Kamil Durczok zmarł w wieku 53 lat. Co mówił w swoim ostatnim wywiadzie?
Dziennikarz zmarł we wtorek nad ranem. Przypominamy wywiad, którego udzielił zaledwie kilka dni przed śmiercią.
We wtorek nad ranem media obiegła wiadomość o śmierci Kamila Durczoka. Dziennikarz, przez wiele lat związany ze stacją TVN, zmarł na skutek „zaostrzenia przewlekłej choroby i zatrzymania krążenia”. W 2003 roku Durczok walczył z chorobą nowotworową. W zeszłym roku zaś ciężko przeszedł zakażenie COVID-19. Kamil Durczok nie żyje 15 listopada dziennikarz trafił na izbę przyjęć, a następnie na Oddział Chorób Wewnętrznych, Autoimmunologicznych i Metabolicznych. Stamtąd przeniesiono go ponownie na Oddział Anestezjologii i Intensywnej Terapii. Zmarł 16 listopada o godzinie 4:30 w szpitalu w Katowicach-Ligocie. Przez lata kariery wokół dziennikarza narosło wiele skandali związanych z m.in. nadużyciami, których miał się dopuszczać na swoich podwładnych podczas szefowania w „Faktach” TVN. Ze stacją, której był twarzą przez wiele lat, rozstał się w atmosferze niezgody. Dziś internauci zarzucają TVN-owi, że nie przekazał informacji o śmierci swojej byłej gwiazdy z należytym szacunkiem. Durczok nie został także w żaden sposób wyróżniony w obchodach 20-lecia stacji, którą TVN hucznie świętował w tym roku. Został jednak pożegnany przez wielu kolegów i koleżanek po fachu, z którymi miał okazję pracować podczas swojej kariery. Oficjalne kondolencje złożyli m.in. Piotr Kraśko, Karolina Korwin-Piotrowska czy Małgorzata Ohme. Ostatni wywiad Kamila Durczoka W swojej ostatniej rozmowie z mediami, dziennikarz opowiadał m.in. o problemach zdrowotnych, z którymi musiał się zmierzyć. Oprócz choroby nowotworowej, Durczok walczył także z alkoholizmem. W wywiadzie szczerze przyznał, że brakuje mu kariery, która rozpadła się po głośnym odejściu z TVN – Jeśli czegoś mi brakuje, to szczytu dziennikarskiego. Upadek z niego był dotkliwy – wyznał były szef „Faktów”. Był laureatem wielu nagród takich jak m.in. Grand Press dla dziennikarza roku, Złotej Telekamery w kategorii „Informacje” oraz Wiktora dla najwyżej cenionego dziennikarza, komentatora i publicysty. Czytaj też: Małgorzata Socha ukrywa swojego męża przed mediami? „Nie jest osobą publiczną i nie chce się pokazywać” Sandra Kubicka o zerwanych zaręczynach. Wyznała, dlaczego odwołała ślub miesiąc przed ceremonią Katarzyna Figura o relacji z Dodą: „Bywało różnie”
"Przerwa w emisji" - książka Kamila Durczoka
Kamil Durczok po prawie dwuletniej nieobecności wraca do świata mediów ze swoją książką "Przerwa w emisji".
Wielki powrót jednej z największych osobowości telewizyjnych po 1989 roku w Polsce. Po prawie dwuletnim odosobnieniu Kamil Durczok przerywa milczenie. I nie oszczędza nikogo. Wspomina drogę, po której wspiął się na dziennikarski szczyt i zawrotną karierę szefa najbardziej prestiżowego programu informacyjnego w polskiej telewizji. A także wysoką cenę, którą za ten sukces zapłacił. Skomplikowane relacje z kobietami i szorstkie, męskie przyjaźnie. Stres, adrenalina, alkohol i szybkie motocykle. Wreszcie - walka o godność i z... samym sobą. O autorze Kamil Durczok - jedna z największych osobowości telewizyjnych w Polsce. Przez wiele lat dziennikarz TVP, następnie - równie długo - redaktor naczelny i prowadzący "Faktów" w TVN. Laureat wielu prestiżowych nagród jak Wiktory, Telekamery czy Grand Press dla Dziennikarza Roku. W roku 2003 stoczył zwycięską walkę z chorobą nowotworową. Na początku 2015 po serii tekstów w tygodniku "Wprost" zarzucających Durczokowi m.in. mobbing i molestowanie seksualne podwładnych rozstał się on z telewizją TVN, autorom artykułów i wydawcy periodyku wytaczając procesy sądowe. Po niemal dwóch latach wraca z własnym przedsięwzięciem medialnym na Śląsku oraz programem publicystycznym w telewizji Polsat. Książka Kamila jest dla mnie pewnym kłopotem - Marianna Durczok w szczerej rozmowie (nie tylko) o książce "Przerwa w emisji" Afera dziennikarska: Kamil Durczok odpiera zarzuty o molestowanie
Marianna Durczok dla Polki.pl - rozmowa o życiu, o przyjaźni z Kamilem, o jego nowej książce "Przerwa w emisji"
Kamil Durczok wraca po dwuletniej nieobecności wydając książkę "Przerwa w emisji". Dedykuje ją Mariannie Durczok. Dlatego to z nią rozmawiamy. O aferze wokół Kamila. Ich wspólnym, ale też o osobnym życiu. O książce, przyjaźni. O tym, co naprawdę ważne.
Kamil Durczok wraca na pierwsze strony. Wywiady z Kamilem były ostatnio już w "Newsweeku", "Vivie", "Party". My rozmawiamy z Marianną Durczok. Bo to jej książka "Przerwa w emisji" jest zadedykowana... Katarzyna Domańska: "Mariannie. Kobiecie, na którą nigdy nie zasłużyłem." Co Pani poczuła, gdy przeczytała tę dedykację? Marianna Durczok: To bardzo miłe uczucie, jeżeli ktoś chce ofiarować coś ponadmaterialnego. Zgadza się Pani z nią? Los nie rozdaje sprawiedliwie. Możemy oczywiście czuć, że na coś nie zasługujemy, ale Kamil myśląc w ten sposób jest bardzo dla siebie surowy. Mam świadomość swoich wad, tego jaka jestem. A jestem wymagająca, trudna do zniesienia. Każdy z nas niesie bagaż swoich wad, albo cech, których partner nie lubi. Kamil kiedyś powiedział, że nie jestem aniołem. Nie jestem. Kamil Durczok tłumaczy się z molestowania w Vivie! Wierzycie mu? A ja słyszałam, że jest Pani śląskim aniołem! Byłam zdumiona, że nagle musiałam zacząć się tłumaczyć z tego, że pomagam Kamilowi. Oznacza to, że pomoc przez niektórych odbierana jest jako coś podejrzanego - coś co ma drugie dno. To smutna refleksja. Para, która nie jest razem, nie powinna się lubić? Mało tego, sprawą honoru kobiety jest pokazać, kto jest górą. I takie głosy do mnie dochodziły, że nie mam honoru. Wątek śląskości jednak powraca. Kamil rozpoczął nowy projekt, a Pani jest dziennikarką z tamtego regionu. Nie myślała Pani by prowadzić projekt wspólnie? Nie. Po pierwsze nie uważam, że dobrze jest gdy małżeństwo pracuje razem. Kiedy oboje pracowaliśmy w telewizji, zawodowo zawsze byliśmy daleko od siebie. Każdy robił swoje. Myślę, że to nikomu nie służy, gdy się jest ze sobą 24 godziny na dobę. Od Kamila wiele się nauczyłam, a on dziś o wiele spraw lokalnych dopytuje – mam większą wiedzę o śląskiej przestrzeni. Zawsze tu byłam. Weszła pani w świat celebrytów nie z wyboru, ale z okoliczności, a przecież jest pani dziennikarką, z długim stażem i ciekawym dorobkiem. Czy czuje się Pani niedoceniona? Bycie bohaterką tabloidowego świata, którą mimowolnie się stałam to coś, co mi ciąży. Na Śląsku ludzie mnie znają. Wiedzą kim jestem i kim byłam zanim zostałam "panią Durczokową". Oglądają moje programy, potrafią mnie dość sprawiedliwie ocenić. Dla reszty jestem jedynie żoną Kamila, a to nie moja jedyna rola w życiu. Zaczynałam swoją karierę w latach 90. Wtedy na Śląsku była jedna telewizja regionalna, nadawaliśmy 24 h na dobę. Miałam szczęście robić wiele programów. Byliśmy oglądani, konkurencja była niewielka. Miałam swój czas. Kiedy wychodziłam za mąż (Kamil został wtedy zwolniony z radia) tutejsze gazety pisały o moim ślubie, nie o jego. W wieku 31 lat urodziłam dziecko. Zmieniła się rzeczywistość medialna, sprawy zawodowe siłą rzeczy zaczęły inaczej się układać. Uznaliśmy, że nadszedł czas Kamila. Świadomie zostałam w Katowicach, by Junior dorastał w otoczeniu dziadków i rodziny, w spokoju, z dala od sławy ojca. Tak więc popularności doświadczyłam i wydaje mi się nawet, że w przyjaźniejszej formie. Dlaczego Robert Biedroń zdecydował się wydać książkę "Pod prąd"? To znaczy? Nie było wtedy tabloidów, plotkarskich gazet i internetowego hejtu. Nie trzeba było o popularność zabiegać na ściankach, albo skandalem. Zyskiwało się ją przez pracę. Jeśli komuś się nie podobałam to pisał do mnie list albo o tym mi mówił. Zwykle bezpośrednie spotkania i rozmowy z ludźmi to była przyjemność. A nieprzyjemna popularność, czym jest? Popularność tabloidowa - to nic przyjemnego. Nie jest się właścicielem swojego wizerunku, zdań, które się wypowiada. Traci się kontrolę. Treści są wielokrotnie przetwarzane i na końcu nie poznaje się swoich słów. Mój syn mnie uspokaja i przekonuje, żebym się tym nie przejmowała, ale myślę, że nie powinno się stracić tej uważności i wrażliwości. A co do popularności. Na prowincji żyje się inaczej. Łatwiej jest wypracować pewną pozycję i w niej trwać. Oczywiście, to nieporównywalnie mniejsze profity i pieniądze, ale życie jest spokojniejsze i prostsze. Lepsze? Dla mnie przyjemniejsze, ale to kwestia optyki. Nie muszę chodzić na bankiety, stroić min na ściankach, pożyczać ubrań od projektantów. Nie potrzebuję tego wszystkiego by być w swoim zawodzie, by czerpać przyjemność z tego co robię. W tym sensie mój świat jest lepszy, wygodniejszy i spokojniejszy. Podobno wspierała Pani decyzję męża o przejściu do TVN. Żałuje Pani tego? Razem decydowaliśmy. W tamtym momencie życia zawodowego Kamila to była bardzo dobra decyzja. Myślę, że przez te lata spełnił się zawodowo. Robił dobry dziennik. Ogląda Pani jeszcze TVN? Rzadko. Ale nie ze względu na brak w nim Kamila. Nie znajduję po prostu w nim oferty dla siebie. Ślub od pierwszego wejrzenia - budzi kontrowersje, świetnie się ogląda i naprawdę kończy się ślubem ludzi, którzy się nie znają! Macie jeszcze przyjaciół z tamtych czasów? Kamil i ja – to były dwa