polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2025-03-07T07:15:47.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Polki.pl wspierają kobiety i dlatego biorą udział w Strajku Kobiet - komentarz redaktorki naczelnej
items: Dlaczego matki wciąż mają poczucie winy
items: Polki.pl to najlepszy kobiecy serwis
items: Gorzej już nie będzie - Millenialsi zrujnują ten świat - komentarz redakcji
items: Roszczeniowa Trzydziestka - Zawód - facet - felieton
items: Lidia Góralewicz - niezapomnianych świąt życzę! - felieton
items: Lidia Góralewicz - mędrkowanie nad prasowaniem - felieton
items: Roszczeniowa Trzydziestka - (Nie)straszne życie singielki - felieton
items: Filip Chajzer o strachu odczuwanym przez ludzi - felieton
items: Hanna Samson o aborcji Natalii Przybysz - felieton

Polki.pl wspierają kobiety i dlatego biorą udział w Strajku Kobiet - komentarz redaktorki naczelnej
type: item
date: 2018-03-21T19:07:35.000Z
creator: Magda Roszkowska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: aborcja
subject: festiwal
subject: komentarze
subject: protest
subject: strajk kobiet
description: Dziś nie przychodzimy do redakcji. Prawie wszystkie pracowałyśmy w weekend. Albo w tygodniu napiszemy więcej tekstów. Dziś mamy inną ważną robotę do wykonania: chcemy pokazać naszą solidarność z kobietami! Choć wśród nas nie brakuje przeciwniczek aborcji, bierzemy udział w Strajku.
encoded: Polki.pl to portal, który WSPIERA kobiety. Wszystkie. I właśnie dlatego nie mogłyśmy pozostać obojętne, udawać, że nic się nie dzieje. Dlatego bierzemy udział Strajku Kobiet. I wierzymy, że robimy to dla dobra wszystkich kobiet. Nawet dla tych, które dziś twierdzą, że chcą zaostrzenia przepisów prawa aborcyjnego. Bo nikt, naprawdę nikt, nie wie, jak się zachowa, gdy przyjdzie mu patrzeć na cierpienie czy umieranie własnej córki, w sytuacji, kiedy ciąża zagrażałaby jej życiu... Tak, powiedzmy to sobie jasno: większość z nas strajkuje nie po to, by mieć prawo do aborcji na życzenie. My nie zgadzamy się, by zaostrzono istniejące już prawo! Nie chcemy, by prokurator nękał kobiety po poronieniach, by życie zarodka/płodu było ważniejsze od życia matki oraz by nie było przymusu donoszenia ciąży pochodzącej z gwałtu. Oto, co nam przyświeca. 1. Wiemy, jakim dramatem jest strata dziecka A. straciła dwie ciąże. Wymarzone, wymodlone. Płakałyśmy razem z nią. Ale to ona i M., jej mąż, przeżywali koszmar. To A. dbała o siebie, chuchała, łykała kwas foliowy, leżała, nie przemęczała się, liczyła kolejne dni ciąży... To A., kiedy to się stało, czuła się winna, bo jej ciało nie umiało zadbać o dziecko (tak tu głupie, ale w takich emocjach nie myśli się racjonalnie). To A. wpadła w depresję. To A. po pierwszej stracie, musiała podjąć decyzję, o kolejnej próbie. Tylko ona wie, co czuła, gdy ten koszmar poronienia się powtórzył. I nie ma naszej zgody na prawo, które może być wprowadzone, by po każdym z poronień, do drzwi A. pukał prokurator i dopytywał o straty. Czy się starała? Czy nie zrobiła, czegoś źle? A. nie może być traktowana jak przestępca, w chwilach kiedy przeżywa największe dramaty swojego życia. 2. Prezentujemy różne punkty widzenia Dużo się w redakcji spieramy, kłócimy. Dla jednych z nas aborcja na życzenie jest oczywistym prawem kobiety, dla innych to dużo za daleko. I chyba tak jest generalnie, kobiety mają w tym temacie różne zdanie. I piszemy o tym! Kilka dni temu mogły…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/62/2025/01/1446294111153168085466068375711544480544037n-eaed784.jpg
width: 720
height: 720

