„Kiedy Maciek powiedział, że zabił swojego młodszego brata, zamurowało mnie. Ksiądz nie był jednak człowiekiem bez winy”
To była spokojna, niczym niewyróżniająca się rodzina. Nie spodziewaliśmy się, że ukrywa wielką tajemnicę. W końcu jednak prawda wyszła na jaw…
Przyszedł, gdy układaliśmy się do snu. Natarczywym dźwiękiem dzwonka wyrwał nas z łóżka i zmusił do otwarcia sobie drzwi. W swoim szytym na miarę garniturze ociekającym brunatną cieczą wyglądał, jakby zaszlachtował jakieś zwierzę. Jego spodnie i marynarka unurzane były w krzepnącej krwi. Nogawki spodni i zawsze nienagannie wypastowane buty oblepiało błoto i gnijące, jesienne liście. Widząc go jedynie jęknęłam przerażona, za to mój mąż od razu przeszedł do pytań. – Nic ci się nie stało? – Mnie nie – Maciek zwiesił głowę. – To komu? Mamy dzwonić na policję czy po pogotowie? W odpowiedzi nasz sąsiad poprosił o szklankę whisky albo jakiegokolwiek alkoholu i ruszył do salonu. Małżonek posłusznie otworzył barek, ale ja nie wytrzymałam i wypaliłam, że nie możemy tak spokojnie sobie popijać drinków, skoro ktoś może potrzebować naszej pomocy. – Już nie – przerwał mi Maciek. – Już jest za późno… – wychylił wypełnioną płynem szklankę. Myśli szalały w mojej głowie, dlatego dopiero po dłuższej chwili uzmysłowiłam sobie, że nasz sąsiad był abstynentem. – Pijesz? Co się stało? Dlaczego tak wyglądasz? – nie wytrzymałam napięcia. Powiedział nam prawdę, jak na spowiedzi... Minęło już wieczorne zmęczenie i pragnienie snu, teraz chciałam jedynie dowiedzieć się, dlaczego ten człowiek, nasz sąsiad, którego nigdy nie lubiłam, wygląda w ten sposób i mówi dziwne rzeczy. – Załatwiłem tę sprawę… Raz na zawsze… Mam to już za sobą – wycedził. Spojrzał przy tym na mnie w taki sposób, że aż przeszły mnie ciarki. W jego oczach czaiło się coś złowieszczego. Słyszałam o nim różne plotki, ale nie sądziłam, że może być zdolny do czegoś strasznego, na przykład do morderstwa…! Nie zdążyłam ochłonąć, gdy ponownie się odezwał, przepraszając, że zakłócił nam wieczór. – Musiałem to komuś powiedzieć… – Ale co? – zapytaliśmy z mężem jednocześnie. – Że zabiłem swojego brata – wbił wzrok w swoje buty i rozpłakał się. Poczułam, jak żołądek podchodzi mi do gardła. Serce zaczęło mi walić, jakby chciało wyskoczyć z klatki piersiowej i uciec stąd jak najdalej. „Co on mówi?! – pomyślałam, próbując zaczerpnąć tchu, żeby nie zwymiotować. Dlaczego przyszedł do nas? Po co mówi nam coś tak potwornego? Jakim prawem burzy nasze życie?! Od czego ma żonę? I gdzie ona jest? Właściwie dlaczego zabił brata? Zawsze uważałam go za dziwaka, ale teraz chyba do reszty już zwariował?!”. Myślałam, że eksploduję od nadmiaru emocji, ale ugryzłam się w język, widząc, jak mój mąż, spokojny z natury, dobrze sytuowany, małomiasteczkowy notariusz w średnim wieku, wciela się w wymarzoną rolę śledczego i próbuje ustalić fakty. – Zabiłeś brata? – powtórzył za Maćkiem. – Którego? – Młodszego – Maciek spojrzał na niego przekrwionymi oczami. – Tego, który został księdzem?! – z trudem powstrzymywałam drżenie ust. – Tak, tego. – Ale dlaczego? Przypomniałam sobie trzydziestoletniego, sympatycznego chłopaka, do którego lgnęły wszystkie dzieci z okolicy. Nowoczesny, otwarty ksiądz, marzący o zreformowaniu polskiego Kościoła i stanu duchownego. Z każdym był na ty, do każdego odnosił się z szacunkiem. Widywałam go zaledwie kilka razy do roku, kiedy wpadał z wizytą do brata i bratowej, ale to wystarczyło, żeby podbił i moje serce. Każdy z sąsiadów dałby wiele, żeby nasz proboszcz był równie mądry i wyważony w swoich sądach, jak ten młody człowiek. Skupiał się na człowieku, zamiast gonić za pieniędzmi i wygłaszać co niedziela deklaracje polityczne. A teraz ten człowiek nie żył, zabity przez brata, który dotąd nie mógł się go nachwalić. „O co tutaj chodzi?” – pomyślałam, próbując za wszelką cenę się uspokoić. – Nie znaliście go – Maciek jakby czytał w moich myślach. – To także moja wina, bo zrobiłem wszystko, żeby nikt nie poznał prawdy o moim braciszku. Sądziłem, że zbłądził. Uroda młodości, chwila zawahania, ale wyciągnął wnioski i już nigdy nikogo nie skrzywdzi. Myliłem się… – otarł brudnym rękawem marynarki czoło. – Jak to możliwe, że nie znałem własnego brata? Dzieciaka, przy którym byłem od chwili, kiedy mama przywiozła go do domu zawiniętego w kocyk? Chciałam odpowiedzieć pytaniem na pytanie, bo jak to możliwe, że nie znaliśmy własnego sąsiada? Zawsze był mrukiem, pewnym siebie menadżerem czegoś tam, ale poza tym dobrym ojcem, chyba dość dobrym mężem, ale nie mordercą! Więc chyba my także się myliliśmy? Maciek znów spojrzał na mnie. Przestraszona odruchowo przytuliłam się do męża. – Ten chłopczyk, z którym mieszkam pod jednym dachem, którego wychowuję i kocham, nie jest moim synem – zaczął. – Antek nie jest twoim synem? To w takim razie kogo? – nie wytrzymałam. – Mojego młodszego brata – odpowiedział spokojnie. Aż przysiadłam z wrażenia, słysząc te słowa, a mój mąż z głośnym świstem wypuścił powietrze z płuc. Maciek tylko uśmiechnął się nieporadnie, po czym niepytany już o nic zaczął opowiadać o nieszczęśliwej braterskiej miłości. Marcin, najmłodszy z czwórki rodzeństwa, już jako kilkulatek bawił się w odprawianie mszy i udzielanie komunii. Dlatego wszyscy w rodzinie byli pewni, że w przyszłości chłopiec wybierze stan duchowny. Z początku mama nieśmiało protestowała przeciwko takim pomysłom, starając się przekonać swojego ulubieńca do zmiany decyzji, ale w końcu i ona się poddała, widząc rosnące zaangażowanie syna. Niby taki święty, a tak naprawdę egoista i łajdak Maćka zawsze dziwiła religijność brata. Owszem, on sam wierzył, chodził na msze, spowiadał się, ale żeby od razu rezygnować z życia? Z kobiet? Z rodziny? Nigdy! Zwłaszcza że od dawna kochał się w rówieśnicy młodszego brata i jego koleżance z klasy, był jednak zbyt nieśmiały, żeby wyznać Darii, co czuje. Wydawało mu się jednak, że Marcin domyśla się, co dzieje się w sercu Maćka. Niestety, pomylił się. Podczas, gdy jeden rumienił się na widok płci przeciwnej, drugi nie miał żadnych problemów w nawiązywaniu znajomości. Wygadany, zabawny, bezpośredni Marcin, gdyby chciał, mógłby chodzić z każdą z koleżanek. Ale on wolał Boga. – Do czasu… Nagle, po przekroczeniu szesnastego roku życia, jakby piorun w niego strzelił. Zaczął nie tyle opuszczać się jako ministrant, ale nawet wątpić w istnienie Boga. Nagle msze wydały mu się jałowe, a Ewangelię porównywał do zbioru bajek – opowiadał Maciek. Marcin zaczął korzystać z życia, podrywać dziewczyny, kumplować się z dziwnymi typami i opuszczać lekcje. Nie wiadomo, gdzie by skończył, gdyby nie Daria. Ona jedyna miała na niego wpływ. Udało jej się go przekonać, żeby chociaż nie porzucał szkoły. – Sądziłem, że tylko się przyjaźnią… – westchnął Maciek. – Jednak Daria kochała Marcina, a on tylko się zabawił, a kiedy mu się znudziła, porzucił i bez słowa wyjaśnienia wstąpił do seminarium. Przez rok nie mieliśmy z nim kontaktu. Pojawił się dopiero na moim ślubie… Nie byłam w stanie wyobrazić sobie, co czuł Maciek, widząc miłość swojego życia w towarzystwie brata, a potem ratując ją przed samobójstwem, gdy ten ją porzucił. Okazało się, że dziewczyna jest w ciąży i boi się do tego przyznać, więc Maciek wziął winę na siebie. Klęknął przed rodzicami Darii i poprosił o jej rękę, a ci choć nie dowierzali, że za rosnącym brzuchem córki stoi starszy z braci, to z ulgą przyjęli jego oświadczyny, chcąc ratować jej reputację. Co o swoim przyszłym mężu myślała Daria? Podobno była mu wdzięczna. Także za to, że cierpliwie latami czekał, aby spędzić z nią noc. – Myślałem, że wszystko, co najgorsze, już za nami. Podczas wesela Daria ani przez chwilę nie spojrzała na Marcina. Zakazała mi też wyznać mu prawdę. Powiedziała: „To ty jesteś ojcem Antka, bo ty dajesz mu wszystko, czego ten prawdziwy nie potrafi”. Dostosowałem się więc do życzenia żony, choć kłamstwo bardzo mi ciążyło. Zwłaszcza kiedy widziałem, jakie relacje z dziećmi ma Marcin. Ale Daria uważała, że on tylko się nimi bawi, jak nią kiedyś… Nie wierzyła Marcinowi, nie ufała jego przemianie, a jednak, gdy rok temu zaczął znowu mieć problemy, to do niej zwrócił się po pomoc, a ona go nie odtrąciła. Rozumiecie coś z tego? Ja nie mogłem pojąć, dlaczego znów wplątała się w tę historię – schował twarz w dłoniach. – Jak to wplątała się? – zapytał mój mąż. – Przecież Marcin jest… był księdzem. – A co to za przeszkoda? – roześmiał się Maciek. – Nagle mój braciszek zaczął mieć wątpliwości, czy słusznie postąpił, wybierając sutannę zamiast Darii, a kiedy dowiedział się, że ma syna, dosłownie oszalał. Wyzwał mnie od kłamców i zdrajców, choć to ja uchroniłem Darię przed publicznym potępieniem! Teraz to ja byłem tym złym, który wykorzystał sytuację, żeby zająć miejsce brata przy boku ukochanej, a Marcin jak zwykle się miotał. Nawet nie wiem, czy chciał porzucić stan duchowny, ale z pewnością nie miał oporów, żeby będąc księdzem, sypiać z moją żoną! Pod moim dachem, w moim łóżku! – Daria? – nie wierzyłam. – Powiedziała, że zawsze go kochała. – Nie wiedziałam, że u was dzieją się takie rzeczy… – Ha, ha, ha! Jesteśmy rodziną dobrych aktorów! – stwierdził kwaśno Maciek. – Długo nie wiedziałem, że młodszy braciszek przyprawia mi rogi, ale gdy okazało się, że moja żona jest w drugiej ciąży, postanowiła wyznać mi prawdę i odejść. Marcin wynajął im kawalerkę, ale swoim zwyczajem zaczął lawirować, aż wyznał, że dłużej nie może tak żyć, bo on nie przestanie być księdzem! Łajdak jeden! Nie wytrzymał, musiał zakończyć ten koszmar! Daria wróciła do męża, a ten przyjął ją mimo ciąży, którą zresztą wkrótce straciła. – To miała być dziewczynka… Ze mną nigdy nie mogła zajść w ciążę … – rozpłakał się. Miałam ochotę go przytulić, ale nie byłam w stanie się ruszyć oszołomiona tym, co usłyszałam. Daria, dziecko, okrutny ksiądz i Maciek w tym splamionym krwią garniturze. „Odegrał się na bracie? Ale dlaczego, jeśli żona zmądrzała?” – pomyślałam. – Dałbym sobie spokój z gnojkiem, gdyby znowu się nie odezwał. Kilka miesięcy później napisał do mojej żony, znów nie wiedząc, co zrobić, a kiedy opowiedziała mu o poronieniu, zaproponował spotkanie. Pojechała! Zostawiła mnie z Antkiem i listem na stole, i pojechała do niego! Podobno miał to być ich ostatni raz… Jezu przenajświętszy! – Maciek zaryczał niczym zranione zwierzę i poderwał się z sofy. Zbladł, zacisnął pięści, miałam wrażenie, że zaraz rzuci się na nas albo zdemoluje pokój, taki był wściekły. – Pojechałem tam i… Gdy tylko ona wyszła z pokoju hotelowego, poprawiając spódnicę, wiedziałem, że to nigdy się nie skończy. Zamykając drzwi, powiedziała: „Do zobaczenia”. Do zobaczenia, rozumiecie? Zatłukłem go jak psa, starłem go na miazgę – uderzył pięścią w pięść. – Co zamierzasz teraz zrobić? – spytał mój mąż. – Porozmawiasz z Darią? Zgłosisz się na policję? Uciekniesz? – Zawsze was szanowałem – oznajmił. – Zwłaszcza ciebie, Moniko, byłaś tak inna od mojej żony. Patrząc na was, miałem wrażenie, że oglądam film o życiu, jakie sam chciałbym wieść. Kochacie się, wspieracie, szanujecie… Będziecie dobrymi rodzicami. Ruszył do wyjścia. Omal nie powiedziałam, że nie możemy mieć dzieci. – Jutro wszystko się wyjaśni, nie musicie dzwonić na policję – nie odwrócił się nawet. – Dobranoc. Wciąż nie mogę sobie darować, że go nie zatrzymaliśmy… O świcie obudził nas telefon jednej z sąsiadek. Maciek i Daria rozbili się, jadąc na prostej drodze. Słysząc to, pomyślałam o Antku i zerwałam się z łóżka. Był sam w pustym domu, szczęśliwie pamiętałam, gdzie Daria chowała zapasowy klucz, więc weszłam do środka, nie wyrywając go ze snu. W przedpokoju zobaczyłam zaadresowaną do mnie kartkę, a w niej jedno zdanie: „Moniko, odezwie się do Was mój adwokat, proszę, nie odmawiajcie mu”. Zabił ją i siebie. Zabił i zostawił nam Antka. Reprezentujący Maćka adwokat obiecał, że zrobi wszystko, żeby sąd przydzielił nam opiekę nad chłopcem. Dotrzymał słowa, mimo sprzeciwu obu rodzin i toczących się w nieskończoność badań psychologicznych, sąd uznał ostatnią wolę mordercy, dlatego, że choć uległ namiętności, dla synka był najlepszym z ojców. Zobacz więcej kryminalnych historii: „Zakochałam się w Januszu od razu. Gdybym wiedziała, że zamorduje mojego męża, dalej bym go kochała” „Obrobiłem dom bandziora działającego w gangu porywaczy dla okupu. Tak odkryłem, gdzie jest moja siostra” „Matka chciała mnie tylko dla siebie. Skłamała, że mój ojciec nie żyje. Nie zasłużyła na życie po tym, co zrobiła”
„Kontrolowałem każdy krok żony, ale tylko dla jej bezpieczeństwa. A ta niewdzięczna baba postanowiła uciec!”
Kobiety są niewdzięczne! A moja żona to już pobiła wszelkie rekordy! Opiekowałem się nią, dałem wszystko, co według mnie było jej potrzebne do życia. A ona? Pełna kontrola, całkowita automatyka, najnowocześniejsze systemy. A tu… czyjaś skarpeta. W mojej sypialni! Skąd się wzięła?