życia, które spotykały się na weekend w Katowicach. Gdy wracał do domu był zazdrosny o mój czas. Moje życie towarzyskie toczyło się, gdy go nie było. Nie wiem czy Kamil miał w Warszawie przyjaciół, myślę, że raczej to byli znajomi z pracy. Nie wierzy Pani w przyjaźń z kolegami z pracy? W pracy trudno o prawdziwą przyjaźń. Wiele zachowań bywa nie do końca szczerych. Nie ma się właściwej perspektywy widzenia spraw. Owszem łączy wspólny program i spędzony w pracy czas. Wiadomo, że właściwą perspektywę zyskuje się, gdy odchodzi się o parę kroków do tyłu, patrząc z innego kąta. Im dalej od naszego życia zawodowego tym lepiej. Tak było z moimi przyjaciółmi. W obliczu tej całej afery jaka rozpętała się po ukazaniu się artykułu, zachowali się po prostu świetnie. A Pani? Jest dla Kamila przyjacielem? To pytanie do niego. Każdy z nas inaczej definiuje przyjaźń. Gdy wybuchła afera, Państwo nie byliście już razem, a jednak Pani stanęła za mężem murem i wpierała go przez ten cały czas. Z miłości? Miała Pani w tym jakiś interes? Te dwa pytania to w zasadzie powód dla którego z Panią rozmawiam, choć mam świadomość tego, że ludzie i tak swoje wiedzą, a tabloidy dopiszą interpretację. Cały czas buntuję się przeciw temu, że ktoś ocenia moje prywatne życie. Ludzie mają prawo oceniać, ale tylko moją aktywności publiczną i zawodową. Wiele osób jednak przyznaje sobie takie prawo. Jako dziennikarz rozumiem, że telenowelowa historia miłosna byłaby atrakcyjna. Dziś treści w mediach buduje się na emocjach. Nie było jednak tak, jak zilustrował to jeden z tabloidów publikując moje zdjęcie z komiksową chmurką i napisem "Mężu wróć do mnie na Śląsk". To przekroczyło granice absurdu. Nie byłam sama i samotna. Byłam szczęśliwa. Nie było więc powodu, bym tak dramatycznie nawoływała ze Śląska. O pieniądzach Kamil powiedział w wywiadzie dla "Vivy". Bardzo dbał, w każdym momencie, by niczego mi nie brakowało. Sama też przecież pracuję. Malowanie więc mojego obrazu, jako chytrej baby też jest chybione. Prawda jest banalnie prosta, nieatrakcyjna medialnie: w życiu należy postępować przyzwoicie. Nie miłość, lojalność małżeńska, tylko przyzwoitość? Tak. I to jest jedyne, nudne wytłumaczenie. Nie nazwałabym mojego postępowania lojalnością małżeńską, bo tak jak wspomniałam, byliśmy na takim etapie naszego związku, że nie czułam się żoną. Moja postawa to raczej proste i oczywiste zasady, których uczono mnie w domu. Istotne było również to, że patrzy na mnie syn. A to najważniejszy facet w moim życiu. Przeglądamy się głównie w oczach naszych dzieci. Ten obraz jest w życiu istotny. Kiedyś zapytałam Krysię Bochenek - co robić by Junior wyrósł na takich ludzi jak Magda i Tomek. Odpowiedziała, że nic. Kiedy dzieci patrzą, jak w życiu postępujemy, to wystarcza. Kamil w swojej książce wspomina, że walka, którą ostatnio stoczyliście była o wiele trudniejsza niż wówczas, gdy zmagał się z chorobą nowotworową. Zgadza się Pani? Osobie chorej współczujemy. Wróg jest zdefiniowany, mamy poparcie i przychylność otoczenia. Życzymy drugiemu przede wszystkim zdrowia. Od samego początku choroby Kamila wiedzieliśmy i czuliśmy, że ludzie nam kibicują. Do tej pory w piwnicy stoją kartony pełne listów, które Kamil otrzymał podczas choroby. Dobra energia płynęła drzwiami i oknami. Było łatwiej bo trzeba było po prostu przetrzymać ten trudny czas, ogarniać na bieżąco codzienne sprawy. Kiedy wybuchła afera, rzeczywistość wyglądała niczym z książki sensacyjnej. Trzeba było stanąć do walki z kłamstwem, pomówieniami i oskarżeniami. Trailer książki "Przerwa w emisji" Kamila Durczoka Co Pani zrobiła, jak przeczytała artykuł we "Wprost"? To długa historia. Częściowo można ją przeczytać w książce. Od samego początku kłóciłam się z Kamilem, że nie broni się, nie zabiera głosu. On jednak nie mógł - takie były zapisy w kontrakcie. TVN się wtedy sprzedawał, więc stacja była w szczególnej sytuacji i nie broniła swojej gwiazdy. Próbowałam go mobilizować do walki o siebie. Dodatkowo to wchodzenie w życie prywatne, intymne jest dużo trudniejsze do zniesienia niż problemy zdrowotne. Wiadomo, że rak jest zły. Wszyscy są po stronie walczącego i mu kibicują. Tu, już na początku Kamil był bezbronny. Jak się Państwu udało chronić syna przed problemami, w otoczeniu których dorastał? Kiedy Kamil zachorował na raka syn był mały, chodził do przedszkola. Nie dekodował słowa rak. Widział tylko zewnętrzne oznaki np. łysinę i faktycznie się jej przestraszył. Oswoiliśmy to zabawą w Rodzinę Adamsów - duży Kamil udawał Festera. Bardzo się staraliśmy, żeby nie wyczuwał atmosfery choroby w domu. W momencie wybuchu afery po publikacji "Wprost", miałam świadomość, że nie jestem w stanie poświęcić mu wystarczająco dużo czasu, ponieważ musiałam się zaangażować w inne sprawy. Postanowiliśmy, że Junior przez jakiś czas nie będzie chodził do szkoły. Po paru dniach zgodziliśmy się by do niej wrócił. Bardzo się o niego bałam. Poprosiłam siostrę by go odebrała ze szkoły. Źle to odebrał - on był już dorosły! Gdy wróciłam z Warszawy do domu, Junior zapytał mnie co to był za numer z ciocią Jolą. Kiedy mu wyjaśniłam po co to wszystko, spojrzał na mnie z politowaniem i powiedział: "No i co by się stało, zrobili by zdjęcie i napisali, że Kamil Durczok idzie do szkoły?" Tym oto sposobem przywrócił mi zdrowe myślenie. Nawet teraz, gdy walczę z plotkarskimi serwisami, które wciąż żerują na naszej historii, on uczy mnie zachowywania dystansu. Sprowadził moje lęki i obawy na właściwe tory. Jest moją dumą, choć nie wiadomo, co jeszcze w życiu zmaluje. Dzielnie się zachował, choć na pewno musiał to wszystko bardzo przeżywać. Spisał się na piątkę z plusem. W przeciwieństwie do mnie ma kompletnie w nosie co o nim piszą. A ja naprawdę bardzo bałam się tego, jak mój syn całą tę historię przeżyje. Kiedyś zatrzymaliśmy się na stacji benzynowej na hot doga. Na półkach leżały różne tygodniki i gazety. Z ich okładek patrzyła twarz jego ojca i tytuły przesądzające o winie. Wpadłam w panikę. Wtedy uświadomiłam sobie, że media także krzywdzą moje dziecko. Tamten moment często do mnie wracał kiedy zeznawałam. To wspomnienie również na sali sadowej wyzwoliło we mnie uczucia, których wcześniej nie znałam. Rzadko bywam zadowolona z rozmów, które przeprowadzam. W sądzie byłam dobra. I chyba pierwszy raz tak o sobie mówię. A Młody na szczęście jest naprawdę silnym facetem i umie zachować do świata właściwy dystans. Czuje Pani smak zwycięstwa? W pewnym momencie wydawało nam się, że to koniec kariery Kamila, że po takim ciosie nie podniesie się ani psychicznie, ani zawodowo. Myślę, że dziś on może czuć satysfakcję. Celem akcji "Wprost" było wymazanie go ze świata mediów. Nie udało się. Więc ten nowy start Kamila jest pozytywnym dla mnie zaskoczeniem. Bardzo mu kibicuję. Jest Pani dziennikarką, może Pani ocenić to zdarzenie ze swojej zawodowej perspektywy. Kiedyś wspomniała Pani o tym, że afera ma drugie dno. Wiadomo jakie? Jestem dziennikarką, ale nie śledczą. Mam duże poczucie sprawiedliwości i na początku próbowałam dociekać o co chodzi. Wiele było dziwnych splotów okoliczności. Dziś przyznaje rację Kamilowi - szkoda życia by dociekać. Co Panią najbardziej wkurza? To, że media plotkarskie ośmielają się pisać bzdury np. o tym, że próbuję uciszyć ofiary molestowania mojego męża. To jest typ kłamstwa, który mnie dotyka najbardziej. Mogą pisać, że jestem gruba, brzydka czy stara - płacą im za obrzucanie ludzi błotem, im bardziej, tym większa klikalność. Ale pisanie takich kłamstw i oszczerstw jest po prostu obrzydliwe. I nadal z prawnikami, będę dbała o to, żeby takie kłamstwa były usuwane. Hejt nasz powszedni. Portret internetowego trolla. Kim jest i ile zła wyrządził? Jak teraz Pani patrzy na to wszystko co się wydarzyło? Nie patrzę do tyłu, bo to nieprzyjemne dla mnie widoki. Ale wiem, że to nie jest zamknięty rozdział. Wychodzi właśnie książka, w której każdy fragment jest do dowolnego rozwinięcia przez tabloidy. Rozmawialiśmy z Kamilem o bilansie "zysków i strat" po jej publikacji. Rozumiem, że ta książka jest mu potrzebna. Nie tylko jemu. Chyba również wszystkim, którzy chcą dowiedzieć się jak było naprawdę. Książka jest oczywiście przede wszystkim dla czytelników. I pewnie będzie czytana na różnych poziomach zaspokojenia ciekawości, ale mam także nadzieję, że stanie się ważną dla osób, które w pędzie dzisiejszego świata gnają i czasami mogą się pogubić. Może będzie dla nich jakąś przestrogą. Dla mnie jest pewnym kłopotem i kolejnym krokiem na ścieżce, na którą nigdy nie chciałam wejść. Ta cała afera sprowokowała mnie do zabrania głosu i wyjścia z mojego wygodnego cienia. Chętnie znowu bym w nim się schowała. Czego chciałaby Pani życzyć Kamilowi? Żeby praca nie była znowu całym jego życiem i żeby czegoś nie przeoczył. A czego ja mogłabym życzyć Pani? Spokoju. Żebym sobie po cichutku mogła wrócić do montowania programów o kulturze, do tematów onkologicznych i żeby mnie portale plotkarskie więcej nie denerwowały. Lubisz czytać rozmowy z ciekawymi ludźmi, którzy widzą coś więcej niż tylko czubek własnego nosa? Polecamy nasze WYWIADY Gdzie kupisz "Przerwę w emisji" Kamila Durczoka? Książka i ebook dostępne na Empik.com
Kamil Durczok tłumaczy się z molestowania w wywiadzie dla Vivy!
