polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2025-03-07T08:07:56.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Kiedy Maciek powiedział, że zabił swojego młodszego brata, zamurowało mnie. Ksiądz nie był jednak człowiekiem bez winy”
items: „Kontrolowałem każdy krok żony, ale tylko dla jej bezpieczeństwa. A ta niewdzięczna baba postanowiła uciec!”
items: „Zdziwiło mnie, że córka przestała się do mnie odzywać. Dopiero zdjęcie w sieci ujawniło, dlaczego tak jest”
items: „Chciałam korepetycji dla córki, a padłam ofiarą oszusta. Gdyby nie bandzior z mojego bloku to bym nie odzyskała kasy”
items: „Myśleliśmy, że śmierć ucznia była zwykłym wypadkiem. Do czasu, aż połączyliśmy wszystkie wątki”
items: „Amanda nie była zwykłą ulicznicą. Jako jej taksówkarz dobrze wiedziałem, że to niebezpieczna kobieta”
items: Jej brata nazywa się najgorszym potworem XX wieku. O Pauli Hitler wiadomo jednak naprawdę niewiele
items: „O kradzieżach w salonach jubilerskich wiedzieliśmy niewiele. Naszym jedynym tropem był czarny polonez”
items: „Ktoś mnie uśpił i okradł podczas podróży pociągiem. Myślałam, że to niewyróżniający się mężczyzna, ale prawda była bardziej złożona”
items: „Wytrzeźwiałam i właśnie dotarło do mnie, co zrobiłam. Zadałam się z jakimiś gangsterami. Planuję oszustwo i kradzież”

„Kiedy Maciek powiedział, że zabił swojego młodszego brata, zamurowało mnie. Ksiądz nie był jednak człowiekiem bez winy”
type: item
date: 2021-02-24T10:21:14.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: kryminał
description: To była spokojna, niczym niewyróżniająca się rodzina. Nie spodziewaliśmy się, że ukrywa wielką tajemnicę. W końcu jednak prawda wyszła na jaw…
encoded: Przyszedł, gdy układaliśmy się do snu. Natarczywym dźwiękiem dzwonka wyrwał nas z łóżka i zmusił do otwarcia sobie drzwi. W swoim szytym na miarę garniturze ociekającym brunatną cieczą wyglądał, jakby zaszlachtował jakieś zwierzę. Jego spodnie i marynarka unurzane były w krzepnącej krwi. Nogawki spodni i zawsze nienagannie wypastowane buty oblepiało błoto i gnijące, jesienne liście. Widząc go jedynie jęknęłam przerażona, za to mój mąż od razu przeszedł do pytań. – Nic ci się nie stało? – Mnie nie – Maciek zwiesił głowę. – To komu? Mamy dzwonić na policję czy po pogotowie? W odpowiedzi nasz sąsiad poprosił o szklankę whisky albo jakiegokolwiek alkoholu i ruszył do salonu. Małżonek posłusznie otworzył barek, ale ja nie wytrzymałam i wypaliłam, że nie możemy tak spokojnie sobie popijać drinków, skoro ktoś może potrzebować naszej pomocy. – Już nie – przerwał mi Maciek. – Już jest za późno… – wychylił wypełnioną płynem szklankę. Myśli szalały w mojej głowie, dlatego dopiero po dłuższej chwili uzmysłowiłam sobie, że nasz sąsiad był abstynentem. – Pijesz? Co się stało? Dlaczego tak wyglądasz? – nie wytrzymałam napięcia. Powiedział nam prawdę, jak na spowiedzi... Minęło już wieczorne zmęczenie i pragnienie snu, teraz chciałam jedynie dowiedzieć się, dlaczego ten człowiek, nasz sąsiad, którego nigdy nie lubiłam, wygląda w ten sposób i mówi dziwne rzeczy. – Załatwiłem tę sprawę… Raz na zawsze… Mam to już za sobą – wycedził. Spojrzał przy tym na mnie w taki sposób, że aż przeszły mnie ciarki. W jego oczach czaiło się coś złowieszczego. Słyszałam o nim różne plotki, ale nie sądziłam, że może być zdolny do czegoś strasznego, na przykład do morderstwa…! Nie zdążyłam ochłonąć, gdy ponownie się odezwał, przepraszając, że zakłócił nam wieczór. – Musiałem to komuś powiedzieć… – Ale co? – zapytaliśmy z mężem jednocześnie. – Że zabiłem swojego brata – wbił wzrok w swoje buty i rozpłakał się. Poczułam, jak żołądek podchodzi mi do gardła. Serce zaczęło mi walić, jakby chciało wyskoczyć z…