Stałem jak wryty, wpatrując się w łóżko. Na idealnie posłanym prostokącie pościeli leżała skarpeta. Wyglądała jak kupa na równiutko przystrzyżonym trawniku. Wymiętolona, przybrudzona na podeszwie, z lekko przetartą piętą. Zresztą, pal licho wygląd! Gorzej, że nie miałem pojęcia, skąd wzięła się w samym środku mojego świetnie strzeżonego domu! System monitoringu i elektronicznych zamków zintegrowany z alarmem i systemem powiadamiania firmy ochroniarskiej. Wszystko spięte komputerową siecią i podłączone do serwera mojej firmy. Siedząc w gabinecie w centrum Krakowa, mogłem przeglądać podglądy z kamer, zamykać i otwierać drzwi, włączać lub wyłączać czujniki ruchu. Pełna kontrola, całkowita automatyka, najnowocześniejsze systemy. A tu… czyjaś skarpeta. W mojej sypialni, do której wstęp ma tylko sprawdzona przez biuro detektywistyczne gosposia. Nawet Luiza, moja schorowana żona, od dawna tu nie wchodzi. Zresztą, czytnik linii papilarnych przy drzwiach nie wpuściłby jej. Jakim więc k…a sposobem? Gorzej, miałem niejasne poczucie, że ta cholerna wełniana skarpeta coś mi przypomina. Coś lub kogoś, na kogo patrzyłem niedawno. Na czyjej nodze widziałem ją ostatnio? Zwalczyłem wzbierającą mi w gardle falę lęku i wytężyłem pamięć. To było dziś. Tak dzisiaj, na pewno. Mam wszystko pod kontrolą! Na pewno? A więc wstałem rano, jak zwykle o szóstej. Piętnaście minut w siłowni na poddaszu, potem prysznic, golenie, nowa koszula, garnitur. Kiedy byłem już gotów do wyjścia, znowu jak co dzień, przeszedłem do drugiego skrzydła domu, w którym mieszka Luiza. Nie spała już. Siedziała w szlafroku przed komputerem. Na mój widok szybko wyłączyła jakieś okno. Biedaczka, co sobie myśli? Że nie monitoruję jej ruchów w internecie? Dobrze wiedziałem, że wchodziła na jakieś żałosne strony społecznościowe i trajlowała z wirtualnymi znajomymi. Pocałowałem ją w czoło, spytałem, czy czegoś jej trzeba. Podziękowała, nie patrząc mi w oczy. Wtedy pod bramę zajechał kierowca. Wpuściłem go zdalnie, za pomocą pilota, boczną furtką prowadzącą do garażu. Następnie pożegnałem się z żoną i ruszyłem do samochodu. Szofer podgrzewał już fotele – nie lubię wsiadać do wychłodzonego wozu. W drodze do mojej firmy w centrum Krakowa, naszły mnie nostalgiczne myśli. „Luiza, moja poczciwa Luiza. Jak ona się zmieniła! A jednak, w przeciwieństwie do wielu kolegów, choćby z klubu golfowego, ani myślę wymieniać ją na „nowszy model”. Mam zasady. No, kocham ją po prostu. Poznałem ją 12 lat temu na biznesowej imprezie, na której była hostessą. Co to była za kobieta! Natychmiast się zakochałem. Ale… Bez pardonu odrzuciła moje względy – już wtedy znaczącego biznesmena – i oznajmiła, że kocha innego. Wynająłem detektywa i kazałem sprawdzić konkurenta. Okazał się nim Pan Nikt. Jakiś Piotr, przeciętniak i nieudacznik. Wieczny student, jej rówieśnik, drobny kombinator. A do tego gołodupiec. Jeździł używanym samochodem (brr, jak można wsiąść do auta, którym wcześniej jeździł ktoś inny), próbował handlu jakimiś trefnymi towarami. Tandeciarz i detalista o nieco szemranych kontaktach. Coś tam zarabiał, niby rozwijał interes, ale tak naprawdę był zerem. A ona za nim szalała! Nie mogłem przełknąć takiej porażki. Musiałem działać powoli. Najpierw detektyw zgromadził dowody – facet nie płacił podatków, handlował elektroniką z przemytu. Potem moi księgowi trochę wszystko podrasowali, a adwokat sporządził doniesienie o przestępstwie. Gówniarz trafił za kraty. Miałem go z głowy. Pół roku później byliśmy już z Luizą po ślubie. Te wspominki urwały się, kiedy dotarłem do pracy. Wysiadłem z mercedesa, wjechałem windą do biura. Była godzina 8.15, do najbliższego spotkania miałem więc chwilę. Włączyłem komputer, sekretarka wniosła kawę. Tak jak lubię. Pół na pół ze spienionym mlekiem, posypana cynamonem, z gorzką, łamaną czekoladą na spodeczku. Popijając umiarkowanie gorący napój, tradycyjnie przejrzałem zapisy z kamer wokół mojego domu. Zwłaszcza z tej jednej, od południowo-zachodniej strony, gdzie rok temu wybudowało swój śmieszny domek młode małżeństwo. Biedacy, myśleli, że kamera nad dzielącym nasze działki płotem strzeże jedynie granic mojej nieruchomości. Tymczasem ja mogłem dowolnie manipulować obiektywem, a nawet znacznie przybliżać obrazy. Nowaccy, bo tak się nazywali, późno zbierali się do pracy. Ranki woleli spędzać w kuchni, popijając kawę i migdaląc się. Lubiłem zerkać jak pan Nowacki wkłada rękę za połę szlafroka pani Nowackiej i pieści jej całkiem niebrzydkie piersi. Zwykle na tym kończyli, on jechał do pracy, ona wchodziła do łazienki. Tam podglądu nie miałem, niestety. Czasami jednak, moja zakochana para biegła na piętro do sypialni na szybki numerek. Mieli tam żaluzje, których nie zamykali zbyt szczelnie. Ktoś obserwujący ich z daleka nic by przez nie nie zauważył, ale ja – dzięki zoomowi – mogłem wniknąć do środka. Fajnie się zabawiali. Tamtego ranka nic specjalnego się jednak nie działo. Nowaccy siedzieli w kuchni i prowadzili chyba jakąś banalną rozmowę. Ona miała wełniane skarpetki, on majtki, które widziałem na nim już wczoraj. Fu, jak można być tak niehigienicznym? Nawet informatyk był zaskoczony… Zaraz, skarpetki! Tknięty nagłym przeczuciem skoczyłem do swojego domowego gabinetu i przejrzałem pliki z monitoringu. Tak! Kiedy chwilę później na monitorze ponownie ujrzałem Nowackich, byłem już pewien. Na łóżku w mojej pilnie strzeżonej sypialni leżała jej przeklęta skarpeta! Przygryzłem palce. Nie trzeba było być specjalnym orłem, żeby się domyślić, że ktoś wysłał mi wyraźny przekaz: „Znam wszystkie twoje drobne świństewka. Strzeż się, bo potrafię przeniknąć do twojej twierdzy!”. „Kto to może być? – zastanawiałem się gorączkowo. – Kto złamał wszystkie moje zabezpieczenia?”. Nowaccy? Wątpliwe. Zaraz po uświadomieniu sobie, do kogo należy skarpeta, zadzwoniłem do biura detektywistycznego, którego od lat byłem najlepszym klientem. Sprawdzili mi ich w pół godziny. Zwyczajni ludzie. On – urzędnik bankowy. Ona – tłumaczka z angielskiego. Dom kupili na kredyt, nigdy nie byli karani, o informatycznych tajnikach nie mieli większego pojęcia. Nie, tę zakochaną parkę mój przeciwnik użył jedynie jako narzędzia. Więc kto? Wydzwoniłem firmę obsługującą system moich domowych zabezpieczeń. Kiedy dyżurny usłyszał, kto dzwoni i co się stało – mimo późnej pory – przysłał swojego najlepszego informatyka. Intruz, który wszedł tutaj z tą przeklętą skarpetą w ręku powinien zostać nagrany przez kamery. Nie mówiąc już o tym, że nie miałem pojęcia, jakim cudem miałby sforsować elektroniczne zamki i oszukać czujniki ruchu oraz alarmu. – Może posłużono się moją gosposią? – zasugerowałem informatykowi. Facet nie odpowiedział, tylko zaczął klikać w klawiaturę i po sto razy przeglądać zapisy z kamer. Wypiłem dwa drinki i jedną kawę, gdy wreszcie przemówił. – Gosposia nie ma z tym nic wspólnego. – Więc kto? Przecież nie Luiza. Żona mieszkała w wygodnym apartamencie w drugim skrzydle domu. Odseparowana od reszty pomieszczeń, otoczona czujnikami i monitoringiem. Nie, żebym ją więził czy szpiegował. Przecież ją kocham. Chodziło tylko o jej bezpieczeństwo. Od kiedy Luiza pięć lat temu zrobiła to straszne głupstwo, próbując odebrać sobie życie, wolałem na nią uważać. Co jej wtedy strzeliło do głowy? Najpierw zażądała rozwodu. Wrzeszczała, że przejąłem kontrolę nad jej życiem. Że niby jest ubezwłasnowolniona, inwigilowana, sterowana jak robot. A kiedy się nie zgodziłem – łyknęła fiolkę prochów. Na szczęście udało mi się ją odratować. Spędziła pół roku w prywatnej klinice psychiatrycznej. Wróciła stamtąd potulna i spokojna. Na wszelki wypadek postanowiłem ją jednak odseparować od wrogiego świata. Jest taka delikatna! Dostała wygodny apartament z wyjściem do ogrodu. Ma tam wszystko, czego zapragnie. Książki, salkę kinową, szybkie internetowe łącze… – Muszę przyznać, że ten ktoś jest sprytny – oznajmił informatyk. – Włamał się do pańskiego serwera i zhakował wszystkie tajne pliki. Także podgląd z kamer. – Stąd wiedział, że obserwuję tych Nowackich – warknąłem. Informatyk spojrzał na mnie nieodgadnionym wzrokiem. Czy mi się zdawało, czy uśmiechnął się z lekką ironią? – Zeskanował też sygnały radiowe służące do otwierania drzwi i wyłączania alarmu – kontynuował. – Krótko mówiąc, widział wszystko to, co pan, i tak jak pan mógł sobie chodzić po tym domu. Przeszedł mnie dreszcz. – Ale jakim cudem nie zarejestrowały go kamery? – zdziwiłem się. – Jest niewidzialny? Informatyk pokręcił głową. – Kamery go zarejestrowały, ale on później zdalnie ten zapis skasował, a w jego miejsce wkleił jeszcze raz inny fragment monitoringu, na którym dom jest pusty. Koleś jest dobry – w głosie technika zabrzmiała nuta szacunku. – Ledwo udało mi się znaleźć w systemie ślady jego interwencji. Przez chwilę stałem w bezruchu, wpatrując się w niego rozszerzonymi źrenicami. Potem zaczął kiełkować we mnie gniew. – Do dupy jest ten wasz system zabezpieczenia – wycedziłem. – Chyba poszukam sobie innej firmy. Tamten, zamiast zacząć przepraszać, tylko się uśmiechnął. A potem dodał: – System jest w porządku. Przynajmniej dopóki, dopóty hakerowi nie pomaga ktoś od wewnątrz. Aż zawrzałem z oburzenia. – Co ty sugerujesz, ty… – nie dokończyłem. Bo nagle zrozumiałem. Tylko jedna osoba oprócz mnie korzystała w tym domu z połączonej z moim firmowym serwerem sieci. – Luiza! – jęknąłem, a tamten tylko skinął głową. – Jutro rano zmienimy wszystkie kody i zeskanujemy system na obecność wirusów – powiedział po chwili. – Mam nadzieję, że przez parę godzin do tego czasu nic się nie wydarzy. Dlaczego ona jest taka dziwnie spokojna? Pobiegłem do niej od razu. Ciekawe, bo wciąż jeszcze nie spała. Jakby się spodziewała mojej wizyty. – Jesteś głupia, naiwna i nieobliczalna! – od razu zaatakowałem. – Przez te twoje internetowe znajomości mieliśmy w domu intruza! Rzuciwszy jej to w twarz, zamilkłem na moment i obserwowałem reakcję. Czy zblednie? Zadrży? Będzie błagać o wybaczenie? Nic z tych rzeczy. Siedziała z przyklejonym uśmiechem do twarzy i nieodgadnionym spojrzeniem. Jeszcze bardziej mnie to wkurzyło. – Mógł nas okraść, zamordować, ale jak widzę ciebie to nie obchodzi! – ryknąłem. – Nic jednak nie zginęło, prawda? – odezwała się niewinnym tonem. – A może nawet coś przybyło? Tego było już dla mnie za wiele. Jednym szarpnięciem odłączyłem jej komputer od gniazda i grzmotnąłem nim o ścianę. – Koniec z internetem! – wydarłem się. – Odcinam cię! W ogóle się tym nie przejęła. – Myślę, że wkrótce zmienisz zdanie – powiedziała spokojnym głosem, kiedy wychodziłem. Zatrzasnąłem za sobą drzwi prowadzące do jej apartamentu, wklepałem kod (Luiza go, rzecz jasna, nie znała) i poszedłem do siebie. Zmęczony jak diabli, bez kąpieli, zwaliłem się na łóżko. Oczy same mi się zamykały. Zbudził mnie brzęczyk alarmu. Poderwałem się na równe nogi i skoczyłem do komputera. Włączyłem podgląd systemu bezpieczeństwa i… zamarłem z przerażenia. Czujniki ruchu wskazywały, że w domu mam intruza. Czerwona kropka pulsowała na poziomie –1, w piwnicy. Co włamywacz tam robił? Kradł wina? – Mam cię, ptaszku – zatarłem ręce, kiedy pierwszy szok minął. Domowy monitoring miał funkcję automatycznego powiadamiania firmy ochroniarskiej. Przyjeżdżali w ciągu 10 minut! Dla pewności kliknąłem w ikonki z napisem „status zabezpieczeń”. I wstrzymałem oddech z wrażenia. Ani jedna z nich nie była aktywna! Nie działał alarm, system powiadamiania ani żadne zamki. O włamywaczu wiedziałem tylko ja! Rzuciłem się po komórkę. Prosta sprawa – zadzwonię po ochroniarzy i na policję. Ekran smartfona był jednak czarny, a aparatu nie dało się włączyć. Cholera! Nie znam się na elektronice, ale zaraz sobie przypomniałem, że telefon ma aplikację pozwalającą zdalnie wyczyścić mu pamięć, a także wyłączyć. Miało to być zabezpieczeniem na wypadek kradzieży, ale teraz… obróciło się przeciwko mnie. Napastnik zdalnie wyłączył mi komórkę. Serce zakołatało z przerażenia. „Co robić? Nie mogę nigdzie zadzwonić, alarm nie działa… Mogę najwyżej wychylić się z okna i wzywać ratunku” – myślałem gorączkowo. I wtedy mój wzrok padł na szafkę z myśliwską bronią. Miała zamknięcie, owszem, ale na kluczyk! Odzyskałem pewność siebie. Nie pozwolę nękać się we własnym domu! Otworzyłem, załadowałem sztucer i pistolet, a potem tak uzbrojony ostrożnie wyszedłem na schody. Postanowiłem nie czekać, aż bandzior wejdzie na górę. Dopadnę go tam, gdzie się zaszył. W piwnicy. Z odbezpieczoną bronią w ręku cicho zbiegłem po schodach i zatrzymałem się przed stalowymi drzwiami do piwnicy. Dziwne, ale były zamknięte. Tamten jednak znał wszystkie kody, nie musiał się więc martwić, że zostanie uwięziony w podziemiu. Wklepałem PIN, wrota odskoczyły, wszedłem. Błysnęło światło, wycelowałem. W pomieszczeniu nikogo nie było. Za moimi plecami szczęknął zamek zamykających się drzwi. – Co się dzieje z tymi czujnikami? – spytałem na głos, dla dodania sobie otuchy. A potem odwróciłem się i ponownie wklepałem kod. Tyle że tym razem nie zadziałał. „Niewłaściwy PIN” – wyświetlił się komunikat. I zaraz zgasło światło. Byłem uwięziony w ciemnościach. Wszystkiego mogłem się spodziewać, ale nie tego! Nie miałem zegarka, latarki ani kapci. Trząsłem się z zimna w piżamie. W odciętej od bodźców zewnętrznych, mrocznej piwnicy, każda sekunda zamieniała się w wieczność. Płakałem, wyłem, drapałem w drzwi. Oddałem w ciemność kilka strzałów. Znalazłem się na skraju szaleństwa, kiedy cichutko pisnął elektroniczny zamek. Z drugiej strony ktoś wklepał odpowiedni kod. – Przestań we mnie celować, jeszcze mnie niechcący postrzelisz i wylądujesz w więzieniu – spokojnym głosem powiedziała Luiza, kiedy drzwi otworzyły się, a ja w porannym świetle ujrzałem żonę. – Co tu się dzieje? – wychrypiałem. – Jeszcze się nie domyśliłeś? – patrzyła na mnie z bezgraniczną pogardą. Zaprzeczyłem ruchem głowy. – Wsadziłeś go na pięć lat za kraty na podstawie częściowo sfingowanych zarzutów – zaczęła mówić powoli. – Normalnie skazano by go na pół roku w zawieszeniu, ale ty wynająłeś adwokata, który został oskarżycielem posiłkowym. – Mówisz o tym swoim Piotrze – nic nie mogło mnie bardziej zaskoczyć. – Dobrze wykorzystał czas spędzony w więzieniu – Luiza mówiła tym samym tonem. – Jeden kurs komputerowy, drugi. Kiedy wyszedł, wyjechał za granicę i zatrudnił się jako informatyk. Całymi latami szlifował swoje umiejętności… – zawiesiła głos, patrząc na mnie gniewnie. – Aż w końcu się z tobą skontaktował przez internet i namówił do zemsty na człowieku, który cię kocha i się tobą opiekuje – dokończyłem za nią. Wzdrygnęła się. – On mnie wciąż kocha, to fakt. Ty… nie. Nikogo nie jesteś w stanie obdarzyć uczuciem. Miłość mylisz z totalną kontrolą. Osaczasz ludzi, podporządkowujesz sobie. Sycisz swoją nad nimi władzą. Jesteś chorym i złym człowiekiem. Nagle uświadomiłem sobie, że nie mam już siły nawet się na nią wkurzyć. Po nocy spędzonej w lochu byłem złamany i niezdolny, by się przeciwstawić bałamutnej żonie i jej kochasiowi. – Co teraz? – szepnąłem. – A co ma być? – spojrzała na mnie zdziwiona. – Odchodzę. – Tak po prostu? Nie odpowiedziała. Odwróciła się i wbiegła na górę po schodach. Zrobiła to z lekkością, jakiej nie widziałem u niej od dawna. Zobacz więcej kryminalnych historii: „Zakochałam się w Januszu od razu. Gdybym wiedziała, że zamorduje mojego męża, dalej bym go kochała” „Obrobiłem dom bandziora działającego w gangu porywaczy dla okupu. Tak odkryłem, gdzie jest moja siostra” „Matka chciała mnie tylko dla siebie. Skłamała, że mój ojciec nie żyje. Nie zasłużyła na życie po tym, co zrobiła”
„Zdziwiło mnie, że córka przestała się do mnie odzywać. Dopiero zdjęcie w sieci ujawniło, dlaczego tak jest”
Ależ ja byłam nieuważna. Jak mogłam, nie zauważyć, że moje dziecko wzywa pomocy. Na szczęście przyjaciółka była bardziej czujna niż ja.
