„Mój mąż chce pojechać na tydzień z kolegami w góry. On ma żonę i dwie córki. Przecież urlop nie jest jego własnością”
„– »Tylko tydzień« – przedrzeźniałam go. – Nie chodzi o to, że wyjeżdżasz bez rodziny. Twój urlop nie jest twoją własnością, wolne dni od pracy są po to, aby je spędzać z żoną i dziećmi. Nigdzie nie pojedziesz, po moim trupie”.
Już od tygodnia w naszym małżeństwie mamy ciche dni, które zapanowały po bardzo ostrej kłótni. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz tak bardzo poróżniliśmy się z mężem. A wszystkiemu winny jest on. Co to za pomysł, żeby wyjeżdżać na urlop z kumplami? Jak usłyszałam, że Czarek ma taki zamiar, myślałam, że tylko sobie żartuje. I prawdę mówiąc, nawet go uważnie nie słuchałam, tylko coś tam pomrukiwałam pod nosem. A on chyba to moje pomrukiwanie wziął za dobrą monetę, bo coraz śmielej obstawał przy swoim projekcie. – Pojedziemy sobie w Tatry. Bolo zna fajne schronisko. Połazimy po górach, zrelaksujemy się – snuł swoje fantazje. – Kochanie, o czym ty właściwie mówisz? – ocknęłam się w końcu. – O tym, że we wrześniu wyjeżdżam z chłopakami – oznajmił mi mąż. – Co? Zwariowałeś? Nigdy w życiu się na to nie zgodzę! – wykrzyknęłam. – Skąd ci to w ogóle przyszło do głowy? – Jak to? – Czarek spojrzał na mnie zdziwiony. – Przecież mówiłem ci już wcześniej, że mam takie plany. – Ty masz plany? A co z nami, z rodziną? – wyrzuciłam z siebie z oburzeniem. – A co ma być? Dziewczynki będą chodziły do szkoły… – zaczął wyliczać. – …ja do pracy, a ty będziesz sobie balował w najlepsze. – dokończyłam za niego. – Niedoczekanie. – prychnęłam. – Nie będzie żadnego wyjazdu. – Dlaczego? Przecież się już zgodziłaś. – Ja? – zrobiłam wielkie oczy. – Od dwóch tygodni ci o tym opowiadam. – mąż także nie krył oburzenia. – Nie mam pojęcia, o czym mówisz. Nigdy takiej zgody nie wyrażałam – stwierdziłam zimno. – A swoją drogą, co to w ogóle za kumple? Czy ja ich znam? – Znajomi z pracy – wyjaśnił mąż. – Jedzie Bolo, Tadek, Łukasz i Darek.. – Darek i Tadek? Ależ oni są żonaci. – wykrzyknęłam ze zdziwieniem. – Chcesz powiedzieć, że żony im pozwoliły jechać? – Jakoś pozwoliły. Nie każdy w domu ma kaprala. – odburknął. No i się okropnie pokłóciliśmy Przypomniałam mu, kto w naszej rodzinie haruje na dwóch etatach, w pracy i w domu, i kto tak naprawdę miałby prawo do tego, aby sobie jechać na urlop bez rodziny. – Ja też opiekuję się dziewczynkami. – zaprotestował mąż. – Nie pamiętasz, że w wakacje zabrałem je nad morze? Oczywiście pamiętałam. Jak również to, ile pracy i próśb kosztowało mnie, aby Czarek zabrał na ten wyjazd własne córki. – Mają aż dwa miesiące wolnego. Trzeba im zapewnić jakieś atrakcje – tłumaczyłam mu wtedy. – Moi rodzice zabiorą je na dwa tygodnie na wieś, a potem co? Sama miałam wtedy w pracy straszny młyn i nie mogłam się wyrwać nawet na tydzień. Nie dostałabym urlopu. Na kolonie nie było nas stać, więc zaproponowałam, żeby Czarek, który miał fajnego szefa, wybrał się gdzieś z dziewczynkami. Zaprotestował, że nie poradzi sobie sam z 7 i 9-latką: – Cały czas się kłócą. – Taki wiek – wzruszyłam ramionami. – Ale wystarczy je czymś zająć, a będą się bawiły całkiem zgodnie. Nie martw się, skoro ja sobie radzę, to i tobie się uda. Tydzień, który mąż spędził nad morzem z dziewczynkami, okazał się dla niego prawdziwym wyzwaniem. Wrócił zmęczony, zrezygnowany, i od razu zapowiedział, że ostatni raz dał się w coś takiego wrobić i nie zamierza tego powtórzyć. – Codziennie wrzaski o wszystko, ciągnięcie się za włosy, pyskówki. – nie mógł się nadziwić, jakie to z naszych córeczek małe ancymonki. – Po tym wyjeździe ja się nadaję tylko do sanatorium, powinienem pojechać podleczyć nerwy. – Ja mam to przez cały rok. – mruknęłam. – A jakoś nigdzie nie wyjeżdżam. Mąż jednak najwyraźniej stwierdził, że należy mu się rekompensata za te całe 7 dni z córkami i umówił się z kumplami w góry. Kiedy powiedział mi szczerze, że chce sobie powetować koszmarny wyjazd nad morze z dziewczynkami i że ma do tego prawo, krew we mnie zawrzała. – To ja poproszę trzy tygodnie w jakimś spa. – wrzasnęłam. – Masaże, pachnące kąpiele i inne zabiegi. Och, przepraszam, przecież ja nigdzie nie pojadę, bo ty nie zostaniesz sam z dziewczynkami. Nie poradzisz sobie z domem ani z ich odrabianiem lekcji, no i masz przecież pracę… Byłam złośliwa, ale to ten jego pomysł z górami tak mnie zdenerwował. – Jak zwykle przesadzasz – Czarek wzruszył tylko ramionami. – Kotku, to przecież tylko tydzień, o co ta cała afera? – „Tylko tydzień” – przedrzeźniałam go. – Nie chodzi o to, na ile wyjeżdżasz, ale że bez rodziny. Twój urlop nie jest twoją własnością, wolne dni od pracy są po to, aby je spędzać z żoną i dziećmi. Nigdzie nie pojedziesz, po moim trupie. No i zaczęły się w naszym związku ciche dni. Przyznaję, że biorę męża na przetrzymanie, bo zakładam, że zwyczajnie nie odważy się nigdzie wyjechać bez mojej zgody. A jeśli jednak się mylę... Już ja się wtedy postaram, aby pożałował swojej decyzji. Urlop z kumplami. No co za pomysł, kiedy się ma rodzinę?! Czytaj także: „Za miesiąc mój ślub, ale ja kocham innego. Żeby uprawiać seks z narzeczonym, muszę wcześniej się napić wina”„Miałam raka, straciłam dwie piersi i męża, który mnie kochał, dopóki byłam zdrowa”„Wychowuję nie swoje dziecko. Żona mnie zdradziła i zaszła w ciążę z... moim bratem”
„Muszę się pozbyć teściowej, bo jest ważniejsza niż ja i dzieci. My żyjemy w chorym trójkącie”
„Mieliśmy wyjechać na weekend, ona się rozchorowała, mieliśmy wyjechać na święta, ona się rozpłakała. Na pocieszenie zabrał ją do Pragi. Gdy ja prosiłam, żebyśmy wyjechali do Pragi, powiedział, że ma obłęd w firmie i za kilka miesięcy. Nie jesteśmy parą, jesteśmy trójkątem”.
