Hobby „bez sensu” ma więcej sensu, niż myślisz. To nie marnowanie czasu, to wolność
Mam hobby, które nic nie daje. Nie rozwija, nie uczy, nie poszerza moich horyzontów. Nie mogę go wpisać do CV, ani opowiedzieć o nim na nim na spotkaniu towarzyskim. Oglądam seriale. Żeby jeszcze tylko te ambitne, ale nie. Kocham Cobena, Frankie and Grace i Emily w Paryżu? A ty dbasz o swoje zdrowie psychiczne i też marnujesz czas?
Kocham ludzi, kocham swoją rodzinę, kocham pracę, ale i tak nie mogę doczekać się wolnego czasu. Nie idę wtedy na siłownię, nie ćwiczę jogi i nie szykuję się do maratonu, nie uczę się języków i nie studiuję kolejnego kierunku. Nawet nie robię na drutach wełnianych czapek dla przyjaciół i znajomych, bo to byłoby przecież pożyteczne. Oglądam za to filmy i seriale na platformach streamingowych. Ostatnio obejrzałam cały sezon nowego Cobena, "Zabójczą przyjaźń" (to też mini serial), zaczęłam nowego "Klangora" (Canal+) i "Teheran" (na Apple TV). W grudniu zaliczyłam wszystkie świąteczne romantyczne filmy, na czele z cudownym norweskim serialem "Facet na święta". Czy jestem stracona? Niekoniecznie, bo – według psychologów – raczej nie wykazuję oznak uzależnienia. Jeśli muszę, przerywam oglądanie po jednym odcinku, nie zarywam nocy i obowiązki są dla mnie zawsze przed rozrywką. Jednak nie uczę się w wolnym czasie hiszpańskiego czy włoskiego, nie zapisałam się na zajęcia z lepienia gliny. To na pewno byłoby lepsze. Nie zawsze jednak da się robić rzeczy właściwe, dobre i potrzebne. Na co dzień mam tyle obowiązków, że jestem przebodźcowana. Nie udźwignęłabym kolejnej aktywności. Filmy i seriale chronią mnie przed wypaleniem, to dla mnie podróże (wcale nie ucieczka) do innego świata. To jak mieć ileś żyć w jednym życiu. Przyznaję, myślałam, że jestem wyjątkiem. Że tylko ja się tak obijam w dzisiejszym świecie, ale zrobiłam szybką sondę wśród zaprzyjaźnionych kobiet i sporo z nich ma jakieś nieprzydatne nikomu hobby. Na co dzień pani doktor, w wolnym czasie rządzi dynastią Dorota (imię zmienione) jest chirurgiem. Ma bardzo odpowiedzialny zawód, pracuje dużo i intensywnie, do tego ma częsty kontakt z ludźmi, a jest introwertyczką. W szpitalu, na dyżurach bardzo dużo się dzieje. W wolnym czasie– jak sama twierdzi– musi się zresetować. – "A nic mnie tak nie uspokaja, jak seriale" – opowiada. – Z tych medycznych oglądam tylko "The Pitt", bo jako jedyny jest realistyczny i naprawdę pokazuje, co się dzieje na oddziałach ratunkowych. Poza tym lubię bajki, ale już z innego świata. Namiętnie oglądam też seriale kryminalne, bo nic mnie tak nie uspokaja, jak obmyślanie, kto naprawdę zabił. Podobają mi się też lekkie filmy - komedie romantyczne, dramedy czy seriale w stylu "slice of life" takie jak "This is us"" – wylicza Dorota. Jej bliska koleżanka, Agata, lekarka psychiatrii, uwielbia z kolei zatapiać się w świat gier multimedialnych. – "To jak serial, ale tutaj mam wpływ na akcję. Teraz jestem, na przykład, fanką "Crusader Kings III", gdzie nie steruję jedną postacią w akcji tylko całą dynastią średniowieczną, kolejnymi potomkami rodu królewskiego. Rządzę krajem, aranżuję małżeństwa, romanse, zdrady, knuję intrygi. W tej grze wojny są mniej ważne niż relacje" – tłumaczy Agata. Agata kocha też Wiedźmina, jedną z najsłynniejszych serii gier na świecie, opartą na prozie Sapkowskiego. – "To nie jest puste granie tylko kontakt z dobrą historią i emocjami. Wiedźmin ma świetnie napisane dialogi, bohaterów z charakterem, ale ja nie szukam tu drugiego dna, dla mnie to relaks od trudnych ludzkich spraw, z którymi obcuję na co dzień" – wyjaśnia. Agata – podobnie jak Dorota – potrzebuje w wolnym czasie po prostu „odmóżdżenia”. – "Jako lekarz pracujący z ludzką psychiką wiem, jak ważny jest reset, czas, gdy nie analizujemy, nie przetwarzamy. Sama w swoim gabinecie często przyjmuję ludzi, mniej więcej w wieku 30- 45 lat, którzy nie potrafią dać sobie taryfy ulgowej. Miałam taką pacjentkę" – kontynuuje Agata. – "Wysokie stanowisko w korporacji międzynarodowej i silne wypalenie. Podjęła decyzję o tym, że chce się przekwalifikować, zaczęła więc studia psychologii i jednocześnie szkołę psychoterapii. Trafiła do mnie z silnymi lękami, bezsennością. Pamiętam, jak analizowałyśmy jej rozkład dnia. Ta kobieta wstawała o 4 i dzień zaczynała sesją jogi, później nauka, czytanie psychologicznych książek, praca. Wieczorem basen i spacery". Agata spytała nagle swojej pacjentki: "A lubi pani pływać?". Kobieta pokręciła przecząco głową. „To dlaczego funduje sobie pani regularny basen?” Agata nie potrafiła ukryć zdziwienia. "Bo to dobrze robi na ciało" - odpowiedziała tamta. – "Zaproponowałam, żeby zrezygnowała z jednej rzeczy i zajęła się w tym czasie czymś, co kiedyś uwielbiała i dawało jej radość. Okazało się, że moja pacjentka kiedyś zbierała historyczne pocztówki ze swojego rodzinnego miasta na Warmii, które kupowała na Allegro i eBayu, później robiła z tego albumy. "Proszę do tego wrócić, jeśli to pani daje radość"". Kluczowe jest tu zadanie sobie pytania, czy wiem, co pomaga mi odpocząć, czy aktywność, w którą właśnie się angażuję temu służy. Nie można jednoznacznie opisać niektórych czynności jako dobre lub złe – wszystko zależy od tego, jaką pełnią funkcję w danym momencie. Bo dzień na kanapie z serialem może być jednego dnia formą odpoczynku i regeneracji, innego unikaniem zobowiązań i prokrastynacją. "Uciekam od social mediów, układam lego" Monika jest popularną instagramerką, ale od jakiegoś czasu czuje się zmęczona mediami społecznościowymi. – "Męczy mnie hałas, aktywność, pokazywanie siebie, oglądanie innych. Na razie nie znalazłam planu B, ratuje się hobby. I mam dwa, które na pewno wydadzą się innym absurdalne – idę do kawiarni, siadam przy stoliku przy oknie i gapię