„Mój mąż nie rozumiał, że zajmowanie się dzieckiem to harówka. Zostawiłam go samego z synem na tydzień”
„Wróciłam po tygodniu wypoczęta i uśmiechnięta. Jakie było jego zdziwienie, że dom się sam nie sprząta, że pranie samo nie wchodzi do pralki, że dziecko samo nie je, nie umyje się i nie uspokoi”.
Bycie mamą to poświęcenie i praca 24 godziny na dobę Jagoda 11 lat temu wyszła za mąż. Początki były cudowne. „Seks o każdej porze dnia i nocy wszędzie gdzie się da i jak się da” - pisze. Mąż pracował, a ona dbała o wszystko wokół. Prała, sprzątała, gotowała. Na stole zawsze czekało śniadanie i lunch do pracy. Po trzech latach zdecydowali się na dziecko. Mówiąc złośliwie, ku zaskoczeniu męża, on przestał nim być... Ale czy nie był przyzwyczajony właśnie do takiego stanu rzeczy? - Wstawałam, robiłam śniadanka i do pracy posiłki, obiadki, kolację, ciasta, ciasteczka, sprzątałam, prałam, prasowałam, załatwiałam, sprawy urzędowe, rachunki. Mąż zawsze był pachnący odprasowany. Na wyjścia odstawiłam się tak, by każdy mu zazdrościł. - pisze Jagoda. - Dom był zawsze czysty i zadbany. Nic nie brakowało. Słuchałam męża i jego opowieści z całego dnia. Wychodził z kolegami. I było super, sielanka po prostu. Stwierdziliśmy że czas na dziecko. Tak oto po 3 latach małżeństwa zaszłam w ciążę. Radość i szczęście wszyscy o mnie dbali. I pomagali. (...) Powrót do domu z dzieckiem, kolejne kilka dni, radość nad życie. Zaczynałam czuć zmęczenie... - wyznaje młoda mama. Każdy dzień był przecież taki sam, a wręcz tylko bardziej wyczerpujący od poprzedniego... - Wstawałam po 3-4 razy na nic, by mąż mógł wysłać się do pracy. Coraz bardziej irytowało mnie wstawanie, by robić mu śniadanka. Dalej robiłam dokładnie to samo, starałam się. Tłumaczyłam sobie, że przecież nie mogę olać męża. Jednak jego zachowanie się nie zmieniło. Szedł do pracy, wracał, jadł i szedł oglądać TV. Potem porozmawialiśmy i poszedł spać. I tak się toczyło przez pół roku, dopóki nie wytrzymałam i zapytałam, czy pomoże. „Jak co, ja pracuję” - mówił. No właśnie. Pracujesz 8-10 h dziennie. Twoja kobieta nie ma tak, że pracuje 9-17 i spokój. Nie mógł tego pojąć... - pisze z żalem Jagoda. - I tak leciały dni staliśmy się sobie obcy bo on wymagał tego, co przed dzieckiem ja wymagałam - odrobiny pomocy. Nie mógł pojąć, jak mogę kazać mu wstawać w nocy. Przestałam zwracać uwagę co do mnie mówi i czego chce. Przestałam dbać o jego koszule. A on ciągle był roszczeniowy. Seks przestał dla mnie istnieć. I wiecie co - zostawiłam go z dzieckiem na tydzień. Było to straszne doświadczenie dla faceta. Dla mnie też, ale przecież świat się nie zawalił. Jakież było zdziwienie mojego męża, że dom się sam nie sprząta, że pranie samo nie wchodzi do pralki, że ziemniaki same się nie obiorą, że dziecko samo nie je, nie umyje się, nie przebierze, nie uspokoi. (...) Wróciłam po tygodniu wypoczęta, uśmiechnięta. Gotowa na wszystko. Mąż w tym czasie? Padł oddał mi dziecko i poszedł spać. Nie odzywał się przez kilka dni, był w szoku. W końcu dotarło do niego że nie jest pępkiem świata, że ja nie jestem robotem z funkcją żona sprzątaczka-niańka-kucharka-kochanka. - opowiada Jagoda. Nawet odstawiłam antykoncepcję hormonalną Kika z kolei (nie podała imienia), nie obwinia męża o swoje zmęczenie, jak robi to wiele kobiet. Ma 35 lat, kocha swojego męża. Kocha 1,5-roczną córeczkę. Przyznaje, że nigdy nie myślała, że dołączy do grona kobiet, które „dostają fioła” od bycia mamą i zapominają o mężu. - Święcie w to wierzyłam, ale rzeczywistość zweryfikowała moje poglądy. Chociaż mąż jest naprawdę cudowny, wyrozumiały i bardzo mi pomaga, to jednak pojawienie się dziecka wywraca świat do góry nogami i na wiele rzeczy przestajemy mieć wpływ - stwierdza racjonalnie. - Ja na przykład zupełnie przestałam mieć ochotę na seks, nie potrafię wytłumaczyć czemu: może to zmęczenie, może zmiany hormonalne po ciąży? Nie wiem, ale sytuacja nie zmienia się z biegiem czasu i mam świadomość, że mąż i nasz związek bardzo na tym cierpi - przyznaje i żałuje, że choć kocha córeczkę, zabrała jej beztroskie i spontaniczne sytuacje, które niegdyś były domeną jej pełnego namiętności związku. - Po prostu mi się nie chce, czasem wręcz czuję dużą niechęć, gdy partner się do mnie dobiera. Nawet odstawiłam antykoncepcję hormonalną, bo myślałam że to przez nią, ale nic się nie zmieniło. - mówi ze smutkiem. Powód? - Siedzę w domu z dzieckiem, które absorbuje mnie w 100% (bo ciężko żeby było inaczej, gdy nie ma się nikogo do pomocy w czasie kiedy partner jest w pracy) i chyba nie potrafię znaleźć w sobie siły, żeby poświęcać odpowiednio dużo uwagi również mężowi - przyznaje Kika. - Kocham go bardzo, ale ciągłe zajmowanie się córeczką wyczerpuje mi baterie, nikt nas nie odciąża, nie ma dziadków, cioć itd... Na swoim przykładzie myślę, że gdy pojawiają się problemy po narodzinach dziecka, trzeba przede wszystkim być wyrozumiałym wobec siebie nawzajem, dużo rozmawiać i nie obwiniać wyłącznie drugiej osoby, że np. facet to seksualny wieprz, a kobieta myśli tylko o dziecku i „zmamusiała”. Jeśli ludzie się kochają, to warto walczyć o miłość i rodzinę - kończy swoją opowieść 35-latka. Jakie jest wasze zdanie na ten temat? Macie podobne doświadczenia? Piszcie na redakcja@polki.pl. Przeczytaj więcej listów do redakcji:„Jadę na pierwsze wakacje ze swoim facetem i wstydzę się włożyć bikini. Nienawidzę swojego ciała”„Mój syn należy do społeczności LGBT. Przestańcie mówić mi, że nie jest człowiekiem”„Koledzy mojego faceta śmieją się, że jestem gruba i brzydka”
„Usłyszałam, że seks za pieniądze to nie zdrada. Zdrada to jest z kochanką, a faceci to rozdzielają”
„Wiesz, faceci traktują to zupełnie inaczej niż kobiety. Płatny seks to nie zdrada. Zdradzał to by żonę z kochanką. A to… to jest odreagowanie. Czynność fizjologiczna”.