Czy to jest normalne, że ponad trzydziestoletni mężczyzna dzwoni do mamy z każdą sprawą? Czy to normalne, że to jej mówi najpierw o zmianie pracy, awansie? Czy to normalne, że teściowa szantażuje chorobami? Zwariuję niedługo, naprawdę. Nie mogę się od niej uwolnić Jest niedzielny poranek, o 9.00 dzwonek do drzwi, zwlekam się z łóżka zła, chciałabym chociaż raz się wyspać. Za drzwiami ona, przywiozła świeże bułki, kawę. Wpada do kuchni, otwiera szafki, zmywarkę. „Ależ tu bałagan” mruczy. Stoję w piżamie i mam ochotę powiedzieć: „Spadaj, babo”. Ale tylko patrzę bezmyślnie i czuję, jak wielka kula stresu narasta w żołądku. Za chwilę wstaje on, lekko zdziwiony, że wpadła, ale jak zawsze ciepły dla niej i serdeczny. „Zostaniesz na śniadanie” - pyta. Zamykam się w sypialni, z pokoju dochodzą głosy dzieci: „O babciaaaaa” rzucają się na nią. Oczywiście, cieszą się, bo znów przyniosła słodycze, których ja im zabraniam. Znów popsuła mi niedzielę, bo doskonale wiem, że wyjdzie dopiero popołudniu. Podczas wspólnego czasu słyszę, że: nie ogarniam domu („Chodź, pomogę ci pozmywać”, „daj ręcznik papierowy, pokaże ci, jak umyć lustro w łazience, żeby nie było smug”), nie ogarniam dzieci („mówiłam, że Antek za bardzo się garbi, no i te oczy”), nie ogarniam męża („powinnaś go zmusić do badań”). Wieczorem pęka mi głowa. Nie potrafię powiedzieć mężowi, że mam dość Zawsze myślę co się stanie, gdy sama zacznę się starzeć? Może będę, jak ona? Nie chcę psuć ich więzi, nie mam sumienia, ale w efekcie oddalam się od męża i ustępuje teściowej miejsca. Gdy, go poznałam widziałam, jak bardzo związany jest z matką, ale myślałam, że to dobrze. „Patrz, jak facet traktuje matkę, bo tak samo potraktuje ciebie” mówią. A on ją szanował, często do niej dzwonił, liczył się z jej zdaniem. Na początku ją lubiłam, nawet chciałam się jej przypodobać. Wydawała mi się silna, pewna siebie, elegancka. Różniła się od mojej mamy. Kochanej, ale prostej. Tylko, że moi rodzice nie wtrącali się w nic, ona we wszystko. Na studiach udawałam, że wielu rzeczy nie widzę. A powinnam przecież widzieć, że steruje życiem mojego ukochanego. Dla niej wciąż był małym synkiem, którego można pouczać jaką ma wybrać pracę, z kim się spotykać, jak spędzać czas. Nie przepadałam za nartami, więc jeździł z nią. Sama usłyszałam, jak kiedyś powiedziała: „Kobieta, która nie lubi jeździć na nartach i nawet nie chce się nauczyć? Dziwne”. Jednocześnie wszystko robiła subtelnie: ach, nie sądzisz, synku, że kobieta powinna to, i tamto powinna. Ja w tym wieku… I on potem wracał do domu, niby z troską mówił: „powinnaś stawiać sobie wyzwania, to niedobrze, gdy kobieta…”. Kochałam go do szaleństwa, więc akceptowałam to. Pobraliśmy się, urodził się nam syn, potem córka. Wszystko przy jej nieodłącznej asyście. Zawsze wiedziała wszystko najlepiej. Jak mam karmić, przewijać, co podawać na kolki. Osaczała mnie. Wszystko w białych rękawiczkach… Kilka razy próbowałam rozmawiać z mężem. Delikatnie. Usłyszałam, że ona ma tylko nas. Więc przestałam mówić cokolwiek. Ale czy to moja wina, że ona ma tylko nas? Czy muszę brać za to odpowiedzialność? Patrzę na teściowe moich koleżanek. Może być lepiej, gorzej, ale nie są takie. A przede wszystkim postawa ich mężów jest inna. Mój mąż potrafi wyjechać na dwa dni z mamą do Pragi, bo ona nikogo nie ma, a my sobie poradzimy. Gdy ja prosiłam, żebyśmy wyjechali do Pragi, powiedział, że ma obłęd w firmie i za kilka miesięcy. Czuję się jakbym każdego dnia przegrywała z nią walkę o mężczyznę. Przecież to jest chore, bo jestem żoną, a ona matką. Dlaczego matki kochają za bardzo? Dlaczego tak się wtrącają? Jak przerwać ten zaklęty krąg i postawić im obojgu granice? I co to jest zdrowa relacja matki dorosłym synem, bo sama już nie wiem. Nie mam brata. Czytaj także:„Mąż szydził z mojej nadwagi i odstającego brzucha. Wszędzie masz tłuszcz i brzydzę się ciebie - często słyszałam”„Matka zerwała ze mną kontakt, bo nie ochrzciłam dziecka. Czy to ważne, co powiedzą ludzie?” – list do redakcji„Zakazany owoc najlepiej smakuje. Czy dlatego seks z narzeczonym przyjaciółki jest tak nieziemski?” - historia Izabeli
„Boję się, że mąż odejdzie do kochanki. To on mnie utrzymuje, więc zostałabym bez środków do życia”
„Mąż bardzo dobrze zarabia i ma gest, więc nigdy nam niczego nie brakowało. Czasem nawet przyjaciółki mi zazdrościły, że moje życie u boku K. jest jak z serialu. Pieniądze, dom, śliczne dziecko i wymarzony mąż”.
Mój mąż jest dobrym i kochającym człowiekiem. Po siedmiu latach małżeństwa sprawdził się w wielu kryzysowych sytuacjach jako mąż i ojciec. Mamy czteroletniego synka. Sprawdził się, bo ostatnio niestety się już nie sprawdza. Jak to mówią, po siedmiu latach przychodzi kryzys, po którym następuje „wóz albo przewóz” dla związku. U nas właśnie nastąpił. Podejrzewam, że mój mąż ma romans. On chyba kogoś ma... Skąd we mnie takie podejrzenia? Rzadko się widujemy, ale to nie stanowi problemy, bo praktycznie zawsze tak było. Mąż ma wyczerpującą pracę, która wymaga częstych wyjazdów. Także przez większość czasu, albo jest w pracy albo jest zmęczony po pracy. Jednak jak do tej pory zawsze, kiedy wracał do domu, przynajmniej starał się spędzać czas ze mną i z dzieckiem. Poniekąd sam zabiegał o to, żeby wynagrodzić nam swoją ciągłą nieobecność. Tak więc romantyczne kolacje, drogie prezenty dla mnie i dziecka oraz różnego rodzaju rozrywki były na porządku dziennym. Mąż bardzo dobrze zarabia i ma gest, więc nigdy nam niczego nie brakowało, mimo tego, że ja odeszłam z pracy zaraz po urodzeniu dziecka. Jak do tej pory nasze życie było sielanką. Czasem nawet przyjaciółki mi zazdrościły, że moje życie u boku K. jest jak z serialu. Pieniądze, dom, śliczne dziecko i wymarzony mąż. W ostatnim czasie do scenariusza tego serialu wkradł się jednak pewna niechciana postać. Podejrzewam, że mąż ma romans. Mogę nawet powiedzieć, że wiem, że go ma. Jego powrotu do domu po wyjazdach służbowych stały się coraz rzadsze, od dawna nie dostałam od niego żadnego prezentu, a przede wszystkim, kiedy już wraca, zupełnie nie ma ochoty na seks. Niedługo minie trzeci miesiąc, od kiedy się nie kochaliśmy. Co jest dziwne, ponieważ mąż jest mężczyzną obdarzonym dużym temperamentem seksualnym. Może być gorzej? Kiedy ja próbuję inicjować zbliżenie, on odpowiada, że jest zmęczony albo że przechodzi fazę „antyseksualną”. Jednak po przejrzeniu jego laptopa, wiem, że ogląda w sieci filmy erotyczne, a najgorsze jest to, że są to gejowskie filmy porno. Z jednej strony, być może jest to jego kolejna chwilowa fascynacja erotyczna (miał ich wiele, mogę powiedzieć, że próbowaliśmy różnych rzeczy w łóżku), ale z drugiej strony nieco mnie to martwi. Chociaż kiedy dłużej sobie o tym pomyślę, zastanawiam się, co byłoby gorsze. Sytuacja, kiedy mąż ma kochankę czy kochanka... Nie wiem, co mam zrobić. Jak zdemaskować męża? A może przymknąć oko na tę sprawę. Przecież można powiedzieć, że jestem jego „utrzymanką”. Co będzie, jeśli dojdzie do rozwodu? Co będzie ze mną i z dzieckiem? Jeżeli jesteście bohaterami podobnych historii, bądź po prostu chcecie się podzielić swoimi problemami - piszcie do nas na adres: redakcja@polki.pl. Obiecujemy, że każdy list zostanie przeczytany, a najciekawsze również opublikowane na Polki.pl. Czekamy na wasze opowieści. Czytaj także:„Nie kocham męża. Tęsknię za mężczyzną, z którym miałam romans przed ślubem. On jest ojcem mojego syna”„Wyparłem się córki, ale zrozumiałem swój błąd. Po 15 latach chcę odzyskać z nią kontakt, ale jej matka to utrudnia”„Miałam raka, straciłam dwie piersi i męża, który mnie kochał, dopóki byłam zdrowa”
„Jestem 3 lata po ślubie, a już chcę się rozwieść. Nie ma między nami bliskości, są tylko obowiązki i kredyt”
„Mieliśmy zaledwie po 22 lata, gdy braliśmy ślub pod presją rodziców. Teraz żałuję, bo gdybym poczekała jeszcze te kilka lat, być może dzisiaj nie byłabym o krok od rozwodu ze swoim mężem. Może spotkałabym kogoś lepszego...?”
