polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2025-12-21T15:31:10.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Ostatni dzień roku był też ostatnim mojego małżeństwa. Mąż poszedł do kolegi, ale ja wiem, z kim naprawdę balował”
items: „Nie miałem planów na Sylwestra, więc spędziłem go z eks. Dziś wiem, że niektórych drzwi nie należy ponownie otwierać”
items: „Mam 70 lat i w sanatorium przypomniałam sobie, że wciąż jestem kobietą. Zadbał o to Marian ze stolika obok”
items: „Pierwsze święta u rodziny mojego chłopaka to była katastrofa. Wzięłam nogi za pas, gdy zaświeciła pierwsza gwiazdka”
items: „W tym roku na święta chciałam być sprytna i poszłam na łatwiznę. Reakcja mojej teściowej była wprost bezcenna”
items: „W tym roku na Wigilię u rodziców nie było nawet choinki. Postanowiłam przypomnieć wszystkim, czym jest magia świąt”
items: „Przed Wigilią zawsze tyrałam sama jak przy orce. Tylko jedna osoba powiedziała słowa, od których miałam oczy pełne łez”
items: „Przy świątecznym stole ciotki zadawały same niewygodne pytania. Odpowiedziałam im 1 zdaniem, aż poszło im w pięty”
items: „Przed świętami sprzątałam jak szalona, a teściowa nawet nie zdjęła butów. Przy opłatku usłyszy kilka gorzkich słów”
items: „Nie miałam z kim podzielić się opłatkiem. Postanowiłam zanieść pierogi sąsiadowi, ale nie wiedziałam, w co się pakuję”

„Ostatni dzień roku był też ostatnim mojego małżeństwa. Mąż poszedł do kolegi, ale ja wiem, z kim naprawdę balował”
type: item
date: 2025-12-21T15:30:50.000Z
creator: Katarzyna Wójcik
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Kilka dni temu wspomniał, że w Sylwestra wychodzi z kolegami z pracy. Powiedział to mimochodem, w przelocie, jakby to była najzwyklejsza rzecz na świecie. Nie zmartwił się, że zostanę sama, nie zaproponował, żebyśmy coś zrobili razem”.
encoded: Z perspektywy czasu trudno to uchwycić. Zdrada nie przyszła jak huragan. Przyszła cicho, na palcach. Od miesięcy byliśmy dla siebie tylko cieniami dawnych siebie. On siedział w salonie, ja w kuchni. On mówił, że wychodzi na chwilę, ja nie pytałam dokąd. On zasypiał przodem do ściany, ja już nawet nie próbowałam się przytulić. Dzieliliśmy przestrzeń, łóżko, rachunki, ale nie życie. Miałam przeczucie Wiedziałam o niej. Nie dlatego, że powiedział, bo nie powiedział. Michał to ten typ, który wszystko załatwia w białych rękawiczkach – nie zostawia śladów, nie robi scen, nie tłumaczy się, jeśli nie musi, ale ja też nie jestem naiwna. Kobieta wie. Zmienił się zapach jego skóry, rytm powrotów, liczba słów, jakie dla mnie miał. Gdyby to była tylko fizyczność, może umiałabym przymknąć oko, ale on przy niej znowu się śmiał, a przy mnie tylko milczał. Nie konfrontowałam go. Po co? Co mi powie? Że to tylko koleżanka z pracy? Że przesadzam? Że jestem zazdrosna? Już to słyszałam, już to przeżyłam. Teraz milczę. Moje milczenie jest tarczą i bronią. Czasem wyobrażam sobie, że wchodzę do sypialni i mówię wszystko, co mi leży na sercu, ale kończy się na wyobraźni. W rzeczywistości robię herbatę, zmywam naczynia, zamykam się w łazience i patrzę w lustro tak długo, aż przestanę siebie poznawać. A potem idę spać obok człowieka, którego kiedyś kochałam i który kiedyś mówił, że nie umie bez mnie oddychać. Po prostu wyszedł Kilka dni temu wspomniał, że w Sylwestra wychodzi z kolegami z pracy. Powiedział to mimochodem, w przelocie, jakby to była najzwyklejsza rzecz na świecie. Nie zmartwił się, że zostanę sama, nie zaproponował, żebyśmy coś zrobili razem. Nie czekał nawet na moją reakcję. Nie musiałam pytać, z kim spędzi ten wieczór. Wiedziałam. Zamiast złości przyszła ulga. Może dlatego, że przestałam czekać, przestałam się łudzić. Już od dawna nie było żadnego „my”, byłam tylko „ja”. Jeszcze nie powiedziałam tego na głos, ale w środku wiedziałam to. W Sylwestra zostałam sama. Zawsze myślał…

