„Córka dostała od swojej chrzestnej w prezencie 1000 zł. Nie spodziewałam się, że wyda te pieniądze na coś takiego”
„Muszę przyznać, że nie mogłam się doczekać miny Kaliny, gdy zobaczy prezent od chrzestnej. Oczywiście, cieszyła się ze wszystkiego, co otrzymała, ale kiedy odebrała od niej kartkę wraz z wypchaną kopertą, wyglądała, jakby nie wierzyła własnym oczom”.
Kalina nie była bardzo rozpieszczanym dzieckiem. Nie chcieliśmy z mężem, żeby czegokolwiek jej brakowało, jednak nie pozwalaliśmy na wszelkiego rodzaju kaprysy, a raczej staraliśmy się je dusić w zarodku. Wielokrotnie słyszeliśmy, że jej koleżanki mają lepsze smartfony, fajniejsze ubrania czy modniejsze buty. Poza tym, lubiła rysować – raczej w komputerze niż na kartce. Kupiliśmy jej więc podstawowy tablet graficzny, jaki poleciła nam znajoma graficzka, ale naszej córce marzył się duży model z ekranem. Taki, za który trzeba było nieźle wybulić. Uczyliśmy ją oszczędności Odkąd wypatrzyła go gdzieś w Internecie, o niczym innym nie mówiła. Namawiała nas, żebyśmy go kupili co najmniej dwa razy w tygodniu. – To będzie inwestycja na przyszłość – przekonywała. – Będzie mi z nim łatwiej i będę mogła robić lepsze prace! – To za duży wydatek – studził jej zapał Marcel, mój mąż. – Jeśli ci tak bardzo zależy, odłóż na niego. I Kalina odkładała, choć nie przeszkadzało jej to stale prosić o jego zakup. Z obecnym tabletem właściwie się nie rozstawała – stale przygotowywała jakieś rysunki i grafiki dla siebie, a także dla miejscowej fundacji opiekującej się kotami i psami. Któregoś dnia widziałam, że strasznie się na coś denerwuje przy pracy. Była już pełnoletnia – miała osiemnaście lat, a jednak wcale nie chodziła na imprezy, nie biegała po mieście, tylko wolała siedzieć w domu i rysować na tablecie. – Co się dzieje? – spytałam, wchodząc do jej pokoju. – A, kabel znowu przerywa – rzuciła niechętnie. – Co chwila tablet się rozłącza. – Może trzeba zmienić kabel? – zasugerowałam. – Kupić nowy? – Dopiero co kupowałam – mruknęła. – Ale dobra… Może za jakiś rok kupię sobie ten duży tablet. Zawsze ją wspierałam Uśmiechnęłam się i objęłam ją ramieniem. – Ile ci brakuje? – Jeszcze tysiąca – odparła, po czym dodała z rezygnacją: – Tak, wiem. Mam oszczędzać i kupować sobie rzeczy, na których mi bardzo zależy. – Wiesz, że wtedy bardziej je docenisz – podpowiedziałam. – I kupię ci ten nowy kabel. Może wytrzyma dłużej niż ten. Tuż przed Bożym Narodzeniem odwiedziła nas Amanda, moja najlepsza przyjaciółka, a zarazem chrzestna Kaliny. Przyszła, gdy córki nie było – chciała porozmawiać o prezencie dla niej. – Tylko pamiętaj, nic bardzo kosztownego – zastrzegł od razu Marcel. – Rozpieszczanie nie jest dobre. – Marudny jak zwykle. – Amanda przewróciła oczami. – A jak tam z tym jej tabletem? Uzbierała już na niego? – Brakuje jej jeszcze tysiąca – odparłam. – No, to może po prostu jej go dam! – rzuciła z entuzjazmem. – Ucieszy się i będzie mogła kupić tablet od razu, a nie czekać i czekać. Zgodziliśmy się – To mało rozsądne… – zaczął Marcel, krzywiąc się lekko. – Oj, dałbyś już spokój – przerwała mu. – Przecież to nie żaden kaprys ani zabawka na chwilę, tylko narzędzie, z którym chce wiązać swoją przyszłość! Poza tym przecież pozostałą kwotę uzbierała sama. Ja się tylko dołożę. Mój mąż wciąż nie wyglądał na zdecydowanego, ale ja już podjęłam decyzję: – Odpuść – powiedziałam cicho. – Amanda ma rację. Nic się nie stanie, jak Kalina kupi sobie ten tablet wcześniej. A przynajmniej nie będzie musiała co miesiąc wydawać pieniędzy na nowy kabel do starego. No i Marcel, chcąc nie chcąc, musiał nam ulec. Muszę przyznać, że nie mogłam się doczekać miny Kaliny, gdy zobaczy prezent od chrzestnej. Oczywiście, cieszyła się ze wszystkiego, co otrzymała, ale kiedy odebrała od niej kartkę wraz z wypchaną kopertą, wyglądała, jakby nie wierzyła własnym oczom. – To na pewno dla mnie? – zapytała nawet. – Tak! – Amanda uśmiechnęła się ciepło. – Wiem, że będziesz wiedziała, jak spożytkować te pieniądze. Puściła mi przy tym oko. Święta były udane Kalina spojrzała niepewnie w stronę Marcela. Choć mój mąż wciąż nie do końca wierzył w zasadność takiego prezentu, także się uśmiechnął i skinął głową na znak, że nie ma nic przeciwko. – Dziękuję. – Przytuliła się do Amandy, a potem zabrała się za rozpakowywanie prezentów. Dzięki temu wszystkiemu atmosfera w domu stała się jakaś lżejsza niż zazwyczaj. Tym razem święta wydawały się jakieś inne – cieplejsze, pełne prawdziwej radości. Nawet Marcelowi się to wszystko udzieliło i przyznał, że nasza decyzja nie była może taka zła, a wyszła rodzinie na dobre. Minęły święta i wszystko wróciło do normy. Miałam zamiar zapytać Kalinę, kiedy chce kupić swój nowy tablet, bo przecież na pewno nie mogła się doczekać tej chwili. Uznałam jednak, że może czeka na końcoworoczne promocje i nie naciskałam. Zajęłam się swoimi sprawami, zwłaszcza że na Sylwestra mieliśmy wyjść z Marcelem do znajomych, a ja obiecałam, że przygotuję trochę jedzenia. Niespodziewanie w naszym domu zjawiła się moja starsza siostra Mariola. Zauważyłam, że była bardzo poruszona. Nie miałyśmy ze sobą dość dobrego kontaktu. Z kolei jej mąż, Kacper, bardzo dobrze dogadywał się z Kaliną – był jej ulubionym wujkiem, pomagał zreszta również w fundacji dla zwierząt. Przyniosła nowinę – Coś się stało? – spytałam lekko zaniepokojona jej nagłym przybyciem. – No, ja ci zaraz powiem, co się stało! – rzuciła, wyraźnie oburzona. – Wczoraj przyszła do nas Kalina. I wiesz, co zrobiła? Wcisnęła Kacprowi tysiąc złotych. Wiesz, te, co od tej twojej Amandy dostała. I wiesz, co dalej? – Pokręciła głową, jakby wciąż nie wierzyła, że to się wydarzyło. – Kazała mu je wpłacić na konto tej śmiesznej fundacji! – Że co zrobiła z pieniędzmi? – zapytałam, patrząc z niedowierzaniem na siostrę. – Słyszałaś – wzruszyła ramionami. – No nie patrz tak na mnie! Wy ją tak wychowaliście, to dlatego! Wciąż nie mogąc wyjść z szoku, drążyłam: – Tej fundacji, dla której robi grafiki i ilustracje, tak? – No tak – Mariola przewróciła oczami, jakby nie uważała tego faktu za szczególnie istotny. – Powiedziała Kacprowi, że mają tam teraz bardzo dużo podopiecznych, że brakuje kasy, a ona może pomóc, bo zwierzątkom pieniądze się bardziej niż jej przydadzą, rozumiesz! Zaskoczyła mnie Uśmiechnęłam się pod nosem. – No tak. – A tyle was męczyła, tyle dziurę wierciła w brzuchu o ten swój śmieszny tablet… – Zamrugała i przyjrzała mi się uważniej. – Zaraz! Ty chyba jesteś zadowolona? – Oczywiście, że jestem – odparłam bez wahania. – Nigdy dotąd nie przypuszczałam, że mam aż tak dobre i szlachetne dziecko. Cieszę się, że mnie uświadomiłaś. Siostra machnęła ręką, wyraźnie zirytowana. – E, wy wszyscy jesteście nienormalni. – Wyszła z naszego mieszkania, kręcąc głową i powtarzając: – Tyle pieniędzy wywalić w błoto… Tyle pieniędzy! To, co zrobiła Kalina, naprawdę mnie zaskoczyło. Po dłuższym wahaniu postanowiłam opowiedzieć o tym Marcelowi. Z początku myślałam, że zareaguje jak Mariola, ale go nie doceniłam. Mąż podzielił mój entuzjazm, a co więcej wyskoczył z propozycją, której zupełnie się nie spodziewałam. – Kupmy jej ten tablet – stwierdził. – Zasłużyła sobie. Nie wydała przecież tego tysiąca na żadną swoją zachciankę, tylko chciała pomóc. Byłam z niej dumna Uśmiechnęłam się do niego, a potem go pocałowałam. Teraz wiem, że podjęliśmy najlepszą decyzję w życiu. Kalina nie posiadała się z radości, gdy zobaczyła wymarzony tablet. Dzięki niemu może robić jeszcze więcej ilustracji, a cały proces ich powstawania przebiega znacznie sprawniej. Przekonuje nas też, że niczego więcej do szczęścia nie potrzebuje, choć mnie wydaje się, że chętnie wpłaciłaby coś jeszcze na zwierzęta, którym pomaga. Za pomocą tabletu Kalina chce też przygotować sobie obrazki, które potem pomogą jej się dostać na wymarzone studia, a może i rozpocząć pracę w zawodzie grafika czy ilustratora. Oboje z mężem jesteśmy dumni, że możemy jej w tym pomóc. Paula, 41 lat Czytaj także: „Brat przyjechał z drogimi prezentami i udawał panisko. Czułam się upokorzona, bo nam się nie przelewa” „Po śmierci syna mój świat się zawalił. Wtedy w moim życiu pojawił się ktoś, kogo już dawno pochowałam w swojej pamięci” „Narzeczony dał mi wybór: albo on, albo studia. Nie zamierzam całe życie tyrać przy garach jak niedouczona wieśniaczka”
„Dla męża byłam tylko nieatrakcyjną pomocą domową. W naszej sypialni było więcej kochanek, niż liści na drzewach”
„Na swój sposób był chyba nawet szczery. Powiedział mi, że komuś tak nieatrakcyjnemu jak ja, nie powinno przeszkadzać to, żeby robił, co chce. Wszystko po to, aby go zatrzymać. Sądził, że będę sprzątać i gotować dla swojego księcia. Pełen serwis, nie ma co”.
Zirytowałam się tym, że uległam Jolce i zgodziłam się na chiromancję! Wróżenie z dłoni to przecież nonsens, totalne głupoty. Zwłaszcza, że od początku wiedziałam, co ta wróżbitka powie na temat mojej ręki... – Ach, pani nie ma w ogóle linii serca – rzekła, zgodnie z moimi przewidywaniami, patrząc na mnie przepraszająco, a później spoglądając jeszcze raz na moją lewą dłoń. – Cóż, kiedy przyszłam na świat, pewnie ją posiadałam. Niestety, zdarzył się tragiczny incydent... – przerwałam, bo nie cierpiałam rozmawiać na ten temat. To było dla mnie bolesne wspomnienie. Kiedy miałam zaledwie pięć lat, pchnięta ciekawością, całą dłonią przyłożyłam do rozgrzanego do czerwoności żelazka. Po prostu uchwyciłam je prawą ręką, a lewą bez zawahania dotknęłam jego gorącą płytę. Rezultat był oczywisty Moja babcia, która w tamtym czasie się mną zajmowała, natychmiast umieściła moją poparzoną dłoń pod strumieniem zimnej wody, a następnie zabrała mnie do przychodni, gdzie rana została opatrzona. Niestety, mimo opiekuńczości babci, moja delikatna skóra uległa poparzeniu, a gojenie było długotrwałe i bolesne. Moja dłoń nigdy już nie wróciła do pierwotnego wyglądu. Linie papilarne stały się nieczytelne, poszarpane, a linia serca całkowicie zniknęła pod ściągniętą, grubszą, pokrytą bliznami nową warstwą skóry. Już w dzieciństwie zawiedli mnie rodzice. Rozstali się, gdy miałam siedem lat, a potem szybko założyli nowe rodziny. Wtedy oboje niemal o mnie zapomnieli. Początkowo planowałam mieszkać z mamą, ale jej nowy partner nie chciał o tym słyszeć. Był żołnierzem, chłodnym i nieprzyjemnym, napawał mnie strachem. Odzywał się do mnie tylko podniesionym tonem, a w dodatku ustawiał mnie jak chłopca. Kiedy na świat przyszedł jego syn, uznał, że nie potrzebuje mnie. Moja matka nie miała odwagi, aby mu się przeciwstawić, dlatego przeprowadziłam się do ojca. Na początku Weronika, nowa kobieta ojca, i ja byłyśmy w stanie się porozumieć. Ale potem zaczęłam dojrzewać, moje ciało zaczęło przechodzić przez hormonale zmiany i było ze mną nieco trudniej. Weronika przestała mnie lubić i powiedziała mojemu ojcu, że nie chce dłużej znosić mojego zachowania. Szczególnie teraz, kiedy spodziewała się dziecka. – Chcę cieszyć się spokojem w moim własnym domu! Mam dość tych kłótni i jej nieustannych pretensji – krzyczała do taty, grożąc, że odejdzie z ich jeszcze nienarodzonym dzieckiem. Ostatecznie ojciec zgodził się i trafiłam do babci Do tej samej, która była świadkiem mojego wypadku z żelazkiem i która obarczała się winą za moje zranienie. Babcia naprawdę mnie kochała, nie miałam co do tego wątpliwości. Niestety, jej uczucie nie mogło mnie ustrzec przed popełnianiem błędów. Byłam tak zdesperowana, aby szybko dorosnąć, że jeszcze jako siedemnastolatka zaangażowałam się w związek z dużo starszym i zupełnie nieodpowiednim dla mnie mężczyzną. Ten romans bardzo szybko się zakończył. Po tym zamknęłam się w sobie i przez kilka następnych lat nie chciałam nawet myśleć o tym, że mogłabym znaleźć miłość. Nie miałam wielu znajomych i nie miałam partnera, większość czasu poświęcałam na czytanie książek. Przenosiły mnie do świata fantazji, gdzie żyłam w projekcji idealnej miłości, które tam opisywano. Byłam jednak w pełni świadoma, że w realnym życiu taka miłość jest niemożliwa do znalezienia. Aż do momentu, kiedy pojawił się Łukasz... Został moim nowym sąsiadem. Po odejściu babci przeprowadziłam się do jej domu, który był częścią bloku zamieszkałego głównie przez osoby starsze. W miarę jak z czasem odchodzili, ich niewielkie mieszkania zaczęły zajmować młode osoby. Niespodziewanie nasze podwórko zaczęło wręcz kipieć energią, a wśród mieszkańców pojawiły się nawet dzieci. Z każdym dniem miałam coraz więcej trudności z utrzymaniem swojej samotności i dystansu, gdyż nowoprzybyli sąsiedzi chcieli nawiązać bliższe kontakty. W rezultacie, zaczęłam otrzymywać zaproszenia na różnego rodzaju spotkania. Na jednym ze spotkań spotkałam Łukasza. – To jest twój nowy sąsiad zza ściany – zaprezentowała go moja przyjaciółka. Łukasz miał w sobie coś czarująco atrakcyjnego, był jak żywy bohater z moich książek, ideał kochanka. Mimo, że powtarzałam sobie nieustannie, że takie sytuacje mają miejsce jedynie w literaturze romantycznej, to i tak uległam... Moje uczucia do niego wydają się istnieć od momentu naszego pierwszego spojrzenia, ponieważ po tym spotkaniu nie mogłam przestać o nim rozmyślać. Kiedy poprosił mnie o wyjście, czułam się jak na szczycie świata, a jego pochwały sprawiały, że traciłam rozsądek. Nie mogłam po prostu uwierzyć, że staliśmy się parą, czułam się najszczęśliwszą kobietą na tej planecie. Po zaledwie roku zawarliśmy związek małżeński, a na ślubie czułam się jak księżniczka. Wszystko było po prostu idealne! Zdecydowaliśmy się na połączenie naszych mieszkań, rozbijając pomiędzy nimi ścianę i moje życie zaczęło wyglądać jak piękny film. Niestety, dostrzegłam po pewnym czasie, że Łukasz prowadzi intensywne życie towarzyskie. Naprawdę intensywne. Miał więcej partnerek, niż jesienią opadało liści z klonu pod naszym oknem. Tego samego klonu, który widział naszą sypialnię, do której mój mąż coraz rzadziej zaglądał, bardziej skupiony na swoich przyjaciółkach niż na mnie, swojej żonie. – Dlaczego w ogóle postanowiłeś się ze mną ożenić, skoro bez przerwy mnie zdradzałeś, zarówno przed jak i po naszym ślubie? – byłam załamana i chciałam po prostu poznać prawdę. Był bezpośredni. Usłyszałam od niego, że ktoś taki jak ja, nieatrakcyjny, nie powinien mieć nic przeciwko temu, że on robi co chce. Wystarczy przecież, że zostanie ze mną. Uważał, że powinnam sprzątać i gotować dla księcia No, tak, pełna obsługa, nie ma co! – Przecież nikt inny nie zwracał na ciebie uwagi – powiedział zaskoczony, że zamiast skakać z radości, że w ogóle mam męża, mam wobec niego jakieś zarzuty i jeszcze domagam się rozwodu. To, co powiedział, zraniło mnie dogłębnie. Po raz kolejny mój świat runął z hukiem. Przeżywałam bowiem mój rozwód z takim samym bólem, jak rozpad małżeństwa moich rodziców. A na dodatek był jeszcze remont, ponieważ trzeba było ponownie podzielić nasze mieszkanie na dwie części... Podczas gdy budowlańcy ponownie wznosili ścianę, czułam się jakby mnie zamurowywano na żywo. Nie byłam pewna, czy kiedykolwiek będę w stanie zaakceptować fakt, że ten mężczyzna za nowo postawioną ścianą stał się dla mnie ponownie nieznajomym; czy nie będę ciągle zastanawiać się, co on robi w tym momencie i z kim tam jest. Tyle dobrego, że Łukasz okazał się na tyle uczciwy, że wystawił mieszkanie na licytację. Kilka miesięcy po rozwodzie wyprowadził się, całkowicie znikając z mojego życia. Znów