Był jednym z bardziej znanych dziennikarzy, gwiazdą telewizji. W jednej chwili stracił wszystko. I - jak przyznał - jest winny. Ale nie molestowania. Co zrobił źle? Czego żałuje? Czego się nauczył przez ostatni rok? Jedyna taka rozmowa!
Początek 2015 roku to początek trudnego okresu dla Kamila Durczoka, wtedy szefa Faktów TVN. Afera mobbingowa i zarzuty o molestowanie seksualne skierowane wobec dziennikarza nie schodziły z nagłówków najpoczytniejszych gazet i serwisów. Niedługo potem prezenter zaczął walczyć o swoje dobre imię w sądzie, a teraz udzielił szczerego wywiadu dla dwutygodnika "Viva!" i przedstawił swoją wersję wydarzeń. Fakty według Kamila Durczoka Prezenter wspomina w wywiadzie, że nagonka, rozprawy w sądzie kosztowały go dużo nerwów, pieniędzy i stresu. Dlaczego tak się stało? Durczok wyjawił, że chciał ułożyć sobie życie z jedną ze współpracownic, był w trakcie rozstania z żoną. Paradoksalnie to z jej strony otrzymał pomoc. To ona okazała się być jego opoką w trudnych chwilach. 5 kroków, by skutecznie mówić NIE w pracy - Gdzieś w swoim życiu popełniłem błąd - powiedział. - Zostawiłem uchylone drzwi do mojego prywatnego życia. I ktoś w te uchylone drzwi wsadził buciora. Potem rąbnął z piąchy i wdarł się do środka. Nie jest tajemnicą, piszę o tym w książce, że rozstałem się z moją żoną. Miałem prawo do tego, żeby związać się z kimś innym. Przez pół roku planowałem bardzo poważnie dalszą część swojego życia z kobietą, która pracowała w moim zespole. Ale to żaden dowód na molestowanie. Po prostu spotkali się ludzie. Moja była firma jest pełna takich związków. Z moim szefem na czele - otwarcie przyznał Durczok, ale nie chciał wchodzić w szczegóły. Wciąż niezakończone sprawy w sądzie nie pozwalają mu na nadmierną wylewność, a każdy proces kosztował i kosztuje go wiele. - Oskarżenia i brudne insynuacje dotyczyły też moich bliskich. Nie da się spokojnie reagować na to. Stres był taki, że nie mogłem nic jeść, ale i tak rzygałem przed rozprawą. Żałuję, ale nie mogę o wszystkim powiedzieć - powiedział Durczok. Dziennikarz przyznał się jednak do nadużyć. Jeszcze rok temu mówił, że nigdy nikogo świadomie nie skrzywdził, że nie zdawał sobie sprawy ze szkodliwości swoich metod. Czy to już mobbing? Tak tego nie nazwał. Ale przyznał się, że miał problemy i... niezdiagnozowaną depresję. - Dostałem kilka lekcji - skwitował dziennikarz. - Na przykład tego, czym może być niewłaściwe traktowanie drugiej osoby. Jak bardzo ona może to przeżywać. Więcej wiem o sobie i ludziach. Inaczej się z nimi komunikuję - dodał. Jest kręcone... 😊 Do zobaczenia za chwilę. pic.twitter.com/jymhq8Edds — SILESION (@silesionpl) 5 października 2016 Kamil Duroczk po rozstaniu z telewizyjną machiną zasiądzie za sterami śląskiego projektu internetowego o nazwie "Silesion" (portalu regionalnego) który miał swoją premierę w październiku. Jakim będzie szefem? W "Faktach" dawał upust swojej furii... - Chcę, żeby ludzie wiedzieli, że nie było moją intencją pokazanie komuś, że jest mały. A ja taki duży i ważny. Uważałem, że narzędziem pracy jest wymuszenie rygoru i posłuszeństwa. To był błąd - powiedział. Wierzycie mu? Cały wywiad możecie przeczytać w najnowszym numerze dwutygodnika "Viva!" (w kioskach od 6.10.2016). Oraz na Viva.pl! Jak uchronić się przed mobbingiem?
Kariera Kamila Duroczka to przykład tego, że każda bajka może prysnąć jak bańka mydlana. Zarzuty, jakie mu stawia prokuratura, są bardzo poważne. Sama afera wokół sprawy o mobbing sprawiła, że Kamil Duroczok pożegnał się z pracą w "Faktach" TVN. Jak donosi dwutygodnik "Party", Kamil Durczok odszedł w niesławie z ukochanej stacji. Władze nie podały przyczyn rozstania z dziennikarzem, ale wszyscy łączą je z efektami pracy specjalnej komisji, która badała, czy w TVN dochodziło do mobbingowania czy molestowania pracowników. Ustalenia są druzgocące: Trzy osoby zostały narażone na niepożądane zachowania. Jako zadośćuczynienie, TVN S.A. zaoferuje tym osobom 6-krotności ich miesięcznego wynagrodzenia. Komisja zakończyła dochodzenie w sobotę 7 marca, a 3 dni później Durczok w trybie natychmiastowym opuścił szeregi TVN. To pierwszy taki przypadek w Polsce. Kamil Durczok z(a)łamany Mimo fatalnych rokowań, Durczok się nie poddaje. Ma zamiar pozwać do sądu tygodnik, który rozpętał aferę. Ten koszmar odebrał mu ukochaną pracę, zrujnował budowany przez 25 lat wizerunek i na długo, o ile nie na zawsze, zamknął drzwi do kariery w mediach. Nic więc dziwnego, że postanowił walczyć. Tym bardziej, że prawo jest po jego stronie, bo dopóki sąd nie udowodni mu winy i nie skaże prawomocnym wyrokiem, dziennikarz jest niewinny. Nie umiem sobie wyobrazić, że robię coś innego w życiu. Ale chodzi mi po głowie wiele innych pomysłów. (...) Np. znalezienie faceta, ktory reprezentuje odpowiedni system wartości, ma dobre pomysły, potrafi się otaczać dobrymi ludźmi, i uczynienie z niego ważnego polityka. Dziennikarz nie pozostaje sam w tych trudnych chwilach. Wspiera go żona, z którą od kilku lat żyje osobno, są w separacji. To dużo, zważywszy na fakt, że niekiedy w kryzysowych momentach, bliscy odwracają się od osób wiązanych z aferami. Kamil Durczok stworzył jedną z najlepszych redakcji newsowych w Polsce, wygrał z chorobą nowotworową, zdobył wiele nagrod, m.in. Krzyż Zasługi, Telekamery. Czy zdoła wyjść na prostą? Magdalena Jabłońska-Borowik/Party Zobacz także: Kto zastąpi Kamila Durczoka? Kinga Rusin z córką na imprezie Agnieszka Szulim w stylowej sesji dla Vivy!
On pracuje w Warszawie, ona – w Katowicach. Najpopularniejszy polski dziennikarz i jego żona zdradzają nam swoje rodzinne sekrety.
