie dorosłego opiekuna – maksymalnie troje dzieci na jedną osobę dorosłą). Dorośli również mogą skorzystać z atrakcyjnej oferty – w dni powszednie między 10:00 a 15:00 obowiązuje bilet w promocyjnej cenie 40 zł w ramach akcji „Dzień dobry, kulturo”. „Alfons Mucha – Magia Secesji” to wystawa, która zachwyca, inspiruje i otula pięknem – idealna na koniec lata, by zatrzymać się na chwilę i poczuć klimat minionej epoki wszystkimi zmysłami. Bilety dostępne są na platformie Ticketmaster: https://www.ticketmaster.pl/artist/alfons-mucha-magia-secesji-bilety/1384243
„Diamenty” - film, który pokochasz tego lata. Kasia Smutniak w wyjątkowej historii o kobietach
Już 22 sierpnia w polskich kinach zagości „Diamenty” - najnowszy film Ferzana Özpetka, mistrza kina czułego, w którym zobaczymy m.in. Kasię Smutniak. To barwna, pełna emocji opowieść o kobietach - ich marzeniach, sile, tajemnicach i codziennym blasku.
Już 22 sierpnia w polskich kinach zagości „Diamenty” - najnowszy film Ferzana Özpetka, mistrza kina czułego, w którym zobaczymy m.in. Kasię Smutniak. To barwna, pełna emocji opowieść o kobietach - ich marzeniach, sile, tajemnicach i codziennym blasku. View oEmbed on the source website Rzym, lata 70., zapach tkanin i kobiece rozmowy Akcja filmu przenosi nas do klimatycznej pracowni krawieckiej prowadzonej przez dwie siostry. To właśnie tam, wśród śmiechu, łez i pięknych kostiumów filmowych, rodzą się siostrzeństwo, rywalizacja, przyjaźnie i miłości. Każda bohaterka wnosi swoją historię, a wszystkie łączy pasja do tworzenia. Włoski klimat, który zachwyca „Diamenty” to podróż do Rzymu lat 70. - pełnego kolorów, humoru i ciepła. Film łączy lekkość włoskiej codzienności z głęboką refleksją nad tym, co w życiu najważniejsze: bliskością, autentycznością i poczuciem własnej wartości. Ferzan Özpetek w najlepszej formie Reżyser zebrał wokół siebie swoje ulubione aktorki - Luisę Ranieri, Jasmine Trinca, Kasię Smutniak, Elenę Sofię Ricci i Aurorę Giovinazzo - by oddać hołd kobiecej sile i wrażliwości. W tej historii przenikają się pasja i pustka, śmiech i wzruszenie, scena i kulisy. Film stał się hitem we Włoszech, przyciągając do kin ponad 2 miliony widzów. Sprawdź repertuar i zarezerwuj bilety: https://premiera-diamenty.bestfilm.pl/seanse
Złote przeboje, film i zabawa do wieczora - Plaża Wawer zaprasza na kolejny sierpniowy weekend pełen atrakcji
Czas na kolejną odsłonę letniego cyklu Radio Złote Przeboje na Plaży Romantycznej, czyli Weekend Muzyczno-Filmowy - już 16 i 17 sierpnia. Zapowiadają się dwa dni pełne emocji: w tym gry i zabawy filmowe, muzyka na żywo, kino letnie, popcorn, giga dmuchańce i atrakcje dla całych rodzin.