Jak to jest, że tak silne uczucie, które kiedyś nas łączyło, z każdym dniem wygasało coraz bardziej, by w końcu zgasnąć? Przecież byliśmy tak bardzo w sobie zakochani? Chociaż przyznam, że ślub to nie do końca mi „leżał”. Wzięliśmy go trochę ze względu na presję rodziców, który nie chcieli, żebyśmy „żyli w konkubinacie”. Mieliśmy zaledwie po 22 lata, czy to nie za wcześnie na decyzję na całe życie? Teraz żałuję, bo gdybym poczekała jeszcze te kilka lat, być może dzisiaj nie byłabym o krok od rozwodu ze swoim mężem. Najgorsze jest to, że nie mam nic szczególnego do zarzucenia. To nie jest mąż, który pije i bije, lecz poczciwy chłopak, naprawdę dobry człowiek. Problem w tym, że między nami nie ma już tej dawnej namiętności, uczucia, pasji, pożądania i zrozumienia. Nasza miłość została przytłoczona przez prozę życia, oboje czujemy się niespełnieni, a przecież mam dopiero po 25 lat. Otoczenie naciska, że czas na dziecko, jednak nam nie w głowie powiększanie rodziny, bo nawet seksu już nie uprawiamy! Nasze rozmowy ograniczają się do grzecznościowych pogaduszek przy posiłkach i rozmów o obowiązkach domowych i rachunkach. Czy tak wygląda życie szczęśliwego małżeństwa? Czy tak wygląda dorosły związek? Bo sama zastanawiam się, czy to tylko moje spostrzeżenia czy wszystkie małżeństwa tak wyglądają. Jestem na skraju depresji Wracam do domu i czuję, że dzielę życie z obcym człowiekiem. Nie wyobrażam sobie, że mam się obok niego budzić do końca życia. Chcę wnieść pozew o rozwód. On chyba też, choć na razie żadne z nas nie powiedziało tego wprost. Obawiam się, co powiedzą na to rodzice. Skoro nie chcieli, żebyśmy żyli w konkubinacie, to co będzie, jak dowiedzą się o rozwodzie? Problem jest jeszcze w tym, że wzięliśmy wspólny kredyt na 20 lat na mieszkanie. Ale z drugiej strony wiem, że to moje życie i nie mogę pozwolić na to, żeby tak wyglądało do końca życia. Co powinnam zrobić? Rozwieść się czy tkwić w tym związku, mimo tego, że nie jestem w nim szczęśliwa? Przeczytaj więcej listów do redakcji:„Czekaliśmy na dziecko 12 lat. Syn urodził się 10 tygodni wcześniej z poważną wadą serca. Dlaczego los tak mnie pokarał?”„Moja żona zmarła przy porodzie. Ja nie byłem gotowy zostać samotnym ojcem i po prostu oddałem córkę do adopcji”„Zaszłam w ciążę w wieku 15 lat i bardzo długo to ukrywałam. Bałam się reakcji rodziców”
„Ojciec uparł się, że naprawi moje małżeństwo. Wszystko przez to, że za jego czasów rozwód był nie do pomyślenia”
Małżeństwo to nie pralka czy kuchenka, że jak się popsuje, to rach-ciach i naprawione. Związek dwojga ludzi to sprawa o wiele bardziej skomplikowana...