Na co dzień dzieli ich 300 kilometrów. On pracuje w Warszawie, ona – w Katowicach. Jak mimo to udaje im się tworzyć udane małżeństwo i wspólnie wychowywać syna? Najpopularniejszy polski dziennikarz i jego żona zdradzają nam swoje rodzinne sekrety. Patent na szczęście? Praca w Warszawie, weekendy w Katowicach, długie rozmowy z żoną i pewność, że należy cieszyć się z każdej chwili, bo los potrafi nagle napisać cholernie trudny scenariusz. Od 11 lat żyją na dwa domy i dwa światy. On, gdy tęskni, potrafi przyjechać do domu w środku nocy i wyjechać o piątej nad ranem, ona znosi jego niełatwy charakter i ma w sobie nieziemskie pokłady tolerancji. – Kiedy osiem miesięcy temu przechodził Pan z „Wiadomości” do „Faktów”, powiedział Pan w „Vivie!”, że myśli Pan, by sprowadzić rodzinę do Warszawy... Kamil Durczok: Niech pani nie wraca do tego tematu, bo znowu dostanie mi się od żony... Deklaracja wydrukowana w gazecie zabrzmiała bardziej kategorycznie, niż wyglądało to w rzeczywistości. Może przeoczyłem coś przy autoryzacji, a Mariannę mocno to zabolało, bo nasza rodzina, póki co, nie ma planów przeprowadzkowych. – Wielu ludzi ciekawi, dlaczego od lat żyjecie w ten sposób? K. D.: Temat jest wałkowany w rodzinie tak naprawdę od 11 lat. Marianna Durczok: Kilka razy próbowaliśmy zobaczyć, jak będzie wyglądać nasze życie w Warszawie. Przyjechałam z synem, zamieszkaliśmy w naszym warszawskim mieszkaniu. Jeśli był to weekend i coś się działo – było przyjemnie. Ale były też dni, w których Kamil pracował, a ja byłam sama z dzieckiem w domu. K. D.: Nie w domu, tylko w mieszkaniu. M. D.: Tak, tak, w mieszkaniu, dom jest w Katowicach. I wtedy było smutno, samotnie. Oczywiście w Warszawie też mamy fantastycznych znajomych, ale nie ma bliskich, z którymi jestem na co dzień. Nie ma mojej siostry, Joli, dziadków, nie ma przyjaciółek z pracy. Wspólnych tematów, spotkań, drobnych i dużych spraw, którymi żyjemy, i w tej Warszawie było mi po prostu źle. Kamil po powrocie z pracy był tak zmęczony, że od razu szedł spać. Więc co to za różnica, czy jestem w Katowicach, czy w Warszawie? K. D.: Może wszystko to, co opowiadamy, jest po prostu przyznaniem się do braku odwagi podjęcia decyzji? Przez to, że nie jesteśmy na te przenosiny gotowi, wymyślamy sobie kolejne przeszkody. Co prawda pracuję w Warszawie od poniedziałku do piątku, ale jeśli tylko mam wolne okienko, potrafię przylecieć do Katowic późnym popołudniem i następnego dnia wyjechać do Warszawy przed piątą rano, by choć parę godzin pobyć we troje. M. D.: W Katowicach mamy tę pewność, że od piątku do niedzieli Kamil jest naprawdę dla nas. Jeśli dzwoni telefon, to i tak od Warszawy dzieli go 300 kilometrów. Nie ma redakcji, nie ma ludzi, nie ma spotkań, nie ma pokusy, by zajrzeć do pracy choć „na kwadrans”. Prawdę mówiąc, to mnie jest trudniej przekonać do tej decyzji i to ja stawiam najmocniejszy opór. – Co się zmieniło w rodzinie Durczoków, odkąd zmienił Pan pracę i przeszedł do prywatnej stacji telewizyjnej? K. D.: Dużo więcej pracuję i mniej jestem w domu. – Jeszcze mniej? Przeczuwaliście, że nowa praca będzie tak absorbująca? K. D.: Pamiętasz, Marianna, rozmawialiśmy wtedy długo i powiedziałem, że może być jeszcze trudniej, ale warto. M. D.: A ja nie starałam się tego sobie wyobrażać, bo od 11 lat jestem przyzwyczajona, że Kamil wpada i wypada. Trudniej byłoby mi pewnie wyobrazić sobie sytuację, że mamy siebie na co dzień. To byłoby dopiero wyzwanie dla nas obojga! Gdy Kamil zmieniał pracę, cieszyłam się, bo w telewizji publicznej doszedł do zawodowej ściany. Rozmawialiśmy, co może jeszcze zrobić? Poprowadzić kolejne „Wiadomości”, kolejny „Wieczór wyborczy”, własny program, zrobić kolejną rozmowę z politykiem i co dalej? W „Faktach” poprzeczka znów się podniosła. – Gdy jesteście już razem w weekendy, próbujecie nadrobić stracony czas? Biegacie na koncerty, imprezy? Takie małżeństwo przypomina chyba niekończącą się randkę? M. D.: Kamil nie wychodziłby z domu przez 48 godzin, bo jest stęskniony i zmęczony podróżami. Mnie w weekendy nosi, bo mam dom na co dzień. Zimą najczęściej wyjeżdżamy na narty do Szczyrku, latem siedzimy w ogrodzie u rodziców Kamila. – Jak się wchodzi na szczyt, przyjaciół ubywa czy przybywa? M. D.: Na szczęście przyjaciele od lat pozostali ci sami. K. D.: Jest z nami dokładnie to samo wąskie grono ludzi od 13 lat, czyli od momentu, kiedy się poznaliśmy. Pewnie po drodze zawiodłem się na paru osobach, ale ci najważniejsi zostali. – Mówi Pan o sobie: „Jestem trudny, apodyktyczny”. Rozumiem, że Pana żona jest śląskim aniołem? K. D.: No jasne! M. D.: Jakoś wytrzymuję. Jak się zsumuje lata spędzone razem, to z tych 12 lat małżeństwa robi się zaledwie sześć (śmiech). K. D.: Śląski anioł potrafi być wymagający i stawiać warunki. Wie pani, jak to jest z aniołami. Nawet na niektórych obrazach przybierają postać wojowników z mieczami. A mówiąc poważnie, to jest chyba dobra strona tej dzielącej nas 300-kilometrowej odległości, że nie zdążyliśmy się do tej pory sobą znudzić. Nie siedzimy w kapciach naprzeciwko siebie i nie myślimy konfrontacyjnie: jak byłoby kapitalnie w innym życiu, i w innym związku. Bo jak widzimy się rzadko, to częściej za sobą tęsknimy. – Powiedział Pan kiedyś: „Żona ma ode mnie znacznie twardszy charakter...” K. D.: Bo tak jest. Marianna jest ode mnie znacznie bardziej konsekwentna także wtedy, gdy się pokłócimy. Ja już po 30 sekundach kłótni lecę za nią i chcę się godzić, a Marianna twardo nie odpuszcza. Musi minąć jakiś czas, by wyciągnęła rękę na zgodę. Mnie się wielu rzeczy nie chce robić, a Marianna mówi wtedy: „Obiecaliśmy, musimy, damy radę”. Żona jest też ode mnie bardziej oszczędna. – Rozłąki, mijanie się, niedopowiedzenia – to wszystko może powodować kłótnie, nieporozumienia. Gdy przychodzi kryzys, jak go rozwiązujecie? K. D.: Na szczęście nie mieliśmy przez te 12 lat żadnego poważnego kryzysu, choć oczywiście spieramy się, kłócimy, jak w każdym związku, ale to dotyczy najczęściej tego, co dzieje się wokół nas, na zewnątrz, co dotyczy pracy, relacji z ludźmi. Na pewno naszą terapią jest rozmowa. Niedawno ktoś bardzo się uparł, żeby mi zrobić krzywdę. Pamiętam, jak mi ulżyło, gdy powiedziałem o tym Mariannie. Od tamtej rozmowy zacząłem patrzeć na to wszystko kompletnie inaczej, nawet byłem zdziwiony, że jedna rozmowa tak dużo mi dała. – Obawia się Pan czterdziestych urodzin? K. D.: Pani Moniko, niech pani nie żartuje! Jak przeszliśmy niedawno czterdziestkę Marianny, to moja już nie będzie taka straszna. Aż się zdziwiłem, że Marianna tak to przeżyła. Co prawda trwało to krótko, ale moja pełna życia i energii żona nagle posmutniała. Dziś to z siebie skutecznie wyparła. – Ale mężczyźni przeżywają to boleśniej. K. D.: Nie ulegajmy stereotypom. Znając siebie, pewnie na czterdzieste urodziny kupię sobie jakiś miły prezent i to wszystko. – Gdy żyje się na odległość, wiele domowych spraw nabiera kompletnie innego znaczenia i przewartościowania. Słyszałam, że w Państwa rodzinie mama jest od dyscyplinowania, a tata od rozpieszczania? (Śmiech obojga). Tak, ta zasada jest od lat niezmienna. – Ale istnieje niebezpieczeństwo, że Pani będzie się małemu kojarzyła z porannym wstawaniem, odrabianiem lekcji, zakazami, a tata z wesołymi, beztroskimi weekendami i prezentami? M. D.: I tak na pewno jest, ale nie zmienia to faktu, że mały jest ze mną niesłychanie zżyty. K. D.: Jak byliśmy niedawno na nartach, to oczywiście młody popisywał się przede mną swoimi umiejętnościami, ale potem wieczorem, gdy trzeba się położyć spać, pogadać przed snem, poczytać, to oczywiście wybór padł na mamę. – Mały Kamil wyrósł już z dziecięcego terroryzmu? Jeszcze niedawno mówił Pan, że