Zastanawiałam się, gdzie popełniłam błąd, że od wielu lat nie mam kontaktu z córką. Bożena, moja przyjaciółka, mówiła, że przesadzam. Według niej to, że Hania mnie nie odwiedza, niekoniecznie musi oznaczać zerwanie relacji. – Może po prostu żyje swoim życiem. Nie potrzebuje twoich pieniędzy ani twoich słoików z żarciem, to nie przyjeżdża. Zobacz, dzieciaki, które meldują się u naszych koleżanek co tydzień, tak naprawdę pasożytują na starych rodzicach. Pożyczają od nich samochody, którymi jeżdżą potem latami, proszą o pieniądze, których nie oddają, biorą z nimi kredyty, na kwoty, których starzy nawet nie mogą sobie wyobrazić. A może Hania radzi sobie tak dobrze, że już cię po prostu nie potrzebuje? – pocieszała mnie Bożena. Ale ja i tak wiedziałam swoje: córka mnie odrzuciła. Dobrze było ją zobaczyć, chociaż na zdjęciu… Psuć między nami zaczęło się już dawno. Hania burzliwie dojrzewała, miała inne poglądy niż ja: lewicowa aż do przesady, wegetarianka, potem weganka, angażująca się w ruchy społeczne i ideowe. Mówiła biegle w trzech językach. A ja? Cóż, byłam tylko zwykłą bibliotekarką z prowincji. Gdy córka wyjechała na studia do miasta, początkowo odzywała się od czasu do czasu. Dzwoniła na święta, na urodziny i imieniny. Szybko się usamodzielniła, zaczęła pracować, dobrze zarabiać. Ale nawet wtedy jeszcze zdarzało jej się wysłać do mnie kartkę z podróży. A potem nagle zapadła cisza. No cóż. Musiałam się z tym pogodzić. I pogodziłam się. Hania żyje tylko dla siebie i ja tak zaczęłam żyć. Odzwyczaiłam się od myślenia o niej, od zastanawiania, co u niej słychać. Pewnie wszystko jest dobrze, bo czemu nie? Pewnego sobotniego popołudnia wpadła do mnie Bożena. Była tak zziajana, jakby ją ktoś gonił. – Musisz zacząć udzielać się w mediach społecznościowych – powiedziała od progu. – Ani myślę – odrzekłam spokojnie. Bożena, o wiele bardziej przebojowa ode mnie, śledziła wszelkie nowinki techniczne, ale ja nie zamierzałam. To nie moja bajka. Zaraz coś zepsuję, zablokuję… – Musisz – naciskała Bożena. – Znalazłam Hanię w internecie. Ona jest jakaś dziwna. – Pokaż! – aż krzyknęłam. Naprawdę bałam się, co zobaczę na ekranie laptopa Bożeny. „Co stało się z moim dzieckiem?”. Wszystkie obawy wróciły… „Czy cała jest pokryta tatuażami? A może jest członkiem jakiejś sekty?”. Na szczęście, kiedy Bożena pokazała mi zdjęcie mojej córki, ta wyglądała całkiem normalnie. W pierwszej chwili odetchnęłam z ulgą, ale szybko zrozumiałam, co zaniepokoiło moją przyjaciółkę. Hania na zdjęciu trzymała wielkiego kota, który ją niemal całą zasłaniał. Zza kociego łba wystawała twarzyczka mojej córki, z ustami rozciągniętymi w szerokim uśmiechu. – Widzisz to? – spytała Bożena. – Tak, ona jest taka chuda… – Ma więcej zmarszczek niż ty – powiedziała okrutnie Bożena. – Może to tylko na zdjęciu tak wygląda – próbowałam się pocieszać. – I ten grymas… – Ona się uśmiecha – zaprotestowałam. – No, nie wiem… Milczałyśmy chwilę. A potem Bożena głośno westchnęła. Spojrzałam na nią z niepokojem. Co znowu wymyśliła? – Nie chce cię dręczyć, ale tu jest jeszcze coś, co nie daje mi spokoju… Przyjrzyj się dobrze. – Słuchaj Bożena, ja nie chcę grzebać w życiu mojej córki – sprzeciwiłam się. – Ona mi nie dała do tego prawa… I tak czuję się głupio, że to oglądam. Próbowałam się w ten sposób uspokoić, ale i tak czułam, że coś jest nie tak. Hania wcale nie wyglądała na szczęśliwą, mimo że na zdjęciu była w pięknym mieszkaniu. Oczy miała smutne! Moja córeczka! – Spójrz jednak w głąb zdjęcia. Na ścianie wisi lustro i coś się w nim odbija – powiedziała Bożena. Powiększyła obraz na monitorze. I rzeczywiście. W lustrze widniały plecy mojej córki i scena przed nią: kobieta w długiej sukni, która robi jej zdjęcie komórką oraz dwóch chłopaków siedzących na kanapie. Mieli pochylone głowy, wyraźnie nie zwracali uwagi na to, co dzieje się w pokoju. Byli czymś bardzo zajęci. Zbliżyłyśmy oczy do ekranu komputera i poczułam, że włosy mi stają dęba na głowie. – Czy oni mają broń? – wyszeptałam. – To chyba karabiny maszynowe – odrzekła Bożena z niedowierzaniem w głosie. – Co to za maskarada? O co chodzi? – Zadzwoń do Konrada – poprosiłam. Syn Bożeny, Konrad, wysłuchał nas ze spokojem. Liczyłam na jego rozsądek. W końcu pracował w policji, był informatykiem, łapał przestępców w sieci: głównie pedofilów. Kochany chłopak, obiecał, że przyjrzy się sprawie. – Zrobię to sam, profesjonalnie – obiecał. – Nie musicie się już tym zajmować. Ulżyło mi. Miałam nadzieję, że jeśli Hania w coś się wplątała i ma kłopoty, to Konrad jej pomoże. Czekałam na jego telefon. Dopytywałam Bożenę, czy czegoś jej nie mówił, ale ona nic nie wiedziała. Zaczęłam wątpić w Konrada i denerwować się po nocach, ale wytłumaczyłam sobie, że może brak wiadomości, to dobra wiadomość, jak mówiła moja mama. Dopiero Bożena wzięła sprawy w swoje ręce! Pewnego wieczoru Bożena zaprosiła mnie do siebie: na kolację, winko i pogaduchy. Było naprawdę miło. Zrelaksowana wyciągnęłam się na sofie. Bożena usiadła obok w fotelu i nagle, ni stąd, ni zowąd, wypaliła: – Napisałam do Hani za pośrednictwem tego portalu. Napisałam, że podziwiałyśmy jej zdjęcie… – I co? – spytałam niespokojnie. – Podziękowała grzecznie i przeprosiła, że się nie odzywa, ale ma dużo pracy. Poprosiła też, żebym do niej pisała, jak mam ochotę. Pogratulowałam jej, że pokonała alergię, bo przecież zawsze mówiła, że ma uczulenie na kocią sierść… – Bo ma! – prawie krzyknęłam i zerwałam się na równe nogi. – To zdjęcie, to prośba o ratunek! A ja głupia nie zrozumiałam jej przekazu! Dzwoń do Konrada, sprawa jest poważna! Syn Bożeny nie odbierał telefonu. Dzwoniłyśmy do niego na próżno i za każdym razem nagrywałyśmy się na automatyczną sekretarkę. Myślałam, że oszaleję. Coś groziło mojemu dziecku, byłam już tego pewna! W końcu Bożena usiadła do komputera. Zalogowała się na portalu i spróbowała skontaktować z Hanią. – Nic jej nie pisz! Możesz jej zaszkodzić! Poczekaj na Konrada – gorączkowałam się. – Z Konradem jak z dzieckiem, kiedy jest potrzebny, nigdy go nie ma – stwierdziła Bożena i napisała do Hani: „Cześć, jak dziś się ma twój kotek?”. Wstrzymałam oddech. Nic się nie wydarzyło. – Pewnie nie siedzi przed komputerem – powiedziała rozczarowana Bożena. I nagle pojawiło się oznaczenie, że ktoś czyta list! – Jest! Hania coś pisze – zacisnęłam z emocji pięści. Po kilku sekundach odczytałyśmy słowa: „Zaraz was dorwę!”. Bożena, przestraszona, zatrzasnęła laptop. – W co wmieszała się ta gówniara! – zapytała. – Nieważne, musimy stąd spływać. I w tym momencie usłyszałyśmy dzwonek do drzwi. Zamarłyśmy. Żadna z nas nie ruszyła się, żeby otworzyć. Potem był ponowny dzwonek, a potem ktoś przekręcił klucz w drzwiach. To był Konrad. Co za ulga! – Gdybyś nie był dorosły, sprałabym cię na kwaśne jabłko – powiedziała chwilę później Bożena, kiedy już ochłonęłyśmy. – Tobie też się należy – odrzekł jej syn. – Miałaś nie zaczepiać Hani w internecie, ale musiałaś wyskoczyć z tym kotkiem… – To już nie można w internecie o kotach pisać? – prychnęła Bożena. – Nie wygłupiaj się, mamo. Sprawa naprawdę jest poważna – zaczął wyjaśniać Konrad. – Miałyście oko: ci faceci na zdjęciu naprawdę siedzieli z bronią maszynową. Nie zauważyłyście za to, że z boku były dwa kartony środków chemicznych do produkcji bomb. Krótko mówiąc: to była fotka z meliny grupy terrorystycznej. Jej członkowie właśnie zostali złapani. – Co Hania tam robiła? Czy trafi do więzienia? – zapytałam z trwogą. – Była przetrzymywana, musiała udawać, że wspiera tę grupę, inaczej by zginęła. Muszę was uprzedzić, żebyście o tym nikomu nie mówiły. Nie było zdjęcia z kotem, facetów z bronią. Nic nie było, a wy nic nie wiecie. – A Hania? – spytałam. Konrad wystukał jakiś numer w telefonie komórkowym i podał mi go. – Mamo? – usłyszałam głos córki. – Nic ci nie jest? Kiedy cię zobaczę? – szlochałam w słuchawkę. – Na razie zostanę za granicą. Przyjedziesz do mnie? Oczywiście, zgodziłam się. Przed wyjściem Konrad jeszcze powiedział, że Hania długo nie miała pojęcia, co robią jej koledzy. A jak ich zobaczyła z bronią, to wiedziała już, że tkwi w tym po uszy… – Ale to ona zawiadomiła policję, za waszym pośrednictwem, więc jest czysta… – dodał Konrad. – Bożenko, jesteś wielka! – powiedziałam uroczyście, kiedy zostałyśmy same z przyjaciółką. – Wiem, że jestem dużą blondyną – zaśmiała się, ale widziałam, że zaszkliły jej się oczy. – Chodziło mi o twoje serce – powiedziałam przez łzy. To były łzy szczęścia. Zobacz więcej kryminalnych historii: „Zakochałam się w Januszu od razu. Gdybym wiedziała, że zamorduje mojego męża, dalej bym go kochała” „Obrobiłem dom bandziora działającego w gangu porywaczy dla okupu. Tak odkryłem, gdzie jest moja siostra” „Matka chciała mnie tylko dla siebie. Skłamała, że mój ojciec nie żyje. Nie zasłużyła na życie po tym, co zrobiła”
„Chciałam korepetycji dla córki, a padłam ofiarą oszusta. Gdyby nie bandzior z mojego bloku to bym nie odzyskała kasy”
Podobno „porządny? bandyta ma swoje zasady – między innymi taką, że swoich nie rusza. Mój sąsiad poszedł nawet o krok dalej. Nie tylko nie rusza, ale i staje w ich obronie.
Nie wiem, co mnie podkusiło, żeby zadzwonić pod numer z ogłoszenia. Zwykle nie działam impulsywnie, wszystko sprawdzam dwa razy, ale wtedy ostrożność mnie opuściła. „Angielski, nauka, konwersacje, przygotowanie do egzaminów. Mgr Rosiniak” – krótko i treściwie. Tego właśnie potrzebowałam, nauczyciela dla mojej Kasi. Odłożyłam niewielką sumkę na domowe lekcje angielskiego dla córki, chociaż nie przyszło mi to łatwo. Mój budżet samotnej matki przeżywał ciągłe napięcia, ale w myśl zasady „wszystko dla dziecka”, jakoś dałam radę. Chyba mi na chwilę rozum odebrało! Magister Rosiniak przejrzał swój terminarz i znalazł dla nas czas. Przyszedł nazajutrz. Zrobił na mnie dobre wrażenie, był rzeczowy i konkretny, skupiony bez reszty na zadaniu. Od progu oznajmił, że najpierw chciałby przeprowadzić, jak to ujął, wewnętrzny egzamin, żeby wiedzieć, na jakim poziomie jest uczennica. – To mi pozwoli lepiej przygotować się do zajęć, żeby dziecko jak najwięcej wyniosło z lekcji – oznajmił. „Nauczyciel z powołania” – pomyślałam. Zapewne miałam wtedy przejściowe zaćmienie umysłu. Pan Rosiniak przepytał Kasię z podstaw angielskiego. Nie wzbudził podejrzeń, bo wiedziałam, że mała więcej nie umie. – Taak, wszystko jasne – nauczyciel odchylił się i wyprostował plecy. – Muszę panią uprzedzić, że za pierwsze zajęcia biorę z góry. Ustalam właśnie terminarz i chciałbym, żeby nasza umowa, o ile się dogadamy, wyglądała poważnie. A! I jeszcze książki. Sprowadzam dla swoich uczniów podręczniki i zeszyty do ćwiczeń z Royal Academy w Londynie. To licencjonowane wydawnictwa, mam zaufanie do ich metodologii, na efekty nauki według ich dydaktyki nie trzeba długo czekać. Słuchałam oszołomiona. – 300 złotych – sprecyzował oczekiwania magister Rosiniak. – To sporo – zdziwiłam się. – Tylko pierwsza opłata jest tak wysoka, potem biorę za godzinę tyle, ile ustaliliśmy. To jak, decyduje się pani? – nauczyciel zerknął niecierpliwie na zegarek. – Bo mam jeszcze kilka umówionych spotkań. Jest duże zainteresowanie metodą nauki, którą proponuję. Wytworzył takie ciśnienie, że pośpiesznie wyciągnęłam trzy stówki. Jak już mówiłam, cierpiałam chyba na chwilowy zanik rozumu. Magister porwał pieniądze, pożegnał się i wybiegł jak na skrzydłach. Wyjrzałam za nim na klatkę schodową. Właśnie zrozumiałam, co najlepszego zrobiłam. – Przepraszam! – Rosiniak odbił się od Zenka, który właśnie wchodził po schodach. – Sie ma, Aluśka – przywitał mnie ciepło sąsiad. Znaliśmy się jeszcze z piaskownicy, inaczej chyba nie miałabym odwagi z nim rozmawiać. – Ten miglanc wyparował od ciebie? Bo nie znam facjaty. Usiadłam na schodach i zakryłam twarz. Chciało mi się płakać. – No co? – Zenek stanął nade mną jak pokryta tatuażami góra. – Krzywdę ci kto zrobił? Miętkie serce mam, na damskie łzy patrzeć nie mogę. Tylko puść parę, a ja go… Albo nie, na warunkowym jestem. Ale chłopakom nadam, to mu wytłumaczą. – Nie trzeba, będę miała nauczkę – machnęłam ręką i opowiedziałam o tym, jak dałam się naciąć. – Pozwolę sobie się nie zgodzić – powiedział elegancko Zenon i siąknął nosem. – Ja swój honor mam, byle gnida nie będzie po moim rewirze ganiała i słabe kobiet cięła na kasę. – Co chcesz zrobić? – przestraszyłam się. Sąsiad siedział co prawda za włamanie, ale krążyły wieści, że i mokrą robotą nie gardził, tylko nikt go nie zdołał na tym złapać. Rosiniak był oszustem i naciągaczem, ale nie chciałam, żeby z mojego powodu doznał uszczerbku na zdrowiu. Z Zenkiem i jego kolegami żartów nie było. – Ja? – zdziwił się teatralnie Zenon. – Nic! Absolutnie nic. – Zenek! – piętro wyżej otworzyły się drzwi i przez tralki poręczy wyjrzała żona sąsiada. – Co tam robisz? – Do ciebie idę, królowo moja – zanucił figlarnie Zenon i zniknął mi z oczu. Odetchnęłam z ulgą. Bałam się, że padnę ofiarą jego nadopiekuńczości. Zenek dla swoich potrafił być dusza człowiek. Wyrównał rachunki… i to z nawiązką! Jak bardzo – przekonałam się kilka dni później. – Ojciec prosi – w drzwiach stała mniejsza kopia Zenka. Syn zapraszał mnie na rodzinne salony, nie wypadało odmówić. – Wchodź, Aluśka, jak do siebie – usłyszałam od progu. Zenek i jego dwaj synowie siedzieli przy stole, a tyłem do mnie na krześle… Tak, to był magister Rosiniak. Zrobiło mi się go żal. – Widzisz, Aluśka, dzieciaki chciały trochę angielskiego liznąć, to pomyślałem, że zadzwonię tam gdzie ty – Zenek drapał się po szerokiej piersi. – Tak między nami sąsiadami, nie gniewaj się, ale strasznego palanta wybrałaś na nauczyciela. Nie podobasz mi się z mordy – zwrócił się wprost do Rosiniaka. – Aluśka, to ten? Bo wtedy tak szybko mi mignął na schodach, żem nie spamiętał – Zenek patrzył na mnie lodowato niebieskimi oczami. Dreszcz przebiegł mi po plecach. – Zenek, nie rób nic, czego musiałbyś żałować – ostrzegłam słabym głosem. – Nie bój, warunkowego nie złamię – uspokoił mnie sąsiad. – Zaraz tu wpadną Ciacho i Malizna, to mnie wyręczą. Ile ci wisi pan nauczyciel? – Trzy stówy – powiedziałam cicho. – To zaraz ci odda – powiedział pogodnie Zenon. Rosiniak był wytrawnym graczem, wiedział, kiedy ma słabe karty. Bez słowa podał mi banknoty. – I drugie tyle za fatygę – Zenek wyciągnął rękę. – To rozbój! – magister zdobył się na niemrawy protest. – Jak powiedziałeś? – Zenek wstał i szarpnął stołem. Synowie uśmiechnęli się wyczekująco. – Nie skacz, palancie, tylko pruj się z kasy. I pamiętaj, na moim rewirze rządzę ja i nikt więcej. Co uskubałeś, to moje. Kumasz? Rosiniak skinął pokornie głową. – No! – Zenon odprężył się i przeciągnął, prężąc muskuły. – A teraz won i żebym cię nie widział. Bo ja nerwowy jestem, jeszcze mi ręka drgnie. A warunkowe – rzecz święta. Poczułam ulgę, kiedy nieszczęsny oszust wyszedł z mieszkania Zenka cały i zdrowy. Miałam nadzieję, że na ulicy nie czeka go żadna niespodzianka. – Nie martw się, Aluśka – Zenon poklepał mnie po plecach – włos mu z głowy nie spadnie. Za delikatna jesteś na ten świat – przyjrzał mi się z autentyczną troską. – Nie wiem, co byś beze mnie zrobiła. – Dziękuję za odzyskanie pieniędzy – zrozumiałam aluzję. – E tam – Zenek machnął ręką. – To była zwykła sąsiedzka przysługa. Zobacz więcej kryminalnych historii: „Zakochałam się w Januszu od razu. Gdybym wiedziała, że zamorduje mojego męża, dalej bym go kochała” „Obrobiłem dom bandziora działającego w gangu porywaczy dla okupu. Tak odkryłem, gdzie jest moja siostra” „Matka chciała mnie tylko dla siebie. Skłamała, że mój ojciec nie żyje. Nie zasłużyła na życie po tym, co zrobiła”
„Myśleliśmy, że śmierć ucznia była zwykłym wypadkiem. Do czasu, aż połączyliśmy wszystkie wątki”
Nigdy nie zapomnę słów tego chłopaka. Ani jego wzroku – pełnego pogardy. Przed chwilą spowodował śmierć człowieka, a zachowywał się, jakby odniósł sukces.