byłam sama jak palec, pragnąc jedynie miłości Walczyłam z depresją, której nie udało się przegonić tej wróżce... Nie wierzyłam już w miłość. Wiem, że Jola miała dobre intencje, sugerując mi odwiedziny u wróżki. – Ona naprawdę jest wyjątkowa, pozwoliła mi poradzić sobie z rozpadem mojej ostatniej relacji - przekonywała mnie. - Jest skuteczniejsza niż psychoterapeuta, zobaczysz. Myślałam, że podczas wizyty będzie mi wróżyła z kart tarota, ale okazało się, że jest wróżbitką specjalizującą się w chiromancji. Gdy podałam jej prawą rękę, poprosiła o lewą. Tę z paskudnie zniszczoną skórą... – Nie posiada pani wcale linii miłości – powiedziała. Ten fakt w jej ustach brzmiał jak wyrok. Być może wobec tego nie jestem stworzona do prawdziwego uczucia, a co więcej, wszelkie dobro w życiu omija mnie szerokim łukiem. I już nie mogę nic z tym zrobić, bo w końcu skóra na wewnętrznej stronie mojej dłoni nie ulegnie przemianie. Pamiętam jak przez mgłę, że wróżka, prawdopodobnie próbując zatrzeć początkowe negatywne odczucie, zaczęła mi opowiadać, że zniszczenia skóry nie wpływają na los osoby. Ale była pewna jedna rzecz - jeśli chodzi o relacje, od zawsze byłam na straconej pozycji. Bycie samotnym to moje przeznaczenie Naprawdę nie spodziewałam się, że jeszcze coś dobrego może mi się przytrafić. Status rozwiedzionej osoby chronił mnie przed złośliwymi komentarzami koleżanek i różnych ciotek. Moja rodzina, czyli rodzice i przyrodnie rodzeństwo, byli zbyt zabsorbowani swoimi sprawami, aby się mną zajmować. – Z pewnością jeszcze kogoś spotkasz - rzuciła tylko raz mama. – A może nie chcę już nikogo spotykać? Może nie chcę już być nieszczęśliwa? W moim przypadku miłość zawsze oznaczała cierpienie - sprzeciwiłam się, ale zauważyłam, że nie zwraca na mnie uwagi. Zatem znowu się w sobie zamknęłam, powracając do lektur. Niektóre były na tyle wciągające, że nie mogłam się od nich uwolnić. Zamyślona przechadzałam się po mieszkaniu, trzymając książkę, nie przerywając lektury, przyrządzałam kawę, a nawet kanapki. I w końcu, pewnego dnia, rozbiłam przez to szklany blat stołu, na który wpadłam. "Przecież tak go ceniłam!" - pomyślałam zaniepokojona, sprzątając szkło. – To nie jest duży problem, wystarczy go znowu oszklić - powiedziała parę dni później Jola, zawsze bardziej logiczna niż ja. - Niedaleko mojego miejsca pracy jest dobry szklarz, mogę go zapytać, ile to będzie kosztować. – Dzięki, jesteś skarbem! Niebawem blat do mojego stolika był gotowy do odbioru Kiedy przekroczyłam próg warsztatu, zauważyłam, że inny klient właśnie wychodził, trzymając lustro. Przepuściłam go na drodze do wyjścia i do tej pory nie mam pojęcia, jak do tego doszło, ale w pewnym momencie lustro zaczęło mu się wyślizgiwać z ręki... – Uważaj! Ostrożnie! – zawołał szklarz, próbując mu pomóc, ale ja byłam bliżej i zdołałam złapać lustro jako pierwsza. – Uff... bo przecież rozbite lustro przynosi siedem lat pecha! - westchnął rzemieślnik. Klient podziękował, chwycił lustro pewniej i wyszedł. Dopiero po dłuższej chwili zorientowałam się, że z mojej lewej ręki leci krew. – Jezu, co się stało?! – zaniepokoił się szklarz. No cóż, widocznie coś nie tak było z tym lustrem - prawdopodobnie przetarłam dłoń o ostry brzeg, bo teraz skóra wewnątrz była pocięta. Przez kilka minut bezskutecznie staraliśmy się zahamować krwawienie. – Musimy iść na pogotowie. Dobrze, że to tylko dwie ulice stąd - zdecydował szklarz. - Zaprowadzę panią. – Nie ma potrzeby, poradzę sobie - odparłam, dziękując. Na półmetku drogi zaczęłam czuć się nieco dziwacznie - jakbym przebiegła długą trasę pod górę. Dopiero co dotarłam do izby przyjęć, a już straciłam przytomność. – Pani jest w stanie wyraźnego osłabienia – usłyszałam męski głos, kiedy wróciłam do świadomości na szpitalnym łóżku. – A ręka jest okropnie skaleczona, konieczne jest założenie szwów, ale na pewno pozostanie po tym blizna – podniosłam wzrok na lekarza, który to mówił i dostrzegłam jego uspokajające spojrzenie. Zaintrygowały mnie jego przejrzyste, intensywnie zielone tęczówki. "Jak dwa zielone jeziora" – pomyślałam. Całkowicie w nich się zatopiłam Miłość, której nie pragnęłam, niespodziewanie do mnie dotarła. To właśnie wtedy, kiedy leżałam na kanapie w szpitalnym SOR, pod światłem jarzeniówek, zakochałam się w Tomku. Nie było tam ani odrobiny romantyzmu - nie towarzyszyła nam ani cudowna muzyka, ani zachód słońca. Jednak atmosfera nagle stała się bardzo romantyczna, kiedy z troską ujął moją dłoń, martwiąc się o bliznę, która na niej pozostanie. Nie zmartwiłam się tym jednak, bo zaskoczona zauważyłam, że rana tworzy półokrągłą linię, która ciągnie się od małego do wskazującego palca. W ten sposób na powrót odkryłam linię serca na swojej dłoni, którą doktor Tomek starannie mi zszył. I jakby mimochodem, jakby zszył również ranę w moim sercu, która szybko się zagoiła. Wygnałam ze swojej pamięci Łukasza i wszystkie złe momenty. Od pięciu lat żyjemy jak szczęśliwe małżeństwo, mamy synka i znów uwierzyłam, że zasługuję na miłość. W końcu kocham i czuję się kochana. Beata, 35 lat Czytaj także: „Mój szwagier to prawdziwy cwaniak. Dostał cały spadek po mojej teściowej, ale chciał ugrać jeszcze więcej” „Z taką rodziną jak moja nawet na zdjęciu nie wychodzi się dobrze. Musiałam wziąć się w garść i wiać, gdzie pieprz rośnie” „Mąż nie wie, że prowadzę podwójne życie. Jego zaprosiłam do wspólnego życia, a byłego do łóżka”
„Uratowałem ją przed mandatem, a ona w podzięce urwała kontakt. Uniosła się dumą i rozmawiała ze mną przez ciotkę”
„Czas leciał nieubłaganie. Wspomnienia o rudej pojawiały się w mojej głowie przeważnie jesienną porą. Byłem świadomy, że pracuje razem z moją ciotką i studiuje, ale nie wypytywałem o to, co u niej słychać. Pomyślałem, że gdyby miała ochotę, to przecież odezwałaby się do mnie sama z siebie. Najwyraźniej nie czuła takiej chęci”.
Jeśli Ania zdecydowałaby się ze mną być tylko z poczucia wdzięczności, to rzeczywiście dobrze się stało, że zatrzasnęła przede mną drzwi. Dla mnie złota jesień zawsze dobiegała końca w listopadzie, gdy Wszystkich Świętych i Zaduszki zlewały się w jedno przygnębiające święto, które kojarzyło mi się ze zniczami płonącymi na cmentarnych mogiłach. Jednak ta dziewczyna sprawiła, że ponure, chłodne dni nadal postrzegałem w kolorach ciepłej jesieni. Poznałem ją ponad trzy lata temu na cmentarzu, gdy, zgodnie z tradycją, odwiedzałem groby bliskich. Przypominała rudowłosą bohaterkę znanej powieści Jej płomienne włosy były splecione w dwa warkocze, buzia piegowata, wątłe ramiona okryte lichą kurteczką. Handlowała wiązankami uplecionymi z suszonych ziół i płatków. – Przepraszam, mogę wiedzieć, jaka jest cena tego stroika? – zwróciłem się do sprzedawczyni, wskazując na ten, który przykuł moją uwagę. – Specjalnie dla ciebie jedyne pięć złotych – odpowiedziała bez wahania. – A gdyby to była moja nieżyjąca już prababcia, ile by zapłaciła? – Wtedy byłoby to dziesięć złotych. – Chcesz zarobić krocie na zmarłych? – Przecież nieboszczykom pieniądze są zbędne, więc mogą dać trochę więcej. Nie wnikałem w szczegóły, w jaki sposób przyjęłaby opłatę, skoro spoczywają w grobie, ponieważ zapewne miałaby ripostę na wszelkie wątpliwości, a nie zamierzałem wchodzić z nią w polemikę. Wręczyłem jej dwa banknoty po dziesięć złotych. Stroik prezentował się doprawdy uroczo. Była to niezwykle odważna panna Parę dni potem natknąłem się na nią w samym sercu miasta. Zazwyczaj omijam wzrokiem stoiska z bibelotami, jednak jej kasztanowa czupryna, kontrastująca z ponurą scenerią, od razu przykuła moją uwagę. Siedziała za przenośnym stoiskiem, oferując jakieś towary. Nie zbliżyłem się jednak. Nie chciałem, żeby pomyślała, że próbuję się jej narzucać. Dwóch typków przykuło mój wzrok. Patrzyli na tę dziewczynę, coś między sobą szeptali i śmiali się jak debile. W pewnym momencie jeden z nich podszedł do jej stolika. Chyba zadał jakieś pytanie, bo na niego spojrzała. Drugi gdzieś zniknął, ale po chwili znowu się pojawił - obszedł ją od tyłu. Bez zastanowienia poszedłem w ich kierunku. Nagle koleś, który udawał klienta, zaczął się drzeć: – Kantuje ludzi, sprzedaje bez paragonów! Wzywam gliny. Kolega tamtego gościa skorzystał z całego tego bałaganu i pociągnął mocno niewielką torebkę przyczepioną do pasa rudej laski. Dziewczyna wrzasnęła, straciła równowagę i runęła na ziemię, a zapięcie od torebki nie wytrzymało. Facet zwiał z kasą w te pędy. – Hej, złodzieje! – wydarłem się, dopadając go i wyrywając mu skradziony łup. Ten nietypowy obrót spraw zupełnie go zaskoczył, nawet nie silił się na stawianie oporu. Pędził tak prędko, że aż tumany kurzu wzbijały się w powietrze. Zerknąłem na rudowłosą, oczekując płaczu, przerażenia albo jęków. Ona tymczasem przyciskała kolanem do ziemi drugiego z rabusiów. Ale z niej dzielna dziewczyna! Szczerze mnie zachwyciła. Niedługo potem zjawili się stróże prawa. Gość usiłował się tłumaczyć, utrzymując, że nie ma nic wspólnego z tym, który chciał zwędzić torebkę, ale byłem naocznym świadkiem zajścia. Złapali delikwenta. – Ona jedynie prezentuje swoje dzieła ludziom na ulicy - wykombinowałem na poczekaniu, kiedy gliniarz sprawdzał dokumenty dziewczyny. - Utalentowana z niej artystka, ma powody do dumy. – Faktycznie, niesamowity talent - przytaknęła mi pewna staruszka z pobocza. - Spójrzcie tylko na te cudowne róże! - podstawiła kwiaty tuż pod nos stróża prawa. - Małżonka na pewno by się ucieszyła z takiego bukietu. – Panie władzo, za zdolności nie karze pan przecież mandatem, prawda? - powiedziała z uśmiechem Ania, odbierając dokument tożsamości z ręki funkcjonariusza. Tym sposobem poznałem jej prawdziwe imię Pomogłem Ani poskładać do plecionego koszyka porozrzucane przedmioty i złożyłem rozkładany blat. – Pójdę z tobą kawałek – zaproponowałem. – Wiesz, ten opryszek może gdzieś tu być. Ostrożności nigdy za wiele. Ania głośno wyrażała swój sprzeciw, jednak pozostawałem głuchy na jej słowa. Czasami jestem uparty jak muł. – Moja mama poważnie choruje – wyznała niespodziewanie. – Otrzymuje śmiesznie niską emeryturę, a moje alimenty są równie mizerne. Z trudem starcza nam na opłaty i lekarstwa. Z tego powodu handluję ozdobami, które własnoręcznie wykonuję. Robię figurynki z kasztanów, plecione wiązanki, obrazy, tworzę kwiatuszki z kartek i liści. Chyba nie łamię w ten sposób prawa…? – Słuchaj, nie ma potrzeby się usprawiedliwiać! – wtrąciłem. – To, czym się zajmujesz, jest całkowicie w porządku. Zaniosłem rzeczy Ani do jej mieszkania, myśląc, że ujrzę tam sceny rodem z dramatów. Najwyraźniej za dużo czasu spędziłem przed telewizorem. Lokal nie grzeszył przepychem, ale był czysty Mój wzrok przykuł przepiękny obraz namalowany farbami wodnymi, który wisiał tuż nad wejściem. Przedstawiał panoramę szczytu w Tatrach. Chyba gapiłem się na to malowidło odrobinę za długo. – I jak, podoba ci się ten obrazek? – Ania zwróciła się do mnie z pytaniem. – Jest fantastyczny, naprawdę świetny! – W takim razie jest twój. – Daj spokój, nie mogę go przyjąć – próbowałem protestować, ale ona zignorowała moje słowa, wspięła się na krzesło i ściągnęła malowidło ze ściany. – Nie przejmuj się tym, przecież jak będę miała ochotę, to po prostu namaluję sobie następny. Wróciwszy do siebie, umieściłem obrazek na blacie i, wpatrując się weń, głowiłem się nad sposobami wsparcia Ani. Oprócz robienia za jej ochroniarza, do głowy nie wpadało mi nic konstruktywnego. Miałem świadomość, że forsy ode mnie nie przyjmie, a poza tym byłem studentem nie przelewało mi się. Miałem okazję dotrzymywać jej towarzystwa podczas handlowania różnymi ozdobami. Ona była skupiona na obsłudze kupujących, a ja w tym czasie zerkałem ukradkiem na okolicę, mając wszystko na oku. Trzeba było nie tylko wypatrywać ewentualnych kieszonkowców, ale również omijać szerokim łukiem strażników miejskich. Parę razy w pośpiechu zwijaliśmy manatki, po czym, dumni z własnej przebiegłości, popijaliśmy rozgrzewającą herbatkę w małym mieszkanku Ani. Często prowadziliśmy długie konwersacje Łączyła nas również pasja do gór, a zwłaszcza do Tatr, gdzie planowaliśmy razem wybrać się na wycieczkę. Dla mnie termin nie grał roli, mogłem jechać choćby od razu, jednak Ania miała ograniczony budżet. Tak bardzo marzyłem, żebyśmy wspólnie podziwiali widoki spod Giewontu, że posunąłem się o krok za daleko. Wysunąłem propozycję, że pokryję koszty naszego wyjazdu, a na miejsce dotrzemy samochodem, który pożyczę od taty. – Więcej nie wyjeżdżaj z takimi pomysłami – bardzo zdecydowanie dała mi do zrozumienia, co o tym myśli. Wydawałoby się, że to nic takiego, ale coś się między nami popsuło. Ania przestała zapraszać mnie na wieczorne pogaduchy przy ciepłej herbacie. Potem nadeszła sroga zima i dopadło ją paskudne zapalenie płuc. Ja miałem ciepłe kozaki i porządną kurtkę na chłody. Dotarło do mnie, że moja pomoc to było tylko doraźne rozwiązanie. Musiałem wykombinować coś innego, żeby Ania nie musiała już sterczeć na tym rynku. Rozwiązanie trafiło się zupełnie przez przypadek Moja krewna zwróciła się do mnie z prośbą, abym przez jakiś czas popracował u niej. Prowadziła niewielki sklepik z różnymi bibelotami i drobiazgami. Przyszło mi na myśl, że prace mojej znajomej Ani także mogłyby się tam sprzedawać. Początkowo ciocia bez entuzjazmu podeszła do tego pomysłu, jednak kiedy zobaczyła rysunek przedstawiający Giewont, powiedziała, że jest skłonna porozmawiać z Anią. – Ale nic nie gwarantuję – zaznaczyła. Nie chciałem dawać jej fałszywych obietnic, więc wysłałem jej wiadomość bez zachwytów nad jej zdolnościami i zapewnień o spektakularnym powodzeniu. Odpisała równie oschle, zupełnie tak, jakby chciała mi zakomunikować, że niepotrzebnie wtykam nos w nie swoje sprawy. Postanowiłem z nią porozmawiać twarzą w twarz, ale nie wpuściła mnie do mieszkania Stanąłem przed drzwiami jak wryty, gdy oznajmiła: – Daj mi spokój i nie przychodź tu więcej. – O co ci chodzi? – byłem totalnie zaskoczony. – Zrobiłem coś nie tak? Uraziłem cię czymś? – Po prostu tak będzie najlepiej. To wszystko. Zero dalszych tłumaczeń. Przekroczyła próg swojego mieszkania i trzasnęła drzwiami. Honor nie pozwolił mi dobijać się do środka i męczyć jej pytaniami, o co jej tak naprawdę chodzi. Skoro nie, to nie. Jej wola. Zdecydowałem, że muszę o niej zapomnieć. Nie próbowałem celowo natknąć się na Anię, ale spacerując po rynku czy odwiedzając cmentarz, bacznie się rozglądałem, mając nadzieję, że wypatrzę jej rudą czuprynę. Niestety, bez powodzenia. Przypadkiem jednak trafiłem na jej wyroby w sklepie u cioci. – Klienci chętnie sięgają po dekoracje robione przez twoją Anię – oznajmiła mi ciocia, gdy zauważyła, że oglądam papierowe kwiaty. – Ona nie jest moja – zirytowałem się. – Tak naprawdę niewiele o niej wiem. Czas leciał nieubłaganie - dzień za dniem, tydzień za tygodniem, miesiąc za miesiącem, rok za rokiem... Wspomnienia o rudej pojawiały się w mojej głowie przeważnie jesienną porą. Byłem świadomy, że pracuje razem z moją ciotką i studiuje, ale nie wypytywałem o to, co u niej słychać. Pomyślałem, że gdyby miała ochotę, to przecież odezwałaby się do mnie sama z siebie. Najwyraźniej nie czuła takiej chęci. Było mi przykro Pewnego razu ciocia oznajmiła: – Przyniosłam ci coś – po czym wręczyła mi szmaragdową kopertę. – Cóż to takiego? – zaciekawiłem się. – Prezent na święta? – Sam zobacz, co tam jest! – odparła z tajemniczym