Polki.pl wspierają kobiety i dlatego biorą udział w Strajku Kobiet - komentarz redaktorki naczelnej
Dziś nie przychodzimy do redakcji. Prawie wszystkie pracowałyśmy w weekend. Albo w tygodniu napiszemy więcej tekstów. Dziś mamy inną ważną robotę do wykonania: chcemy pokazać naszą solidarność z kobietami! Choć wśród nas nie brakuje przeciwniczek aborcji, bierzemy udział w Strajku.
Polki.pl to portal, który WSPIERA kobiety. Wszystkie. I właśnie dlatego nie mogłyśmy pozostać obojętne, udawać, że nic się nie dzieje. Dlatego bierzemy udział Strajku Kobiet. I wierzymy, że robimy to dla dobra wszystkich kobiet. Nawet dla tych, które dziś twierdzą, że chcą zaostrzenia przepisów prawa aborcyjnego. Bo nikt, naprawdę nikt, nie wie, jak się zachowa, gdy przyjdzie mu patrzeć na cierpienie czy umieranie własnej córki, w sytuacji, kiedy ciąża zagrażałaby jej życiu... Tak, powiedzmy to sobie jasno: większość z nas strajkuje nie po to, by mieć prawo do aborcji na życzenie. My nie zgadzamy się, by zaostrzono istniejące już prawo! Nie chcemy, by prokurator nękał kobiety po poronieniach, by życie zarodka/płodu było ważniejsze od życia matki oraz by nie było przymusu donoszenia ciąży pochodzącej z gwałtu. Oto, co nam przyświeca. 1. Wiemy, jakim dramatem jest strata dziecka A. straciła dwie ciąże. Wymarzone, wymodlone. Płakałyśmy razem z nią. Ale to ona i M., jej mąż, przeżywali koszmar. To A. dbała o siebie, chuchała, łykała kwas foliowy, leżała, nie przemęczała się, liczyła kolejne dni ciąży... To A., kiedy to się stało, czuła się winna, bo jej ciało nie umiało zadbać o dziecko (tak tu głupie, ale w takich emocjach nie myśli się racjonalnie). To A. wpadła w depresję. To A. po pierwszej stracie, musiała podjąć decyzję, o kolejnej próbie. Tylko ona wie, co czuła, gdy ten koszmar poronienia się powtórzył. I nie ma naszej zgody na prawo, które może być wprowadzone, by po każdym z poronień, do drzwi A. pukał prokurator i dopytywał o straty. Czy się starała? Czy nie zrobiła, czegoś źle? A. nie może być traktowana jak przestępca, w chwilach kiedy przeżywa największe dramaty swojego życia. 2. Prezentujemy różne punkty widzenia Dużo się w redakcji spieramy, kłócimy. Dla jednych z nas aborcja na życzenie jest oczywistym prawem kobiety, dla innych to dużo za daleko. I chyba tak jest generalnie, kobiety mają w tym temacie różne zdanie. I piszemy o tym! Kilka dni temu mogłyście przeczytać komentarz Lidii Góralewicz, która jest zdecydowaną przeciwniczką aborcji, wręcz jest za zaostrzeniem prawa >> Czarny wybór. Ale jest wśród nas też Anna Kowalczyk, która całą sobą, w pełnym emocji tekście porównywała Strajk do Brexitu (w który przecież prawie nikt nie wierzył) >> Karnawał Kobiecej Solidarności nie przytrafia się co dzień. 3. Nie narzucamy swojego zdania, ani nie chcemy, by nam coś narzucano Obecność przeciwniczki aborcji na naszych łamach świadczy o tym, że rozumiemy te rzesze kobiet, które myślą tak, jak ona. Szanujemy to. Jedne z nas, tu w redakcji, się z tym zgadzają, inne nie. Ale jesteśmy zgodne w jednym - politycy nie mają prawa ustalać tak restrykcyjnego prawa, jak to jest przewidziane w obecnym projekcie. Takiego, które nie szanuje podstawowych praw kobiety, praw człowieka. Prawa do życia. 4. Część z nas nigdy nie zdecydowałaby się na aborcję, co nie znaczy, że chcemy, by kobiety umierały w imię przepisów No właśnie - prawo do życia kobiety, gdy ciąża zagraża jej życiu, przestaje być ważne?! Mamy nie protestować, gdy chce się wprowadzić przepisy, które przewidują, że życie zarodka jest ważniejsze od życia naszych przyjaciółek, sióstr, nas samych czy naszych córek?! 5. Czujemy się odpowiedzialne. Może brzmi to, jak frazes, ale taka jest prawda K. pracuje w stolicy, w wielkiej spółce skarbu państwa. Jest nowoczesną, wyzwoloną kobietą. Na pytanie, o strajk poniedziałkowy powiedziała: "Żartujesz?! Nie mogę stracić pracy!" No tak, państwowa firma. Co z tego, że stolica... A co mają powiedzieć pracownice małych firm (głównie rządzonych przez facetów), których setki na prowincji i w małych miastach? Co mają powiedzieć pracownice administracji publicznej? Kobiety pracujące bez umowy, czyli bez prawa do urlopu? Część z nich wzięła dziś urlop na żądanie, jednak spora część zapewne nie. I MY JE ROZUMIEMY! Nie potępiamy, nie krytykujemy. Nam jest łatwiej wziąć udział w Strajku. I chociażby dlatego musimy to zrobić. Zresztą... wierzymy, że ma to sens. Że warto pokazać solidarność z innymi Polkami. A Wy? Kto strajkuje? Kto nie? Jakie są Wasze motywacje? Będziemy wdzięczne za każdy komentarz. A może, Czytelniczko, zupełnie nie interesujesz się polityką? Może myślisz, że Ciebie to wszystko nie dotyczy? Cóż, przeczytaj ten komentarz: Do kobiet, które nie interesują się polityką. Magda Klimkowska, redaktorka naczelna
"Wydział ścigania Złych Matek widzi wszystko i jest nieodmiennie w najwyższym stopniu gotowości" pisała Ayelet Waldman w swojej krzepiącej, przywracającej wiarę w kobiecą solidarność "Złej matce". Bo też (niestety!), najbardziej gorliwymi funkcjonariuszkami Wydziału są inne kobiety, inne matki. I to nie tylko w Polsce.