5-a19e0a0.jpg
width: 1200
height: 800

„Nie miałem planów na Sylwestra, więc spędziłem go z eks. Dziś wiem, że niektórych drzwi nie należy ponownie otwierać”
type: item
date: 2025-12-21T15:00:31.000Z
creator: Katarzyna Wójcik
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Sylwester, kolacja, kilka godzin rozmowy. »Ostatnia szansa, żeby sprawdzić« – powiedziałem sobie. Nie żeby naprawić, żeby wrócić, tylko sprawdzić. Jeśli nie przyjdzie, będę wiedział, że to koniec”.
encoded: Od września mieszkam sam. To brzmi jak suchy fakt, coś, co można rzucić mimochodem w rozmowie, ale w rzeczywistości jest jak ciągle otwarta rana, której nikt nie opatruje, bo przecież już powinna się zagoić. Moje mieszkanie jest ciche aż do bólu. Każdy dźwięk odbija się od ścian i wraca do mnie podwójnie. Kroki są głośniejsze, czajnik gotuje się jakby dłużej, a nocą słyszę nawet własny oddech. Nigdy nie wiedziałem, że cisza potrafi tak męczyć. Myślałem o niej Oliwia zostawiła tu więcej, niż zabrała. Jej kubek – niebieski, z odpryskiem przy uchu – nadal stoi w szafce. Nie dlatego, że zapomniałem go wyrzucić, po prostu go nie ruszam. Jakby dotknięcie było równoznaczne z przyznaniem, że to naprawdę koniec. Mówię ludziom, że zrozumiałem, że wszystko sobie poukładałem i że potrzebowałem czasu. Nie mówię, co dokładnie zrozumiałem, bo kiedy próbuję nazwać to wprost, słowa zaczynają się rozmywać. To nie była tylko zdrada – tak sobie powtarzam. To było pogubienie, zmęczenie, moment, który urósł do rangi decyzji, zanim zdążyłem go zatrzymać. Najbardziej boli brak drobiazgów. Tego, że nikt nie poprawia mi kołnierza kurtki, nikt nie pyta, czy wrócę późno, nikt nie śmieje się pod nosem, kiedy robię za słabą herbatę. Zastanawiam się, czy ona jeszcze o mnie myśli, czy w ogóle pojawiam się jej w głowie, czy zostałem już odłożony na półkę z napisem „zamknięte”. Decyzja o zaproszeniu jej przyszła nagle, bez planu i bez strategii, jak impuls, który wymyka się spod kontroli. Sylwester, kolacja, kilka godzin rozmowy. „Ostatnia szansa, żeby sprawdzić” – powiedziałem sobie. Nie żeby naprawić, żeby wrócić, tylko sprawdzić. Jeśli nie przyjdzie, będę wiedział, że to koniec. Chciałem ją zobaczyć Zadzwoniłem do niej wieczorem, już po dwudziestej. Kiedy w końcu nacisnąłem zieloną słuchawkę, ręka lekko mi drżała, choć próbowałem wmówić sobie, że to zwykła rozmowa, nic więcej. Odebrała po trzecim sygnale. – Słucham – powiedziała spokojnie, bez zaskoczenia, jakby wiedziała, że w końcu się odezwę. …