uśmiechem. Wydawała się wyjątkowo podniecona. Spojrzałem do środka koperty. Zaproszenie? Na wystawę obrazów niejakiej Anny P. – Ciociu, od kiedy interesujesz się malarstwem? – spytałem. – Nie interesuję się. Ale to wiadomość od Ani, od twojej Ani! – Od Ani. No tak – jakoś nie byłem w stanie się tym faktem uradować. Najbardziej ubodło mnie to, że wręczyła zaproszenie za pośrednictwem cioci. Bez podania mojego imienia. Ale w sumie czego innego mogłem się spodziewać? Dla niej też byłem jak obcy człowiek – I co, masz zamiar się pojawić? – dociekała ciocia. – Chyba sobie odpuszczę. Przekaż jej moje gratulacje. – Daj spokój, powinieneś tam być! – Wiesz, ciociu, tak naprawdę to niczego nie muszę. Zresztą, jak ci wspominałem, my się prawie nie znamy. Po prostu kiedyś potrzebowała wsparcia, więc jej pomogłem. To wszystko. – Ale obcej osobie raczej nie poświęca się własnej wystawy, nie sądzisz? – Słucham? – zaskoczony uniosłem brwi. – Poczekaj chwileczkę, sam zobaczysz – sięgnęła po telefon i przez moment coś na nim sprawdzała, aż w końcu mi go wręczyła. – No dawaj, czytaj. Ekspozycja została zatytułowana „Odcienie jesiennej palety - podziękowania dla Michała". Twórczyni nie ujawniła, o kogo chodzi, wiadomo jedynie, że to on jako pierwszy dostrzegł jej zdolności... Poczułem się mile połechtany, mimo iż nie byłem przekonany, czy wspomniany Michał to moja skromna osoba. Zdecydowałem się jednak wybrać na otwarcie wystawy. Z zaciekawieniem poszedłem zobaczyć, co teraz porabia osoba, w której dawno temu dostrzegłem niesamowity potencjał. Okazało się, że oprócz miłości do gór mamy jeszcze jedną wspólną cechę – tę nieszczęsną dumę! Przechadzałem się po wystawie malarstwa, zupełnie nie zwracając uwagi na otaczających mnie ludzi. Moje oczy były utkwione tylko w płótnach. Jesień przedstawiona na nich raz tchnęła optymizmem i radością życia, a kiedy indziej przygnębiała i wprowadzała w zadumę. Wchłaniałem klimat tych dzieł i nie mogłem się oprzeć przekonaniu, że ich autorka to prawdziwa wirtuozka pędzla, bo z łatwością steruje moimi emocjami i samopoczuciem. Stanąłem jak wryty naprzeciwko akwareli przedstawiającej Giewont. Podobna do tej wiszącej u mnie w mieszkaniu, a mimo to odmienna. Różnica tkwiła w chmurach spowijających wierzchołek góry, formujących zarys złączonych rąk. Nazwano ją: On też kochał Giewont. – Michał? – doszedł mnie czyjś głos, wypowiadający me imię. Obróciłem głowę i zobaczyłem za sobą Anię Wyglądała trochę inaczej niż kiedyś - już nie nosiła warkoczyków, a jej włosy układały się w delikatne fale wokół twarzy. Nadal miały ten sam, rudy kolor. Poczułem nieodpartą chęć, żeby zanurzyć w nich dłoń i przekonać się na własnej skórze, czy są równie przyjemne w dotyku, jak to sobie zawsze wyobrażałem. – Uwielbiał także szmaragdową barwę twojego spojrzenia – wymamrotałem nieświadomie, gdyż dopiero teraz zdałem sobie sprawę, czego tak bardzo mi brakowało przez ostatnie lata. – Natomiast ona przepadała za jego dowcipem. No tak, usiłowała zamienić to, co powiedziałem, w żart. To oznacza, że popełniłem gafę. Przypomniało mi się uczucie sprzed paru lat. W końcu zdołałem je określić, ona jednak nie była chętna, by wysłuchać tego, co chciałem jej wyznać. Ani dawniej, ani teraz. Chrząknąłem lekko. – Cieszę się z twojego osiągnięcia – oznajmiłem tonem pozbawionym jakichkolwiek uczuć. – Lecz o wiele bardziej ceniła sobie jego czułość, opiekuńczość oraz szlachetność. – Serio znowu sobie ze mnie żartujesz? – odezwałem się dość szorstko. Chyba za szorstko, bo Ania lekko się wzdrygnęła. – Nie żartuję i nigdy nie żartowałam. Chodziło mi tylko o to, że nie potrzebuję, byś mnie żałował. – Ale ja się nad tobą nie użalałem! – chyba nie powinienem podnosić głosu, ale strasznie mnie tym zdenerwowała. – Różne pobudki mną targały, kiedy ci oferowałem wsparcie, ale współczucie na pewno się do nich nie zaliczało. – Chciałam mieć pewność – tłumaczyła, wpatrując się we mnie z nadzieją w oczach. – Stąd zerwanie kontaktu. Uczucia, które mi towarzyszyły, okazały się po prostu zbyt gwałtowne. Nie poradziłabym sobie z nieustającym lękiem, że twoje zachowanie wynika wyłącznie z litości. – Wystarczyło zapytać wprost. – Tak samo ty, gdybyś chciał wiedzieć, czy jestem przy tobie z wdzięczności, usłyszałbyś ode mnie zaprzeczenie. Nic nie mówiłem, ponieważ trafiła w sedno. Dopiero później zrozumiałem, że łączył nas też ten nasz przeklęty honor. – Pragnęłam czegoś dokonać, pokazać, że dam radę o własnych siłach, bez twojego wsparcia. Kiedy byliśmy osobno, było mi naprawdę trudno, brakowało mi ciebie. Choć umierałam z obawy, że wyrzucisz mnie z pamięci, że tamto to była tylko litość, nie było dla mnie innej drogi. A ty… czy też tak strasznie za mną tęskniłeś? Gdy już dłużej nie mogłem nad sobą zapanować, zanurzyłem dłonie w jej włosach, przeczesując je delikatnie. – Ciągle nie jesteś pewna? – zapytałem, wpatrując się w jej oczy. Ona po prostu się do mnie uśmiechnęła, a ja zdałem sobie sprawę, że nigdy wcześniej nie widziałem tak cudownego uśmiechu. Wiedziałem też, że nie wyobrażam sobie nawet jednego dnia bez niego. Michał, 24 lata Czytaj także: „Miałam być kierownikiem, a dostałam wypowiedzenie. Zazdrośnicy fałszywymi oszczerstwami zniszczyli całą moją karierę” „Nie miałam nadziei na dziecko, więc podjęłam radykalne kroki. Ten dzień wywrócił nasze życie do góry nogami” „Myślałem, że to miłość na całe życie, ale ta manipulantka zrobiła ze mnie zabawkę. Zemsta była słodka”
„Z cichej, nieśmiałej dziewczyny zrobiłem imprezowiczkę i hulajduszę. Bezradnie patrzyłem, jak flirtuje z innymi facetami"
„Na początku nie przywiązywałem do tego większej wagi. Jednak z upływem czasu, dostrzegłem pewne zmiany w sposobie bycia Joli. Ta niegdyś skromna i małomówna dziewczyna, przemieniła się w kobietę doskonale zdającą sobie sprawę ze swojego uroku. Zaczęła coraz śmielej kokietować innych mężczyzn. I to nawet w mojej obecności!”.
Od zawsze miałem łeb do zabawy. Potrafiłem rozbawić dosłownie każdego i tchnąć życie w najnudniejszą imprezę. Przyciągałem do siebie ludzi, którzy kochali dobrze się bawić i szaleć do rana. Wśród nich ciągle coś się działo, tu jakaś para się schodziła, tam rozchodziła. Takie przelotne romanse, nic na stałe. Ale nie można powiedzieć, że nasze paczki nudziły się choć przez chwilę! Zamarłem z wrażenia Obecność stałej partnerki zawsze trochę krępowała swobodną zabawę. Z tego powodu sam nie byłem skory do zacieśniania relacji z dziewczynami z mojego najbliższego otoczenia, bo uważałem, że nie są interesujące. Ale z drugiej strony, jako że lwią część czasu spędzałem właśnie w ich towarzystwie, ciężko było mi nawiązać kontakt z kimś nowym, wartym zainteresowania nieco większego niż koleżanki. Czas mijał, a ja miałem coraz mniej chęci na imprezowanie, za to coraz bardziej ciągnęło mnie do ustatkowania się. Pewnego razu, kiedy byłem w knajpie, w której często spędzałem czas, moją uwagę przykuła drobna, urocza dziewczyna o jasnych włosach. Siedziała sama przy stoliku, w ciszy sącząc napar z filiżanki i nie odrywając wzroku od lektury. Pomyślałem sobie, że to idealna szansa, żeby w końcu zawrzeć nową znajomość. Dyskretnie rzuciłem okiem na okładkę książki, którą pochłaniała blondyneczka, po czym zdecydowanym krokiem ruszyłem w jej stronę. – Rzuciłem okiem na to – taki był mój komentarz na dzień dobry. – Moim zdaniem przerost formy nad treścią. Lepiej sobie darować. – A mnie się właśnie podoba – odparła jasnowłosa i ponownie zagłębiła się w tekście. – Zakończenie cię zawiedzie… – Może akurat lubię zaskakujące zakończenia, które nie spełniają oczekiwań? Za to nie przepadam za słabymi podrywaczami. – Serio? – moja twarz rozjaśniła uśmiech. – Wiesz, jak to jest. Zagaduje cię taki typ w knajpie i zaczyna udawać eksperta od książki, o której nie ma bladego pojęcia, bo nawet jej nie tknął… Usiadłem obok niej Parsknęła śmiechem, odkładając lekturę na bok. W tym momencie skupiliśmy na sobie uwagę moich kumpli, którzy dawali nam znaki, żebyśmy dołączyli do ich towarzystwa. Ignorowałem te gesty, ale nie uszły one uwadze mojej towarzyszki rozmowy. – Nie masz ochoty dołączyć do kumpli? – Na co dzień spędzam z nimi czas. No, chyba że masz chrapkę na to, żeby ich poznać? – Nie za bardzo. Kiedy spoglądam na twoje koleżanki i widzę, jak na mnie patrzą, robi mi się słabo. Pewnie najchętniej ukręciłyby mi łeb. One wszystkie podkochują się w tobie, czy co? – No chyba tak. – Nie należysz do osób, które cechuje skromność. – Skoro chcesz wiedzieć, to ci mówię. Jeśli mam być szczery, to nie dostrzegłem, aby którakolwiek z nich darzyła mnie prawdziwym uczuciem. One raczej są wkurzone tym, że nie zwracam na nie uwagi – blondwłosa dziewczyna podniosła się z miejsca. – Już sobie idziesz? – No tak. Dałam mamie słowo, że nie zjawię się w domu o zbyt późnej porze. – Wiesz, jak patrzę na ciebie, to widzę już prawie dorosłą pannę... – Właśnie dlatego rozumiem, że nie ma sensu bez potrzeby martwić starych. To takie niedojrzałe. – Podasz mi swój numer komórki? – Raczej niezbyt dobrze się znamy – odmówiła ruchem głowy. – Jestem Czarek. A jak ty masz na imię? – Niestety, muszę już lecieć... – A wpadniesz tu jeszcze kiedyś? – Chyba nie. Trafiłam tu przez przypadek, bo było mi cholernie zimno i miałam ochotę na gorącą herbatkę. – Czyli to koniec naszych spotkań? – Kto wie, może jeszcze gdzieś na siebie trafimy przez zbieg okoliczności – powiedziała, lekko unosząc ramiona, po czym się oddaliła. Już niejednokrotnie zdarzyło mi się zostać odrzuconym przez dziewczynę. Nie przejmowałem się tym, że kumple siedzący ze mną przy stoliku zaczęli mnie wyśmiewać. Jedyne, o czym myślałem, to, że tym razem muszę postawić na swoim. A że bywałem w tym lokalu regularnie, bez problemu mogłem opuścić go tylnymi drzwiami przeznaczonymi dla personelu. Ile sił w nogach pognałem w tamtym kierunku, zahaczając po drodze o parę osób obsługi. Nie było opcji, żebym pozwolił tej blondwłosej piękności rozpłynąć się w powietrzu. Szczęście mi dopisało, bo gdy znalazłem się na dworze, zauważyłem ją zmierzającą prosto na mnie. Opanowałem oddech i niby od niechcenia zacząłem iść w jej stronę. Gdy dzieliło nas jakieś dwa kroki, przybrałem minę zdziwionego faceta. — Siema! Kopę lat minęło od naszego ostatniego spotkania. Założę się, że już wypadłem ci z głowy, w końcu poznaliśmy się tylko przelotnie podczas imprezy w knajpie. Cóż za zbieg okoliczności, że akurat na siebie wpadliśmy. Może cię odprowadzę? Twoja mama pewnie już się martwi, że o tej porze sama łazisz po mieście — gadałem jak najęty, nie pozwalając jej wtrącić ani słowa. Chyba spodobało jej się moje zachowanie, ponieważ zgodziła się, abym ją odprowadził. Przy okazji poznałem jej imię — Jola. Co prawda nie udało mi się zdobyć numeru telefonu, a na pożegnanie jedynie uścisnęliśmy sobie dłonie. Nie martwiłem się jednak tym faktem, gdyż byłem pewien, że osiągnę swój cel. To tylko kwestia czasu Nawet ucieszyłem się z przedłużającej się sytuacji, ponieważ wcześniej odnosiłem wrażenie, iż wszystko toczy się w zastraszającym tempie. Świat pozbawiony pewnych zasad i zabiegów o drugą osobę, nie stał się według mnie bardziej otwarty, a wręcz zubożał. Z tego też względu posuwałem się do przodu drobnymi kroczkami, powoli zbliżając się do zamierzonego celu. Udało mi się go osiągnąć po upływie kwartału, gdy Jola przystała na niewinnego całusa. Ten niepozorny gest wprawił mnie w tak radosny nastrój, że zacząłem snuć rozważania o stanięciu na ślubnym kobiercu. Wtedy jednak popełniłem ten kolosalny błąd… Odkąd Jola pojawiła się w moim życiu, coraz mniej widywałem się z moją starą paczką. Na spotkania z nimi chodziłem zawsze sam, bez niej. Jakoś nie paliłem się do tego, żeby ją im przedstawić. Bałem się, że mogłoby to sprawić, że zacznie patrzeć na mnie krzywo. Była zupełnie inna niż oni wszyscy. Spokojna, małomówna, może nawet odrobinę nieśmiała. Chciałem, żeby te dwie rzeczywistości funkcjonowały osobno. Jednak pewnego razu Jola zagadnęła mnie, dlaczego nie spędzamy czasu z ludźmi, których znam. Starałem się wybrnąć z tej rozmowy jakimś dowcipem, ale ona nie dała za wygraną. – Słuchaj, mam małe opory, jeśli chodzi o moich znajomych – w końcu się przyznałem. – Oni ciągle zachowują się jak nastolatki. Niektórzy dobijają już do trzydziestki, a jedyne, o czym myślą to balowanie. – Ale ty sam niedawno zachowywałeś się podobnie. – To prawda, ale teraz jest inaczej. I wiem, że nie mam ochoty wracać do tego stylu życia. Przez wzgląd na ciebie… – Ja natomiast uważam, że po prostu ci głupio mnie im przedstawić i dlatego tego unikasz. Zignorowałem jej obawy Chciała, żebym pokazał jej, że nie mam nic przeciwko przedstawieniu jej moim kumplom. Dla świętego spokoju przystałem na to, by ją im przedstawić. Byłem przekonany, że to grono jej nie przypadnie do gustu i szybko zrezygnuje z integracji. Jednak, wbrew moim oczekiwaniom, Jola zaczęła się z nimi świetnie dogadywać, a i oni ją polubili. W ciągu miesiąca zaczęła się z nimi spotykać nawet bez mojego towarzystwa, kiedy ja nie byłem w stanie przyjść. Na początku nie martwiłem się tym zbyt mocno, jednak po pewnym okresie dostrzegłem u Joli pewne zmiany w jej sposobie bycia, które mi nie odpowiadały. Przestała być cichą, spokojną dziewczyną, a stała się kobietą doskonale zdającą sobie sprawę z tego, jak bardzo jest atrakcyjna. Nawet w mojej obecności pozwalała sobie na flirtowanie z innymi facetami — najpierw nieśmiało, a potem coraz odważniej. Ciężko było określić to mianem zdrady. Mimo to nie potrafiłem się z tym pogodzić. – Słuchaj, Jolu, mam ci coś ważnego do powiedzenia. W ostatnim czasie jesteś jakby inna... – zagaiłem, ale ona potraktowała moje słowa jako pochwałę. – Masz rację. Czuję w sobie nowe pokłady energii… – Obawiam się, że to może być trochę przesadzone. I nie jestem z tego zadowolony. – Z jakiego powodu? – Wiem, że to zabrzmi nieprzyjemnie, ale według mnie trochę przesadzasz z imprezowaniem. – Masz czelność mnie pouczać? Sam hulałeś całe lata, a ja ledwie kilka miesięcy! – uniosła się gniewem. – Ja już dość się wyszalałem i teraz nie mam na to siły. – A ja właśnie przeciwnie! Jeżeli ci to przeszkadza, to chyba powinniśmy się rozejść! – Co takiego?! Chyba sobie żartujesz? – Nie dam sobie czegokolwiek zabraniać tylko dlatego, że według ciebie pora na przyjemności minęła! Właśnie tak zakończyłem relację z Jolą. Ale nie tylko nasze drogi się rozeszły — pożegnałem się również z całą resztą dawnej ekipy. Najzwyczajniej w świecie przestałem do nich przystawać. Jola natomiast zaczęła się z nimi coraz lepiej dogadywać i odnajdywać w ich towarzystwie. Czarek, 31 lat Czytaj także: „Szukałam królewicza, ale trafiałam na same niemoty. Wolę być singielką niż żyć z facetem o mentalności kartofla” „Zdradę męża odkryłam przez słoik śledzi. Już ja mu pokażę, co stracił, a potem puszczę go w samych skarpetkach” „Wstydzę się mamy, bo na starość grzebie w śmietnikach. Nurkuje w kontenerach, twierdząc, że są tam skarby”
„Po rozwodzie miałam chęć na gorący romans z jakimś przystojniakiem. Nie dostrzegałam, że mój ideał siedzi biurko obok”
„Próżniacy i darmozjady lgną do mnie niczym rzepy do psiego ogona. Korzystają z mojej dobroci, wyjadają mi jedzenie z lodówki i wykorzystują moją cierpliwość aż do kresu wytrzymałości. Podobnie było i tym razem, ale pewne zdarzenie otworzyło mi oczy i zauważyłam niepozornego Waldka...”.