się na przychodniów. A potem snuję w głowie opowieści o nich. Wyobrażam sobie, kim są, co lubią robić. Codziennie wieczorem mam też swój inny rytuał – biorę psa i robię rundkę po moim osiedlu. To nie bloki tylko segmenty, ludzie nie zasłaniają okien, latem spędzają czas w ogródkach. Uwielbiam ich podglądać. I nie, nie planuję żadnej książki, nie jestem dziennikarką. Robię to tylko dla siebie i nikomu o tym nie mówię, boję się, że ktoś mnie uzna za podglądaczkę". Monika pasjami układa też lego, które kupowała dzieciom, gdy były młodsze. – "Wszystkie statki, zamki i skomplikowane budowle rozłożyłam i układam jeszcze raz. Dzieciaki patrzą się na mnie jak na kosmitkę, gdy siedzę sama na strychu i jak szalona buduję statek piracki. Ale po takich dwóch godzinach jestem jak nowo narodzona. Wyciszona, spokojna, zrelaksowana". Najbliższa przyjaciółka Moniki z kolei kocha piec ciasta (i nie, nie w Thermomixie). – "Na co dzień jest księgową, mówi, że pieczenie jest jej wentylem, odpoczynkiem od odpowiedzialności. Wcale się nie dziwię". Inna znajoma Moniki maluje, choć wcale nie ma do tego talentu. Malowanie jednak pozwala jej nabrać do życia dystansu. Gdy pytam znajomych kobiet, czy mają wyrzuty sumienia, że „marnują czas”, wiele z nich odpowiada mi, że tak. Wszystkie przyznają, że to fajny pomysł na tekst, bo przynajmniej nie czują się jedyne w tym marnotrawieniu życia. – Za wyrzutami sumienia często stoi zniekształcony świat mediów społecznościowych - tłumaczy Joanna Gutral-Sutherland. – Nie mamy dostępu do porażek, czy trudności innych osób. Swoje kulisy porównujemy z cudzą sceną, skrzętnie zmontowaną i okraszoną pięknym filtrem, co tylko potęguję zniekształcone postrzeganie naszego własnego życia. To może nasilać złudzenie tego, że wszyscy się rozwijają, tylko nie ja. Jednak w przypadku przemęczenia, zbyt dużego obciążenia i braku czasu na regenerację, na ów rozwój zwyczajnie brakuje paliwa. Przede wszystkim warto zastanowić się co mi służy. Nie na zasadzie wyników i nowych umiejętności, a co pozwala mi odpocząć, nabrać sił. W takim równaniu należy brać pod uwagę wszystkie okoliczności życiowe, bowiem różne formy odpoczynku należy dostosowywać do aktualnie posiadanych zasobów i możliwości. Niekiedy może to być wieczór z książką, innym razem spotkanie z przyjaciółmi, czy zbieranie pocztówek. Regenaracja jest kolejnym elementem naszego funkcjonowania. Bo tak jak samochód z pustym bakiem nigdzie nie dojedzie, tak człowiek wyczerpany i pozbawiony sił nie ma szans nie tylko na rozwój, ale i na zdrowe funkcjonowanie" – podsumowuje psycholożka. Czytaj także: Po weekendzie czujesz większe zmęczenie niż w piątek? To znak, że jesteś na „kredycie energetycznym” Sen jest dla słabych? Z takim myśleniem nie osiągniesz sukcesu. Dr Czerska: „To szkodliwa iluzja" Urlop bez męża i dzieci to fanaberia? „Nieważne, co ktoś sądzi o twoim życiu, to nie jego życie”
Na wszystko brakuje ci czasu? Z zazdrością patrzysz na tych, którzy "inwestują w siebie"? Podpowiadamy, jak znaleźć czas na poszerzanie swojej wiedzy i pasji!
Posiadanie pasji to dar, który nie każdy z nas potrafi znaleźć i pielęgnować. Jeśli ty również należysz do grona wiecznie zapracowanych osób, które chcą mieć hobby, ale zwyczajnie w świecie nie mają na to czasu, to mamy dla ciebie kilka wskazówek, które pomogą ci w odnalezieniu pasji! 1. Szukaj Nie licz na to, że twoja pasja przyjdzie do ciebie sama! To zdarza się niezwykle rzadko. W jaki sposób więc odnaleźć swoje hobby? Przede wszystkim zacznij szukać. Czytaj dużo książek i magazynów, oglądaj filmy i spotykaj się z inspirującymi ludźmi. Załóż Instagram i podglądaj kreatywne osoby i konta! Poszerzaj horyzonty, aż w końcu znajdziesz to, co pokochasz! 2. Spróbuj czegoś "innego" To, że twoje przyjaciółki tańczą salsę wcale nie oznacza, że ty też musisz! Próbuj różnych opcji, poszukuj i się nie zrażaj. Zapisz się na kurs szycia, fotografii czy języków obcych albo po prostu zacznij oglądać tutoriale w sieci. Podpatruj, co podoba ci się najbardziej i daje ci najwięcej satysfakcji! 3. Naucz się uczyć Nikt nie powiedział, że będzie łatwo i że od razu będziesz mistrzem! Naucz się uczyć - niezależnie od wieku! Popełniaj błędy i ciągle próbuj od nowa. Jeśli zdecydujesz się na fotografię, to na pewno od razu nie będziesz wykonywała profesjonalnych sesji. Jeśli zaczniesz szyć, to pewnie nie raz wyrzucisz coś do kosza. Tak samo z miłośnikami kuchni, którzy dopiero raczkują. Niejedna patelnia będzie musiała wylądować w koszu i niejedno ciasto zostanie przypalone, aż w końcu zaczniesz być w czymś dobra. Ale w przypadku hobby jest tak, że "nie chodzi o to by złapać króliczka". Ważne jest ciągłe doskonalenie swoich umiejętności i odczuwanie satysfakcji. 4. Odpowiednio się zorganizuj Jeśli twoje życie staje się coraz bardziej monotonne i sprowadza się do pracy oraz obowiązków domowych, to koniecznie postaraj się coś zmienić. Ważna jest samoorganizacja. Zaplanuj swój dzień. Stawiaj sobie cele i priorytety. Zamiast wieczoru przed telewizorem zapisz się na balet, zacznij piec albo częściej wybieraj się do kina. 5. Myśl pozytywnie! Nie poddawaj się! Pamiętaj, że pozytywne nastawienie to klucz do sukcesu - również w przypadku rozwijania własnych pasji! Pamiętaj też o drobnych przyjemnościach i o tym, że czas dla samej siebie jest ważny! Bądź dla siebie dobra! Pozwól sobie czasem na odrobinę słodyczy na przykład wafelek Princessa Słony Karmel który idealnie sprawdzi się, gdy będziesz uczyła się nowych słówek, albo gdy będziesz szyła torbę ze starych jeansów. Drobne przyjemności dają zastrzyk pozytywnej energii - nie zapominaj o tym! Materiał powstał przy współpracy z marką Princessa
Dla niego wybraliśmy najlepsze książki na Walentynki!
Szukasz książki dla niego na Walentynki?