polki-6-9c06fc6.jpg
width: 1200
height: 900

„Kontrolowałem każdy krok żony, ale tylko dla jej bezpieczeństwa. A ta niewdzięczna baba postanowiła uciec!”
type: item
date: 2021-02-24T09:31:27.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: kryminał
description: Kobiety są niewdzięczne! A moja żona to już pobiła wszelkie rekordy! Opiekowałem się nią, dałem wszystko, co według mnie było jej potrzebne do życia. A ona? Pełna kontrola, całkowita automatyka, najnowocześniejsze systemy. A tu… czyjaś skarpeta. W mojej sypialni! Skąd się wzięła?
encoded: Stałem jak wryty, wpatrując się w łóżko. Na idealnie posłanym prostokącie pościeli leżała skarpeta. Wyglądała jak kupa na równiutko przystrzyżonym trawniku. Wymiętolona, przybrudzona na podeszwie, z lekko przetartą piętą. Zresztą, pal licho wygląd! Gorzej, że nie miałem pojęcia, skąd wzięła się w samym środku mojego świetnie strzeżonego domu! System monitoringu i elektronicznych zamków zintegrowany z alarmem i systemem powiadamiania firmy ochroniarskiej. Wszystko spięte komputerową siecią i podłączone do serwera mojej firmy. Siedząc w gabinecie w centrum Krakowa, mogłem przeglądać podglądy z kamer, zamykać i otwierać drzwi, włączać lub wyłączać czujniki ruchu. Pełna kontrola, całkowita automatyka, najnowocześniejsze systemy. A tu… czyjaś skarpeta. W mojej sypialni, do której wstęp ma tylko sprawdzona przez biuro detektywistyczne gosposia. Nawet Luiza, moja schorowana żona, od dawna tu nie wchodzi. Zresztą, czytnik linii papilarnych przy drzwiach nie wpuściłby jej. Jakim więc k…a sposobem? Gorzej, miałem niejasne poczucie, że ta cholerna wełniana skarpeta coś mi przypomina. Coś lub kogoś, na kogo patrzyłem niedawno. Na czyjej nodze widziałem ją ostatnio? Zwalczyłem wzbierającą mi w gardle falę lęku i wytężyłem pamięć. To było dziś. Tak dzisiaj, na pewno. Mam wszystko pod kontrolą! Na pewno? A więc wstałem rano, jak zwykle o szóstej. Piętnaście minut w siłowni na poddaszu, potem prysznic, golenie, nowa koszula, garnitur. Kiedy byłem już gotów do wyjścia, znowu jak co dzień, przeszedłem do drugiego skrzydła domu, w którym mieszka Luiza. Nie spała już. Siedziała w szlafroku przed komputerem. Na mój widok szybko wyłączyła jakieś okno. Biedaczka, co sobie myśli? Że nie monitoruję jej ruchów w internecie? Dobrze wiedziałem, że wchodziła na jakieś żałosne strony społecznościowe i trajlowała z wirtualnymi znajomymi. Pocałowałem ją w czoło, spytałem, czy czegoś jej trzeba. Podziękowała, nie patrząc mi w oczy. Wtedy pod bramę zajechał kierowca. Wpuściłem go zdalnie, za pomocą …