jest mocno rozpuszczony. K. D.: Kamil dorasta. Razem z synem mojego brata są na etapie fascynacji serialem „Kryminalni”. Nasz Kamil jest Zakościelnym, drugi młody – komisarzem Zawadą. Biegają z plastikowymi pistoletami. Normalne dzieciaki, umorusane, szczęśliwe, mające tysiące pomysłów. – Czego się obawiacie jako rodzice? M. D.: Chyba tego, że wychowujemy nasze dziecko w świecie zbyt idealnym, zamkniętym. My, jako dzieci, chodziliśmy do osiedlowych podstawówek, rzucaliśmy tornister, biegliśmy na trzepak, podwórko. Nasz syn nie ma kolegów z piaskownicy. Staramy się go bardziej chronić, bo dookoła jest bardziej niebezpiecznie niż kiedyś. Dokładnie tak samo postępują nasi znajomi. A teraz coraz częściej zastanawiam się, kiedy go wypuścić spod skrzydeł, jak go przystosować do normalnego życia. K. D.: Wyleczyliśmy się z Marianną z przekonania, że młody już powinien coś zrobić, że powinien już teraz być bardziej asertywny, eksponować swoje zdanie, być bardziej samodzielnym. Wierzę, że to u każdego dziecka przychodzi samo, w sposób naturalny. – Syn interesuje się już polityką? M. D.: Jest wobec polityków szalenie krytyczny i wygłasza kategoryczne sądy. K. D.: Ale oczywiście jego dziecięce poglądy są kalką tego, co słyszy w mediach, w szkole, o czym rozmawiamy w domu czy czego słucha u dziadków. Póki co nie żyje jeszcze polityką i chwała Bogu! Mogę tylko ubolewać, niestety, że trafił na czas, gdy polityka zeszła na psy. Wolałbym, żeby pytał mnie, kim jest ten pan, który tak mądrze mówi w sejmie, a nie tłumaczyć mu jakąś kolejną aferę albo dlaczego nie powinno się używać knajackiego języka polskich polityków. – No właśnie, jak wytłumaczyć dziecku świat, w którym ani Pan, ani ja nie chcemy żyć? Świat posłów Łyżwińskich, Filipków, Bestrych.... O tym też rozmawia Pan z synem? K. D.: Mam z tym problem i bywam bezradny, bo nie wiem, jak mu powiedzieć, że normalny świat i świat polityki biegną trochę obok siebie. Że z jednej strony trzeba politykę traktować serio, bo ma to wpływ na to, jak żyjemy, jakimi drogami jeździmy, jak wysokie płacimy podatki, z drugiej strony muszę mu wyjaśnić, że zwłaszcza dzisiaj polityka to wielki teatr i populizm w najgorszym wydaniu. Próbowałem mu to tłumaczyć, pewnie mocno nieudolnie, i nie umiem pani powiedzieć, czy cokolwiek z tego zrozumiał. Ale czy on musi to rozumieć w wieku lat 10? – Co Wam daje po 12 latach małżeństwa poczucie bezpieczeństwa? K. D.: Ciężkie pytanie. M. D.: Ja bym raczej powiedziała o poczuciu szczęścia, a nie bezpieczeństwa. Gdy obserwowaliśmy naszych młodszych znajomych na początku ich małżeństwa i zobaczyliśmy, ile trudu niosą pierwsze lata, żeby się poznać i dotrzeć, to się z Kamilem mocno przytuliliśmy i... odetchnęliśmy z ulgą, że mamy to za sobą. K. D.: Poczucie bezpieczeństwa pryska w jednej chwili, gdy los zaczyna pisać kompletnie inny scenariusz i wszystko, co się tak misternie układało, bierze w łeb. Doskonale pani wie, o czym mówię, nie chciałbym już o tym opowiadać. Jedno jest pewne, bardziej doceniamy to, że dziś jest fajnie, świeci słońce, mamy fantastyczne dziecko, niż pielęgnujemy przekonanie, że to, co zbudowaliśmy, jest niezmienne, stałe, że tak już będzie zawsze. Poczucie bezpieczeństwa daje nam tylko to, że mamy siebie nawzajem! Wiem na pewno, że możemy na siebie liczyć w każdej sytuacji. Gdy potrzebowałem pomocy, mogłem liczyć na żonę, choć był to w naszym życiu cholernie trudny czas. Marianna, choć mam nadzieję, że nigdy nie będzie musiała tego sprawdzać, może liczyć na mnie. I tylko to jest pewne. Rozmawiała Monika Stukonis/ Viva! Zdjęcia Rafał Milach Stylizacja Jola Czaja Asystentka stylistki Ania Zielińska Makijaż Sergiusz Osmański/Sephora Fryzury Rafał Żurek Produkcja sesji Ewa Kwiatkowska Sesja odbyła się w hotelu Monopol w Katowicach, ul. Dworcowa 5.
Kamil Durczok - afera Wprost - molestowanie
"Ja nigdy świadomie nie wyrządziłem nikomu krzywdy".
Afera dotycząca molestowania dziennikarek, opublikowana przez tygodnik "Wprost", dotkliwie ugodziła Kamila Durczoka, pod którego adresem padły zarzuty o molestowanie i mobbing. Na razie brak pewnych dowodów winy prezentera TVN. On sam postanowił zabrac głos w sprawie. Podczas rozmowy w radiu TOK FM Kamil Durczok szczerze i dobitnie podkreślił, że nie należy go wiązać z aferą dotyczącą rzekomego molestowania młodych kobiet. Nigdy nie molestowałem żadnej z pracownic ani żadnej kobiety. Z absolutną pewnością mogę powiedzieć, że nie przekroczyłem żadnych granic. Jestem cholerykiem, ale to dlatego że jestem wymagającym szefem. Kamil Durczok - kat czy ofiara? Kamil Durczok odkłada na bok emocje - postanowił nie szkodzić stacji, której zawdzięcza rozgłos i pieniądze, dlatego złożył wniosek o urlop, ale z pewnością nie rezygnuje z pracy. Byłoby kompletnie nienormalnym, żebym pracował w tym momencie w TVN. Poszedłem na dwutygodniowy urlop, bo nie powinienem utrudniać pracy tym, którzy chcą tę sprawę wyjaśnić. (...) Jeśli komisja miałaby potwierdzić moją winę - w co absolutnie nie wierzę - albo widzieć w moim 10-letnim postępowaniu w tym zespole błędy, to sam będę wiedział, co mam zrobić. Środowisko dziennikarzy huczy od plotek i domysłów. Sam dziennikarz wspomniał, że jest zdruzgotany, zdemolowany psychicznie i czuje się ofiarą całej nagonki. Wspiera go jego była żona, przyjaciele, których z dnia na dzień ubywa, wraz z kolejnymi poszlakami, m.in. "białym proszkiem", erotycznymi gadżetami, znalezionym podczas przeszukiwania w mieszkaniu Kamila Durczoka. Prezentera zatrzymała policja podczas ucieczki z mieszkania. W ubiegłym tygodniu zarząd TVN postanowił powołać niezależną komisję, której celem jest "zweryfikowanie rozpowszechnianych publicznie twierdzeń, że osoby zatrudnione w TVN mogły być przedmiotem mobbingu lub molestowania w miejscu pracy". Zobacz: Kamil Durczok w sesji dla "Vivy!" Wywiad z Durczokiem - samotny jeździec? Kamil Durczok jakiego nie znacie
Tylko w najnowszym numerze Vivy! prywatny i nieprywatny świat najpopularniejszego polskiego dziennikarza
Kiedy wsiadasz na motor, nikt cię nie ocenia. Droga daje dystans. Ma gdzieś, kim jesteś i co robisz w życiu. Możesz zapomnieć o polityce, o dziurze budżetowej i o tym, co na Westerplatte powiedział prezydent. Czas się nie liczy. Nie patrzysz nerwowo na zegarek. Jadąc, wyprzedzasz problemy. Najpierw widzisz je przed sobą, potem są gdzieś obok, a potem zostawiasz je w tyle. Komórka nie dzwoni. Naciskasz gaz do dechy. Silnik mruczy. Nawet jeśli się ścigasz, to tylko z samym sobą. Bo jesteś sam. W końcu. Kamil Durczok w obiektywie Vivy! >> *** Trzy lata nie kupił zimowych butów. Po pierwsze: kiedy? Po drugie: w sumie po co? Rano – winda, zjazd do garażu, samochód, garaż w biurze, potem winda i praca. Wieczorem ta sama droga, tylko z przeciwnym wektorem. Kamil: „Klapki mam na oczach. Jak koń. Pędzę. Dni wypełnione tak, że szpilki się nie da wcisnąć”. Ostatnie dni? Proszę bardzo. „Fakty” z Westerplatte. Po nich powie: „Trzeba wymyślić coś nowego. Ale w sumie niezłe. Uczcijmy to w jakiejś knajpie nad morzem”. Dwie godziny przegaduje z poznanym przy barze Amerykaninem. O życiu, o polityce, o kinie. „Stary, wiesz, kto to był?”, pyta ktoś, gdy Amerykanin wychodzi z knajpy. „Reżyser filmu »Dzieci Ireny Sendlerowej«, dzień wcześniej promował swój film w Gdyni”. Śmieje się. Dwóch dorosłych facetów zapomniało się sobie przedstawić. Samolot do Warszawy następnego dnia. Siedziba TVN. Drugi dom dla większości, którzy tu pracują. Tak zorganizowany, żeby nie trzeba było wychodzić. Siłownia, sauna, dwie knajpy, kawiarnie, bar sushi, bank, fryzjer, kiosk. Minimiasto. Szklana pułapka. Wciągająca bardzo. Jak praca w mediach. Nie zrozumie, kto nie pracuje. Adrenalina, emocje skaczą