Zerknij do naszego zestawienia! 1. Golf moja pasja. Podróże z golfem w tle, Wojciech Pasynkiewicz Zakrzywiony kij, małe piłeczki łatwe do zgubienia, kilka lub kilkanaście dołków, do których trzeba trafić, pokonując kilometry trawnika. Wydaje ci się to trudne i nudne? To znaczy, że golf znasz tylko z teorii, jeszcze w niego nie grałeś, i nie wiesz, ile emocji i atrakcji może zapewnić ci ten sport. Golf nie jest grą tylko dla zawodowców, ludzi majętnych, samotników lub entuzjastów nie widzących poza nim świata. Golf to świetny sposób na wspólne – towarzyskie, rodzinne – spędzanie czasu, połączone z podróżami w ciekawe miejsca. Szukasz odmiany od tradycyjnego wypoczynku? Chcesz spróbować czegoś nowego? Golf, oto odpowiedź. Autor opowie ci, jak zaraził się bakcylem golfa. I jak do dziś nie może się z niego wyleczyć. Zabierze cię na golfowe wycieczki – nie tylko po polach, ale także po ich okolicach, miastach i zabytkach. Opowie ci o historii golfa, etykiecie, najsławniejszych golfistach. Czytaj i graj! 2. Królowie życia, Grzegorz Skawiński, Waldemar Tkaczyk Pasjonująca opowieść o muzycznej przyjaźni Grzegorza Skawińskiego i Waldemara Tkaczyka. Muzycy znani z takich zespołów jak Kombi, Skawalker, O.N.A. czy Kombii udzielają wywiadu, w którym wspominają swoje muzyczne początki, wielkie sukcesy i... porażki, po których udawało im się podnieść i grać dalej. Królowie życia to zapis dziejów polskiej muzyki rozrywkowej przypadających na kilka dekad PRL-u oraz nowej Polski. Artyści ci na trwałe zapisali się w jej historii. 3. Co mi w życiu nie wyszło, Piotr Gąsowski Jego twarz brzmi znajomo. Ale tych historii jeszcze nikt nie słyszał. Piotr Gąsowski przez pięć lat pracowicie spisywał swoje wspomnienia, co komentuje z właściwym sobie lekko sardonicznym poczuciem humoru: no może trochę długo, ale to dlatego, że w przeciwieństwie do wielu kolegów robiłem to sam! Co go łączyło z Robinem Williamsem, jak skończyła się jego przygoda na planie filmu porno i czego dowiedział się o sobie od Gustawa Holoubka – o tym w biografii o tytule tak przewrotnym, jak prawdziwym. 4. Odnaleziony po latach, Agnieszka Szygenda Kto z nas czasami nie ma ochoty rzucić wszystkiego i zmienić swojego życia? Główny bohater powieści, samotnie wychowujący nastoletniego syna, w ciągu jednego miesiąca traci pracę, syna i zdrowie. Ale kiedy wszystko się wali, może to oznaczać, że świat chce nam pomóc zbudować siebie inaczej, od nowa. Niektórym zdarzeniom trzeba po prostu pozwolić się zadziać. Czterdziestokilkuletni mężczyzna wyprowadza się na drugi koniec Polski, żeby przed sobą uciec, a w konsekwencji siebie znajduje. W nowym domu odkrywa ukryty pod podłogą właz do piwniczki, która skrywa tajemnicę z czasów II wojny światowej... 5. Rozgrywka, Lena Najdecka Bezwzględny karierowicz z prowincji dzięki mafijnym układom dostaje tekę ministra, a wraz z nią zadanie ustawienia przetargu na autostradę. Pierwsze przestępstwo wywołuje efekt domina –bagno wielkiej polityki zaczyna go wciągać. Korupcja, zastraszanie i seks – w ten sposób zdobywa niemal nieograniczoną władzę i manipuluje aparatem państwa. Na drodze staje mu jednak mecenas Paweł Wencel, niewygodny znajomy z przeszłości. Wencel zna mroczny sekret skorumpowanego polityka, ale wie, że jeśli go ujawni, ściągnie na swoją rodzinę śmiertelne niebezpieczeństwo. Czy Wencel jest gotowy stanąć do walki z całym systemem? Rozgrywka to thriller polityczny opowiadający o szaleństwie człowieka, który korzystając ze zdobytej władzy, nie cofnie się przed niczym, by chronić swój mroczny sekret.
Pisanie - pasja, która zmieniła moje życie. Krystyna Mirek zdradza kulisy swojej pracy
Jestem pisarką. Zawsze kiedy się w ten sposób przedstawiam, czuję wielką radość, bo choć przygoda trwa od pięciu lat, czasem wciąż nie mogę uwierzyć, że dzieje się naprawdę. Te osoby, które spotykają mnie teraz na targach książki czy wieczorach autorskich, mogą pomyśleć, że taka się już urodziłam. Z piętnastoma książkami na koncie, różnymi nagrodami i dyplomami, kolejką Czytelników oraz listą najlepszych wydawców, z którymi współpracuję. Tak jednak nie było.
Jeszcze nie tak dawno nikt – prócz mojego męża, który od początku wierzył w sukces – nie dawał mi żadnych szans. Miałam wszystkie powody, które zwykle podają kobiety, kiedy chcą komuś wytłumaczyć, dlaczego nie mogą spełnić swoich marzeń. Jak wybrać zawód – z dedykacją nie tylko dla maturzystów, ale wszystkich osób, które szukają nowej drogi Brakowało mi czasu, bardzo. Byłam mamą trojga dzieci, opiekę nad nimi łączyłam z pracą nauczycielki języka polskiego. Wiem, że większość społeczeństwa uważa, że nauczyciele nic nie robią i w kółko mają wakacje, a jak akurat nie ma wakacji, to są ferie. Ale tak naprawdę wielu pedagogów ciężko pracuje i po całym dniu w szkole wracają do domu z siatami pełnymi wypracowań, kartkówek i sprawdzianów. Tak było w moim przypadku. Co zrobić, by kryzys nas nie zaskoczył? Zdradza pisarka i mama czwórki dzieci Nie miałam znajomości. Kiedy ktoś marzy o wydaniu własnej powieści, często sprawdza, co na ten temat mówią w sieci. Ja też tak zrobiłam. Znalazłam mnóstwo miejsc, gdzie internauci skarżą się, że wydawcy nie czytają dzieł debiutantów, że trzeba mieć mocne znajomości, by się przebić, bo zwyczajny człowiek nie ma szans. Bardzo mnie ta wieść przygnębiła. A jednak okazała się nieprawdziwa. Nie miałam kapitału, by rozpocząć działalność. Kiedy zaczynałam swoją przygodę z pisaniem, czytałam wywiad z pewnym mężczyzną. Był bardzo zamożny. Uważał, że pieniądze rozwiązują każdy problem. Powiedział, że jest w stanie zrobić pisarza z każdego, to tylko kwestia wyłożonych na promocję pieniędzy. Zainwestował sporą ich ilość w pewną dziewczynę, która dzięki niemu wydała książkę. Ja zaczęłam bez wsparcia, mój debiut był cichy, nikt go prawie nie zauważył. A jednak po pięciu latach ja nadal jestem pisarką i wciąż się rozwijam, a o tamtej dziewczynie dawno słuch zaginął. Pieniądze to nie wszystko. Można odnieść sukces także bez nich. Liczy się pasja, entuzjazm, zaangażowanie i fachowość. Nie miałam pomocy. Kiedy zaczynałam realizować swoje marzenie, mogłam liczyć tylko na siebie. Mąż dużo pracował, bo to na nim głównie spoczywała finansowa odpowiedzialność za naszą rodzinę. Moja mama mieszka sto kilometrów od nas i wtedy jeszcze była przed emeryturą, pracowała. Teściowie nie żyją. Nikt nie ugotował mi obiadu ani nie zabrał dzieci na spacer, żebym mogła rozwijać swoje pasje. Mimo tego poradziłam sobie. Krok po kroku zbudowałam wokół siebie inny świat. Już nie pracuję w szkole. Mam czas na pisanie i umowy wydawnicze podpisane na kolejne książki. Moja pasja stała się zawodem. Spotkałam wspaniałych Czytelników, wielu z nich stało się moimi przyjaciółmi. Także dzięki nim książki pną się po listach bestsellerów. Pracuję z najlepszymi wydawcami , ale przede wszystkim bardzo to lubię. Jeszcze nie wypełniłam mojego marzenia do końca, wciąż jestem w drodze, uczę się i rozwijam, ale niewiele mi już zostało. Życie zgodne z pasją i wewnętrznym głosem jest piękne i dostępne dla każdej kobiety. Także takiej zupełnie zwyczajnej jak ja. Swoim doświadczeniem dzielę się z innymi kobietami w książkach i na spotkaniach. Zapraszam serdecznie na Warszawskie Targi Książki w sobotę o godzinie 12.30. Jeśli chcesz porozmawiać o swoich marzeniach, nie tylko literackich, o książkach, życiu, kobiecych wyzwaniach czy po prostu zwyczajnie zaczerpnąć dobrej energii i uśmiechnąć się, to jest właściwy czas i miejsce. Do zobaczenia. Wszystkie felietony Krystyny Mirek - polecamy! Szczegóły na fanpage'u pisarki na Facebooku Najnowsze książki Krystyny Mirek „Saga rodu Cantendorfów. Tom 2. Cena szczęścia” oraz „Saga rodu Cantendorfów. Tom 1. Tajemnica zamku” już w sprzedaży!