Dzisiaj opowiem Ci historię bez puenty. A może Ty ją dopiszesz? Ostatnio często jeżdżę podwarszawską trasą w kierunku północno-wschodnim. Podczas jednej z takich podróży zatrzymałam się na stacji benzynowej, żeby zatankować. Przy dystrybutorze obok auto wraz z właścicielem. Zwróciłam na nie uwagę, bo miało ładny burgundowy kolor. I było takie czyste – w środku też, mimo że na tylnych siedzeniach stały dwa foteliki dziecięce. Spojrzałam na swój samochód z książkami, pluszakami, plecakiem i butami do piłki… Właściciel lśniącego auta płacił za paliwo przede mną. Też był taki zadbany; miło wyglądający czterdziestokilkulatek, z obrączką na palcu, a w portfelu zdjęcia dzieci i żony. Obrazek sielanka. Zapłaciłam, poszłam do toalety, po drodze obiecując sobie podjechać na myjnię i odgruzować tył z dobytku dzieci. I jak zawsze się zastanawiałam, jak to jest, że jedni są tacy zorganizowani, schludni i poukładani, a inni – tacy jak ja. Jadę do domu; to ładna trasa, prawie cały czas przez las, czasem bujny, mieszany, czasem sosnowe zagajniki, polany, łąki, mokradła. Oznaki życia rzadko; ze dwa małe parkingi, budka z kiełbasą z rożna i bigosem. Oraz panie świadczące usługi erotyczne. Już wiem, gdzie stoją, czekając na klientów. Za którym zakrętem parasol w paski, krzesło obrotowe lub drewniana skrzynka. Przy wąskiej dróżce dostrzegam samochód. Ten burgundowy, ze stacji benzynowej. Dziewczyna wsiada, dobili targu. W lusterku wstecznym widzę, że auto znika w gęstwinie lasu. Zrobiło mi się przedziwnie. Zawsze, gdy mijam te dziewczyny zza wschodniej granicy: w obcisłych legginsach, bardzo krótkich spódnicach, z wyeksponowanymi biustami i na niebotycznie wysokich obcasach, czuję się nieswojo. Zastanawiam się, czy są tu z własnej woli, dlaczego wybrały taki sposób zarabiania na życie, jak się z tym czują. I kto się przy nich zatrzymuje, żeby przez klika, kilkanaście minut w ich towarzystwie poczuć się lepiej i zrzucić z siebie napięcie. Zestawienie obrazka ze stacji: foteliki dziecięce, obrączka, zdjęcie żony w portfelu z szybkim płatnym seksem za drzewem wprawiło mnie w smutny nastrój. Skoro w domu czeka ta jedyna, z którą dzieci, śniadania, wakacje, dobre i złe, to czy nie może z nią znaleźć tego, po co tu przyjechał? Opowiedziałam o tym znajomemu. Spojrzał na to całkiem odmiennie. „Wiesz”, powiedział, „faceci traktują to zupełnie inaczej niż wy, kobiety. Płatny seks to nie zdrada. Zdradzał to by żonę z kochanką. A to… to jest odreagowanie. Czynność fizjologiczna. Może tu dostaje to, czego w domu nie ma? Bo na przykład żona nie lubi seksu oralnego. A w ogóle to nie znaczy, że żony nie kocha. Co to ma wspólnego? Jedno to jedno, a drugie to drugie. Faceci to rozdzielają”. Kiedy pisałam książkę o dwudziestoleciu międzywojennym, czytałam dużo prasy z tego okresu. Pamiętam list czytelniczki do redakcji pisma kobiecego – z 1935 roku. Pani skarżyła się na „przygody męża”. Redakcja odpisała, że jak świat światem mężowie chadzają na boki, bo taka jest ich popędliwa natura. Siły w takich chwilach musi dodawać kobiecie myśl, że to jednak ona jest tą prawowicie tkwiącą przy boku żoną. To ją uwzniośla i powinno czynić silną wobec „trudnych do uniknięcia kolei losu”. Lata płyną, rewolucje się dzieją, międzypłciowe - nomem omen – stosunki ewoluują. A te historie wciąż na tapecie, wciąż powtarzalne? Nie wiem. Nie wierzę w taki determinizm losu. To raczej: nieumiejętność rozmowy, wstyd, zahamowania, niedogadanie, niedbanie o związek, niewsłuchiwanie się w partnera, chodzenie na skróty, różne, siedzące głęboko problemy. Sprawy trudne, czasem bardzo, ale do przejścia – razem. Lub do rozejścia się – by żyć prawdziwie, a nie na niby. Inaczej niż nieznający innych dróg los. Więcej listów do redakcji:„Powiedziałem żonie: »Sorry skarbie, ale nasz czas minął« i odszedłem do młodej kochanki. Chciałem poczuć, że żyję”„Wybaczyłam mężowi seks ze stażystką, bo każda zdrada ma swoją przyczynę. Ja też byłam winna, że poszedł do innej”„Nie odeszła do kochanka, ale dlatego, że coś się skończyło... To bardziej boli niż zdrada”
Co to znaczy być sexy? Poznajcie zdanie facetów!
Wracałem ostatnio tramwajem z miasta z koleżanką z pracy. Nie miałem wyjścia, musiałem konwersować, patrząc jej od czasu do czasu w oczy. Nie pamiętam, o czym rozmawialiśmy, bo całą drogę po głowie tłukła mi się myśl - czy ona cokolwiek widzi spod tych trzycentymetrowych rzęs i jak się funkcjonuje z czymś takim doczepionym do powiek. I skąd w ogóle pomysł, że to jest ładne. I dlaczego niektórym kobietom się wydaje, że jak sobie doczepią 3-centymetrowe rzęsy, szponiaste pazury z ozdobami, podpompują usta i doczepią włosy do pasa to będą sexy.