Sierpniowe soboty i niedziele na Plaży Romantycznej co tydzień tętnią muzyką, tańcem i radością. Ubiegły weekend z Plażą Wawer wypełnił rytm romantycznych przebojów - na scenie wystąpiła Urszula. Przed koncertem parkiet należał do gwiazd i mistrzów Tańca z Gwiazdami. Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke, Piotr Musiałkowski oraz juror programu Rafał Maserak poprowadzili warsztaty i pokazy, które porwały publiczność, a taneczne strefy tętniły niezapomnianą energią. Teraz czas na kolejną odsłonę letniego cyklu Radio Złote Przeboje na Plaży Romantycznej, czyli Weekend Muzyczno-Filmowy - już 16 i 17 sierpnia. Zapowiadają się dwa dni pełne emocji: w tym gry i zabawy filmowe, muzyka na żywo, kino letnie, popcorn, giga dmuchańce i atrakcje dla całych rodzin. Moc atrakcji dla wszystkich Sobotnie popołudnie 16 sierpnia rozpocznie się filmowymi animacjami dla całych rodzin. W programie zabawy taneczno-ruchowe, quizy muzyczne i filmowe oraz kreatywne wyzwania inspirowane światem kina. Następnie na scenie wybrzmi recital muzyki filmowej, podczas którego publiczność usłyszy na żywo najpiękniejsze utwory z kultowych produkcji i musicali. Wieczór zwieńczy koncert jednej z największych legend polskiego rocka - Perfect & Łukasz Drapała zagrają niezapomniane przeboje, które od lat łączą pokolenia. View oEmbed on the source website W niedzielę, 17 sierpnia Plaża Wawer ponownie ożyje filmowymi animacjami, a popołudniowy koncert przeniesie publiczność w świat nastrojowych ballad i romantycznych hitów w wykonaniu Macieja Szulca - utworów, które każdy zna i które potrafią wywołać prawdziwe wzruszenie. Po zmroku czeka wyjątkowa zabawa - Silent Disco z Radiem Złote Przeboje, gdzie trzy kanały muzyczne pozwolą wybrać ulubione brzmienie i tańczyć pod gołym niebem. O 21:00 na Plaży Romantycznej odbędzie się seans kina letniego, czyli klimatyczny wieczór filmowy z leżakami, szumem Wisły i atmosferą, której nie znajdziemy w żadnej sali kinowej. Wstęp na wszystkie atrakcje jest bezpłatny. Więcej informacji znajdziecie na: www.plazawawer.pl oraz na profilach Plaży Wawer na Facebooku @Plaża Wawer i Instagramie @plazawawerpl. Organizatorem wydarzenia jest Urząd Dzielnicy Wawer oraz Stołeczna Estrada.
Szminka to nie kaprys, czy chwilowa moda. Kolor ust niesie ze sobą komunikat, którego nie warto lekceważyć
Szminka towarzyszy nam nie od wieków, ale tysiącleci. Mimo że mieści się w kieszeni, niesie ze sobą wiele znaczeń. Dzięki niej możliwe jest przełamywanie konwenansów i społecznych barier.
Czerwona, różowa, wpadająca w fiolet, cielista, czy bezbarwna. Szminka występuje w wielu odcieniach i możemy ją kupić w każdej drogerii, a nawet na dziale chemicznym w dyskoncie. Mała, niepozorna, powszechna. Dziś nie budzi ani zdziwienia, ani oburzenia, ani wstydu. Jednak nie zawsze tak było. Czerwona szminka niejedno ma imię Pierwsze szminki, czy też kosmetyki nadające pożądany kolor ustom pojawiły się już w Antyku. Zazwyczaj był to tłuszcz zwierzęcy lub roślinny z domieszką naturalnego barwnika. Najbardziej rozpoznawalną postacią historyczną Starożytności, która podkreślała barwę swoich ust, była Kleopatra. Najprawdopodobniej jej ulubiony odcieniem to czerwień koszenilowa, pozyskiwana z wysuszonych, a następnie zmielonych pancerzyków czerwców kaktusowych (łac. Dactylopius coccus). Kolor ust władczyni Egiptu nie był bez znaczenia. I wcale nie chodziło tylko o estetykę. W ten sposób symbolicznie podkreślała swoją władzę oraz boskie pochodzenie. Wiele wskazuje na to, że szkarłatny, ciemnoczerwony, intensywny kolor ust był domeną elit. W ten sposób swój status społeczny podkreślali mieszkańcy Mezopotamii, starożytnej Grecji, Rzymu, czy Chin. Wszystko zmieniło się wraz z rozpowszechnieniem religii chrześcijańskiej. Malowanie ciała zaczęto postrzegać jako przejaw próżności, a nawet grzechu. Czerwone usta przestały być symbolem władzy, a stały się ucieleśnieniem zmysłowości i pożądania. Romans szminki z kościołem wciąż trwa w najlepsze. W zależności od panującego „ducha epoki” kobiety były doceniane lub karcone za podkreślanie swojej urody. Szminka we współczesnym wydaniu ma „zaledwie” 100 lat. Jednak dopiero dzięki ideom feminizmu czwartej fali zyskała nowy wymiar. Przestała być nacechowana skrajnie odmienną symboliką, a co za tym idzie wartościami. Dzięki czemu możliwe jest nowe spojrzenie te zagadnienia. Pomalowane usta nie są grzechem, symbolem boskości, „narzędziem opresji”, przywilejem, manifestacją girl power ani wyznacznikiem klasy społecznej. Dziś szminka używana jest po to, by wyrazić swoją tożsamość, indywidualność i... emocje. O ile tylko masz ochotę pomalować usta. Czytaj także: Dlaczego to robimy? Cykasz fotkę przed pierwszym kęsem? Okazuje się, że zdjęcia jedzenia to coś więcej niż instagramowy trend Bezdzietność z wyboru wciąż budzi społeczny opór. Jest 1 sposób, by uciąć spekulacje wścibskich ciotek Dlaczego lajkujemy posty lub zdjęcia, nawet jeśli zupełnie nas to nie obchodzi? Istnieje aż 5 powodów
Dlaczego to robimy? Cykasz fotkę przed pierwszym kęsem? Okazuje się, że zdjęcia jedzenia to coś więcej niż instagramowy trend
Jedni robią to niemal odruchowo, a inni na ich widok tylko pukają się w głowę. Jeszcze dwie dekady temu było to nie do pomyślenia. Jednak robienie zdjęć posiłkom nie tylko nie wychodzi z mody, ale staje się coraz powszechniejsze. Więc warto na to zagadnienie spojrzeć z szerzej perspektywy.