jak szalone, ciągły niedoczas i niewiarygodne uczucie, że się podgląda historię i tworzy rzeczywistość. Kamil: „Podziwiam tych, którzy potrafią ten świat zostawić. Psychicznie, zawodowo, finansowo. Nie wiem, czy ja umiałbym. Nie wiem... Może”. A jednak czasem mówi sobie: „Muszę uciec”. I ucieka. *** Siódma rano. Łomniczki czy Kowary albo jakieś miejsce, gdzie diabeł mówi dobranoc. Dzień wcześniej Kamil pakuje torbę w domu w Katowicach, paskiem z tyłu mocuje do motoru. Stare dżinsy, skóra, kask. Na głównym skrzyżowaniu zastanawia się: w prawo pojechać czy w lewo? Na północ czy na południe? Wieczorem w przydrożnym hotelu bierze mapę do ręki. Palcem kreśli trasę. Świtem w sklepie Społem, przy drodze, suchą bułkę popija kefirem. Pani Gienia, sprzedawczyni, co pamięta jeszcze miejscową organizację partyjną, kręci głową. Kamil Durczok? Co on robi w takiej dziurze o siódmej rano? O świcie powietrze pachnie wolnością. Na początku zimno. Człowiek jeszcze pospinany, niepewny, opona nie klei się do asfaltu. Ale z każdą sekundą lepiej, cieplej. Motor pod tobą oswaja się jak zwierzę. Chwilę potem czujesz, że jesteś kawałkiem tej maszyny. I już tylko jedziesz. Nie myślisz. Wtapiasz się w krajobraz. Od studia „Faktów” dzielą go teraz setki kilometrów. Lata świetlne nawet. Głowa niby gdzie indziej, a jednak o 10.00 komórka w ręku. SMS. Wyniki oglądalności. Kciuki do góry. Jest! Znowu przebili „Wiadomości”. Kiedy w listopadzie roku ubiegłego zdarzyło się to po raz pierwszy, szampan strzelił. Potem były miesiące, że się tłukli o miejsca po przecinku. Potem kwiecień, czerwiec, sierpień znowu górą. Kamil jest realistą: „Pewnie dostaniemy jeszcze po głowie. To nie jest mecz wygrany raz na zawsze”. Ale bić się warto. I znów droga. Gaz do dechy. Jak w życiu. Poruszające wywiady Vivy! - forum >> *** Pokój Kamila w TVN. Na ścianie kalendarz ze śląskimi pejzażami, pewnie żeby nie zapomniał, skąd jest. Na drugiej cztery monitory. TVN, TVN24, CNN, SKY. Wiecznie włączone. Obrazy migają. Tablica korkowa, a na niej różne śmieszne rzeczy. Dożywotni bilet od Burger Kinga, przyznany za „rzucanie mięsem”, po pamiętnym nagraniu rozpowszechnionym w Internecie, gdzie Kamil ochrzania za brudny stół. Tablica rejestracyjna, którą z Honolulu przywiozła koleżanka z „Faktów” Ania Czerwińska. Jest też zdjęcie z przedstawienia „Kopciuszek”, gdzie znani dziennikarze wystąpili pod okiem Krystyny Jandy. Kamil zagrał Macochę. Kiedy zaproponowano mu udział w spektaklu, prosił: „Dajcie jakiś szwarccharakter, bo mi za chwilę ktoś aureolę przyprawi”. A jaki jest szwarccharakter w „Kopciuszku”? Tylko Macocha. Na tablicy jeszcze dieta Montignaca, jakby któregoś dnia, oglądając się na ekranie, stwierdził, że znów musi zrzucić parę kilo. Za to zdjęcia żony i syna nie ma. Świadomie. Dlaczego? Bo po pierwsze, to jakby inny świat. Po drugie, szczerze mówiąc, kto ma czas w pracy, by się roztkliwiać? Kamil: „Miałem kiedyś taką ramkę, zdjęcia się same przesuwały. Marianna, syn, ja, pies. Objęci, uśmiechnięci. Fotografujemy się zwykle w momentach, gdy jest nam cholernie dobrze, więc kiedy jestem sam, jest robota, wolę nie patrzeć, zebrać się w sobie i być twardzielem. Stanowczym”. Właśnie. „No way. Nie ma mowy”. Kamil jest stanowczy, gdy proszę, by pozwolił mi wejść na „faktowe” kolegium. „To świat zamknięty. Taka jest zasada”. Dobrze pamięta swoje pierwsze kolegium z zespołem „Faktów”. Mówi: „Fatalne”. Maj 2006. Kamil: „Trema mnie zżarła. Potem myślałem, że byłem za mało konsekwentny, za dużo odpuściłem”. Przychodzi nowy szef, nigdy nie jest łatwo. Zwłaszcza że to szef z konkurencji. Nigdy nie był reporterem. Wiele osób próbowało mu z tego zrobić zarzut. Oburzał się. „Argument równie głupi jak ten, że dyrygent nie potrafi grać na wszystkich instrumentach. Dyrygent musi wiedzieć, jak poprowadzić orkiestrę, nie musi być mistrzem waltorni czy magikiem skrzypiec. Nie muszę umieć robić materiału, ale wiem, jak te materiały poskładać, gdzie dołożyć tego, tamtego i sprawić, by to brzmiało. I brzmi”. To potrafi tylko kilka osób w Polsce. Kolegium. 10.00 rano. Trwa różnie. Jak jest trudny dzień – dłużej. Trudny to znaczy z mniejszą ilością tematów. A jak tematy są oczywiste, wszyscy wiedzą, co mają robić, myk, myk, jest szybko, 15 minut i każdy rozchodzi się do pracy. Dzień jak co dzień. Dwanaście godzin na nogach. Kamil: „7.20. Zamawiam taksówkę. Taksówkarz pyta: »A gdzie pan tak rano jedzie?«. »A do roboty«, mówię. »Do roboty? Przecież pan dopiero o 19.00 pracuje!«”. *** Amplituda popularności Durczoka miotała się jak sinusoida. Jak zaczął pojawiać się na wizji, prowadząc publicystykę, złośliwi mówili: „Typ nudziarza”. Krawacik ciasno zawiązany. Ulubiony zwrot do rozmówców: „Panowie, spokojnie!”. Potem, kiedy przesiadł się do „Wiadomości”, podniosły się głosy: „On się tam nie sprawdza, o 10 lat za młody, jak takiemu wierzyć?”. Potem zwrot o 180 stopni. Nagrody. Telekamery. Wiktory. Dziennikarz Roku 2000. I tytuły. Te poważniejsze: Najpopularniejszy. Najbardziej wiarygodny. Te mniej poważne: Najprzystojniejszy. Najseksowniejszy. Potem cała Polska żyła jego chorobą, kiedy jako pierwszy publicznie przyznał się na wizji. Zaraz potem był pierwszą osobą, której zarobki ujawniono publicznie i brutalnie. Kamil: „Miałem wrażenie, że ludzie popatrzyli na mnie wilkiem, jakbym te pieniądze kradł, a nie zarabiał. Wtedy zacząłem się trochę bać o małego i Mariannę. Poza skrajnymi przypadkami spotykasz się raczej z akceptacją niż wrogością. Ale koledze z redakcji Pawłowi Płusce napluli na manifestacji pod nogi. Ja nie miałem aż takiej jazdy”. Za to pamięta, jak górnicza „Solidarność”, która rok wcześniej zapraszała go na swoje uroczystości, po jakichś „Faktach” napisała list, jak to on, syn ziemi śląskiej, mógł pozwolić, żeby ukazał się niepochlebny komentarz do ich manifestacji. Ostra, niesprawiedliwa krytyka każdego rusza. Jego też. „Jest pan oszustem, nie dziennikarzem”. „Dupkiem i manipulantem”. Ostre słowa. Twardziel na zewnątrz. Niejednoznaczny. Nieprzewidywalny. Prawdziwy. Raz misiek z telewizora, co to każdy chce go o 19.00 zaprosić do domu, raz facet, co potrafi „rzucić k...” i wkurzyć się, że stół brudny, a program już wchodzi na antenę. *** A stół był naprawdę „uje...ny”. Przepraszam, cytuję Kamila. Po tym, jak nagranie wypuszczono w Internecie, przez tydzień nie schodził z czołówek gazet. „Durczok klnie jak szewc”. „Polszczyzna Durczoka”. „Co było na tym stole?”. Syn krótko: „W szkole nie mówi się o niczym innym”. Kamil: „Jasne, że nie byłem z siebie dumny. Nie ma powodu, by dziecko widziało ojca w takiej akcji, a z drugiej strony, gdybym na stole zobaczył to jeszcze raz, zrobiłbym tak samo. W domu nie komentowaliśmy tego. Ale ludzie rozumieli, o co mi chodziło. Pewnie nie akceptowali formy, pewnie ten Durczok, co kogoś opieprza, nie trafił do przekonania, ale debat nad formą było tyci, a debat, czy miałem rację, było aż tyle”. Szeroko rozkłada ręce. Ale następnego dnia, żegnając widzów, z tym swoim szelmowskim uśmieszkiem mówi: „Jutro »Fakty« jak zwykle o 19.00 przy czyściutkim, prawie jak zawsze, stole”. Perfekcyjny. Jeśli jest w pracy chwilę po ósmej, a nie przed, robi się nerwowy. Jak koło 14.00 ruch chwilowo zamiera, walczy z wyrzutami sumienia, by się chwilę zdrzemnąć na sofie w pokoju. Nie pamięta, kiedy się porządnie wyspał. Może w górach? Wybudowali tam z Marianną dom. Długo ten pomysł w nich dojrzewał. Gdyby przyjaciele, z Maćkiem na czele, budowy nie dopilnowali, dom by nie stanął. Ciągle w środku nieskończony. Setki książek walają się po podłodze. Nad stołem w jadalni wciąż nie ma lampy. Ale za to jest kominek i widok z okien na szczyty, i śniegu tyle zimą, że od progu narty zakładać. I tam nie ma polityki. Jest syn. Trzynastoletni już dziś Kamil. Kamil junior zaraz będzie dorosły. Kamil senior rozczula się, gdy o tym myśli, ale się do tego nie przyznaje. Czasem mu się wydaje, że sam nie do końca dorósł. I często zachowuje się jak młokos. Jak się włączy „szwendacz” w sobotnie popołudnie, to jest Bielsko albo Katowice, albo Wrocław. Godzina druga w nocy i tylko dzwonek dzwoni w głowie: „Chłopie, do domu!”