3-a104cfa.jpg
width: 1200
height: 800

„Mam 70 lat i w sanatorium przypomniałam sobie, że wciąż jestem kobietą. Zadbał o to Marian ze stolika obok”
type: item
date: 2025-12-21T14:30:21.000Z
creator: Katarzyna Wójcik
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Zrobiłam krok w tył i drzwi otworzyły się szerzej. Nie potrafiłam wtedy nazwać tego, co czułam. Strach mieszał się z ulgą, a poczucie winy z czymś, co przypominało radość. W tamtej chwili nie myślałam o przyszłości”.
encoded: Kiedyś myślałam, że w tym wieku człowiek już wie, kim jest, czego chce i czego nie chce na pewno. Dziś wiem tylko tyle, że od dawna żyję jakby obok siebie. Nie nieszczęśliwie, po prostu w zawieszeniu. Żyliśmy jakby obok Czterdzieści lat żyję z Janem. Gdy to mówię na głos, brzmi jak osiągnięcie, jak medal przypinany do żakietu na jubileusz, a przecież nikt nie pyta, jak te lata wyglądały od środka. U nas od dawna wyglądają tak samo: cisza przy stole, tykanie zegara, wiadomości lecące w tle, choć nikt ich naprawdę nie słucha. Jan je w skupieniu, ja też. Czasem spojrzymy na siebie, ale bez potrzeby komentowania czegokolwiek. Wieczorami kładziemy na szafce nocnej swoje tabletki. On swoje, ja swoje. To jedyny rytuał, który jeszcze nas łączy. Nie kłócimy się, nie krzyczymy, nie trzaskamy drzwiami. Może dlatego tak długo myślałam, że wszystko jest w porządku. Bo przecież nie boli. Tylko że brak bólu to nie to samo co życie. Kiedy przyszła decyzja o moim wyjeździe do sanatorium, była czysto techniczna. Kręgosłup, ciśnienie, skierowanie. Krynica. Trzy tygodnie. – Leki spakowałaś? – Zapytał Jan, stojąc w progu sypialni. – Spakowałam. – Zadzwoń, jak dojedziesz. Kiwnęłam głową. Nawet się do siebie nie zbliżyliśmy. Żadnego „uważaj na siebie”, żadnego „będę tęsknił”. Pomyślałam wtedy, że te słowa, które padły, są jak puste opakowania po czymś, co kiedyś było ważne. Nie miałam oczekiwań Sanatorium miało być tylko innym miejscem tej samej rutyny. Pierwsze dni w Krynicy były do siebie łudząco podobne. Pobudka o stałej porze, śniadanie, zabiegi zapisane drobnym drukiem na kartce, kolejki, w których wszyscy stali cierpliwie i z rezygnacją. Ciała w szlafrokach, twarze jeszcze nie do końca obudzone, rozmowy prowadzone półgłosem. Czułam się, jakbym przeniosła się do innej wersji codzienności, tylko z innym widokiem za oknem. Na stołówce zawsze siadałam przy tym samym stole. Nie dlatego, że ktoś mi kazał, raczej z przyzwyczajenia. Naprzeciwko mnie zasiadała współlokatorka, gadatliwa kobie…

2-f65dcc0.jpg
width: 1200
height: 814

„Pierwsze święta u rodziny mojego chłopaka to była katastrofa. Wzięłam nogi za pas, gdy zaświeciła pierwsza gwiazdka”
type: item
date: 2025-12-21T13:30:19.000Z
creator: Katarzyna Samborska
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Potem było tylko gorzej. Przy stole każdy mówił, nikt nie słuchał. Jedli, śmiali się, przerywali sobie w pół zdania, dogadywali. Kiedy chciałam coś powiedzieć, usłyszałam jedynie: – No to mów coś, dziewczyno! Takaś cicha! – Teresa się zaśmiewała”.
encoded: Zawsze lubiłam święta. W moim rodzinnym domu to był czas wyciszenia, drobnych gestów, spokojnych rozmów przy ciepłej herbacie i pierniku z morelami. Mama siadała z nami przy stole i pytała: „Co tam macie w sercu, dzieciaki?”. Tata słuchał bez przerywania. Nigdy nie było krzyków, sarkazmu, ironii. Gdy ktoś mówił, reszta słuchała. Dlatego, kiedy Marek – mój chłopak – zaprosił mnie na święta do swojej rodziny, poczułam… niepokój, ale i ciekawość. Chciałam poznać jego bliskich, zobaczyć, skąd się wziął ten jego lekki sarkazm i wieczne „wyluzuj, przecież nic się nie dzieje”. Już w samochodzie powiedział: – U mnie w domu to jest inna energia, wiesz… taki inny klimat. – A ja mam się jakoś przygotować? – zapytałam. – Bądź sobą. Oni są specyficzni, ale w porządku – odpowiedział z uśmiechem, jakby to miało wystarczyć. Zacisnęłam ręce na kolanach. Gdzieś w środku czułam, że „bądź sobą” to będzie za mało. To może być pierwszy raz, kiedy ta wersja „mnie” – cicha, obserwująca, racjonalna – nie zadziała. Miałam tylko nadzieję, że Marek naprawdę będzie po mojej stronie. Jeśli zrobi się niezręcznie, to przetłumaczy mi ich język. Byłam jak oszołomiona Kiedy weszliśmy do domu Marka, od razu uderzył mnie hałas. Nikt nie mówił – wszyscy krzyczeli. Przez chwilę poczułam się jak w telewizorze ustawionym na kilka kanałów jednocześnie. Dzieciaki biegały między nogami, ktoś coś smażył, wujek z kimś się przekomarzał, a z salonu dobiegało „Daj głośniej, nie słychać!”. Zdjęłam kurtkę powoli, próbując się nie cofnąć odruchowo. – O, Marek! Przywiózł nową dziewczynę! – rzuciła kobieta w fartuchu, Teresa, jak się okazało, matka Marka. Zaśmiała się głośno, aż się zakrztusiła. – Mamo… – Marek próbował ją przygasić, ale nikt nawet nie zwrócił uwagi. – Ewa, miło panią poznać – powiedziałam cicho, wyciągając rękę. – Aha, Ewa. To rozgość się, dziecko. Tylko buty zdejmij, bo Anka się darła, że błoto ktoś naniósł – rzuciła Teresa i już odwróciła się do kuchni. Potem było tylko gorzej. Przy stole każdy mówi…