Fotografowanie pięknie podanego jedzenia i „chwalenie się” zdjęciami w mediach społecznościowych to nie tylko chwilowa moda. Ludzie od zarania dziejów lubili dekorować swoją przestrzeń i otaczać się przedmiotami, które uważali za ładne. Zmieniły się jedynie narzędzia oraz definicja „piękna”. Jednak sama idea jest nam wciąż bliska. Zdjęcia jedzenia to coś więcej niż moda Dzieląc się zdjęciami przedstawiającymi jedzenie, celebrujemy ważne dla nas chwile, ale także symbolicznie potwierdzamy swoje „ja” w przestrzeni medialnej. Mniej lub bardziej świadomie manifestujemy wartości, które są nam bliskie. W ten sposób budujemy swoją cyfrową tożsamość. Nie wierzysz? To zrób mały eksperyment myślowy. Wyobraź sobie osobę, która właśnie wrzuciła zdjęcie przestawiające seitan a la plancha con pisto z nutą śródziemnomorską. A teraz pomyśl o fikcyjnej osobie, która dodała fotkę gulaszu na bazie pomidorów i cukinii. Widzisz różnicę? Spożywanie posiłków to nie tylko zaspokajanie głodu. Bardzo często towarzyszą im określone gesty, a nawet rytuały, które nadają posiłkom określone znaczenie duchowe i społeczne — modlitwa, konsekracja, toast, a nawet zwykłe dzielenie się jedzeniem. Im wyższa jest ranga „okazji” do spożywania posiłku, tym symboliczna „otoczka” jest bardziej doniosła i silniej wpływa na nasze emocje. Te wyjątkowe momenty odrywają nas od codzienności, a nawet zmuszają do refleksji. Nierzadko w takich chwilach czujemy przynależność do danej wspólnoty. Przykład? Dzielenie się opłatkiem przed wigilijną wieczerzą. Nadal nic? A co powiesz, na wspólne świętowanie wygranej prezentacji Polski? Tu nawet zwykły czips nabiera znaczenia. Zdjęcia przedstawiające jedzenie pełnią podobną funkcję. Została ona tylko przeniesiona do świata wirtualnego. Uwiecznianie posiłków, jak i przedmiotów codziennego użytku, ma wielkowiekową tradycję. Pędzel zamienił się w smartfon, a martwa natura w fotografię kulinarną. Oczywiście, większość z nas robi zdjęcia dla własnej przyjemności. I jest to najczęściej dokumentacja codzienności oraz pewnego rodzaju „uchwycenie chwili”. Niemniej jednak towarzyszące nam jedzenie jest nośnikiem znaczeń, a współcześni artyści chętnie czerpią z dorobku klasyków. Projekt Hardly More Than Ever autorstwa Laury Letinsky nawiązuje do motywu marności. Zdjęcia resztek jedzenia i pustych talerzy to przypomnienie, że życie to li jedynie vanitas vanitatum et omnia vanitas. Czytaj także: Bezdzietność z wyboru wciąż budzi społeczny opór. Jest 1 sposób, by uciąć spekulacje wścibskich ciotek Dlaczego lajkujemy posty lub zdjęcia, nawet jeśli zupełnie nas to nie obchodzi? Istnieje aż 5 powodów Szpilki są symbolem nie tylko władzy. Mało kto wie, że kobiece buty to narzędzie społecznej kontroli
W tych miejscach czas się zatrzymał… Parki Etnograficzne w Polsce, które warto odwiedzić
Szklane biurowce, świecące neony, wszechobecny hałas, kilometrowe korki, tłumy ludzi zapatrzonych w swoje smartfony, przemykających po chodnikach jak zombie. To codzienność każdego dużego miasta w XXI wieku. A gdyby tak uciec od tego zgiełku i zaszyć się na wsi? Takiej prawdziwej, sielskiej, pachnącej suszonymi ziołami i wilgotną ziemią po deszczu…