Filip Chajzer - Każdy ma jakieś hobby - felieton
Co człowiek to hobby. Moje jest tak banalne, że aż wstyd się przyznać, ale warto, bo nie ma przez nie szansy na uszkodzenie jakiegokolwiek bażanta. Hobbystycznie jeżdżę na rowerze po Warszawie. Jeżdżę i podziwiam piękną stolicę. 30 km i człowiek od razu wie za czym stoją kolejki, ilu przy remoncie rury robi, a ilu pali (stosunek 1:4 ciągle w modzie).
Każdy ma jakieś hobby. Mniej bądź bardziej sadystyczne. Jedni strzelają do bażantów zaraz po otwarciu klatki (to wspomniani sadyści), drudzy doustnie dziękują (pocałunkiem w buzię) płoci za to, że dała się złapać na ich wybitną przynętę, wcześniej zanęcona genialną zanętą. Następnie płoć wypuszczają i czekają na kolejną zakładniczkę swojego osobliwego rybiego zboczenia. Jeszcze inni grają w golfa, jak by od razu nie mogli powiedzieć, że lubią ścigać się śmiesznymi białymi samochodzikami, które tak świetnie wchodzą bokiem w zakręty po mokrej trawie. Są też tacy, którym wystarczy sama trawa, raczej sucha. Co człowiek to hobby. Moje jest tak banalne, że aż wstyd się przyznać, ale myślę sobie, że warto, bo hobby jest zdrowe i nie ma przez nie raczej szansy na uszkodzenie jakiegokolwiek bażanta. Hobbystycznie jeżdżę na rowerze po Warszawie. Od lat. Jeżdżę i podziwiam moją piękną stolicę. Jak rośnie, jak pięknieje. Zarówno architektonicznie, jak i tak zwyczajnie po ludzku. To znaczy niezwyczajnie piękne są warszawianki. Tak niewiele i tak wiele. Filip Chajzer o... starej bidzie! Piszę o tym, bo właśnie przeczytałem, że dokładnie to samo robił sam mistrz Stanisław Bareja, który ponoć całe godziny spędzał na rowerowych przejażdżkach, zaczynających się na rodzinnym Mokotowie. To z roweru słyszał, czym żyje ulica PRLu, o czym mówi, z czego żartuje, jak kombinuje. A kombinowała na potęgę. Wybierał lokalizacje, szukał inspiracji. I tak oto niezwykle ciepło zrobiło mi się na serduszku, bo moment, w którym okazuje się, że masz ten sam warsztat pracy co legenda polskiej kultury masowej, jest dla mnie wręcz podniosły. Zawsze uważałem, że szczelnie zamknięty samochód z automatyczną klimatyzacją dostosowującą chłód wywiewany w nogi, ręce i twarz wg warunków panujących na zewnątrz, jest bezsensowną izolacją od tego co najciekawsze, co właśnie dzieje się na zewnątrz! 30 kilometrów przez al. Wilanowską, Marszałkowską, Mokotowską, Wilczą, Hożą, przez Powiśle, a jeśli sił starczy, to jeszcze na Ursynów i człowiek od razu wie za czym stoją kolejki (a ciągle stoją, jak za czasów mistrza Barei, ostatnio po modne naleśniki), po ile jabłka, ilu przy remoncie rury robi, a ilu pali (stosunek 1:4 ciągle w modzie). Każdy kilometr to życie, a pokazywanie życia to nie tylko moja praca, ale i pasja. Bez roweru byłbym głuchy i ślepy. Ta refleksja dopadła mnie w ostatnią niedzielę, kiedy mijałem pewien blok przy ul. Grzegorzewskiej 3, szerokiej publiczności znany jako blok przy ul. Alternatywy 4… Zresztą, jest nas więcej. Pamiętam, jak kilka lat temu robiłem na Nowym Świecie jedną z moich tysięcy sond z ludnością cywilną miasta stołecznego Warszawy. Nie mam zielonego pojęcia, o czym była. Pamiętam tylko sympatycznego Pana w okolicy pięćdziesiątki, jadącego na rowerze. Zadałem mu swoje pytanie i po chwili rozmowa zeszła na to co robi tu i teraz. Powiedział, że sam wychowuje swojego niepełnosprawnego syna. Ma w życiu cholernie ciężko, ale raz na tydzień pozwala sobie na luksus wynajęcia opiekunki tylko po to, żeby popatrzeć na Warszawę zza kierownicy swojego Wigry 3… Mam nadzieję, że robi to do dzisiaj. Przeczytaj więcej komentarzy naszych autorów na Polki.pl!
To osoby wszechstronnie wykształcone, pracujące i mające pasje. To pokolenie młodych ludzi (dzisiejsi 20 i 30-latkowie), którzy muszą zmierzyć się z realiami współczesnego świata. Jak na osoby dorastające w XXI wieku przystało, muszą walczyć o swoje, bo w zasadzie nic nie jest im podane na tacy.