Ostatnio w pobliżu mnie, co chwilę rodzą się dzieci. Wyczekane, wymodlone, ukochane. Koleżanki - młode mamy to świetne dziewczyny - inteligentne, oczytane, dowcipne, dbające o zdrowie i kondycję. Mają u boku fajnych partnerów, na których mogą liczyć i którzy ani myślą migać się od rodzicielskich obowiązków. Powodzi im się nienajgorzej, szału nie ma, ale na chleb z masłem wystarczy. W przeciwnym razie żadna z nich nie sprowadzałaby na świat nowego człowieka. Zanadto są odpowiedzialne i świetnie rozumieją, że dziecko to nie tamagotchi. Sielanka. Prawie. Kilka dni temu spędziłam kilka chwil z jedną z nich. Akurat miała pecha, jej młode darło się wniebogłosy z powodu niewiadomego i za Chiny Ludowe nie dawało uspokoić. Nie pomagały smoczki, lulanie, tulanie, bujanie, karmienie, chustowanie, śpiewanie. Ani mama, ani tata, ani żadne z cioć i wujków. Przykrywanie, ani odkrywanie. Zabawianie, ani wyciszanie. Nic. Nie minęło więcej niż 10 minut, a Moja Dobra Koleżanka, połykając łzy, wypowiedziała łamiącym się głosem zdanie, od którego pękło mi serce: Było w tych słowach tyle rozpaczy i frustracji, ile tylko może w jednym zdaniu zmieścić kobieta, która czuje, że nie ma nic na swoją obronę. Dobry boże – pomyslałam – dlaczego ona uważa, że musi się tłumaczyć? I dlaczego się obwinia? Przecież to się po prostu zdarza. I tyle. Tu (znając polski internet) potrzebne są didaskalia. Dziecko nie było chore (chwilę później sprawdził to lekarz), ani głodne. Koleżankę otaczali akurat serdeczni znajomi, najbliższa paczka, przyjaciele po prostu (więc zero presji i "cioć dobra rada"). Sama koleżanka nie jest histeryczką, nie ma skłonności do przesady ani teatralnych gestów. Generalnie fajna, zaradna, pogodna mama w przyjaznym wspierającym otoczeniu. Skąd więc tak straszne poczucie klęski? Tak rozpaczliwe wyznanie? Tak dojmujące poczucie winy? Z powietrza? Tak, z powietrza. Niedawno w bardzo ciekawym wywiadzie prezes Polskiego Towarzystwa Prawa Antydyskryminacyjnego mówił: I dalej: " To jest w ogóle niezwykłe, że wszyscy wiedzą lepiej od matek, jak one mają się zachowywać - jak karmić, jak wychowywać dzieci, gdzie z nimi przebywać, a gdzie nie. Trwa nieustanna tresura. Jeśli coś w Polsce świetnie działa, to zarządzanie kobiecym ciałem, przywoływanie kobiet do porządku". Otóż to. "Wydział ścigania Złych Matek widzi wszystko i jest nieodmiennie w najwyższym stopniu gotowości" pisała już parę lat temu Ayelet Waldman w swojej wspaniałej, krzepiącej, przywracającej wiarę w kobiecą solidarność "Złej matce". Bo też (niestety!), najbardziej gorliwymi funkcjonariuszkami Wydziału są inne kobiety, inne matki. I to nie tylko w Polsce. Co je motywuje? Napisano (i nadal pisze się) na ten temat tomy. Ale pewnie najprostsza odpowiedź brzmi – wszystkie tkwimy w tym bagienku tak głęboko, że nie czujemy nawet, jak wciągamy do niego kolejne kobiety. Wściekałyście się, gdy was po raz setny pytano "a czemu to dziecko nie ma czapeczki i czy ten kocyk to nie za cienki?" No to teraz z ręką na sercu – ile z Was patrzy krzywo na matkę nie-dość-zakutanego-pod szyję niemowlaka albo kilkulatka w krótkim rękawku, choć już wieczory chłodne? Ile zapytało z nutą przygany: już/jeszcze wracasz/nie wracasz do pracy/karmisz piersią/karmisz butelką/posyłasz do żłobka/jedziesz w delegację/na urlop tylko z mężem? Itp. Itd. etc. Mechanizm śledzenia i osądzania matczynych potknięć rozpędził się tak świetnie, że działa bez zarzutu nawet wtedy, gdy nikt cię akurat nie trzyma na muszce. Kontrolujemy się same. Osądzamy i wymierzamy sobie karę. Zanim zrobią to inni. Jak moja koleżanka. I jak u Orwella: "Policja Myśli obserwowała go niczym owada pod lupą. Uwagi funkcjonariuszy nie umknął żaden jego czyn, żadne słowo; znali nawet jego myśli. (...) Nie potrafił dłużej walczyć z Partią. A zresztą, Partia ma rację. Musi mieć, bo czy nieśmiertelny, zbiorowy mózg może się mylić? Według jakich zewnętrznych kryteriów można oceniać jego sądy? Normalność to średnia statystyczna. Należało jedynie nauczyć się myśleć tak jak oni". Wielki Brat patrzy. Wydział Ścigania Złych Matek widzi. I wszystkie jesteśmy winne, gdy "normalność to średnia statystyczna". A paragraf zawsze się znajdzie. Dajcie mi tylko człowieka. Przeczytaj też: Same siebie trzymamy za pysk! Splendor i groza pierwszych dni w placówce
Nie wypada się chwalić? Chyba tylko w Polsce. U nas, jak się komuś powodzi, jak czuje się szczęśliwy i spełniony, lepiej niech o tym nie mówi. Niech siedzi cicho. Albo szykuje się na hejt i złośliwe komentarze. Moim zdaniem to jest słabe. Dlatego będę się chwalić!
Rok temu zmieniłam pracę. Zostałam redaktorką naczelną portalu Polki.pl - największego portalu kobiecego w kraju, heloł! Bałam się? Oczywiście! Jestem dinozaurem, zaczynałam pracę w „Życiu Warszawy”, a kiedy uczyłam się zawodu nie było jeszcze... portali internetowych. Jak kiedyś wyglądały strony internetowe? Zobacz początki Allegro, Wp.pl i inne! Po 12 miesiącach pracy w Polki.pl jestem szczęśliwa, że się odważyłam na zmianę! W Internecie jest życie! Jest też szaleńcze tempo, hejterzy, zmyślone newsy... Dlatego jestem dumna z zespołu, z którym pracuję - świetne, młode osoby, które dają z siebie ogromnie dużo! Każdego dnia się czegoś uczymy. I staramy się robić lepszy portal. I jesteśmy z niego dumne! Po 12 miesiącach mogę wymienić co najmniej 12 dowodów na to, że Polki.pl to świetny portal! 1. Lubimy Polki, lubimy kobiety! Nie chcemy was pouczać, zmieniać, polepszać! Dlatego dużo piszemy o kobietach, które... lubią same siebie. Bez względu na rozmiar, zawód, wiek, stan cywilny. Mamy takich tekstów setki. Oto jeden z nich: Te kobiety uczą nas, jak się dobrze czuć we własnej skórze! 2. Rozmawiamy z ciekawymi ludźmi! Część z nich to bardzo znane osoby, część zupełnie nieznane. Ale każda z tych kobiet, opowiedziała nam historię, która może być inspiracją. Która pokazuje, że życie warto zmieniać, wykorzystać na własnych warunkach, że nie warto się podawać, nawet kiedy wszystko wydaje się walić. Ewa Woydyłło, wspaniała terapeutka, powtarza, że przy kryzysie życiowym lepsi od proszków są przyjaciele! 3. Jesteśmy na bieżąco - wszystkie ważne newsy znajdziecie u nas! Pracujemy w weekendy, święta i wieczorami. A czasem nawet przed świtem - kiedy wspólnie z naszą przyjaciółką w USA śledziłyśmy szanse Hilary Clinton na wygranie z Trumpem. Chcesz być na bieżąco? Odwiedzaj często stronę O TYM SIĘ MÓWI na Polki.pl 4. Rozumiemy i wspieramy mamy Większość z was ma dzieci i rodziny. Wiemy, że macierzyństwo ma milion kolorów - nie tylko idealnie różowy. Wiemy, że mama, która „siedzi w domu” bardzo ciężko pracuje... I wiemy, że trzeba wypełnić nowe wnioski o 500 plus! 5. Uważamy, że Polki są wspaniałe! I kręcimy o tym reportaże! Większość Polek. I chodzi głównie o te, których nie zobaczycie w „Azja Express”. Nakręciłyśmy 5 odcinków reportaży pod tytułem „Teraz Polka”. Musicie zobaczyć je wszystkie! Zacznijcie od Oli Kasprzyk! 7. Zapraszamy do nas również facetów! Piszą, komentują (Filip Chajzer, Męski Punkt Siedzenia), rozmawiają z nami (Robert Biedroń zwierzył się, że był bity, kiedy był posłem!) albo są bohaterami naszych tekstów (Dlaczego faceci nie mają ochoty na seks? Brutalna prawda o kobiecych słabościach!). Są i będą z nami zawsze. Jak w życiu. 8. Mamy świetny fanpejdż na FB i konto na Insta Ponad 170 tys. fanów! I to jakich świetnych! Komentujecie, nie zgadzacie się, jest życie na naszym FB! Tam też najszybciej trafiają nasze newsy. Polub Polki.pl na FB! Na Instagramie Polki.pl dzieje się nie mniej ciekawie! A jak ładnie... 9. Pomagamy. Wspieramy ważne inicjatywy! Praca, która dodaje skrzydeł to praca, w której robi się rzeczy przyjemne i ważne. Dokładnie to czułam, kiedy pisałyśmy na Polki.pl o sztabie WOŚP, który założyłam w naszej firmie (a wśród „moich” wolontariuszy były m.in. Edyta Herbuś i Kasia Zielińska), kiedy wspieramy UNICEF w zbieraniu pieniędzy dla dzieci w Syrii (Niezwykłe historie dzieci z Aleppo), kiedy piszemy o najlepszej na świecie Fundacji Przyjaciółka! 10. Mamy dużo fajnego wideo Z Kasią, która gotuje z Polki.pl sama piekę ciasta, Triki Weroniki już nie raz mnie zadziwiły i okazały się bardzo pomocne (rozciąganie butów działa!), Fitness Team Polki.pl może spokojnie zastępować trenera osobistego... A który portal w Polsce ma swój, autorski serial? Polki mają naprawdę fajne Dziewczyny 3.0! #duma! 11. Doradzamy Jak ugotować jajko na miękko? Jak poznać szkarlatynę u dziecka? Jakie rośliny posadzić na północnym balkonie? Może to nie jest bardzo sexy, ale takie pytania to część życia. I Polki.pl znają na nie odpowiedzi! 12. Rozwijamy się! Jest dobrze i lepiej być nie może? Skąd?! Mamy mnóstwo nowych, świetnych pomysłów. Będziemy się zmieniać dla Was!