Dlaczego matki wciąż mają poczucie winy
type: item
date: 2018-03-07T08:56:27.000Z
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: komentarze
description: "Wydział ścigania Złych Matek widzi wszystko i jest nieodmiennie w najwyższym stopniu gotowości" pisała Ayelet Waldman w swojej krzepiącej, przywracającej wiarę w kobiecą solidarność "Złej matce". Bo też (niestety!), najbardziej gorliwymi funkcjonariuszkami Wydziału są inne kobiety, inne matki. I to nie tylko w Polsce.
encoded: Ostatnio w pobliżu mnie, co chwilę rodzą się dzieci. Wyczekane, wymodlone, ukochane. Koleżanki - młode mamy to świetne dziewczyny - inteligentne, oczytane, dowcipne, dbające o zdrowie i kondycję. Mają u boku fajnych partnerów, na których mogą liczyć i którzy ani myślą migać się od rodzicielskich obowiązków. Powodzi im się nienajgorzej, szału nie ma, ale na chleb z masłem wystarczy. W przeciwnym razie żadna z nich nie sprowadzałaby na świat nowego człowieka. Zanadto są odpowiedzialne i świetnie rozumieją, że dziecko to nie tamagotchi. Sielanka. Prawie. Kilka dni temu spędziłam kilka chwil z jedną z nich. Akurat miała pecha, jej młode darło się wniebogłosy z powodu niewiadomego i za Chiny Ludowe nie dawało uspokoić. Nie pomagały smoczki, lulanie, tulanie, bujanie, karmienie, chustowanie, śpiewanie. Ani mama, ani tata, ani żadne z cioć i wujków. Przykrywanie, ani odkrywanie. Zabawianie, ani wyciszanie. Nic. Nie minęło więcej niż 10 minut, a Moja Dobra Koleżanka, połykając łzy, wypowiedziała łamiącym się głosem zdanie, od którego pękło mi serce: Było w tych słowach tyle rozpaczy i frustracji, ile tylko może w jednym zdaniu zmieścić kobieta, która czuje, że nie ma nic na swoją obronę. Dobry boże – pomyslałam – dlaczego ona uważa, że musi się tłumaczyć? I dlaczego się obwinia? Przecież to się po prostu zdarza. I tyle. Tu (znając polski internet) potrzebne są didaskalia. Dziecko nie było chore (chwilę później sprawdził to lekarz), ani głodne. Koleżankę otaczali akurat serdeczni znajomi, najbliższa paczka, przyjaciele po prostu (więc zero presji i "cioć dobra rada"). Sama koleżanka nie jest histeryczką, nie ma skłonności do przesady ani teatralnych gestów. Generalnie fajna, zaradna, pogodna mama w przyjaznym wspierającym otoczeniu. Skąd więc tak straszne poczucie klęski? Tak rozpaczliwe wyznanie? Tak dojmujące poczucie winy? Z powietrza? Tak, z powietrza. Niedawno w bardzo ciekawym wywiadzie prezes Polskiego Towarzystwa Prawa Antydyskryminacyjnego mówił: I dalej: " To jest …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/62/2025/01/Fotolia110562229SubscriptionXXL-2e875cc.jpg
width: 1200
height: 1200