Widzisz?! – ojciec spojrzał na mnie z dumą. – Działa! Prawie czterdzieści lat ma ta kuchenka i cały czas jest sprawna – wytarł ręce szmatką i podniósł się z kolan. – Prawda, kochanie? – spojrzał na matkę. – Tak, tak – potwierdziła mama z umiarkowanym entuzjazmem. Uśmiechnąłem się pod nosem, bo znałem przyczynę maminej reakcji. Wiedziałem, że już od dawna marzy o nowej kuchence, takiej z piekarnikiem z termoobiegiem, żeby nie musiała co chwila sprawdzać temperatury, przejmować się, że coś jej się przypali, czy źle upiecze. Ojciec zawsze wiedział lepiej Ojciec tego nie rozumiał, ba, był przekonany, że jego żona jest wprost zachwycona, iż od czterdziestu lat gotuje na tej samej kuchence. Przecież dlatego nie musi się uczyć jakichś dziwnych funkcji, w których na pewno by się pogubiła. Mama bowiem nigdy nie radziła sobie dobrze z nowinkami technicznymi i nawet komórkę umiała tylko odebrać jak zwykły telefon. I do taty nie docierało, że tu akurat rzecz nie sprowadza się tylko do technologii. Zresztą takie podejście taty nie dotyczyło tylko kuchenki. Większość różnorakich sprzętów, od pralki zaczynając, przez fotele, szafy, liczyła sobie dobrze ponad trzydzieści lat i trudno było sobie wyobrazić katastrofę, która zmusiłaby tatę do ich wymiany na nowe. Jeśli cokolwiek dawało się w jakikolwiek sposób naprawić, to ojciec, jako urodzony „pan złota rączka”, robił to. Tylko w wyjątkowych wypadkach korzystał z porady fachowców. I nie chodziło tu o jakieś jego sknerstwo, czy też przekonanie, że na wszystkim zna się najlepiej. Po prostu wzywani fachowcy czuli się w domu moich rodziców jak w jakimś muzeum techniki. Dawali też niedwuznacznie do zrozumienia, że czas najwyższy kupić jakieś nowe urządzenie, bo już niedługo nie znajdzie się w Polsce do nich nawet jedna część zamienna. Ojca strasznie złościły te uwagi. Uważał, że specjaliści są na prowizji wielkich koncernów, które chcą go zmusić do kupna tych „jednorazówek”, jak nazywał współczesne cuda techniki. – Chodź, pogadamy o czym tam chcesz, a mama upiecze nam pyszne ciasto, skoro znów ma sprawną kuchenkę… – Tak, tak, pogadajcie sobie, a ja się tu wszystkim zajmę – westchnęła ciężko mama, ale ojciec jak zwykle nie zauważył, że w jej głosie nie ma entuzjazmu. – No i widzisz? – ojciec usiadł na fotelu w dużym pokoju, wciąż zadowolony z dobrze spełnionego obowiązku. – A ty, jak się coś zepsuje, to od razu byś kupował nowe… Nie wypominam ci, broń Boże, bo teraz to rzeczywiście takie „jednorazówki” produkują, że to ciężko naprawić. Ale czasem mógłbyś się postarać. – Tak, tak, tato – przytaknąłem na wpół mechanicznie. – To o czym chciałeś pogadać? – Chodzi o ten wasz domek letniskowy pod miastem… Chciałem tam pomieszkać przez jakiś czas. – A co ty, własnego domu nie masz? – Nie dogadujemy z Agnieszką… – To znaczy… Chcesz się rozwieść?! – ojciec spojrzał na mnie ze zdziwieniem, bo wprawdzie wiedział, że rozwody istnieją, ale wciąż był przekonany, że nie w naszej rodzinie. – Nie… Ale stwierdziliśmy, że musimy trochę od siebie odpocząć, przemyśleć pewne rzeczy. – Nie możecie myśleć w jednym domu?! – Tato, jeśli nie chcesz, żebym tam mieszkał, to powiedz. Tak byłoby mi łatwiej, niż wynajmować mieszkanie, bo nie wiem, jak długo będziemy od siebie odpoczywać… – tłumaczyłem, ale ojciec już nie słuchał, tylko wezwał posiłki. – Wanda! Chodź tu natychmiast! – mama przybiegła przerażona z kuchni. – Krzysiek się rozwodzi! – O Boże – westchnęłam mama. – To nie tak… Może jak od siebie odpoczniemy, to da się coś naprawić… – Jak się coś zepsuło, to się tego na odległość nie naprawi! – stwierdził autorytatywnie mój tata. – To tak jak z kuchenką. Wyobrażasz sobie, że jakby się popsuła, to ja bym ją zaczął z daleka omijać, licząc, że się sama zreperuje? Absurd! Dla taty wszystko było proste. Na szczęście moja mama była bardziej życiową osobą i przekonała ojca, że powinni mi pozwolić pomieszkać w domku letniskowym. Tata ugiął się dopiero pod argumentem, że stamtąd będę mógł w każdej chwili wrócić do Agnieszki, a z wynajmowanego mieszkania trudno mi będzie od razu zrezygnować. Wyprowadziłem się, żeby wszystko przemyśleć Wróciłem do domu i poinformowałem żonę, że za dwa dni spakuję najpotrzebniejsze rzeczy i wyprowadzę się. Pokiwała tylko głową, że rozumie. Właściwie od trzech tygodni nie rozmawialiśmy ze sobą. Może to i lepiej, bo przez kilka poprzednich miesięcy non stop się kłóciliśmy. Zaczęły nas w sobie nawzajem irytować rzeczy, których wcześniej nie zauważaliśmy. Nie były to jakieś nasze szczególne, osobnicze cechy. Ot, takie tam męskie bałaganiarstwo i kobieca zmienność nastrojów stały się teraz szczególnie drażliwymi sprawami. W końcu doszliśmy do wniosku, że to musi być jakieś zmęczenie materiału i po prostu najlepiej będzie, jak od siebie odpoczniemy. Jeśli zaś to nie pomoże, zastanowimy się nad dalszymi krokami. Po tygodniu mojego mieszkania w domku letniskowym odwiedził mnie tata. Niby pytał, jak się urządziłem, czy mi tu czegoś nie brakuje, ale tak naprawdę chciał się dowiedzieć, czy już może niedługo nie będę wracał do Agnieszki. No bo on po tygodniu bez mamy, to jest taki stęskniony, że „ho, ho”. Mówił zresztą prawdę, bo dla niego nawet dzień bez mamy był trudny do zniesienia. Ale ja po tym tygodniu zacząłem dopiero „łapać oddech” po tych kilku trudnych miesiącach, jakie miałem za sobą. I, przyznam szczerze, nawet przez chwilę nie pomyślałem, że mogę mieć ochotę na powrót do domu. Po dwóch tygodniach tata odwiedził mnie ponownie, żeby się dowiedzieć, jak idzie naprawianie mojego małżeństwa. Kiedy mu powiedziałem, że od czasu wyprowadzki nawet nie rozmawiałem z Agnieszką, bardzo się zdenerwował. Zaczął się dopytywać, czy to aby nie chodzi o to, że któreś z nas jest niewierne, bo to w jego mniemaniu jakoś mogłoby tłumaczyć naszą dobrowolną separację. Chyba nie uwierzył mi do końca w zapewnienie, że to „nic z tych rzeczy”. Kiedy ojciec przyjechał po trzech tygodniach, dla świętego spokoju powiedziałem mu, że rozmawiałem chwilę przez telefon z Agnieszką, choć to nie była prawda. Tata chciał znać szczegóły tej rozmowy i zaczął się o nie natarczywie dopominać. Ja coś kręciłem i on się chyba w końcu domyślił, że kłamałem. Nie dał mi tego wprost do zrozumienia. Pożegnał się tylko chłodno, dodając, żebym zrobił sobie zapas drewna, bo wieczory i noce coraz zimniejsze. Musiał się wtrącić Od tej pory nie odwiedzał mnie przez kolejne trzy tygodnie. A ja, przyznam, czułem się coraz lepiej, żyjąc tutaj bez Agnieszki. Któregoś wieczoru siedziałem właśnie z książką przy kominku, kiedy usłyszałem, że przed bramą zatrzymuje się jakiś samochód. Było już ciemno, dlatego w pierwszej chwili nie rozpoznałem, do kogo należy auto. Zakładałem jednak, że do mojego taty, bo tylko on mógł chcieć mnie tu odwiedzić o tej porze. Wyszedłem na ganek i wtedy zobaczyłem, że przed bramą stoi Agnieszka. Westchnąłem ciężko, bo wiedziałem, że jeśli zdecydowała się tu przyjechać, musiała mieć ważny powód. Podejrzewałem nawet, że zdecydowała się przerwać tę cichą separację i wystąpić o rozwód. – Miło, że wpadłaś – uśmiechnąłem się, otwierając jej bramę. – Pomyślałam, że sprawdzę, co u ciebie. Tak się ostatnio nie odzywałeś… – Ty raczej też nie zasypywałaś mnie mailami czy telefonami – odparowałem. – Znów masz o coś pretensję? – nasrożyła się. – Nie, po prostu stwierdzam fakt. No i… czuję się zaskoczony twoją wizytą. – Tak jak ja wizytą twojego taty. – Co?! Okazało się, że ojciec