Gorzej już nie będzie - Millenialsi zrujnują ten świat - komentarz redakcji
Przeciętny Millenials mieszkający w Warszawie za wynajęcie przepierdzianej kawalerki od przedstawiciela pokolenia X, który ma ją po babci, która zapewne miała ją, bo jej się należało, musi zapłacić 3/4 swojej wypłaty. Ale choć nie ma mieszkania, ma internet. I czerpie z niego garściami. Przestaje porównywać: mam lepiej niż patologiczna rodzina z 3. piętra, a zaczyna: mam gorzej niż Beyonce?
Ktoś kiedyś pochylił się nad wiecznie krytykowanym, romantycznie umęczonym pokoleniem obecnych dwudziestoparolatków chcąc się nad nimi ulitować i stwierdził w swojej analizie, że przecież jest to pokolenie dzieci oszukanych. Pokolenie dzieci, którym od maluszka wbijano do łba: MUSISZ iść do liceum, MUSISZ zrobić maturę, MUSISZ pójść na studia, a NAJLEPIEJ zrób sobie ze trzy kierunki. NA RAZ. I zrób to TERAZ, nie jutro, nie rozglądaj się, nie szukaj, PRZYJ. Wyjedź do DUŻEGO miasta i zrób karierę w KORPO. W dzieciństwie uosobienie sukcesu zawsze było zilustrowane bandą facecików w garniturach szczerzących zębiska do monitorów lub też – co mnie osobiście bardziej przypadało do gustu – podobnego facecika w płaszczu niosącego torbę od laptopa, który był uznawany za symbol prestiżu. Wedle instrukcji, za którymi należało podążać, aby wpasować się w klucz rozwiązań i osiągnąć sukces, dzieciaczki zaczęły dążyć do wyżej przedstawionego ideału wygranego życia. Problem pojawił się jednak kiedy zbyt szybko zorientowały się, że jedynym widocznym skutkiem noszenia owej torby jest pogłębiająca się skolioza nabyta już w szkolnej ławce. Przy tej okazji jakiś inny mózg pochylił się nad pokoleniem Y ponownie dochodząc do druzgocących wniosków, które następnie ogłosił (oczywiście w mediach społecznościowych): pokolenie Y nie poprawi swojej jakości życia względem swoich rodziców, ponieważ nie pozwalają na to warunki społeczno-ekonomiczne. A toż to ciekawostka! I tutaj krzywda oszustwa popełnionego na Millenialsach się dopełniła. O pokoleniu Y na rynku pracy Przeciętny Millenials mieszkający w Warszawie za wynajęcie przepierdzianej kawalerki od przedstawiciela pokolenia X, który ma ją po babci, która zapewne miała ją, bo jej się należało, musi zapłacić 3⁄4 swojej wypłaty. Trzy tygodnie z miesiąca swojej harówy w kebabie, jako artysta kanapkowy, w call-center albo podejrzanej windykacji za najbardziej pierwotne, podstawowe prawo do prywatności, godnego bytowania. Oczywiście przytłaczająca większość z nich się na to nie decyduje, przeto to szalone. W takiej sytuacji moja babcia powiedziałaby: Lepij se legnąć. Osobniki te jednak nie mając wyboru gnieżdżą się na ciasnych stancjach, a jednocześnie nie mając szerokich perspektyw w kwestii spędzania wolnego czasu ze względu na ograniczony kapitał, korzystają z wszelkich dobrodziejstw tego świata dostępnych za darmo w Internecie. I tutaj zaczyna się bajka, istny haj. Pokolenie Y jest pierwszym, które rozumie Internet nie będąc jednocześnie zrośniętym z nim pępowiną tak jak to jest w przypadku Zetek. Potrafi się bez niego obejść, ale również potrafi z niego w pełni czerpać. To właśnie Millenialsi jako pierwsi w latach swojej wczesnej młodości mogli w czterech ścianach swojego pokoju zderzyć się z wszelkim cudem tego świata, chłonąć nieprzerwany strumień wiedzy i opinii, kształtować swój światopogląd i konfrontować go ze schematami myślenia z najdalszych zakątków globu, natchnąć się wszelką znaną sztuką czy kulturą. Mogli zobaczyć każdą ze znanych ludzkości masek dobra i zła, każdy możliwy stan dobrobytu i nędzy, każdy rodzaj szczęścia czy tragedii, a punkt zaspokojenia ich ciekawości kończy się tam, gdzie kończy się wyobraźnia. Cóż można zrobić wobec takiego natłoku informacji ponad powzięcie refleksji nad swoim życiem? Może przestać porównywać: mam lepiej niż patologiczna rodzina z trzeciego piętra, a zacząć: mam gorzej niż Beyonce? Zastanowić się ile właściwie warty jest czas, własne życie i doznania którymi można je wypełnić? Poddać krytyce ludzi, którzy mają bezpośredni wpływ na nasze życie, przestać się przed nimi poniżać i okazywać chorobliwą bezmyślną pokorę? Kim oni właściwie dla mnie są, skoro nie mam bohaterów? Nie mam autorytetów ani nawet boga, więc dlaczego mam się przed nimi kulić? Czy właśnie wyłania się obraz Millenialsa bezczelnego? Patrzę, widzę i coraz więcej wiem – ludzie na całym świecie porywają za sobą tłumy, piszą poruszające powieści, zdobywają szczyty, przełamują bariery własnego strachu i wytrzymałości, dają popis swoich talentów, słowem realizują marzenia. JESTEM ZAINSPIROWANY. Każdy ma jakieś talenty i każdy ma jakieś marzenia. Ja też. Problem w tym, że żeby je spełnić często potrzebna jest fontanna hajsu, który trzeba zarobić. Mogę zarobić, gdybym tylko miał gdzie, a jeśli już będę miał gdzie, to chciałbym mieć odrobinę czasu, żeby się zrealizować. Czy właśnie wyłania się obraz Millenialsa pełnego niespełnionych pomysłów? CHCĘ spróbować najbardziej egzotycznych potraw jakie widziałem na YouTube! CHCĘ pogłaskać małego tygrysa! CHCĘ skoczyć ze spadochronem! CHCĘ zobaczyć zorzę polarną i śnieg na Kilimandżaro! CHCĘ przespacerować się po białych piaskach Malediwów i zobaczyć świecący plankton! CHCĘ NASIKAĆ DO KAŻDEGO OCEANU, bo przecież człowiek, który widział te wszystkie rzeczy i nie pragnie ich doświadczyć jest właściwie martwy w wieku dwudziestu lat. Czy właśnie wyłania się obraz Millenialsa roszczeniowego? Stoję przed wyborem: albo walczę o godne życie, albo realizuję się przymierając głodem, ryzykując ewentualność samobójstwa z rozpaczy. I tutaj wyłania się obraz Millenialsa romantycznego! Millenials-dekadent swojej epoki, zblazowany, zrezygnowany, niezmiernie rozczarowany, często introwertyk. Pławiący się w prostych uciechach i używkach, topiący swój wszechogarniający zawód. Cierpienia młodego Millenialsa. O co mu chodzi nie zrozumieją ani ci co po nim, ani ci co przed nim. Poeci, którzy opiszą ten wyjątkowy stan umysłu zostaną docenieni dalece po śmierci, kiedy nadejdzie moda na wiersze niemożliwe do zinterpretowania. I tak o to właśnie tę postawę ludzie oceniają i interpretują różnie. W samym natomiast ocenianiu, jak to nie od dziś wiadomo, największym idiotyzmem i przejawem ignorancji jest mierzenie wszystkich jedną miarą, a czasem nawet (co gorsza!) swoją własną. Bo przecież kiedy wejdziemy głęboko w świat Millenialsów zobaczymy osoby wyjątkowe, które pomimo swojego młodego wieku zdążyły już zainspirować swoim talentem ludzi na całym świecie. To właśnie Internet (ten sam, który zamieszał im w głowach) pozwolił im się pokazać, wybić spośród szamba wypromowanego na fali kultu przeciętności przez ich poprzedników i niestety również rówieśników. Bo w każdym bez wyjątku pokoleniu rodzą się ludzie zwyczajnie RÓŻNI. Dlatego z fascynacją patrzę na tych nawet dużo młodszych ode mnie, którzy brną przez ten nowy, niezrozumiały świat. Na ludzi, którym chciałabym powiedzieć, że podziwiam to, że potrafią patrzeć inaczej niż ja, że potrafią się tym podzielić, a przede wszystkim, że patrzą szeroko, przez co wierzę, że mogą mi pokazać coś, czego sama jeszcze nie zauważyłam. Na ludzi, którzy swoim niekonwencjonalnym podejściem zamkną usta piewcom schematów opracowanych ku wspaniałej idei spełniania czyichś oczekiwań i działania według określonego społecznie akceptowanego mechanizmu. Na tych, którzy zrujnują ten świat – świat widziany oczami zamkniętych umysłów. Plucie na pokolenie Y stało się jakby modne, gwarantujące poczytność. Niestety jest to spojrzenie z jednego punktu widzenia – spojrzenie na przedstawicieli grupy kolejnych wyznawców przeciętnych celów w życiu, czyli zestaw wypoczynkowy + meblościanka w wersji Ikea. Skoro wszystkich to tak strasznie zamartwia proponuję przestać się nimi interesować. Przecież oczywistym jest, że nie są to ludzie, którzy zapiszą się w historii ludzkości jako zasłużeni przedstawiciele MOJEGO POKOLENIA. Gryfno Dziołcha Felieton jest polemiką do publikacji, którą pojawiła się jakiś czas temu na łamach portalu Polki.pl
Roszczeniowa Trzydziestka - Zawód - facet - felieton
Gdybyśmy porzuciły te nasze feministyczne mrzonki, zobaczyłybyśmy że istnieją zawody, w których najlepiej sprawdzają się kolesie. My nie mamy szans. Np. aktor. Nie wierzycie? Poczekajcie na katar. - Po…daj…mi… chusteczki – tu drżący gest, wyciągnięcie rączki, które przypomina fresk z kaplicy Sykstyńskiej, tylko zamiast Adama jest umierający facet, a zamiast Boga, stolik z lekami.