Polki.pl to najlepszy kobiecy serwis
type: item
date: 2017-06-30T11:32:39.000Z
creator: Magda Roszkowska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: komentarze
subject: newsy
subject: Polki.pl
subject: porady
description: Nie wypada się chwalić? Chyba tylko w Polsce. U nas, jak się komuś powodzi, jak czuje się szczęśliwy i spełniony, lepiej niech o tym nie mówi. Niech siedzi cicho. Albo szykuje się na hejt i złośliwe komentarze. Moim zdaniem to jest słabe. Dlatego będę się chwalić!
encoded: Rok temu zmieniłam pracę. Zostałam redaktorką naczelną portalu Polki.pl - największego portalu kobiecego w kraju, heloł! Bałam się? Oczywiście! Jestem dinozaurem, zaczynałam pracę w „Życiu Warszawy”, a kiedy uczyłam się zawodu nie było jeszcze... portali internetowych. Jak kiedyś wyglądały strony internetowe? Zobacz początki Allegro, Wp.pl i inne! Po 12 miesiącach pracy w Polki.pl jestem szczęśliwa, że się odważyłam na zmianę! W Internecie jest życie! Jest też szaleńcze tempo, hejterzy, zmyślone newsy... Dlatego jestem dumna z zespołu, z którym pracuję - świetne, młode osoby, które dają z siebie ogromnie dużo! Każdego dnia się czegoś uczymy. I staramy się robić lepszy portal. I jesteśmy z niego dumne! Po 12 miesiącach mogę wymienić co najmniej 12 dowodów na to, że Polki.pl to świetny portal! 1. Lubimy Polki, lubimy kobiety! Nie chcemy was pouczać, zmieniać, polepszać! Dlatego dużo piszemy o kobietach, które... lubią same siebie. Bez względu na rozmiar, zawód, wiek, stan cywilny. Mamy takich tekstów setki. Oto jeden z nich: Te kobiety uczą nas, jak się dobrze czuć we własnej skórze! 2. Rozmawiamy z ciekawymi ludźmi! Część z nich to bardzo znane osoby, część zupełnie nieznane. Ale każda z tych kobiet, opowiedziała nam historię, która może być inspiracją. Która pokazuje, że życie warto zmieniać, wykorzystać na własnych warunkach, że nie warto się podawać, nawet kiedy wszystko wydaje się walić. Ewa Woydyłło, wspaniała terapeutka, powtarza, że przy kryzysie życiowym lepsi od proszków są przyjaciele! 3. Jesteśmy na bieżąco - wszystkie ważne newsy znajdziecie u nas! Pracujemy w weekendy, święta i wieczorami. A czasem nawet przed świtem - kiedy wspólnie z naszą przyjaciółką w USA śledziłyśmy szanse Hilary Clinton na wygranie z Trumpem. Chcesz być na bieżąco? Odwiedzaj często stronę O TYM SIĘ MÓWI na Polki.pl 4. Rozumiemy i wspieramy mamy Większość z was ma dzieci i rodziny. Wiemy, że macierzyństwo ma milion kolorów - nie tylko idealnie różowy. Wiemy, że mama, która „siedzi …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/62/2025/01/Fotolia134235812SubscriptionXXL-7c6df28.jpg
width: 1200
height: 900

Gorzej już nie będzie - Millenialsi zrujnują ten świat - komentarz redakcji
type: item
date: 2017-01-21T12:49:01.000Z
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: felieton
subject: komentarze
subject: redakcja Polki.pl
description: Przeciętny Millenials mieszkający w Warszawie za wynajęcie przepierdzianej kawalerki od przedstawiciela pokolenia X, który ma ją po babci, która zapewne miała ją, bo jej się należało, musi zapłacić 3/4 swojej wypłaty. Ale choć nie ma mieszkania, ma internet. I czerpie z niego garściami. Przestaje porównywać: mam lepiej niż patologiczna rodzina z 3. piętra, a zaczyna: mam gorzej niż Beyonce?
encoded: Ktoś kiedyś pochylił się nad wiecznie krytykowanym, romantycznie umęczonym pokoleniem obecnych dwudziestoparolatków chcąc się nad nimi ulitować i stwierdził w swojej analizie, że przecież jest to pokolenie dzieci oszukanych. Pokolenie dzieci, którym od maluszka wbijano do łba: MUSISZ iść do liceum, MUSISZ zrobić maturę, MUSISZ pójść na studia, a NAJLEPIEJ zrób sobie ze trzy kierunki. NA RAZ. I zrób to TERAZ, nie jutro, nie rozglądaj się, nie szukaj, PRZYJ. Wyjedź do DUŻEGO miasta i zrób karierę w KORPO. W dzieciństwie uosobienie sukcesu zawsze było zilustrowane bandą facecików w garniturach szczerzących zębiska do monitorów lub też – co mnie osobiście bardziej przypadało do gustu – podobnego facecika w płaszczu niosącego torbę od laptopa, który był uznawany za symbol prestiżu. Wedle instrukcji, za którymi należało podążać, aby wpasować się w klucz rozwiązań i osiągnąć sukces, dzieciaczki zaczęły dążyć do wyżej przedstawionego ideału wygranego życia. Problem pojawił się jednak kiedy zbyt szybko zorientowały się, że jedynym widocznym skutkiem noszenia owej torby jest pogłębiająca się skolioza nabyta już w szkolnej ławce. Przy tej okazji jakiś inny mózg pochylił się nad pokoleniem Y ponownie dochodząc do druzgocących wniosków, które następnie ogłosił (oczywiście w mediach społecznościowych): pokolenie Y nie poprawi swojej jakości życia względem swoich rodziców, ponieważ nie pozwalają na to warunki społeczno-ekonomiczne. A toż to ciekawostka! I tutaj krzywda oszustwa popełnionego na Millenialsach się dopełniła. O pokoleniu Y na rynku pracy Przeciętny Millenials mieszkający w Warszawie za wynajęcie przepierdzianej kawalerki od przedstawiciela pokolenia X, który ma ją po babci, która zapewne miała ją, bo jej się należało, musi zapłacić 3⁄4 swojej wypłaty. Trzy tygodnie z miesiąca swojej harówy w kebabie, jako artysta kanapkowy, w call-center albo podejrzanej windykacji za najbardziej pierwotne, podstawowe prawo do prywatności, godnego bytowania. Oczywiście przytłaczająca …