polki-5-f0bb6cd.jpg
width: 1200
height: 900

„Zdziwiło mnie, że córka przestała się do mnie odzywać. Dopiero zdjęcie w sieci ujawniło, dlaczego tak jest”
type: item
date: 2021-02-24T08:59:07.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: kryminał
description: Ależ ja byłam nieuważna. Jak mogłam, nie zauważyć, że moje dziecko wzywa pomocy. Na szczęście przyjaciółka była bardziej czujna niż ja.
encoded: Zastanawiałam się, gdzie popełniłam błąd, że od wielu lat nie mam kontaktu z córką. Bożena, moja przyjaciółka, mówiła, że przesadzam. Według niej to, że Hania mnie nie odwiedza, niekoniecznie musi oznaczać zerwanie relacji. – Może po prostu żyje swoim życiem. Nie potrzebuje twoich pieniędzy ani twoich słoików z żarciem, to nie przyjeżdża. Zobacz, dzieciaki, które meldują się u naszych koleżanek co tydzień, tak naprawdę pasożytują na starych rodzicach. Pożyczają od nich samochody, którymi jeżdżą potem latami, proszą o pieniądze, których nie oddają, biorą z nimi kredyty, na kwoty, których starzy nawet nie mogą sobie wyobrazić. A może Hania radzi sobie tak dobrze, że już cię po prostu nie potrzebuje? – pocieszała mnie Bożena. Ale ja i tak wiedziałam swoje: córka mnie odrzuciła. Dobrze było ją zobaczyć, chociaż na zdjęciu… Psuć między nami zaczęło się już dawno. Hania burzliwie dojrzewała, miała inne poglądy niż ja: lewicowa aż do przesady, wegetarianka, potem weganka, angażująca się w ruchy społeczne i ideowe. Mówiła biegle w trzech językach. A ja? Cóż, byłam tylko zwykłą bibliotekarką z prowincji. Gdy córka wyjechała na studia do miasta, początkowo odzywała się od czasu do czasu. Dzwoniła na święta, na urodziny i imieniny. Szybko się usamodzielniła, zaczęła pracować, dobrze zarabiać. Ale nawet wtedy jeszcze zdarzało jej się wysłać do mnie kartkę z podróży. A potem nagle zapadła cisza. No cóż. Musiałam się z tym pogodzić. I pogodziłam się. Hania żyje tylko dla siebie i ja tak zaczęłam żyć. Odzwyczaiłam się od myślenia o niej, od zastanawiania, co u niej słychać. Pewnie wszystko jest dobrze, bo czemu nie? Pewnego sobotniego popołudnia wpadła do mnie Bożena. Była tak zziajana, jakby ją ktoś gonił. – Musisz zacząć udzielać się w mediach społecznościowych – powiedziała od progu. – Ani myślę – odrzekłam spokojnie. Bożena, o wiele bardziej przebojowa ode mnie, śledziła wszelkie nowinki techniczne, ale ja nie zamierzałam. To nie moja bajka. Zaraz coś zepsuję, zablokuję… – Mus…