przyszedł do Agnieszki kilka dni temu i oświadczył jej, że musi z nią porozmawiać, bo ze mną już nie warto. Potem wyłożył jej swoją teorię reperacji zepsutych rzeczy, w której nie mieściło się naprawianie na odległość. – Przecież wiesz, jaki jest tata i te jego teorie – uśmiechnąłem się. – Wiem. Ale pomyślałam, że może to nie jest takie głupie. Że jeśli mamy coś naprawić, to powinniśmy się do tego w końcu zabrać. Albo sobie to naprawianie odpuścić. Zaparzyłem herbaty i zaczęliśmy rozmawiać. O nas. O tym, jak się poznaliśmy, jak się w sobie zakochaliśmy. O naszym weselu i podróży poślubnej. O chwilach dobrych i złych. I stwierdziliśmy zdecydowanie, że tych dobrych było znacznie więcej. – To dlaczego to się wszystko skończyło? – zapytała Agnieszka. – Jeszcze się nie skończyło. Może mamy jeszcze szansę to naprawić? – Tak myślisz? To dlaczego nie dzwoniłeś ani razu? Tak, wiem, ja też nie dzwoniłam. Ale to ja pierwsza zapytałam. – Nie wiem. Może bałem się, że usłyszę, że wszystko sobie przemyślałaś i doszłaś do wniosku, że powinniśmy się rozwieść? – A ty coś sobie przemyślałeś? – Tak… Ale wolałbym usłyszeć najpierw coś od ciebie. – Myślałam, że sam mój przyjazd… – Wiesz, co pomyślałem w pierwszej chwili, jak cię zobaczyłem? Że chcesz się rozwieść. Jeśli więc po to tu przyjechałaś, szkoda, żebym mówił cokolwiek. – Czyli ty byś chciał… Nagle poczułem, że muszę Agnieszkę po prostu przytulić, pocałować. Jeśli mnie odtrąci, nie potrzeba będzie żadnych słów. Jeśli chce zaś być nadal moją żoną… Kiedy obudziliśmy się rano, było wyjątkowo zimno. Wysunąłem się spod kołdry, włożyłem sweter i zabrałem się za rozpalanie w kominku. Przy tej czynności zastała mnie Agnieszka. – I co powiesz tacie? – spytała. – Jeśli liczysz, że dam mu satysfakcję, że wyszło na jego... – Ale tak przecież jest. – Nie. Uważam, że ten odpoczynek był nam potrzebny. Oczywiście mój tata miał na ten temat inne zdanie. Puszył się, że „naprawił” moje małżeństwo. I że gdybyśmy go od początku słuchali, to już dawno byłoby po wszystkim. Tak mnie ta jego bufonada zdenerwowała, że w końcu nie wytrzymałem i powiedziałem: – Naprawdę myślisz, że mama jest zadowolona, że jej reperujesz tę kuchenkę? – Oczywiście – wzruszył zdziwiony ramionami. – A dlaczego nie miałaby być zadowolona? – Bo chciałaby mieć piekarnik z termoobiegiem. I chciałaby mieć dużo nowych rzeczy. Tak, wiem, podziwia cię za to, jak wszystko naprawiasz. Ale chciałaby, żeby ta naprawa miała służyć działaniu sprzętu do czasu, aż dokonacie wyboru jego następcy. A nie na zawsze. Jeśli mi nie wierzysz, porozmawiaj z nią o tym. Radzę ci to z dobrego serca, tak jak ty mnie. Na najbliższą rocznicę ślubu mama dostała nową kuchenkę z termoobiegiem. Starą tata zabrał do domku letniskowego. Nie potrafił się z nią rozstać. Taki już jest sentymentalny i wierny w uczuciach. Dobrze przynajmniej, że zrozumiał, że w życiu nie wszystko da się naprawić. Czasem coś trzeba jednak wymienić… Więcej prawdziwych historii: „Moja żona to despotyczna wariatka. Poświęciłem dla niej wszystko, a ona nawet nie chce mieć ze mną dzieci” „Przez pomyłkę lekarzy myślałam, że umieram. To były najgorsze dni mojego życia, za które nikt nie odpowiedział” „Zięć wysyłał moją córkę na wojnę, bo zarabiała tam najlepiej. Ja bałam się o jej życie, a on balował za jej pieniądze” „Zakochałem się w Magdzie, ale przespałem się z jej przyjaciółką. Obie zaplanowały ten test, którego nie zdałem”
Jak kocha, nie zdradza - obalamy mity o facetch
Jak kocha, to walczy. Po zdradzie nie ma związku. Jeśli się oddala, znaczy, że to koniec. Kocham te mity na temat mężczyzn i miłości. Sama często je wygłaszałam. I co? Nic. Bywa że okazują się bzdurą.
Nic tak nie zmusza to zmiany poglądów, jak doświadczenie życiowe. Ostatnio siedziałam z przyjaciółką i poiłam ją winem. Ona płakała, bo po kilku tygodniach fascynującej znajomości, potencjalny ukochany nagle się wycofał. Przestał tyle dzwonić, był zdystansowany. My, jej koleżanki zorganizowałyśmy Zlot Czarownic. Najgłośniej krzyczałam, że ma sobie wybić go z głowy, to frajer, nic do niej nie czuje. Przecież, gdy ktoś jest ZAKOCHANY, nie znika. Ja bym nigdy nie zniknęła. Rozstaliście się i czujesz, że to był błąd? Przeczytaj historię Beaty i Marcina i zobacz, co zrobić, żeby facet zatęsknił Cóż, przyjaciółka prawie przeżyła załamanie nerwowe od mojej szczerości, a facet… odezwał się po dwóch tygodniach. Przepraszał, że potrzebował dystansu, ale MIŁOŚĆ go dosłownie przetrąciła i się przestraszył. Może świr, a może nie. Ale jednak zakochany. Trochę mi zrzedła mina, gdy zobaczyłam ich przytulających się namiętnie, szczęśliwych. Takie błędy w ocenie i to grubo po trzydziestce? Postanowiłam NIGDY więcej nie stawiać diagnoz miłosnych, bo nie zawsze działa. MIT 1: Jeśli nie szaleje od początku, nic z tego nie będzie Znacie to? To facet musi zdobywać, jeśli nie stara się od początku, nie będzie starał się później. Nie ma co się angażować. A jednak niekoniecznie. Kiedyś, moja licealna przyjaciółka w pół roku rozkochała w sobie chłopaka tak, że do dziś są razem. Druga, całkiem niedawno, sprawiła, że mężczyzna z chłodnego, mało zaangażowanego człowieka po przejściach, zamienił się w zakochanego wariata. Cud? Nie, raczej cierpliwość. Żadnej szamotaniny, pretensji. Ale jak widać można. I to na lata. MIT 2: Jak kocha, to dzwoni No chyba, że jest moim mężem albo mężczyzną w podobnym typie co on. Mój partner od początku dzwonił rzadko. Wolał się spotkać. Zazdrościłam koleżankom gorących telefonów. Spytałam kiedyś: dlaczego nie lubisz ciągłego kontaktu? Usłyszałam: Bo przecież wiem, że zobaczę cię wieczorem i będzie, jak zwykle, super. Aha, bosko. Rozmawiałam z kilkoma znajomymi mężczyznami. Często mówili, że nie mają potrzeby nieustannego kontaktu, chociaż kochają partnerkę. Natomiast, gdy już spędzają z nią czas, odkładają smartfona. Czego one nie robią zawsze. MIT 3: Jak kocha, ustąpi po kłótni Ten mit powoduje wiele problemów. Miałam przyjaciółkę, która NIGDY nie ustępowała po awanturze. Uważała to za punkt honoru. Kiedyś nie odzywała się z narzeczonym… pół roku. Bo on w końcu uznał, że nie chce mu się wciąż wyciągać ręki. Spotkali się przypadkiem na imprezie. W końcu właśnie przez to się rozstali. Żadne nie wyciągnęło ręki. Ona dziś jest żoną innego chociaż często wspomina dawną miłość. Warto? Ustępować powinien ten, kto bardziej zawinił. Albo ten kto jest mądrzejszy…Znałam mężczyzn, którzy nie odzywali się po kłótni, niektórzy potrafili milczeć tygodniami. Nie dlatego, że nie kochali, ale dlatego, że byli uparci i uważali, że mają rację. 6 rzeczy, których kobiety nie powinny robić innym kobietom MIT 4: Jak kocha, to walczy Jak wyżej. Straszne uproszczenie. A kobieta jeśli kocha, nie powinna walczyć? Wszyscy powinniśmy walczyć o związek, a raczej dbać o niego. Czasem jednak tego nie robimy. Mężczyźnie można to pytanie zadać tak samo, jak nam. MIT 5: Jak kocha, nie zdradza Teoretycznie. W idealnym życiu. Byłoby cudownie. Ale ludzie znajdują się na różnych etapach i robią różne rzeczy. Czasem czują się odtrąceni, samotni. Czy to ich usprawiedliwia? W zasadzie nie, ale nie oznacza też, że nie kochają stałego partnera. Podobnie jest z mitem, że nie ma już związku po zdradzie. Zdrada na pewno „obnaża” relacje i wiele par tego nie jest w stanie udźwignąć. Ale dużo związków, po terapii, dobrej woli obu stron da się uratować. I warto to robić. Polecamy! Nie kochamy się już, czy tylko mamy kryzys?