Zrzut-ekranu-2017-01-20-o-2.09.38-PM-dbbc614.jpg
width: 1278
height: 846

Roszczeniowa Trzydziestka - Zawód - facet - felieton
type: item
date: 2017-01-17T04:51:46.000Z
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: felieton
subject: komentarze
subject: Polki.pl
description: Gdybyśmy porzuciły te nasze feministyczne mrzonki, zobaczyłybyśmy że istnieją zawody, w których najlepiej sprawdzają się kolesie. My nie mamy szans. Np. aktor. Nie wierzycie? Poczekajcie na katar. - Po…daj…mi… chusteczki – tu drżący gest, wyciągnięcie rączki, które przypomina fresk z kaplicy Sykstyńskiej, tylko zamiast Adama jest umierający facet, a zamiast Boga, stolik z lekami.
encoded: Stało się. Nasze praprababki – sufrażystki spaliły biustonosze a potem ruszyła lawina i koniec końców, po ciężkim XX wieku, mamy dwudziesty pierwszy a w nim nareszcie zawodowe równouprawnienie. Teoretycznie. Prawda jest bowiem brutalna. I gdybyśmy porzuciły te wszystkie nasze feministyczne mrzonki, spojrzały na świat bez babskich uprzedzeń, zobaczyłybyśmy że istnieją zawody, w których najlepiej sprawdzają się kolesie. My nie mamy szans. Nie wierzycie? Proszę bardzo... 1. AKTOR Nie ma, powtarzam, nie ma! zawodowej aktorki, która lepiej odegra scenę umierania niż pierwszy lepszy naturszczyk. Faceci mają ten dar. Nie wierzycie? Poczekajcie na katar. - Po…daj…mi… chusteczki – tu drżący gest, wyciągnięcie rączki, które przypomina ci fresk z kaplicy Sykstyńskiej, tylko zamiast Adama jest on - twój umierający facet, a zamiast Boga, stolik z lekami i chusteczkami. U chorego kolesia każdy gest jest dopracowany, każda mina to kunszt godny Oscara, i ten rwący się głos – jak wisienka na torcie. Majstersztyk! Roszczeniowa Trzydziestka i... bachory 2. ILUZJONISTA Są numery, które perfekcyjnie wykonuje wielu, wielu facetów. I nie tak, że ćwiczą latami – oni mają naturalny dryg. Numer pokazowy – znikanie. Jesteś pewna, że otwieracz do konserw odłożyłaś tam gdzie zawsze. Ale nie! Kiedy iluzjonista pojawia się w kuchni puffff nie ma otwieracza. - Szukałeś w drugiej szufladzie? – pytasz więc rzeczowo. - Tak, NIE MA! Nigdzie tu nie ma! – słyszysz żałośnie brzmiącą odpowiedź, dla lepszego efektu czasem twój domowy magik rozkłada przy tym bezradnie rączki. Szkoda, że nie ma publiczności, bo w tym momencie by zamarła. Szkoda też, że nie ma muzyki i oprawy świetlnej, bo to jest moment, w którym należy zbudować napięcie. W prawdziwym show, teraz magik zaprasza „Piękną Asystentkę”, całą w brokacie, cekinach i piórach. W realu musisz wystarczyć ty. Podchodzisz do szuflady (trrrrrrrrrrrr – werble w tle) i wyjmujesz otwieracz (ba dum tsssss – perkusja). Leżący Dokładnie Na Wierzchu Pięknie kłan…