polki-4-ff2f96f.jpg
width: 1200
height: 900

„Chciałam korepetycji dla córki, a padłam ofiarą oszusta. Gdyby nie bandzior z mojego bloku to bym nie odzyskała kasy”
type: item
date: 2021-02-23T07:49:04.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historia mrożąca krew w żyłach
subject: kryminał
description: Podobno „porządny? bandyta ma swoje zasady – między innymi taką, że swoich nie rusza. Mój sąsiad poszedł nawet o krok dalej. Nie tylko nie rusza, ale i staje w ich obronie.
encoded: Nie wiem, co mnie podkusiło, żeby zadzwonić pod numer z ogłoszenia. Zwykle nie działam impulsywnie, wszystko sprawdzam dwa razy, ale wtedy ostrożność mnie opuściła. „Angielski, nauka, konwersacje, przygotowanie do egzaminów. Mgr Rosiniak” – krótko i treściwie. Tego właśnie potrzebowałam, nauczyciela dla mojej Kasi. Odłożyłam niewielką sumkę na domowe lekcje angielskiego dla córki, chociaż nie przyszło mi to łatwo. Mój budżet samotnej matki przeżywał ciągłe napięcia, ale w myśl zasady „wszystko dla dziecka”, jakoś dałam radę. Chyba mi na chwilę rozum odebrało! Magister Rosiniak przejrzał swój terminarz i znalazł dla nas czas. Przyszedł nazajutrz. Zrobił na mnie dobre wrażenie, był rzeczowy i konkretny, skupiony bez reszty na zadaniu. Od progu oznajmił, że najpierw chciałby przeprowadzić, jak to ujął, wewnętrzny egzamin, żeby wiedzieć, na jakim poziomie jest uczennica. – To mi pozwoli lepiej przygotować się do zajęć, żeby dziecko jak najwięcej wyniosło z lekcji – oznajmił. „Nauczyciel z powołania” – pomyślałam. Zapewne miałam wtedy przejściowe zaćmienie umysłu. Pan Rosiniak przepytał Kasię z podstaw angielskiego. Nie wzbudził podejrzeń, bo wiedziałam, że mała więcej nie umie. – Taak, wszystko jasne – nauczyciel odchylił się i wyprostował plecy. – Muszę panią uprzedzić, że za pierwsze zajęcia biorę z góry. Ustalam właśnie terminarz i chciałbym, żeby nasza umowa, o ile się dogadamy, wyglądała poważnie. A! I jeszcze książki. Sprowadzam dla swoich uczniów podręczniki i zeszyty do ćwiczeń z Royal Academy w Londynie. To licencjonowane wydawnictwa, mam zaufanie do ich metodologii, na efekty nauki według ich dydaktyki nie trzeba długo czekać. Słuchałam oszołomiona. – 300 złotych – sprecyzował oczekiwania magister Rosiniak. – To sporo – zdziwiłam się. – Tylko pierwsza opłata jest tak wysoka, potem biorę za godzinę tyle, ile ustaliliśmy. To jak, decyduje się pani? – nauczyciel zerknął niecierpliwie na zegarek. – Bo mam jeszcze kilka umówionych spotkań. Jest duże zainteresowanie…

polki-850eed8.jpg
width: 1200
height: 900

„Myśleliśmy, że śmierć ucznia była zwykłym wypadkiem. Do czasu, aż połączyliśmy wszystkie wątki”
type: item
date: 2021-02-22T10:26:57.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: kryminał
subject: listy czytelników
description: Nigdy nie zapomnę słów tego chłopaka. Ani jego wzroku – pełnego pogardy. Przed chwilą spowodował śmierć człowieka, a zachowywał się, jakby odniósł sukces.
encoded: Często media, a nawet wydawałoby się rozsądni ludzie, mówią o dzisiejszej młodzieży jak o rozpieszczonych dzieciakach. Jako nauczycielka w liceum mogę spokojnie zaprzeczyć tej opinii. Obecne pokolenie nastolatków jest, jakie jest, ani gorsze, ani lepsze, niż my byliśmy w ich wieku. Wiem też, że młodych ludzi trzeba zawsze traktować poważnie, gdyż zignorowanie zdesperowanego nastolatka może doprowadzić do tragedii. Tamtej zimy byłam opiekunką na wyjeździe trzech drugich klas z naszego liceum. Pojechaliśmy na Zielony Wierch, by jeździć na nartach, snowboardzie, integrować się i podziwiać piękno Tatr Zachodnich. Schronisko znajdowało się niemal przy samym szczycie, obok górnej stacji wyciągu. Składały się na nie: stara, urokliwa bacówka z drewna oraz nowoczesny budynek mieszkalny ponad stacją. Aby zachować spokój i dobry obyczaj, umieściliśmy dziewczęta wszystkich klas w bacówce, a chłopców i kadrę przy wyciągu. Tam też wydawane były posiłki. Młodzi ludzie lubią się bawić, od zarania dziejów tak było i nie ma na to rady. Mimo zakazów i klątw uczniowie w niemalże nadprzyrodzony sposób zdobywali alkohol, a tym samym łamali zarówno regulamin naszej szkoły, jak i schroniska. Jako opiekunka miałam obowiązek walczyć z tym procederem, i próbowałam, ale to była walka z wiatrakami. Dlatego, o ile nie dochodziło do ekscesów, a wszyscy balangowicze wracali do swoich pokojów przed północą, nie ingerowaliśmy zbyt rygorystycznie w ich wieczorne życie, bo i tak nic to nie dawało. Jedynie podważało nasz autorytet. Dziś wiem, że powinniśmy być bardziej uważni. Ale czy to powstrzymałoby tragedię? Jedna zła decyzja To był wieczór, dwunastego lutego, środek śnieżnej zawiei. Kochałam taką pogodę, zwłaszcza gdy mogłam patrzeć na wirujący puch przez okno ciepłego pokoju. Kończyło się właśnie coś, co za moich czasów nazywano dyskoteką, ale tak naprawdę było tylko wstępem do dalszych nocnych aktywności. Dla porządku zeszłam do świetlicy, aby sprawdzić, czy wszystko gra. Za pięć dwunasta towarz…