Katarzyna Cichopek szczerze o kryzysie w swoim małżeństwie
Gwiazda serialu „M jak miłość” zdradza, co dało jej siłę, by walczyć o związek.
Mówi się, że nawet idealne pary muszą się czasem pokłócić, żeby było dobrze. W mediach pojawiały się już kilka razy doniesienia o kryzysie w małżeństwie Katarzyny Cichopek i Marcina Hakiela. Czy były prawdziwe? Jakie problemy dotknęły znaną parę i czy najgorsze już za nimi? Zobacz, co o tym wszystkim mówi gwiazda „M jak miłość”. Alżbeta Lenska i Rafał Cieszyński odnowili przysięgę małżeńską! Pokazali zdjęcie z uroczystości Kryzys małżeński u Cichopek i Hakiela Są małżeństwem już 10 lat. Pobrali się 20 września 2008 roku w Zakopanem. To właśnie w górach Marcin pierwszy raz wyznał Kasi, że ją kocha. Połączył ich taniec – poznali się w programie „Taniec z gwiazdami”. „Jak każda zakochana kobieta marzyłam o tym, że my, że kiedyś… ale wtedy oświadczyn zupełnie się nie spodziewałam. Marcin wprawił mnie w osłupienie” – wyznała w jednym z wywiadów w magazynie „Viva”. „Ślub jest scementowaniem związku i świadectwem na to, że kocha się bezgranicznie i dojrzale” – mówiła wtedy Kasia. Dziś gwiazda „M jak miłość” i jej mąż mają dwójkę dzieci – Adama i Helenę. Prowadzą szkoły tańca. A jak dogadują się ze sobą? Według portalu Wp.pl pierwszy kryzys w ich małżeństwie pojawił się, gdy zbiegły się dwie rzeczy w życiu pary. Pogorszył się kurs franka szwajcarskiego, a w tej walucie Kasia i Marcin zaciągnęli kredyt na willę na warszawskim Wilanowie. To też czas narodzin ich syna. „Byliśmy zgodni do tego momentu” – wyznała aktorka. Dodała, że odsunęła się od swojego męża. Siedziała w domu z dziećmi, a Marcin spędzał czas ze znajomymi na mieście. „W pewnym momencie poczułem się przytłoczony nową rzeczywistością” – cytuje jego wypowiedź portal Wp.pl. Później też nie było wesoło. Kiedy Kasia krótko po urodzeniu dziecka – bo zaledwie 6 tygodni po – wróciła do pracy, nie spodobało się to jej mężowi. Jednak ze względu na więzy małżeńskie i dzieci postanowili powalczyć o związek. Top właśnie synek i córka dali im siłę. Oby najtrudniejsze chwile już były za nimi! Więcej newsów o gwiazdach:„W ciąży czy przytyła?”. Julia Wieniawa w cekinach wywołała gorącą dyskusjęJuż wiadomo, jakie imię może otrzymać dziecko Meghan i Harry’ego!
Piotr Żyła szczerze o rozstaniu z żoną. Jak wygląda ich relacja dzisiaj?
Piotr Żyła ma za sobą bardzo trudny okres - spadek formy i problemy w życiu prywatnym. Kilka tygodni temu żona skoczka napisała w internecie prawdę na temat ich małżeństwa: Sam zainteresowany bardzo długo nie zabierał głosu w tej sprawie. Wydał jedynie oświadczenie na Facebooku, w którym możemy przeczytać m.in. „Starałem się dojść do porozumienia z żoną, zadbać o dzieci i koncentrować się na treningach.” Żona Piotra Żyły wyjawiła, że skoczek ma kochankę. "Zostawił mnie i dzieci". Internauci nie zostawili na sportowcu suchej nitki Piotr Żyła w wywiadzie podsumował rozstanie z żoną Żyła był bardziej wylewny w czasie rozmowy z Super Expressem. W czasie wywiadu podsumował swoje ostatnie dokonania zawodowe i opowiedział o relacjach z żoną. Co powiedział? Można odnieść wrażenie, że ten sezon nie należał do najlepszych w jego karierze. Przecież podczas Igrzysk Olimpijskich w Pjongczangu siedział na ławce rezerwowych, ze względu na słabą formę. Jednak Żyła swoje zaangażowanie w treningi i starty w zawodach określa na czwórkę z plusem: „Wyniki oceniam na czwórkę, bo spodziewałem się, że będzie lepiej niż poprzedniej zimy. Największe sukcesy to medal drużynowo w MŚ w lotach i trzecie miejsce w Willingen, które przyszło tak trochę z niczego. Ale skoki wychodziły mi tam super”. Piotr Żyła "wcale nie interesuje się dziećmi"? Tak twierdzi znajomy małżeństwa fot: screen Instagram: @justynazyla Jednak wiele osób uważa, że spadek formy był spowodowany problemami w życiu prywatnym. Więcej na temat gwiazd: Katarzyna Zielińska wrzuciła zdjęcie z plaży sprzed 10 lat. Brawa za dystans do siebie!Małgorzata Kożuchowska oszpeci się do roli w nowym filmie Patryka Vegi?! Mamy komentarz gwiazdy!
Justyna Żyła pisze książkę. O czym będzie książka żony skoczka Piotra Żyły?
Żona popularnego skoczka narciarskiego niedawno wzięła udział w rozbieranej sesji zdjęciowej. Teraz pracuje nad książką. Tematyka? Nieco zaskakująca...
