polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2025-03-07T11:23:57.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Córka dostała od swojej chrzestnej w prezencie 1000 zł. Nie spodziewałam się, że wyda te pieniądze na coś takiego”
items: „Dla męża byłam tylko nieatrakcyjną pomocą domową. W naszej sypialni było więcej kochanek, niż liści na drzewach”
items: „Uratowałem ją przed mandatem, a ona w podzięce urwała kontakt. Uniosła się dumą i rozmawiała ze mną przez ciotkę”
items: „Z cichej, nieśmiałej dziewczyny zrobiłem imprezowiczkę i hulajduszę. Bezradnie patrzyłem, jak flirtuje z innymi facetami"
items: „Po rozwodzie miałam chęć na gorący romans z jakimś przystojniakiem. Nie dostrzegałam, że mój ideał siedzi biurko obok”
items: „Myślałem, że to miłość na całe życie, ale ta manipulantka zrobiła ze mnie zabawkę. Zemsta była słodka”
items: „Przez lata myślałam, że będę samotna do końca życia, a wystarczyło tylko sięgnąć po komórkę”
items: „Mama długo trzymała mnie pod spódnicą i próbowała wżenić w rodzinę sąsiadów. Swoją drogę odnalazłam w słonecznej Italii"
items: „Nasz związek to loteria. Żyłam w ciągłym strachu, że gdy Rafał pozna mój sekret to puści mnie z torbami"
items: „Miałam pod ręką przyjaciela, a uganiałam się za przystojnym mięśniakiem. Gdyby nie Paweł, nigdy nie przejrzałabym na oczy”

„Córka dostała od swojej chrzestnej w prezencie 1000 zł. Nie spodziewałam się, że wyda te pieniądze na coś takiego”
type: item
date: 2025-01-11T12:15:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historie miłosne
subject: Opowiadania
description: „Muszę przyznać, że nie mogłam się doczekać miny Kaliny, gdy zobaczy prezent od chrzestnej. Oczywiście, cieszyła się ze wszystkiego, co otrzymała, ale kiedy odebrała od niej kartkę wraz z wypchaną kopertą, wyglądała, jakby nie wierzyła własnym oczom”.
encoded: Kalina nie była bardzo rozpieszczanym dzieckiem. Nie chcieliśmy z mężem, żeby czegokolwiek jej brakowało, jednak nie pozwalaliśmy na wszelkiego rodzaju kaprysy, a raczej staraliśmy się je dusić w zarodku. Wielokrotnie słyszeliśmy, że jej koleżanki mają lepsze smartfony, fajniejsze ubrania czy modniejsze buty. Poza tym, lubiła rysować – raczej w komputerze niż na kartce. Kupiliśmy jej więc podstawowy tablet graficzny, jaki poleciła nam znajoma graficzka, ale naszej córce marzył się duży model z ekranem. Taki, za który trzeba było nieźle wybulić. Uczyliśmy ją oszczędności Odkąd wypatrzyła go gdzieś w Internecie, o niczym innym nie mówiła. Namawiała nas, żebyśmy go kupili co najmniej dwa razy w tygodniu. – To będzie inwestycja na przyszłość – przekonywała. – Będzie mi z nim łatwiej i będę mogła robić lepsze prace! – To za duży wydatek – studził jej zapał Marcel, mój mąż. – Jeśli ci tak bardzo zależy, odłóż na niego. I Kalina odkładała, choć nie przeszkadzało jej to stale prosić o jego zakup. Z obecnym tabletem właściwie się nie rozstawała – stale przygotowywała jakieś rysunki i grafiki dla siebie, a także dla miejscowej fundacji opiekującej się kotami i psami. Któregoś dnia widziałam, że strasznie się na coś denerwuje przy pracy. Była już pełnoletnia – miała osiemnaście lat, a jednak wcale nie chodziła na imprezy, nie biegała po mieście, tylko wolała siedzieć w domu i rysować na tablecie. – Co się dzieje? – spytałam, wchodząc do jej pokoju. – A, kabel znowu przerywa – rzuciła niechętnie. – Co chwila tablet się rozłącza. – Może trzeba zmienić kabel? – zasugerowałam. – Kupić nowy? – Dopiero co kupowałam – mruknęła. – Ale dobra… Może za jakiś rok kupię sobie ten duży tablet. Zawsze ją wspierałam Uśmiechnęłam się i objęłam ją ramieniem. – Ile ci brakuje? – Jeszcze tysiąca – odparła, po czym dodała z rezygnacją: – Tak, wiem. Mam oszczędzać i kupować sobie rzeczy, na których mi bardzo zależy. – Wiesz, że wtedy bardziej je docenisz – podpowiedziałam. – I kupię ci ten nowy kab…