Kończą kilka kierunków studiów, mają więcej niż jeden tytuł magistra, są żądni wiedzy, ale ich życie nie kończy się na uniwersytecie. Pracują, często na pełen etat. Dodatkowo wykonują rozmaite płatne zlecenia, bądź dorabiają w niepełnym wymiarze godzin. I nie, nie są typowymi pracoholikami, bo realizują też swoje pasje. Kiedy mają na to wszystko czas? Po co to robią? Czy ktoś im każe? Oto portret ukośników. Kim są i czego boją się millenialsi, czyli ludzie urodzeni między 1980 a 2000? Ukośnik, czyli kto? Ukośnicy (angielskie shlasies), co w prostym tłumaczeniu oznacza "łamane przez", to osoby wszechstronnie wykształcone, pracujące i mające pasje. To pokolenie młodych ludzi (dzisiejsi 20 i 30-latkowie), którzy muszą zmierzyć się z realiami współczesnego świata. Jak na osoby dorastające w XXI wieku przystało, muszą walczyć o swoje, bo w zasadzie nic nie jest im podane na tacy. Nie mają łatwej ścieżki kariery, bo w przeciwieństwie do czasów PRL-u, nikt im pracy nie da, a ukończenie nawet najlepszych szkół i fakultetów, często nie daje nic innego, jak ogromne rozczarowanie. Rozczarowanie rzeczywistością rynku pracy, który wcale nie jest taki kolorowy. Czy ukończenie studiów daje gwarancję pracy? Edukacja kluczem do sukcesu? Ukośnicy wprawdzie dorastali już w wolnej Polsce, a czasy transformacji znane są im jedynie z książek oraz opowiadań starszych, to ich życie nie jest usłane różami. Dlaczego? Przez lata karmieni byli złudą, w którą szczerze wierzyli ich rodzice. Też pamiętasz te kazania nauczycieli, dziadków, mamy czy taty, którzy podkreślali, że tylko nauka i edukacja są kluczem do kariery i dobrobytu? Założę się, że słyszało to większość z nas. I tak żyliśmy w idylli, której daleko jest do prawdziwego życia. Ktoś jasno wytyczył nam ścieżkę życia: szkoła podstawowa, gimnazjum, liceum (ewentualnie technikum, czy zawodówka), potem koniecznie, obowiązkowo i obligatoryjnie studia. Najlepiej dwa. I do tego podyplomówka, a jak się uda to może jakiś doktoracik. No i języki. Angielski i niemiecki to za mało. Ukośnikom więc wiedzy książkowej odmówić nie można. W przeciwieństwie jednak do kujonów, czy leserów, dla których studiowanie to jedna wielka impreza, ukośnicy są bardziej pracowici. Już w czasie studiów zaczynają być aktywni zawodowo, bo jest w nich więcej świadomości. Sprawdź, czy jesteś dzieckiem bumerangiem! Ale na edukacji się nie kończy Ukośnicy są ambitni z natury lub ktoś im tę ambicję włożył głęboko do głowy. Kończą po kilka kierunków, bo czują taką potrzebę. Lubią uczelnię, zapach książek i wieczory w bibliotece. Ale ich świat nie koczy się na zakuwaniu do późna. Pracują. Często na etacie. Oprócz tego dorabiają po godzinach lub wykonują najróżniejsze zlecenia. Myślisz, że dla kasy? Że to banda materialistycznych pracoholików, którzy co wieczór liczą zarobione złotówki? Pewnie i tacy się znajdą, ale większość z nich pracuje, bo ma taką wewnętrzną potrzebę. Wiedzą, że robią to po coś. Widzą w tym większy cel. Jaki? Chodzi o doświadczenie zawodowe. Nawet jeśli dorabiają jako bariści, czy konsultanci infolinii, to wynoszą z tego jakiś doświadczenie, które może się im przydać. Bo przecież w życiu nic nie wiadomo. Jedni pracują jako kelnerzy, studiując dziennie informatykę. Marzą o przyszłości w wielkiej światowej korporacji IT. Inni kończą drugie studia, pracują na etacie, wieczorami dorabiają, bo mają cel. Dla jednych to zakup mieszkania, dla innych opcja rozwoju. Ukośnicy chcą żyć pełnią życia. Wiedzą, że są młodzi, mają siłę i niewiele zobowiązań. To ich czas. Nie chcą go przespać. Sprawdź, czy jesteś dzieckiem bumerangiem! Prawdziwy ukośnik nie jest pracoholikiem On nie żyje tylko pracą. Ma też życie prywatne. Swoją wielką miłość, prawdziwą przyjaźń, czy zwierzątko, którym uwielbia się opiekować. Dodatkowo umie znaleźć czas na własne pasje. Jedni śpiewają, inni malują, jeszcze inni robią zdjęcia, a kolejni spełniają się w kuchni. W przeciwieństwie do pracoholików umieją postawić granicę obowiązkom zawodowym. Nie czują się wiecznie zmęczeni, przygnębieni, czy zdesperowani pracą. Chwytają dzień pełnymi garściami. Po co to wszystko? Zapytasz po co? Po co im te wszystkie studia? Po co mnożyć tytuły? Po co praca na kilak etatów? Niektórzy przyczyny upatrują się w trudnych realiach rynku pracy. Dziś od kandydata na dane stanowisko wymaga się Bóg wie ile. Ma być młody, mieć kilka fakultetów, znać przynajmniej 3 języki i mieć doświadczenie. Kiedy ma to wszystko robić? To dlatego wśród ludzi młodych tak często można zauważyć przejawy zbyt wysokiej ambicji, ciągłego podwyższania sobie poprzeczki, czy nawet pracoholizmu. Wszystko po to, by podążać za wymogami współczesnego świata. Gorzej już nie będzie: Millenialsi zrujnują ten świat! Dziurka w tylnej obudowie iPhona! Wada produkcyjna?
Praca to jej hobby. Historia florystki z Gliwic
Gdyby musiała zdecydować się tylko na jedną rzecz do zabrania gdzieś daleko, miałaby problem. Bo zabrać trzeba i drzewko oliwne, jak również zioła i eukaliptus. Dalię i lwią paszczę. No i oczywiście Fifkę, swojego psa, do którego uśmiecha się najbardziej na świecie.