Justyna Żyła postanowiła napisać książkę. Jednak ci, którzy oczekują pikantnych szczegółów z życia prywatnego żony jednego z najbardziej znanych w Polsce skoczków narciarskich, będą zawiedzeni. Książką Justyny Żyły momentami będzie pikantna, ale ze względu... przepisy kulinarne, które się z niej znajdą. Książka Justyny Żyły - o czym będzie? Justyna Żyła postanowiła wydać książkę kucharską. Żona Piotra Żyły od dawna interesuje się kulinariami. Na swoim instagramowym profilu chętnie zamieszcza apetyczne zdjęcia, przygotowywanych przez siebie potraw. Teraz postanowiła, by jej pasja nabrała nieco bardziej profesjonalnego charakteru. Okazuje się jednak, że przepisy na dania będą przelatane historyjkami z prywatnego życia państwa Żyłów. Nie zabraknie też rodzinnych fotografii. Edyta Pazura została mamą po raz trzeci! Jaka płeć i imię dziecka? Od momentu rozstania z mężem Piotrem, Justyna Żyła coraz częściej pojawia się w mediach. Niedawno wzięła udział w rozbieranej sesji zdjęciowej dla magazynu „Playboy”. Artykuł z jej udziałem nosił wymowny tytuł „Góralu, czy ci nie żal?”. Informacja o kryzysie w małżeństwie Żyłów obiegła media w lutym tego roku za sprawą publikacji Justyny Żyły na Instagramie. Kobieta zdradziła w nim, że jej mąż ma kochankę. Później usunęła post. Piotr Żył potwierdził rozstanie z żoną. Obecnie żadne z małżonków nie wypowiada się na temat sytuacji. Justyna i Piotr Żyłowie pobrali się w 2006 roku. Mają dwoje dzieci: 11-letniego Kubę i 6-letnią Karolinę. Niedawno na profilu Justyny Żyły pojawił się zdjęcie ze wspólnego świętowania Dnia Matki. Zabrakło na nim Piotra Żyły. Przeczytaj: „To narażanie dziecka na niebezpieczeństwo!”. Czym Katarzyna Zielińska wywołała burzę wśród internautów? Co za gest! Małgorzata Rozenek z okazji 40-tki dostała od męża niesamowity prezent
Czy po 40-tce można przeżyć prawdziwą miłość
Właściwy facet – to po prostu dobry człowiek. Jeśli są sygnały, że on jest jednak niezbyt dobry – źle mówi o byłej partnerce, uderzył psa, wrzeszczy na swoją matkę przez telefon – odpuść sobie! Twój partner jest egoistą, narcyzem? Tego nie zmienisz. Daj sobie spokój. Ale nie poddawaj się. Zawsze jest dobry czas na miłość!
Jagna Kaczanowska, psycholożna i redaktorka Twojego Stylu, współautorka książki „Ogród Zuzanny”, pierwszej części sagi „Miłość zostaje na zawsze”. Justyna Bednarek, pisarka, autorka licznych nagród za książki dla dzieci. Przyjaciółki, kobiety po przejściach. Czterdziestolatki. Nam mówią co jest ważne w miłości i czy kobieta powinna zdobywać mężczyznę. Czterdziestolatka wie już wszystko o miłości i z rozbawieniem wspomina błędy, które popełniała, gdy była młodsza? Justyna Bednarek: Muszę cię rozczarować. W facecie, z którym spędziłam całe szczęśliwe – choć nie bezkonfliktowe życie – zakochałam się bezgranicznie, gdy miałam 19 lat. Mówię w czasie przeszłym, bo mój ukochany niedawno zmarł. Znałam go od pierwszej klasy szkoły średniej – chodził z moją koleżanką. W zasadzie nie miałam żadnej innej miłości. Jako zdecydowanie straszne oceniam wszystkie poprzednie fascynacje. Przez dwa lata kochałam się w socjopacie, który rozmawiał ze mną przez telefon w piątki, a ja nie miałam odwagi się z nim umówić, a jak on się ze mną umówił, to na jakiś wyścig lokomotyw czy coś równie wyszukanego. Naprawdę jest tak, że to cudowne, ogromne spełnienie zaczyna się wtedy, gdy sobie odpuszczamy. Gdy zejdziemy z własnych ambicji, z chęci poprawiania tej drugiej osoby i zgodzimy się na nią w stu procentach. Tego nie da się sobie narzucić, tego nie da się wypracować, to przychodzi z czasem. A bliskości, jaka z tego wynika, nie da się porównać nawet do najlepszego seksu. Jagna Kaczanowska: Choć dobry seks jest, oczywiście, bardzo ważny w związku. Ale on też wymaga dotarcia się, czyli – czasu. Jeśli chodzi o moje miłosne doświadczenia z „pierwszej młodości”, bo teraz przeżywam drugą, to z dzisiejszej perspektywy mogę powiedzieć, że robiłam jeden podstawowy błąd: interpretowałam i wyobrażałam sobie. Większa miłość przyszła, gdy miałam 20 lat. Gdy zaczęliśmy się spotykać, ten chłopak miał… hm, tak to nazwijmy, pewne problemy z prawem. Niezbyt dużo rozmawialiśmy o naszej relacji, on był raczej małomówny. „Ach! Kocha mnie!” – myślałam sobie, gdy on urządzał jakąś kretyńską scenę zazdrości. I tak dalej, i tak dalej… Skończyło się to, jak łatwo się domyśleć, źle. Złamane serce, rozstanie. I potem ileś tam lat luźnych związków, miłostek, w przekonaniu, że mnie już nie spotka to wielkie „wow!”. Na szczęście stało się inaczej. Tyle się mówi, że nastolatki dziś nie trzymają się żadnych zasad, dzwonią pierwsze, narzucają się. My też to robiłyśmy czy częściej trzymałyśmy się babcinych porad: nie dzwoń pierwsza, nie narzucaj się, on musi zdobywać? JB: Myślę, że przeceniamy wagę różnic pokoleniowych. Tak jak dawniej – i dziś więcej zależy od charakteru niż od „klimatu epoki”. Sama jestem typem osoby, która pierwsza zadzwoni, narzuci się, pobiegnie… Tymczasem moja wspaniała córka – nie wiem po kim, bo właśnie nie po mnie – ma ogromne poczucie godności i mnóstwo zdrowego rozsądku. Kiedy rozstała się z ukochanym – a kosztowało ją to bardzo dużo – zapytałam, czy jest jej przykro. Odpowiedziała: „Tak, ale bardziej jestem z siebie dumna”. Uważam, że poczucie własnej wartości, ten największy kapitał, z jakim ruszamy w świat związków, nie zabrania zrobienia pierwszego kroku. Tyle miłości, ile niezależności... Czy można być w udanym związku i zachować niezależność? Jak Ty, Jagna jako psycholog widzisz te porady babć, o tym, że to kobieta powinna być zdobywana? I jaki jest ten złoty środek- między narzucaniem się, jak to bywa, a zdrową umiejętnością zawalczenia. JK: Zdobywanie zakłada, niestety, że kiedyś dopniemy celu – zdobędziemy, wejdziemy na szczyt, zatkniemy chorągiewkę z napisem: „Mój ci on!”. A jako psycholog, ale też kobieta w szczęśliwym związku muszę powiedzieć, że to zdobywanie to raczej taka syzyfowa praca jest. Nieżyjący już, znakomity terapeuta par, Andrzej Wiśniewski, mój nauczyciel akademicki, powiedział kiedyś, że każdego dnia, każdego poranka zarówno on, jak i ona muszą sobie zadać ważne pytanie: „Czy wybieram dziś ciebie?”