zawodR30-923c78f.jpg
width: 1536
height: 899

Lidia Góralewicz - niezapomnianych świąt życzę! - felieton
type: item
date: 2016-12-24T04:21:57.000Z
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: felieton
subject: komentarze
subject: święta
description: Idealne święta? Nie wiem jakie są idealne, w mojej pamięci pozostają wyłącznie te, które idealne nie były. Z młodości pamiętam takie, gdy z kuzynostwem przemieszczaliśmy się po rodzinie „maluchem” 126p w 9 osób. Z życia małżeńskiego wspominam najszybszą wigilię świata z ospą na dziecięcych buźkach. Były święta zakończone w szpitalu. I wigilia przy konającej Babci. Nie było wesoło. Jednak były to święta pełne dobroci. Zalane łzami miłości.
encoded: Kto wymyślił życzenia: „Wesołych Świąt”? Nie wiem. Wiem jednak, że w poszukiwaniu tej radości, wzniosłości oraz magii, zatracamy się bez reszty i bez sensu. Wypruwamy sobie żyły, by było na bogato lub wręcz przeciwnie, idziemy na wojenkę z komercjalizmem i konsumpcyjnym szałem. I co z tego? Nic. Ani pierwszy, ani drugi model nas nie uszczęśliwia. - Ot, święta, święta i po świętach - powiemy we wtorek. Dlaczego? Zapominamy, że Boże Narodzenie nie ma być wesołe. Ma być pełne miłości dla drugiego człowieka. Pełne Twojej dobroci! - A z kim Wujek spędza wigilię i święta? – zapytał mój Najstarszy Syn, przy którymś z niedzielnych obiadów... I już wiedziałam, że czeka mnie wyjątkowe Boże Narodzenie! Ile tyjemy w czasie świąt? Poznaj prawdę! W tym roku moje dzieci polubiły dalekiego krewnego. Do niedawna nie miały pojęcia o jego istnieniu, a i ja pamiętałam go przez mgłę z własnego ślubu. W wakacje jednak zwiedzaliśmy te regiony kraju, gdzie mieszkał. Mąż postanowił go odwiedzić. Spędziliśmy razem dwa dni włócząc się po zabytkach, które Wujaszek – emerytowany przewodnik, znał jak własną kieszeń. Dzieci były zachwycone! Brat ich Pradziadka opowiadał o pasjach i zainteresowaniach, pokazywał albumy i zdjęcia z podróży po świecie z podwórkową kapelą, w której grywał na bandżo. Lwowski zaśpiew i przedwojenny savoir vivre dodawały mu uroku. A szczere zdumienie nad funkcjonalnością nawigacji samochodowej, było wprost rozkoszne. Jakby historie o podróżach w czasie stały się rzeczywistością, a w naszej rodzinie wylądował Gość z początków ubiegłego wieku. - Nie wiem. Pewnie spędzi święta sam. Może z jakimiś kolegami? – odparł Mąż, na zadane przez dziecko pytanie. A to słowo: „sam” w głowach moich dzieci się nie mieściło! - Musimy go zaprosić – podsumowała dziatwa zgodnie. - Tylko, że Wujek już nie pierwszej młodości. Schorowany. Podróż musiałby odbyć daleką. I co my z Wujkiem zrobimy w wigilię? Przecież sami mamy zaproszenie do Cioci i Wujka – w desperacji Mąż wymyślał przeszkody. - S…