Stało się. Nasze praprababki – sufrażystki spaliły biustonosze a potem ruszyła lawina i koniec końców, po ciężkim XX wieku, mamy dwudziesty pierwszy a w nim nareszcie zawodowe równouprawnienie. Teoretycznie. Prawda jest bowiem brutalna. I gdybyśmy porzuciły te wszystkie nasze feministyczne mrzonki, spojrzały na świat bez babskich uprzedzeń, zobaczyłybyśmy że istnieją zawody, w których najlepiej sprawdzają się kolesie. My nie mamy szans. Nie wierzycie? Proszę bardzo... 1. AKTOR Nie ma, powtarzam, nie ma! zawodowej aktorki, która lepiej odegra scenę umierania niż pierwszy lepszy naturszczyk. Faceci mają ten dar. Nie wierzycie? Poczekajcie na katar. - Po…daj…mi… chusteczki – tu drżący gest, wyciągnięcie rączki, które przypomina ci fresk z kaplicy Sykstyńskiej, tylko zamiast Adama jest on - twój umierający facet, a zamiast Boga, stolik z lekami i chusteczkami. U chorego kolesia każdy gest jest dopracowany, każda mina to kunszt godny Oscara, i ten rwący się głos – jak wisienka na torcie. Majstersztyk! Roszczeniowa Trzydziestka i... bachory 2. ILUZJONISTA Są numery, które perfekcyjnie wykonuje wielu, wielu facetów. I nie tak, że ćwiczą latami – oni mają naturalny dryg. Numer pokazowy – znikanie. Jesteś pewna, że otwieracz do konserw odłożyłaś tam gdzie zawsze. Ale nie! Kiedy iluzjonista pojawia się w kuchni puffff nie ma otwieracza. - Szukałeś w drugiej szufladzie? – pytasz więc rzeczowo. - Tak, NIE MA! Nigdzie tu nie ma! – słyszysz żałośnie brzmiącą odpowiedź, dla lepszego efektu czasem twój domowy magik rozkłada przy tym bezradnie rączki. Szkoda, że nie ma publiczności, bo w tym momencie by zamarła. Szkoda też, że nie ma muzyki i oprawy świetlnej, bo to jest moment, w którym należy zbudować napięcie. W prawdziwym show, teraz magik zaprasza „Piękną Asystentkę”, całą w brokacie, cekinach i piórach. W realu musisz wystarczyć ty. Podchodzisz do szuflady (trrrrrrrrrrrr – werble w tle) i wyjmujesz otwieracz (ba dum tsssss – perkusja). Leżący Dokładnie Na Wierzchu Pięknie kłaniacie się publiczności. Kolejny wspaniały występ za wami. Jeszcze lepiej jest na pokazach „w terenie”. - Gdzie sos sojowy i kiełki? – pytasz grzecznie wypakowując zakupy, wśród których pojawia się jego ulubiony batonik, ale nie ma połowy cholernych składników do obiadu. - Nie było!!! – ogłasza z zupełnie nieuzasadnioną dumą. - Szukałeś? Tam gdzie ci pokazałam? - Tak!!! Przy najbliższej okazji idziesz sama do sklepu i trrrrrrrrrr ba dum tssss wszystko magicznie pojawia się na półkach, w tych samych miejscach gdzie było i będzie zawsze. 3. SPECJALISTA DS. PUBLIC RELATIONS Podobno to my, dziewczyny, potrafimy wypomnieć kolesiom jedno słowo niefortunnie wypowiedziane 11 lutego 2004 o 16:35. Być może!!! Ale o ile my dbamy po prostu o ich samorozwój, oni wykorzystują pamięć wyłącznie do polerowania własnego wizerunku. Przykład? - Nigdy nie sprzątasz i chlew robisz straszny – unosisz się słusznym gniewem. Jaśniepan odrywa się od smartfona i z flegmą angielskiego lorda odpowiada: - Nie nigdy, bo dwa miesiące temu jak się źle czułaś, to umyłem naczynia. SZACH MAT FEMINISTKO! Oczywiście powstawiał je tylko do zmywarki, ale nadal – argumenty ma mocne! 4. PODRÓŻNIK – ODKRYWCA Niestety, rozwój technologii sprawia, że to wymierający zawód. No wiecie, jak te stare rzemieślnicze zakłady, przycupnięte w kamienicach miast. Niemniej zdarza się jeszcze, że w smartfonie rozładuje się bateria, albo coś się stanie z nawigacją w aucie i klops. Odkrywca nie widzi powodu, żeby w takiej sytuacji pytać o drogę ludności tubylczej czy turystów na szlaku. KOLUMB NIE PYTAŁ, KOBIETO!!!!! W związku z tym do uroczej chatki na zadupiu docieracie nie po trzech, ale po dziesięciu godzinach, przepadła wam już obiadokolacja i część pierwszego dnia pobytu. Przez resztę weekendu gubicie się w kolejnych miejscach, ale hej! Kiedyś może odkryjecie Amerykę! 5. MANAGER Jeśli mówisz językiem korporacyjnym, to wyjaśniam – koleś czelendżuje cię na taski. Jeśli życie oszczędziło ci tej wiedzy, to po prostu przyjmij, że to najlepszy dostarczyciel wszelkiego rodzaju inspiracji i wyzwań. Ty jesteś realizatorką. Oto przykładowe czelendże, jakie może zafundować ci twój własny domowy dyrektor: - Bym coś zjadł - Byśmy coś porobili - Byśmy coś pooglądali - Byśmy gdzieś pojechali Wyzwanie przyjęte – teraz realizacja spoczywa na dziale eventów, kreacji, optymalizacji, produkcji, komunikacji, logistyki i wielu innych (we wszystkich rolach ty). Jak na dobry management przystało, możesz się spodziewać feedbacku, np.: - Gupi ten film. Nudzi mi się. Na wszelki wypadek dziewczyno, po czymś takim podrasuj CV. No dobra – dosyć nabijania się. Prawda jest taka, że my też mamy „swoje” zawody – od primadonny, po inspektora sanepidu. I póki to tylko beka, jest OK. Natomiast, kiedy ktoś całkowicie poważnie wyjeżdża z tekstami, że dany zawód jest przynależny do danej płci, miota mną jak szatan. I – żeby było sprawiedliwie – niech działa to w obie strony. Właściwie to uznam, że mamy równouprawnienie zawodowe nie wtedy, kiedy będą parytety, ale kiedy laska, która jest spawaczką i równocześnie koleś, który jest opiekunem w przedszkolu, nie będą budzić ani zdziwienia, ani heheszków. Najpierw jednak czeka nas długa walka (między innymi o równe zarobki). Trudno! Niech rewolucja trwa. Przeczytaj inne komentarze naszych autorów: Filipa Chajzera, Anny Kowalczyk i redaktorki naczelnej portalu Polki.pl
Lidia Góralewicz - niezapomnianych świąt życzę! - felieton
Idealne święta? Nie wiem jakie są idealne, w mojej pamięci pozostają wyłącznie te, które idealne nie były. Z młodości pamiętam takie, gdy z kuzynostwem przemieszczaliśmy się po rodzinie „maluchem” 126p w 9 osób. Z życia małżeńskiego wspominam najszybszą wigilię świata z ospą na dziecięcych buźkach. Były święta zakończone w szpitalu. I wigilia przy konającej Babci. Nie było wesoło. Jednak były to święta pełne dobroci. Zalane łzami miłości.