Ilekroć jakiś gość mnie rzucał, mówiłam sobie, że już nigdy nie dam nikomu złamać mi serca i… wdawałam się w kolejny romans. Wierząc, że tym razem wszystko ułoży się jak w bajce. Stuknęła mi czterdziestka z hakiem, a ja mam za sobą nie tylko jedno nieudane zamążpójście, ale też dwa kiepskie związki i kilka kompletnie beznadziejnych przygód. Teraz jestem samotna, ale czemu się dziwić, przecież zawsze lgną do mnie jakieś obibosy i darmozjady. Czepiają się mnie niczym pijawki, żerują na mojej dobroci, objadają co do okruszka i żyją na mój rachunek, dopóki nie puszczą mi nerwy. Żyję w małej mieścinie Na nowe znajomości nie ma co liczyć, gdyż osoby bardziej operatywne, obrotne i kumate dawno się stąd zmyły. Facetów po ślubie non stop obserwują wszyscy krewni - nawet ich pociechy i mamuśki żon. Gdybym tylko spróbowała podejść do takiego gościa albo posłać mu parę uśmiechów, ploteczki rozeszłyby się w try miga! Jedyny wolny okaz siedzi ze mną twarzą w twarz przy sąsiednim biurku, ale to niezłe ziółko, jakby żywcem wyjęte z koszmaru. Musiałabym chyba do cna oszaleć, żeby sobie kimś takim głowę zaprzątać. Mój nastrój psuje się już na sam dźwięk jego ciągłego chrząkania. Kto to widział, żeby chłop bez przerwy kaszlał, pociągał nosem i wycierał oczy, aż łzy mu w okularach stają! Raz po raz mam ochotę spytać go, czemu nic z tym nie zrobi, ale nawet gadać mi się z nim nie chce. I tak muszę się na tę jego biedę gapić, a to mi w zupełności wystarczy. Zasuwać jak maszyna to jego specjalność. Zanim ktokolwiek się zjawi, on już jest na stanowisku, a kiedy wszyscy dawno idą do domu, on jeszcze siedzi. Zdarza się, że część roboty bierze do domu. Istny tytan pracy! Chyba od zawsze miał żelazne zdrowie, bo L4 to dla niego abstrakcja, chociaż wygląda dość mizernie. Zwłaszcza w ostatnim czasie mój kolega z pracy ciągle kicha i kaszle jak opętany. Gdyby nie to, że mam stanowisko blisko dużego okna wychodzącego na południe, które nawet jesienią wpuszcza mnóstwo światła, to już dawno bym poprosiła szefa o zmianę biura. Mogę hodować moje ukochane kwiaty Gdy przychodzi wiosna, na parapecie pojawiają się doniczki z fioletem i różem hiacyntów, a potem cudowne, wielobarwne bratki i intensywnie pachnące azalie. Istne cuda natury! Mój kolega z pokoju ani razu nie powiedział nic miłego o moich roślinach, chociaż widzi, jak bardzo o nie dbam. Wręcz odwrotnie… Kiedyś, gdy układałam nowe doniczki z dopiero co posadzoną bertolonią, pod nosem wymamrotał coś w stylu: – Nie sądzi pani, że to przesada? – Pewnie wolałby pan tutaj woń piwska i fajków? – warknęłam uszczypliwie. – Nie palę fajek, a piwo pijam sporadycznie – wyszeptał, nie mając śmiałości powiedzieć tego głośniej. Za tę strachliwość nie miałam do niego zbyt wiele sympatii! W firmie pojawił się świeży nabytek Całkiem atrakcyjny facet po czterdziestce, z tego co ludzie gadali, to rozpadło mu się małżeństwo i to kompletnie z winy byłej małżonki. Ten luz, jaki sobą prezentował, zrobił na mnie niezłe wrażenie... Pewnego razu wparował do naszego biura i już od progu krzyknął: – Ratujcie biednego głodomora stówą! Po wypłacie się odwdzięczę! Zrzędliwy Włodek nawet nie raczył podnieść wzroku znad dokumentów. Dopiero gdy został zagadnięty wprost, odparł: – Z przyjemnością pożyczę, ale tylko pod warunkiem, że najpierw pan ureguluje swoje wcześniejsze zobowiązanie. Pojawił się u nas nowy pracownik i w mgnieniu oka skubnął forsę od Waldiego. Przeszło mi przez myśl: "Jak on to zrobił tak szybko?", a potem pomyślałam o tym skąpcu: "Masz za swoje, ty chytrusie!". No ale ja oczywiście wyciągnęłam kasę dla gościa w potrzebie. W zamian dostałam całusy w policzki i zostałam uniesiona pod sufit, bo koleś był wysoki i dobrze zbudowany. Waldemar udawał, że coś robi na kompie, ale widziałam, że kipi ze złości. Tacy ponurzy faceci nie trawią radosnych i pełnych werwy osób, bo zwyczajnie im zazdroszczą! Tylko czemu nic nie powiedział?! Nasza relacja powoli ewoluowała. Tu wspólna kawka w porze lanchu, innym razem wyszliśmy razem z biura i dzieliliśmy się przemyśleniami na temat kinowych nowości. Przeczuwałam, że lada moment nadejdzie czas, aby zaprosić Jakuba na filiżankę kawy, a... wolne miejsce na półce w mojej toalecie wręcz błagało, by postawić tam przybory do golenia dla faceta. Powoli zapominałam o wcześniejszych potknięciach. Miałam Kubę na celowniku Przed wybraniem się do pracy, skoczyłam zatem do sklepu, aby kupić parę rzeczy na popołudnie. Regularnie miałam układ z kasjerką, która przygotowywała dla mnie zamówienie, dzięki czemu omijałam kolejkę i od razu je odbierałam. Przy wyjściu natknęłam się na dawną kumpelę z liceum. Teraz pracowała jako lekarz w okolicznej przychodni, ale wciąż darzyłyśmy się sympatią. – Świetnie się składa, że cię spotkałam! – wykrzyknęła. – Mam do ciebie prośbę, pomożesz mi? – No jasne. O co konkretnie chodzi? – Ten twój kolega z pracy, Waldek, przekaż mu, że zdobyłam dla niego te leki. W końcu udało się je załatwić. To powinno postawić go na nogi. Od bladego świtu próbuję się do niego dodzwonić, ale nie mam żadnego odzewu… – Naprawdę? Jest chory? – nie mogłam w to uwierzyć. – Już od dłuższego czasu – potwierdziła Lusia kiwając głową. – Nie jestem pewna co teraz wywołuje u niego taką reakcję alergiczną, a on nie chce przejść kolejnych badań. – Czyli cierpi na alergię? – Dokładnie. Nie wspominał ci o tym? Z tego co mi wiadomo, pracujecie razem w jednym biurze, więc zapewne dostrzegłaś jak bardzo się męczy, bo praktycznie wszystkie rośliny i ich pyłki są dla niego prawdziwą zmorą. Na pewno to zauważyłaś. – Rzeczywiście, coś go męczy - kicha, pokasłuje i ma zaczerwienione, łzawiące oczy. Ale żebym ja wiedziała, że to przez kwiaty! – Kwiaty? Macie jakieś kwiaty w pokoju?! W myślach ujrzałam nasz parapet - doniczki pełne przeróżnych roślin, ten barwny, zielony gąszcz. Poczułam zapach unoszący się znad hiacyntów i fiołków. – Skąd mogłam wiedzieć o jego alergii? Ani słowem nie wspomniał. – Nasz Waldek w całej okazałości! – zauważyła Lusia. – Zawsze ustępował innym, byle tylko nikomu nie wadzić. Od lat tak postępuje. – Znasz go lepiej? Moim zdaniem to kompletna porażka! – Bez jaj! Oszalałaś na amen? Przecież to najbardziej ogarnięty gość pod słońcem! – Trochę chyba go przeceniasz… – Wcale nie. Tyle lat się znamy, nasze rodziny się ze sobą trzymały. – To czemu ja nic o nim nie słyszałam? – Pojawił się w naszym mieście kilka lat temu, już jako rozwodnik i sierota. W miejscu, które kiedyś nazywał domem, nie potrafił dłużej egzystować. – A to czemu? – Rozstanie z żoną mocno nim wstrząsnęło. Jego była znalazła nowego faceta, w dodatku był to ich wspólny kumpel. Waldek w jednej chwili został pozbawiony dwóch ważnych osób w swoim życiu. Chłopina prawie postradał zmysły... Wtedy też jego alergia się pogorszyła. – Kompletnie nie zdawałam sobie sprawy! – No ale już go totalnie przekreśliłaś! Sama widzisz, jak to bywa? Zdarza się, że najbardziej wartościowe osoby po prostu nie mają farta w życiu – Lusia podsumowała przemyśleniami i zniknęła. Tamtego dnia dotarłam do pracy po czasie W drodze obmyślałam plan, jak usunąć te wszystkie kwiatki z naszego biura. Okazało się to dziecinnie proste - poprosiłam tylko portiera, żeby ogłosił, że chętni mogą sobie przygarnąć rośliny za darmo. Wystarczyła godzina i parapety zrobiły się puste! Waldek tym razem zauważył tę raptowną przemianę: – Jeżeli to z mojego powodu, to stanowczo się sprzeciwiam! Nie jest pani zobligowana do takich poświęceń. – Niech pan przestanie wygadywać takie bzdury! – zdenerwowałam się. – Dość tego. To pan niepotrzebnie się poświęcał! – wytknęłam mu. – Ale dlaczego? Przecież pani uwielbia kwiaty. Niejednokrotnie widziałem, jak pani oczy aż błyszczą na ich widok… Uśmiechnął się. Dopiero teraz zauważyłam jego uśmiech: nieśmiały, skryty i niezwykle sympatyczny… Rzeczywiście Luśka dobrze mówiła: jak mogłam wcześniej tego nie dostrzec?! Tuż przed końcem zmiany wpadł Kubuś. – No i jak? – spytał podekscytowany. – Kiedy mam do ciebie wpaść? Masz może coś do picia? Całkiem wyleciało mi z głowy! Wyskoczył niczym królik z kapelusza. Wydał mi się trochę dziwny, taki jakiś niemądry… – Wybacz, ale nie mam teraz czasu – odparłam. – Mam sporo na głowie. – Daj spokój, przeorganizuj jakoś ten grafik. Dla Kuby zawsze warto – wymruczał uwodzicielsko. Poczułam, jak narasta we mnie złość Waldemar w tym czasie przysłuchiwał się naszej konwersacji i jak zawsze udawał, że go to nie interesuje. A interesowało! Od kilku godzin – jak najbardziej interesowało! – Posłuchaj mnie uważnie, Kuba – próbowałam nadać swojemu tonowi stanowczości. – Nie mam najmniejszej chęci, żeby się z tobą widywać. Zapomnij o tym całym winie i przestań mnie nachodzić! – Co ty gadasz? – odparł ten sympatyczny facet. – Tak się ze mną nie postępuje! Taka podstarzała babka z biura nie będzie mnie kokietować! W tym momencie do akcji wkroczył Waldemar… Wstał i oznajmił: – Ej, ogarnij się, stary! Muszę ci to tłumaczyć jeszcze raz? Nie było takiej potrzeby, żeby cokolwiek mówił. Po jego minie dało się poznać, że z nieskrywaną satysfakcją rozważał przywalenie Kubie w nochal! Ten drugi chyba to wyczuł swoim szóstym zmysłem, bo grzecznie przymknął drzwi, zostawiając nas samych po drugiej stronie. Poczułam, że moja twarz przybiera kolor dojrzałego buraka - to chyba przez to zażenowanie i stres. – Wyobraź sobie, co ten matoł sobie ubzdurał! – starałam się wyjaśnić. – Przysięgam, nic mu nie obiecywałam, musisz mi uwierzyć… Przez roztargnienie odpuściłam sobie zwracanie się do niego per „pan", a on to wykorzystał: – Daj sobie z nim spokój. Taki palant nie jest ciebie wart! – Co masz na myśli mówiąc, że nie jest mnie wart? – Znamy się już długo i wiem, co w tobie siedzi – Waldek zaczął szeptać. – Jesteś w porządku, masz łeb na karku i subtelne podejście, a sposób, w jaki zajmujesz się roślinami sporo mi o tobie powiedział, Olu… – Kompletnie nie zauważyłam, że masz alergię. Zachowałam się jak straszna egoistka! – wyznałam ze skruchą. – No może odrobinę – wyszczerzył się. – Ale nie gniewam się na ciebie. Na pewno nieźle działałem ci na nerwy! Zanim nasze uczucie rozpaliło się na dobre, trochę wody w Wiśle upłynęło. Na początku byliśmy jak znajomi, potem przerodziło się to w przyjaźń. To ja jako pierwsza zrozumiałam, że jestem zakochana w Waldku i powiedziałam mu to prosto w oczy. Obydwoje mieliśmy cykora – Nigdy w życiu nie chciałbym cię skrzywdzić – oznajmił. – Moje nieudane małżeństwo mocno dało mi w kość. Straciłem wiarę w ludzi. Jestem chory. Możesz nie być przy mnie szczęśliwa, a ja to zobaczę i będzie mnie to bolało. Paraliżuje mnie strach. – Również mam za sobą różne przeżycia – starałam się go uspokoić. – Na mojej duszy jest co najmniej tyle samo ran, co na twojej! Nie będziemy się przekrzykiwać, kto z nas jest bardziej wystraszony! Dopiero po dwunastu miesiącach od naszego pierwszego zbliżenia zdecydowaliśmy się na wspólne mieszkanie. Dostosowanie się do siebie w sypialni również wymagało trochę czasu, ponieważ Waldek jest dość wstydliwy i ma problem z mówieniem o tym, czego pragnie i co czuje. Powolutku, z dużą delikatnością pomagam mu się otworzyć. Jestem pewna jego uczuć, choć do tej pory nie wyznał mi miłości. Z niecierpliwością wyczekuję tych słów; będzie to dla nas ogromne święto! Nasze mieszkanie jest wolne od kurzu, roztoczy, roślin doniczkowych i mocnych zapachów. Aktualnie Waldek czuje się znacznie lepiej, nie kicha. – Czasem lubię się z nim przekomarzać i pytam, czy przypadkiem nie jest na mnie uczulony. – Jestem! – odpowiada z uśmiechem. – Jak cię widzę, to zaraz tętno mi skacze, a krew w żyłach zaczyna buzować jak wrzątek. Ogarnia mnie taka chęć do życia, śpiewania i robienia różnych rzeczy! Takie są objawy tej mojej alergii na twoją osobę! Jeśli to faktycznie alergia, to mam nadzieję, że będziesz na nią cierpiał jak najdłużej, skarbie! W życiu nie będę się starała cię z niej wyleczyć… Ola, 45 lat Czytaj także: „Wredna księgowa zarzuciła sidła na mojego męża. W głowie wymyśliła sobie plan, który realizowała krok po kroku” „Od początku mąż nie chciał grać ze mną do jednej bramki. Tolerowałam zdrady, bo bałam się samotności” „Ojciec w spadku zostawił mi przykrą niespodziankę. Siedziałem po uszy w długach faceta, którego nie widziałem 25 lat”
„Myślałem, że to miłość na całe życie, ale ta manipulantka zrobiła ze mnie zabawkę. Zemsta była słodka”
„– No tak, powiedziałam, że cię kocham. Ale co innego mogłam zrobić? – spojrzała na mnie z pobłażliwością. – Przecież nie mogłam popsuć takiej cudownej, pełnej romantyzmu chwili. To by było bez sensu”.