Pierwsze-swieta-u-rodziny-mojego-chlopaka-to-byla-katastrofa-96a334d.jpg
width: 1200
height: 800

„W tym roku na święta chciałam być sprytna i poszłam na łatwiznę. Reakcja mojej teściowej była wprost bezcenna”
type: item
date: 2025-12-21T13:00:17.000Z
creator: Katarzyna Samborska
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Nie mogłam powiedzieć prawdy. Jeszcze nie. Im dłużej trwała ta wigilia, tym bardziej byłam przekonana, że Halina coś kombinuje. Może wie, że wszystko jest kupne, i robi mi tę szopkę, żeby potem, na deser, przy wszystkich rzucić zjadliwy komentarz”.
encoded: Mam dwoje dzieci, męża i jedną teściową. To zdecydowanie wystarczy. Zwłaszcza że ta ostatnia – Halina – to kobieta, której nawet armia perfekcyjnych gospodyń nie dogodzi. Święta to u nas coroczna masakra. Zamiast radości – frustracja, zamiast rodzinnego ciepła – podszyta pasywno-agresywnym uśmieszkiem krytyka. A ja, co roku, jak ta głupia, tyrałam w kuchni od rana do nocy, żeby usłyszeć: „Pierogi trochę gumowe, barszcz za słodki, a sernik… no, nie mówię, że zły, ale moja koleżanka robi lepszy”. W tym roku postanowiłam być sprytna. Tak sprytna, że aż sama się siebie przestraszyłam. Nie gotowałam. Nic. Zero. Pierogi zamówiłam z cateringu, barszcz kupiłam z kartonu (ten bio – żeby sumienie trochę mniej bolało), rybę po grecku zrobił pan Tadek z osiedlowego bistro, a makowiec? Cukiernia „U Lodzi”. Jedyne, co przygotowałam osobiście, to stół i swój psychiczny azyl – butelka wina w szafce. – Czego bym nie zrobiła, i tak będzie źle... – mówiłam sobie, pakując zakupy. – Czemu nie zrobić tego... bez zmęczenia? Nie spodziewałam się cudów. Halina i tak coś pewnie wypatrzy. Pytanie tylko: co powie jako pierwsze? I czy Marek znowu będzie próbował godzić dwie strony, robiąc z siebie ofiarę? Szykując się na kolejną bitwę przy wigilijnym stole, nie miałam pojęcia, że tym razem to właśnie Halina mnie zaskoczy. Wigilia szła zaskakująco dobrze Stół wyglądał jak z reklamy. Świeczki, biały obrus, sianko, te wszystkie bzdety, które od lat skrupulatnie wyciągam z piwnicy, żeby było „jak trzeba”. Jedzenie stało już na podgrzewaczach. Ułożone jak na wystawie: barszcz w porcelanowej wazie, pierogi w półmisku przykrytym lnianą serwetką, ryba po grecku na kryształowym talerzu, jakby to nie był gotowy produkt, tylko dzieło sztuki kulinarnej. Nawet mandarynki przetarłam, żeby nie było widać naklejek. – Wszystko wygląda… inaczej w tym roku – powiedział Marek, zerkając na stół z lekkim niepokojem. – Inaczej to nie znaczy gorzej – odparłam, podciągając rękawy. Wtedy zadzwonił dzwonek do drzwi. Teśc…