Może im nikt nie wytłumaczył, że styl Dody czy Joli Rutowicz (sorry, ale tylko te przykłady z szoł-biznesu kojarzę) jest dobry na scenę i do teledysku ewentualnie na okładkę CKM, a na co dzień niekoniecznie. Żeby nie było - niech sobie każda kobieta wygląda jak chce. I facet też. Tylko na boga, Drogie Panie, miarkujcie się z tymi sztucznościami, jeśli chcecie podobać się normalnym facetom i to z myślą o nich doczepiacie sobie te wszystkie atrakcje. 5 detali, na które mężczyźni zwracają uwagę, chociaż kobiety myślą, że niekoniecznie Zadbane paznokcie - tak. Faceci zwracają na to uwagę. Ale to wcale nie oznacza, że trzeba od razu przyklejać sobie szponiska tak długie i do tego zakończone w szpic, że idealnie nadałyby się do dłubania w nosie. Te w najbardziej hardcorowej wersji mają dyndającą błyszczącą ozdobę lub naklejone obrazki np. małpki czy pieska. Fuj, fuj, fuj. Nie wiem, czy śmiać się czy płakać jak to widzę. Dobrze obcięte włosy - tak. Jednym facetom podobają się brunetki, innym blondynki, innym rudzielce. Długowłose, krótkowłose, średniowłose. Dobra fryzura jest ważna. Ale nie ma nic gorszego niż wsunąć rękę we włosy partnerki w celu romantycznym i zatrzymać się na plastikowych zaczepach. Kolega opowiadał kiedyś o takiej akcji właśnie - chciał pogładzić po włosach panią na trzeciej randce i zahaczył palcami o jakieś plastikowe elementy - które, jak się okazało - przytrzymywały sztuczne doczepione włosy. Zrobiło mu się nieswojo. Zrezygnował z czwartej randki. Ale trauma została do dziś. Ładne oczy - też ważne. Makijaże, rzęsy i te inne czarodziejskie sprawy - wiadomo potrzebne. Ale fajnie jest patrzeć w oczy kobiecie i widzieć oczy, a nie trzy kilo tapety. Nie wiem, skąd pomysł, że im mocniej tym lepiej. Może takie mocne makijaże są dobre na scenę, do teatru, do telewizji, od biedy na sylwestra. Ale na co dzień? No nie. Ja to w ogóle nie wiedziałem, że można doczepić na stałe takie rzęsy, co to się w nich śpi, a potem odpadają. Żona mnie uświadomiła, jak to działa. Ponoć można sobie doczepić takie, że nie widać, że są sztuczne, ale dają efekt jakby było ich więcej i były dłuższe. Tylko niektóre panie po prostu przeginają. Tak jak ta koleżanka z tramwaju. Dlaczego? O strasznych butach też już pisaliśmy - te facetów raczej obrzydzają! No właśnie. Dlaczego niektóre kobiety w imię źle pojętego dbania o siebie i dążenia do bycia atrakcyjną robią sobie taką krzywdę? Na to pytanie nie umiem sobie odpowiedzieć, może wy mi pomożecie? Pozdrawiam, Wasz Andrzej PS Ostatnio natknąłem się na FB na profil niejakiej Human Barbie (wklejam niżej, wychodząc nadal z szoku). Laski, która upodabnia się do lalki Barbie. Patrząc na jej zdjęcia wiem jedno - to na pewno nie jest sexy. Bo nic, co sztuczne na taką skalę - nie jest sexy. A to, co przegięte zwykle jest wulgarne, a nie seksowne. A na kociaki wyginające się na stronach plabojów i innych ckm-ów można sobie popatrzeć, ale kto by chciał z takim sztucznym tworem żyć pod jednym dachem? Męski punkt widzenia - tylko u nas Andrzej i Tomek pokazują, co naprawdę sądzą o naszym świecie - bez lukrowania!
Dlaczego faceci nie pomagają w domoych obowiazkach?
Na pewno dotarł do was ten przeklejany na potęgę i szerowany na fejsie tekst - treść rozmowy dwóch facetów o pomaganiu i niepomaganiu żonom przy dzieciach i w domu. Co to wywołał „achy” i „ochy” głównie wśród pań. Jedno wam powiem - to nie mogło wydarzyć się naprawdę. Mężczyźni tak ze sobą nie rozmawiają, a cały ten wywód na kilometr śmierdzi ściemą. Poza tym jest trochę niesprawiedliwy. Dla (części) facetów oczywiście!
Pozwolicie, że będę komentował tylko fragmenty - te co bardziej absurdalne. Opowieść zaczyna się tak: Po południu wpadł do nas przyjaciel. Przy kawie gadaliśmy o życiu, codziennych sprawach. W pewnej chwili powiedziałem: „Poczekaj chwilkę, pozmywam tylko i zaraz wracam”. Popatrzył na mnie jakbym co najmniej oznajmił, że idę budować rakietę kosmiczną. Odpowiedział z mieszanką zaskoczenia i podziwu: „To fajnie, że pomagasz żonie. Ja swojej nie pomagam, bo jak to robię, to ona nie wykazuje żadnej wdzięczności, np. w zeszłym tygodniu umyłem podłogę i nawet nie usłyszałem dziękuję”. 5 detali, na które mężczyźni zwracają uwagę, chociaż kobiety myślą, że niekoniecznie. „Przy kawie gadaliśmy o życiu, codziennych sprawach”? Aha. Jasne. Nie znam faceta, który gadałby o życiu i codziennych sprawach. Faceci gadają raczej o konkretach - przynajmniej ci, których znam, a znam wielu. A o życiu? Czyli o czym niby? „Pozmywam i zaraz wracam.” Dobre - ubawiło mnie to. Czyli facet zostawił swojego gościa i poszedł pozmywać? Niekulturalny jakiś chyba. Nie mógł pozmywać później? No i potem szowinistyczny tekścik „złego samca”, co nie zmywa, bo nikt mu nie dziękuje. OK. Już po tym fragmencie z mieszanką zaskoczenia i podziwu uznałem, że tekst pisała kobieta. Albo jakiś redaktor na zamówienie. Ale lećmy dalej, bo teraz zaczyna się wywód godny poety lub filozofa: Usiadłem z powrotem i wyjaśniłem mu, że ja nie „pomagam” żonie, bo moja żona nie potrzebuje pomocnika – potrzebuje partnera. To nie jest kwestia pomagania, bo mamy podział obowiązków. Mieszkamy razem w domu, więc to oczywiste, że sprzątam ten dom, bo też go brudzę. Ja nie pomagam mojej żonie w kuchni, bo ja również muszę jeść, więc muszę też gotować. Ja nie pomagam mojej żonie zmywać naczyń – robię to, bo ja też używam talerzy, szklanek i widelców. Nie pomagam żonie przy dzieciach, bo to też moje dzieci i to mój ojcowski obowiązek. Nie pomagam żonie w praniu, wieszaniu czy składaniu ubrań – robię to, bo to także ubrania moje i moich dzieci. Ja nie jestem „pomocą” w domu, jestem jego częścią. A jeśli chodzi o wdzięczność i podziękowania, to zapytałem przyjaciela, kiedy ostatni raz podziękował swojej żonie, kiedy skończyła sprzątać dom, zajmować się praniem, zmieniać pościel, kąpać dzieci, gotować, zajmować się całą resztą… Czy ty jej podziękowałeś tak naprawdę, coś w stylu: „Super, Kochanie! Jesteś fantastyczna!”? Ta historia wydaje Ci się absurdalna? Dziwna? Czemu oczekujesz nagród i pochwał, kiedy raz w życiu zdarzy Ci się umyć podłogę? Zastanawiałeś się nad tym, przyjacielu? Może dlatego, że nasza kultura jest nadal maczystowska i wierzymy w to, że zajmowanie się domem jest obowiązkiem kobiety, a facet nie musi kiwać palcem. Podziękuj swojej żonie, tak jak byś chciał, żeby Tobie podziękowano. Rusz się, zachowuj jak prawdziwy partner, a nie jak gość, który przychodzi tylko zjeść, spać, wykąpać się i zaspokoić potrzeby seksualne… Poczuj się u siebie, jak w domu. W swoim domu! Prawdziwa zmiana w naszym społeczeństwie zaczyna się w naszych domach, gdzie uczymy nasze córki i synów poczucia wspólnoty. Jeśli ktoś miał wątpliwości, to ostatnie zdanie i słówko „maczystowska” powinny je rozwiać. Tego tekstu nie napisał facet. Tej rozmowy nie było. A Kopernik była kobietą. (Nie bez znaczenia jest fakt, że to wpuszczono do sieci w okolicy świąt, czasie wzmożonego sprzątania i gotowania). Fake nie fake - idea jakaś w tym jest. Ale autor(ka) zapomniała chyba, że mężczyźni też mają różne obowiązki. I w związku z tym, może podzielmy się tymi obowiązkami także po równo? Ja np. naprawiam i tankuję samochód, ubezpieczam go, robię przeglądy itp. Moja żona z dużą radością umyła od tego rączki. Co jeszcze? Muszę być naprawiaczem wszystkiego, co się psuje, bo przecież „mnie pójdzie z tym szybciej”, choć ona gwóźdź wbić umie, to udaje, że nie umie. Ja też muszę rozkminić nowe programy, sprzęty i instrukcje obsługi, bo ona „nie ma cierpliwości, tam jest wszystko beznadziejnie opisane”. Ogarnianie rowerów, sprzętów, zapełnianie barku winami, bo przecież ona „nie pije”, ale jak lampkę wina jej naleję to wypije - też na mojej głowie. Można wymieniać i wymieniać. 6 typów kobiet, przed którymi na imprezie faceci uciekają w podskokach. A w domu musiałem zająć się wyrzucaniem śmieci, bo moja żona uważa, że to „niegodne” zajęcie i nie będzie tego tykać. Może ze dwa razy wyniosła śmieci do śmietnika - jak byłem chory. Jak w porę nie zorientuję się, że już czas zmienić worek w koszu, a zapełniony zutylizować słyszę „co tak śmierdzi w domu, to chyba śmieci”, czasem zapełniony worek znajduję na... balkonie. No i ogarniam zmywanie. I tyle. Nie tykam prania i prasowania, nienawidzę sprzątać i odkurzać, brzydzi mnie wycieranie kurzu, a pościeli nie zmieniłem w domu ani razu. Moja żona też nie lubi sprzątać, ale czasami sprząta, bo przecież ktoś to musi robić. Nie mam z tym problemu, że ona częściej sprząta, robi zakupy do domu, prasuje i pierze, ja częściej robię inne rzeczy. W rodzinie obowiązki nie kończą się na tych domowych i przy dzieciach. Naprawdę, spójrzmy szerzej. Moja żona mi nie dziękuje, że zatankowałem auto czy naprawiłem lampkę. To jest po prostu mój obowiązek. A wy dziękujecie za to swoim mężom? Pozdrawiam, Wasz Andrzej Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia, a faceci najczęściej siadają w innych miejscach niż my. Dlatego ich perspektywa jest niezwykle cenna!