Często media, a nawet wydawałoby się rozsądni ludzie, mówią o dzisiejszej młodzieży jak o rozpieszczonych dzieciakach. Jako nauczycielka w liceum mogę spokojnie zaprzeczyć tej opinii. Obecne pokolenie nastolatków jest, jakie jest, ani gorsze, ani lepsze, niż my byliśmy w ich wieku. Wiem też, że młodych ludzi trzeba zawsze traktować poważnie, gdyż zignorowanie zdesperowanego nastolatka może doprowadzić do tragedii. Tamtej zimy byłam opiekunką na wyjeździe trzech drugich klas z naszego liceum. Pojechaliśmy na Zielony Wierch, by jeździć na nartach, snowboardzie, integrować się i podziwiać piękno Tatr Zachodnich. Schronisko znajdowało się niemal przy samym szczycie, obok górnej stacji wyciągu. Składały się na nie: stara, urokliwa bacówka z drewna oraz nowoczesny budynek mieszkalny ponad stacją. Aby zachować spokój i dobry obyczaj, umieściliśmy dziewczęta wszystkich klas w bacówce, a chłopców i kadrę przy wyciągu. Tam też wydawane były posiłki. Młodzi ludzie lubią się bawić, od zarania dziejów tak było i nie ma na to rady. Mimo zakazów i klątw uczniowie w niemalże nadprzyrodzony sposób zdobywali alkohol, a tym samym łamali zarówno regulamin naszej szkoły, jak i schroniska. Jako opiekunka miałam obowiązek walczyć z tym procederem, i próbowałam, ale to była walka z wiatrakami. Dlatego, o ile nie dochodziło do ekscesów, a wszyscy balangowicze wracali do swoich pokojów przed północą, nie ingerowaliśmy zbyt rygorystycznie w ich wieczorne życie, bo i tak nic to nie dawało. Jedynie podważało nasz autorytet. Dziś wiem, że powinniśmy być bardziej uważni. Ale czy to powstrzymałoby tragedię? Jedna zła decyzja To był wieczór, dwunastego lutego, środek śnieżnej zawiei. Kochałam taką pogodę, zwłaszcza gdy mogłam patrzeć na wirujący puch przez okno ciepłego pokoju. Kończyło się właśnie coś, co za moich czasów nazywano dyskoteką, ale tak naprawdę było tylko wstępem do dalszych nocnych aktywności. Dla porządku zeszłam do świetlicy, aby sprawdzić, czy wszystko gra. Za pięć dwunasta towarzystwo niechętnie rozchodziło się do pokojów. Należało odprowadzić dziewczyny do bacówki. Popatrzyłam na licealnych dżentelmenów i jęknęłam. – O rany, co wyście ze sobą zrobili... – mruknęłam, widząc ich zaczerwienione policzki i szkliste oczy. – Czy jest tu ktoś, hm, stabilny? – Pani Lidko, my nie dzieci – powiedziała Marta z drugiej B. – Przecież trafimy. Nie potrzebujemy niańki. – Dla spokoju sumienia – odparłam. – Bartoszu… – spojrzałam na najroślejszego z chłopaków, a przy okazji adoratora Marty. Jednakże nasz klasowy mistrz sportu ledwo trzymał się na krześle. – Cóż… – Bartosz jest niedysponowany, psze pani – powiedział Marek. Zwykle cichy i nieśmiały okularnik nie należał do przyjaciół Bartka. Ale niezależnie od tego, jakby się nie znosili, zasady uczniowskiej omerty, zmowy milczenia wobec nauczycieli, obowiązywały każdego. – Chyba zjadł coś nieświeżego na kolację. Może ja pójdę z dziewczynami. – Tylko wróć od razu! – przestrzegłam, a odpowiedziały mi złośliwe śmiechy dziewczyn. Cóż, Marek nie był amantem. – Tak, psze pani. Już się robi – odparł Marek. – Zaraz wrócę. W asyście śmiechów i docinków dziewczyn ruszył ku sieni. Wszystko wskazywało na to, że to był wypadek Ciało Bartosza odnalazł syn właściciela, kiedy o ósmej wyszedł uruchomić silnik wyciągu. Gdy jedliśmy śniadanie – wtedy jeszcze myślałam, że skacowany uczeń po prostu zaspał – gospodarz pojawił się w jadalni i poprosił nas na stronę. To była tragedia. Niepełnoletni uczeń zmarł pod naszą opieką, wskutek – jak sądziliśmy – źle oznaczonej ścieżki. Gospodarz zabrał nas na zewnątrz i pokazał feralne miejsce. Zobaczyliśmy cienką drogę na zboczu i kolorową linkę, zwykle oznaczającą szlak. Ale plastikowy sznur był przerwany i powiewał na wietrze. Końcówka z naszej strony wyglądała na przetartą. Śnieg wciąż padał, zadymka trwała, więc w połowie dwustumetrowego dystansu pomiędzy budynkami nie widać już było ani bacówki, ani stacji wyciągu. Bartosz trafił na uszkodzoną część szlaku, nie skręcił na załomie i spadł ze ścieżki. Ledwie kilka metrów w dół, w dodatku dno kotlinki zasypał śnieg, a chłopak był silny i wytrzymały. Ale był też zmęczony i pijany – kiedy wpadł w zaspę, nie miał siły ani się wygrzebać, ani wołać o pomoc. Zresztą czy ktoś by go usłyszał w tej zawiei? Nawet bez oględzin lekarza wiedziałam, co zaszło. Zmęczony i nietrzeźwy, ubrany w lekki polar, który starczyłby mu za dobre okrycie, gdyby szybko dotarł do bacówki. Na nogach miał trampki. Nie musiał niczego sobie łamać, nie musiał tracić przytomności. Po prostu zamarzł. – Trzeba wezwać policję – powiedział blady właściciel, po czym spojrzał na mnie. – Proszę trzymać uczniów w budynku. Wróciliśmy do jadalni w minorowych nastrojach. Pan Martczuk, informatyk, bardzo pragmatyczny człowiek, już rozważał prawne konsekwencje naszych zaniedbań. Wicedyrektor Piotrowska wygłosiła krótkie przemówienie do uczniów, a moje myśli błądziły po najdziwniejszych miejscach. Po śniadaniu podeszłam do grupki uczennic. – Moje drogie, przepraszam, że męczę was teraz, ale mam kilka pytań… – Prowadzi pani śledztwo? – zapytała niska, jasnowłosa Kasia. – Podejrzewa pani, że to nie był wypadek? Przepraszam, to głupi żart – bąknęła, gdy koleżanki spiorunowały ją spojrzeniami. – Chcę tylko wyjaśnić pewne niejasności – wyjaśniłam. – Kiedy szłyście rano na śniadanie… – Nie widziałyśmy Bartka! – odpowiedziała drżącym głosem Marta. Śmierć chłopaka bardzo nią wstrząsnęła. – Wiem. A widziałyście zerwany sznur? – Urwany, chciała pani powiedzieć? – zapytała dociekliwa Kasia. – Chyba że pani naprawdę uważa… – Cicho! – No… – przyznała Marta. – Zauważyłam, że sznur zniknął, ale za dnia to nie problem, przecież prawie wszystko widać. No i szłyśmy grupą, tak jak nas pani instruowała. Delikatnie odciągnęłam ją na stronę. Kiedy odeszłyśmy od reszty, zapytałam wprost: – Czy wczoraj zaprosiłaś Bartosza do swojego pokoju? Po dyskotece, w nocy. – Ja... nie – powiedziała, odwracając wzrok. Równie dobrze mogła powiedzieć „tak”. – Przecież pani wie, że nie przyszedł. – Nie przyszedł, bo zginął. Pytam, czy szedł w nocy do ciebie? Nie odpowiedziała, ale już wiedziałam, co trzeba… Zapytałam wprost i… dostałam odpowiedź Odprowadziłam ją do grupy, a potem udałam się do świetlicy na piętrze, gdzie Martczuk doglądał niespokojnych chłopaków. Przez chwilę stałam w progu, obserwując grupę uczniów. Wszyscy byli podnieceni i zdenerwowani – albo dyskutowali o czymś żywo, albo klikali w klawiatury telefonów. Tylko jeden chłopak wyróżniał się z tłumu. Marek siedział w ostatnim rzędzie, spokojny, zupełnie wyobcowany z grupy. – Ma pani rację, to on zabił! – usłyszałam głos nad uchem. – Kasia! – Przepraszam, nie chciałam pani straszyć – odparła blondynka. – Ale wyczułam, że pani tropi zabójcę. – Jakiego zabójcę! To był wypadek. – Ten wypadek nosi stare swetry, unika fryzjera i ma na imię Marek – stwierdziła dziewczyna. – Ale przyznaję, nie sądziłam, że się na to zdobędzie. Kurczę, gdybym wiedziała, że z naszego kujona taki numer, to może bym się z nim umówiła. To znaczy, gdyby nie ślinił się do Marty. – O czym ty mówisz? – zapytałam. – To oczywiste, był zazdrosny, a zazdrość to wspaniały motyw. Taki klasyczny i elegancki. Bartek miał iść do Marty… Niech pani nie mówi nikomu, że to ja powiedziałam, ale chyba obie wiemy, jak jest. Kręcili ze sobą, więc chodził do niej, kiedy mógł. A wczoraj pewnie chciał, ale nie bardzo mógł. Już Mareczek się o to postarał. – Jak niby? – Spił go! Specjalnie na tę okazję kupił tę mocną śliwowicę na Słowacji. Lał Bartoszowi do pełna, a sobie tylko parę kropel i dolewał popitkę. Do północy ululał go na perłowo, aby… No wie pani, żeby Bartek nie był w stanie dobrać się do Marty. Albo już planował zabójstwo... – Jak? – A bo to trudne? Przez kilka dni smarował masłem sznur, tak że psiaki gospodarza gryzły to miejsce, dla smaku lub zabawy. A wracając od nas wczoraj, czy właściwie już dzisiaj, bo to było po północy, jeszcze potarł linkę o załom ścieżki. Zostawił ją pewnie, trzymająca się na ostatniej nitce. A potem powiedział Bartkowi, że Marta na niego czeka… – To jakieś spiskowe myślenie – przerwałam jej. – Skąd mógł wiedzieć, że Bartek się przewróci i zerwie linę? – Pewnie polał zakręt ścieżki wodą, żeby było ślisko. Do rana to zasypało śniegiem, ale w godzinę czy dwie po sabotażu to pewnie tam była niezła ślizgawka. W tym czasie nasz zabójca siedział w pokoju i zapewniał sobie alibi. Nie słuchałam dalej. Podeszłam do Marka i zapytałam wprost. – To prawda? – Co jest prawdą, psze pani? – jego głos był drwiący i pewny siebie. Albo po prostu zdesperowany. – O co pani chciała spytać? – To ty spowodowałeś wypadek! – Nie zadała pani pytania, więc nie mogę odpowiedzieć – odparł młody morderca, wciąż się uśmiechając. – Ale trzeba przyznać, że biedny Bartek miał pecha… – Coś ty narobił! – jęknęłam. – Zabiłeś człowieka! I po co? Co ci to dało? Myślisz, że teraz Marta w ogóle na ciebie spojrzy? – Tak, teraz nie będzie miała wyboru – odparł Marek, odkładając książkę. – Zniszczyłeś sobie życie – powiedziałam. – I wcale nie zbliżyłeś się do Marty. – Nieważne, cel osiągnąłem – odparł. Boże, co sobie myślał ten chłopak? Czy w ogóle myślał? Jaki cel osiągnął? Chciał zdobyć dziewczynę czy bardziej zależało mu na wyeliminowaniu rywala? Do dziś tego nie wiem… Zobacz więcej kryminalnych historii: „Zakochałam się w Januszu od razu. Gdybym wiedziała, że zamorduje mojego męża, dalej bym go kochała” „Obrobiłem dom bandziora działającego w gangu porywaczy dla okupu. Tak odkryłem, gdzie jest moja siostra” „Matka chciała mnie tylko dla siebie. Skłamała, że mój ojciec nie żyje. Nie zasłużyła na życie po tym, co zrobiła”
„Amanda nie była zwykłą ulicznicą. Jako jej taksówkarz dobrze wiedziałem, że to niebezpieczna kobieta”
Nie wiem, czy ta historia zdarzyła się naprawdę, czy może mój kumpel mocno ją ubarwił. Grunt, że słuchając jej, zastanawiałem się, czy na pewno nadal chcę być taksówkarzem. Bo to nie taki spokojny zawód, jak mi się wydawało.