Sięgnąłem po kieliszek i wlałem do niego sporą ilość whisky. Potem jednym haustem opróżniłem naczynie i znów je napełniłem. Wzrok utkwiłem w pustej ścianie, nie myśląc o niczym konkretnym. Wydarzenia ostatnich godzin wprawiły mnie w osłupienie. Nie mieściło mi się to w głowie! Lada chwila zadzwoni telefon, a Nina mi to wszystko wytłumaczy. Powie, że to był tylko żart, może głupi, ale tylko żart. Przecież to nie może dziać się naprawdę! – Wiesz Michał, nie mam w planach żadnych radykalnych zmian – do tej pory słyszę w głowie jej słowa sprzed zaledwie dwóch godzin. – Fakt, Radek to nienajlepszy małżonek, ale posiada inne atuty. Ten układ mi odpowiada i jest dla mnie komfortowy. Nic nie zamierzam zmieniać! – wyrażając się dosadnie, nie pozostawiła złudzeń co do swojego stanowiska. – Tyle mi mówiłaś o uczuciu... Co z nami? – desperacko szukałem argumentów. – Daj spokój, Misiek, po co psuć to, co było między nami – odparła stanowczo. – Jesteś w porządku, masz dobre serce, ale to tylko chwilowa sprawa... Chyba to łapiesz! Totalnie mnie zamurowało! Nie docierało do mnie to, co usłyszałem! Wydawało mi się nieprawdopodobne, że dziewczyna, którą kocham całym sercem, wygaduje takie bzdury... Miała przecież zakończyć swoje małżeństwo, w końcu mieliśmy stworzyć prawdziwy związek. Niemożliwe, żeby okazała się aż tak fałszywa! Nie, to po prostu nie może być prawda! – W jaki sposób… – chciałem dokończyć pytanie, ale Ninka natychmiast weszła mi w słowo: – No właśnie! Tak po prostu! Normalnie! Pewne rzeczy mają swój początek, inne dobiegają końca! Zachowuj się jak facet! Tylko bez rozklejania się tutaj! – zaśmiała się z taką dozą złośliwości, że aż poczułem, jak coś mnie zakuło w środku. – Ale myślałem, że… Urwałem w pół zdania, gdyż Nina nie zwracała na mnie uwagi. Podniosła się z krzesła i opuściła lokal. Miałem wrażenie, że oberwałem sierpowym od samego Gołoty! Precyzyjnym i mocnym! Uregulowałem rachunek i na miękkich nogach ruszyłem w stronę domu. Czułem się tak zamroczony, że nie dostrzegałem przechodniów, aut ani witryn sklepowych, które pojawiały się na mojej drodze. Była miłością mojego życia Spotkaliśmy się w szkole średniej. Od razu wpadła mi w oko, ale brakowało mi odwagi, by do niej podejść. Wydawała się być poza moim zasięgiem, przynajmniej tak to wtedy odbierałem. Myślałem, że nie będzie chciała nawet ze mną gadać, bo zbyt wiele nas różniło. Jej tata był zamożnym biznesmenem, podczas gdy moi starzy ledwo sobie radzili. W klasie nie cieszyłem się popularnością, nie należałem do towarzyskiej śmietanki. Początek naszej znajomości zapoczątkowała Nina, robiąc pierwszy krok. Otrzymałem od niej zaproszenie na imprezę w jej domu. Tak to wszystko się zaczęło. Po upływie kilku tygodni zaczęliśmy ze sobą chodzić. Zakochaliśmy się po raz pierwszy. Snuliśmy plany o wspólnej przyszłości, marząc, że już zawsze będziemy nierozłączni. Głęboko wierzyliśmy, że nasze marzenia się spełnią. Kto wie, jak dalej potoczyłyby się nasze losy, gdyby nie interwencja taty Niny. Kiedy zdaliśmy maturę, zdecydował o wysłaniu jej na studia do stolicy Wielkiej Brytanii. Ona wyjechała, ja zostałem w kraju. Po półtora roku urwał nam się kontakt. Od tamtej pory już nigdy więcej się nie spotkaliśmy. Naukę kontynuowałem w stolicy Dolnego Śląska. Po ukończeniu studiów technicznych udało mi się znaleźć zatrudnienie w mieście, z którego pochodzę. Związałem się z Julką, ale nie doczekaliśmy się potomstwa. W siódmą rocznicę naszego małżeństwa, wykryto u niej nowotwór złośliwy. Przez blisko pięć lat dzielnie stawialiśmy mu czoła. Niestety, choroba okazała się silniejsza. Moja ukochana odeszła, a ja zostałem sam jak palec. Przeżywałem wtedy bardzo ciężkie chwile. Odejście mojej żony, osoby, która była mi najbliższa na świecie, kompletnie mnie załamało. Nie potrafiłem się pozbierać. W środku byłem pusty Na szczęście z biegiem czasu, bolesne wspomnienia zaczęły się zacierać. Od momentu, gdy Julia odeszła, minęło już przeszło cztery lata, a ja w końcu poczułem, że nadszedł czas, by zacząć wszystko od nowa. Byłem w pełni gotowy, aby raz jeszcze ułożyć swoje życie. Z okazji siedemdziesięciolecia naszej starej szkoły postanowiłem zajrzeć tam z czystej ciekawości i od razu wpadłem na Janinę. W czasach szkolnych wołaliśmy na nią Ninka. – Michaś, czy to naprawdę ty? – odezwała się. Powitaliśmy się gorąco, zupełnie jak za dawnych czasów. Kiedy nasze dłonie się zetknęły, przez ciało przeszedł mi dreszcz, jakby poraził mnie prąd. Gadaliśmy ze sobą godzinami. Wspomnienia odżyły na nowo. Okazało się, że Nina pracuje w dziale handlowym jakiejś zagranicznej spółki. Sporo jeździ w delegacje. Czasem nawet dwa tygodnie jest poza domem, głównie w pociągach, samolotach i hotelach. Jest mężatką, ale miłość między nimi wygasła. Nie doczekali się potomstwa. – Jesteśmy ze sobą tylko z przyzwyczajenia – tak podsumowała swoje małżeństwo. – Nie wiem, jak to skończyć, bo w sumie sporo razem przeszliśmy. Opowiedziałem jej historię o Julii i jej zmaganiach ze śmiertelną chorobą. Mówiłem, jak z każdym dniem traciła siły, jak dzielnie stawiała czoła chorobie i ile bólu musiała znosić, a ja stałem z boku, bezradny, nie mogąc nic zrobić. Podzieliłem się z nią opowieścią o cierpieniu i odchodzeniu. Mimo że minęło tyle czasu, poczułem, że znowu coś nas połączyło. Po jej wzroku widziałem, że odczuwa i rozumie dokładnie to samo, co ja. Długo po północy, żegnając się pod jej blokiem, popatrzyłem prosto w jej oczy: – Chyba totalnie oszalałem na twoim punkcie! – starałem się obrócić wszystko w żart, aby ukryć swoje emocje. – Ja również, skarbie, ja również – wyszeptała, składając na moich ustach delikatny pocałunek. – W końcu jesteś moją pierwszą, dawną miłością. Do mieszkania wróciłem na piechotę Potrzebowałem ochłonąć. Rozpierało mnie uczucie radości i szczęścia. Bladym świtem ze snu wyrwał mnie dźwięk telefonu. – Wylatuję do Gdańska – rzuciła pospiesznie Nina. – Będę z powrotem wieczorem, odbierz mnie z lotniska… Lot przebiegł zgodnie z rozkładem i wylądowała na czas. W ciągu zaledwie dwudziestu minut znaleźliśmy się w aucie. Padło mnóstwo czułych słówek i namiętnych całusów. Czułem się wprost nieziemsko. Moja ukochana Nina nie życzyła sobie, żebym podwoził ją pod mieszkanie. Obawiała się, że ktoś mógłby nas dostrzec, a wieść dotarłaby do jej męża. – Nie zamierzam podsuwać Radosławowi pretekstów do rozwodu – wyjaśniała. Pomyślałem, że to całkiem sensowne podejście, dlatego nie oponowałem. Nie miałem pojęcia, że nasze schadzki ograniczą się jedynie do skradzionych momentów, przechadzek podczas przerw obiadowych czy przejazdów z portu lotniczego. Wakacje przeleciały jak z bicza strzelił. Parę razy udało się nam wspólnie wyskoczyć w Tatry, odwiedzić kumpli. Amor triumfował. Miałem wrażenie, że nasza nastoletnia miłość rozkwitła na nowo. Że Nina darzy mnie uczuciem jak przed laty, zanim zdaliśmy egzamin dojrzałości. Z tą różnicą, że teraz to afekt dorosłej, dojrzałej kobiety. Czułem się spełniony. Nabrałem przekonania, że los pragnie mi zrekompensować przebyte męki. Zacząłem ją przekonywać, żeby zmieniła swoje życie. – Posłuchaj, jeśli miłość w waszym związku już dawno wygasła – perswadowałem – to chyba czas najwyższy postawić kropkę nad i. Wreszcie nie będziemy musieli dłużej kryć się ze swoimi uczuciami. Nic już was nie trzyma razem, prawda? – Nie, to wcale nie wygląda tak łatwo – wyjaśniała. – Nasze małżeństwo trwa już 15 lat. Przez ten czas tyle razem przeszliśmy, mieliśmy wzloty i upadki. Łączą nas wspólni przyjaciele, otoczenie, w którym funkcjonujemy na co dzień. – Wiesz co, zauważyłem, że oboje znamy podobnych ludzi – przekonywałem. – Dajmy temu spokój w tej chwili, pojutrze mam wyjazd do Rzeszowa, będę z powrotem za dwa dni. Mógłbyś po mnie podjechać? Kiedy wracała z delegacji, czy to z Rzeszowa, Wrocławia albo Olsztyna, zawsze po nią jeździłem. Podwoziłem ją też na stację, gdy wyruszała w trasę do Lublina czy Białegostoku... Stałem się niejako jej prywatną taksówką Spotykaliśmy się też w czasie jej przerw obiadowych. Starałem się przy tym zachować maksymalną ostrożność. Pilnowałem, żeby nikt nas razem nie zobaczył, bo mogłoby to dotrzeć do Radka… Denerwowała mnie ta cała tajność, ale jej dobre samopoczucie było dla mnie priorytetem, więc… dostosowałem się do sytuacji. Wielokrotnie wspominała, jak bardzo docenia to, że się nią opiekuję i tylko u mojego boku ma poczucie bezpieczeństwa. Mówiła też, że nie może się doczekać, aż w końcu zamieszkamy razem. Kiedy to słyszałem, puchłem z dumy i wydawało mi się, że szczęście jest na wyciągnięcie ręki. Ale skąd mogłem wiedzieć, że to wszystko to tylko jedna wielka ściema? Postanowiliśmy wybrać się tej jesieni we dwoje do Rzymu. Miałem nadzieję, że sielankowa atmosfera i klimatyczne wieczory spędzone w tym odwiecznym mieście miłości pozwolą nam w końcu dojść do porozumienia. W końcu mieliśmy ten sam cel. Zależało nam na tym, żeby być ze sobą. Wszystko poszło zgodnie z planem. Delektowaliśmy się przysmakami kuchni śródziemnomorskiej i ogromną ilością pysznego wina. Chodziliśmy na dalekie spacery i prowadziliśmy niekończące się dyskusje. Odniosłem wrażenie, że Nina zaczyna inaczej postrzegać rzeczywistość. Zastanawiała się nad zwolnieniem tempa życia, bo przyznała, że rzuciła się w wir pracy, żeby nie mieć czasu na rozwiązywanie kłopotów. Dostrzegałem, jak się zmienia. Na hiszpańskich schodach wyznaliśmy sobie miłość. Przy Di Trevi obiecaliśmy sobie, że powrócimy w to miejsce już jako mąż i żona. Byliśmy przepełnieni szczęściem. – Wiesz co, ostatnio wspominałem jak cudownie spędziliśmy czas we Włoszech, szczególnie w Rzymie. Myślę, że najwyższa pora, abyśmy podjęli jakąś decyzję w naszej sprawie. Co Ty na to? Wtedy ona odwzajemniła moje spojrzenie i odparła z przekonaniem w głosie: – Masz rację, faktycznie już najwyższy czas! To może umówmy się jutro o 18 w tej naszej ulubionej knajpce, co? Odkąd pamiętam, była taka knajpka, do której często zaglądaliśmy. Mieściła się trochę na odludziu i tam właśnie się umawialiśmy. Tego dnia zaopatrzyłem się w bukiet i na pół godziny przed spotkaniem zjawiłem się w lokalu. Nie miałem wątpliwości, że czeka nas przełomowa rozmowa i w końcu podejmiemy decyzję o wspólnym mieszkaniu. Na spotkanie dotarła z niemal trzydziestominutowym opóźnieniem. Jej twarz wyrażała powagę. Musnęła mój policzek przelotnym całusem. Zajęła miejsce po drugiej stronie stolika i zamówiła filiżankę herbaty. Spojrzała mi prosto w oczy. I nagle wszystko runęło jak domek z kart – Strasznie mi przykro – odezwała się, kiedy kelnerka dostarczyła jej napój. – Tylko nie zacznij mi tu beczeć! – w jej tonie wyczułem szyderstwo. – Niepokoi mnie twój ton głosu, brzmi to dosyć osobliwie… Jednak cieszę się, że nic ci nie dolega. Cokolwiek by się działo, poradzimy sobie z każdym kłopotem. Nic nie jest w stanie nas pokonać, przekonasz się, skarbie… – Michał, o czym ty bredzisz?! Nie istnieje żadne „my", pojmujesz? Coś sobie uroiłeś, że zburzę swoje komfortowe życie? – jawnie kpiła. – Musiałabym postradać rozum, a zapewniam cię, że tak nie jest! Zdecydowanie nie! Radek ma swoje wady i zalety, ale ostatnio nasze relacje się polepszyły. Kupił mieszkanie w Hiszpanii, wiesz przecież, że uwielbiam słoneczną pogodę… – Słuchaj, Nina, o czym ty w ogóle mówisz? No bo wiesz, tam w Rzymie, koło tej fontanny, na tych schodkach... – Przestań z tą Niną, dobra? – weszła mi w słowo. – To bez sensu. Nie istnieje żadna Nina! – No ale dałaś słowo – próbowałem przywołać w jej pamięci te magiczne momenty obok fontanny Di Trevi, ale nie dała mi skończyć. – Co innego mogłam ci wtedy powiedzieć? – spoglądała na mnie wyrozumiałym wzrokiem. – Głupotą byłoby zepsuć tak cudowny, pełen romantyzmu moment. Po prostu dałam się ponieść chwili. Urokliwe miejsce, bajkowa noc i młodzieńcze zauroczenie. Było wręcz magicznie. Nie chciałam tego niszczyć. Uwielbiam gromadzić przyjemne wspomnienia. Przekonasz się, że i ty będziesz to z radością wspominał, zobaczysz, że nie mylę się w tej kwestii. – Co takiego zrobiłem nie tak... – ponownie urwałem w pół zdania. – Dość już tego użalania się nad sobą! Miejmy to wreszcie z głowy. Jak ja przeraźliwie cierpię! Teraz zdaję sobie sprawę, że moja Nina nigdy nie istniała. Sam ją sobie stworzyłem w głowie. Była tylko Ninka, kumpela z klasy, która chciała przeżyć ekscytującą przygodę... Czemu dała mi nadzieję, że będziemy parą?! Bo taka postawa pasowała do naszej relacji! Dlatego okłamywała mnie, mówiąc że chce ze mną być. Czułem się wystawiony do wiatru i oszukany. Potraktowała mnie jak jakąś zabaweczkę. Tak naprawdę obchodziło ją tylko to, żeby ten jej Radek się o niczym nie dowiedział! Trzymałem na komputerze sporo fotek z naszego wyjazdu do Włoch, a także parę innych z kolejnych podróży. W rogu każdego zdjęcia widniała data, a nawet dokładny czas wykonania fotki. Postanowiłem wydrukować część z nich, zapakować do koperty i wysłać do Radka. Niech koleś ma parę dowodów w ręku. Michał, 45 lat Czytaj także: „Koleżanka swatała mnie z przystojnym dżentelmenem. Wyszedł z niego cham i prostak, ale na szczęście go przejrzałam” „Córka zadaje się z facetem, który nie ma nawet matury. Jak tak dalej pójdzie, z tym obszarpańcem skończy pod mostem” „Czułam się winna, że matka na starość jest sama. Chciałam wziąć ją do siebie, ale ona nie miała zamiaru mnie słuchać”
„Przez lata myślałam, że będę samotna do końca życia, a wystarczyło tylko sięgnąć po komórkę”
„Według słów Jacka, miał on próbować przesyłać mi tyle funduszy, ile tylko będzie w stanie. Niestety, rzeczywistość szybko zweryfikowała jego obietnice — nie był w stanie wysłać ani grosza!”.