Mężczyźni mają łatwiej w życiu - dlaczego?
Oczywiście wspaniale jest być kobietą. Kocham to i akceptuję ze wszystkimi ograniczeniami, ale też nieskończonymi możliwościami, jakie daje ta płeć. Jednak gdybym miała teraz urodzić dziecko, życzyłabym sobie i jemu, żeby było chłopcem. Ba, gdybym ja sama miała się ponownie urodzić, wolałabym być facetem. Dlaczego? Bo mężczyźni po prostu mają łatwiej w życiu.
Felieton naszego redakcyjnego rodzynka o tym, czego niby zazdrości kobietom jest najlepszym dowodem na to, że niczego kobietom nie zazdrości. (A gadki w stylu, że „kobiety mogą sobie popłakać” nawet mi się komentować nie chce). Cóż, trudno się dziwić. Oni po prostu mają lepiej. Dlaczego? Pierwszy lepszy argument - nie rodzą dzieci. Nie chcę dyskutować tu i teraz na temat piękna macierzyństwa i że tak nas natura skonstruowała, tylko wspomnieć zwykłe fizyczne ograniczenia na dwa lata - wyjmujące kobietę z normalnego życia. Ciąża, połóg, karmienie - lista rzeczy, których nie można wtedy robić jest długa. Nie chodzi tylko przymusową abstynencję i zakaz jedzenia niektórych potraw. Na te dwa lata wypada się z życia towarzyskiego, a wyjazdy na narty, wspinaczkę czy treningi sportowe są poza zasięgiem - chyba że w charakterze groupie. A powrót do formy i figury po ciąży - osobny rozdział. Wypada się też z rynku pracy, który jest zmienny i trudno przewidzieć, czy po roku urlopu macierzyńskiego na krzesełku Matki Polki na stałe nie rozsiądzie się profesjonalne zastępstwo. Albo czy w ogóle krzesełko jeszcze będzie. Ojcowie - przynajmniej w Polsce - też mają łatwiej niż matki. Matce „bachor wrzeszczy”, tatusiowi „dziecko płacze”. Znajoma opowiedziała mi historię z samolotu. Jej mąż leciał sam z dwójką ich małych marudzących dzieci. Nikt nie zwrócił mu uwagi, nie było komentarzy o rozpuszczonej małej hołocie. Lepiej - panie oferowały mu pomoc przy dzieciach, bo przecież „tatuś taki dzielny, sam się opiekuje dwójką”. Czy ktoś kiedyś widział, żeby taką pomoc oferowano matce z dziećmi? Roszczeniowa Trzydziesta o zawodowym równouprawnieniu. Którego nie ma! Natura nie dość, że oszczędziła samcom trudów ciąży i narodzin, to jeszcze lepiej ich wyposażyła fizycznie. Mężczyźni są silniejsi, mają więcej mięśni, mniej tkanki tłuszczowej i grubszą skórę, szybciej chudną, później starzeją. Nie imają się ich rozstępy, cellulit, obwisły biust i inne takie tam wątpliwe przyjemności. A jednocześnie oczekuje się od nich, że będą „tylko nieco przystojniejsi od diabła”. Zamiast wydawać bimbaliony na manicure, pedicure, ujędrnianie, zabiegi odmładzające, przedłużanie rzęs, kolejne stylizacje, które mają wysmuklić, być na czasie i czynić cuda, mogą sobie zainwestować w pasje albo fajny wyjazd. Nie potrzebują tylu ciuchów i kosmetyków. Nie mają połowy soboty zmarnowanej na tzw. przerwę techniczną, podczas której doprowadzają się do ładu. (Samo malowanie paznokci i czekanie aż lakier wyschnie to minimum godzina!). Nikt ich nie rozlicza z tego, jak wyglądają. Faceci mogą dłużej śpać. Nie muszą codziennie wstawać 45 minut wcześniej, by robić makijaż i układać fryzurę. I nikt im w pracy nie powie: „Ojej, Ania, wyglądasz dziś jakoś niekorzystnie” lub bardziej subtelnie: „Aniu, coś się stało? Wyglądasz na zmęczoną”. A Ania po prostu się nie umalowała. Facet, by dobrze wyglądać potrzebuje zwyczajnie mniej czasu i środków niż kobieta. (Mniej nie oznacza wcale). Idąc tym tropem - mężczyźni o wiele później od kobiet wypadają z rynku matrymonialnego. I mogą mieć dzieci w wieku 50-60 lat. Jest na to społeczne przyzwolenie. A także biologiczna możliwość. OK, zdarzają się 50-60-letnie matki (dzięki in vitro) oraz pary, w których kobieta jest sporo starsza od swojego faceta (np. Demi Moore i Ashton Kutcher, zanim zostawił ją dla młodszej). Ale ciągle pozostaje to w obszarze intrygujących ciekawostek, a nie jest społeczną normą. Poza tym kobieta, która jest z dużo młodszym zazwyczaj nie wygląda na swój wiek. I zazwyczaj nie jest to kwestia genów czy „odmładzającej mocy miłości i seksu” tylko ogromnego nakładu sił i środków oraz pomocy dermatologii i medycyny estetycznej. Tak jest, bo facetowi pozwala się starzeć i być seksownym, a kobiecie niekoniecznie. Słyszałyście kiedyś określenie „seksowna sześćdziesiątka”? A ręka do góry, która nie pójdzie na randkę z Krzysztofem Majchrzakiem lub Bogusławem Lindą, gdyby zaprosili? Czy Johnnym Deppem (wersja dla nieco młodszych)? 20 minut, które rujnuje życie kobiety - felieton Hanny Samson o przemocy. Ale najważniejsze - mężczyźni mają łatwiej w życiu, bo świat jest na nich skrojony. Bo przez wieki dostawali fory. Bo mogą decydować o swoim ciele i przyszłości. Bo nikt ich nie „odsyła do garów”. Bo słowo „blondyn” nie jest synonimem głupoty. Bo są małe szanse, by stali się ofiarami przemocy i gwałtów. Bo od kopa dostają większe od kobiet o 20 procent pensje. Bo po prostu system patriarchalny umocował ich na lepszych pozycjach, a te 100 czy nawet 200 lat walki o prawa kobiet to za mało, żeby obie płcie były sobie równe - w praktyce, a nie tylko w teorii. Pewnie jeszcze wiele pokoleń kobiet będzie w pocie czoła pracować, żeby to zmienić. I by żadnej dziewczynce nie przeszło przez głowę, że wolałaby być chłopcem. Przeczytaj inne komentarze naszych autorów: Roszczeniowej Trzydziestki, Filipa Chajzera, Anny Kowalczyk i redaktorki naczelnej portalu Polki.pl
Czy informacja o kaloryczności alkoholu zmiejszy liczbę alkoholików w Polsce?