Parki etnograficzne, inaczej zwane skansenami to muzea na wolnym powietrzu, gdzie można zobaczyć, jak żyli ludzie przed laty. Pośród pól, łąk i lasów porozrzucane są tu liczne obiekty architektury drewnianej: chaty, domy, dwory, zabudowania gospodarcze, zagrody, wiatraki, kościoły, zwykle przeniesione w całości z miejsc, gdzie pierwotnie stały, rzadziej odtworzone na podstawie dawnych planów. Domy najczęściej można zwiedzać również w środku, podziwiać skromne (albo bogate) wyposażenie, zabytkowe meble, piece kaflowe czy stroje ludowe. Większość z nich posiada ogródki, gdzie rosną kwiaty, zioła, a nawet warzywa i owoce. W niektórych skansenach spotkamy także zwierzęta. Parki etnograficzne w sezonie bywają przestrzenią dla licznych imprez plenerowych. Często można tu spotkać handlarzy, od których kupimy pieczone jabłka, miody i domowe przetwory, wiejski chleb czy wędzone wędliny. Odbywają się tu także kiermasze rękodzieła, pokazy sztuki i rzemiosła oraz występy w folkowych klimatach. Przedstawiamy 5, naszym zdaniem, najciekawszych takich miejsc w Polsce… Spis treści: Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku Park Etnograficzny w Olsztynku Muzeum Wsi Lubelskiej w Lublinie Muzeum Archeologiczne w Biskupinie Park Etnograficzny w Sierpcu Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku – lider wśród polskich skansenów Rozpoczynamy od niekwestionowanego lidera wśród skansenów, czyli Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku. Miejsce to warto odwiedzić ze względu na bardzo bogatą i dobrze utrzymaną ekspozycję. Spacer po skansenie rozpoczynamy od Rynku Galicyjskiego, czyli odwzorowania małego miasteczka z początku XX w. Na rynku znajdziemy m.in. dom zegarmistrza, aptekę, sklep kolonialny, urząd pocztowy, karczmę, a także mnóstwo innych budynków przedstawiających życie w dawnej Galicji. Na szczególną uwagę zasługuje piękna drewniana synagoga, będąca repliką rzeczywistej świątyni z Połańca zniszczonej przez Niemców w 1943 r. Na terenie skansenu w Sanoku znajduje się więcej obiektów sakralnych. Możemy tu zwiedzić m. in. oryginalną Cerkiew z Ropek czy Kościół p.w. św. Mikołaja Cudotwórcy z 1667 r., któremu po wielokrotnych przebudowach przywrócono pierwotny wygląd. Jednym z najbardziej efektownych budynków jest ulokowany na wzniesieniu Dwór ze Święcan, z którego rozpościera się widok na miasto. To parterowy budynek zbudowany na planie prostokąta z drewna jodłowego. Prowadzi do niego szeroka żwirowa aleja wysadzana lipami, tworząca gazon przed frontowym gankiem. W środku podziwiać możemy pięknie urządzone wnętrza. Znajdziemy tu pokój stołowy, dziecięcy, sypialnię, salon, gabinet, kancelarię, kaplicę, a także kuchnię z sienią gospodarczą. Ciekawostką w sanockim skansenie jest ekspozycja przemysłu naftowego położona na samym skraju, zaraz za sektorem Pogórzan Zachodnich. To miejsce zainteresuje przede wszystkim tych, którzy pasjonują się gospodarczą historią kresów. Nie każdy bowiem ma świadomość, że Galicja była niegdyś światową potęgą naftową. To właśnie tutaj na przełomie wieku XIX i XX wydobywano przeszło 5% ropy na Ziemi, co dawało nam 3 miejsce wśród światowych producentów. Polecamy także wystawę Czas dzieciństwa, gdzie można zobaczyć, jak dawniej wyglądały dziecięce zabawki oraz kolekcje strojów ludowych sprzed lat. Na obiad zapraszamy do pobliskiej Gospody pod Białą górą, która znajduje się przy wejściu. Park Etnograficzny w Olsztynku – kultura Prus Wschodnich i… Pijalnia Ziół W drodze na Mazury polecamy zatrzymać się w Olsztynku, by przejść się po tamtejszym Parku Etnograficznym, powstałym na terenie Królewieckiego Ogrodu Zoologicznego. Znajdziemy tu przede wszystkim domy oraz zagrody charakterystyczne dla każdego z regionów dawnych Prus Wschodnich. Budynki w dużej mierze nie są oryginalne. Ze względu na ich