Najlepsze kursy zawsze można było złapać na lotnisku. I wcale nie musiałeś umieć gadać po angielsku czy niemiecku. Wystarczyły dwa, trzy słowa. Taki Angol wsiadał do wozu, pokazywał kartkę z adresem, włączałeś Haldę i w drogę do hotelu Forum przez Ursus i Bemowo. Kawał drogi, ale i wynik na taksometrze był odpowiedni – opowiadał Edek emerytowany, warszawski taksówkarz. Siedzieliśmy z Edkiem w kawiarni Rozdroże wybudowanej wraz z Trasą Łazienkowską, bo w okolicy dość łatwo było zaparkować. Ja dopiero uczyłem się zawodu taksówkarza, a Edek był moim przewodnikiem. Znacznie zmieniły się realia, podobno taksówek w Warszawie jest teraz więcej niż w Nowym Jorku. Niemal zniknęły postoje lub jest ich dużo mniej niż dawnej, bo wszyscy teraz zamawiają taxi przez telefon, esemesem lub przez internet. Jednak zasady gry wciąż pozostają te same. Nadal aby zarobić trzeba się najeździć, i nadal są miejsca, skąd łapie się lepsze kursy. Trafiła się Edkowi prawdziwa żyła złota… – Lotnisko na Okęciu zawsze było obstawione przez „swoich” – kontynuował Edek. – Taryfiarz spoza układu praktycznie nie miał szans. Ci, którzy próbowali wedrzeć się siłą, gorzko potem tego żałowali. Próbujący szczęścia, w najlepszym razie brali po pysku lub przebijano im opony. Pamiętam był taki jeden cholernie uparty – wspominał Edzio. – Dostał w dziób, ale wrócił, stracił opony, znowu wrócił. W końcu chłopaki się wkurzyli i gdy zjechał do domu, to mu ktoś niedobry auto podpalił. Wtedy dopiero się uspokoił. – Do taryfy namówił mnie kumpel z woja – Edek wrócił do początków kariery. – Potrzebował zmiennika, a ja szukałem zajęcia. On wprowadził mnie w lotniskowe środowisko. Z czasem kupiłem używanego fiata 125 p, ale cały czas polowałem na mercedesa. Trzeba było wiele szczęścia, by zdobyć takie auto w stanie nadającym się do jazdy. Mercedesy uchodziły za wozy nie do zdarcia. Bez remontu silnika można było przejechać i pół miliona kilometrów. Gdy udało mi się wreszcie kupić ośmioletniego merca, od razu trafiłem na lepszą klientelę. Nie musiałem już „wojować” na lotnisku. – Miałem w życiu fart – widać było, że Edek lubi te wspominki. – Pod Forum poznałem taką jedną Amandę. Naprawdę Cześka jej było, ale kazała mówić do siebie Amanda. Spodobał się jej mój mercedes, bo był zielony. – Będziesz jeździł dla mnie? – zapytała. – Czemu nie – odpowiedziałem. – Jeśli się dogadamy… – Czekaj tu na mnie – rozkazała, jakbym już się zgodził. Jeździliśmy z Amandą po Warszawie i po całej Polsce – rozmarzył się Edzio. – To nie była zwykła ulicznica. Nie czekała na klienta na pigalaku przy Wspólnej, ani nie szukała ich w okolicach Dworca Centralnego. Miała swoją markę. Pochodziła z podlaskiej wsi, ale przyjechała do Warszawy na studia. Nawet przez dwa lata chodziła na zajęcia, łyknęła trochę angielskiego. Potem rzuciła studia. Nigdy jej nie pytałem, dlaczego wybrała taki zawód. Koleżanki z Forum nazywały ją „Szpila”, bo Amanda umiała walczyć o swoje. Gdy dochodziło do babskiej bijatyki, co zdarza się nie tylko w tym zawodzie, Amanda dźgała przeciwniczkę szpilką do włosów. Wszystkie dziewczyny w Forum i Victorii, a nawet Arabeski z Metropolu wiedziały, że z Amandą lepiej nie zadzierać. Jeździłem z Cześką, to znaczy z Amandą, dobrych kilka lat. Byłem jej kierowcą, bywałem jej ochroniarzem, zdarzało się, że i powiernikiem. Amanda zarabiała w dolarach i mnie w dolarach płaciła. To było życie! Najlepsze były kilkudniowe wypady za miasto. A to z Francuzem do Zakopanego, niby na weekend, a wyszło, że niemal na tydzień. Francuz finansował cały pobyt. Mieszkaliśmy w Kasprowym. Ja miałem swój pokój, oni swój. Miałem ich wozić po okolicy, ale Francuzik tak zasmakował we wdziękach Szpili, że prawie nie wychodzili z pokoju. Zarobiłem wtedy 350 dolarów. To było 10 razy więcej niż miesięczna pensja Kowalskiego… – Ziutek – Edzio czasami tak do mnie mówił, bo ja Józef jestem – ja wtedy żyłem jak król, kapujesz?! Po takim wyjeździe nie musiałem harować. Trzy godziny jazdy po mieście, kawa w „Rio” i do domu. Takich wycieczek, jak do Zakopanego, zaliczyłem z Amandą sporo, niektórych nie pamiętam, ale tej do Sopotu nie zapomnę nigdy! Było już po sezonie, chyba druga połowa września, gdy Szpila załapała dobrych klientów. To byli Hiszpanie. Mocno opaleni mogli wyglądać na Arabów, ale zupełnie nie zwracałem na to uwagi. – Potrzebny będzie drugi samochód, najlepiej taki jak twój – rozkazała Amanda. Wziąłem Wieśka, któremu mogłem ufać i pojechaliśmy. Królewska wyprawa do Sopotu W Sopocie zamieszkaliśmy w Grandzie, najdroższym hotelu w mieście. My z Wieśkiem dostaliśmy dwójkę, a panie rozlokowały się z klientami. Towarzystwo w dzień spało. Wieczorem bawiło się do upadłego w różnych lokalach. Kończyli w hotelowym barze i… tak w kółko. Byliśmy z Wieśkiem w pełnej gotowości, ale nikt nie chciał jeździć. Chyba czwartego dnia pobytu w hotelowym barze doszło do awantury. Miejscowe „mewki”, czyli nadmorskie prostytutki, chciały w kiblu pobić „Szpilę”, że niby im interes psuje, że do porządnego lokalu Arabów sprowadza itd. Na swoje nieszczęście nie znały Amandy, która ciosami szpilki załatwiła dwie dziewczyny. Po tamtym wieczorze Amanda zniknęła Sytuacja zrobiła się nieciekawa. Najprościej byłoby wyjechać, ale klienci chcieli się bawić, a portfele mieli grube. Przenosiny w inne miejsce nie wchodziły w grę. Trzeba było sprawę załagodzić. Wiadomo było, że pobite „mewki” wrócą, i to z posiłkami. Może być niebezpiecznie, gdy ich opiekunowie zechcą nas ukarać. W końcu byli na swoim terenie. Amanda wysłała mnie, bym sprawę załatwił. – Bałem się jak nigdy dotąd i chyba nigdy później – Edek opowiadał z takim przejęciem, jakby to wszystko wydarzyło się w ubiegłym tygodniu. – Wiedziałem, że jeśli popełnię jakiś błąd, mogę nie wrócić do domu. Musiałem być ostrożny, ale jednocześnie spokojny, na luzie i stanowczy. – Ty nas tu nie bajeruj – przerwał mi jeden z alfonsów. – My tu nie tolerujemy brudnych Arabusów i nie wpuszczamy Arabesek. Tu jest lokal dla białych ludzi?! Taką hołotę to my…. – Ależ to nieporozumienie – starałem się być uśmiechnięty, choć zaschło mi w gardle ze strachu i ledwo mówiłem. – To pomyłka, ci faceci to Hiszpanie, trochę za dużo na słońcu przebywali, ale taki mają klimat! Widziałem ich paszporty! Przecież nasza Amanda byłaby skończona w zawodzie, gdyby dotknęła Araba, a ona to warszawska pierwsza liga! Sopocianie nie chcieli wierzyć! Dopiero gdy wyłożyłem propozycję, a na stół wjechała trzecia butelka, powoli nabierali przekonania. – Proponuję balecik, w którym wezmą udział dwie wasze panie – wyjaśniałem szczegóły. – Namówimy naszych Hiszpanów. Będzie zabawa po dwie na jednego, co wy na to!? – Zgoda – wyciągnęli łapy. – Jutro wieczorem. – Coś mi tu śmierdzi – powiedziała do mnie Amanda przed imprezą. – Wiesz, Edek, za łatwo poszło. Nie wiem, o co chodzi, ale musimy być gotowi do wyjazdu, uprzedź kolegę. – Spadamy z Hiszpanami? – spytałem. – A po cholerę nam oni?! – zaśmiała się. – Zaraz się z nimi rozliczę pod pozorem, że niby boję się, że nowe bardziej im się spodobają. Amanda była kuta na cztery łapy! Nie wiem, jakim cudem wpadła na to, że miejscowi szykują na nas zasadzkę i to poważną. Na szczęście przygotowała się do baletu dokładnie. Każdemu, poza sobą i swoją koleżanką, dosypała coś do wódki. W efekcie towarzystwo było bardziej pijane niż ona. Gdy około trzeciej nad ranem weszła do łazienki, zastała leżącą w kałuży krwi tę dziewczynę, z którą biła się w kiblu. Tamta nie żyła! Miała wbitą w tętnicę szyjną szpilkę do włosów. To była szpilka Amandy. Nie wrzasnęła z przerażenia, nie zrobiła alarmu na cały hotel. Towarzystwo było kompletnie pijane. Hiszpanie, wyczerpani „corridą”, przysypiali. Druga mewka nie wiedziała, gdzie się znajduje. Kwadrans później siedzieliśmy w samochodach i gnaliśmy w stronę Warszawy. Na wszelki wypadek Wiesiek pojechał na Mazury, gdzie miał rodzinę. Amanda godnie się z nami rozliczyła, dorzucając premią za niebezpieczne warunki. Po czym z dnia na dzień zniknęła. Podobno zakochał się w niej jakiś Szwed, zabrał dziewczynę na północ i ślad po Czesi, Szpili, Amandzie zaginął. Do Sopotu pojechałem dopiero po dziesięciu latach! Zobacz więcej kryminalnych historii: „Zakochałam się w Januszu od razu. Gdybym wiedziała, że zamorduje mojego męża, dalej bym go kochała” „Obrobiłem dom bandziora działającego w gangu porywaczy dla okupu. Tak odkryłem, gdzie jest moja siostra” „Matka chciała mnie tylko dla siebie. Skłamała, że mój ojciec nie żyje. Nie zasłużyła na życie po tym, co zrobiła”
Jej brata nazywa się najgorszym potworem XX wieku. O Pauli Hitler wiadomo jednak naprawdę niewiele
Jeden z najkrwawszych zbrodniarzy XX wieku budzi dziś zadziwiająco wielką fascynację. Mało kto jednak wie, że miał siostrę. Paula Hitler przez całe życie pozostawała w cieniu brata. Nigdy nie zrobiła kariery, nie wstąpiła też do NSDAP.
W telewizji programy o Adolfie Hitlerze cieszą się zawsze dużą popularnością. Pisma poświęcone historii najnowszej bardzo często przywołują postać głównego nazisty. Opisywane są osoby z jego bliskiego i dalszego otoczenia, jego przywary, dziwactwa itd. W tym zalewie informacji aż dziwne jest, jak mało wiadomo o rodzonej siostrze Hitlera, Pauli, która przeżyła wojnę i spokojnie odeszła z tego świata w niewielkim bawarskim miasteczku Berchtesgaden. Jej zadbany grób znajduje się na miejscowym cmentarzu. W cieniu „Adiego”... Klara Hitler, matka przyszłego Führera, wydała na świat pięcioro dzieci, z których tylko dwoje dożyło dorosłości. Adolf urodził się 20 kwietnia 1889 roku, natomiast młodsza o siedem lat Paula 21 stycznia 1896 roku. Dom rodzinny Hitlerów miał dziwną atmosferę, na którą składały się serdeczność oraz kłótnie i zwady. Adolf, zwany w domu Adi, nie znosił ojca, a ten często spuszczał mu baty. Alois Hitler zmarł, kiedy jego syn miał czternaście lat, a córka zaledwie sześć. Dzieci otrzymały skromną rentę po ojcu. Paula, która po wojnie udzieliła wywiadu telewizyjnego, wspominała szczęśliwe chwile z bratem. Podkreślała, że w zabawach dziecięcych zawsze chciał dowodzić i nie znosił sprzeciwu. „Brat interesował się historią, geografią, architekturą, malarstwem. Lubił muzykę Wagnera i Liszta” – wspominała. Adolf nie był szczególne opiekuńczy. Czasem zdarzało mu się uderzyć młodszą siostrę. Matka rodzeństwa, Klara, skupiała się na synu. Paula była niepozorna i w zasadzie niezauważana w rodzinie. Nie miała ani szczególnych talentów, ani szczególnej roli w familii. Cicha myszka. Może dlatego w późniejszym czasie Hitler uważał, że Paula ma niski iloraz inteligencji… Biedna młodość Klara zmarła cztery lata po mężu. Jej jedenastoletnia córka została sierotą. Wtedy starszy brat zrzekł się swojej renty po rodzicach na jej rzecz. Niewielka kwota, 100 koron, pozwalała na skromną egzystencję. Adolf wspomagał też dziewczynkę drobnymi sumami. Jak wspominała Paula w wywiadzie udzielonym po wojnie, od 1908 roku widywali się rzadko. Ze względu na sytuację rodzinną Paula szybko musiała się stać niezależna finansowo. Poszła do szkoły handlowej i zdobyła kwalifikacje pomocy biurowej, po czym rozpoczęła pracę w jednej z wiedeńskich kancelarii jako sekretarka. W tym czasie, w 1921 roku, rodzeństwo się spotkało. Jak wspominała Paula, spędziła wtedy z Adolfem dwa szczęśliwe dni. Potem dziewczyna straciła pracę, podobno z powodu poglądów brata. Znalazła jednak kolejną: była sekretarką w firmie ubezpieczeniowej. Kiedy pożegnała się również z tą posadą, brat poprosił ją, by zmieniła nazwisko na takie, które mniej rzuca się w oczy. Od tej chwili aż do końca II wojny światowej podpisywała się nazwiskiem Wolf. Po serii porażek zawodowych związanych z Wiedniem, Paula przeniosła się do Monachium i napisała do brata, informując go o swojej trudnej sytuacji. Był on już wówczas innym człowiekiem, miał wielkie możliwości polityczne i finansowe, a jego ideologia porwała tłumy Niemców, wkrótce zaś miała doprowadzić do wojny. Adolf Hitler nie chciał zaprzątać sobie głowy kłopotami Pauli, więc zaczął po prostu z państwowej kasy wypłacać jej stałą pensję. Przysyłał jej też pieniądze na każde święta (3 tysiące marek). W oddaleniu W Monachium Paula czuła się nieswojo, tęskniła za Wiedniem, a ponieważ nie musiała się już troszczyć o sprawy bytowe (teraz poglądy brata mogły jej tylko pomóc), wróciła do kochanego miasta. Na prośbę Adolfa Paula raz lub dwa razy do roku odwiedzała Berchtesgaden, sielskie miasteczko, w pobliżu którego Hitler miał rezydencję. Budowę słynnego Berghofu sfinansował ze sprzedaży książki „Mein Kampf”. Kochał to miejsce i spędził tu najwięcej czasu podczas II wojny światowej (obok Wilczego Szańca, jego drugiej siedziby). Razem z Hitlerem mieszkała tam Ewa Braun. Siostra Adolfa nigdy nie dostąpiła zaszczytu zaproszenia na pańskie pokoje, a z kochanką brata miała się spotkać tylko raz. Te dwie kobiety nie miały ze sobą wiele wspólnego… Dziwić może to oddalenie rodzonej siostry, podczas gdy Adolf poprosił starszą przyrodnią siostrę Angelę, by została jego gospodynią. Wszedł także w bliższą (niewyjaśnioną do dziś) relację z jej córką Geli. Być może Paula nie była tak energiczna jak Angela ani tak wesoła jak Geli… Obecność wodza przyciągnęła w okolice Berchtesgaden także jego współpracowników. Wille w sąsiedztwie wybudowali Hermann Göring, Martin Bormann i Albert Speer, którzy odwiedzali swojego przełożonego. Wielka miłość Pracując jako sekretarka w szpitalu, Paula poznała przystojnego lekarza, Erwina Jekeliusa. Był on absolwentem wiedeńskiego uniwersytetu, lekarzem psychiatrą, członkiem partii nazistowskiej i oddanym zwolennikiem Hitlera. Paula i Erwin się w sobie zakochali. Podobno lekarz poprosił Führera o rękę jego siostry, za co został odesłany na front wschodni, a potem trafił do niewoli sowieckiej. Jednak jeśli przyjrzeć się bliżej tej historii, przybiera ona mniej romantyczny wyraz. Jekelius był odpowiedzialny za typowanie ludzi na śmierć w wiedeńskich placówkach psychiatrycznych zgodnie z nazistowską doktryną. Robił listy pacjentów, którzy następnie trafiali do komór gazowych w obozach koncentracyjnych. Zabijał też dzieci z kłopotami behawioralnymi oraz upośledzone umysłowo. Miał podobno na sumieniu 4 tysiące ludzkich istnień. W tym kuzynkę Pauli i Adolfa – Aloisię Veit, która miała nieszczęście cierpieć na schizofrenię i widywać duchy. Erwin Jekelius rzeczywiście trafił do wojska, może za sprawą niedoszłego szwagra, a może pogłosek, że pewni pacjenci tajemniczo znikają (czyżby uwalniał ich za pieniądze?). Nie był jednak prostym żołnierzem na froncie wschodnim, tylko lekarzem w dywizjonie kozackim w 1943 roku. Potem Jekelius wrócił do Wiednia, do pracy w szpitalu, i tam w 1945 roku ukrywał się przed Armią Czerwoną. Uciekał, ale został złapany i przewieziony do Rosji. W procesie w Moskwie w 1948 roku zeznał, że dziennie w jego klinice zabijano od sześciorga do dziesięciorga dzieci poprzez wprowadzanie do organizmu luminalu. Jeśli to nie działało, podawano im zastrzyki z morfiną. Erwin Jekelius dostał wyrok 25 lat obozu. Zmarł na raka pęcherza w 1952 roku. Upadek Adolfa W kwietniu 1945 roku w domu Pauli na przedmieściu Melk pojawiło się dwóch esesmanów, którzy powiedzieli, że mają rozkaz przenieść ją do Berchtesgaden. Spakowała więc walizeczkę i ruszyła w drogę. Po kilku dniach, kiedy wojska amerykańskie były coraz bliżej, przeniesiono ją do Hinterbrand, gdzie została do grudnia 1945 roku. Oczywiście Paula wzbudziła zainteresowanie Amerykanów, jednak po przesłuchaniu ją uwolniono. Kobieta nie była w partii nazistowskiej, nie miała żadnego stanowiska, jej brat już nie żył… Była więc wolna. Wróciła do Wiednia i do prawdziwego nazwiska. W 1952 roku zamieszkała w dwupokojowym mieszkaniu w Berchtesgaden, gdzie wiodła ciche życie, nie rzucając się nikomu w oczy. Zmarła 1 czerwca 1960 roku w wieku 64 lat jako ostatnia osoba z najbliższej rodziny Adolfa Hitlera. Pochowano ją na miejscowym cmentarzu pod drewnianym krzyżem, na którym znajdują się daty jej urodzin i śmierci oraz imię i nazwisko: Paula Hitler. Nie taka święta Na tle brata Paula wydaje się postacią pozytywną. Jednak to chyba tylko pierwsze wrażenie. Na plus trzeba jej zapisać, że nigdy nie wstąpiła do NSDAP. „Brat nigdy mnie o to nie poprosił. Gdyby poprosił, zrobiłabym to, by zrobić mu przyjemność” – wyjaśniała. A więc partia nazistowska nie była jej wstrętna. W wywiadzie telewizyjnym Paula nie chciała też ocenić „dzieła” Adolfa. Podkreślała, że był jej kochanym bratem i że darzyła go szacunkiem. Brat wysyłał jej co roku bilety na zjazd partyjny do Norymbergi, jednak Paula nigdy tam nie pojechała. Była daleka od polityki czy raczej oczekiwała większych zaszczytów? Zawsze jednak, kiedy mogła posłużyć się pozycją brata w swojej sprawie, skrupulatnie to wykorzystywała. W 1941 roku wpadł jej w oko domek w Weiten, jednak jego właścicielka nie chciała go sprzedać. Paula napisała do niej, przedstawiając się i argumentując, że i tak dostanie tę posiadłość. Do transakcji doszło więc szybko. Pieniądze wyłożył Adolf Hitler. Paula musiała też wiedzieć, że choć jej narzeczony Erwin Jekelius jest lekarzem, to ma na sumieniu ludzkie życie, także jej krewnej. Jednak jej to nie poruszało. A kiedy brat nie zgodził się na ich związek, rzuciła Jekeliusa bez wahania. Nie miała więc czułego serca. Można odnieść wrażenie, że Paula nie była silną osobowością. Nie miała dość siły przebicia, by próbować dotrzymać kroku swoim krewnym, i tylko dlatego nie weszła w nazistowski układ władzy i przemocy. Na próżno jednak szukać u Pauli Hitler odruchów buntu czy sprzeciwu. Określenie jej jako przeciętnej, uczciwej kobiety, która jedynie żyła w zdemoralizowanych, złych czasach, też byłoby nadmiernym komplementem. Była słaba, potrafiła też być podła i lubiła święty spokój. Zarówno za życia brata, jak i po wojnie. Paula Hitler - Urodziła się 21 stycznia 1896 roku w Fischlham w Austrii jako dziecko Klary i Aloisa Hitlerów. W wieku sześciu lat straciła ojca, a gdy miała jedenaście lat – matkę. Przez całe życie pracowała jako sekretarka. Po śmierci Adolfa Hitlera i zakończeniu II wojny światowej wróciła do Wiednia, a następnie do Berchtesgaden w Niemczech, gdzie zmarła 1 kwietnia 1960 roku. Została pochowana na tamtejszym cmentarzu. Zobacz więcej kryminalnych historii: „Zakochałam się w Januszu od razu. Gdybym wiedziała, że zamorduje mojego męża, dalej bym go kochała” „Obrobiłem dom bandziora działającego w gangu porywaczy dla okupu. Tak odkryłem, gdzie jest moja siostra” „Matka chciała mnie tylko dla siebie. Skłamała, że mój ojciec nie żyje. Nie zasłużyła na życie po tym, co zrobiła”
„O kradzieżach w salonach jubilerskich wiedzieliśmy niewiele. Naszym jedynym tropem był czarny polonez”
Wchodzili do jubilera, czekali aż klienci wyjdą, po czym zmuszali obsługę do wydania kosztowności i pieniędzy.