polki-5-fdb2dc3.jpg
width: 1200
height: 900

„Amanda nie była zwykłą ulicznicą. Jako jej taksówkarz dobrze wiedziałem, że to niebezpieczna kobieta”
type: item
date: 2021-02-22T09:59:38.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: kryminał
subject: Opowiadania
description: Nie wiem, czy ta historia zdarzyła się naprawdę, czy może mój kumpel mocno ją ubarwił. Grunt, że słuchając jej, zastanawiałem się, czy na pewno nadal chcę być taksówkarzem. Bo to nie taki spokojny zawód, jak mi się wydawało.
encoded: Najlepsze kursy zawsze można było złapać na lotnisku. I wcale nie musiałeś umieć gadać po angielsku czy niemiecku. Wystarczyły dwa, trzy słowa. Taki Angol wsiadał do wozu, pokazywał kartkę z adresem, włączałeś Haldę i w drogę do hotelu Forum przez Ursus i Bemowo. Kawał drogi, ale i wynik na taksometrze był odpowiedni – opowiadał Edek emerytowany, warszawski taksówkarz. Siedzieliśmy z Edkiem w kawiarni Rozdroże wybudowanej wraz z Trasą Łazienkowską, bo w okolicy dość łatwo było zaparkować. Ja dopiero uczyłem się zawodu taksówkarza, a Edek był moim przewodnikiem. Znacznie zmieniły się realia, podobno taksówek w Warszawie jest teraz więcej niż w Nowym Jorku. Niemal zniknęły postoje lub jest ich dużo mniej niż dawnej, bo wszyscy teraz zamawiają taxi przez telefon, esemesem lub przez internet. Jednak zasady gry wciąż pozostają te same. Nadal aby zarobić trzeba się najeździć, i nadal są miejsca, skąd łapie się lepsze kursy. Trafiła się Edkowi prawdziwa żyła złota… – Lotnisko na Okęciu zawsze było obstawione przez „swoich” – kontynuował Edek. – Taryfiarz spoza układu praktycznie nie miał szans. Ci, którzy próbowali wedrzeć się siłą, gorzko potem tego żałowali. Próbujący szczęścia, w najlepszym razie brali po pysku lub przebijano im opony. Pamiętam był taki jeden cholernie uparty – wspominał Edzio. – Dostał w dziób, ale wrócił, stracił opony, znowu wrócił. W końcu chłopaki się wkurzyli i gdy zjechał do domu, to mu ktoś niedobry auto podpalił. Wtedy dopiero się uspokoił. – Do taryfy namówił mnie kumpel z woja – Edek wrócił do początków kariery. – Potrzebował zmiennika, a ja szukałem zajęcia. On wprowadził mnie w lotniskowe środowisko. Z czasem kupiłem używanego fiata 125 p, ale cały czas polowałem na mercedesa. Trzeba było wiele szczęścia, by zdobyć takie auto w stanie nadającym się do jazdy. Mercedesy uchodziły za wozy nie do zdarcia. Bez remontu silnika można było przejechać i pół miliona kilometrów. Gdy udało mi się wreszcie kupić ośmioletniego merca, od razu trafiłem na …