– Dlaczego non stop gapisz się w ten smartfon? - zwróciłam się do Karoliny z pretensją w głosie. Odnosiłam wrażenie, że córka wpada do domu tylko na dwa dni, abym uprała jej ciuchy i spakowała żarcie, które zabierze do akademika. W ogóle nie miałyśmy czasu na pogaduchy, bo ciągle stukała coś na klawiaturze telefonu. Podniosła na mnie wzrok znad wyświetlacza. – Wybacz... Zaraz skończę, mamo i poświęcę ci całą swoją uwagę. – Jasne, akurat! – prychnęłam z niedowierzaniem. Kompletnie nie dawałam temu wiary Odnosiłam wrażenie, że wszyscy młodzi są wręcz uzależnieni od tych gadżetów! Za moich czasów spotykało się z rówieśnikami twarzą w twarz, gadało się z nimi bezpośrednio, a ona? Wolała szczerzyć się do wyświetlacza… Gdy nareszcie odłożyła smartfona, przyszła przytulić się do mnie. Moja maleńka, dorosła córeczka! Ciągle nie docierało do mnie, kiedy ona aż tak wyrosła. Pamiętam, jak prowadziłam ją do przedszkola, pokazywałam jak sznurować buty i gdy spędzałyśmy wieczory tylko we dwie, popijając kakałko i zajadając się tostami po francusku. Karolina stała się już dorosłą osobą i miała konkretne zamiary co do swojej przyszłości. Jej marzeniem było pracować jako pedagog. Byłam z niej ogromnie zadowolona. Pragnęłam z całego serca, aby udało jej się zrealizować swoje cele, ponieważ ja sama musiałam porzucić własne ambicje. Zrobiłyśmy sobie babski wieczór przy kuchennym blacie, a Karolina zaczęła relacjonować, co słychać u jej kumpli i co wydarzyło się poprzedniego dnia, ekscytując się każdym drobiazgiem, jak to ona. Zwróciłam jej uwagę, że odrobinę za długo szlajała się po mieście, ale ona tylko wzruszyła ramionami. Faktycznie miała rację – w akademiku i tak robiła, na co miała ochotę, a ja nie miałam o tym zielonego pojęcia. Wiedziałam jednak, że to mądra dziewucha i nawet jeśli zdarza jej się zaszaleć, to nie przekracza granic zdrowego rozsądku. Karolina w pewnym momencie chwyciła moje ręce i rzekła: – Mamusiu… Nie powinnaś się o mnie bezustannie zamartwiać. Daję sobie świetnie radę i jestem rozsądna. Powinnaś również umówić się ze swoimi przyjaciółmi! Chociaż jestem rodowitą mieszkanką tego miasta, nie utrzymuję kontaktów z dawnymi kumplami. Stare znajomości jakoś się po drodze rozmyły. Kojarzę tylko osoby z klatki obok i parę babek z roboty! Ale przecież nie będę się zadawać z nimi po ośmiu godzinach tyrki w jednym biurze. Bez jaj. One zresztą pochłonięte są swoimi bliskimi. Kogo obejdzie moja samotność… Karolina ewidentnie chciała wykombinować dla mnie jakieś zajęcie, żebym nie zadręczała się myślami o niej. Wypaliła, że odnajdzie moich "szkolnych ziomali z ogólniaka". Popukałam się w czoło. Jakim cudem niby? – Przez FB, mamuś! – oznajmiła z uśmiechem, tak jakby to było totalnie jasne dla każdego. Mimo wszystko nie byłam do końca przekonana, czy któreś z nich dało się namówić na taki numer. Należymy do zupełnie odmiennej generacji! Pamiętam, że Karolina swego czasu pomogła mi utworzyć profil na tym portalu, ale za każdym razem, kiedy próbowałam coś napisać, moje posty były dostępne dla całego świata. Czułam się jak na jakiejś publicznej sesji terapeutycznej! Ciągle robiłam jakieś błędy! Strasznie mnie to frustrowało i sprawiało, że czułam się taka niezaradna, więc w końcu odpuściłam to całe facebookowanie. A teraz moja pociecha włamała się na moje konto i zaczęła węszyć w moich danych. – Od kiedy nie odwiedzałaś tych stron? Uniosłam lekko ramiona w geście bezradności. Chyba ze dwa lata minęły od ostatniego logowania... Karola spojrzała na mnie z naganą w oczach. – A jak to się stało, że olewasz zaproszenia? Czeka na ciebie z pięćdziesiąt, które domagają się reakcji. Na bank znajdziesz wśród nich parę od kumpli z czasów liceum. – Serio? – moja ciekawość została rozbudzona, podczas gdy ona rozpoczęła wyliczankę osób. Sporo zaproszeń pochodziło od znajomych z pracy, parę od sąsiadów, a niektóre od osób, które faktycznie kojarzyłam z dawnych lat. Karolina przeglądała i czekała, aż dam zielone światło na ich akceptację. Co za bzdura! Na co mi sąsiadka z bloku na fejsie? Jak będę miała ochotę z nią pogadać, to po prostu do niej zapukam! – Tego Marianka kojarzysz? – ni z tego, ni z owego spytała córa. – Marianka? No jasne, że go znam. Ma tutaj profil? Mogę z nim popisać? – zareagowałam z zapałem. Marian przez lata liceum był moim kumplem Gadanie z nim to była przyjemność, no i nie oszukujmy się, fajnie było czasem wypalić szluga za budynkiem szkoły. Łączyło nas podobne poczucie humoru, zainteresowania i zawsze się nabijaliśmy, że jesteśmy jak dwie krople wody. Był nieco starszy, ale dogadywaliśmy się świetnie. Karolina od razu skrobnęła do niego wiadomość, ale byłam przekonana, że jego profil działa tak jak mój i nim odpisze, to pewnie zleci kolejne dziesięć lat. – Ej, odpisał! „Siema, Mirabelka, kopę lat"! – przeczytała na głos Karolina, a ja omal nie wyskoczyłam z butów. Nikt poza nim nie zwracał się do mnie tym przezwiskiem - Mirabelka. Chwyciłam komórkę i rozpoczęłam pisanie wiadomości. Szło mi to dość topornie i mozolnie. Ciągle popełniałam błędy w pisowni. Okazało się, że Marian mieszka całkiem blisko, bo w sąsiedniej wsi i jest zatrudniony w lokalnym ośrodku kultury. Byłam w szoku. Był tak blisko mnie, a mimo to nigdy nawet na siebie nie wpadliśmy. Ruszyliśmy z kopyta, opowiadając sobie co w trawie piszczy. Marian wyznał, że jest świeżo po rozwodzie i widuje swoich dwóch chłopaków w co drugi weekend. Zrobiło mi się smutno, gdy to usłyszałam, bo byłam przekonana, że jest świetnym tatą. Ja z kolei powiedziałam mu, że sama wychowuję dwudziestoletnią córkę, która studiuje. – A czemu sama ją wychowujesz? – zainteresował się Marian. Mało kto miał na tyle śmiałości, żeby zapytać wprost o takie sprawy. Marian nigdy nie owijał w bawełnę, ale jednocześnie nie był nachalny. To była jedna z jego cech, którą w nim ceniłam… Odpisałam mu, że to skomplikowane, ale on stwierdził, że nigdzie mu się nie spieszy. I tak oto nasza konwersacja z błahej i miłej, w końcu zeszła na bardziej osobiste tory. Marian zwierzył mi się z kłopotów związanych ze swoim rozwodem i tym, jak bardzo brakuje mu synów. Pomyślałam, że w takim razie ja też powinnam być z nim szczera, choć powrót do tematów sprzed wielu lat nie należał do najprostszych. Pamiętam, jak po zdaniu matury pojechaliśmy na kemping. Marian nie dołączył do naszej ekipy, ponieważ wciąż zakuwał do sesji. Reszta z nas miała już zaliczone egzaminy i celebrowała wejście w dorosłość. Dla mnie te dni okazały się początkiem końca przygody ze studiami. Czuliśmy totalną wolność: byliśmy młodzi, zrelaksowani, z brązową opalenizną i pełni radości. To była wybuchowa kombinacja. Pewnej ciepłej, letniej nocy uległam zauroczeniu i namiętności, jaką poczułam do mojego kolegi z roku, Jacka. Przeczuwałam, że temu facetowi nie można ufać, bo w czasach szkolnych zmieniał laski częściej niż skarpetki. Do tej pory kompletnie mnie olewał, więc gdy nagle zaczął się mną interesować, poczułam się mile połechtana... Nie liczyłam jednak na nic poważnego Jacek miał przecież zacząć studia w stolicy, a ja planowałam zostać w Katowicach. Gdy we wrześniu dowiedziałam się o ciąży, byłam totalnie zszokowana! Mama nie kryła złości. Stwierdziła, że własnoręcznie pogrzebałam swoje marzenia o edukacji. Na początku łudziłam się, że jakoś to będzie, ale Jacek nie czuł się zobligowany do działania. Zaakceptował dziecko i zadeklarował, że będzie starał się przesyłać mi tyle forsy, ile zdoła. Wkrótce wyszło na jaw, że nie zdoła w ogóle! Zostałam sama, borykając się z kłopotami. Kiedy urodziłam Karolinkę, studia zeszły na dalszy plan. Zajęcia na uczelni skończyły się dla mnie po pierwszym semestrze. Cały czas poświęcałam na opiekę nad córeczką. Na początku byłam u rodziców, ale atmosfera w domu była napięta. Ciągle dochodziło między nami do spięć, bo mieli do mnie żal, że tak młodo zostałam mamą. Uważali, że zmarnowałam sobie przyszłość. Niechętnie wspierali mnie w opiece nad małą. Kiedyś skontaktowała się ze mną znajoma ze szkoły średniej, informując o wolnym stanowisku w dziale fakturowania w przedsiębiorstwie wytwarzającym elementy maszyn, gdzie był zatrudniony jej ojciec. Ponieważ moja córeczka skończyła właśnie trzy latka i zaczęła chodzić do przedszkola, znalazłam lokum do wynajęcia i podjęłam tę pracę. – Czemu ani razu do mnie nie zadzwoniłaś, skoro zmagałaś się z tyloma trudnościami? – w głosie Mariana słychać było szczere przejęcie. – Przecież chętnie bym ci pomógł! – Daj spokój! Nikt nie jest wolny od kłopotów, każdy zmaga się ze swoimi. Byłam świadoma, że muszę uporać się z tym, co los zesłał na mnie samą. – Jak temu kretynowi starczyło odwagi, by cię opuścić? Miał szansę na wspaniałe życie u twojego boku. Wykrzywiłam usta w uśmiechu, patrząc na wyświetlacz telefonu. Wtem do moich uszu dobiegł odgłos przekręcanego zamka. To Karolina przyszła do domu po imprezie. Zerknęłam na godzinę. Wybiła już pierwsza nad ranem! Kompletnie straciłam poczucie czasu! – Czemu tak zawzięcie wpatrujesz się w komórkę? – parsknęła śmiechem córcia. Wysłałam Marianowi wiadomość, że kładę się do łóżka. Kolejnego ranka, gdy tylko się przebudziłam, czekała na mnie nowa wiadomość od niego. Pozdrawiał mnie i życzył udanego dnia. Od tamtego momentu, wymieniliśmy mnóstwo wiadomości, niemalże bez chwili przerwy. Przez cały dzień! Rankiem opowiadaliśmy sobie sny, a wieczorem jedliśmy razem kolację; oczywiście wszystko online. Czułam, że zaczynam się zakochiwać w Marianie, choć nawet się jeszcze nie spotkaliśmy! Kompletnie nie wiedziałam, jak on się prezentuje w rzeczywistości, ponieważ w ogóle nie dodał swojego zdjęcia na profilu. Moja fotka również była całkiem niewielka, bo stwierdziłam, że nie mam się czym szczycić. – Zamierzasz tak w nieskończoność? – parsknęła śmiechem córka, gdy przyjechała w następny weekend i po raz kolejny zobaczyła mnie przyklejoną do smartfona. – No umówcie się wreszcie! Minęło trochę czasu Mówiąc zupełnie szczerze, nie paliłam się do tego pomysłu. To znaczy, w sumie to chciałam, ale bałam się, że magia naszej relacji po prostu zniknie. Totalnie mnie zaskoczyło, gdy tego samego dnia Marian wystukał na klawiaturze dokładnie to samo. – A może byśmy w końcu przełamali lody i zobaczyli się na żywo? Głęboko odetchnęłam, spodziewając się tej chwili, ale miałam nadzieję, że nasze internetowe zaloty potrwają jeszcze trochę. – No i co będzie, jeśli nie spełnię twoich oczekiwań? – odpisałam, a on odparł, że też ma takie obawy. – Sporo czasu upłynęło, obojgu nam nie układało się w życiu. Zaufaj mi, Mirka, nie spodziewam się ujrzeć nastolatki! Po wielu wahaniach zdecydowałam się w końcu to zrobić. Następnego dnia mieliśmy randkę w kawiarence. Wieczór wcześniej odprowadziłam moją córkę do pociągu, dziękując jej serdecznie za pomoc w skontaktowaniu się z moim dawnym kumplem. Byłam świadoma, że gdyby nie ona, pewnie nigdy byśmy się nie spotkali. Nazajutrz byłam strasznie zdenerwowana Gadanie przez telefon to jedno, ale teraz musieliśmy się jeszcze poznać na nowo po takim czasie. Przed maturą nosiłam długie blond loczki i byłam chudziutka jak patyk. Obecnie moje kształty były bardzo obfite, a włosy krótkie i ciemne. Dźwięk dzwoneczka nad wejściem zaanonsował pojawienie się kolejnego gościa. Zerknęłam w kierunku drzwi: facet z lekką łysiną i wystającym brzuszkiem przekroczył próg i zaczął przyglądać się osobom w środku. To musiał być on! Byłam niemal pewna, że to właśnie on. Kiedy odwrócił się w moją stronę, nie miałam już żadnych wątpliwości. Jego twarz prawie się nie zmieniła. Cóż... może pojawiło się parę dodatkowych zmarszczek, ale nie było to istotne. Prawdę powiedziawszy, poczułam się lepiej, widząc, że on również trochę się postarzał. Gdy mnie zauważył, na jego twarzy pojawił się uśmiech, rozpostarł ramiona i zbliżył się, by mnie objąć. – Mirabelka! Wspaniale jak zawsze wyglądasz. – Daj spokój! Minęło sporo czasu. Miałam obawy, że mnie nie rozpoznasz. – Prezentujesz się znakomicie! Gdy zajęliśmy miejsca przy stoliku, złożyliśmy zamówienie - każde z nas poprosiło o kawałek sernika i filiżankę kawy. Odniosłam wrażenie, że czas stanął w miejscu. Znane jest powiedzenie, że gdy prawdziwi kumple spotykają się po wielu latach rozłąki, to mają poczucie, że nic się nie zmieniło. Podczas tych paru tygodni konwersacji na Facebooku pojawiła się między nami pewna chemia, która dawała nadzieję na coś głębszego. Okazała się ona początkiem płomienia, który niedługo później rzeczywiście zapłonął w naszej relacji. Kiedy Karolina spotkała się z Marianem po raz pierwszy, odetchnęła z ulgą, mówiąc, że nareszcie widzi go na własne oczy. Już traciła nadzieję, że kiedykolwiek odklei mnie od komórki. Marian roześmiał się w odpowiedzi, zapewniając ją, że nie ma powodów do obaw - jest prawdziwym facetem, a nie jakimś wymysłem internetu. Za każdym razem, gdy Karola nas odwiedza, z dumą przypomina wszystkim, że to ona jest matką chrzestną naszej relacji. Ja natomiast cieszę się, że dałam szansę nowoczesnym rozwiązaniom. Okazało się, że nie taki wilk straszny, jak go malują! Życie potoczyło się zupełnie inaczej niż zakładałam, ale zawsze moją największą radością była moja pociecha. I wyobraź sobie, że ta mała córeczka wychowana w czasach technologii, ona mnie po prostu zaręczyła! Mirka, 48 lat Czytaj także: „Rozstałam się z mężem i związałam z moją pierwszą miłością. Oczekiwałam jazdy bez trzymanki, a utonęłam w oceanie nudy” „Gdyby żona zobaczyła, co wyprawiam na emeryturze, przecierałaby oczy ze zdziwienia. A wszystko przez sąsiadkę" „Chciałam pomóc córce i zabrałam wnuki na wakacje do Mielna. Najadłam się wstydu i już nigdy tam nie wrócę”
„Mama długo trzymała mnie pod spódnicą i próbowała wżenić w rodzinę sąsiadów. Swoją drogę odnalazłam w słonecznej Italii"
„Kiedy to usłyszała, totalnie ją zamurowało. Wlepiła we mnie oczy i przez parę ładnych sekund gapiła się z niedowierzaniem wymalowanym na twarzy. Wreszcie poczułam, że góruje nad nią mentalnie. To był pierwszy raz, kiedy miałam nad nią taką psychologiczną przewagę”.