Dla prywatnego detektywa nie ma lepszej reklamy niż złapanie poszukiwanego sprawcy. Musiałem się więc wykazać, bo całe miasteczko patrzyło mi na ręce. Sprawców było co najmniej trzech, działali według ustalonego schematu. Wchodzili do jubilera, odczekiwali chwilę, aż nie było klientów i zmuszali obsługę do wydania kosztowności i pieniędzy. Zawsze tak samo. Napadali wtedy, gdy zakład miał pełny sejf. To sugerowało, że byli doskonale zorientowani. Śledczy założyli, że sprawcy mieli wtykę w każdej z firm, dlatego drobiazgowo przesłuchiwali pracowników, byłych pracowników, właścicieli, wspólników, stałych klientów itp. Bez efektów, nie udało się wpaść na żaden trop. Skrupulatnie przeglądano zapisy z monitoringu. Jedyny wniosek, jaki się nasuwał, potwierdzał początkowe przypuszczenia: napadów dokonała jedna grupa, składająca się co najmniej z trzech osób, w tym kobiety. Po trzecim włamaniu jubilerzy z naszego miasta zjawili się w moim gabinecie. Zdziwiła mnie nieco ta wycieczka, bo wiedziałem od kolegów z policji, że trwa intensywne śledztwo. Ale cóż, klient nasz pan. Prowadzę firmę detektywistyczną od dziesięciu lat, mam dobre wyniki, więc w gruncie rzeczy wizyta jubilerów mi pochlebiała. – Panie Jerzy – zaczął najstarszy i najsłynniejszy w mieście złotnik, Janowicz – sprawa jest prosta. Były trzy napady, ponieśliśmy ogromne straty, to są miliony złotych w gotówce i wyrobach. Policja wyraźnie sobie nie radzi. My chcemy uniknąć dalszych strat. Ubezpieczenie nie pokryje wszystkiego. Nas nie stać na kolejny napad! Znajdzie pan tych drani?! – Panowie wiedzą, że jest prowadzone śledztwo – odpowiedziałem. – Nie mogę wchodzić w drogę policji. Za to można stracić licencję. – Panie Jerzy – Janowicz mówił za wszystkich – stanowimy grono poważnych obywateli tego miasta. Płacimy solidne podatki i mamy prawo do skutecznej ochrony naszych interesów! Ale tu chodzi nie tylko o interesy, bo kto wie, co podczas kolejnego napadu może się zdarzyć?! A jeśli komuś puszczą nerwy?! Przecież oni mają broń! Skoro policja nie potrafi, to może panu uda się złapać tych bandytów. Pan ma swoje sposoby. Żeby nie było konfliktu, uprzedzimy komendanta, że pana wynajęliśmy. Pan im nie będzie wchodził w drogę, a wszystko co pan ustali przekaże policji. To co, zgoda?! – Zgoda! – powiedziałem. Wiedziałem, że Janowicz ma dobre stosunki z komendantem, z burmistrzem i radą miasta. I rzeczywiście, w trzy godziny później dostałem telefoniczne wezwanie do komendanta. Znaliśmy się od lat, kiedyś, zanim powinęła mi się noga, byłem jego podwładnym. Rozmowa była krótka: – Wiesz dobrze, Jurek, – stanowczy ton był znakiem rozpoznawczym komendanta – że nie lubię „konkurencji”, ale musiałem się zgodzić, więc krótko: robisz swoje i o wszystkim nas informujesz. – Rozumiem, że na zasadzie wzajemności – stwierdziłem, siląc się na uległość. – Skończyliśmy rozmowę, warunki znasz – bąknął komendant. – Śledztwo prowadzi aspirant Kozłowski. Aspirant Kozłowski to doskonały pies, tropi zwierzynę do końca i dlatego pewnie uchodzi za najlepszego śledczego w mieście. Udostępnił mi akta i precyzyjnie wprowadził w sprawę. Mieliśmy mało danych, ale nie poddawaliśmy się Wiedziałem, że muszę się wykazać. Szło nie tylko o ambicję. Znalezienie sprawców to najlepsza reklama! Włączyłem do sprawy dwie osoby: Aśkę – wysportowaną, atrakcyjną, młodą dziewczynę. Jest bardzo inteligentna i nie spotkałem jeszcze faceta, który patrzyłby jej w oczy podczas rozmowy. Dołączył też Mięśniak! Taką miał ksywkę. Potężny facet, wyglądający na typowego pakera, któremu nieopatrznie uszy połączyły się ramionami. No, klasyczny mięśniak, czyli tępak! Ten wygląd był najlepszym kamuflażem. Ludzie się go bali, ale niezbyt poważnie traktowali jego intelekt. A Mięśniak bystry był jak mało kto, widział i zapamiętywał sytuacje jak sceny z filmu. Jeszcze raz przejrzeliśmy zapisy z monitoringu. Oglądaliśmy także zapisy z zewnętrznych kamer. Śledczy wyraźnie je zlekceważyli. Na nagraniu z drugiego napadu Mięśniak zwrócił uwagę na stojący w pobliżu zakładu samochód. Chyba czarny. Marka była nie do rozpoznania, bo widać było tylko kawałek przedniego błotnika i maski. Dokładna analiza nagrań z kolejnego napadu potwierdziła: podczas napadu w pobliżu stał czarny samochód. Ruszyliśmy w teren. Teraz wiedzieliśmy, o co pytać świadków. Okazało się, że w pobliżu zakładu Janowicza jest co najmniej siedem kamer, a trzy z nich rejestrowały obraz z wejścia do jego zakładu. I znów Mięśniak wykazał się spostrzegawczością. Na dwóch nagraniach widać było czarne auto. Sądziłem, że rozpoznanie marki auta popchnie sprawę do przodu. Tymczasem nikt nic nie widział. Nie poddawaliśmy się jednak, maglowaliśmy wszystkich mieszkających w pobliżu obrabowanych zakładów. Wreszcie udało się – ktoś twierdził, że widział krążącego w pobliżu czarnego poloneza. Czarny polonez? To niemożliwe. Przecież nie produkowano polonezów w takim kolorze. Wprawdzie każde auto można przemalować, ale po co na czarno. polonez to nie ford. To firma Ford miała hasło reklamowe: „Nasze samochody można kupić w każdym kolorze, pod warunkiem, że będzie to kolor czarny”, czy jakoś tak. W FSO takiej reklamy nie było. Trudno było uwierzyć, ale to był jakiś trop. Po pewnym czasie z laboratorium policji nadeszła informacja, że ów samochód to rzeczywiście polonez, przynajmniej przód i połowa auta, reszta to dziwna przeróbka. – A może to karawan? – Mięśniak po raz setny przeglądał zdjęcia. – Może ktoś przerobił poloneza na karawan, stąd takie dziwne wymiary pojazdu. – Polonez karawan? – wykrzyknęła Aśka. – Teraz nieboszczycy jeżdżą mercedesami! – Racja, ale kto powiedział, że przestępcy muszą się poruszać nowym autem – Mięśniak nie dawał za wygraną. – Stary polonez to niezły kamuflaż. Zobacz, ile czasu straciliśmy, by do tego dojść. Ale teraz pójdzie gładko, wystarczy przetrzepać zakłady pogrzebowe. Dwa zakłady nie zostały obrabowane. Jeszcze… Otóż nie poszło gładko. W naszym mieście żaden z zakładów pogrzebowym nie miał czarnego poloneza. Nigdy! Nie było też takiego pojazdu wśród firm transportowych ani w rejestrach wydziału komunikacji. Znowu stoimy. Na szczęście z nowym pomysłem zadzwonił aspirant Kozłowski. – Słuchaj – mówił podnieconym głosem – jeszcze w dwóch firmach nie było napadu: u Leszczyka i u Wagi. Pogadajmy z nimi. Może są zbyt mali, by na nich napadać, a może sami próbują zniszczyć konkurencję? Władysław Leszczyk odziedziczył interes po stryju. Porządny jubilerski zakład, w starym rzemieślniczym stylu. Korzystały z niego przeważnie starsze panie, które oddawały tu do naprawy wysłużoną, rodzinną biżuterię. Byłem świadkiem, jak pewna dama zostawiała bransoletkę. – Panie Władziu kochany – mówiła drżącym głosem – ta bransoleta była własnością mojej babci, to bardzo stara berlińska robota. Moja wnuczka będzie wychodziła za mąż i chciałabym jej przekazać tę rodzinną pamiątkę… – Pani Halinko – Leszczyk widać znał swoja klientkę. – To będzie drogo kosztowało i dopiero za trzy tygodnie zrobię. – Wie pan, panie komisarzu – Leszczyk nie wierzył, że jestem detektywem – ja mam głównie takich klientów. Odziedziczyłem ich razem z zakładem. Rzadko sprzedaję coś nowego, czasami obrączki. A w trudnych czasach to i zegarkami się handluje, i nawet je naprawia. Ja jestem skromny, trochę na uboczu, nie nadaję się do luksusowego centrum handlowego. Podobne informacje uzyskał aspirant Kozłowski u Leona Wagi. Skromny zakład mieszczący się w niebyt zamożnej dzielnicy. Nie było tu dużych pieniędzy. A do tej pory łupy bandytów były obfite. Nie spodziewaliśmy się napadu, ale na wszelki wypadek oba zakłady zostały objęte dyskretną obserwacją. Poszukiwania czarnego poloneza trwały dalej. Pytaliśmy w warsztatach samochodowych, u kolekcjonerów starych aut, policja namierzyła przy okazji dwie dziuple z częściami z kradzionych samochodów, i… nic. – Skoro nie ma go u nas, znaczy, że jest u sąsiadów, a tu ma tylko gościnne występy – stwierdziła Aśka, układając zdjęcia z monitoringu na półce. Pomysł okazał się trafiony. Aż za bardzo. Tylko w trzech najbliższych miastach było zarejestrowanych aż 90 polonezów, kilkanaście jako składaki. Brakowało informacji o czarnym polonezie. Policja u sąsiadów przesłuchiwała właścicieli polonezów jednego po drugim. Znowu szukano w firmach pogrzebowych, transportowych i warsztatach. Znaleziono 12 czarnych polonezów, w tym pięć składaków, być może wśród nich był poszukiwany przez nas pojazd. Mieliśmy namiary na właścicieli, więc wystarczyło sprawdzić. Dziwne rzeczy nie dzieją się bez powodu Telefon od obserwujących zakłady Leszczyka i Wagi postawił wszystkich na nogi. Był środek dnia, napadów dokonywano w nocy, więc sytuacja była dziwna. – Jakiś dziwny ruch u Leszczyka – meldował mój obserwator. – Co znaczy „dziwny”, mów jaśniej! – Szefie, – tłumaczył obserwator – zwykle u faceta puchy, że gęba od ziewania boli, a w ciągu ostatniej godziny miał już pięciu klientów. O, jeden teraz wyszedł. – Jak wygląda? – zapytałem. – Wzrost około 180 cm, bury płaszcz i czapka z daszkiem zasłaniająca twarz. – Aśka, – zwróciłem się do przysłuchującej się dziewczyny – sprawdź, co u Wagi. Aspirat Kozłowski odebrał natychmiast. – Co jest? – spytał grzecznie. – Klienci u Leszczyka! – Co? Mów normalnie – irytował się. – Do Leszczyka i Wagi zwykle przychodzi mało klientów, nadążasz? – tłumaczyłem nieco złośliwie. – A teraz w ciągu godziny miał już pięciu. Wśród nich wysokiego faceta w ciemnym płaszczu. – No to ich mamy, jadę z czarnymi – krzyknął Kozłowski – Stój! – wrzasnąłem do słuchawki. – Nie tak szybko. Zgarniesz towarzystwo i co? Tygodnie przesłuchań i brak dowodów. Skoro odwiedzili Leszczyka, znaczy badają teren. Aha, Aśka mówi, że u Wagi też ruch. Sprawdzają, czy warto ich obrobić? Zastanowią się i zrobią skok… – Albo nie zrobią! A tak już bym ich miał – Kozłowski był zawiedziony. – G..no byś miał – powiedziałem spokojnie. – Poślę za nimi jednego ze swoich, zobaczymy, co wywęszy. – Dobra, czekamy – niechętnie zgodził się Kozłowski. – Ale niech się coś spaskudzi…, to nie wiem, co ci zrobię! Mój wywiadowca śledził dwóch klientów Wagi. Po wyjściu od jubilera, kilkaset metrów dalej, wsiedli do zaparkowanych samochodów. Oba auta były zarejestrowane w sąsiednich miastach. Na rozwidleniu każdy pojechał do swojej miejscowości. Obserwator pojechał za tym, co skręcił do B. Odprowadził go pod dom. Na prośbę Kozłowskiego miejscowa policja otoczyła dom obserwacją. Trzy dni później, koło północy, czarny polonez wjechał do naszego miasta. Już na rogatkach dyskretnie „przywitali” go policjanci w cywilnym radiowozie. Polonez zatrzymał się w okolicy zakładu Leszczyka. Jedna osoba – kobieta – wysiadła i poszła na przeszpiegi. Rekonesans wypadł chyba dobrze, bo wróciła do auta. Nie mogła wiedzieć, że w zakładzie Leszczyka czekają antyterroryści. Czarny polonez podjechał bliżej zakładu. Wysiadły dwie osoby i zabrały się za przecinanie kłódki. Pracowali cicho, fachowo. Gdy weszli do środka, zapaliło się światło, antyterroryści błyskawicznie obezwładnili rabusiów. W międzyczasie inna grupa aresztowała kierowcę czarnego poloneza. Dobrze się spisaliśmy! Zobacz więcej kryminalnych historii: „Zakochałam się w Januszu od razu. Gdybym wiedziała, że zamorduje mojego męża, dalej bym go kochała” „Obrobiłem dom bandziora działającego w gangu porywaczy dla okupu. Tak odkryłem, gdzie jest moja siostra” „Matka chciała mnie tylko dla siebie. Skłamała, że mój ojciec nie żyje. Nie zasłużyła na życie po tym, co zrobiła”
„Ktoś mnie uśpił i okradł podczas podróży pociągiem. Myślałam, że to niewyróżniający się mężczyzna, ale prawda była bardziej złożona”
Od razu zwrócił moją uwagę. Był dziwny. Taki... nijaki, łatwo wtapiający się w tłum, a jednak było w nim też coś, co mnie fascynowało. Podobny do... nikogo? Patrzyłam na niego spod przymkniętych powiek, aż złapałam jego spojrzenie. Pan Nijaki zauważył, że go obserwuję!