Zrzut-ekranu-2016-12-23-o-11.28.12-AM-beec0ac.jpg
width: 1266
height: 843

Lidia Góralewicz - mędrkowanie nad prasowaniem - felieton
type: item
date: 2016-12-10T04:41:54.000Z
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: felieton
subject: komentarze
subject: Polki.pl
description: Nie masz dzieci, toś egoistka. Jak masz jedno, to żal bo jedynak. Trójka, czwórka patologia, a piątka, szóstka to znak, że pomyśleć trzeba nad sterylizacją z urzędu. Dobrze zarabiacie? Zapewne brudny biznes. Klepiecie biedę? Nieudacznicy. Komentarz, za komentarzem. Cudze życie równamy do swego, choć pojęcia nie mamy, z czym tamten się mierzy.
encoded: Żelazko. Porażką techniki XXI wieku jest fakt, że wciąż muszę go używać. Często. Zdecydowanie za często. Tracąc przy tym energię i czas. Co zrobić? Marudzę, piorę, suszę, prasuję i składam. Jakież było moje zdumienie, gdy okazało się, że niektórzy preferują inną kolejność: piorą, suszą, składają, a prasują dopiero wówczas, gdy planują daną rzecz założyć. I to sporo takich osób jest. Mniej więcej połowa robi inaczej niż ja. I fajnie! Pamiętacie ten obrazek z Facebooka? Babka, dziadek i osioł. Jak jadą na ośle razem, to ludzie krytykują, że zwierzę zamęczą. Jak dziadek jedzie sam, a baba idzie obok, to psy wieszają na chłopie, że damie nie ustąpi. Jak osła ujeżdża kobieta, to się śmieją z chłopa że pantofel. A jak razem koło zwierzęcia idą, to frajerzy bo nie wiedzą do czego osła użyć. Reasumując, nie ma takiej opcji, by uniknąć krytyki. Jedyna na to rada, to wyrobić w sobie odporność na złe słowo. Łatwo powiedzieć, trudniej zrobić. Jeszcze trudniej powstrzymać się od komentowania. Mea culpa!!! Tak było z żelazkiem. Jak można najpierw zmięte składać, chować do szafy, a dopiero potem prasować? Nie wiem. Rano użyć żelazka nie zdążę, bo zawsze wstaję w ostatniej chwili. Wieczorem? Też nie bardzo. Przygotuję spódnicę, a wstanę w nastroju na portki. Co wtedy? Wyszykuję lekki topik, a rano ulewa. I też nieciekawie. Zresztą pomijając siebie, to jak ogarnąć resztę rodziny? Wstają dzieci do szkoły, a tu wszystko zmięte. Musiałyby sobie ubrania szykować dzień wcześniej. Tylko jak? Każdy prasuje oddzielnie? Czy robią zrzutkę i wszystko prasuję ja? Dużo pytań. Zero odpowiedzi. Reasumując: NIE DA SIĘ! Wiec prasuję zaraz po suszeniu. Podkoszulki składam, a mnące się rzeczy wieszam na wieszakach. Raz w tygodniu. Hurtowo. A potem już każdy sam sobie kompletuje garderobę do wyjścia. DA SIĘ! Koleżanka ma inne argumenty. – Nie chcę kilku godzin tracić na prasowanie. Wolę codziennie poświęcić temu pięć minut – wyjaśnia. A ja jej swoje! Mój system jest lepszy, bo deski nie trzeba codzienn…