Kto wymyślił życzenia: „Wesołych Świąt”? Nie wiem. Wiem jednak, że w poszukiwaniu tej radości, wzniosłości oraz magii, zatracamy się bez reszty i bez sensu. Wypruwamy sobie żyły, by było na bogato lub wręcz przeciwnie, idziemy na wojenkę z komercjalizmem i konsumpcyjnym szałem. I co z tego? Nic. Ani pierwszy, ani drugi model nas nie uszczęśliwia. - Ot, święta, święta i po świętach - powiemy we wtorek. Dlaczego? Zapominamy, że Boże Narodzenie nie ma być wesołe. Ma być pełne miłości dla drugiego człowieka. Pełne Twojej dobroci! - A z kim Wujek spędza wigilię i święta? – zapytał mój Najstarszy Syn, przy którymś z niedzielnych obiadów... I już wiedziałam, że czeka mnie wyjątkowe Boże Narodzenie! Ile tyjemy w czasie świąt? Poznaj prawdę! W tym roku moje dzieci polubiły dalekiego krewnego. Do niedawna nie miały pojęcia o jego istnieniu, a i ja pamiętałam go przez mgłę z własnego ślubu. W wakacje jednak zwiedzaliśmy te regiony kraju, gdzie mieszkał. Mąż postanowił go odwiedzić. Spędziliśmy razem dwa dni włócząc się po zabytkach, które Wujaszek – emerytowany przewodnik, znał jak własną kieszeń. Dzieci były zachwycone! Brat ich Pradziadka opowiadał o pasjach i zainteresowaniach, pokazywał albumy i zdjęcia z podróży po świecie z podwórkową kapelą, w której grywał na bandżo. Lwowski zaśpiew i przedwojenny savoir vivre dodawały mu uroku. A szczere zdumienie nad funkcjonalnością nawigacji samochodowej, było wprost rozkoszne. Jakby historie o podróżach w czasie stały się rzeczywistością, a w naszej rodzinie wylądował Gość z początków ubiegłego wieku. - Nie wiem. Pewnie spędzi święta sam. Może z jakimiś kolegami? – odparł Mąż, na zadane przez dziecko pytanie. A to słowo: „sam” w głowach moich dzieci się nie mieściło! - Musimy go zaprosić – podsumowała dziatwa zgodnie. - Tylko, że Wujek już nie pierwszej młodości. Schorowany. Podróż musiałby odbyć daleką. I co my z Wujkiem zrobimy w wigilię? Przecież sami mamy zaproszenie do Cioci i Wujka – w desperacji Mąż wymyślał przeszkody. - Super! Nareszcie na coś przyda im się to nakrycie dla niespodziewanego Gościa – podsumował Najmłodszy. Mąż wzrokiem próbował u mnie szukać ratunku. Nie znalazł. Już po pierwszym pytaniu wiedziałam, że nie będziemy sami w to Boże Narodzenie. Musimy go zaprosić! Najmłodszy prędko załatwił z rodziną, że przy wigilijnym stole Gość będzie jednak oczekiwany. Mąż zadzwonił z zaproszeniem. Kilka dni temu Wujaszek potwierdził swój przyjazd, choć nie jestem pewna, czy nie wolałby przeczekać świąt w domowych pieleszach? Trochę zestresowany, lecz jedzie. Cieszy się na spotkanie z rodziną. Mąż kupił mu bilety na pociąg. Synowie? Piskom i wrzaskom radości nie było końca. - Tylko ja sobie rezerwuję miejsce przy Wujku podczas wigilii – zaznaczył Najmłodszy. - Mamo! Przyjeżdża! Nie jesteś zła? – zapytał Najstarszy, gdy już się wykrzyczeli. - Zła? Dlaczego mam być zła? Jestem dumna, że mam takie dzieci! Czy Wujek zburzył mi wizję świętowania? Nie! Gdyż nigdy żadnej wizji nie projektuję. Idealne święta? Nie wiem jakie są idealne, w mojej pamięci pozostają wyłącznie te, które idealne nie były. Z młodości pamiętam takie, gdy z kuzynostwem „kolędowaliśmy po rodzinie” przemieszczając się fiatem „maluchem” 126p w dziewięć osób. Warto było!... mimo późniejszego ochrzanu stulecia. Z życia małżeńskiego wspominam też najszybszą wigilię świata z ospą na dziecięcych buźkach w pakiecie. Nie wiem, czy pięć minut spędziliśmy przy stole, gdyż cały spłynął różem rozlanego barszczu. Ale cuuudnie było! Były święta zakończone w szpitalu. I wigilia przy konającej Babci. Nie było wesoło. Jednak były to święta pełne dobroci. Zalane łzami miłości. Przykłady nieperfekcyjnych świąt mogę mnożyć. A idealne? Nie wiem. Nawet jeśli je przeżyłam, zwyczajnie nie pamiętam. I żałuję. Bardzo! Zostały stracone. Stąd moje zdumienie, gdy raz po raz czytam o świątecznych przygotowaniach. Wydaje się, że najważniejsze w ich opisie jest zaimek osobowy JA! Ja sobie nie wyobrażam świąt bez… Ja chciałbym dostać… Ja nie chciałbym… Ja nie cierpię, gdy moja rodzina oczekuje, że… Ja nie pojadę do… Ja w pierwszym dniu świąt zaplanowałam… Wszędzie tylko JA, JA, JA! Ewentualnie dla mnie, moje, mam prawo! Oczywiście, masz prawo do spędzenia po swojemu wolnych dni. Nie oczekuj jednak, że czas ten będzie świąteczny i wyjątkowy. To będzie zwykła laba! Jeśli jednak tęsknisz za świętością na święta, wbrew sobie zrób coś dla innych. I nie chodzi tylko o to, by wyjąć drobne z portfela. To zbyt proste! Odwieś swoje JA, na najwyższej gałązce choinki! Niech tam sobie błyszczy. Sięgnij po inne zaimki: ON, ONA, ONO, ONI… lub: dla NIEGO, dla NIEJ, dla NICH. Zrezygnuj z oczekiwań, by dać bliskim gest własnej dobroci. Przełam się i zrób z miłości coś, na co nie masz ochoty. Wbrew sobie powiedz dobre słowo. Przytul, przeproś, odwiedź lub zaproś w gości. Stracisz swoje JA, lecz zyskasz prawdziwe Boże Narodzenie! Jak pisała Matka Teresa: „Zawsze, ilekroć uśmiechasz się do swojego brata i wyciągasz do niego ręce, jest Boże Narodzenie. Zawsze, kiedy milkniesz, aby wysłuchać, jest Boże Narodzenie. Zawsze, kiedy rezygnujesz z zasad, które jak żelazna obręcz uciskają ludzi w ich samotności, jest Boże Narodzenie. (…) Zawsze, ilekroć pozwolisz, by Bóg pokochał innych przez ciebie, zawsze wtedy, jest Boże Narodzenie”. Bożego Narodzenia pełnego dobroci i miłości Wam życzę! Niech te święta będą niezapomniane! Lidia Góralewicz: "Jestem mamą to moja kariera!"
Lidia Góralewicz - mędrkowanie nad prasowaniem - felieton
Nie masz dzieci, toś egoistka. Jak masz jedno, to żal bo jedynak. Trójka, czwórka patologia, a piątka, szóstka to znak, że pomyśleć trzeba nad sterylizacją z urzędu. Dobrze zarabiacie? Zapewne brudny biznes. Klepiecie biedę? Nieudacznicy. Komentarz, za komentarzem. Cudze życie równamy do swego, choć pojęcia nie mamy, z czym tamten się mierzy.