1-529db6a.jpg
width: 1200
height: 800

„Dla męża byłam tylko nieatrakcyjną pomocą domową. W naszej sypialni było więcej kochanek, niż liści na drzewach”
type: item
date: 2024-07-03T20:00:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historie miłosne
subject: prawdziwe historie
description: „Na swój sposób był chyba nawet szczery. Powiedział mi, że komuś tak nieatrakcyjnemu jak ja, nie powinno przeszkadzać to, żeby robił, co chce. Wszystko po to, aby go zatrzymać. Sądził, że będę sprzątać i gotować dla swojego księcia. Pełen serwis, nie ma co”.
encoded: Zirytowałam się tym, że uległam Jolce i zgodziłam się na chiromancję! Wróżenie z dłoni to przecież nonsens, totalne głupoty. Zwłaszcza, że od początku wiedziałam, co ta wróżbitka powie na temat mojej ręki... – Ach, pani nie ma w ogóle linii serca – rzekła, zgodnie z moimi przewidywaniami, patrząc na mnie przepraszająco, a później spoglądając jeszcze raz na moją lewą dłoń. – Cóż, kiedy przyszłam na świat, pewnie ją posiadałam. Niestety, zdarzył się tragiczny incydent... – przerwałam, bo nie cierpiałam rozmawiać na ten temat. To było dla mnie bolesne wspomnienie. Kiedy miałam zaledwie pięć lat, pchnięta ciekawością, całą dłonią przyłożyłam do rozgrzanego do czerwoności żelazka. Po prostu uchwyciłam je prawą ręką, a lewą bez zawahania dotknęłam jego gorącą płytę. Rezultat był oczywisty Moja babcia, która w tamtym czasie się mną zajmowała, natychmiast umieściła moją poparzoną dłoń pod strumieniem zimnej wody, a następnie zabrała mnie do przychodni, gdzie rana została opatrzona. Niestety, mimo opiekuńczości babci, moja delikatna skóra uległa poparzeniu, a gojenie było długotrwałe i bolesne. Moja dłoń nigdy już nie wróciła do pierwotnego wyglądu. Linie papilarne stały się nieczytelne, poszarpane, a linia serca całkowicie zniknęła pod ściągniętą, grubszą, pokrytą bliznami nową warstwą skóry. Już w dzieciństwie zawiedli mnie rodzice. Rozstali się, gdy miałam siedem lat, a potem szybko założyli nowe rodziny. Wtedy oboje niemal o mnie zapomnieli. Początkowo planowałam mieszkać z mamą, ale jej nowy partner nie chciał o tym słyszeć. Był żołnierzem, chłodnym i nieprzyjemnym, napawał mnie strachem. Odzywał się do mnie tylko podniesionym tonem, a w dodatku ustawiał mnie jak chłopca. Kiedy na świat przyszedł jego syn, uznał, że nie potrzebuje mnie. Moja matka nie miała odwagi, aby mu się przeciwstawić, dlatego przeprowadziłam się do ojca. Na początku Weronika, nowa kobieta ojca, i ja byłyśmy w stanie się porozumieć. Ale potem zaczęłam dojrzewać, moje ciało zaczęło przechodzić przez…