W-tym-roku-na-swieta-chcialam-byc-sprytna-i-poszlam-na-latwizne-cb8fa5f.jpg
width: 1200
height: 800

„W tym roku na Wigilię u rodziców nie było nawet choinki. Postanowiłam przypomnieć wszystkim, czym jest magia świąt”
type: item
date: 2025-12-21T12:30:01.000Z
creator: Katarzyna Samborska
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Nikt nic nie odpowiedział. Jedliśmy w milczeniu. Czułam, jak gula w gardle rośnie mi z każdym kęsem. Ten dom kiedyś pachniał świętami. Podekscytowaniem, karpiem, przypalonym ciastem. Ojciec opowiadał głupie kawały, Magda śpiewała kolędy. A teraz?”.
encoded: Nie lubię Bożego Narodzenia. Nigdy nie lubiłam. Nie umiem się cieszyć, kiedy wszyscy oczekują uśmiechu. Od kilku lat wracam do Polski bardziej z obowiązku niż z potrzeby. Robię to samo: wybieram najtańszy lot, z przesiadkami, z nocowaniem na lotnisku, jakby to miało coś zmienić. Jakby odwlekanie momentu wejścia do domu mogło mnie ochronić. Moja relacja z rodziną jest… formalna. Z matką rozmawiam rzadko, a jeśli już, to tylko o pogodzie lub o tym, że „czas leci”. Ojciec zazwyczaj milczy. Od dziecka był tylko tłem, nigdy głosem. Magda – moja młodsza siostra – pisze czasem na komunikatorze. „Hej, żyjesz?”, „Wpadniesz na święta?”. Zwykle odpisuję po kilku dniach. W tym roku przyjechałam dzień przed Wigilią. Dom wyglądał jak zawsze, może trochę bardziej przykurzony. Powitanie było chłodne, grzeczne. Matka uściskała mnie krótko, ojciec podał rękę. Magda siedziała w kuchni z kubkiem herbaty, z telefonem w dłoni. Zero wzruszeń. Kiedy zdjęłam kurtkę, rozejrzałam się i zamarłam. – A gdzie jest choinka? Matka się nawet nie odwróciła. – Nie było sensu stawiać. Już nikt się tym nie cieszy. Zapadła cisza. Ta cisza bolała bardziej niż brak igliwia, bombek i światełek. Choinka zniknęła. Razem z nią – wszystko, co jeszcze kiedyś przypominało święta. Nie mogłam tego tak zostawić – Zjesz z nami? – zapytała matka, nie patrząc na mnie, tylko na rondel. – Jasne – odparłam cicho i usiadłam do stołu. Był barszcz z uszkami, taki jak zawsze i takie jak zawsze napięcie. Każdy jadł, patrząc w talerz, jakby miał tam znaleźć coś ciekawszego niż tę całą sytuację. – A ta choinka? – zapytałam znowu, łagodniej. – Naprawdę nic nie dekorujecie w tym roku? – Już mówiłam. Nie było sensu – odparła matka. Magda spojrzała na nią i prychnęła. – Może po prostu nie chciało ci się kupić. – Nie jestem już młoda – odpowiedziała lodowato. – Nie będę się wygłupiać dla zasady. Drzewko, światełka... komu to potrzebne? – Nam. Może nam – powiedziałam, sama się sobie dziwiąc, że to wypowiedziałam na głos. Ojciec siedzi…

W-tym-roku-na-Wigilie-u-rodzicow-nie-bylo-nawet-choinki-74d65cd.jpg
width: 1200
height: 800