Żelazko. Porażką techniki XXI wieku jest fakt, że wciąż muszę go używać. Często. Zdecydowanie za często. Tracąc przy tym energię i czas. Co zrobić? Marudzę, piorę, suszę, prasuję i składam. Jakież było moje zdumienie, gdy okazało się, że niektórzy preferują inną kolejność: piorą, suszą, składają, a prasują dopiero wówczas, gdy planują daną rzecz założyć. I to sporo takich osób jest. Mniej więcej połowa robi inaczej niż ja. I fajnie! Pamiętacie ten obrazek z Facebooka? Babka, dziadek i osioł. Jak jadą na ośle razem, to ludzie krytykują, że zwierzę zamęczą. Jak dziadek jedzie sam, a baba idzie obok, to psy wieszają na chłopie, że damie nie ustąpi. Jak osła ujeżdża kobieta, to się śmieją z chłopa że pantofel. A jak razem koło zwierzęcia idą, to frajerzy bo nie wiedzą do czego osła użyć. Reasumując, nie ma takiej opcji, by uniknąć krytyki. Jedyna na to rada, to wyrobić w sobie odporność na złe słowo. Łatwo powiedzieć, trudniej zrobić. Jeszcze trudniej powstrzymać się od komentowania. Mea culpa!!! Tak było z żelazkiem. Jak można najpierw zmięte składać, chować do szafy, a dopiero potem prasować? Nie wiem. Rano użyć żelazka nie zdążę, bo zawsze wstaję w ostatniej chwili. Wieczorem? Też nie bardzo. Przygotuję spódnicę, a wstanę w nastroju na portki. Co wtedy? Wyszykuję lekki topik, a rano ulewa. I też nieciekawie. Zresztą pomijając siebie, to jak ogarnąć resztę rodziny? Wstają dzieci do szkoły, a tu wszystko zmięte. Musiałyby sobie ubrania szykować dzień wcześniej. Tylko jak? Każdy prasuje oddzielnie? Czy robią zrzutkę i wszystko prasuję ja? Dużo pytań. Zero odpowiedzi. Reasumując: NIE DA SIĘ! Wiec prasuję zaraz po suszeniu. Podkoszulki składam, a mnące się rzeczy wieszam na wieszakach. Raz w tygodniu. Hurtowo. A potem już każdy sam sobie kompletuje garderobę do wyjścia. DA SIĘ! Koleżanka ma inne argumenty. – Nie chcę kilku godzin tracić na prasowanie. Wolę codziennie poświęcić temu pięć minut – wyjaśnia. A ja jej swoje! Mój system jest lepszy, bo deski nie trzeba codziennie rozkładać. I jak ta katarynka w ten deseń nawijam. Pewnie by się obraziła, gdyby nie fakt, że w fochach jest kiepska. Zamiast tego, werbalnie trzasnęła mnie w ucho. – Tak. Ty, wszystko wiesz lepiej! Jak ktoś nie robi tak jak ty, to od razu źle robi – uniosła się dość ostro. Zabolało! Lidia Góralewicz: Fitness dla mózgu, czyli pomogę dzieciom w nauce A ja naprawdę nie planowałam nikomu mieszać w garderobie! Samo tak wyszło. Po cholerę uparłam się, by przekonywać ją do swoich racji? Pojęcia nie mam. Pewnie taka już moja wredna natura. Boże, strzeż mnie przed takim gderaniem! Niby walczę z sobą, a byle żelazko ciągnie mnie do recydywy. Masakra! A przecież jeżeli druga strona nic złego nie robi, to niech robi jak uważa. Jej prawo! Niech każdy żyje jak mu serce dyktuje. I zamknij dziób Lidka! Raz a dokładnie. Wystarczy na świecie komentatorów, którzy najlepiej wiedzą, co źle robisz! Nie masz dzieci, toś egoistka. Jak masz jedno, to żal bo jedynak. Względna równowaga następuje przy dwójce, a potem już coraz gorzej. Trójka, czwórka patologia, a piątka, szóstka i dalej to armagedon tak wielki, że pomyśleć trzeba nad sterylizacją z urzędu. Hanna Samson : 20 minut, które rujnują życie kobiety Żyjesz sama? Singielki, to tak naprawdę ukryte karierowiczki i amatorki rozwiązłego życia. Zrezygnowałaś z pracy dla dzieci? Oj, toś darmozjad za pięćsetplus pisiorom sprzedana. Pracujesz? Też nie jest dobrze! Maleństwa bez matki, jak półsierotki prawie. Mąż zostaje z dziećmi? A cóżeś Ty sobie za chłopa wzięła, że rodziny nie utrzyma!? Facet Ci nie pomaga, o to szowinista. A jak gotuje i sprząta, to pantoflarz. Dobrze zarabiacie? Zapewne brudny biznes jakiś lub zlecenia na czarno. Klepiecie biedę? Nieudacznicy. Najłatwiej takim, bo na koszt innych wszystko mają. A ty płać podatki i płacz! Czytasz pasjami? Powinieneś się więcej ruszać i sport uprawiać. Trenujesz? Rety, ale jak to można tak żyć, żeby książki do ręki nie brać? Co za społeczeństwo nieoczytane! Uwielbiasz seriale lub wycisk dać na konsoli? A wziąłbyś się człowieku za jaką robotę! Za to jak tyrasz od świtu do nocy, toś pracoholik. Czeka Cię wypalenie, depresja i grób. Odżywiasz się zdrowo? Dziwaczka jakaś! A może przytyło się tu i ówdzie? - Zobacz tylko, jak się zapuściła? Żal patrzeć – usłyszysz, raz po raz, tuż za plecami. Tak źle, tak nie dobrze. Komentarz, za komentarzem. Cudze życie równamy do swego, choć pojęcia nie mamy, z czym tamten się mierzy. Przykład gna za przykładem. Trudno! Nie ma takiej opcji, by się wszystkim podobać. Nawet nie próbuję. Prasuję to moje pranie. Szukam radości w tym, że tak go wiele. A inni? Niech swoje stosiki życia układają jak chcą. I niech mnie licho nie kusi, pouczać! Bo za nic nie chciałabym, by na świecie chodziły same takie Lidki jak ja. Wszystkie szczęśliwe mężatki z czwórką dzieci. Prowincjuszki, każdą wolną chwilę spędzające z książką i piekące ciasta dla relaksu. Same urzędniczki z domem, psem, tęskniące do ciszy… Normalnie nuuuda by była. Wszak siła ludzkości jest w różnorodności! I tak trzymać! Przeczytaj więcej komentarzy naszych autorów: Filipa Chajzera, Boskiej Matki, Roszczeniowej Trzydziestki
Roszczeniowa Trzydziestka - (Nie)straszne życie singielki - felieton
Jest listopad, jest ciemno, zimno, źle. A ty siedzisz i zastanawiasz się „co do cholery zrobić z tym życiem”. I wiesz jedno – nie możesz być sama. Bo to porażka, totalny przegryw i #najgorzej. Dlatego – być może – tkwisz w bezsensownym związku, który cię niszczy. Tylko po to by nie zostać sama.
„Nie siadaj na rogu stołu bo zostaniesz starą panną!!!” „Wybrzydzasz, wybrzydzasz a potem nikt cię nie będzie chciał.” – chyba wszystkie co jakiś czas słyszymy takie teksty. Rzucane w żartach, ironicznie albo całkiem serio. Zresztą intencja jest tu mało ważna – ważniejsze, że osadzają się w nas, zostają gdzieś w głowie, by potem brzęczeć cichutko, kiedy tylko mamy gorszy dzień. Doskonale uzupełniają zapamiętane w dzieciństwie morały bajek, w których „długo i szczęśliwie” żyje się tylko razem. A potem jest listopad, jest ciemno, zimno, źle. A ty siedzisz i zastanawiasz się „co do cholery zrobić z tym całym życiem”. I wiesz jedno – za wszelką cenę, nie możesz być sama. Bo to porażka, totalny przegryw i #najgorzej. Dlatego – być może – tkwisz w jakimś bezsensownym związku, który cię niszczy (który niszczy was oboje), tylko po to by nie zostać sama. Albo rozważasz, żeby jednak iść na kolejną randkę z kolesiem, z którym nie było chemii za grosz, który – choć nie chcesz tego przyznać przed nikim – strasznie cię nudzi, ale jest, a przecież już trzydziestka, albo czterdziestka, ostatni dzwonek. Za moment nawet nudziarz na ciebie nie spojrzy. Roszczeniowa Trzydziestka: Wstyd mi, panie profesorze A może jeszcze jesteś na starcie życiowej drogi i po prostu masz obawy – co będzie jeśli, co by było gdyby. Albo wszystko u ciebie w tej chwili OK. Może czytasz ten tekst siedząc tuż obok Tego Kolesia i co jakiś czas czule na niego zerkasz. Ale czasem, kiedy wyobrażasz sobie, że jakimś tragicznym zrządzeniem losu miałoby go nie być – natychmiast