kobieta-nieszczesliwa-w-malzenstwie-a9e54f1.jpg
width: 1200
height: 900

„Uratowałem ją przed mandatem, a ona w podzięce urwała kontakt. Uniosła się dumą i rozmawiała ze mną przez ciotkę”
type: item
date: 2024-06-20T10:52:34.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historie miłosne
subject: prawdziwe historie
description: „Czas leciał nieubłaganie. Wspomnienia o rudej pojawiały się w mojej głowie przeważnie jesienną porą. Byłem świadomy, że pracuje razem z moją ciotką i studiuje, ale nie wypytywałem o to, co u niej słychać. Pomyślałem, że gdyby miała ochotę, to przecież odezwałaby się do mnie sama z siebie. Najwyraźniej nie czuła takiej chęci”.
encoded: Jeśli Ania zdecydowałaby się ze mną być tylko z poczucia wdzięczności, to rzeczywiście dobrze się stało, że zatrzasnęła przede mną drzwi. Dla mnie złota jesień zawsze dobiegała końca w listopadzie, gdy Wszystkich Świętych i Zaduszki zlewały się w jedno przygnębiające święto, które kojarzyło mi się ze zniczami płonącymi na cmentarnych mogiłach. Jednak ta dziewczyna sprawiła, że ponure, chłodne dni nadal postrzegałem w kolorach ciepłej jesieni. Poznałem ją ponad trzy lata temu na cmentarzu, gdy, zgodnie z tradycją, odwiedzałem groby bliskich. Przypominała rudowłosą bohaterkę znanej powieści Jej płomienne włosy były splecione w dwa warkocze, buzia piegowata, wątłe ramiona okryte lichą kurteczką. Handlowała wiązankami uplecionymi z suszonych ziół i płatków. – Przepraszam, mogę wiedzieć, jaka jest cena tego stroika? – zwróciłem się do sprzedawczyni, wskazując na ten, który przykuł moją uwagę. – Specjalnie dla ciebie jedyne pięć złotych – odpowiedziała bez wahania. – A gdyby to była moja nieżyjąca już prababcia, ile by zapłaciła? – Wtedy byłoby to dziesięć złotych. – Chcesz zarobić krocie na zmarłych? – Przecież nieboszczykom pieniądze są zbędne, więc mogą dać trochę więcej. Nie wnikałem w szczegóły, w jaki sposób przyjęłaby opłatę, skoro spoczywają w grobie, ponieważ zapewne miałaby ripostę na wszelkie wątpliwości, a nie zamierzałem wchodzić z nią w polemikę. Wręczyłem jej dwa banknoty po dziesięć złotych. Stroik prezentował się doprawdy uroczo. Była to niezwykle odważna panna Parę dni potem natknąłem się na nią w samym sercu miasta. Zazwyczaj omijam wzrokiem stoiska z bibelotami, jednak jej kasztanowa czupryna, kontrastująca z ponurą scenerią, od razu przykuła moją uwagę. Siedziała za przenośnym stoiskiem, oferując jakieś towary. Nie zbliżyłem się jednak. Nie chciałem, żeby pomyślała, że próbuję się jej narzucać. Dwóch typków przykuło mój wzrok. Patrzyli na tę dziewczynę, coś między sobą szeptali i śmiali się jak debile. W pewnym momencie jeden z nich podszedł do jej st…