. *** 6 marca ubiegłego roku skończył 40 lat. Cezura? Broni się. „Jaka cezura? To otoczenie pcha cię do tego, byś zaczął rozmyślać. Trzydziestka? E, tam. Człowiek tak samo młody, jak wtedy, gdy miał 21. Ale już czterdziestka? Idzie z górki. Już krócej niż dłużej. Przymierzasz się do pierwszego w życiu bilansu. W moim przypadku do drugiego, bo pierwszy był przy chorobie”. Więc bilans. Jak wypadł? Jak to bilans. Nierówno. W skali od 1 do 10. Zawodowo? 11. Rodzinnie? Może 8, może 9. Ojciec? Kamil: „Tu mam najwięcej wątpliwości, ale i tak powyżej średniej. Powiedzmy 7. 8 może, dzięki Mariannie”. Przyjaciele? 10. A potem zaczyna się liczyć. Aktywa i pasywa. Wychodzi, czy jesteś do przodu, czy trzeba popracować. Uporządkowanie wewnętrzne? Lichy wynik. Kamil: „Nie potrafię usiedzieć w miejscu. Ciągle jeszcze szukam i ciągle jeszcze coś chciałbym zrobić. To fatalne uczucie. Ciągle patrzę na zegarek. Diagnoza jest taka: Jestem facetem, który bez przerwy gdzieś biegnie. Podświadomie tęskni do spokoju, ale w gruncie rzeczy tego spokoju się boi, bo mógłby oznaczać zawodową stagnację”. Zawód wciąga jak wirówka i tę wirówkę przenosi na życie. Nienawidzi urlopów latem. Leżenia nad basenem i lenistwa. Drugiego dnia zaczyna się miotać i kłócić. Urlop planuje jak dzień pracy. Nawet może tego nie zauważa. Tłumaczy się gęsto: „Najpierw pojechałem wybyczyć się w góry, potem wróciłem do Katowic na kilka dni, potem Chorwacja, potem motor i w drogę. Przed siebie. Potem znowu góry...”. Z zegarkiem w ręku, jakby „Fakty” prowadził. O takich się mówi: „przypadki beznadziejne”. Jest październik, rok temu. Popołudnie, jakich wiele. Kamil przy biurku, pisze coś, jakiś telefon, jeden, drugi. I nie wie, może jakaś myśl zła wpadła do głowy... Nagle czuje, jakby ktoś mu w piersi przez gardło wcisnął piłkę tenisową. Houston, mamy problem. Serce wali, oddech coraz krótszy. Jeszcze myśl: „To tylko wahnięcie, arytmia. Zaraz będzie OK”. Ale nie jest. Wstaje więc, trzyma się ściany i idzie chwiejnym krokiem do pokoju Grzesia, zaraz obok. Dobrze nie wygląda. Kolega o nic nie pyta, tylko mówi: „Wołam karetkę”. Kamil: „O, cholera, nie, tylko nie karetkę”. Trzy minuty później samochód na dole. Żeby nie wzbudzać sensacji, idą powolutku do wyjścia, wsiadają w auto i do Anina. Dwa dni później znowu w pracy. Tajemnicy utrzymać się nie da. W gazetach sensacja. Na czołówkach: „Durczok w szpitalu!”, „Co z sercem Durczoka?”, „Czy to był zawał?”. A swoją drogą, co to było? Kamil: „Sygnał ostrzegawczy. Coś mi powiedziało: Zwolnij pan”. W nocy się budzi i myśli: „A może jednak trzeba zwolnić? Może jednak nie należy wszystkiego tak przeżywać?”. Patrzy na czarne niebo przez okno. Ale jak nie przeżywać? Nie uda się. Prędzej zawód trzeba zmienić. Rok mija i nie zauważył, by zwolnił. Za sport się trochę wziął, trochę kilogramów zrzucił, dwa dodatkowe lekarstwa bierze. Jak się przejmował, tak przejmuje. I tylko jak nowy gadżecik na biurku – aparat do mierzenia ciśnienia. W użyciu cztery, pięć razy dziennie. Rano 130 na 85, bliżej popołudnia rośnie. Wieczorem? Żartuje: „Nie pytaj, bo mi firmy ubezpieczeniowe podniosą stawkę”. *** Newsowiec nie ma szans na bycie solistą. Solistą można być w publicystyce. Ale czas wielkich widowisk publicystycznych dawno się skończył. Kamil do pewnego momentu grał wyłącznie na siebie. Wszystko, co robił, było kwestią życia lub śmierci, a każdy ranking popularności prezenterów, programów, słupki oglądalności były najważniejszym miernikiem pracy. Ale gdy w dziesiątym rankingu Durczok wciąż jest pierwszy lub drugi, czasem trzeci, a potem znów pierwszy, nie trzeba już sobie niczego udowadniać. Zaczynasz mieć świadomość, że uczestniczysz w czymś większym, że już chcesz, by coś po tobie pozostało. I to nie wykaz rankingów, ale jakiś poważniejszy ślad. Kamil: „Jeśli dziś o czymś marzę, to o tym, żeby »Fakty« na długie lata stały się najbardziej oglądanym programem informacyjnym w Polsce, bo najlepsze już są”. Do szału doprowadza go, jak mówią: „Miałeś szczęście, że trafiłeś na czas telewizji Farfała”. Nie słucha. Robi swoje. Są na takim etapie w zespole „Faktów”, że wszyscy mają świadomość, co jest skopane, a co dobre. Niektórzy mówią: „Po cholerę się męczyć, skoro jutro jest następne wydanie?”. A Kamil do trzeciej w nocy się morduje: „Dlaczego coś poszło nie tak? Dlaczego program był płaski? Dlaczego nie wbił ludzi w fotel?”. Wiktorów 6 albo 7. Telekamer 6. Ile nagród? Mnóstwo. Wszystkie stoją na biurku, niebawem pojadą do nowego domu. Kamil: „Są bardzo ważnym elementem mojego życia zawodowego i bez względu na to, jak wszyscy moi koledzy protestują, że nie pracują dla nagród, ja też dla nich nie pracuję, ale jak dostaję, skaczę pod sufit. Choć wiem, że teraz już będę je dostawał znacznie rzadziej. Dużą część energii kieruję tam, gdzie nie sięgają kamery”. Rozumiem. Mężczyzna ściga się, by osiągnąć wynik, a potem zdobyta pozycja pozwala mu samodzielnie wyznaczać cele. A jednak czasem rachunek sumienia. „Za mało zrobiłem w życiu rozmów ważnych. Takich, gdy chce się słuchać”. Wspomina rozmowę z Lemem. „Niesamowita opowieść o dystansie do życia. W ’53 Lema zwinęło UB. »Niech pan zrozumie, opowiada Lem, zwinęli mnie, bo wyglądałem jak amerykański szpieg. W długim płaszczu i w okularach. A ja szedłem szukać części do budowy wehikułu czasu!«. Wehikuł czasu w ’53! To trzeba mieć dystans!”. I była taka rozmowa o polityce z profesorem Kołakowskim. Poszedł wystraszony jak diabli. Myślał: „Spotykam się z legendą, z filozofem, a już nie wiem, czy pośród Leppera i jemu podobnych po drodze nie schamiałem i nie spsiałem?”. Siedzieli w którymś krakowskim hotelu, w okolicach Małego Rynku. „Ale była rozmowa! Traktat, czym powinna być polityka. Proste słowa o bezpieczeństwie, edukacji i obronie słabszych. A jak rzucisz wszystko, co mówił, na tło tego objazdowego domu wariatów, który wtedy w 2006 gościł na występach w moim kraju, oczy robiły się wielkie i okrągłe. Dzienniki muszę pisać. Mało pamiętam”. OK. Trzymam za słowo. *** Wolszczan u Durczoka w studio. Rozmowa z gatunku tych, co to się na nie długo czeka. Ale ludzie potem zaatakowali. Durczok był za ostry. I co Durczok wie o SB, ostatecznie kiedy wszystko się to działo, był gówniarzem. Kamil: „Miałem poczucie, że nie przekroczyłem granicy. Profesor Aleksander Wolszczan cieszy się szacunkiem i sympatią. Tym bardziej oczekiwałem, że serio potraktuje ludzi, którzy mu wierzą. Jak w pewnym momencie usłyszałem, że pieniądze, które dostawał od SB, wrzucał do rzeki, pomyślałem, że nikt tej bajki nie kupi. Może łatwiej powiedzieć: »Cholernie się tego dzisiaj wstydzę«. Ale nie każdego na to stać”. Na rozmowie jednak zaważyła końcówka. Profesor: „Cieszę się, że jest tyle wpisów internetowych od ludzi, którzy stoją po mojej stronie”. Durczok: „Ale czy zdaje pan sobie sprawę, że są i takie, które nazywają pana kapusiem?”