. Tak, wybieram dziś ciebie, jak wczoraj, jak przedwczoraj. I dziś, podobnie jak trzy, pięć, pięćset dni temu – będę cię zdobywać i pozwolę ci na to samo. Nie dlatego, że nie jestem ciebie czy siebie pewna, ale dlatego, że cię szanuję, podziwiam i chcę o ciebie walczyć. Ważne, by robiły to obie strony. To jest chyba ten złoty środek. Opowiedzcie, jak wy zdobywałyście mężczyznę? JB: No cóż. Trochę już na to pytanie odpowiedziałam. Nie mam nic przeciwko. Gdy mój mąż – jeszcze chłopak – postanowił mnie rzucić na kilka miesięcy, użyłam całego przebogatego arsenału kobiecych sztuczek, żeby go zawrócić z tej niesłusznej, moim zdaniem, drogi. Rozsiewałam więc na swój temat wstrząsające plotki, żeby dotarły do wybranka. Docierały. I wreszcie poprosiłam go, żeby mnie skontaktował z jednym swoim kolegą, który – jak wyjaśniłam – bardzo mi się podoba. To był strzał w dziesiątkę. Jego męska ambicja zadziałała na moją korzyść. JK: A ja powiem o tym, co sądzę o walce o ukochanego mężczyznę. Roman, mój partner, jest alkoholikiem, w tej chwili – trzeźwym, oczywiście. Ale gdy się poznaliśmy, pił, dowiedziałam się o tym po pewnym czasie. Po kilku miesiącach randkowania – podczas naszych spotkań nie tykał alkoholu – wpadł w ciąg. Odratowali go przyjaciele, których ma bardzo dużo, bo to człowiek o złotym sercu, wybitny sportowiec, dwukrotny mistrz świata. Postanowiłam, że nie będę odbierała jego telefonów, bo pomyślałam, jako rozsądna kobieta, że przecież nie mogę się związać z alkoholikiem. Ale odebrałam w końcu, i jakoś tak wyszło, że umówiliśmy się, że Roman przyjedzie do mnie następnego dnia w odwiedziny. Gdy wyszłam na drogę, żeby zobaczyć, czy już idzie od strony stacji kolejowej i zobaczyłam go w oddali, pomyślałam: „Matko jedyna, chyba oszalałam! Muszę to natychmiast skończyć”. Ale dałam nam szansę. I teraz tworzymy szczęśliwą rodzinę, mamy synka, psy, koty. Warto walczyć. Czasem nawet trochę wbrew zdrowemu rozsądkowi. Poznajemy faceta. Właściwy, nie właściwy myślimy. Jakie są te znaki ostrzegawcze mówiące, że powinnyśmy uważać? JB: Jak facet ma starannie wystylizowane wąsy, to ja bym jednak wiała, gdzie pieprz rośnie. JK: Myślę, że właściwy facet – to po prostu dobry człowiek. Więc jeśli są sygnały świadczące o tym, że on jest jednak niezbyt dobry – źle mówi o byłej partnerce, uderzył psa, wrzeszczy na swoją matkę przez telefon – poważnie zastanowiłabym się nad sensem tej relacji. Twój partner jest psychopatą, egoistą, narcyzem? Tego nie zmienisz. Daj sobie spokój, póki jeszcze jest czas. Znam dużo kobiet, które rozpamiętują przeszłość, tęsknią za byłym partnerem? Z czego to wynika i jak możemy to przerobić i być bardziej "tu i teraz”. JB: Zaglądamy do przeszłości, bo tam mieszka nasza młodość, wszystkie nadzieje, brak porażek, marzenia, brak obowiązków związanych z dziećmi, pracą, kredytami… Byliśmy kiedyś wolni, inni. I wydaje nam się, że to wszystko wróci, jeśli zwiążemy się z człowiekiem z tamtego czasu. Mam w swojej najbliższej bliskości dwie osoby, które po latach połączyły się ze swoją dawną miłością. W pierwszym wypadku – po rozwodach, nieudanych związkach – tych dwoje, dla których był to pierwszy ważny związek, wróciło do siebie na dwa lata. Niestety, okazało się, że nie wchodzi się dwa razy do tej samej wody. Powód, dla którego rozstali się dwie dekady wcześniej, nie zniknął. Było wspomnienie o młodzieńczej miłości, zostało wspomnienie o konflikcie i toksycznej relacji. Nie było warto. Za to druga historia jest imponująca w swoim przekazie. Po czterdziestu z górą latach tych dwoje – starszych wdowców – odszukało się i połączyło. Niby mogli budować wyłącznie na wspomnieniu szaleństwa i młodości sprzed czterech dekad, ale jednak okazało się, że ta miłość, która przycupnęła gdzieś na skraju serca, była czymś prawdziwym. A ta prawdziwa miłość zawsze będzie żywa. Ona może nie być widoczna w działaniu, można o niej nikomu nie mówić – ale ona jest! Podsumowując – różnie bywa. Zdarza się, że bywa szczęśliwie. Niektóre z nas bywają niezłymi niszczycielkami miłości. Potem budzimy się i myślimy: „Rany, to nie on to zniszczył, ale ja”. Czego nie robić jeśli chcemy być kochane i szczęśliwe? JK: Przeprowadzałam kiedyś wywiad z profesorem Bogdanem Wojciszke, wybitnym psychologiem, autorem książki „Psychologia miłości”. I on powiedział mi jedną wartą zapamiętania rzecz: Znam doskonale ten stan, w którym jest się tak wściekłym na partnera, że aż gotowym rozszarpać go gołymi rękami, i wiem, jakie paskudne myśli wtedy przychodzą do głowy. Najdziwniejsze, że wtedy wydają nam się być prawdziwe. I to, czego nie powinniśmy robić: nie powinniśmy wypowiadać tych myśli na głos. Nie cofniesz słowa. Nawet, jeśli potem będziesz mówić: „No nazwałam cię idiotą, ale wiesz, że tak nie myślę”. No nie, on już wie, że ty tak myślisz, i nic tego nie wymaże z jego pamięci. Co robić? Powiedzieć: „Jestem tak wściekła w tej chwili, że nie mogę z tobą rozmawiać”. Zamknąć się w sypialni, ochłonąć. Iść na spacer, i – korzystając ze sposobu z filmu „Spragnieni miłości” – znaleźć drzewo z dziuplą i wszystko do niej wykrzyczeć. Nie mówić, nie ranić. Absolutnie. JB: Gdybym umiała odpowiedzieć na to pytanie, dostałabym Nobla z plusem. Nie wiem, czego nie powinno się robić. Nie powinno się kłamać, oszukiwać, zdradzać, zaniedbywać potrzeby tego drugiego człowieka – oraz swoje własne. Błędy powinno się naprawiać, a jeśli się kocha, to większość z nich naprawić się da. W największym skrócie: kochaj bliźniego swego – dotyczy także chłopaka, narzeczonego, męża. Z perspektywy blisko 26 lat szczęśliwego małżeństwa mogę – bardzo banalnie – powiedzieć, że jeśli się kocha i docenia tego drugiego człowieka i, przede wszystkim, manifestuje to na co dzień, to miłość będzie tylko co raz lepsza i pełniejsza. Z dnia na dzień, z roku na rok. Aż do końca. W waszej książce „Ogród Zuzanny” tytułowa bohaterka porozumiewa się językiem kwiatów. Mogę jakieś podpowiedzi? Jak powiedzieć mężczyźnie, że go kochamy albo że nam się podoba? JK: Och, to dość skomplikowane! Miłość ma wiele twarzy i prawie każdą z nich da się ujawnić za pomocą specjalnie dobranych kwiatów. Generalne założenia: gdy dawany jest bukiet kwiatów, „Ja” – odnosi się do kwiatu, najbliższego prawej ręce – „Ty” – do tego, który chyli się w lewo. Jeśli bukiet dawany jest do góry nogami, oryginalne znaczenie kwiatów jest odwrócone. Bukiet róż z liśćmi, ale z oberwanymi kolcami oznacza: „Już się nie lękam, mam nadzieję”, w kontekście miłości oczywiście. Liście róży to nadzieja, kolce – strach. Jeśli róże ogołocono z liści i kolców znaczy to: „Nie ma już ani nadziei, ani powodów do lęku”. Karłowaty słonecznik oznacza uwielbienie, kwitnąca gałąź gruszy ciepłe uczucia, deklaracją miłości będzie czerwony tulipan, ale już żółty oznacza miłość beznadziejną, nieodwzajemnioną. Wiązanka z fioletowego bzu symbolizuje pierwszą, młodzieńczą miłość. Gdy wręczamy bukiecik stokrotek mówimy: „Podzielam twoje uczucia”. Polecamy! Dotyk jest najczulszym barometrem związku. Kiedy ostatnio przytulałaś się partnera? Miłość przychodzi wtedy, gdy najmniej się jej spodziewasz? Niesamowita historia Joanny.