smutny-mlody-chlopak-9ffe584.jpg
width: 1200
height: 900

„Z cichej, nieśmiałej dziewczyny zrobiłem imprezowiczkę i hulajduszę. Bezradnie patrzyłem, jak flirtuje z innymi facetami"
type: item
date: 2024-06-19T20:00:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historie miłosne
subject: prawdziwe historie
description: „Na początku nie przywiązywałem do tego większej wagi. Jednak z upływem czasu, dostrzegłem pewne zmiany w sposobie bycia Joli. Ta niegdyś skromna i małomówna dziewczyna, przemieniła się w kobietę doskonale zdającą sobie sprawę ze swojego uroku. Zaczęła coraz śmielej kokietować innych mężczyzn. I to nawet w mojej obecności!”.
encoded: Od zawsze miałem łeb do zabawy. Potrafiłem rozbawić dosłownie każdego i tchnąć życie w najnudniejszą imprezę. Przyciągałem do siebie ludzi, którzy kochali dobrze się bawić i szaleć do rana. Wśród nich ciągle coś się działo, tu jakaś para się schodziła, tam rozchodziła. Takie przelotne romanse, nic na stałe. Ale nie można powiedzieć, że nasze paczki nudziły się choć przez chwilę! Zamarłem z wrażenia Obecność stałej partnerki zawsze trochę krępowała swobodną zabawę. Z tego powodu sam nie byłem skory do zacieśniania relacji z dziewczynami z mojego najbliższego otoczenia, bo uważałem, że nie są interesujące. Ale z drugiej strony, jako że lwią część czasu spędzałem właśnie w ich towarzystwie, ciężko było mi nawiązać kontakt z kimś nowym, wartym zainteresowania nieco większego niż koleżanki. Czas mijał, a ja miałem coraz mniej chęci na imprezowanie, za to coraz bardziej ciągnęło mnie do ustatkowania się. Pewnego razu, kiedy byłem w knajpie, w której często spędzałem czas, moją uwagę przykuła drobna, urocza dziewczyna o jasnych włosach. Siedziała sama przy stoliku, w ciszy sącząc napar z filiżanki i nie odrywając wzroku od lektury. Pomyślałem sobie, że to idealna szansa, żeby w końcu zawrzeć nową znajomość. Dyskretnie rzuciłem okiem na okładkę książki, którą pochłaniała blondyneczka, po czym zdecydowanym krokiem ruszyłem w jej stronę. – Rzuciłem okiem na to – taki był mój komentarz na dzień dobry. – Moim zdaniem przerost formy nad treścią. Lepiej sobie darować. – A mnie się właśnie podoba – odparła jasnowłosa i ponownie zagłębiła się w tekście. – Zakończenie cię zawiedzie… – Może akurat lubię zaskakujące zakończenia, które nie spełniają oczekiwań? Za to nie przepadam za słabymi podrywaczami. – Serio? – moja twarz rozjaśniła uśmiech. – Wiesz, jak to jest. Zagaduje cię taki typ w knajpie i zaczyna udawać eksperta od książki, o której nie ma bladego pojęcia, bo nawet jej nie tknął… Usiadłem obok niej Parsknęła śmiechem, odkładając lekturę na bok. W tym momencie skupiliśmy na …

GettyImages-644259142-1ab3188.jpg
width: 1660
height: 1245

„Po rozwodzie miałam chęć na gorący romans z jakimś przystojniakiem. Nie dostrzegałam, że mój ideał siedzi biurko obok”
type: item
date: 2024-06-19T19:15:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historie miłosne
subject: prawdziwe historie
description: „Próżniacy i darmozjady lgną do mnie niczym rzepy do psiego ogona. Korzystają z mojej dobroci, wyjadają mi jedzenie z lodówki i wykorzystują moją cierpliwość aż do kresu wytrzymałości. Podobnie było i tym razem, ale pewne zdarzenie otworzyło mi oczy i zauważyłam niepozornego Waldka...”.
encoded: Ilekroć jakiś gość mnie rzucał, mówiłam sobie, że już nigdy nie dam nikomu złamać mi serca i… wdawałam się w kolejny romans. Wierząc, że tym razem wszystko ułoży się jak w bajce. Stuknęła mi czterdziestka z hakiem, a ja mam za sobą nie tylko jedno nieudane zamążpójście, ale też dwa kiepskie związki i kilka kompletnie beznadziejnych przygód. Teraz jestem samotna, ale czemu się dziwić, przecież zawsze lgną do mnie jakieś obibosy i darmozjady. Czepiają się mnie niczym pijawki, żerują na mojej dobroci, objadają co do okruszka i żyją na mój rachunek, dopóki nie puszczą mi nerwy. Żyję w małej mieścinie Na nowe znajomości nie ma co liczyć, gdyż osoby bardziej operatywne, obrotne i kumate dawno się stąd zmyły. Facetów po ślubie non stop obserwują wszyscy krewni - nawet ich pociechy i mamuśki żon. Gdybym tylko spróbowała podejść do takiego gościa albo posłać mu parę uśmiechów, ploteczki rozeszłyby się w try miga! Jedyny wolny okaz siedzi ze mną twarzą w twarz przy sąsiednim biurku, ale to niezłe ziółko, jakby żywcem wyjęte z koszmaru. Musiałabym chyba do cna oszaleć, żeby sobie kimś takim głowę zaprzątać. Mój nastrój psuje się już na sam dźwięk jego ciągłego chrząkania. Kto to widział, żeby chłop bez przerwy kaszlał, pociągał nosem i wycierał oczy, aż łzy mu w okularach stają! Raz po raz mam ochotę spytać go, czemu nic z tym nie zrobi, ale nawet gadać mi się z nim nie chce. I tak muszę się na tę jego biedę gapić, a to mi w zupełności wystarczy. Zasuwać jak maszyna to jego specjalność. Zanim ktokolwiek się zjawi, on już jest na stanowisku, a kiedy wszyscy dawno idą do domu, on jeszcze siedzi. Zdarza się, że część roboty bierze do domu. Istny tytan pracy! Chyba od zawsze miał żelazne zdrowie, bo L4 to dla niego abstrakcja, chociaż wygląda dość mizernie. Zwłaszcza w ostatnim czasie mój kolega z pracy ciągle kicha i kaszle jak opętany. Gdyby nie to, że mam stanowisko blisko dużego okna wychodzącego na południe, które nawet jesienią wpuszcza mnóstwo światła, to już dawno bym popr…