Po odniesieniu ostatniej dostawy leków, jak co dzień o tej godzinie, zabrałam się za weryfikację recept. Czułam się niezwykle wyczerpana. Nie tyle samymi obowiązkami, bo tych akurat dzisiaj nie miałam zbyt wiele, co raczej świadomością, że kolejne dni spędzone w aptece na prowincji w niczym nie odbiegają od siebie. Zero nowych zadań, czy nawet drobnych zmian w rutynie. Westchnęłam zrezygnowana, z nadzieją zerkając na zegarek. Wybiła prawie 19.00, lada moment kończyłam zmianę. – Agnieszka, to ty? – w głosie mamy dało się wyczuć pretensję. – Skarbie, dlaczego wracasz o tak późnej porze? Dobrze wiesz, że już od dawna powinnam wziąć lekarstwa. – Mamo – odparłam opanowanym tonem – rano ci wspominałam, że zostawiłam je na stoliczku obok twojego łóżka. Ze zrezygnowaniem zdałam sobie sprawę, że kolejny wieczór spędzę na opowiadaniu o pracy w aptece i słuchaniu narzekań mamy, że zbyt mało jej czasu poświęcam. Miałam wrażenie, jakbym była staruszką... Przecież to nieporozumienie popadłam w nostalgię. Dopiero co skończyłam 27 lat, a czuję się niczym jakaś emerytka. Każdego dnia od dłuższego czasu krążę między domem a pobliską apteką, żyjąc tak, jak każe mi mama. Tak naprawdę nie pracuję w aptece tylko jako pielęgniarka, odwiedzając chorych w ich domach. Jedyną odskocznią od tej codzienności były moje studia farmaceutyczne w sporej miejscowości, ale nawet wówczas musiałam wracać do rodzinnego gniazdka co weekend, bo inaczej moja rodzicielka zarzucała mnie swoimi problemami zdrowotnymi i wiecznymi pretensjami, sprawiając, że czułam się winna. – Córuś, zastanów się przez chwilę – często powtarzała z pretensją – jak ja sobie poradzę sama w swojej sytuacji? Nie powinnaś zostawiać mnie bez żadnego wsparcia. – Mamuś – cierpliwie jej wyjaśniałam, kiedy uczyłam się we Wrocławiu – doskonale zdajesz sobie sprawę, że te studia to moja jedyna opcja, aby znaleźć porządną posadę w naszej mieścinie. Jak niby utrzymamy się z twojej emerytury? – Rozumiem, rozumiem, Agnieszko, ale zdaj sobie sprawę z tego, że już niedługo mnie zabraknie. Co ty biedna zrobisz, kiedy odejdę? Zdawałam sobie sprawę, że to emocjonalny szantaż z jej strony, ale świadomość, że nawet najmniejszy sprzeciw z mojej strony mógłby negatywnie wpłynąć na jej zdrowie, powodowała, że nadal pokornie znosiłam jej pretensje. Zresztą, biorąc pod uwagę mój wygląd i całe mnóstwo kompleksów, jakie miałam w ogóle szanse na inne, bardziej ekscytujące życie? Moje ponure przemyślenia przerwał nagle głos mamy. – Skarbie, wpadła do mnie pani Regina. Wypytywała o ciebie. I wiesz co, zaprosiłam ją wraz z jej synem na sobotni obiad. – Mamo – nawet nie siliłam się na ukrywanie irytacji – ile razy cię prosiłam, żebyś nie próbowała mnie zeswatać z panem Heńkiem. Nie cierpię go! – Kochanie, nie oponuj, masz już swoje lata, najwyższy czas pomyśleć o przyszłości. Jeszcze mi podziękujesz. Dosłownie mnie mdliło Z furią w sercu udałam się do swojej sypialni, gorączkowo rozmyślając nad sposobem, by wymigać się od jutrzejszego rendez-vous z tym paskudnym chłopakiem od sąsiadów. Ni stąd, ni zowąd, w mojej głowie pojawił się obraz przystojniaka, który od niedawna pracował w naszej mieścinie jako notariusz. Niewiarygodnie urodziwy, a do tego zawsze sympatyczny i tryskający humorem – nic dziwnego, że wszystkie laski na widok tego faceta wzdychały z zachwytu. Jako alergik był stałym bywalcem pobliskiej apteki. Rzecz jasna, nie zaszczycał mnie choćby spojrzeniem, ograniczając się do zdawkowego uśmiechu przy kasie. Sporadycznie nadarzyła się sposobność na drobną pogawędkę, z której wywnioskować można było, iż oprócz atrakcyjnej aparycji, charakteryzowała go również niemała bystrość umysłu. Nie łudziłam się jednakże, że taki przystojniak zwróci kiedyś na mnie uwagę. Pewnego popołudnia, kiedy z braku zajęcia kartkując gazetę, wpadła mi w oko reklama zagranicznego touroperatora: „Wakacje we włoskim raju". Westchnęłam ze smutkiem, odkładając pismo na bok i znowu zaczęłam rozmyślać o swoim życiu, a złość we mnie kipiała. Prędko odnalazłam anons i zanotowałam namiary na biuro. Zdecydowałam, że muszę zacząć działać od razu, nim najdą mnie rozterki. Nie mówiąc nic mamie, poszłam do banku, wybrałam kasę i opłaciłam wyjazd. Poczułam niepokój Ojej, jak ja to wytłumaczę mamie, zastanawiałam się z lękiem. Po przekroczeniu progu mieszkania nabrałam odwagi i oznajmiłam, że potrzebuję czasu, aby rozważyć kwestię swojego potencjalnego małżeństwa, dlatego jadę do Wrocławia, odwiedzić dawną przyjaciółkę Majkę. W aptece zastępstwo za mnie obejmie pani Lusia, emerytowana farmaceutka, która od momentu przejścia na emeryturę, skarżyła się na brak zajęcia. – Obiecała także, że będzie do ciebie codziennie wpadać – dodałam pospiesznie, chcąc wyprzedzić ewentualne sprzeciwy zdziwionej mamy. Kiedy to usłyszała, totalnie ją zamurowało. Wlepiła we mnie oczy i przez parę ładnych sekund gapiła się z niedowierzaniem wymalowanym na twarzy. Wreszcie poczułam, że góruje nad nią mentalnie. To był pierwszy raz, kiedy miałam nad nią taką psychologiczną przewagę. – Cześć Aga! Szacun za odwagę, sądziłam, że już nigdy nie wyjdziesz spod spódnicy mamusi – przywitała mnie Majka. – Super, że chcesz ruszyć w świat, ale szczerze mówiąc, w takim wydaniu nie możesz pokazywać się innym – zmierzyła mnie wzrokiem od stóp do głów. – Trzeba coś z tym zrobić. Uległam gwałtownym staraniom Rezultat zaskoczył mnie totalnie. Gdy nastał wieczór i przejrzałam się w lustrze, byłam w szoku, widząc, jak bardzo się zmieniłam. Ze zwyczajnej i szarawej dziewczyny, której brakowało pewności siebie, zmieniłam się nie do poznania w całkiem interesującą i stylowo ubraną pannę. Ta włoska wycieczka to było istne szaleństwo! Kiedy tak przechadzałam się wzdłuż wybrzeża, rozkoszując się niczym nieograniczoną wolnością i korzystając z wszystkich atrakcji życia po zmroku, kątem oka zauważałam, jak panowie wodzą za mną wzrokiem przepełnionym pożądaniem. Czułam się z tym trochę nieswojo, ale jednocześnie niezwykle mile połechtana. Metamorfoza, którą przeszłam, sprawiła, że powoli pozbywałam się wszelkich psychicznych blokad i ograniczeń, które od lat budowały moje poczucie niższości. Zaskoczenie spowodowane niespodziewanym wyjazdem było niczym w zestawieniu z tym, co przeżyła mama, gdy ujrzała mnie po dwóch tygodniach. Od razu zrozumiała, że przemianie uległ nie tylko mój image, ale również sposób bycia. Teraz miała przed sobą pociągającą pannę, która pojęła, że inni mogą oddziaływać na jej postanowienia jedynie w takim stopniu, na jaki im na to przyzwoli. Wciąż byłam zatrudniona w aptece, a w przerwach przeglądałam anonse z ofertami pracy. Właśnie podczas jednej z takich chwil, dotarł do mnie znajomy głos. – Witam serdecznie! Chyba nie mieliśmy jeszcze okazji się poznać. Mam na imię Michał Malinowski i jestem nowym notariuszem w tej okolicy – rzekł z przyjaznym uśmiechem na twarzy. – No cóż, muszę przyznać panu rację – odpowiedziałam przekornie. – Ta panna, którą pan tu ostatnio widywał, to zupełnie inna bajka niż ja. – A zatem to właśnie pani – przyglądał mi się z wyraźnym zdumieniem. – Niech mi pani wybaczy, ale w życiu bym nie pomyślał... – Nic się nie stało. Nie jest pan pierwszym, którego mój obecny image wprawił w osłupienie. – Wygląda na to, że powiedziałem coś głupiego. Liczę, że puści to pani w niepamięć i zgodzi się na małe spotkanie przy filiżance kawy? O rany – przeleciało mi przez głowę – mężczyzna, o jakim do tej pory nie ośmielałam się choćby pomarzyć, zaprasza mnie właśnie na randkę. Miałam nadzieję, że coś się zmienia Totalnie oszołomiona, oniemiałam z wrażenia. Nagle przyszło mi do głowy, że mama na mnie czeka i odruchowo chciałam powiedzieć "nie", żeby potem nie słuchać jej pretensji. Ale w ostatniej chwili dotarło do mnie, że bez sensu było być taką uległą. Pora z tym skończyć, pomyślałam, przecież ja też zasługuję na to, żeby zacząć normalnie żyć. Coś takiego zdarza się tylko raz. – Zgoda, dzisiaj wyjdę z pracy trochę przed czasem. – A więc ustalone. – Racja – kiwnęłam głową, mając przeczucie, że to nie będzie nasze ostatnie rendez-vous. Moje przeczucia okazały się trafne. Sześć miesięcy później zaręczyliśmy się, a następnie ruszyliśmy do Wrocławia, pozostawiając moją zapłakaną mamę. Chciałam wierzyć, że tym razem płakała ze wzruszenia. Powolutku przyzwyczajała się do innego, niezależnego życia. Regularnie do niej jeździliśmy, a na co dzień miała wsparcie w postaci niezastąpionej pani Lusi. Agnieszka, 27 lat Czytaj także: „Mój teść ma lepkie ręce i zrobił z mojego domu kopalnie złota. Gdyby mógł to zastawiłby w lombardzie nawet wnuka” „Mąż zmienił nasz dom w oborę. Całymi dniami gnije na kanapie, a ze mnie doi kasę” „Córka pomiatała mną, zamiast się opiekować. Dopiero w domu starości w końcu zaczęłam żyć godnie”
„Nasz związek to loteria. Żyłam w ciągłym strachu, że gdy Rafał pozna mój sekret to puści mnie z torbami"
„Kiedy mu o wszystkim powiedziałam, był totalnie zaskoczony i wystraszony. Chyba nie znam faceta, który by się nie wycofał z tej sytuacji. Spodziewałam się, że on zrobi to samo. Ale nie! Stwierdził, że mnie kocha i nie zostawi samej, gdy będę go potrzebować najbardziej".
Wiele lat temu spotkałam faceta, który okazał się miłością mojego życia, ale przez długi czas łączyła nas tylko przyjaźń. Na co dzień pracuję w organizacji charytatywnej, której celem jest pomaganie dzieciom. Pewnego dnia wpadłam na fajny pomysł — postanowiłam, że zorganizujemy w szpitalu dziecięcym spektakl kukiełkowy. Kumpel polecił mi pewnego animatora teatru lalek: – Raczej nie słyszałeś o nim wcześniej, ani tym bardziej nie wiesz jak wygląda - stwierdził - bo występuje schowany za kurtyną, jak to zwykle lalkarze robią. Ale facet ma złote serce i kiedy tylko usłyszy, że sprawa dotyczy chorych dzieciaków, możesz być pewna, że zrobi co w jego mocy, żeby pomóc. Czas na nowy rozdział w moim życiu Rafał faktycznie przyszedł na nasz debiutancki spektakl charytatywny, a następnie był obecny na pozostałych. Dostrzegłam, jak bardzo był oddany temu, co robił i ile serca w to wkładał. Zaimponowało mi również jego pozytywne nastawienie oraz to, że bez względu na poważne problemy w domu, nigdy nie tracił pogody ducha. Rafał przeżywał trudne chwile, bo jego małżonka walczyła z rakiem. Musiał godzić opiekę nad nią, obowiązki w pracy i wizyty u ciężko chorych dzieci. Wtedy traktowałam go wyłącznie jako znajomego z pracy, bo obydwoje mieliśmy partnerów. Los chciał jednak inaczej i wkrótce połączyła nas wspólna tragedia – on stracił żonę, a mnie zostawił mąż. Czułam się opuszczona i zdradzona, a Rafał pogrążył się w rozpaczy po odejściu ukochanej, o którą zaciekle walczył do ostatniej chwili. Byliśmy dla siebie niezbędni niczym bliscy przyjaciele, nawzajem dodawaliśmy sobie otuchy. Z każdym dniem odkrywaliśmy się coraz bardziej, nasze spojrzenia zaczęły nabierać innego wymiaru. Pewnego razu doszłam do wniosku, że starczy już tego płaczu i pora ruszyć dalej z życiem. Znajomi akurat szykowali się na kulig w okolicach Mazur, więc skontaktowałam się z Rafałem, żeby zapytać, czy też się wybiera. Zaskoczyło mnie, że od razu powiedział „tak". Wgramoliliśmy się na sanie. Pogoda była idealna - mroźno i słonecznie. Kiełbaski pieczone przy ognisku, radosna atmosfera wśród przyjaciół... Całe to zdarzenie tchnęło w nas nowe życie Kiedy słońce zaszło, roześmiani i rozochoceni od grzanego wina, ponownie wybraliśmy się na przejażdżkę. I nagle, ni stąd ni zowąd, poczuliśmy, że coś niezwykłego zaiskrzyło między nami... Jakby elektryczna iskra przeskoczyła w powietrzu. Mieliśmy wrażenie, jakbyśmy tylko my istnieli na tym świecie, otuleni rozgwieżdżonym niebem. Zrobiło się przenikliwie zimno, choć na kolanach mieliśmy koc. Rafał objął mnie ramionami, a sekundę później zaskoczyło mnie to, że złożył na moich ustach pocałunek. Wszystko wokół zaczęło się kręcić. Słychać było odgłos galopujących koni, a świerkowe konary uginały się pod warstwą białego puchu - zupełnie jak w jakimś romantycznym filmie. Mój towarzysz jeszcze mocniej przycisnął mnie do siebie i w tak bliskim uścisku dotarliśmy do miejsca, do którego zmierzaliśmy. Nie spodziewałam się, że Rafał okaże się takim stanowczym facetem, który doskonale zna swoje pragnienia. Do niedawna widziałam w nim lekko zdezorientowanego gościa. Owszem, był życzliwy i serdeczny, ale jakoś tak skryty w sobie. Nagle okazało się, że to zdecydowany mężczyzna o silnej osobowości. Zajęta własnymi kłopotami, przegapiłam, jak ewoluował w trakcie zmagań z chorobą żony, jak zyskiwał wewnętrzną moc, którą teraz wyczuwałam w każdej wypowiedzi i w każdym ruchu. Nasza relacja nabierała tempa Rafał powoli stawał się dla mnie najważniejszą osobą w życiu. Chciałam z nim być, lecz obawiałam się, że gdy pozna moje sekrety, zrezygnuje z poważnego związku ze mną. Ukrywałam przed nim fakt, iż podobnie jak jego nieżyjąca małżonka Malwina, również walczyłam z chorobą nowotworową. Przechodziłam operację w tym samym okresie co ona. Nie informowałam go o tym wówczas, gdyż nie chciałam dokładać mu zmartwień, podczas gdy jeździł z nią na chemioterapię i razem zmagali się z koszmarem choroby. W końcu nadszedł moment, gdy musiałam powiedzieć prawdę. Tym bardziej że podczas ostatniego pobytu na oddziale onkologicznym okazało się, że moje wyniki badań nie są najlepsze. Zastanawiałam się, od czego zacząć To nie miała być łatwa konwersacja. Gdy wreszcie nabrałam trochę odwagi, Rafał wtrącił się dosłownie ułamek sekundy przede mną i oznajmił: – Wydaje mi się, że ktoś tam na górze zdecydował: „Ci dwoje są sobie pisani. Ciężki rozdział w ich życiu dobiegł końca. Malwina jest tutaj, oni powinni być razem". – Wiesz Rafał, jestem niezmiernie wzruszona tym, co powiedziałeś… – odparłam. – Jednak muszę ci wyznać pewną bardzo istotną rzecz. Podobnie jak Malwina, równocześnie zmagałam się z chorobą. Wydawało mi się, że wyszłam z tego zwycięsko, lecz wciąż nie mam stuprocentowej pewności. Niestety, na nowo pojawił się mały guz. Trzymam kciuki, żeby okazał się łagodny, ale i tak konieczna będzie operacja. Zabieg mam zaplanowany na najbliższy czas. Istnieje ryzyko, że ponownie przyjdzie ci przez to przejść. Pomyśl dobrze, czy będziesz miał w sobie wystarczająco dużo siły… Kiedy to usłyszał, poczuł się totalnie zaskoczony i przestraszony. Zdecydowana większość facetów w takiej sytuacji dałaby nogę. Może nie od razu, w końcu nie przystoi, ale po pewnym czasie na bank. Liczyłam się z takim obrotem spraw. Postanowił stawić czoła trudnościom! Ani przez chwilę się nie zawahał, stwierdził bowiem, że mnie kocha i nie dopuści do tego, żebym w tym momencie pozostała sama sobie. I faktycznie – byłam otoczona jego wsparciem. Postanowiliśmy razem zamieszkać. Dzień przed zabiegiem Rafał odwiózł mnie do tej samej kliniki, gdzie niedawno towarzyszył Malwinie. W tym miejscu przyszło mu się zmierzyć nie tylko z obawami o bliską mu osobę. Pierwszy stresujący incydent wydarzył się zaraz po przekroczeniu progu oddziału onkologicznego. Kiedy stałam w kolejce do okienka rejestracji, Rafał czekał nieopodal okna, dzierżąc w dłoni torbę z moimi drobiazgami. Nagle zupełnie znikąd podeszła do niego pewna pani i odezwała się: – Witam serdecznie, jak miło pana zobaczyć, co tam u Malwiny? Przywiózł ją pan na kontrolę? Kompletnie osłupiałam, ponieważ sytuacja stała się wyjątkowo krępująca. Rafał mimo to zachował zimną krew i odparł, że Malwina odeszła. Byłam pełna podziwu dla jego opanowania… Kiedy następnego dnia miałam operację, czekał pod salą operacyjną, a później przychodził do mnie każdego dnia. W tym czasie troszczył się nie tylko o mnie, ale również o pozostałe pacjentki, które dzieliły ze mną salę. Został naszym „chłopcem na posyłki" - chodził do kiosku, przynosił gazety i coś do picia. Załatwiał absolutnie wszystko Kolejne dni ciągnęły się w nieskończoność, kiedy czekałam na diagnozę. Zdecydowałam, że jeżeli nowotwór będzie złośliwy, to zostawię Rafała. W pojedynkę czeka mnie dużo trudniejsza droga, ale nie chcę być samolubna. Zrozumiałam, że jest on wyjątkową osobą, która jak nikt inny zasługuje na prawdziwą miłość. Nie bał się cierpienia związanego z ponowną stratą ukochanej osoby. Miał wybór - mógł odejść, żeby uniknąć kolejnego przeżywania śmierci bliskiej mu kobiety lub trwać przy niej i walczyć u jej boku. Nie chciałam dokładać mu kolejnego ciężkiego doświadczenia. Wspominał mi kiedyś, że kiedy był z poważnie chorą Malwiną, przez 24 miesiące zajmował się wszystkimi najbardziej osobistymi czynnościami, jakich potrzebuje człowiek w ciężkim stanie. Przychodziło mu to naturalnie, ponieważ pragnął jej pomóc. Zbyt mocno go kochałam, aby po raz kolejny go na to wystawiać. Los jednak nam sprzyjał. Okazało się, że to nie nowotwór. Potraktowaliśmy to jako nagrodę od losu za nasz trud. Doskonale pamiętam moment, gdy poszłam do mojego lekarza po odbiór wyników. Kiedy z uśmiechem na twarzy opuściłam jego gabinet, mój ukochany wziął mnie w ramiona, obrócił dookoła i rzekł: – Jesteś darem, jaki otrzymałem od życia. Codziennie będę cię na nowo odkrywał, jak prezent, który się rozpakowuje, by zobaczyć, co jest w środku. Niedługo po tych wydarzeniach wzięliśmy ślub Było to podczas mroźnej zimy, dokładnie w rocznicę pamiętnego kuligu, który nas połączył. Uroczystość weselna miała miejsce w przytulnym zajeździe, otoczonym mazurskimi lasami. Rzecz jasna, nie mogło zabraknąć też przejażdżki saniami. Tworzymy naprawdę zgrany duet, doskonale się rozumiejący. Jesteśmy dla siebie stworzeni. Uwielbiamy wspólne wyprawy na rower i długie spacery. Każdą wolną chwilę staramy się spędzać razem, aby nie marnować ani sekundy na osobności. Być może to efekt naszego bliskiego spotkania ze śmiercią. Wyglądało na to, że ktoś miał dla nas taki plan. Rafcio dołączył do zespołu fundacji na pełen etat. Oprócz tego, jak w przeszłości, bierze udział w kukiełkowych przedstawieniach dla najmłodszych, z których dochód przeznaczany jest na cele dobroczynne. To jednak nie wszystko - angażuje się także w pozostałe inicjatywy, które nasza organizacja realizuje. Można powiedzieć, że tryska energią. Każdy moment, który spędzamy razem, jest dla nas niezwykle ważny i cenny. Rafał zawsze stoi przy mnie murem, daje mi siłę do walki i dodaje otuchy, kiedy strach o jutro zaczyna brać górę. Od czasu do czasu dopada mnie lęk i w głowie pojawiają się najczarniejsze scenariusze. W takich chwilach z przerażeniem pytam ukochanego: – A co jeśli choroba znowu da o sobie znać? Mój kochany małżonek wtula mnie w swoje ramiona i zapewnia: – Nie martw się, damy radę. Za każdym razem, gdy mam chwilę zwątpienia, on przypomina mi o swoim przekonaniu, że ktoś na górze miał wobec nas jakiś zamysł. Podarował nam nową szansę i nie zrobił tego bez powodu. Wystarczająco już się namartwiliśmy i napłakaliśmy. Przebrnęliśmy razem przez najgorsze momenty, a teraz nadeszła pora, by wreszcie zażyć trochę spokoju. Joanna, 32 lata Czytaj także: „Mąż marnował kasę na totolotka, ale nigdy nie wygrał. Gdy umierał, sfałszowałam kupon, by dać mu trochę radości” „Mąż jest bogatym biznesmenem, a ja poluję na promocje w dyskoncie. Choć śpi na kasie, każe mi oddawać resztę z zakupów” „Mój mąż żyje w ciągłych delegacjach, a mnie jest go żal. Prawie nie zna naszych dzieci i nie pamięta, co to jest dom”
„Miałam pod ręką przyjaciela, a uganiałam się za przystojnym mięśniakiem. Gdyby nie Paweł, nigdy nie przejrzałabym na oczy”
„W końcu czułam się dobrze. Tak jakoś… beztrosko i rześko, bo ból po Pawle zaczynał powoli ustępować. U boku miałam swojego najlepszego kumpla. Czy można pragnąć czegoś więcej?".