Podawanie informacji o kaloryczności alkoholu na etykiecie to bardzo dobry pomysł. Są przecież na ciastkach, jogurtach i innych produktach, to dlaczego nie na wódce? Konsument ma prawo wiedzieć! Ale dlaczego politycy dorabiają do tego ideologię, podpinają pod ustawę o wychowaniu w trzeźwości i - co gorsza - traktują młode kobiety jak przedszkolaki, którym trzeba pogrozić paluszkiem: „Nie pij dziewczyno, bo przytyjesz”?
Polacy piją za dużo. Polki piją za dużo. Nastolatkowie piją za dużo. I nastolatki też piją za dużo (choć według danych ESPAD nadal mniej niż ich koledzy). Ale czy pić przestaną, bo na etykiecie butelki z piwem pojawi się informacja o kaloriach? Jasne! Bo przecież każda 15-,16- czy 17-letnia amatorka wyskokowych trunków chce się podobać kolegom i zadba o linię, rezygnując z kolejnego piwa na imprezie. Dobry żart? Zależy od poczucia humoru. Bo np. Krzysztof Brzózka, dyrektor Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych całkiem serio mówił mediom (m.in. Radiozet.pl), o tym że informacja, ile kalorii zawiera napój, mogłaby sprzyjać walce z problemem otyłości i wpływać na ograniczenie spożycia wysokokalorycznych trunków zarówno wśród pań dbających o szczupłą sylwetkę jak i nastolatków. Aha - podwójna korzyść. Nie dość, że zmniejszy się skala alkoholizmu wśród młodzieży, to jeszcze powalczymy z otyłością. Kobiet rzecz jasna. Bo to przecież według danych WHO aż 50 proc. kobiet, a tylko 62 proc. mężczyzn w Polsce ma nadwagę. Nie uważacie, że to niesprawiedliwe, że nikt nie troszczy się o biednych zapomnianych przez władzę wielbicieli alkoholu - otyłych mężczyzn? Będą dalej pili i tyli. Chyba że… któryś TAK JAK BABA zechce zadbać o figurę i porzuci picie, gdy tylko się dowie, jakie to tuczące. Z etykiety. Ratunku!!! 5 dobrych powodów, żeby nienawidzić kobiet. Dlaczego zamiast robienia absurdalnego pr-owego szumu wokół wprowadzeniu etykiet z informacją o kaloryczności alkoholu, politycy nie zabiorą się za kreatywne i bardziej skuteczne rozwiązania, które odciągną nastolatków OBU PŁCI od picia alkoholu? Mądre kampanie edukacyjne? Angażowanie młodzieży w rozmaite akcje, umożliwiania im znalezienia pasji, wspieranie domów kultury, świetlic, kółek zainteresowań? Może dlatego, że wcale nie chodzi o to, żeby jakikolwiek problem rozwiązać skutecznie i w mądry sposób, tylko sprawić wrażenie, że niby się coś robi - np. informuje społeczeństwo, ile kalorii ma wódka. Tak jakby społeczeństwo - przynajmniej ta część, która dba o linię - już o tym nie wiedziało. Buc będzie bucem. Nawet jeśli zostanie prezydentem.
Andrzej Duda skomentował zgubienie buta przez żonę w czasie wizyty w USA
Prezydent wykazał się poczuciem humoru. Swoim komentarzem rozładował sytuację i... trafił w sedno!
Andrzej Duda razem z małżonką przebywają obecnie z oficjalną wizytą w Stanach Zjednoczonych. Media śledzą każdy krok polskiej pary prezydenckiej. Agata Duda stała się bohaterką niezręcznej sytuacji. Pierwsza Dama zgubiła but. Filmik trafił do sieci. Incydent skomentował sam prezydent! Andrzej Duda o wpadce żony w USA W odpowiedzi na mnóstwo publikacji mediów z wpadką Agaty Dudy, na twitterowym profilu „W Pałacu Prezydenckim” pojawiło się zdjęcie prezydentowej, spacerującej na boso po Pałacu. Pierwsza Dama w dłoni trzyma szpilki. Zdjęcie ewidentnie nawiązuje do sytuacji, która miała miejsce w USA. #WPałacu pic.twitter.com/l7QINoDDJQ — W Pałacu Prezydenckim (@WPalacu) 20 września 2018 Zdjęcie skomentował Andrzej Duda. View oEmbed on the source website Zabawny komentarz Andrzeja Dudy idealnie trafił w sedno! Każda kobieta doskonale wie, że szpilki - choć przepiękne - nie zawsze są wygodne. Po całym dniu w butach na obcasach, każda z nas marzy, by z ulgą je zdjąć. Co więcej, sytuacja, która zdarzyła się Agacie Dudzie w czasie wsiadania do limuzyny, jest znana niemal wszystkim paniom. Szpilki rzeczywiście mają to do siebie, że potrafią niepostrzeżenie zsunąć się ze stóp. Znasz to? :) Bo my owszem! Przeczytaj: Jolanta Kwaśniewska ma radę dla Agaty Dudy. Co powiedziała? Znani projektanci odmawiają ubierania Melanii Trump. A jak jest z naszą pierwszą damą? Spytałyśmy!
Rozstanie bywa bardzo trudne. Każdy człowiek w takiej skomplikowanej konstelacji, ma swoje potrzeby – uczuciowe i wszelkie inne. Każdy chciałby się „dopchać” do serca mamy, taty, żony, męża. Otrzymać ich uwagę i czas. Wypracowanie rozsądnego kompromisu zajmuje czasem całe lata, a i tak wiadomo, że jest to stąpanie po kruchym lodzie, bo czasem byle co wyzwala uśpione demony.