kobieta-po-rozwodzie-f90e452.jpg
width: 1200
height: 900

„Myślałem, że to miłość na całe życie, ale ta manipulantka zrobiła ze mnie zabawkę. Zemsta była słodka”
type: item
date: 2024-06-19T15:30:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historie miłosne
subject: prawdziwe historie
description: „– No tak, powiedziałam, że cię kocham. Ale co innego mogłam zrobić? – spojrzała na mnie z pobłażliwością. – Przecież nie mogłam popsuć takiej cudownej, pełnej romantyzmu chwili. To by było bez sensu”.
encoded: Sięgnąłem po kieliszek i wlałem do niego sporą ilość whisky. Potem jednym haustem opróżniłem naczynie i znów je napełniłem. Wzrok utkwiłem w pustej ścianie, nie myśląc o niczym konkretnym. Wydarzenia ostatnich godzin wprawiły mnie w osłupienie. Nie mieściło mi się to w głowie! Lada chwila zadzwoni telefon, a Nina mi to wszystko wytłumaczy. Powie, że to był tylko żart, może głupi, ale tylko żart. Przecież to nie może dziać się naprawdę! – Wiesz Michał, nie mam w planach żadnych radykalnych zmian – do tej pory słyszę w głowie jej słowa sprzed zaledwie dwóch godzin. – Fakt, Radek to nienajlepszy małżonek, ale posiada inne atuty. Ten układ mi odpowiada i jest dla mnie komfortowy. Nic nie zamierzam zmieniać! – wyrażając się dosadnie, nie pozostawiła złudzeń co do swojego stanowiska. – Tyle mi mówiłaś o uczuciu... Co z nami? – desperacko szukałem argumentów. – Daj spokój, Misiek, po co psuć to, co było między nami – odparła stanowczo. – Jesteś w porządku, masz dobre serce, ale to tylko chwilowa sprawa... Chyba to łapiesz! Totalnie mnie zamurowało! Nie docierało do mnie to, co usłyszałem! Wydawało mi się nieprawdopodobne, że dziewczyna, którą kocham całym sercem, wygaduje takie bzdury... Miała przecież zakończyć swoje małżeństwo, w końcu mieliśmy stworzyć prawdziwy związek. Niemożliwe, żeby okazała się aż tak fałszywa! Nie, to po prostu nie może być prawda! – W jaki sposób… – chciałem dokończyć pytanie, ale Ninka natychmiast weszła mi w słowo: – No właśnie! Tak po prostu! Normalnie! Pewne rzeczy mają swój początek, inne dobiegają końca! Zachowuj się jak facet! Tylko bez rozklejania się tutaj! – zaśmiała się z taką dozą złośliwości, że aż poczułem, jak coś mnie zakuło w środku. – Ale myślałem, że… Urwałem w pół zdania, gdyż Nina nie zwracała na mnie uwagi. Podniosła się z krzesła i opuściła lokal. Miałem wrażenie, że oberwałem sierpowym od samego Gołoty! Precyzyjnym i mocnym! Uregulowałem rachunek i na miękkich nogach ruszyłem w stronę domu. Czułem się tak zamroczony, że ni…