Zrzut-ekranu-2016-12-08-o-11.49.03-AM-062d907.jpg
width: 1277
height: 840

Roszczeniowa Trzydziestka - (Nie)straszne życie singielki - felieton
type: item
date: 2016-11-15T10:16:42.000Z
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: felieton
subject: komentarze
subject: singielka
description: Jest listopad, jest ciemno, zimno, źle. A ty siedzisz i zastanawiasz się „co do cholery zrobić z tym życiem”. I wiesz jedno – nie możesz być sama. Bo to porażka, totalny przegryw i #najgorzej. Dlatego – być może – tkwisz w bezsensownym związku, który cię niszczy. Tylko po to by nie zostać sama.
encoded: „Nie siadaj na rogu stołu bo zostaniesz starą panną!!!” „Wybrzydzasz, wybrzydzasz a potem nikt cię nie będzie chciał.” – chyba wszystkie co jakiś czas słyszymy takie teksty. Rzucane w żartach, ironicznie albo całkiem serio. Zresztą intencja jest tu mało ważna – ważniejsze, że osadzają się w nas, zostają gdzieś w głowie, by potem brzęczeć cichutko, kiedy tylko mamy gorszy dzień. Doskonale uzupełniają zapamiętane w dzieciństwie morały bajek, w których „długo i szczęśliwie” żyje się tylko razem. A potem jest listopad, jest ciemno, zimno, źle. A ty siedzisz i zastanawiasz się „co do cholery zrobić z tym całym życiem”. I wiesz jedno – za wszelką cenę, nie możesz być sama. Bo to porażka, totalny przegryw i #najgorzej. Dlatego – być może – tkwisz w jakimś bezsensownym związku, który cię niszczy (który niszczy was oboje), tylko po to by nie zostać sama. Albo rozważasz, żeby jednak iść na kolejną randkę z kolesiem, z którym nie było chemii za grosz, który – choć nie chcesz tego przyznać przed nikim – strasznie cię nudzi, ale jest, a przecież już trzydziestka, albo czterdziestka, ostatni dzwonek. Za moment nawet nudziarz na ciebie nie spojrzy. Roszczeniowa Trzydziestka: Wstyd mi, panie profesorze A może jeszcze jesteś na starcie życiowej drogi i po prostu masz obawy – co będzie jeśli, co by było gdyby. Albo wszystko u ciebie w tej chwili OK. Może czytasz ten tekst siedząc tuż obok Tego Kolesia i co jakiś czas czule na niego zerkasz. Ale czasem, kiedy wyobrażasz sobie, że jakimś tragicznym zrządzeniem losu miałoby go nie być – natychmiast wpadasz w panikę a perspektywa bycia samej, jest dla ciebie wizją przerażającą. Jeśli tak, piszę ten felieton właśnie dla ciebie. Bo ja też się kiedyś bałam. Aż do feralnego 2014 roku, nigdy nie byłam sama. Z domu rodziców przeprowadziłam się do narzeczonego, potem latami wiodłam szczęśliwy żywot podmiejskiej pani domu. Kiedy rozsypał się domek z kart i zostałam sama, pierwszy raz „zrozumiałam, że ja nie umiem nic”. I byłam przerażona. Załama…

R30niestraszne-f15fbb0.jpg
width: 1489
height: 839

Filip Chajzer o strachu odczuwanym przez ludzi - felieton
type: item
date: 2016-11-09T07:15:57.000Z
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: felieton
subject: Filip Chajzer
subject: komentarze
description: Nie trzeba być psychiatrą, żeby zauważyć, że nasze bezpieczeństwo leży w rękach, którym nie powierzyłbym potrzymania na 30 sekund wielkanocnego jajka z wodą. A to wszystko w czasie kompletnej destabilizacji oswojonego porządku na planecie ziemia. Trump - kolejny nieobliczalny dziwak, Putin - facet, który bezpośrednio i realnie zagraża zdrowiu mojej mamy.
encoded: Jak często dopada was strach? Nie taki okazjonalny, z kina, lunaparku czy nagłego hamowania przed nawalonym w trzy dupy królem baletu, któremu jezdnia pomyliła się w gorączce sobotniej nocy z parkietem modnego klubu. Mówię o strachu codziennym, powszednim, tak naturalnym, że aż niezauważalnym, aczkolwiek podświadomie ściskającym gardło. Filip Chajzer: Bonusy od życia. Brać, kolekcjonować, doceniać Zarabiamy i aspirujemy. Coraz wyżej i wyżej, równanie do średniej jest mało atrakcyjne. W szkole powtarzali przecież, że marzenia się spełniają. Trzeba wierzyć, do tego ciężko pracować a wszystko jest w zasięgu ręki. Sky is the limit. Nie dodali jednego. Wszystko ma swoją cenę, bo im wyżej wlazłeś, tym mocniej i głębiej zaryjesz w błoto w razie ewentualnego potknięcia. Oczywiście codziennie minimalizujemy ryzyko upadku. Wypruwamy sobie żyły, określamy jasno cele, planujemy budżet. Z drugiej strony jest aspiracja. Prywatna szkoła - pyk, dodatkowe zajęcia - pyk, raty za mieszkanie - pyk, kredyt na auto - pyk, planowane wakacje - pyk. Z każdym kolejnym "pyk" wirtualna pętla na szyi staje się coraz ciaśniejsza. Ciśnie w gardło strach powszedni, a to niestety nie koniec sumy wszystkich strachów. Nie wiem jak wy, ale ja na przykład boję się od dobrego roku włączać telewizor. Nie mam już siły klikać w nagłówki portali internetowych. Jeśli skala absurdu przekracza tę z Monty Pytona (a ciągle nie jest to Monty Python, bo co do cholery jasnej genialny John Clees miałby robić w arbuzowym fotelu sejmu RP), to wiedz, że dzieje się coś złego. Umówmy się, nie trzeba być wybitnym psychiatrą, żeby zauważyć, że bezpieczeństwo kraju, w którym żyję ja i moja rodzina leży w rękach, którym nie powierzyłbym potrzymania na 30 sekund wielkanocnego jajka z wodą. Nie oddałbym też jajka z niespodzianką. Ba, żadnego jajka. Co najwyżej zapas kolorowych pigułek z pewnej podwarszawskiej apteki. Przeraża mnie to i jeszcze bardziej zaciska szyję niczym impuls z broni elektromagnetycznej testowanej na bogu …