„Przed Wigilią zawsze tyrałam sama jak przy orce. Tylko jedna osoba powiedziała słowa, od których miałam oczy pełne łez”
type: item
date: 2025-12-21T12:00:59.000Z
creator: Katarzyna Samborska
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Nie pamiętam, jak wstałam od stołu. Nogi same mnie poniosły do kuchni. Odruchowo wzięłam ścierkę i zaczęłam przecierać blat. A potem usłyszałam kroki. Kasia. Marek. Stanęli w progu, jakby bali się podejść bliżej”.
encoded: Wigilia kiedyś pachniała spokojem, a teraz – smażonym karpiem i zmęczeniem. Dawniej czekałam na ten dzień. Teraz odliczam godziny do końca. Zegar pokazuje 5:42. Siedzę w kuchni z zimną kawą, bo przecież jak zawsze o sobie zapomniałam. W piekarniku sernik, w garnku kapusta z grzybami, a ja z kartką w dłoni sprawdzam listę. Sześć potraw gotowych, cztery w połowie. Reszta czeka. Od dziesięciu lat wszystko robię sama. Marek z Kasią przyjeżdżają jak goście, Tomasz pomaga, ale tylko wtedy, gdy go o to poproszę. Nikt sam z siebie nie zapyta: „Mamo, może chcesz, żebym coś zrobił?”. Nie pytają, bo są przyzwyczajeni. Przez całe życie robiłam wszystko sama. „Ty to lubisz, mamo” – powtarzają. Tylko że ja już od dawna tego nie lubię. Chciałabym kiedyś usiąść przy gotowym stole w ładnej sukience, bez potu na plecach. Chciałabym, żeby ktoś zapytał, czy nie jestem zmęczona. Albo – głupie marzenie – powiedział: „Dziękuję”. Kiedyś myślałam, że miłość daje się przez opiekę. Że jak upiekę makowiec i zrobię sto pierogów, to ktoś mnie pokocha bardziej. Coraz częściej czuję się jak cień. Jak kobieta do gotowania i do sprzątania. Może w tym roku coś się zmieni. To było przełomowe zdanie Siedzieliśmy przy stole. Opłatek już dawno połamany, wszyscy coś żuli w ciszy, która – jak zawsze – zapowiadała kulminację napięcia. Rozmowy zgasły, bo Marek jak zwykle nie miał nic do powiedzenia, a Tomasz co chwilę zerkał na telefon. Wtedy, nieoczekiwanie, Kasia odezwała się, przeciągając słowa, jakby miały przebić się przez mur obojętności. – A może w końcu podziękuj mamie, że znowu wszystko zrobiła? Syn nawet nie podniósł wzroku znad talerza. Milczał. Żuł. Udawał, że nie słyszy. – Nie robię tego dla podziękowań – odezwałam się spokojnie, ale głos miałam jak nóż, zimny i twardy. – Po prostu wiem, że jak nie ja, to nikt. Przy stole zapanowała cisza. Ta prawdziwa, niezręczna. Cisza, która boli w skroniach. – No właśnie – rzuciła Kasia. – I dlatego nic się nie zmienia. Bo mama nie pozwala nam nic zrobić. A …

Przed-Wigilia-zawsze-tyralam-sama-jak-przy-orce-de191ee.jpg
width: 1200
height: 800