mezczyzna-po-rozstaniu-f05b95c.jpg
width: 1200
height: 900

„Przez lata myślałam, że będę samotna do końca życia, a wystarczyło tylko sięgnąć po komórkę”
type: item
date: 2024-06-18T06:30:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historie miłosne
subject: prawdziwe historie
description: „Według słów Jacka, miał on próbować przesyłać mi tyle funduszy, ile tylko będzie w stanie. Niestety, rzeczywistość szybko zweryfikowała jego obietnice — nie był w stanie wysłać ani grosza!”.
encoded: – Dlaczego non stop gapisz się w ten smartfon? - zwróciłam się do Karoliny z pretensją w głosie. Odnosiłam wrażenie, że córka wpada do domu tylko na dwa dni, abym uprała jej ciuchy i spakowała żarcie, które zabierze do akademika. W ogóle nie miałyśmy czasu na pogaduchy, bo ciągle stukała coś na klawiaturze telefonu. Podniosła na mnie wzrok znad wyświetlacza. – Wybacz... Zaraz skończę, mamo i poświęcę ci całą swoją uwagę. – Jasne, akurat! – prychnęłam z niedowierzaniem. Kompletnie nie dawałam temu wiary Odnosiłam wrażenie, że wszyscy młodzi są wręcz uzależnieni od tych gadżetów! Za moich czasów spotykało się z rówieśnikami twarzą w twarz, gadało się z nimi bezpośrednio, a ona? Wolała szczerzyć się do wyświetlacza… Gdy nareszcie odłożyła smartfona, przyszła przytulić się do mnie. Moja maleńka, dorosła córeczka! Ciągle nie docierało do mnie, kiedy ona aż tak wyrosła. Pamiętam, jak prowadziłam ją do przedszkola, pokazywałam jak sznurować buty i gdy spędzałyśmy wieczory tylko we dwie, popijając kakałko i zajadając się tostami po francusku. Karolina stała się już dorosłą osobą i miała konkretne zamiary co do swojej przyszłości. Jej marzeniem było pracować jako pedagog. Byłam z niej ogromnie zadowolona. Pragnęłam z całego serca, aby udało jej się zrealizować swoje cele, ponieważ ja sama musiałam porzucić własne ambicje. Zrobiłyśmy sobie babski wieczór przy kuchennym blacie, a Karolina zaczęła relacjonować, co słychać u jej kumpli i co wydarzyło się poprzedniego dnia, ekscytując się każdym drobiazgiem, jak to ona. Zwróciłam jej uwagę, że odrobinę za długo szlajała się po mieście, ale ona tylko wzruszyła ramionami. Faktycznie miała rację – w akademiku i tak robiła, na co miała ochotę, a ja nie miałam o tym zielonego pojęcia. Wiedziałam jednak, że to mądra dziewucha i nawet jeśli zdarza jej się zaszaleć, to nie przekracza granic zdrowego rozsądku. Karolina w pewnym momencie chwyciła moje ręce i rzekła: – Mamusiu… Nie powinnaś się o mnie bezustannie zamartwiać. Daję sobie świe…