Kochana P.! Opowiem Ci historię. Małżeństwo: ona i on, dwoje dzieci. Nie dobrali się; różni byli, już się pobierając, a potem, dojrzewając, coraz bardziej się oddalali w upodobaniach, chęciach, poglądach. Żadnych dramatów w tej rodzinie nie było, zwyczajne codzienne niespełnienie. Więcej odwagi i pragnień było w niej. Chciała rozwodu. On nie, ale raczej dlatego, że czuł się związany sakramentalną przysięgą, a nie dlatego, że był szczęśliwy. Rozwiedli się jednak. Nawet w najgorszym czasie rozstania zachowywali się z klasą, a dobro swoich wspólnych dzieci stawiali na pierwszym miejscu. Sędzia na rozprawie po godzinie wydał orzeczenie o rozwodzie i opiece nad dziećmi, podkreślając, że ich postawa daje nadzieję, że zgodnie będą wypełniać obowiązki rodziców. Co się nie podoba politykom w dłuższym urlopie „tacierzyńskim”? I tak było. Utrzymywali poprawne, dobre relacje, takie, jakie powinny łączyć ludzi, którzy nie są już razem, ale kiedyś powołali na ten świat wspólne dzieci. Kiedy były z tatą na urlopie, wspólnie wysyłali mamie kartki. Kiedy mama brała ich na wakacje, słała tacie zdjęcia dzieci. Naprzemiennie brali dzieci do dentysty, kupowali buty, opłacali obozy. Wszystko działało jak w zegarku. I w miłej atmosferze. Lata mijały. Ona była szczęśliwa w nowym małżeństwie, on był sam. Miała z tego powodu wyrzuty sumienia, bo to przecież ona chciała się rozstać. Bardzo życzyła byłemu mężowi, żeby znalazł kogoś dobrego, z kim będzie szedł przez życie. I wreszcie… Dzieci powiedziały, że ktoś taki się pojawił. Świetnie, pomyślała ona. On zyska partnerkę, dzieci – przyjaciółkę. On zaczął wyjeżdżać – z narzeczoną. Dzieci oddawał jej albo rodzicom. Jest zakochany, tłumaczyła go ona przed dziećmi. Tyle lat na to czekał, postarajcie się zrozumieć. On mówił, że po ślubie wszystko wróci do normy. Tymczasem… Od ślubu minął rok. Starsze dziecko mówi: „Nie poznaję taty. Nie ma dla mnie czasu, nie spotykamy się. Nawet kiedy byliśmy razem, to cały czas rozmawiał przez telefon z nią. Ona nas nie chce”. Młodsze mówi: „Ona krzyczy na tatę, gdy tata poświęca czas mnie, nie jej”. Kiedy w tym roku dziecko wysłało ojcu zdjęcia z wakacji, w jego imieniu odpisała nowa żona: „Proszę nie zaśmiecać nam skrzynki mailowej!”. A była żona jeszcze się zastanawia, czy warto jakkolwiek próbować wytłumaczyć byłemu mężowi, że niezależnie od tego, jak człowiek sobie życie układa, to dzieci powinny zajmować w nim niezmienne i ważne miejsce. Kiedy ona ponownie wychodziła za mąż, przedstawiła partnerowi sprawę jasno: „Ja i moje dzieci to nierozerwalny pakiet. Jak mamy być nową rodziną, to tylko razem”. I rzeczywiście są rodziną. Żal jej dzieci, ale i żal ich ojca, który pewnie za kilka lat obejrzy się wstecz i ze smutkiem oceni swoje obecne wybory. No i nie może zrozumieć tych kobiet, które wiążąc się z mężczyzną będącym ojcem, próbują udawać, że jego poprzedniego życia nigdy nie było. W tej chęci całkowitego posiadania drugiej osoby, bez oglądania się na jej potrzeby i relacje, miłości przecież brak. Nie, to nie jest wymyślona fabuła, to historia z życia. Choć idealnie na książkę się nadaje – łzawą, dramatyczną, pełną emocji i wzruszeń – wiele kobiet by się w niej odnalazło. I to po obu stronach barykady. Całuję Twoja A. O rozwodzie/depresji/śmierci na Facebooku? Czy są jeszcze jakieś granice? Kochana A.! Trudno mi w tej sprawie zająć ładne stanowisko. Znam bowiem inną historię. Dorośli „z przeszłością” poznają się i zakochują. Oboje są po trudach rozstań, wiedzą, jak smakuje (a raczej: nie smakuje) samotność, postanawiają spróbować jeszcze raz zawalczyć o swoje szczęście. Ale – przeszłość to także dzieci. A z dziećmi, wbrew takim zgrabnym, śliczniusim hasełkom, że kocha się je wszystkie – jest dokładnie tak jak z dorosłymi: jednych się lubi, a innych nie… Oczywiście, tak jak w świecie dorosłych, trzeba się trzymać pewnych zasad: bez względu na to, czy lubisz szefa/kolegę z pracy/sąsiadów, należy im się od ciebie szacunek i uprzejmość. Z tą różnicą, że szefa czy sąsiadów masz zawsze w pewnym oddaleniu: widujesz ich, a potem szybko zmykasz do swojego azylu. Tymczasem rodzina patchworkowa nazywa się patchworkową właśnie dlatego, że zakłada się jej pozszywanie. I jeszcze najlepiej, żeby szwy były ładne, a poszczególne kawałki dobrze do siebie pasowały. To bywa bardzo trudne. Każdy człowiek w takiej skomplikowanej konstelacji, ma swoje potrzeby – uczuciowe i wszelkie inne. Każdy chciałby się „dopchać” do serca mamy, taty, żony, męża; otrzymać ich uwagę i czas. Wypracowanie rozsądnego kompromisu zajmuje czasem całe lata, a i tak wiadomo, że jest to stąpanie po kruchym lodzie, bo czasem byle co wyzwala uśpione demony. W grę wchodzą odmienne style życia, które trzeba jakoś wzajemnie uszanować, inne temperamenty, upodobania, sposoby spędzania wolnego czasu, priorytety – coś, co jest ważne dla mnie, może być bzdurą dla ciebie i odwrotnie. Wszystko to trzeba by pogodzić, każdego usatysfakcjonować na tyle, na ile to możliwe, a jeszcze samemu się w tym odnaleźć… Dlatego nie potrafię pałać świętym oburzeniem na Twoją historię. W baśniach macochy to zawsze czarne charaktery, ale każda strona takiego układu ma trochę racji. Tyle że ich pogodzenie to zagwozdka na miarę węzła gordyjskiego. Całuję Cię Twoja P. Polecamy także:Wyglądają jak aniołki, ale pozory mylą! Dlaczego dziewczynki są dla siebie takie wredne?„Ty Żydzie!”, „Nie daj się ożydzić” – ile razy to słyszałaś? A ile razy słyszało to twoje dziecko? Dorośli się kłócą, dzieci słuchają. A złu wystarczy iskierka Polecamy cykl felietonów... w formie listów. Paulina Płatkowska i Agnieszka Jeż, autorki powieści dla kobiet „Ciasteczko z wróżbą”, „Nie oddam szczęścia walkowerem" i „Szczęściary" piszą dla Was felietony w formie maili do przyjaciółki. O życiu, rodzinie, miłości, o wszystkim, co dla polskich kobiet, matek, żon, singielek, szczęśliwych i tych szczęścia szukających jest ważne. Najnowsza książka Pauliny Płatkowskiej i Agnieszki Jeż „Ciasteczko z wróżbą” już do kupienia w Empiku. Zapraszamy też na blog pisarek - www.platkowskaijez.pl oraz na ich fanpage na Facebooku.
Andrzej Duda podpisał „lex deweloper”. Czym grozi nowa ustawa?
Nowa ustawa podpisana przez prezydenta pozwala na budowanie bloków niezależnie od planów zagospodarowania. Opodal nas, na uliczce, która ewidentnie, jednoznacznie jest małą uliczką willową, deweloper kupił działkę i jakimś cudem (lub: jakimiś pieniędzmi) uzyskał zgodę na postawienie tam… bloku!!! Gdy wykopali wielką dziurę pod fundamenty, moim znajomym mieszkającym tuż obok dosłownie zaczął się osuwać grunt. Myślisz, że kogoś obchodzi ich trwoga i larum podnoszone w urzędzie?