Nie przepada za różami i idealnymi kwiatami hodowlanymi. Wybiera te rzadkie, odepchnięte, niechciane i ulotne. I przemienia w piękno. Nie bez przyczyny nazywa się przecież Pani Kwiatkowska. Z pochodzenia jest warszawianką, ale jej serce wiele lat temu pofrunęło na Śląsk, gdzie przylgnęło do starych gliwickich murów i zapuściło korzenie. Tak jak kwiaty i rośliny w jej bardzo nietypowej pracowni. Kryje się „za zieleniną”. Na selfie od siebie samej zdecydowanie woli łodygi, liście, trawy, paprocie. Oddycha zielonym, zielonym żyje i gdyby musiała zdecydować się tylko na jedną rzecz do zabrania gdzieś daleko, miałaby problem. Bo gdziekolwiek by nie wyjechała, równie potrzebne byłoby Pani Kwiatkowskiej drzewko oliwne, jak również zioła i eukaliptus (tak pachną nieziemsko), dalia i lwia paszcza (prezentują się równie zadziornie jak brzmią). I na pewno, na 100 procent zabrałaby ze sobą Fifkę, swojego psa, do którego uśmiecha się najbardziej na świecie. Nie tylko dlatego, że specjalnie dla Fifki plecie wianki. Tak, o Pani Kwiatkowskiej można powiedzieć wiele, ale na pewno nie to, że jest zwyczajną kwiaciarką. Kobieta pracująca Kiedy kończyła Filologię Niemiecką w Wyższej Szkole Języków Obcych w Warszawie, miała inne plany na życie i gdyby ktoś powiedział jej, że zamieni stolicę na Śląsk, a plany zawodowe sprowadzi do nasion, cebulek, kwiatów i giełdy kwiatowej, parsknęłaby śmiechem. Tymczasem mija dziewiąty rok od kiedy układa, sadzi, podlewa, dogląda i czaruje „zielonym” na jednej z małych gliwickich ulic. Mała Pani Kwiatkowska chwaliła się wprawdzie, że jak urośnie to dostanie od taty własną kwiaciarnię, jednak mało kto wierzył w to dziecinne planowanie. Kiedy dzisiaj wspomina jednak swoje początki w branży kwiaciarskiej, przyznaje, że gdyby nie pewna doza szaleństwa, pewnie nigdy Panią Kwiatkowską by nie została. Bo przy tworzeniu i prowadzeniu własnej kwiaciarni zniechęcić może wszystko. Od znalezienia i wynajmu odpowiedniego lokalu przez zdobycie niezbędnych pozwoleń, aż po sprowadzanie rzadkich gatunków kwiatów i odróżnienie się od konkurencji. Bo takich zwykłych, typowych kwiaciarni jest równie dużo jak kiosków ruchu. Jesień to dobra pora, aby zacząć od nowa. O urokach życia na wsi Roślinna sztuka Marzyła o miejscu szczególnym. Gdzie poza samymi bukietami, cebulkami i zamówieniami specjalnymi będzie mogła tworzyć roślinną sztukę i łączyć lokalną społeczność. Marzyła jej się zielona komuna lub chociażby spółdzielnia, w której poza zamawianiem bukietów na rodzinne uroczystości będzie można usiąść, wypić kawę i stworzyć coś wyjątkowego. Dziś do Pani Kwiatkowskiej można przyjść na warsztaty z plecenia wianków, szydełkowania czy wyplatania koszy. Niemal codziennie pojawia się pomysł na nowe zajęcia, czy spotkania. – Od zawsze chciałam stworzyć zieloną społeczność, coś na podobieństwo wspólnoty, w której każdy znajdzie coś dla siebie. Bo zdecydowanie jestem tzw. zwierzakiem warsztatowym. Uwielbiam wspólne dzierganie, rozmowy. Lubię zmyślną kooperatywę - mówi Pani Kwiatkowska. W Gliwicach słynne są jej akcje np. nauka plecenia wianków za karmę dla bezdomnych zwierząt. Robi też koszulki, torby i inne gadżety, z których zysk często przeznacza dla kogoś w potrzebie. Idzie jesień Ale jak bardzo dużym wysiłkiem okupiona jest praca florystki wie tylko ona. Żeby zdążyć na giełdę kwiatową, trzeba wstać skoro świt, a niekiedy i wcześniej. Do tego dochodzi dźwiganie nasion i ziemi i nieustanne marznięcie. Bo przecież rośliny są najważniejsze. Klimatyzacja chodzi więc non-stop. Bolą ręce, boli gardło i nawet latem trzeba chodzić w szaliku. Pomimo to Pani Kwiatkowska nie zamieniłaby swojej pracowni na nic innego. Nie dla niej powierzchnia biurowa i nowoczesne, przeszklone apartamenty. Najlepiej czuje się właśnie przy ul. Moniuszki. W murach po dawnym warsztacie motocyklowym, a później maglu. To tu, w przedwojennej atmosferze stworzyła miejsce niezwykłe na mapie całego Śląska. Nieodłączną częścią Pani Kwiatkowskiej i jej pracowni jest oczywiście ukochana Fifka, która należy do ekipy działu promocji i często pozuje w wiankach na różnego rodzaju wydarzeniach. Pewnie to sprawia, że Fifka jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych psów na gliwickich ulicach. Pani Kwiatkowska kocha Fifkę, rośliny, ale kocha też wszystkie zwierzęta, dlatego już dawno, dawno temu zrezygnowała z jedzenia mięsa. – Krowy to jedne z moich ulubionych zwierząt, nie wyobrażam sobie, że mogłabym je jeść - tłumaczy. Śmieje się, że zmienia się zgodnie z porami roku. Na przykład teraz z kwiaciarni stacjonarnej zmienia się w pracownię. Szykuje się dużo roślinnych warsztatów. Idzie nowe pod każdym względem, a w powietrzu pachnie dalią, królową późnego lata i jesieni. I chryzantemą, która jak zapewnia Pani Kwiatkowska ma wiele twarzy i bardzo niesprawiedliwie kojarzy się tylko z kwiatem cmentarnym. – Chryzantema ma tak wiele odmian. Od wielkich, limonkowo-zielonych „pająków” po małe ping-pongowe kuleczki. Można z niej tworzyć cuda. Poznajcie Aspena, 4-letniego psa podróżnika, który podbił serca 190 tys. instagramowiczów
W czasach kiedy nikt nie ma na nic czasu ciężko znaleźć go na nowe hobby. Fotografia to wymagającą kochanka i aby rezultaty były widoczne trzeba poświęcić jej go całkiem sporo. Jak go znaleźć ? Wbrew pozorom nie jest to takie trudne.
Bez znaczenia czy fotografujemy amatorsko czy profesjonalnie braw nam czasu. Jest to znak XXI w. , że dobrze żyje ten kto jest wiecznie zajęty. Choć w ciągu ostatnich 100 lat technologia zwolniła nas z wielu obowiązków czasu mamy coraz mniej. Zapytajcie wśród swoich znajomych, prawie pewne że co drugi nie ma na nic czasu. Jeśli nie mamy czasu, a lubimy fotografować to jak pogodzić ze sobą te dwie sprzeczności ? Jak zrealizować wymyślone sesje ? Sprawdź: Jak wybrać dobry kompakt Problem leży niestety gdzie indziej gdyż idę o zakład, że niewielu z was dostając nagle mnóstwo wolnego czasu poszło by na zdjęcia, zebrałoby chętnych do współpracy ludzi, wzięło sprzęt i ruszyło w plener albo do studia. Duża część załatwiała by zaległe sprawy, spała, umawiał się ze znajomymi ale na pewno nie robiła zdjęć. Prawdą jest więc, że cokolwiek chcemy zrobić czas jest najgłupszym usprawiedliwieniem. Zdecydowanie najczęstszym czynnikiem, i niezbyt szlachetnym jest nasze wrodzone lenistwo. W czasach w których żyjemy wszystko dzieje się szybko, intensywnie – mając więc wolną chwilę chcemy odpocząć od tego zgiełku zamiast pakować się w nowe szaleństwo. Zobacz: Jak wybrać lustrzankę Nawet będąc zawodowym fotografem jesteśmy już zmęczeni ciągłymi telefonami od klientów, spotkaniami i robieniem zdjęć wyłącznie na zamówienie. Każdy to lubi fotografować chciałby przecież od czasu do czasu zrobić coś od siebie, coś co czuje że lubi robić. Jeśli czegoś chcemy tak naprawdę zawsze znajdziemy na to czas, ale musimy być zdeterminowani by osiągnąć cel. Warto odpocząć od codziennych zatargów i rzeczywistości i wziąć się w garść. Na pewno znamy to uczucie, że wstając rano nie musimy robić zupełnie nic, łapiemy wtedy za aparat i wychodzimy szukając inspiracji lub realizacji pomysłów, które od dawna mamy w głowie.
Najprościej mówiąc, decoupage, zwany również techniką serwetkową, to bardzo efektowny i wdzięczny sposób ozdabiania przedmiotów, polegający na przyklejaniu na odpowiednio przygotowaną powierzchnię wzorów z papieru lub serwetki. Oto, skąd pochodzi decoupage i jak się go nauczyć, zapytaliśmy specjalistę w tej dziedzinie - Asket.