kobieta-rozmawia-przez-telefon-aedc30a.jpg
width: 1200
height: 900

„Mama długo trzymała mnie pod spódnicą i próbowała wżenić w rodzinę sąsiadów. Swoją drogę odnalazłam w słonecznej Italii"
type: item
date: 2024-06-16T20:00:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historie miłosne
subject: prawdziwe historie
description: „Kiedy to usłyszała, totalnie ją zamurowało. Wlepiła we mnie oczy i przez parę ładnych sekund gapiła się z niedowierzaniem wymalowanym na twarzy. Wreszcie poczułam, że góruje nad nią mentalnie. To był pierwszy raz, kiedy miałam nad nią taką psychologiczną przewagę”.
encoded: Po odniesieniu ostatniej dostawy leków, jak co dzień o tej godzinie, zabrałam się za weryfikację recept. Czułam się niezwykle wyczerpana. Nie tyle samymi obowiązkami, bo tych akurat dzisiaj nie miałam zbyt wiele, co raczej świadomością, że kolejne dni spędzone w aptece na prowincji w niczym nie odbiegają od siebie. Zero nowych zadań, czy nawet drobnych zmian w rutynie. Westchnęłam zrezygnowana, z nadzieją zerkając na zegarek. Wybiła prawie 19.00, lada moment kończyłam zmianę. – Agnieszka, to ty? – w głosie mamy dało się wyczuć pretensję. – Skarbie, dlaczego wracasz o tak późnej porze? Dobrze wiesz, że już od dawna powinnam wziąć lekarstwa. – Mamo – odparłam opanowanym tonem – rano ci wspominałam, że zostawiłam je na stoliczku obok twojego łóżka. Ze zrezygnowaniem zdałam sobie sprawę, że kolejny wieczór spędzę na opowiadaniu o pracy w aptece i słuchaniu narzekań mamy, że zbyt mało jej czasu poświęcam. Miałam wrażenie, jakbym była staruszką... Przecież to nieporozumienie popadłam w nostalgię. Dopiero co skończyłam 27 lat, a czuję się niczym jakaś emerytka. Każdego dnia od dłuższego czasu krążę między domem a pobliską apteką, żyjąc tak, jak każe mi mama. Tak naprawdę nie pracuję w aptece tylko jako pielęgniarka, odwiedzając chorych w ich domach. Jedyną odskocznią od tej codzienności były moje studia farmaceutyczne w sporej miejscowości, ale nawet wówczas musiałam wracać do rodzinnego gniazdka co weekend, bo inaczej moja rodzicielka zarzucała mnie swoimi problemami zdrowotnymi i wiecznymi pretensjami, sprawiając, że czułam się winna. – Córuś, zastanów się przez chwilę – często powtarzała z pretensją – jak ja sobie poradzę sama w swojej sytuacji? Nie powinnaś zostawiać mnie bez żadnego wsparcia. – Mamuś – cierpliwie jej wyjaśniałam, kiedy uczyłam się we Wrocławiu – doskonale zdajesz sobie sprawę, że te studia to moja jedyna opcja, aby znaleźć porządną posadę w naszej mieścinie. Jak niby utrzymamy się z twojej emerytury? – Rozumiem, rozumiem, Agnieszko, ale zdaj sobie spr…