Kochana A! Ty sobie wakacjujesz, po górach chodzisz, słońca zażywasz, a tu Prezydent Duda podpisał „lex deweloper”. Oczywiście żartuję. To, czy byłabyś na posterunku i protestowała, nie dałoby nic. Podobnie jak nic nie dały protesty architektów, urbanistów i miejskich aktywistów. Dlaczego Polacy nie znają (i nie chcą znać) zasad poprawnej polszczyzny? Wiem, że podobnie jak ja, szukając domu, w dużej mierze kierowałaś się otoczeniem. Miało być zielono, leśnie, zdrowo, z dobrą komunikacją i infrastrukturą – sklepami, przychodniami, placami zabaw, przedszkolem i szkołą; krótko mówiąc: miał być przestrzenny ład – czyli to, czym zajmują się urbaniści. Udało nam się – lecz czy na długo? Opodal nas, na uliczce, która ewidentnie, jednoznacznie jest małą uliczką willową, deweloper kupił działkę i jakimś cudem (lub: jakimiś pieniędzmi) uzyskał zgodę na postawienie tam… bloku!!! Gdy wykopali wielką dziurę pod fundamenty, moim znajomym mieszkającym tuż obok dosłownie zaczął się osuwać grunt. Myślisz, że kogoś obchodzi ich trwoga i larum podnoszone w urzędzie…? Centralnym punktem rekreacyjnym naszego osiedla jest staw. Żyją w nim ryby i węże, są trzy piękne drewniane pomosty, żwirkowe alejki, piaszczysta plaża, dużo ławek, wiat, drewniany plac zabaw dla starszych dzieci i dorosłych. Wtem gruchnęła wieść, że tuż obok, zaraz za plażą, w miejscu, gdzie rośnie nadający całemu otoczeniu klimat, woń, cień sosnowy las – ma powstać rząd szeregowców wielorodzinnych. Jak to być może?!? Na spotkanie z burmistrzem w zeszłym tygodniu przyszła grupa równie zbulwersowanych jak ja mieszkańców. – Czy fakt, że lasy wokół to Mazowiecki Park Krajobrazowy to wystarczająca ochrona przed deweloperami? – zapytałam. – Niekoniecznie – odparł pozbawiony złudzeń burmistrz. – Co możemy robić? – spytałam. – Bo że konsultacje społeczne w ciągu najbliższych 10 lat (tyle ma obowiązywać ustawa) praktycznie przestaną istnieć, to już wiemy. – Odbierać i czytać zawiadomienia z urzędu, protestować, jeśli się z czymś nie zgadzacie… - mówił burmistrz bez większego przekonania. Wiadomo bowiem, kto w takich prawno-urzędowych przepychankach wygrywa. Jestem sceptyczna i poważnie zaniepokojona. Ustawa pozwala na budowanie bloków niezależnie od planów zagospodarowania. Deweloper może też uzyskać zgodę na budowę na terenach chronionych, otulinach parków narodowych, ogródkach działkowych i terenach zalewowych. Już teraz w polskich miastach panuje chaos architektoniczny – zaburzone są ciągi napowietrzające, likwiduje się tereny zielone, jak ogródki działkowe, a nowe osiedla powstają w szczerym polu bez żadnego zaplecza kulturalnego, sportowego, handlowo-usługowego, ba, nawet komunikacyjnego. Nowa ustawa ma prawo w tej materii jeszcze poluzować. A wszystko dlatego, że rząd ma poważne trudności z wywiązaniem się z obietnicą wyborczą „Mieszkanie plus”. Mieszkam w spokojnej okolicy i staram się być jej świadomym, zaangażowanym mieszkańcem. Nigdy nie paliłam w piecu śmieciami. Mam całkowicie szczelne szambo, bez żadnych dyskretnych wylewek ścieków, gdzieś bokami, w krzaki. Okoliczne lasy co parę dni przemierzają grupki ludzi z workami i szpikulcami na śmieci, dzięki czemu jest czysto. Sama też nigdy nie zostawiłam śmiecia w lesie – nawet gdy moje dziecko zrobi w krzakach siusiu, chowam brudną chusteczkę do specjalnej torebki, którą mam zawsze w torbie przy wózku i po prostu wyrzucam ją do najbliższego kosza. I to wszystko może nie mieć najmniejszego znaczenia, kiedy las zwyczajnie przestanie istnieć. Całuję Cię Smutna P. Co się nie podoba politykom w dłuższym urlopie „tacierzyńskim? Kochana P.! Ostatnio prezydent Duda proponował, by konstytucję napisali “zwykli ludzie”. Nie prawnicy konstytucjonaliści, który mają wiedzę i przygotowanie, tylko Kowalski z Kowalską. I mam wrażenie, że wszystkie ustawy tego rządu powstają właśnie w taki sposób - zwalniają fachowców, pomijają opinie ekspertów, tworzą na kolanie, merytoryki im brak. Jadą jak czołg, ciężkimi gąsienicami rozjeżdżając ład i zasady. Idea ponoć szczytna – ma się budować szybciej, bo potrzeby mieszkaniowe są duże. Tyle tylko, że bloków nie można stawiać byle gdzie, wystarczy już, że są budowane byle jak. Miasta opracowują plany zagospodarowania, żeby stworzyć dobrą i funkcjonalną przestrzeń dla ludzi. Ci, co kupują lokum, upewniają się co do otoczenia. Teraz praca pierwszych idzie do kosza, wybory drugich przestają być aktualne. Istna fuszerka, z której skorzystają deweloperzy, rozbudowując miasta w niekontrolowany sposób i wyciskając z tej ustawy niezły pieniądz. No i wyszło jak zawsze. Całuję Twoja A. Polecamy także:Wyglądają jak aniołki, ale pozory mylą! Dlaczego dziewczynki są dla siebie takie wredne?„Ty Żydzie!”, „Nie daj się ożydzić” – ile razy to słyszałaś? A ile razy słyszało to twoje dziecko? Dorośli się kłócą, dzieci słuchają. A złu wystarczy iskierka Polecamy cykl felietonów... w formie listów. Paulina Płatkowska i Agnieszka Jeż, autorki powieści dla kobiet „Ciasteczko z wróżbą”, „Nie oddam szczęścia walkowerem" i „Szczęściary" piszą dla Was felietony w formie maili do przyjaciółki. O życiu, rodzinie, miłości, o wszystkim, co dla polskich kobiet, matek, żon, singielek, szczęśliwych i tych szczęścia szukających jest ważne. Najnowsza książka Pauliny Płatkowskiej i Agnieszki Jeż „Ciasteczko z wróżbą” już do kupienia w Empiku. Zapraszamy też na blog pisarek - www.platkowskaijez.pl oraz na ich fanpage na Facebooku.
Czy pani na zdjęciu powinna mieć kostium jednoczęściowy, by zakryć brzuch?
Gdzieś w połowie studiów uznałam, że moja figura może być ubrana tylko w kostium jednoczęściowy. Tak, zdecydowanie wolałam się na plaży przyodziewać, niż rozdziewać. Czy miałam powód, żeby tak myśleć? Wtedy i przez wiele kolejnych lat wydawało mi się, że owszem. Z perspektywy czasu widzę, jak durna byłam.