polki-4-26c1214.jpg
width: 1200
height: 900

Jej brata nazywa się najgorszym potworem XX wieku. O Pauli Hitler wiadomo jednak naprawdę niewiele
type: item
date: 2021-02-04T09:31:02.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historia mrożąca krew w żyłach
subject: kryminał
description: Jeden z najkrwawszych zbrodniarzy XX wieku budzi dziś zadziwiająco wielką fascynację. Mało kto jednak wie, że miał siostrę. Paula Hitler przez całe życie pozostawała w cieniu brata. Nigdy nie zrobiła kariery, nie wstąpiła też do NSDAP.
encoded: W telewizji programy o Adolfie Hitlerze cieszą się zawsze dużą popularnością. Pisma poświęcone historii najnowszej bardzo często przywołują postać głównego nazisty. Opisywane są osoby z jego bliskiego i dalszego otoczenia, jego przywary, dziwactwa itd. W tym zalewie informacji aż dziwne jest, jak mało wiadomo o rodzonej siostrze Hitlera, Pauli, która przeżyła wojnę i spokojnie odeszła z tego świata w niewielkim bawarskim miasteczku Berchtesgaden. Jej zadbany grób znajduje się na miejscowym cmentarzu. W cieniu „Adiego”... Klara Hitler, matka przyszłego Führera, wydała na świat pięcioro dzieci, z których tylko dwoje dożyło dorosłości. Adolf urodził się 20 kwietnia 1889 roku, natomiast młodsza o siedem lat Paula 21 stycznia 1896 roku. Dom rodzinny Hitlerów miał dziwną atmosferę, na którą składały się serdeczność oraz kłótnie i zwady. Adolf, zwany w domu Adi, nie znosił ojca, a ten często spuszczał mu baty. Alois Hitler zmarł, kiedy jego syn miał czternaście lat, a córka zaledwie sześć. Dzieci otrzymały skromną rentę po ojcu. Paula, która po wojnie udzieliła wywiadu telewizyjnego, wspominała szczęśliwe chwile z bratem. Podkreślała, że w zabawach dziecięcych zawsze chciał dowodzić i nie znosił sprzeciwu. „Brat interesował się historią, geografią, architekturą, malarstwem. Lubił muzykę Wagnera i Liszta” – wspominała. Adolf nie był szczególne opiekuńczy. Czasem zdarzało mu się uderzyć młodszą siostrę. Matka rodzeństwa, Klara, skupiała się na synu. Paula była niepozorna i w zasadzie niezauważana w rodzinie. Nie miała ani szczególnych talentów, ani szczególnej roli w familii. Cicha myszka. Może dlatego w późniejszym czasie Hitler uważał, że Paula ma niski iloraz inteligencji… Biedna młodość Klara zmarła cztery lata po mężu. Jej jedenastoletnia córka została sierotą. Wtedy starszy brat zrzekł się swojej renty po rodzicach na jej rzecz. Niewielka kwota, 100 koron, pozwalała na skromną egzystencję. Adolf wspomagał też dziewczynkę drobnymi sumami. Jak wspominała Paula w wywiadzi…