. Następnego dnia dzwoni Janina Paradowska: „Muszę coś panu powiedzieć, panie Kamilu. Ta rozmowa była okropna. Zachował się pan jak ZChN-owski lustrator”. Po programie minuta po minucie analizuje tę rozmowę, prosi o nagranie. Zastanawia się: „Może mogłem powiedzieć: »Postąpił pan haniebnie«, odpuścić tego kapusia. Ale to jest adrenalina. Dajcie, ludzie, prawo do ludzkich reakcji. Bo to nie był błąd. Nie wymyśliłem tego. Mógłbym przypudrować rzeczywistość. Ale na miły Bóg, to są emocje”. *** Lata 70. Jakaś akademia szkolna ku czci. Kamil recytuje. Po pierwszej zwrotce wiersza w głowie czarna dziura. Do dziś słyszy rechot kolegów. Lata 90. Telewizja Katowice. Czerwona flauszowa marynarka a la prezenter RTL-u. Zapowiedź jakiegoś filmu, chyba jednego z odcinków „07”. Potworna trema, którą potem krok po kroku przerabia na mobilizującą energię. Dziś już tremy nie ma. Kilkanaście lat na wizji i w newsach, i w publicystyce robi swoje. Po objęciu „Faktów” udziela wywiadu dla branżowego miesięcznika. Dziennikarka: „Czy gdyby na świecie wydarzyło się nagle coś na miarę tragedii WTC, czułby się pan na siłach poprowadzić relację na żywo?”. Kamil: „Zdumiewa mnie pani tym pytaniem”. Dziennikarka: „Dlaczego?”. Kamil: „Wydaje mi się, że po 17 latach pracy dziennikarskiej poradziłbym sobie. Do tej pory programów na żywo zrobiłem jakieś półtora tysiąca. Myślę, choć to dla pani pewnie śmiałe założenie, że kolejny także nie skończyłby się kompromitacją”. „Ale wiesz, co jest najfajniejsze w pracy na wizji?”. Kamil się nakręca. „Że o 18.45 możesz być skopany najbardziej na świecie. I widzisz, że zostaje 10, 7, 5, 3, 1 minuta do wejścia na antenę. Czujesz, jak zmęczenie uchodzi i wchodzi power. I nagle świadomość, że jest 18.59 i jesteś na najwyższych obrotach. Teraz masz tylko jedno zadanie. Kilkadziesiąt osób pracowało przez cały dzień, byś ty, przez 26 minut, opowiedział ludziom wizję świata by »Fakty«. I nie możesz tego spieprzyć. Bo po pierwsze tamci pracowali, po drugie widzowie będą zawiedzeni, bo po trzecie ty się nie sprawdzisz. Własny test oblejesz. Nocy nie prześpisz. Zagryziesz się na amen. Każdy w naszym zawodzie jest egocentrykiem. Nie udawajmy. Ale nawet jak masz gorączkę i wszystko cię boli, musisz się uśmiechnąć. Ludzie czekają. Czerwona lampka. 19.00. »Kamil Durczok. Fakty. Witam państwa«”. Tekst Katarzyna Przybyszewska Zdjęcia Zuza Krajewska i Bartek Wieczorek/Photo-shop.pl Stylizacja Andrzej Sobolewski/D’vision Art Makijaż Wilson/D’vision Art Produkcja sesji Anna Wierzbicka Współpraca Maciek Bieliński Podziękowania dla FIAT AUTO POLAND SA, Hotelu EUROPA-BIO MEDICAL CENTER W Polanicy-Zdroju www.hoteleuropa.net.pl, PAŁACU MARGOT W Karpaczu www.palacmargot.pl za pomoc przy realizacji sesji zdjęciowej.
Tych panów zna cała Polska! Pojawiają się bowiem na ekranach telewizorów w informacyjnych i rozrywkowych programach. Zobaczcie zestawienie znanych i lubianych dziennikarzy stacji TVN! A wśród nich: Kamil Durczok, Olivier Janiak, Robert Kantereit, Jarosław Kuźniar, Grzegorz Kajdanowicz, Marcin Prokop, Andrzej Sołtysik, Bartosz Węglarczyk, Kuba Wojewódzki i Marcin Meller.
Tych panów zna cała Polska! Pojawiają się bowiem na ekranach telewizorów w informacyjnych i rozrywkowych programach. Zobaczcie zestawienie znanych i lubianych dziennikarzy stacji TVN! Kuba Wojewódzki / Olivier Janiak / Kamil Durczok (MW Media) Część z nich widzimy każdego dnia, a część raz lub dwa razy w tygodniu, część z nich przekazuje nam dobre i złe informacje, a część skoncentrowana jest wyłącznie na rozrywkowej tematyce. Mowa o dziennikarzach i prezenterach, którzy goszczą cyklicznie w waszych domach. Kim są? Skąd pochodzą? Zobaczcie ranking ulubionych męskich twarzy TVN! [CMS_PAGE_BREAK:Kamil Durczok] Kamil Durczok Pierwsze, dziennikarskie kroki stawiał w Katowicach, czyli w mieście, w którym się urodził i wychował. Najpierw można było go słuchać w Radiu Katowice, a następnie oglądać w Telewizji Katowice. Od roku 2006 związany jest z TVN. Za pracę w tej stacji był wielokrotnie nagradzany (Telekamery, Wiktory). [CMS_PAGE_BREAK:Olivier Janiak] Olivier Janiak Absolwent Wydziału Prawa i Administracji na Uniwersytecie Wrocławskim początkowo pracował jako model i pracownik agencji reklamowej, aż w końcu trafił do stacji TVN. Debiutował w programie muzycznym "Big Star Party", a następnie został prowadzącym "Co za tydzień". [CMS_PAGE_BREAK:Robert Kantereit] Robert Kantereit Przygodę z dziennikarstwem rozpoczął już w szkole. Współpracował bowiem z Radiowęzłem, potem Studencką Agencją Radiową i gdańskim Radiem ARnet. Od 2010 roku pracuje w stacji TVN, gdzie prowadzi "Dzień dobry TVN", a w wakacje "Dzień Dobry Wakacje". [CMS_PAGE_BREAK:Jarosław Kuźniar] Jarosław Kuźniar Pracował w Radiu i Telewizji Sudety, a także w Radiu Wrocław. Widzom jednak dał się poznać jako prowadzący porannych programów informacyjnych w TVN 24, a także jako gospodarz muzycznego show "X-Factor". [CMS_PAGE_BREAK:Grzegorz Kajdanowicz] Grzegorz Kajdanowicz Podczas studiów na Wydziale Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego podjął pracę z redakcją Teleexpressu. Pracę w TVN rozpoczął w 1997 roku, czyli od początku istnienia stacji. Najczęściej pojawia się w informacyjnych serwisach, ranną i wieczorną porą. [CMS_PAGE_BREAK:Marcin Prokop] Marcin Prokop Był redaktorem naczelnym "Machiny" i "Filmu", a także pisał do "Gazety Wyborczej", Przekroju" i "Wprost". Pracował w telewizji polskiej, w roku 2007 przeniósł się do stacji TVN. Wraz z Dorotą Wellman prowadzi "Dzień Dobry TVN", a także był gospodarzem rozrywkowych show: "Mam talent" i "Milion w minutę". [CMS_PAGE_BREAK:Andrzej Sołtysik] Andrzej Sołtysik Absolwent filmoznawstwa dziennikarską karierę rozpoczął od pracy w radiu RMF FM. W 1997 roku trafił do TVN, a w 2000 roku został rzecznikiem prasowym stacji. Po 7 latach zrezygnował z pełnienia tej funkcji na rzecz pracy w dziale programowym. Obecnie jest prowadzącym "Dzień Dobry TVN". [CMS_PAGE_BREAK:Bartosz Węglarczyk] Bartosz Węglarczyk Obecnie szef działu zagranicznego "Gazety Wyborczej", a wcześniej jej korespondent w Moskwie i w Brukseli. W telewizji TVN prowadził autorskie przeglądy prasy, a od września 2008 roku wraz z Kingą Rusin jest gospodarzem weekendowego wydania "Dzień Dobry TVN". [CMS_PAGE_BREAK:Kuba Wojewódzki] Kuba Wojewódzki Największą popularność zyskał dzięki programowi Idol, który emitowany był w telewizji Polsat. Następnie w tej samej stacji został gospodarzem programu "Kuba Wojewódzki". W 2006 przeniósł się do TVN, wraz z autorskim programem, który emitowany jest do dziś. Dziennikarz jest także jurorem w muzycznym show "X-Facor". [CMS_PAGE_BREAK:Marcin Meller] Marcin Meller Był redaktorem naczelnym polskiej edycji magazynu "Playboy", a także pisze felietony do tygodnia "Newsweek". W TVN24 prowadzi magazyn kulturalny "Drugie śniadanie mistrzów", a w TVN z Magdą Mołek "Dzień Dobry TVN". fot. MW Media (10)
W corocznym, europejskim badaniu preferencji widzów, organizowanym na zlecenie UPC, zostali wyłonieni zwycięzcy rankingu ulubionych prezenterów
Kuba Wojewódzki - najpopularniejszy prezenter rozrywkowy Wśród prowadzących talk show na najwyższej pozycji znalazła się kobieta - Ewa Drzyzga. W kategorii „prezenter newsowy” pierwsze miejsce zajął Kamil Durczok. Prezenterem sportowym cieszącym się największą sympatią został Włodzimierz Szaranowicz. Najpopularniejsi prezenterzy w kategorii „rozrywka” ex aequo to Kuba Wojewódzki i Szymon Majewski. Zdecydowaną większość laureatów tegorocznego rankingu można oglądać na antenie telewizji TVN, zatem wyniki ogólnopolskiego badania preferencji widzów 2009 to także jej sukces. Kobiety stanowiły 50,3% pośród respondentów tegorocznego panelu, mężczyźni 49,7%. Badanie, które zostało przeprowadzane na zlecenie UPC przez Research International już po raz szósty, odbyło się w okresie październik - grudzień 2009. Wzięło w nim udział w sumie 10.804 respondentów z czego w Polsce 1320. Badanie było realizowane w 10 krajach: Austria, Belgia, Czechy, Węgry, Irlandia, Holandia, Polska, Rumunia, Słowacja i Szwajcaria.