Zrzut-ekranu-2016-11-08-o-4.18.37-PM-87855c7.jpg
width: 852
height: 832

Hanna Samson o aborcji Natalii Przybysz - felieton
type: item
date: 2016-10-26T12:20:26.000Z
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: aborcja
subject: felieton
subject: komentarze
description: Natalia Przybysz przerwała ciążę. Popłynęła w jej kierunku fala hejtu, bo kto to słyszał, żeby robić takie rzeczy?! Co roku ciążę przerywa 150-200 tys. Polek. Gdzie one są? Może nie zabierają głosu, bo można coś zrobić po cichu? Przez tyle wieków nasz głos nie miał znaczenia, więc przywykłyśmy.
encoded: Pewnie już wszystkie o tym wiecie, że Natalia Przybysz przerwała ciążę i opowiedziała o tym w Wysokich Obcasach. Popłynęła w jej kierunku fala hejtu, bo kto to słyszał, żeby robić takie rzeczy?! No właśnie. Nigdzie o tym nie słychać, tylko ona się wyrwała. „Żyjemy w rzeczywistości, w której wszyscy udają, że to się nie dzieje. Każda kobieta jest z tym sama” – zauważa Natalia. Co prawda demonstrujemy razem w czarnych protestach przeciwko zaostrzaniu ustawy antyaborcyjnej, bo jesteśmy za tym, żeby kobieta miała prawo wyboru, no ale przecież są granice! Hanna Samson: Czy jest coś ważniejszego niż wygląd kobiety? Prawo wyboru należy się kobiecie w sytuacjach ekstremalnych. Ale tak po prostu w życiu? Tak przerwać ciążę bez dramatycznych powodów i poczucia winy? Nie wstydzić się ulgi, gdy jest już po wszystkim i można wrócić do swojego życia? Na to nie pozwolimy! Będziemy hejtować i opowiadać, jaka ta Natalia niedojrzała i nieodpowiedzialna, i jak to szkodzi kobietom taki głos, bo teraz inne kobiety się odwrócą od protestów, żeby przypadkiem nie znaleźć się w jednym worku z Natalią, bo one by nigdy takiej decyzji nie podjęły! Czyżby? Co roku ciążę przerywa 150-200 tys. Polek. No to gdzie one są? Kilka milionów kobiet nie istnieje? A może tylko nie zabierają głosu, no bo można coś zrobić po cichu, ale żeby o tym głośno mówić? Przez tyle wieków nasz głos nie miał znaczenia, więc przywykłyśmy. Wiemy, że nie należy się wychylać. Że o tym, co dobre, a co złe, decydują biskupi i pan Żalek, a nasze doświadczenie nie jest ważne. Nie jest ważne nawet dla nas samych! Carol Gilligan w książce „Innym głosem. Teoria psychologiczna a rozwój kobiet” relacjonuje wyniki badań, które pokazują, dlaczego milczymy. Badane kobiety często wiedziały, czego pragną i jaką decyzję należy podjąć, ale „wiele z nich jednak obawiało się, że gdyby powiedziały o tym głośno, inni potępiliby je i skrzywdzili, że nie słuchaliby ich albo nie zrozumieli, że otwarcie ust wprowadziłoby tylko więcej zamieszania,…

hjkg-b45afa3.jpg
width: 1200
height: 900