Nie do wiary! Pociąg wjechał na peron punktualnie. Ucieszyłam się, że zaraz usiądę i wyciągnę tablet, na którym miałam zamiar obejrzeć zaległe odcinki ulubionego serialu. Otworzyłam drzwi wagonu, wsiadłam i zaczęłam przesuwać się wąskim korytarzem w poszukiwaniu właściwego przedziału. Wyjątkowo kupiłam miejscówkę, czekała mnie cała noc jazdy. Mój skromny budżet nie pozwalał na takie wyskoki, ale nie wyobrażałam sobie, jak miałabym przetrwać do rana na stojąco. Skoro pożałowałam na InterCity, to i tak byłam do przodu. – Jedziesz sama, w nocy? Ja bym się bała – przypomniałam sobie rozmowę z siostrą. – Nie sama, tylko z tłumem ludzi – odparowałam. Nie chciałam, żeby Gabrysia mnie straszyła, nie lubiłam podróżować samotnie, ale tak się złożyło, że nie miałam innego wyjścia. Albo dojadę do przyjaciół nad morze teraz, albo spędzę urlop w rozpalonym słońcem mieście. – No właśnie, nie wiadomo kto z tobą wsiądzie do przedziału. Złodziej czy psychopata? A uciekać nie ma dokąd – Gabi lubiła horrory i postanowiła nie pożałować mi przedwyjazdowych rad. – A tak poważnie, uważaj siostra na siebie. Nie zasypiaj, pilnuj bagażu, i jakby coś ci się nie podobało, szukaj konduktora. Ostrzeżenia siostry wydawały się śmieszne Usiadłam po oknem, ulokowałam walizkę na półce i wyciągnęłam tablet. Drzwi przedziału otworzyły się i wszedł chłopak, na oko w moim wieku, ze słuchawkami w uszach. Uśmiechnął się i klapnął z rozmachem koło drzwi. Za chwilę o mało nie zostałam zdeptana przez hałaśliwą rodzinę z bardzo ruchliwym dzieckiem. Tata zajął się bagażem, a mama pacyfikacją potomka, co udało jej się dopiero wtedy, gdy mały wylał na podłogę zawartość puszki trzymanej w ręku. Rodzice chłopca kłócili się o to, kto tak wychował dziecko, a ja uśmiechnęłam się. „Złodzieje i psychopaci! Gabi ma fantazję. Szkoda, że nie może zobaczyć moich towarzyszy podróży”. Ostatnie wolne miejsce zajął mężczyzna, który niczym się nie wyróżniał. Wtopił się natychmiast w tło, zasłonił gazetą i przestał istnieć. Takie przynajmniej odniosłam wrażenie. Zainteresował mnie do tego stopnia, że odłożyłam na później oglądanie serialu. Patrzyłam na niego spod przymkniętych powiek, aż złapałam jego szybkie spojrzenie. Zauważył, że go obserwuję. Zrobiło mi się głupio, wcisnęłam w uszy słuchawki i włączyłam tablet. Nie mogłam jednak przestać o nim myśleć. Coś mnie niepokoiło. Zrozumiałam, że dopóki nie odkryję, co to jest, z oglądania nici. Pozorując brak zainteresowania, lustrowałam ostrożnie to, co nie było zasłonięte gazetą. Znoszone dżinsy i czarny T-shirt, nic szczególnego. Utkwiła mi w pamięci jego twarz, widziałam ją bardzo krótko, ale to wystarczyło. Idealnie nijakie rysy twarzy. Z czymś mi się to kojarzyło. „Już wiem!” – ucieszyłam się. Przypomniał mi się film o złodzieju, który miał podobną urodę. Drobna charakteryzacja sprawiała, że mógł być każdym, a zmiana szczegółu takiego jak zarost – czyniła go nierozpoznawalnym. „Pewnie dlatego zwróciłam na niego uwagę” – wytłumaczyłam sobie ten nagły wybuch zainteresowania obcym i wcale niespecjalnie przystojnym facetem. Sąsiad wyczuł, że poświęcam mu zbyt wiele uwagi, odłożył na chwilę gazetę i zniechęcił mnie spojrzeniem. Zaczerwieniłam się. Pan Nijaki miał o sobie zbyt wysokie mniemanie. Oderwałam od niego wzrok i napotkałam uśmiechnięte oczy chłopaka ze słuchawkami. Musiał widzieć moje manewry, i pewnie dobrze się bawił. W przeciwieństwie do mnie. Żeby się uspokoić, przeniosłam wzrok na rodzinę naprzeciwko. Jedli kolację, napełniając przedział zapachem kiełbasy. Napiłam się wody, a gdy to nie pomogło, wyszłam na korytarz zaczerpnąć powietrza. – Też się ewakuowałem, nawet kawy nie dopiłem – powiedział chłopak, domykając starannie drzwi przedziału. Za chwilę w nasze ślady poszedł Pan Nijaki. Zanosiło się na podróż w korytarzu. Wróciliśmy dopiero wtedy, gdy straszna rodzinka skończyła posiłek i ułożyła się wygodnie, zajmując większą część kanapy. Zaczęłam oglądać serial, ale poczułam się strasznie senna. „Za chwilę zasnę z otwartymi oczami” – przestraszyłam się. – Proszę się obudzić – ktoś potrząsał moim ramieniem. – Pociąg za chwilę kończy bieg, to pani stacja – mówił konduktor. Otworzyłam oczy. Rozejrzałam się. Byłam sama w przedziale. – Już się zbieram – wymamrotałam, rozglądając się za bagażem. I nagle... – Gdzie mój tablet? – krzyknęłam, nie widząc na stoliku ukochanego gadżetu. – Zginęło pani coś? Trzeba pilnować swoich rzeczy – konduktor miał najlepsze chęci. – Na dworcu jest komisariat, tam może pani zgłosić kradzież. Wyrzuciłam butelkę po wodzie do śmietnika, zdjęłam z półki walizkę i wyszłam na korytarz. Zobaczyłam, że pan Nijaki przeciska się przez wysiadający tłum, jakby chciał uniknąć spotkania ze mną. Nigdzie nie było widać strasznej rodzinki ani chłopaka ze słuchawkami. Musieli wcześniej wysiąść. Powlokłam się do dworcowego komisariatu, jak mi poradził konduktor. Zajęto się mną życzliwie, zgłosiłam kradzież tabletu i, jak się okazało, pieniędzy, które złodziej wyciągnął z mojego portfela. Na szczęście nie ruszył karty płatniczej i dokumentów. – Kradzież „na miękko” – stwierdził policjant. – Wziął tylko to, co trudno będzie wytropić. Użycie cudzej karty jest zbyt niebezpieczne. Ma pani jakieś podejrzenia? – Podróżował ze mną człowiek, który od początku zwrócił moją uwagę. Coś w nim było takiego, sama nie wiem co. Miał twarz, którą łatwo jest zmienić, a jednocześnie potrafił stopić się z otoczeniem, nie rzucał się w oczy. To na pewno on! Ostatnie słowa wykrzyknęłam, widząc pana Nijakiego wychodzącego z drugiego pokoju. – Złapaliście go? – spytałam oszołomiona. – Sprawdzamy, sprawdzamy – mruknął uspokajająco policjant. – Ktoś się z panią skontaktuje, proszę podać adres pensjonatu i numer telefonu. I czekać. Wszystko będzie dobrze – dodał na koniec. Nie byłam tego taka pewna. Wypuścili Nijakiego… Telefon zadzwonił następnego dnia. Dostałam wezwanie do wojewódzkiej komendy. Na szczęście nie miałam daleko i już po dwóch godzinach siedziałam w pokoju śledczego, składając zeznania. Opisałam towarzyszy podróży, ze szczególnym uwzględnieniem pana Nijakiego. Położyłam nacisk na fakt, że próbował mnie unikać. – Ten typ tak ma – mruknął śledczy. – To on jest znany policji? – Jeszcze jak! Mogę go nawet pani pokazać – roześmiał się policjant. Byłam pod wrażeniem. Co za szybka akcja! Wyszliśmy na korytarz i śledczy zapukał do kolejnych drzwi. Uchylił je i przepuścił mnie przodem. Pod oknem stał pan Nijaki! Cofnęłam się. – Proszę wejść – odwrócił się Nijaki. – Ja też padłem ofiarą kradzieży. Uśpiono nas czymś w pociągu. – A ponieważ to mój szef, śledztwo ruszyło z kopyta – dodał śledczy i zamilkł. – Wszystkie sprawy traktujemy jednakowo – Nijaki obdarzył go ciężkim spojrzeniem. – Mogłaby nam pani pomóc. Co zrobiła pani z butelką po wodzie? Pamiętam, że piła pani mineralną. Chcielibyśmy oddać resztkę do laboratorium. Jestem pewien, że ktoś, korzystając z naszej nieobecności w przedziale, dosypał nam do napojów tabletki nasenne, ale potrzebny jest dowód. – Wyrzuciłam ją do śmietnika pod oknem – powiedziałam. Wciąż nie mogłam oderwać oczu od pana Nijakiego, fascynowała mnie jego zadziwiająca przemiana w policjanta. – Znów to samo – jęknął teatralnie śledczy, kiedy wychodziliśmy z gabinetu jego szefa. – Żeby to mnie kobiety chciały się tak przyglądać! Co on w sobie ma? Policjant posadził mnie przed komputerem i otworzył bazę danych. – Poogląda sobie pani notowanych złodziejaszków. Może kogoś pani rozpozna. – Oczywiście, ale wydaje mi się, że najlepszą okazję, żeby wrzucić tabletkę usypiającą do wody czy kawy miała rodzina, która podróżowała z nami w przedziale. – Wyszli na prowadzenie, kiedy okazało się, że pani główny podejrzany jest kapitanem policji – kiwnął głową śledczy. Chyba nie traktował mnie poważnie. Przeglądałam zdjęcia ofiarnie, ale po pewnym czasie zaczęło mi się wydawać, że wszystkie twarze są do siebie podobne. – Chyba nie na wiele się zdam – westchnęłam. I nagle… – To on! – poderwałam się z miejsca. – Poznaje go pani? – ożywił się śledczy. Z policyjnego komputera patrzył na mnie ojciec rodziny. – Jestem pewna – sapnęłam. – To nasz stary znajomy, wielokrotnie karany za kradzieże. Mówi pani, że podróżował z żoną i synkiem? Dziwne, kiedy ostatnio się widzieliśmy, nie miał rodziny. Myślę, że jesteśmy na dobrym tropie, dziękuję za pomoc. Niech pani postara się nie zmarnować urlopu do końca. Zawiadomimy o postępach śledztwa. Tablet odzyskałam dwa tygodnie później. Zgłosiłam się po niego, mając nadzieję, że spotkam jeszcze raz pana Nijakiego. Niestety, jak się dowiedziałam, był w terenie. A śledczy znowu dziwił się, że atrakcyjne kobiety uganiają się za jego nijakim szefem. Zobacz więcej kryminalnych historii: „Zakochałam się w Januszu od razu. Gdybym wiedziała, że zamorduje mojego męża, dalej bym go kochała” „Obrobiłem dom bandziora działającego w gangu porywaczy dla okupu. Tak odkryłem, gdzie jest moja siostra” „Matka chciała mnie tylko dla siebie. Skłamała, że mój ojciec nie żyje. Nie zasłużyła na życie po tym, co zrobiła”
„Wytrzeźwiałam i właśnie dotarło do mnie, co zrobiłam. Zadałam się z jakimiś gangsterami. Planuję oszustwo i kradzież”
W co ja się wpakowałam? Uświadomiłam sobie, że te bandziory mają mnie w garści. Na pewno nagrali nasze rozmowy i mogą mnie szantażować. Muszę ich sprowokować, żeby powiedzieli coś, co będzie mogło posłużyć jako dowód. Nie mogę dopuścić, by się szybko rozłączyli.