wpadasz w panikę a perspektywa bycia samej, jest dla ciebie wizją przerażającą. Jeśli tak, piszę ten felieton właśnie dla ciebie. Bo ja też się kiedyś bałam. Aż do feralnego 2014 roku, nigdy nie byłam sama. Z domu rodziców przeprowadziłam się do narzeczonego, potem latami wiodłam szczęśliwy żywot podmiejskiej pani domu. Kiedy rozsypał się domek z kart i zostałam sama, pierwszy raz „zrozumiałam, że ja nie umiem nic”. I byłam przerażona. Załamana, zdruzgotana, ale przede wszystkim przerażona. Bo nagle zostałam sama. Ale dzięki temu, dziś mogę ci powiedzieć „co by było, gdyby”. Mogę cię uprzedzić, że nie ma się czego bać. I jednocześnie jest. Żeby było jasne – nie namawiam cię tu „rzuć wszystko i żyj w pojedynkę”. To nie będzie manifest singielki wojującej. To raczej głos rozsądku (a przynajmniej mojego rozsądku). Lecimy: 1. Finanse Minusy: Jeśli mieszkaliście razem, a teraz jesteś sama, nie możesz liczyć – niestety, że wydatki automatycznie spadną o połowę. Lampa w salonie tak samo świeci dla jednej, jak i dla dwóch osób – więc rachunki za prąd będą tylko nieco niższe. I tak jest z wieloma innymi kwestiami. Być może czeka cię obniżenie standardu życiowego i zmiana części przyzwyczajeń. Plusy: Teraz cała twoja pensja jest do twojej dyspozycji. Zarabiasz, zarządzasz, dysponujesz. Miłe uczucie. 2. Stabilizacja Minusy: O ile nie odłożyłaś sporych oszczędności, nie masz bufora bezpieczeństwa. Dużo trudniej jest „rzucić wszystko i spełniać marzenia”, kiedy druga pensja nie ratuje cię przed totalnym upadkiem. Bardzo często za sukcesem przedsiębiorcy-marzyciela, stoi ta druga połówka na nudnym, ale stabilnym etacie. Tu jej nie ma. Plusy: Twoje plany są wyłącznie twoje i nie musisz się troszczyć o bliskich (mówię tu o opcji singielki bez dzieci). Jeśli chcesz podjąć ryzyko i zmienić zawód/kraj/styl życia – wolna droga! Jeśli masz odwagę i środki - rzeczywistość staje się plastyczna, jak modelina. Twoja decyzja, jaki kształt jej nadasz. 3. Czas Minusy: Wbrew temu, co czasem suponują mi zajęte znajome, jako singielka mam nieporównywalnie mniej czasu, niż jako żona. Tu już nie ma opcji – ty jedziesz po zakupy, ja załatwiam sprawy urzędowe, razem gotujemy. Każdą z tych rzeczy robisz sama. Co jakiś czas słysząc, jak to twoje życie jest teraz pasmem randek imprez i beztroskiej zabawy. Jasne. Kiedyś byłam na randce. Ze zmęczenia prawie przysnęłam. Deal with it. Plusy: Cały ten czas, który masz, jest twój! Możesz go wykorzystać na hobby, na naukę, na fuchen-machen i dorobić parę groszy, albo po prostu na gapienie się w ścianę. Kojarzysz te dni, kiedy bardzo chciałaś zostać kocykowym burrito i zaszyć się w kąciku z herbatą i książką? Wyobraź sobie, że w twoim facecie budzi się akurat lew salonowy, który zaczyna wiercić ci dziurę w brzuchu, że wyjdźmy, że zobaczmy się z…, że nie chodzimy już nigdzie, bo ty nigdy…, bo ty zawsze…. Idziesz na kompromis. Resztę wieczoru spędzasz gadając z żoną jego kumpla o niczym. Niczym. Ta laska trzecią godzinę mówi o niczym. A tam jest twój kocyk, książka, twój świat. Jako singielka nie masz takich dylematów. 4. Ludzie Minusy: Grono znajomych się zmieni. Nie ze wszystkimi znajdziesz teraz wspólny język, nie u wszystkich znajdziesz zrozumienie. Ale hej, każda zmiana niesie takie konsekwencje – kiedy kończyłaś szkołę, też obiecywaliście sobie, że kto jak kto, ale wy, wesoła paczka, zawsze będziecie razem. Teraz wpadacie na siebie w galerii i zapewniacie się wzajemnie, że „trzeba się spotkać, trzeba się zdzwonić”. No kaman… Plusy: Grono prawdziwych przyjaciół będzie jeszcze prawdziwsze i jeszcze cenniejsze. Teraz to im będziecie opowiadać, że koleś z działu prawnego to chambuc, w urzędzie miasta się poprawiło, Goplana w Teatrze Narodowym była po prostu mega a na fejsie ostatnio widziałaś śmiesznego kota. To oni przejmą po części rolę Tego Kolesia – wysłuchanie, wsparcie, zrozumienie, pomoc. Przy okazji trochę prywaty: hej majfrendsi, jesteście wspaniali. 4. Opinia Minusy: Źle się prowadzisz. Ty tego nie wiesz, ba! rękę byś sobie dała uciąć, że tak nie jest, ale to już ustalone. Jesteś singielką, jesteś kobietą, więc prowadzisz rozwiązły tryb życia i ogólnie YOLO. Folgujesz sobie a przed upadkiem ratuje cię tylko widmo choroby wenerycznej. Albo nie, wręcz przeciwnie – w każdym widzisz męża. Na każdego mojegomisia rzucasz się z pożądaniem (dlatego mojegomisia trzeba przed tobą chować), każdemu mężczyźnie praktycznie się oświadczasz. Jesteś przy tym egoistką, pomyśl o dzieciach, pomyśl o emeryturach, hasztag ktocipodaszklankęwody. Nie walcz z tym, nie ma sensu. Plusy: Ty już wiesz jak jest. Wiesz, że z dziewczynami, które są same niekoniecznie jest „coś nie tak”, że nie są „jakieś wybrakowane”, że szczęście można znaleźć także w samotności. Unosisz się ponad to wszystko, aż zaczyna cię to bawić i w tym momencie wygrałaś. 5. Samodzielność Minusy: Często jesteś na nią skazana. Oczywiście „with a little help from my friends”. Ale generalnie to ty zakasujesz rękawy i robisz wszystko. Cały myk polega też na tym, że jeśli podejmiesz złą decyzję, to możesz być wściekła tylko na siebie. A tak by się czasem chciało pogderać „a nie mówiłam, trzeba było salon pomalować na beżowo”. I zostajesz z samodzielnie wybranym kolorem „Letni świt nad górskim potokiem”. Który wygląda nie jak świt. Raczej jak sraczka. Plusy: Po jakimś czasie, jak równa z równymi, rozprawiasz na forum Elektroda o drobnych naprawach instalacji, używając słów, które kiedyś słyszałaś tylko od pana fachowca i tłumaczyłaś jako „drogo, drożej, najdrożej”. Teraz sama dzierżysz klucz francuski w jednej ręce, telefon do assistance (na wszelki) w drugiej i jedziemy. Przez dwa lata samotności naprawiałam: piec kondensacyjny, kosiarkę, dwa kontakty, baterię prysznicową i zlew. Ogarniałam remont kuchni, naprawę dachu, wymianę armatury w łazience, wreszcie przeprowadzkę. Kosiłam trawnik-gigant, wyrywałam chwasty, babrałam się w rachunkach, podatkach i wszystkim, czego wcześniej nawet nie tykałam. Z przerażonego kierowcy stałam się pewnym i chyba nawet niezłym. I wiecie co – byłam, jestem!!! z siebie cholernie dumna. I to jest ten największy z plusów. Będziesz z siebie dumna. Dasz sobie radę. Pokonasz najpierw strach, potem uprzedzenia a wreszcie wszelkie przeciwności. Nie będziesz „jakaś gorsza”, „której nikt nie chciał”. Będziesz świadoma swojej wartości i zadowolona z dokonań. Nie daj sobie wmówić, że jest inaczej. Żyj długo i szczęśliwie. A jeśli zechcesz znów być z kimś? Świetnie! Ale niech to będzie decyzja dyktowana uczuciem a nie strachem. Powodzenia! Przeczytaj pozostałe teksty naszych komentatorów, m.in. Filipa Chajzera, Lidii Góralewicz, Anny Kowalczyk
Filip Chajzer o strachu odczuwanym przez ludzi - felieton
Nie trzeba być psychiatrą, żeby zauważyć, że nasze bezpieczeństwo leży w rękach, którym nie powierzyłbym potrzymania na 30 sekund wielkanocnego jajka z wodą. A to wszystko w czasie kompletnej destabilizacji oswojonego porządku na planecie ziemia. Trump - kolejny nieobliczalny dziwak, Putin - facet, który bezpośrednio i realnie zagraża zdrowiu mojej mamy.