„Przy świątecznym stole ciotki zadawały same niewygodne pytania. Odpowiedziałam im 1 zdaniem, aż poszło im w pięty”
type: item
date: 2025-12-21T11:30:56.000Z
creator: Katarzyna Samborska
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Powiedziałam to głośno. Ktoś wtedy upuścił widelec na talerz i to był jedyny dźwięk w pokoju. Nikt się nie odezwał. Ciocia Grażyna zacisnęła usta, Basia przestała przeżuwać. Nawet babcia Wanda uniosła wzrok znad barszczu”.
encoded: Nie mam dzieci. Nie mam męża. Mam za to ciszę w mieszkaniu, świeżą pościel i święty spokój, który przestał mi się wydawać nagrodą dopiero wtedy, gdy inni zaczęli mi go współczuć. Mam 30 lat. Mieszkam w Warszawie, pracuję w agencji kreatywnej. Lubię swoją robotę. Podoba mi się to, że nikt mi tam nie zadaje pytań typu „a kiedy wnuki?” ani nie mówi, że jestem jeszcze młoda i „na pewno mi przejdzie”. W mieście mogę być sobą. Nawet jeśli czasem oznacza to samotne wieczory i popcorn na kolację. Wolę to niż sztuczne uśmiechy i rozmowy o niczym przy rodzinnym stole. Ten stół ma swoją historię. Pamiętam, jak miałam siedemnaście lat i powiedziałam, że nie chcę mieć dzieci. Ciotka Grażyna prawie się zakrztusiła barszczem. Od tego czasu temat wraca regularnie – co święta, co obiad, co spotkanie. Zawsze z tym samym zestawem zdań: „Czas leci”, „Jeszcze się zakochasz”, „Nie mów hop”. Od lat rzadko wracam do domu. Mama niby rozumie, ale zawsze mówi: – Olu, tylko się nie kłóć z ciotkami, dobrze? – A one mogą mnie w końcu zostawić w spokoju? – pytam, zakładając kurtkę. Nie odpowiada. Tylko wzdycha. A ja wiem, że tym razem będzie inaczej. Nie mam już siły być miła. Rozliczały mnie bez litości – Ola, siadaj koło cioci Grażynki – rzuciła mama z kuchni, a ja mimowolnie się wzdrygnęłam. No przecież, że koło Grażynki. Mama nie zna litości. Usiadłam. Serwetka, talerzyk, widelec, łyżka. Jeszcze nie zdążyłam nalać sobie barszczu, a ciotka już się do mnie pochyliła z tym uśmiechem, co to zawsze zwiastuje kłopot. – Masz kogoś nowego? – zapytała z pozorną lekkością, jakby pytała, czy wolę pierogi z grzybami czy z kapustą. – Nie. Mam siebie – odparłam, celowo zbyt wesoło. – Oj, przestań. Tak na serio. Ktoś się pojawił? – Nie. Nie szukam. – Nie szukasz?! – ciotka Grażyna prawie się zakrztusiła. – Ola, no błagam cię. Czas leci. Masz już trzydziestkę… – No właśnie – wtrąciła ciotka Basia, która do tej pory tylko słuchała. – A zegar biologiczny nie stoi w miejscu, dziecko. Wuj Edward spojrzał znad ka…

Przy-swiatecznym-stole-ciotki-zadawaly-same-niewygodne-pytania-871b856.jpg
width: 1200
height: 800

„Przed świętami sprzątałam jak szalona, a teściowa nawet nie zdjęła butów. Przy opłatku usłyszy kilka gorzkich słów”
type: item
date: 2025-12-21T10:30:54.000Z
creator: Katarzyna Samborska
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Zamarłam. Spojrzałam na męża. Nic. Zero reakcji. Jakby nic się nie stało. Szwagierka udawała, że czegoś szuka w torebce. Stałam z tym fałszywym uśmiechem, jakbym była figurką, a nie człowiekiem. Zrobiło mi się po prostu bardzo przykro”.
encoded: Mam 41 lat i staram się być perfekcyjną panią domu. Nie jak z kolorowych magazynów, gdzie uśmiechnięta blondynka piecze ciasto w szpilkach, ale w tym zwyczajnym, szarym sensie: posprzątane, uprane, ugotowane, dopięte na ostatni guzik. Może nawet za bardzo się staram – przynajmniej tak kiedyś powiedział Marek, mój mąż. Dla mnie jednak dom to coś więcej niż tylko cztery ściany. To moje królestwo. Bezpieczne miejsce, które buduję dzień po dniu, często kosztem siebie. Święta to dla mnie kulminacja wszystkiego. Chwila w roku, gdy mogę pokazać, że kocham. Widać to w lepionych ręcznie pierogach, błyszczących oknach, idealnie dobranych serwetkach. To nie obsesja. To moje wyznanie miłości – dla dzieci, dla Marka, dla tej naszej kruchej codzienności. Może dlatego tak bardzo mnie boli, gdy ktoś to lekceważy. Najbardziej boję się zawsze jednej osoby – Jadwigi, mojej teściowej. Chłodna, surowa kobieta, której chyba nigdy nie zadowolę. Choćby stół uginał się od potraw, a dom pachniał choinką i piernikiem, ona zawsze znajdzie rysę. Nigdy nie powiedziała niczego wprost. Zamiast tego są spojrzenia, półsłówka, drobne złośliwości. W tym roku znowu postanowiłam zawalczyć o święta. O siebie. O choćby jedno słowo uznania. Nawet jeśli miało nie paść głośno. – Mam nadzieję, że twoja mama w tym roku przynajmniej powie, że ładnie przystroiłam dom – rzuciłam, zerkając na Marka. – Nie nastawiaj się. Wiesz, jaka ona jest – odparł beznamiętnie. Wiedziałam, a mimo to znowu miałam nadzieję. Nawet nie zdjęła butów Wstałam przed szóstą. Marek jeszcze spał, dzieci też, a ja już krzątałam się po kuchni, doglądając pasztetu i lukrując piernikową chatkę. Przeciągnęłam jeszcze raz mopem korytarz, rozłożyłam świąteczne ręczniki w łazience, zapaliłam świeczki na parapecie. Wszystko miało być perfekcyjnie. Dom lśnił – dosłownie i w przenośni. Biały dywan w salonie był moją chlubą – nowy, puszysty, wyglądał jak śnieg. Czekałam tylko na gości. Pierwsze przyjechały Basia i Jadwiga. Słyszałam, jak Marek schodzi…