zły stan w momencie podjęcia decyzji o translokacji, w latach 1910-1913 wybudowano ich kopie. Mimo to warto się tu wybrać, bo jest to miejsce zadbane i bardzo malownicze. Obok ekspozycji prezentujących tradycje kulturowe poszczególnych regionów w Muzeum można obejrzeć wystawy związane z drobnym przemysłem (młyn wodny, wiatraki, kuźnia, olejarnia), maszyny rolnicze oraz dawne pojazdy, którymi poruszano się na terenach wiejskich. Znajdziemy tu także kolekcję malowanych mebli ludowych, małomiasteczkowy zakład szewski z początku XX wieku, pracownię pszczelarską, oraz remizę strażacką przeniesioną z warmińskiej wsi Giedajty. Na terenie skansenu spotkać można zwierzęta: konie, owce, kozy, kury gęsi oraz króliki. W przydomowych ogródkach warzywnych rośnie sałata, pomidory, ogórki, kapusta, buraki . W wielu miejscach posadzone zostały drzewa owocowe: jabłonie, śliwy oraz grusze. Park bardzo dba o swoje ogrody, które stanowią część ekspozycji. Mają one charakter zarówno użytkowy, jak i ozdobny. Na terenie skansenu znajduje się klimatyczna Pijalnia Ziół. To naprawdę świetne miejsce, w którym można spróbować lokalnych specjałów. Nie tylko ziołowych herbatek, ale też przetworów takich jak syrop z kwiatów sosny i czarnego bzu, syrop pokrzywowy czy lipowo-rokitnikowy, ziołomiody, soki z aronii, dżemy malinowe, a nawet… płatki róży w syropie (pycha!). Muzeum Wsi Lubelskiej w Lublinie – miasteczko z lat 30. i sektor dworski Będąc w Lublinie warto zajrzeć do tamtejszego Skansenu. Podobnie jak inne tego typu miejsca położony jest nieco z boku, przy wjeździe do miasta, w dolinie rzeki Czechówki. To jeden z największych takich parków w Polsce. Przed wejściem znajduje się bezpłatny parking. Teren jest rozległy, nieco pagórkowaty, w większości porośnięty drzewami, pomiędzy którymi prowadzą szutrowe ścieżki – idealne na długi i przyjemny spacer. Muzeum zadbało o to, by zwiedzający czuli się jak na prawdziwej wsi. Przy drodze można spotkać biegające samopas kury, kaczki, gęsi, a nawet kozy. W zagrodach zaś stoją konie, krowy i owce. W lubelskim skansenie najciekawszym miejscem jest miasteczko oraz zespół dworski. W miasteczku, które idealnie oddaje klimat lat 30. XX wieku. można obejrzeć ekspozycje wnętrz takie jak: agencja pocztowa, zakład fryzjerski, gabinet dentystyczny, pracownia krawiecka, restauracja i piwiarnia, warsztat szewski, dom burmistrza, sklep z wyrobami tytoniowymi. Zaraz obok znajduje się rynek, gdzie w sezonie często odbywają się imprezy plenerowe. Obok miasteczka stoi XVII- wieczny Kościół z Matczyna, perła drewnianej architektury sakralnej, najstarszy taki obiekt, który zachował się na Lubelszczyźnie, gdzie wciąż odbywają się msze święte. Zespół dworski to sektor złożony z założenia ogrodowo-parkowego z ogrodem ozdobnym i parkiem krajobrazowym, zespół folwarczny i spichlerz dworski oraz sad owocowy. Centralnym obiektem tego sektora jest położony niemal w sercu muzealnej ekspozycji, otoczony malowniczym ogrodem, XVIII-wieczny dwór z Żyrzyna. Jego wnętrza prezentują życie średniozamożnego ziemiaństwa, rodziny złożonej z matki, ojca i syna. Na terenie skansenu znajduje się karczma, która niegdyś serwowała smaczne i niedrogie dania. Niestety obecnie zjeść tam można jedynie pierogi i kiełbasę z grilla, dlatego na obiad polecamy wybrać inne miejsce. Muzeum Archeologiczne w Biskupinie – kolebka państwa polskiego To nie do końca skansen, raczej rezerwat archeologiczny, ale ze względu na swoją wartość dla dziedzictwa kulturowego został