polki-8-9fc88d2.jpg
width: 1200
height: 900

„O kradzieżach w salonach jubilerskich wiedzieliśmy niewiele. Naszym jedynym tropem był czarny polonez”
type: item
date: 2021-02-03T10:28:47.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historia mrożąca krew w żyłach
subject: kryminał
description: Wchodzili do jubilera, czekali aż klienci wyjdą, po czym zmuszali obsługę do wydania kosztowności i pieniędzy.
encoded: Dla prywatnego detektywa nie ma lepszej reklamy niż złapanie poszukiwanego sprawcy. Musiałem się więc wykazać, bo całe miasteczko patrzyło mi na ręce. Sprawców było co najmniej trzech, działali według ustalonego schematu. Wchodzili do jubilera, odczekiwali chwilę, aż nie było klientów i zmuszali obsługę do wydania kosztowności i pieniędzy. Zawsze tak samo. Napadali wtedy, gdy zakład miał pełny sejf. To sugerowało, że byli doskonale zorientowani. Śledczy założyli, że sprawcy mieli wtykę w każdej z firm, dlatego drobiazgowo przesłuchiwali pracowników, byłych pracowników, właścicieli, wspólników, stałych klientów itp. Bez efektów, nie udało się wpaść na żaden trop. Skrupulatnie przeglądano zapisy z monitoringu. Jedyny wniosek, jaki się nasuwał, potwierdzał początkowe przypuszczenia: napadów dokonała jedna grupa, składająca się co najmniej z trzech osób, w tym kobiety. Po trzecim włamaniu jubilerzy z naszego miasta zjawili się w moim gabinecie. Zdziwiła mnie nieco ta wycieczka, bo wiedziałem od kolegów z policji, że trwa intensywne śledztwo. Ale cóż, klient nasz pan. Prowadzę firmę detektywistyczną od dziesięciu lat, mam dobre wyniki, więc w gruncie rzeczy wizyta jubilerów mi pochlebiała. – Panie Jerzy – zaczął najstarszy i najsłynniejszy w mieście złotnik, Janowicz – sprawa jest prosta. Były trzy napady, ponieśliśmy ogromne straty, to są miliony złotych w gotówce i wyrobach. Policja wyraźnie sobie nie radzi. My chcemy uniknąć dalszych strat. Ubezpieczenie nie pokryje wszystkiego. Nas nie stać na kolejny napad! Znajdzie pan tych drani?! – Panowie wiedzą, że jest prowadzone śledztwo – odpowiedziałem. – Nie mogę wchodzić w drogę policji. Za to można stracić licencję. – Panie Jerzy – Janowicz mówił za wszystkich – stanowimy grono poważnych obywateli tego miasta. Płacimy solidne podatki i mamy prawo do skutecznej ochrony naszych interesów! Ale tu chodzi nie tylko o interesy, bo kto wie, co podczas kolejnego napadu może się zdarzyć?! A jeśli komuś puszczą nerwy?! Przecież on…

polki-1-069431a.jpg
width: 1200
height: 900

„Ktoś mnie uśpił i okradł podczas podróży pociągiem. Myślałam, że to niewyróżniający się mężczyzna, ale prawda była bardziej złożona”
type: item
date: 2021-02-02T13:33:46.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historia mrożąca krew w żyłach
subject: kryminał
description: Od razu zwrócił moją uwagę. Był dziwny. Taki... nijaki, łatwo wtapiający się w tłum, a jednak było w nim też coś, co mnie fascynowało. Podobny do... nikogo? Patrzyłam na niego spod przymkniętych powiek, aż złapałam jego spojrzenie. Pan Nijaki zauważył, że go obserwuję!
encoded: Nie do wiary! Pociąg wjechał na peron punktualnie. Ucieszyłam się, że zaraz usiądę i wyciągnę tablet, na którym miałam zamiar obejrzeć zaległe odcinki ulubionego serialu. Otworzyłam drzwi wagonu, wsiadłam i zaczęłam przesuwać się wąskim korytarzem w poszukiwaniu właściwego przedziału. Wyjątkowo kupiłam miejscówkę, czekała mnie cała noc jazdy. Mój skromny budżet nie pozwalał na takie wyskoki, ale nie wyobrażałam sobie, jak miałabym przetrwać do rana na stojąco. Skoro pożałowałam na InterCity, to i tak byłam do przodu. – Jedziesz sama, w nocy? Ja bym się bała – przypomniałam sobie rozmowę z siostrą. – Nie sama, tylko z tłumem ludzi – odparowałam. Nie chciałam, żeby Gabrysia mnie straszyła, nie lubiłam podróżować samotnie, ale tak się złożyło, że nie miałam innego wyjścia. Albo dojadę do przyjaciół nad morze teraz, albo spędzę urlop w rozpalonym słońcem mieście. – No właśnie, nie wiadomo kto z tobą wsiądzie do przedziału. Złodziej czy psychopata? A uciekać nie ma dokąd – Gabi lubiła horrory i postanowiła nie pożałować mi przedwyjazdowych rad. – A tak poważnie, uważaj siostra na siebie. Nie zasypiaj, pilnuj bagażu, i jakby coś ci się nie podobało, szukaj konduktora. Ostrzeżenia siostry wydawały się śmieszne Usiadłam po oknem, ulokowałam walizkę na półce i wyciągnęłam tablet. Drzwi przedziału otworzyły się i wszedł chłopak, na oko w moim wieku, ze słuchawkami w uszach. Uśmiechnął się i klapnął z rozmachem koło drzwi. Za chwilę o mało nie zostałam zdeptana przez hałaśliwą rodzinę z bardzo ruchliwym dzieckiem. Tata zajął się bagażem, a mama pacyfikacją potomka, co udało jej się dopiero wtedy, gdy mały wylał na podłogę zawartość puszki trzymanej w ręku. Rodzice chłopca kłócili się o to, kto tak wychował dziecko, a ja uśmiechnęłam się. „Złodzieje i psychopaci! Gabi ma fantazję. Szkoda, że nie może zobaczyć moich towarzyszy podróży”. Ostatnie wolne miejsce zajął mężczyzna, który niczym się nie wyróżniał. Wtopił się natychmiast w tło, zasłonił gazetą i przestał istnieć. Takie …