Przed-swietami-sprzatalam-jak-szalona-a-tesciowa-nawet-nie-zdjela-butow-2041c8a.jpg
width: 1200
height: 800

„Nie miałam z kim podzielić się opłatkiem. Postanowiłam zanieść pierogi sąsiadowi, ale nie wiedziałam, w co się pakuję”
type: item
date: 2025-12-21T09:30:52.000Z
creator: Katarzyna Samborska
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „– Co ja wyprawiam… – szeptałam do siebie, stojąc pod jego drzwiami z opłatkiem w ręce. Czułam się jak dziwaczka. Przecież się nie znamy. Nigdy nawet nie zamieniliśmy słowa. On tylko czasem kiwał głową, ale nawet nie wiem, czy to było powitanie”.
encoded: Nie wiem, kiedy dokładnie zaczęłam się bać świąt. Może wtedy, gdy po raz pierwszy zjadłam barszcz w ciszy, słysząc tylko dźwięk łyżki stukającej o talerz. Albo wtedy, gdy zorientowałam się, że nie mam już z kim podzielić się opłatkiem, i choć sąsiad zza ściany stukał czasem w rury, to był to jedyny „głos” obok, który słyszałam tego wieczoru. W moim bloku ludzie żyją obok siebie, a nie razem. Tacy, co spuszczają wzrok w windzie, ściskając siatkę z zakupami, żeby przypadkiem nie musieć powiedzieć „dzień dobry”. Ja też już rzadko komuś patrzę w oczy. Może się odzwyczaiłam od rozmowy. Kiedyś inaczej wyglądały moje święta. Był mąż, była córka. Była choinka sięgająca sufitu i stół, przy którym nie dało się zmieścić wszystkich talerzy. Teraz jestem dawno po rozwodzie, córka wyjechała za granicę. Już nie rozkładam stołu – wystarcza ten kuchenny, kwadratowy, z dwoma krzesłami. Dla mnie i… pustego talerza. Zawsze stawiam ten dodatkowy, choć wiem, że nikt nie przyjdzie. W tym roku też wszystko przygotowałam. Barszcz, ryba, kluski z makiem. Usiadłam, spojrzałam na opłatek… i nie dałam rady. Coś mnie ścisnęło. Zerknęłam na drzwi. Wtedy pomyślałam o sąsiedzie – Janie. Mieszka piętro niżej, zawsze ponury, milczący. Może też siedzi sam? Wstałam, spakowałam jedzenie do pojemnika. Z opłatkiem w dłoni stanęłam pod jego drzwiami. Dłoń mi się trzęsła, gdy naciskałam dzwonek. Zapukałam do jego drzwi – Co ja wyprawiam… – szeptałam do siebie, stojąc pod jego drzwiami z opłatkiem w ręce. Czułam się jak wariatka. Przecież się nie znamy. Nigdy nawet nie zamieniliśmy słowa. On tylko czasem kiwał głową, ale nie wiem, czy to było powitanie, czy zwykłe „daj mi spokój”. Zanim nacisnęłam dzwonek, kilka razy cofałam rękę. Serce waliło mi jak młotem. „Jeszcze możesz wrócić do siebie, zjesz w ciszy, jak zawsze. I nikt się nie dowie, że miałaś ten głupi pomysł...” – podpowiadał głos w głowie. Jednak coś innego – może samotność, może nadzieja – popchnęło mnie do przodu. Dzwonek zadźwięczał głośno i dług…

Nie-mialam-z-kim-podzielic-sie-oplatkiem-935e77e.jpg
width: 1200
height: 800