Przez całe życie nie udało mi się znaleźć prawdziwej przyjaciółki. Jasne, miałam znajome, z którymi od czasu do czasu mogłam się w coś pobawić, ale ich tajemnice, opowieści o sympatiach czy gadanie o ciuchach i kosmetykach kompletnie mnie nudziły. Moją pasją było raczej taplanie się w błocie, łowienie żab i robienie wędek z patyków. No i jeszcze wyścigi rowerowe z moim kumplem Jackiem – to było coś! Jacka znam od kołyski Mieszkaliśmy całe dzieciństwo na sąsiednich ulicach i szybko odkryliśmy, że łączy nas zamiłowanie do wcześniej wspomnianych aktywności. Bywało, że wracaliśmy do domu upaćkani po uszy, ale jednocześnie przepełnieni taką radością życia, jaką odczuwa się tylko w dzieciństwie. Kiedy poszliśmy do szkoły, staliśmy się obiektem kpin i plotek, a złośliwa rymowanka: „Jacek i Barbara, zakochana para" nucona za naszymi plecami wydawała się tym zabawniejsza i bardziej dokuczliwa, że przypadkiem nosiliśmy te same imiona, co jej główni bohaterowie. Ludziom w naszym wieku trudno było pojąć, że będąc w szkole, można przyjaźnić się z kimś przeciwnej płci, a fakt, że dzieliliśmy jedną ławkę był dla naszych rówieśników czymś kompletnie niezrozumiałym! Nawet belfrzy dostrzegali, jak blisko jesteśmy ze sobą. Dla mnie nie było w tym nic niezwykłego. Zdecydowanie bardziej wolałam realizować szalone plany z Jackiem, zamiast sterczeć przy trzepaku i szeptać sobie do ucha o tym, kto się w kim zabujał i który chłopak pociągnął którą dziewczynę za warkoczyki. Ja i Jacek byliśmy nierozłączni aż do zakończenia szkoły podstawowej. Później nasze losy potoczyły się nieco inaczej, gdyż kumpel zdecydował się na naukę w technikum o profilu mechanicznym, podczas gdy ja postawiłam na liceum ogólnokształcące. Wtedy pojawiły się nowe wyzwania A raczej kolejne osoby w naszym otoczeniu. Moje pierwsze spotkanie z Pawłem miało miejsce, gdy byłam w drugiej klasie liceum. Był to naprawdę atrakcyjny i dobrze zbudowany facet, który całkowicie zawładnął moimi myślami. Sprawiło to, że Jacek zaczął wydawać mi się dużo mniej interesujący niż wcześniej. W porównaniu z Pawłem mój kumpel z lat dziecinnych i wszystkie jego koncepcje momentalnie zrobiły się dla mnie mało istotne. Odnosiłam wrażenie, że Jacek wciąż mentalnie tkwi w krótkich spodenkach. Całe dnie spędzał na dłubaniu w kawałkach drewna, zamiast poświęcić czas na coś bardziej konstruktywnego. Na dodatek nasze rozmowy zaczęły przypominać dialog głuchego ze ślepym. Kiedy chciałam mu się wyżalić z uczuć, jakie żywię do Pawła, Jacek wyraźnie nie pałał entuzjazmem, by mnie wysłuchać. Machał ręką na moje wynurzenia, pogrążał się w ciszy lub nagle zmieniał wątek. Bywało mi smutno, dlatego z czasem coraz mniej się przed nim otwierałam i zaczęłam mieć poczucie, że przyjaźń z facetem to nie dla mnie. Aż w końcu definitywnie rozstaliśmy się jako kumple. Nie narzekałam na to, bo zależało mi na tym, żeby cały swój czas oddawać Pawłowi, a nie Jackowi, który robił się coraz bardziej małomówny. Jasne, że wpadaliśmy na siebie na osiedlu, rzucaliśmy sobie „siema", ale to tyle. Czułam się jak dorosła kobieta Chciałam też mieć w głowie same dorosłe sprawy... Muszę jednak szczerze powiedzieć, że mojemu chłopakowi brakowało takiej fantazji i finezji jak Jackowi. Owszem, wyciągał mnie czasem na kawusię czy wręczał mi bukiet róż, ale wszystko to wydawało się jakieś takie… oklepane i sztampowe. Po dziś dzień, kiedy zerkam przez okno w rodzinnym domu i mój wzrok pada na tę szpetną, ceglaną ścianę, mimowolnie na mojej twarzy pojawia się uśmiech, a myśli wędrują do tamtego pamiętnego poranka, gdy zwlekłam się z wyrka i odsłoniłam zasłony. Przetarłam oczy ze zdziwienia, kiedy ujrzałam przed sobą niesamowity widok – na brzydkiej ścianie naprzeciwko okna ktoś namalował moje ulubione kwiatki, ciągnące się przez całą jej długość! Pod pięknymi stokrotkami, prezentującymi się fantastycznie mimo zimy, widać było napis: „Dla Basi". – Przecież wspominałaś, że marzysz już o wiośnie! – Jacek wyszczerzył zęby w łobuzerskim uśmiechu, gdy spytałam go o te kwiaty. – Wystarczyło powiedzieć, i proszę bardzo! Potrafił sprawić, że się śmiałam Pewnego razu, kiedy biadoliłam, że mama zabroniła mi postawić karmnik dla ptaków na parapecie, wpadł na jeszcze bardziej niesamowity pomysł. Doskonale pamiętam, że mama nie pozwoliła na ten karmnik, bo obawiała się, że ptasie odchody pobrudzą okno i ściany domu. A ja tak strasznie marzyłam, żeby móc obserwować wróbelki i sikorki, oddzielone ode mnie tylko cienką taflą szyby! Opowiedziałam o tym marzeniu Jackowi, a on… Do dziś uśmiech wpływa mi na usta, gdy przypomnę sobie, co wtedy zrobił. W środku nocy do moich uszu dobiegł donośny trzask, a zaraz po nim czyjeś soczyste przeklinanie. Zaniepokojona całą sytuacją, zerwałam się z łóżka i popędziłam do okna, ale przez panującą na zewnątrz ciemność nie zdołałam niczego wypatrzyć. Jeszcze przez kilka minut wyglądałam na dwór, po czym w końcu uznałam, że to najpewniej jakiś podchmielony osobnik wracał do domu po całonocnej balandze i przez nieuwagę wywinął orła. Uspokojona tą myślą, z powrotem wsunęłam się pod kołdrę. W godzinach porannych wspomnienie o tym zdarzeniu przywołała mi nieruchoma sikorka, która siedziała na parapecie za oknem. Podeszłam do niej bliżej i moje oczy niemal wyskoczyły z orbit z wrażenia. Ten ptaszek był tak precyzyjnie wyciosany z kawałka drewna i ozdobiony kolorowymi farbami, że sprawiał wrażenie jak gdyby był prawdziwy! Chwyciłam maluszka i ułożyłam go obok moich rzeczy, a następnie zaproponowałam Jackowi wspólne wyjście na lody. Chciałam mu tym samym podziękować i jakoś wynagrodzić to, że nieźle się potłukł, kiedy zleciał z antresoli. Tak właśnie zachowywał się Jacek Był nie tylko kreatywny, ale przede wszystkim zawsze słuchał tego, co mówię. Potrafił mnie rozśmieszyć, ale też pocieszał, gdy było mi smutno. Robił to jednak po swojemu, nigdy na siłę. Bardzo cenne okazało się to w momencie, gdy Paweł postanowił zakończyć nasz czteroletni związek. Praktycznie z godziny na godzinę zerwał ze mną, tłumacząc, że nasza relacja staje się zbyt poważna, a on sam nie czuje się jeszcze na to gotowy. Byłam totalnie załamana i przez pewien czas w ogóle nie opuszczałam mieszkania, ciągle się zastanawiając, dlaczego spotkało mnie takie rozczarowanie. Dobrze pamiętam, że kiedy czułam się fatalnie, ściskałam w ręce breloczek otrzymany od Jacka i wpatrywałam się w namalowane na nim kwiatki, pragnąc, aby to właśnie po Pawle zostały mi tak miłe wspomnienia, a nie po kumplu. Jacek po raz kolejny wkroczył w moje życie. Pewnego razu odwiedził mnie i zaproponował wspólny spacer. Ech, z nim tak zawsze! Nigdy nie potrafił jasno powiedzieć, co mu chodzi po głowie – Szykuj się, Basia. Skrzek w stawie się pojawił. – Z kieszeni kurtki wyjął mały słoiczek i oznajmił, że zabiera mnie na połów, a ja szeroko wytrzeszczyłam oczy, bo przecież kijanki łapaliśmy ostatnio dekadę temu! Jacuś na widok mojej zdziwionej facjaty tylko zachichotał i rzekł: – Okej, to przynajmniej zobaczymy, czy tam są. To jak, idziesz ze mną? Bo samemu mi się nie widzi. Zawsze trzymał w sekrecie faktyczne przyczyny swoich postanowień. Tamtego dnia tylko uniosłam ramiona i od razu narzuciłam na siebie płaszcz, ponieważ w mieszkaniu zaczęło mi brakować powietrza. Wybraliśmy się wówczas na dłuższą przechadzkę. Jacek dał mi wolną rękę Pozwolił mi na początku przez dłuższy czas nic nie mówić, a później równie cierpliwie wysłuchiwał moich skarg i pretensji do Pawła. Ze stoickim spokojem wręczał mi jedną chusteczkę za drugą i przytakiwał. Dzień po dniu pojawiał się u mnie w odwiedzinach. Nie opuszczał ani jednego. Wciąż przychodził, a ja w końcu poczułam, że mogę mu się wygadać do woli, bez żadnych zahamowań. W przeciwieństwie do innych, on mnie nie oceniał, nie prawił mi kazań. Zwyczajnie trwał przy mnie, choć – jak się później okazało – nie robił tego całkiem bezinteresownie. W pewien upalny dzień postanowiliśmy przejechać się na rowerach, żeby odwiedzić znajome zakątki i na nowo przebyć dobrze znane trasy. Pogoda była idealna, a wiosna niesamowicie przemieniała się w lato. Promienie słońca sprawiały, że kwiaty wypuszczały kolejne pąki, a ptasie trele rozbrzmiewały tak głośno, że aż huczało w uszach. Jacuś zaproponował wycieczkę do naszego ukochanego zagajnika, więc pedałowałam ile sił, ścigając się z podmuchami wiatru. W końcu poczułam się świetnie. Jakoś tak beztrosko i rześko, ponieważ ból po stracie Pawełka zaczął powoli mijać. U boku miałam największego kumpla. O czym jeszcze można było marzyć? Po dotarciu na łąkę oparliśmy jednoślady o pień i rozsiedliśmy się na zielonym dywanie. Przymknęłam powieki, delektując się każdym haustem rześkiego powietrza. Jacek milczał, skubiąc źdźbło trawy. Od czasu do czasu zerkałam na jego sylwetkę, zastanawiając się, kiedy tak bardzo się zmienił. Kiedy zdążył dorosnąć i stać się tak fascynującą osobą. – Znalazłem trochę wolnej chwili – odparł z uśmiechem na twarzy, kiedy podzieliłam się z nim swoimi przemyśleniami (w końcu przyjacielowi można się zwierzyć ze wszystkiego, czyż nie?). – Miałem sporo wolnego, bo przecież nic innego nie zaprzątało mi głowy poza wyczekiwaniem na twoje przybycie, zgadza się? Wytrzeszczyłam gały, totalnie zaskoczona jego słowami. Z początku w ogóle nie kapowałam, o co mu biega. – Zawsze czułem, że tylko na ciebie czekam – ciągnął. – Od chwili, kiedy naplułaś mi do kieszeni kurtki, a potem naładowałaś ją piachem, pamiętasz? Mimo że wtedy starzy spuścili mi manto w domu, bo piasek rozsypał się wszędzie, jakbyśmy dopiero co wrócili z plażowania. Kochałem cię, gdy razem taplaliśmy się w błocie i zbieraliśmy do starej puszki królicze bobki, żeby je położyć pod wycieraczką tej wrednej babki z końca ulicy. Darzyłem cię miłością też później, gdy zrobiłaś się taka niedostępna z tymi swoimi szminkami i dorosłymi ciuchami. No i wtedy, gdy przychodził do ciebie ten ciołek. A już najbardziej zakochany byłem, kiedy mogłem cię pocieszać, gdy ten głąb w końcu przestał się pokazywać. Jego zręczne dłonie stworzyły coś wyjątkowego – uczucie, które kryło się w drewnie Moje oczy robiły się coraz większe No proszę, jaki cwaniak z niego! Udawał, że mnie słucha, potakiwał głową i pocieszał, gdy ryczałam! W rzeczywistości jednak nie chodziło mu tylko o koleżeństwo ze mną. Chciałam coś powiedzieć, ale Jacek mnie ubiegł. – Trochę się już namęczyłem, bo sporo czasu tu sterczałem i czekałem na ciebie. Zanim więc jakiś następny baran się napatoczy, posłuchaj mnie uważnie – oznajmił, po czym zarzucił mi na szyję sznureczek w kolorze czerwieni, a na nim wisiało śliczne, drewniane serduszko pomalowane złotą i czerwoną farbą. Prawdę mówiąc, nie mam pojęcia, co Jacek chciał mi przekazać, ponieważ niespodziewanie złożył na moich ustach pocałunek, a ja w żaden sposób nie stawiałam oporu. Później również straciliśmy zapał do konwersacji. Do domu wlekliśmy się na nogach, ciągnąc jednoślady za siodełka. Raz po raz rzucałam Jackowi promienny uśmiech i dotykałam drewnianego serduszka, które było tak aksamitne w dotyku, że miało się ochotę bez przerwy obracać je między palcami. – Miłość to coś, co sam sobie wyciosałem – rzucił mój kumpel, który zna mnie jak nikt inny. „No, święta racja – przyszło mi do głowy. – Rzeźbiłeś w tym drewnie całe wieki…". Teraz mamy już obrączki na palcach i wolę nawet nie wyobrażać sobie, co by było, gdyby Jacka zabrakło w moim życiu. Basia, 29 lat Czytaj także: „Zostałam zdradzona przez męża i dzieci. Moim rosołem pluli na kilometr, a schabowe teściowej wychwalali pod niebiosa” „Spędziłam urlop w Tunezji z moim eks, bo szkoda mi było kasy. Trafiliśmy do jednego pokoju i tego samego łóżka” „Za stary bohomaz po dziadku dostałem 100 tysięcy. Rodzina uznała, że mam się podzielić, ale nie dam im ani grosza”