Jak często dopada was strach? Nie taki okazjonalny, z kina, lunaparku czy nagłego hamowania przed nawalonym w trzy dupy królem baletu, któremu jezdnia pomyliła się w gorączce sobotniej nocy z parkietem modnego klubu. Mówię o strachu codziennym, powszednim, tak naturalnym, że aż niezauważalnym, aczkolwiek podświadomie ściskającym gardło. Filip Chajzer: Bonusy od życia. Brać, kolekcjonować, doceniać Zarabiamy i aspirujemy. Coraz wyżej i wyżej, równanie do średniej jest mało atrakcyjne. W szkole powtarzali przecież, że marzenia się spełniają. Trzeba wierzyć, do tego ciężko pracować a wszystko jest w zasięgu ręki. Sky is the limit. Nie dodali jednego. Wszystko ma swoją cenę, bo im wyżej wlazłeś, tym mocniej i głębiej zaryjesz w błoto w razie ewentualnego potknięcia. Oczywiście codziennie minimalizujemy ryzyko upadku. Wypruwamy sobie żyły, określamy jasno cele, planujemy budżet. Z drugiej strony jest aspiracja. Prywatna szkoła - pyk, dodatkowe zajęcia - pyk, raty za mieszkanie - pyk, kredyt na auto - pyk, planowane wakacje - pyk. Z każdym kolejnym "pyk" wirtualna pętla na szyi staje się coraz ciaśniejsza. Ciśnie w gardło strach powszedni, a to niestety nie koniec sumy wszystkich strachów. Nie wiem jak wy, ale ja na przykład boję się od dobrego roku włączać telewizor. Nie mam już siły klikać w nagłówki portali internetowych. Jeśli skala absurdu przekracza tę z Monty Pytona (a ciągle nie jest to Monty Python, bo co do cholery jasnej genialny John Clees miałby robić w arbuzowym fotelu sejmu RP), to wiedz, że dzieje się coś złego. Umówmy się, nie trzeba być wybitnym psychiatrą, żeby zauważyć, że bezpieczeństwo kraju, w którym żyję ja i moja rodzina leży w rękach, którym nie powierzyłbym potrzymania na 30 sekund wielkanocnego jajka z wodą. Nie oddałbym też jajka z niespodzianką. Ba, żadnego jajka. Co najwyżej zapas kolorowych pigułek z pewnej podwarszawskiej apteki. Przeraża mnie to i jeszcze bardziej zaciska szyję niczym impuls z broni elektromagnetycznej testowanej na bogu ducha winnych mieszkańcach Legnicy. A to wszystko jeszcze na dokładkę w czasie kompletnej destabilizacji znanego i oswojonego porządku na planecie ziemia. Trump - kolejny nieobliczalny dziwak, Clinton - ciotka, która nie ogarnęła, że arabska wiosna, którą tak ochoczo wspomagała, bardzo szybko zamieni się w europejską jesień, Putin - facet, który bezpośrednio i realnie zagraża zdrowiu mojej mamy. Mama co najmniej 4 razy w miesiącu dzwoni przerażona i pyta, czy wojna wybuchnie w tym tygodniu, czy przyszłym. Co się... dzieje. A propos mamy, na deser dołożę jeszcze lęk o zdrowie. Nie swoje, umówmy się, złego diabli nie biorą, zdrowie najbliższych. Żeby żadna cholera nie dopadła z zaskoczenia. Na kurtuazyjne pytanie "co u Ciebie?" zawsze odpowiadam tak samo - stara bida. Lepsza stara, oswojona, nawet z całym plecakiem strachu na barkach, niż nowa nieznana, gorsza. To się nawet nazywa - Kainofobia, czyli strach przed nowością, ale lista lęków tak naprawdę nie ma końca i wiążę się z ze sporymi życiowymi utrudnieniami. Bo jak dorosły mężczyzna cierpiący na Kifofobię, czyli strach przed schylaniem się, ma sobie raz na sezon kupować buty na rzepy? Jeszcze zamkną biedaka za samotne spacery po Smyku. Może być jednak jeszcze gorzej. Twój facet może zapaść na Eurotofobie, czyli strach przed kobiecą pochwą. Ty wtedy odwijasz się mu Aulofobią, a więc strachem przed instrumentami muzycznymi, które wyglądem mogą kojarzyć się z męskim członkiem, np. fletami albo wprost Fallofobią. To już raczej oczywiste - strach przed penisem i erekcją. Jak dobrze, że jestem normalny, bo czym, że jest w porównaniu moja Alliumfobia (strach przed czosnkiem), Arachibutyrofobia (lęk przed masłem orzechowym przyklejonym do podniebienia), Hadefobia (strach przed piekłem) i co chyba oczywiste Helmintofobia (strach przed robactwem zagnieżdżonym w ciele) - to musi być cholernie nieprzyjemne, szczególnie kiedy masło orzechowe skleiło ci na dokładkę mordę. Strach się bać. Przeczytaj więcej komentarzy naszych autorów, m.in. Hanny Samson, Roszczeniowej Trzydziestki, Anny Kowalczyk!
Hanna Samson o aborcji Natalii Przybysz - felieton
Natalia Przybysz przerwała ciążę. Popłynęła w jej kierunku fala hejtu, bo kto to słyszał, żeby robić takie rzeczy?! Co roku ciążę przerywa 150-200 tys. Polek. Gdzie one są? Może nie zabierają głosu, bo można coś zrobić po cichu? Przez tyle wieków nasz głos nie miał znaczenia, więc przywykłyśmy.
Pewnie już wszystkie o tym wiecie, że Natalia Przybysz przerwała ciążę i opowiedziała o tym w Wysokich Obcasach. Popłynęła w jej kierunku fala hejtu, bo kto to słyszał, żeby robić takie rzeczy?! No właśnie. Nigdzie o tym nie słychać, tylko ona się wyrwała. „Żyjemy w rzeczywistości, w której wszyscy udają, że to się nie dzieje. Każda kobieta jest z tym sama” – zauważa Natalia. Co prawda demonstrujemy razem w czarnych protestach przeciwko zaostrzaniu ustawy antyaborcyjnej, bo jesteśmy za tym, żeby kobieta miała prawo wyboru, no ale przecież są granice! Hanna Samson: Czy jest coś ważniejszego niż wygląd kobiety? Prawo wyboru należy się kobiecie w sytuacjach ekstremalnych. Ale tak po prostu w życiu? Tak przerwać ciążę bez dramatycznych powodów i poczucia winy? Nie wstydzić się ulgi, gdy jest już po wszystkim i można wrócić do swojego życia? Na to nie pozwolimy! Będziemy hejtować i opowiadać, jaka ta Natalia niedojrzała i nieodpowiedzialna, i jak to szkodzi kobietom taki głos, bo teraz inne kobiety się odwrócą od protestów, żeby przypadkiem nie znaleźć się w jednym worku z Natalią, bo one by nigdy takiej decyzji nie podjęły! Czyżby? Co roku ciążę przerywa 150-200 tys. Polek. No to gdzie one są? Kilka milionów kobiet nie istnieje? A może tylko nie zabierają głosu, no bo można coś zrobić po cichu, ale żeby o tym głośno mówić? Przez tyle wieków nasz głos nie miał znaczenia, więc przywykłyśmy. Wiemy, że nie należy się wychylać. Że o tym, co dobre, a co złe, decydują biskupi i pan Żalek, a nasze doświadczenie nie jest ważne. Nie jest ważne nawet dla nas samych! Carol Gilligan w książce „Innym głosem. Teoria psychologiczna a rozwój kobiet” relacjonuje wyniki badań, które pokazują, dlaczego milczymy. Badane kobiety często wiedziały, czego pragną i jaką decyzję należy podjąć, ale „wiele z nich jednak obawiało się, że gdyby powiedziały o tym głośno, inni potępiliby je i skrzywdzili, że nie słuchaliby ich albo nie zrozumieli, że otwarcie ust wprowadziłoby tylko więcej zamieszania, że lepiej zawsze wyglądać na „bezinteresowną”, zrezygnować z własnego głosu i utrzymać spokój." Przykład Natalii pokazuje, że te obawy są słuszne. Ale czy na pewno chcemy, żeby doświadczenie milionów kobiet nie istniało w świadomości społecznej? „Krępując swój głos, wiele kobiet świadomie lub nieświadomie przyczynia się do konserwowania cywilizacji, która przemawia głosem męskim, i porządku życia opartego na odłączeniu od kobiet” – pisze Gilligan. Czy chcemy, by doświadczenia milionów kobiet były czymś pokątnym i wstydliwym? Nawet jeśli my same podjęłybyśmy inną decyzję w każdej z tych sytuacji, w których one się znalazły, choć życie przecież uczy, że „tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono”, nie zmienia to faktu, że te miliony istnieją. Natalia dała im głos i naprawdę warto to docenić. Dała im głos, choć mogła przewidzieć reakcję, bo przecież te miliony nie milczą bez przyczyny. Natalia miała ważny powód do przerwania ciąży: nie chciała urodzić tego dziecka. Ale nawet zwolenniczki prawa wyboru były oburzone, bo owszem, kobiety powinny mieć prawo, ale pod warunkiem, że wybierają tak, jak my byśmy wybrały. A może pora, żebyśmy dały sobie i innym kobietom prawo do własnego głosu, nawet jeśli jest inny niż nasz? Bo dopóki doświadczenie kobiet nie będzie ważne nawet dla nas samych, każdy pan Żalek bez trudu przywoła nas do porządku. Przeczytaj inne komentarze naszych autorów m.in. Filipa Chajzera, Anny Kowalczyk i Roszczeniowej Trzydziestki!