polki-8-9af7129.jpg
width: 1200
height: 900

„Wytrzeźwiałam i właśnie dotarło do mnie, co zrobiłam. Zadałam się z jakimiś gangsterami. Planuję oszustwo i kradzież”
type: item
date: 2021-02-02T12:22:45.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historia mrożąca krew w żyłach
subject: kryminał
description: W co ja się wpakowałam? Uświadomiłam sobie, że te bandziory mają mnie w garści. Na pewno nagrali nasze rozmowy i mogą mnie szantażować. Muszę ich sprowokować, żeby powiedzieli coś, co będzie mogło posłużyć jako dowód. Nie mogę dopuścić, by się szybko rozłączyli.
encoded: Gdybym miała jakieś poważne wytłumaczenie: że to na ratowanie życia matki, że wszystko straciłam w pożarze.... A ja po prostu lubiłam zakupy. Odkąd pamiętam, zawsze uważałam, że zarabiam za mało. „Gdybym tak dostała jeszcze 500 złotych, to byłoby akurat” – powtarzałam. Potem, gdy już dostałam to 500, to zawsze się okazywało, że jeszcze 500 i już byłoby idealnie… Wszystkie pieniądze wydawałam na siebie. Zazwyczaj mi wystarczało. Karty kredytowe spłacałam w terminie, nie robiłam długów ani debetu… Na co wydawałam? Wstyd się przyznać: na ciuchy, buty, torebki, kolczyki itd.! Pewnie myślicie, że moje mieszkanie jest od podłogi po sufit wypełnione pudłami ze zbędnymi parami butów czy płaszczy? Co to, to nie! Wymyśliłam sobie mechanizm obronny, który pozwala mi z czystym sumieniem nabywać kolejne rzeczy: kupione wcześniej rozdaję. Wmawiam sobie, że buty są za małe, żakiecik źle leży – i oddaję koleżankom, koleżankom koleżanek, sąsiadkom, koleżankom sąsiadek… Od słowa do słowa i... jesteśmy umówieni! Zaczęło się niewinnie. W jednym miesiącu nie spłaciłam całej karty kredytowej. W kolejnym jeszcze ją trochę zadłużyłam i spłaciłam tylko kwotę minimalną. „Ureguluję to z następnej pensji” – wmawiałam sobie. Ale ciągle trafiała się jakaś superokazja, nowy jubiler, do którego chciałam tylko zajrzeć, torebka, której szukałam od dawna… Pół roku później osiągnęłam limit na obu kartach kredytowych, a debet na koncie niebezpiecznie zbliżał się do granicy. Miałam też już długi u przyjaciół i rodziny. Wtedy zaczęłam rozważać sprzedaż samochodu. Sprawdzałam w internecie, ile mogłabym dostać za moją pięcioletnią hondę. Przy okazji zerknęłam na kwitek ubezpieczenia AC. „Kurczę, ten samochód jest ubezpieczony na dużo wyższą kwotę, niż mogłabym teraz za niego dostać” – przemknęło mi przez myśl. Trzy dni później wracałam z imprezy taksówką. Trafił mi się kierowca z tych bardziej gadatliwych. A że parę kieliszków tego wieczoru wypiłam – też byłam rozmowna. I tak sobie gawędzimy, że ciężko jes…

polki-7-414ec7e.jpg
width: 1200
height: 900