umieszczony na naszej liście. Wszyscy ci, którzy choć trochę znają historię, wiedzą, że jest to miejsce szczególne. Bo właśnie tutaj odkryto najstarsze ślady osadnictwa Słowian datowane na okres od epoki kamienia po wczesne średniowiecze. Najbardziej znanym miejscem w Biskupinie jest oczywiście stanowisko na półwyspie Jeziora Biskupińskiego z pozostałościami osady obronnej z przełomu epok brązu i żelaza. Jego odkrycie w latach 30’ znalazło się w gronie 100 najważniejszych archeologicznych odkryć XX wieku. Rekonstrukcja osady obejmuje część zabudowań, na które w przeszłości składało się 106 domów, ułożonych w 13 rzędach, rozdzielonych ulicami wyłożonymi drewnem. Całość otoczona była również drewnianym wałem obronnym. Osadę zbudowano na wyspie, prowadził do niej szeroki pomost. Wejścia strzegła brama z dwuskrzydłowymi wrotami. Dziś stoi w tym miejscu charakterystyczna wieża, będąca od lat symbolem Biskupina, choć nie ma pewności czy taki punkt obserwacyjny rzeczywiście się tu znajdował (to wizja rekonstruktorów). W chatach zapoznamy się z wystrojem i wyposażeniem charakterystycznym dla epoki. Często można tu spotkać wycieczki szkolne oraz odzianych w stroje dawnych Słowian przewodników, opowiadających o życiu sprzed około 2700 lat. Poza osadą obronną w parku biskupińskim znajdują się także wizualizacje obozowisk łowców i zbieraczy, rekonstrukcje osad pierwszych rolników i miejsc pochówku. Ciekawą strefą jest wioska piastowska, gdzie wokół okrągłego placu znajduje się kilkanaście domostw, tzw. kurnych chat, wielkości około 25-30 m2, z paleniskiem w środku, bez otworów okiennych. Wyposażenie ich wnętrza obrazuje życie codzienne w okresie wczesnopiastowskim, m.in wytwarzanie rękodzieła (obróbka skór, rogu i kości, garncarstwo), oraz produkcję żywności (piec chlebowy). W sezonie na terenie obiektu można zjeść coś w tamtejszej knajpce, oraz przepłynąć się statkiem po jeziorze. Kursuje też kolejka wąskotorowa. Park Etnograficzny w Sierpcu - hotel i SPA Sierpc to niewielkie miasteczko w województwie mazowieckim, położone ok. 2 godzin jazdy samochodem od Warszawy. Park Etnograficzny w Sierpcu nie jest dużym skansenem, ale na wizytę i tak warto zarezerwować ok. 2 godziny. Na jego terenie odtworzona została typowa dla Mazowsza wieś rzędowa, którą tworzy 9 zagród włościańskich. Najstarsze budynki powstały jeszcze XIX w., natomiast najmłodsze już w latach 50 XX w. Oprócz wiejskich bielonych wapnem chałup, spotkamy tu m.in. zagrodę młynarską z wiatrakiem, karczmę i kuźnię z chałupą kowala, zespół dworski z parkiem krajobrazowym i kaplicą, oraz kościół. W obiektach można podziwiać liczne zabytkowe przedmioty gospodarstwa domowego, meble, tkaniny, zabawki, obiekty kultu religijnego, narzędzia i maszyny rolnicze oraz warsztaty pracy rzemieślniczej. W specjalnie do tego przeznaczonych salach zwiedzimy ekspozycje stałe: zawierającą ponad 1000 elementów kolekcję rzeźby ludowej, oraz zbiór dworskich powozów. Na terenie skansenu możemy nie tylko zjeść obiad w tamtejszej restauracji, ale także zarezerwować nocleg w hotelu. W latach 2014-2015 powstał tu bowiem kompleks Kulturalno-Rekreacyjny, który oferuje pokoje na wynajem, sale konferencyjne, salę zabaw dla dzieci, jazdę konną, kręgle, a także strefę SPA. Czytaj także: Jesienią w Bieszczady: 5 propozycji atrakcji dla małych i dużych 5 klimatycznych miejscówek nad morzem, czyli łapanie jesiennych promieni słońca last minute Polki eksplorują: Wybrałyśmy 7 miejsc, które warto odwiedzić w weekend