Kochana P.! W końcu go mam – nowy kostium kąpielowy. Właściwie to służy on bardziej do opalania niż do kąpieli, bo składa się z dwóch części: fikuśnie wiązanej góry i równie pomysłowo uszytego dołu. A między tymi dwoma kawałkami materiału nie ma nic. To znaczy będzie moje ciało – te rejony, których nie wystawiałam na działanie promieni słonecznych i widok publiczny od blisko dwudziestu lat. Gdzieś w połowie studiów uznałam, że moja figura może być ubrana tylko w kostium jednoczęściowy. Tak, zdecydowanie wolałam się na plaży przyodziewać, niż rozdziewać. Czy miałam powód, żeby tak myśleć? Wtedy i przez wiele kolejnych lat wydawało mi się, że owszem. Dlaczego prace domowe dzieci muszą odrabiać rodzice - czyli co nie gra w polskich szkołach Z perspektywy czasu widzę, jak durna byłam. Przez lata znajomi nazywali mnie szparagiem. Byłam wysoka, miałam długie i zgrabne nogi; sylwetka typu sportowego (kiedyś trenowałam lekkoatletykę). Natura dołożyła do tego pierwiastek typowo kobiecy – apetyczny biust. A w pakiecie z nim symetryczne zaokrąglenie mniej więcej w połowie ciała, czyli brzuszek. Zamiast upragnionych żeberek kaloryfera raczej miękkość welurowej poduszki. Choćbym i jeść przestała, on nic sobie z tego nie robi. Wychudzona miałam zapadnięte policzki, skarlały biust, nogi jak tyczki, a brzuch trzymał się jak pączuszek w maśle. Nie liczyło się nic innego – w moich oczach apetyczna krągłość była gigantycznym bańdziochem, który trzeba zakrywać luźnymi sukienkami, obszernymi swetrami, odpowiednio odciętymi bluzami. Ratunku, ktoś podmienił mi dziecko! Jak przeżyć bunt dorastającego syna lub córki? Znasz mnie już kilkanaście lat, więc na pewno się dziwisz, skąd teraz taka we mnie zmiana – wewnętrzna, bo zewnętrze wciąż takie samo. I dlaczego teraz, po czterdziestce i trójce dzieci, uznałam, że mogę się objawić światu taka, jaka jestem? Zmądrzałam. To chyba naprawdę z wiekiem przychodzi. Czuję się spełniona i szczęśliwa. Niewiele już muszę, a za to dużo mogę. Uwierzyłam w siebie, swoim demonom pokazałam drzwi. To na pewno także zasługa mężczyzny obok, w którego oczach się przeglądam – widzę tam akceptację i pożądanie. Zmiana przyszła także z dziećmi, a konkretnie ze starszą córką. Kalina jest w gimnazjum i widzę, jak się zadręcza swoim wyglądem, choć jest bardzo ładną dziewczyną. Kiedy wypaliłam: „Ty nie chcesz krótkich szortów? Przecież fantastycznie w nich wyglądasz, spójrz tylko w lustro!”, odpaliła, jak to tylko nastolatki potrafią: „A ty to co? Szukasz takiego kostiumu, jakbyś w zawodach pływackich miała startować. Piankę może sobie kup, od szyi do kostek. Taka sama jesteś”. I bardzo słusznie, zresztą. Nikt cię tak nie wypunktuje jak własna córka. A potem sobie porozmawiałyśmy, że to wszystko jest w głowie – nie w pupach, brzuchach czy udach, a w głowie. Po kobiecie od razu widać, czy jest jej ze sobą dobrze, czy siebie lubi. I to się udziela innym. Na mnie rozum spłynął późno, ale i tak się cieszę i zamierzam z tego korzystać. Drugi – jeszcze cenniejszy bonus – postaram się, by tę mądrość i sympatię do siebie miały moje obie córki. Im wcześniej tym lepiej. Przyjaciółko, matko dwóch, a niedługo już trzech córek – naucz się wyjątkowo na cudzym błędzie. Całuję A. Droga A.! Ja też mam nowy kostium. I to – nie uwierzysz: nie z wyprzedaży. Nie z ciuchlandu. Nie po siostrze. Oto zafundowałam sobie modny, zgrabny, wzorzysty i kompletnie niepraktyczny kostium ciążowy, który posłuży mi na jeden zaledwie sezon. „Przeoczyłam jakieś twoje nagłe wzbogacenie się…?” – zapytasz. Otóż nie. Status materialny bez zmian. Zmiany – jak u Ciebie – w głowie. Zawsze brakuje ci do pierwszego? Co robić, by miesiąc się spinał? Kiedy zaszłam w trzecią ciążę, nieoceniona przyjaciółka z Łodzi, także matka trojga, pospieszyła do mnie z pudłem ubrań. Zajrzałam doń – i się wzdrygnęłam. Była to pokaźna zbieranina obszernych burasów w rozmiarze XXL, w dużej mierze z czasów mojej pierwszej ciąży sprzed 10 lat. Gorzej! – Z czasów mojej młodzieńczej skromności; czasów brązów, beżów i czerni. Były tam i bluzki po Tobie – jota w jotę szare. Po nas z ufnością nosiły je moje dwie sąsiadki, przyjaciółka z Łodzi wraz z kuzynkami oraz ja sama – w drugiej ciąży. Tym razem, choć wcale tego nie planowałam, powiedziałam impulsywne PAS! Nie będzie żadnego „do trzech razy sztuka”, „nie opłaca się”, „i tak jest się grubym, więc co za różnica”. Rozejrzałam się po Internecie i nabyłam parę sztuk ładnej, kolorowej odzieży ciążowej, z kostiumem włącznie. Owszem, większość czasu spędzam w domu, pisząc z Tobą książki, zajmując się środkową córką, pieląc i gospodarząc. Ale – co z tego? Co to w ogóle jest za wymówka?! Przecież w tym domu oglądają mnie ci, na których w istocie zależy mi najbardziej – mąż i dzieci! Ja zaś, podobnie jak Ty, wkroczyłam już w wiek, kiedy nie wystarczy duża połać odsłoniętej, nagiej skóry, top i poszarpane szorty (choć akurat ten czas sprzeniewierzyłyśmy, maskując wyimaginowane brzuchy i dodając sobie zbędnej powagi brązami i beżami). Z upodobaniem maluję się więc, dbam o włosy, sprawiłam sobie nawet nowe perfumy, które po zakończeniu „stanu odmiennego” pewnie uznam za okropne. Tak, to jest ta mądrość, która przychodzi z wiekiem – a brzmi ona: nie ma czasu do stracenia. Żyj tak, żeby zawsze był dobry czas, a nie jakaś cholerna poczekalnia! I wiesz? To działa. Czuje się kobieco i jakoś tak (nie śmiej się!) – zwiewnie. Nawet brzuch dźwiga mi się jakby lżej, choć waga rośnie i rośnie. Życzmy sobie, żeby nasze córki wcześniej od nas pojęły siłę samoakceptacji. A my służmy im własnymi przykładami. Do zobaczenia na plaży! Twoja P. Polecamy cykl felietonów... w formie listów. Dwie autorki poczytnych książek - Paulina Płatkowska i Agnieszka Jeż - wymieniają ze sobą listy - o życiu, rodzinie, miłości, o wszystkim, co dla polskich kobiet, matek, żon, singielek, szczęśliwych i tych szczęścia szukających jest ważne. A my je publikujemy na Polki.pl. Oto najnowsza książka Pauliny Płatkowskiej i Agnieszki Jeż „Szczęściary” (w niej także wymieniają maile) - już do kupienia w Empiku. Zapraszamy na funpage pisarek! Poznaj innych naszych autorów - polecamy komentarze na Polki.pl.