Najprościej mówiąc, decoupage, zwany również techniką serwetkową, to bardzo efektowny i wdzięczny sposób ozdabiania przedmiotów, polegający na przyklejaniu na odpowiednio przygotowaną powierzchnię wzorów z papieru lub serwetki. O to, skąd pochodzi decoupage i jak się do nauczyć, zapytaliśmy specjalistkę w tej dziedzinie - Asket z pracowni Magiczna Octava w Warszawie. Skąd pochodzi decoupage? Decoupage było praktykowane już w starożytnych Chinach, gdzie wieśniacy robili kolorowe wycinanki z papieru, którymi dekorowali okna, tworzyli papierowe lampiony, ozdabiali pudełka i inne przedmioty jako podarunki dla swoich bliskich. Stąd nazywano decoupage "sztuką biednych ludzi". Ozdabiali oni przedmioty, aby je urozmaicić. Do Europy dotarło w epoce Baroku, gdy zaczęto sprowadzać ze wschodu ozdobione meble, wylakierowane na wysoki połysk. Jeden z tych przedmiotów trafił do francuskiego króla, który tak zachwycił się kunsztem ich wykonania, że zaczęto sprowadzać je na szerszą skalę. Następnie zaczęto produkcję podróbek chińskich w europejskich zakładach rzemieślniczych. Jednocześnie rozpoczęło się praktykowanie decoupage przez królewskie damy dworu na własne potrzeby. Ozdabiały one wszystko, co było pod ręką. Od szczotek do włosów po elementy garderoby, a następnie całe buduary. Potem nastąpił okres przestoju i decoupage odrodziło się sto lat później w Anglii, w niższych warstwach społecznych. Tam nalepianki zastąpiły wyszywanie na tamborku. Bardzo popularne było wyklejanie całych powierzchni np. parawanu przypadkowymi obrazkami, znalezionymi w książkach i ówczesnej prasie. Stąd także rozpoczęto nazywać decoupage kolażem. W epoce wiktoriańskiej zaczęto wykorzystywać do wycinania papiery produkowane do pakowania prezentów, zaczęto także produkować gotowe matryce do obrysowania kwiatów, ptaków i postaci ludzi. Dzisiaj klasyczny decoupage można obejrzeć na angielskich, amerykańskich i australijskich stronach. Jest on zupełnie inny od tego co proponują nam specjaliści rodzimego decoupage, ponieważ polski decoupage jest wynikiem mody hobbystycznej, która przyszła do nas w Włoch i z Niemiec. O ile Niemcy specjalizują się tylko w przyklejaniu serwetek, Włochy to prawdziwa mekka materiałów i preparatów do decoupage oraz technik pokrewnych decoupage. Dzisiejszy decoupage to przede wszystkim twórcza forma spędzania wolnego czasu i relaksu. Jak wiele moich klientek mówi, jest to doskonały „odstresowywacz” w dobie dzisiejszego pośpiechu, gdzie przychodząc do pracowni decoupage można zatopić się w wymyślaniu kolejnego twórczego dziełka i zapomnieć o czekających obowiązkach. Obecnie największym hitem okresu świątecznego jest podarowanie bliskiej osobie samodzielnie ozdobionego przedmiotu, który jest unikalny i dostosowany do zainteresowań obdarowanego. Na czym polega technika decoupage? Decoupage (czyt. dekupaż) to sztuka dekoracyjna polegająca na wycinaniu elementów z papieru, tworzeniu kompozycji i naklejaniu ich na różne przedmioty tak, aby przedmiot wyglądał na pomalowany. Możemy tą techniką ozdobić praktycznie każdą powierzchnię, W dzisiejszych czasach z tą sztuką utożsamia się także technikę serwetkową, czyli zamiast papieru wykorzystuje się zwykłe obiadowe (lunchowe) serwetki. Choć serwetka jest cieniutkim papierem, nie zawsze jej zastosowanie tworzy kompozycję decoupage, bo "decoupgae" to po prostu wycinanie /decouper -z języka francuskiego/ , a serwetkę często można wyrwać lub przykleić całą na ozdabianą powierzchnię. Odkąd decoupage stał się popularny często wiele osób niedokładnie określa ten termin i wielu kojarzy się z ulicznymi straganami i jarmarkami, na których sprzedaje się decoupażopodobne przedmioty, mające mało wspólnego z decoupage. Termin jednak jest tak często stosowany, że powoli zanika już różnica w rozumieniu czym jest decoupage. To tak samo jak obuwie sportowe, które często określa się mianem "adidasy". Ogólnie technika decoupage ma wpisaną w swoje podstawy łatwość wykonania. Bierzemy jakiś przedmiot, który chcemy ozdobić, malujemy go farbą, następnie wycinamy elementy kompozycji i naklejamy je na powierzchnię. Często spotykam się ze stwierdzeniem, że to nie jest sztuka, i że każdy to potrafi. Na pewno tak jest, bo usiąść do pianina i zagrać "wlazł kotek na płotek" też prawie każdy umie, natomiast zagrać etiudę Chopina - już nie każdy. To samo jest z decoupage. Można ją wykonywać amatorsko, bawiąc się serwetkami w zaciszu domowego ogniska, można także mozolnie tygodniami komponować wzór z motywów wielkości jednego grosza. I to też właśnie fajne. Wszystko zależy od podejścia. Decoupage jest dzisiaj dla wszystkich i nie trzeba mieć plastycznego wykształcenia aby się tym zajmować, choć metoda ta jest używana także przez artystów plastyków. Od lat prowadzisz kursy decoupage, jakie osoby interesują się tą unikatową techniką zdobnienia? Choć jest to technika dla wszystkich, w Polsce zdecydowanie przeważająca grupa to Panie. Panowie w tej dziedzinie to rzadkość, a szkoda, bo widziałam kilka prac robionych przez panów i podoba mi się ich podejście do ozdabiania. Nie ma zdecydowanej odpowiedzi na to pytanie. Prowadzę zajęcia decoupage już około pięć lat i przekrój osób przychodzących na kursy jest ogromny. Coraz częściej słyszę także, że dla wielu osób decoupage to ich nowy sposób na stres. Decoupage zajmują się zarówno nastolatki jak i starsze panie na emeryturze. Przychodzą panie wychowujące małe dzieci i zapracowane menadżerki pragnące wygospodarować trochę czasu dla siebie. Osoby dla których decoupage może być pomysłem na życie i takie, które chcą tylko spędzić miło czas. Z ciekawszych zawodów miałam na zajęciach, aktorkę, pilota kontroli lotów, fizyka jądrowego, charakteryzatorkę teatralną i projektantkę mody. Bardzo ciekawe jest to, że wszystkie te osoby mają jeden cel: tworzyć coś nowego i czerpać z tego radość i to jest najlepsze. Od czego zacząć naukę techniki decoupage? Najlepiej zaczynając od podstaw, to jest od płaskich przedmiotów i od zwykłego klasycznego decoupage, lub prostej techniki serwetkowej. Wiele osób oglądających różne udekorowane przedmioty od razu chcą wykorzystywać wszystkie techniki jakie wiążą się z decoupage, a jest ich dużo. Jak np. postarzanie powierzchni za pomocą spękań, czy patynowanie. W rezultacie powstają prace przeładowane i niekoniecznie dobrze udekorowane. Dlatego, na początek prostota