Gdybym miała jakieś poważne wytłumaczenie: że to na ratowanie życia matki, że wszystko straciłam w pożarze.... A ja po prostu lubiłam zakupy. Odkąd pamiętam, zawsze uważałam, że zarabiam za mało. „Gdybym tak dostała jeszcze 500 złotych, to byłoby akurat” – powtarzałam. Potem, gdy już dostałam to 500, to zawsze się okazywało, że jeszcze 500 i już byłoby idealnie… Wszystkie pieniądze wydawałam na siebie. Zazwyczaj mi wystarczało. Karty kredytowe spłacałam w terminie, nie robiłam długów ani debetu… Na co wydawałam? Wstyd się przyznać: na ciuchy, buty, torebki, kolczyki itd.! Pewnie myślicie, że moje mieszkanie jest od podłogi po sufit wypełnione pudłami ze zbędnymi parami butów czy płaszczy? Co to, to nie! Wymyśliłam sobie mechanizm obronny, który pozwala mi z czystym sumieniem nabywać kolejne rzeczy: kupione wcześniej rozdaję. Wmawiam sobie, że buty są za małe, żakiecik źle leży – i oddaję koleżankom, koleżankom koleżanek, sąsiadkom, koleżankom sąsiadek… Od słowa do słowa i... jesteśmy umówieni! Zaczęło się niewinnie. W jednym miesiącu nie spłaciłam całej karty kredytowej. W kolejnym jeszcze ją trochę zadłużyłam i spłaciłam tylko kwotę minimalną. „Ureguluję to z następnej pensji” – wmawiałam sobie. Ale ciągle trafiała się jakaś superokazja, nowy jubiler, do którego chciałam tylko zajrzeć, torebka, której szukałam od dawna… Pół roku później osiągnęłam limit na obu kartach kredytowych, a debet na koncie niebezpiecznie zbliżał się do granicy. Miałam też już długi u przyjaciół i rodziny. Wtedy zaczęłam rozważać sprzedaż samochodu. Sprawdzałam w internecie, ile mogłabym dostać za moją pięcioletnią hondę. Przy okazji zerknęłam na kwitek ubezpieczenia AC. „Kurczę, ten samochód jest ubezpieczony na dużo wyższą kwotę, niż mogłabym teraz za niego dostać” – przemknęło mi przez myśl. Trzy dni później wracałam z imprezy taksówką. Trafił mi się kierowca z tych bardziej gadatliwych. A że parę kieliszków tego wieczoru wypiłam – też byłam rozmowna. I tak sobie gawędzimy, że ciężko jest, że benzyna droga, a te naprawy samochodów to już w ogóle rozpacz, aż nagle z głupia frant, chyba żeby się popisać, wygłaszam takie oto zdanie: – Ja to bym na przykład chciała, żeby ktoś mi ukradł samochód. Bo w życiu go nie sprzedam za tyle, na ile mam ubezpieczenie. Na to taksówkarz odwraca się do mnie i poważnym tonem oświadcza: – Naprawdę? To się da załatwić… Gdy dotarło do mnie, co oznacza to zdanie – zmroziło mnie. Nigdy nie znałam nikogo, kto miał na bakier z prawem. Żadnego złodzieja, aferzysty… A teraz, ten facet… Mogłam jeszcze obrócić całą sprawę w żart, zmienić temat… A potem grzecznie zapłacić, wysiąść i iść spać. Tymczasem ja cicho zapytałam: – Taaak? Może byłabym zainteresowana… Nie odezwaliśmy się do końca podróży. Gdy miałam wysiadać, taksówkarz przemówił: – A w tej sprawie, o której rozmawialiśmy, to się odezwę. Niech mi pani zapisze swój telefon. Zbyszek jestem, tak przy okazji. Obudziłam się o czwartej rano. Spanikowana. Wytrzeźwiałam i właśnie dotarło do mnie, co zrobiłam. Zadałam się z gangsterami. Planuję oszustwo i kradzież. Dałam im mój telefon. Nie zmrużyłam już oka. Kilka godzin analiz trochę mnie uspokoiło. „Wystarczy, jak zadzwonią, powiedzieć, że już nie jestem zainteresowana. Po co mieliby mnie zmuszać? W najgorszym razie mogę też zmienić numer telefonu” – kombinowałam. Po kilku dniach prawie zapomniałam o panu Zbyszku. Aż nagle – w zasadzie jednego dnia – moja finansowa piramida zaczęła chwiać się w posadach. Najpierw bank zażądał natychmiastowej spłaty zadłużenia i zablokował mi karty kredytowe. Dwie godziny później zadzwonił przyjaciel – i zupełnie nieprzyjacielskim tonem – zaczął się domagać zwrotu długu. A następnego ranka odezwała się rozhisteryzowana siostra, bo jej synek zerwał więzadła i jak ma dalej grać w tenisa, to trzeba go natychmiast operować, oczywiście prywatnie, więc muszę jej oddać kasę. Facet wstrzelił się we właściwy moment I wtedy zadzwoniła moja komórka. – Halo. Tu Zbyszek. Pamięta mnie pani? Dwa dni wcześniej zrobiłabym tak, jak planowałam: wytłumaczyłabym, że tamtego wieczoru byłam pijana, że tylko żartowałam, podziękowałabym za telefon i się rozłączyła. Ale pan Zbyszek wstrzelił się w najlepszy dla niego, a najgorszy dla mnie, moment. – To może się spotkamy? – zaproponowałam. Spotkaliśmy się tego samego wieczoru w barze nad Wisłą. Zamówiliśmy piwo i Zbyszek zaczął wypytywać mnie o hondę. Przebieg, spalanie, wypadki... Oraz jakie mam zabezpieczenia, gdzie parkuję, czy są tam kamery. Wszystko skrzętnie notował w zeszycie. Zauważyłam, że wyraźnie ucieszyło go, gdy podałam nazwę ubezpieczyciela. – Odezwiemy się – rzucił na koniec. Teraz wszystko potoczyło się szybko. Dwa dni później spotkałam się w tym samym barze z kolegami Zbyszka. Obaj wyglądali jak karykatury samych siebie: łyse głowy, grube karki, kiepskie tatuaże. – Jestem Artur, ale mów mi Gruby – rzucił pierwszy. – Zdenek – warknął drugi. Usiedliśmy i zaczęliśmy ustalać szczegóły „przejęcia” – jak określili kradzież mojego auta. Nie miałam wiele do powiedzenia. Mogłam tylko albo się zgodzić, albo nie. Miałam im oddać 15 procent sumy, którą wypłaci mi ubezpieczyciel. Jak nie oddam im kasy w ciągu trzech dni od wypłaty ubezpieczenia, suma się podwaja (oni już będą wiedzieć, czy dostałam przelew, mają swoje sposoby). – Zrozumiano? – Zrozumiano. Przejęcie będzie wyglądało tak: mam zostawić otwarte auto tu i tu (podali mi dokładne miejsce na mojej ulicy, gdzie nie ma kamer i jest ciemno). Kiedy? Najlepiej, żebym zaparkowała tam od razu, by ktoś nie zajął mi tego miejsca. Zadzwonią do mnie pewnego wieczoru i dadzą sygnał – wtedy mam otworzyć auto. Jak w wyznaczonym terminie auto nie będzie stało tam, gdzie ma stać, albo będzie zamknięte – jestem im winna te 15 procent „za fatygę”. Potem dostałam jeszcze instrukcje, kiedy mam zgłosić kradzież, co mam zeznawać na policji, co mówić ubezpieczycielowi. I panowie bandyci sobie poszli. Posłusznie zaparkowałam w wyznaczonym miejscu i poszłam do domu. I powoli zaczęło do mnie docierać, w co się wpakowałam. „Jezu, kobieto, coś ty narobiła, chyba zwariowałaś!”. Oszukanie firmy ubezpieczeniowej to mały pikuś – z tego da się jakoś wykręcić. Znajomi by pewnie też zrozumieli – w końcu firm ubezpieczeniowych nie znosimy wszyscy tak samo jak straży miejskiej (to złodzieje, latami nas skubią, należało im się). Ale całe to „przejęcie” – to dużo więcej! To wprowadzenie w błąd organów ścigania, fałszywe zawiadomienie o przestępstwie… Do tego jeszcze zlecenie kradzieży. Jak wpadnę – to na grzywnie i pogrożeniu palcem się nie skończy. „Kobieto! Pójdziesz siedzieć” – dotarło nagle do mnie. Do tego kompromitacja towarzyska (no bo z przestępcami to moi znajomi zadawać się nie będą), strata pracy (księgowa z kartoteką? Następnym razem okradnie nas). Uświadomiłam też sobie, że te bandziory mają mnie w garści. Na pewno nagrywali nasze rozmowy i mogą mnie szantażować. Wystarczy, że zagrożą wysłaniem anonimu do mojej pracy albo do wszystkich znajomych z Facebooka. Mogą chcieć pieniędzy, a może współpracy? Mam się za bystrą osobę, ale teraz dałam ciała na całej linii… Dobrze mieć wśród znajomych prawnika Wychyliłam dwa kieliszki koniaku i zaczęłam zastanawiać się, czy z tego pasztetu da się jeszcze wykaraskać. „Pewnie powinnam zgłosić się na policję albo od razu do prokuratury. Może za pomoc w ujęciu prawdziwych bandytów darują mi – w końcu bardziej kretynce niż przestępcy. Tylko muszę to zrobić jak najszybciej, bo przecież Gruby albo Zdenek mogą zadzwonić w każdej chwili… Adwokat. Potrzebuję adwokata!”. Spojrzałam na zegarek, była 22.30. Do kolegi prawnika można jeszcze dzwonić, z niego raczej nie jest ranny ptaszek. Piotr długo nie odbierał... Gdy już straciłam nadzieję, usłyszałam w słuchawce: – Aneczka! Kopę lat! Może wpadniesz, jestem na całkiem przyjemnym bankiecie – Piotr lekko seplenił, widać, że impreza trwała już od dłuższego czasu. Zaczęłam mówić. Trajkotałam ponad minutę. Piotr musiał wyczuć desperację w moim głosie. Gdy zamilkłam, zapytał tylko, zupełnie już poważnie. – Zabiłaś kogoś? – Nie – wybąkałam. – To okej. Cokolwiek zrobiłaś, wyciągnę cię z tego, nic się nie martw. Jak tylko będę się mógł stąd wyrwać, przyjadę. Wszystko mi opowiesz i coś wymyślimy. W ciągu dwóch następnych godzin próbowałam sama siebie przekonać, że będzie dobrze. W końcu zadzwonił domofon. Piotr. Poprosił o kawę i kazał opowiadać. Powiedziałam mu wszystko. O zakupach, o taksówkarzu, o umowie z Grubym i Zdenkiem. Gdy skończyłam, długo milczał. A ja czekałam na wyrok. – Z twojej opowieści wynika, że Gruby i Zdenek działają w jakimś gangu. To dobrze – w końcu przemówił Piotr. Widząc moje zdziwienie, wyjaśnił: – Jest szansa, że znajdzie się prokurator zainteresowany rozbiciem grupy przestępczej. I że zgodzi się na jakąś ugodę z nami. Gdyby chodziło o jednorazowy wyskok pana Miecia z podwórka, byłoby ciężko. – Z nami? – łapię Piotra za słówko. – Czy to znaczy, że mi pomożesz? – No przecież obiecałem. Wiesz, ja mam wiele wad, ale akurat słowa zawsze dotrzymuję – po raz pierwszy od wejścia do mieszkania Piotr się uśmiechnął. – Nie obiecuję, że wyjdziesz z tego czysta jak aniołek. Jakąś cenę zapewne będziesz musiała zapłacić. Ale jak wszystko pójdzie po naszej myśli, do więzienia nie trafisz. A to chyba najważniejsze. Piotr kazał mi się wyspać (łatwo powiedzieć) i obiecał, że rano zacznie działać. Następnego dnia w pracy siedziałam jak na szpilkach. Jedyne, na czym mogłam się skupić, to ekran komórki. Czyj numer wyświetli się pierwszy – Piotra czy bandytów? Telefon zaczyna wibrować. Uff, Piotr. – Jest dobrze – słyszę w słuchawce i wreszcie mogę głęboko odetchnąć. – Rozmawiałem z kumplem z prokuratury i okazało się, że jego koleżanka od kilku miesięcy zajmuje się gangiem kradnącym auta na zlecenie właścicieli. Mam nadzieję, że okaże się, że twoi „znajomi” są właśnie z tej grupy. W najgorszym razie pani prokurator rozszerzy postępowanie. Prawda jest taka, że masz wielkie szczęście. Na taką okazję prokuratura i policja czeka od dawna. Bo na razie brakuje im dowodów. Przyjeżdżaj jak najszybciej. Trzeba wszystko omówić, podpisać papiery, i jak najszybciej założyć podsłuch na twoim telefonie. Możesz wyjść z pracy? Czy mogę? Nawet przez chwilę nie zastanowiłam się, jakie będą tego konsekwencje. Złapałam torebkę i rzuciłam przez ramię: – Muszę wyjść, będę jutro, nagła sytuacja – i już mnie nie było. Prokurator Zdanecka jest mniej więcej w moim wieku. Ale gdy patrzy na mnie znad drucianych okularów, czuję się, jakbym znowu wylądowała na dywaniku dyrektorki liceum. – Pani Anno... Pani Anno. No nieźle się pani wpakowała… – mówiąc to, świdruje mnie wzrokiem i stuka czerwonym paznokciem w biurko. – Ale mnie to bardzo cieszy! Spadła mi pani ze swoją niefrasobliwością, a raczej, nie bójmy się tego słowa, głupotą, z nieba! – pani prokurator w końcu się uśmiecha, a ja wreszcie przestaję się trząść. Najpierw pokazuje mi zdjęcia „żołnierzy” gangu, który rozpracowuje. Ku jej i mojej uldze – wśród kilkunastu twarzy rozpoznaję i Grubego i Zdenka. Potem Piotr zostaje na miejscu przygotować papiery, które uczynią ze mnie „informatora” i zwolnią z odpowiedzialności karnej. Ja z panią prokurator jadę do policyjnego laboratorium założyć na moim telefonie podsłuch. Zostaję poinstruowana, że ponieważ nie wiadomo, z jakich numerów zadzwonią złodzieje, będą nagrywać każdą moją rozmowę. – No sorry, na jakiś czas zero świntuszenia przez telefon – rubaszny pan aspirant widać bawi się doskonale moim kosztem. Gdy zobaczę nieznany numer na wyświetlaczu – mam odczekać 20 sekund i dopiero odebrać. I najważniejsze. Muszę ich sprowokować, żeby powiedzieli coś, co będzie mogło posłużyć jako dowód. Więc nie mogę dopuścić, żeby rozłączyli się, jak tylko powiedzą „dziś”. Mam udać, że mam słaby zasięg i się dopytywać, czy to oni w sprawie samochodu. Trzymałam się sztywno instrukcji i czekałam… Kiedy zgodnie z zaleceniami od bandziorów pójdę otworzyć samochód – mam w nim umieścić nadajnik GPS. Policjanci będą mieć ulicę na oku, ale nie chcą zgarniać złodziei od razu. GPS ma ich naprowadzić na dziuplę gangu. – A teraz proszę iść do domu i zachowywać się normalnie. Robić codziennie dokładnie to, co do tej pory – pouczył mnie na odchodne aspirant. Do domu poszłam pieszo. Musiałam ochłonąć. Kończący się dzień był chyba najbardziej niezwykłym i intensywnym dniem mojego życia. Zadzwonił Piotr. – Uważaj, służby słuchają – upomniałam go od razu, bo wiem, że ma dość specyficzne poczucie humoru. Nie zamierzałam zapewniać policjantom darmowej rozrywki. – Wszystko załatwione. Wyjaśnię, jak się spotkamy. Pozdrowienia dla dzielnych stróżów prawa! Czuwaj! – zakończył i się rozłączył. Tej nocy spałam jak zabita. Zaczęłam wierzyć, że jakoś się z tego ambarasu wykaraskam. Piotr wpadł na kawę i dopowiedział mi to, czego nie chciał mówić przez telefon. Naprawdę, miałam więcej szczęścia niż rozumu. Pani prokurator bardzo poszła mi na rękę. Oficjalna wersja zdarzeń, jaką przedstawiła przełożonym, wyglądała tak: zgłosiłam się do niej już po pierwszej rozmowie z taksówkarzem Zbyszkiem. I to za jej namową umówiłam się z nim na spotkanie. Od początku razem zastawiałyśmy pułapkę na bandziorów. Gangsterzy zadzwonili po tygodniu. Już się trochę zaczęłam martwić, że ich spłoszyłam. Było już dobrze po godzinie 23. Zrobiłam wszystko według wytycznych policji i bandziorów. Wróciłam do domu, pokręciłam się jeszcze chwilę i zgasiłam wszystkie światła. Z mojego okna widać koniec ulicy, na którym zaparkowałam. Usiadłam w fotelu, wyjęłam lornetkę i czekałam. Nic się nie działo przez prawie trzy godziny. Już prawie przysnęłam, ale obudził mnie warkot silnika. Wszystko rozegrało się w kilkadziesiąt sekund. Z auta wyskoczyła postać, wsiadła do mojego samochodu i po chwili oba auta odjechały. Chwilę później w tym samym kierunku ruszył zaparkowany kilka metrów dalej szary samochód. Z bloku po drugiej stronie wybiegło trzech mężczyzn, wsiedli do innego auta i też odjechali. Na ulicy zapanował kompletny spokój. Zadzwoniłam do Piotra. Wiedziałam, że nie śpi. – Po wszystkim – sama nie wiem czemu, ale mówiłam szeptem. – W sumie to jestem rozczarowana, w ogóle nie było to widowiskowe. W kinie takie akcje wyglądają dużo lepiej! – Uważaj, bo się koledzy policjanci obrażą (pozdrowienia, chłopaki!) – Piotr nie mógł sobie darować kolejny raz tego żartu. Potem dodał: – Idź spać. Twoja rola na dziś się skończyła. I o nic się nie martw. Wszystko będzie dobrze, pewnie nawet odzyskasz za jakiś czas samochód! Następnego dnia dostałam sygnał, że operacja prokuratury i policji się nie skończyła – więc żeby nie spłoszyć gangsterów, mam odegrać całą szopkę ze zgłoszeniem kradzieży na policję i do ubezpieczyciela. Przez następnych dziesięć dni nie działo się nic. Już zaczęłam się bać, że ubezpieczyciel będzie szybszy niż wymiar sprawiedliwości i wypłaci mi kasę, zanim operacja się zakończy. I będę musiała znowu skontaktować się z Grubym i Zdenkiem. Na szczęście tak się nie stało. – Teraz już naprawdę po wszystkim – zakomunikował mi Piotr pewnego poranka. – Cały gang pod kluczem. Pewnie cię nie zdziwi, że w sprawę zamieszany był też ważny dyrektor z twojej firmy ubezpieczeniowej. Dzięki niemu gang wiedział, że klient dostał odszkodowanie. Wtyczki mieli jeszcze w kilku firmach. A jednak poniosłam pewne konsekwencje Tego wieczoru upiłam się z Piotrem prawie do nieprzytomności. Gdyby nie wyciągnął mnie z klubu i nie odwiózł do domu, pewnie królowałabym na parkiecie do rana. No, ale sami przyznacie – było co świętować. Zgodnie z umową, nie poniosłam żadnej odpowiedzialności karnej. Ale sprawa zrobiła się głośna, zainteresowały się nią media. Mój szef wziął mnie na poważną rozmowę. Usłyszałam, że dla niego jest ważne tylko to, że miałam kontakt z gangsterami, że nie może ryzykować, żeby ktoś taki dbał o finanse jego firmy. Podpisałam porozumienie stron. Zebrałam się też na odwagę i opowiedziałam wszystko przyjaciołom. Wyobraźcie sobie – zrozumieli! Co więcej, zrzucili się i pożyczyli mi kasę na spłatę najpilniejszych długów. Miałam im oddać, jak w końcu odzyskam samochód (był ciągle dowodem w sprawie) i go sprzedam. – Ja się tym zajmę – zadeklarował mąż przyjaciółki. – Zanim znowu postanowisz zrobić interes życia. Koleżanka zapisała mnie na terapię dla zakupoholików. Strasznie się tam męczę, ale obiecałam przyjaciołom, że odbębnię cały półroczny cykl spotkań. Słowa zamierzam dotrzymać. Nie znalazłam na razie nowej stałej pracy, ale na szczęście popyt na usługi księgowe jest dość duży. Zaczynam myśleć o założeniu własnej firmy. Wtedy nowy samochód będę mogła wziąć w leasing! Zobacz więcej kryminalnych historii: „Zakochałam się w Januszu od razu. Gdybym wiedziała, że zamorduje mojego męża, dalej bym go kochała” „Obrobiłem dom bandziora działającego w gangu porywaczy dla okupu. Tak odkryłem, gdzie jest moja siostra” „Matka chciała mnie tylko dla siebie. Skłamała, że mój ojciec nie żyje. Nie zasłużyła na życie po tym, co zrobiła”