przede wszystkim. Poza tym, w dobie dzisiejszego pośpiechu wszyscy chcą wszystko umieć zaraz, dlatego po prostu zapraszam na kurs podstawowy, gdzie w siedem godzin można nauczyć się tego, co samodzielnie zgłębia się miesiącami. Jest ponadto tyle drobnych szczegółów, że trudno jest to wszystko samemu ogarnąć. Np. wiele osób najmniej poświęca czasu na wykańczanie przedmiotu, które jest tak naprawdę kluczowym i najważniejszym w decoupage. Tyle że samodzielnie dekorując dany przedmiot nie bardzo wiemy jaki efekt mamy uzyskać. Potem stopniowo można zagłębiać się w różne szczegóły, jak domalowywanie tła, czy decoupage trójwymiarowy. W mojej pracowni podzieliłam zajęcia na stopnie, wg których najlepiej jest zgłębiać poszczególne dziedziny decoupage. W co musimy się zaopatrzyć, jeśli zaczynamy zupełnie od zera? Niektóre firmy oferują swoisty zestaw startowy, dzięki któremu można rozpocząć samodzielną przygodę z decoupage. I to jest na początek dobre, choć ja nie jestem zwolennikiem zakupu preparatów jednej tylko firmy zapakowanego w zestaw startowy. Lubię korzystać z różnych firm, i wykorzystywać najlepsze moim zdaniem preparaty. Taki zestaw różnych firm można znaleźć w mojej pracowni. Zaczynamy od przedmiotu jaki chcemy udekorować i zbadania jaką ma powierzchnię. Następnie potrzebujemy farb akrylowych, motywów papierowych bądź serwetek, którymi go ozdobimy. Do przyklejania najlepiej zaopatrzyć się w dobry klej do decoupage lub do serwetek (w zależności od tego co przyklejamy). Przyklejanie jest kluczowym etapem w dekoracji i to bardzo ważne, aby kleić naprawdę dobrym klejem. Ponadto do wykończenia potrzebny jest lakier akrylowy. No i oczywiście narzędzia takie jak pędzle, gąbki, nożyczki, nożyk i papier ścierny. Tak w skrócie. Do czego można wykorzystać tę technikę? Decoupage można zastosować praktycznie do każdej powierzchni, choć nie na każdej powierzchni będzie bardzo trwały. Decoupage to technika dekoracyjna i taką funkcję powinny mieć przedmioty przez nas ozdabiane, choć np. drewno jest najbardziej trwałym i najchętniej ozdabianym materiałem. W ofercie różnych sklepów hobbystycznych i pracowni jest wiele nowych przedmiotów gotowych do ozdabiania, ale tą techniką można także ozdobić przedmioty stare, często przeznaczone przez nas na wyrzucenie. Takie odnowienie szczególnie bardzo nas cieszy, kiedy stara taca odzyskuje nowy wzór pasujący do nowej zastawy, a szafka w kuchni, która się zniszczyła staje się etażerką w przedpokoju i główną atrakcją dla wchodzących gości. Do jakich wnętrz pasują przedmioty ozdobione techniką decoupage? Wszystko zależy od motywów którymi je ozdabiamy. Jeżeli mamy np pokój urządzony w stylu afrykańskim z łatwością możemy zrobić w tym klimacie obraz lub świecznik. Często zdarza mi się, że na kursy przychodzą panie, które nie mogą znaleźć przedmiotów odpowiednich do swoich wnętrz, więc same postanawiają wziąć sprawy we własne ręce. Co prawda decoupage przyniosło ze sobą trend ozdabiania przedmiotów z jednoczesnym ich postarzaniem, więc przedmioty ozdobione tą techniką często pasują do klasycznych wnętrz retro i rustykalnych. Ostatnio dużym powodzeniem wśród decoupażystek cieszy się trend zwany prowansalskim lub shabby chic. Shabby chic i decoupage dzisiaj jest ze sobą bardzo ściśle związany. Technika ta polega na malowaniu kilkoma warstwami farby i ich ścieraniu w taki sposób, aby widać było farby spod spodu i aby przedmiot wyglądał na stary i obdrapany. Potem eksponujemy taki postarzony np. mebel w naszym domu i czynimy z niego najważniejszy punkt dekoracyjny we wnętrzu. Już wkrótce specjalnie dla portalu we2 Asket zaprezentuje, jak wykonać za pomocą techniki decoupage, unikatową bombkę świąteczną. Zapraszamy! Fotografie przedstawiają prace Asket i pochodzą ze strony: pasjadecoupage.pl
Inwestycje w fotografię – czy można na tym zarobić?
Inwestowanie w sztukę kojarzy się z elitą finansową i ogromnymi pieniędzmi. Tymczasem dzieła sztuki, które mogą przynieść Ci w przyszłości zyski, możesz kupić już za kilka tysięcy złotych. Faktem jest, że inwestowanie w sztukę nie jest łatwym zajęciem. Wymaga wiedzy, wyczucia, a czasem i trochę szczęścia. Potrzeba tu też cierpliwości, silnych nerwów, spokoju i opanowania. Ale warto.
Inwestowanie w sztukę kojarzy się z elitą finansową i ogromnymi pieniędzmi. Tymczasem dzieła sztuki, które mogą przynieść Ci w przyszłości zyski, możesz kupić już za kilka tysięcy złotych. Faktem jest, że inwestowanie w sztukę nie jest łatwym zajęciem. Wymaga wiedzy, wyczucia, a czasem i trochę szczęścia. Potrzeba tu też cierpliwości, silnych nerwów, spokoju i opanowania. Ale warto. Jak twierdzi Michał Olszewski z Domu Aukcyjnego Desa Unicum, w 20-letniej historii rynku polskiego nie było roku, żeby dobrej klasy obiekty nie drożały. W tej kwestii nic się zapewne nie zmieni przez wiele lat. Dlatego śmiało można inwestować w sztukę i być pewnym, że ich wartość będzie rosła w dłuższej perspektywie. Inwestować w sztukę można, mając tylko 100 zł. Oczywiście najbardziej głośne są najdroższe transakcje, ale należy pamiętać, że dzieło tego samego malarza może być i tanie, i bardzo drogie. „Nie trzeba więc mieć milionów, by zostać właścicielem dzieła Malczewskiego – nie będzie to co prawda obraz olejny, ale np. rysunek. Za kilka tysięcy złotych można też kupić rysunek Matejki” – mówi Konrad Szukalski z Agra-Art Domu Aukcyjnego. W sztukę może więc inwestować każdy. Wystarczy znaleźć odpowiednią niszę dopasowaną do naszego portfela. Ciekawą inwestycją nie wymagającą wielkiego kapitału jest na przykład fotografia. Na rynkach światowych już od dawna fotografia jest równoprawną dziedziną sztuki, a ceny najlepszych zdjęć dorównują dobrym dziełom sztuki współczesnej. Na polskim rynku sztuki, mimo wzrastającego od kilku lat zainteresowania, fotografia stanowi na razie marginalny udział w sprzedaży. Najlepiej jest jednak zacząć inwestować w coś, co jest jeszcze tanie i mało modne. Później będzie za późno. Zdaniem Adama Chełstowskiego z galerii DESA Unicum coraz bardziej doceniane są prace artystów, którzy osiągnęli sukcesy w innych dziedzinach sztuki, podczas gdy fotografia była uzupełnieniem ich artystycznego przekazu. Na pewno warte uwagi są dzieła m.in. artystów takich jak: Zbigniew Dłubak, Natalia Lach-Lachowicz, Marek Piasecki, Zygmunt Rytka. Dorota Siudowska-Mieszkowska www.serwis-inwestora.pl