zamyslona-kobieta-85cf69d.jpg
width: 1200
height: 900

„Nasz związek to loteria. Żyłam w ciągłym strachu, że gdy Rafał pozna mój sekret to puści mnie z torbami"
type: item
date: 2024-06-14T11:15:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historie miłosne
subject: prawdziwe historie
description: „Kiedy mu o wszystkim powiedziałam, był totalnie zaskoczony i wystraszony. Chyba nie znam faceta, który by się nie wycofał z tej sytuacji. Spodziewałam się, że on zrobi to samo. Ale nie! Stwierdził, że mnie kocha i nie zostawi samej, gdy będę go potrzebować najbardziej".
encoded: Wiele lat temu spotkałam faceta, który okazał się miłością mojego życia, ale przez długi czas łączyła nas tylko przyjaźń. Na co dzień pracuję w organizacji charytatywnej, której celem jest pomaganie dzieciom. Pewnego dnia wpadłam na fajny pomysł — postanowiłam, że zorganizujemy w szpitalu dziecięcym spektakl kukiełkowy. Kumpel polecił mi pewnego animatora teatru lalek: – Raczej nie słyszałeś o nim wcześniej, ani tym bardziej nie wiesz jak wygląda - stwierdził - bo występuje schowany za kurtyną, jak to zwykle lalkarze robią. Ale facet ma złote serce i kiedy tylko usłyszy, że sprawa dotyczy chorych dzieciaków, możesz być pewna, że zrobi co w jego mocy, żeby pomóc. Czas na nowy rozdział w moim życiu Rafał faktycznie przyszedł na nasz debiutancki spektakl charytatywny, a następnie był obecny na pozostałych. Dostrzegłam, jak bardzo był oddany temu, co robił i ile serca w to wkładał. Zaimponowało mi również jego pozytywne nastawienie oraz to, że bez względu na poważne problemy w domu, nigdy nie tracił pogody ducha. Rafał przeżywał trudne chwile, bo jego małżonka walczyła z rakiem. Musiał godzić opiekę nad nią, obowiązki w pracy i wizyty u ciężko chorych dzieci. Wtedy traktowałam go wyłącznie jako znajomego z pracy, bo obydwoje mieliśmy partnerów. Los chciał jednak inaczej i wkrótce połączyła nas wspólna tragedia – on stracił żonę, a mnie zostawił mąż. Czułam się opuszczona i zdradzona, a Rafał pogrążył się w rozpaczy po odejściu ukochanej, o którą zaciekle walczył do ostatniej chwili. Byliśmy dla siebie niezbędni niczym bliscy przyjaciele, nawzajem dodawaliśmy sobie otuchy. Z każdym dniem odkrywaliśmy się coraz bardziej, nasze spojrzenia zaczęły nabierać innego wymiaru. Pewnego razu doszłam do wniosku, że starczy już tego płaczu i pora ruszyć dalej z życiem. Znajomi akurat szykowali się na kulig w okolicach Mazur, więc skontaktowałam się z Rafałem, żeby zapytać, czy też się wybiera. Zaskoczyło mnie, że od razu powiedział „tak". Wgramoliliśmy się na sanie. Pogoda była idea…

smutna-kobieta-fa3013d.jpg
width: 1200
height: 900

„Miałam pod ręką przyjaciela, a uganiałam się za przystojnym mięśniakiem. Gdyby nie Paweł, nigdy nie przejrzałabym na oczy”
type: item
date: 2024-06-13T20:00:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historie miłosne
subject: prawdziwe historie
description: „W końcu czułam się dobrze. Tak jakoś… beztrosko i rześko, bo ból po Pawle zaczynał powoli ustępować. U boku miałam swojego najlepszego kumpla. Czy można pragnąć czegoś więcej?".
encoded: Przez całe życie nie udało mi się znaleźć prawdziwej przyjaciółki. Jasne, miałam znajome, z którymi od czasu do czasu mogłam się w coś pobawić, ale ich tajemnice, opowieści o sympatiach czy gadanie o ciuchach i kosmetykach kompletnie mnie nudziły. Moją pasją było raczej taplanie się w błocie, łowienie żab i robienie wędek z patyków. No i jeszcze wyścigi rowerowe z moim kumplem Jackiem – to było coś! Jacka znam od kołyski Mieszkaliśmy całe dzieciństwo na sąsiednich ulicach i szybko odkryliśmy, że łączy nas zamiłowanie do wcześniej wspomnianych aktywności. Bywało, że wracaliśmy do domu upaćkani po uszy, ale jednocześnie przepełnieni taką radością życia, jaką odczuwa się tylko w dzieciństwie. Kiedy poszliśmy do szkoły, staliśmy się obiektem kpin i plotek, a złośliwa rymowanka: „Jacek i Barbara, zakochana para" nucona za naszymi plecami wydawała się tym zabawniejsza i bardziej dokuczliwa, że przypadkiem nosiliśmy te same imiona, co jej główni bohaterowie. Ludziom w naszym wieku trudno było pojąć, że będąc w szkole, można przyjaźnić się z kimś przeciwnej płci, a fakt, że dzieliliśmy jedną ławkę był dla naszych rówieśników czymś kompletnie niezrozumiałym! Nawet belfrzy dostrzegali, jak blisko jesteśmy ze sobą. Dla mnie nie było w tym nic niezwykłego. Zdecydowanie bardziej wolałam realizować szalone plany z Jackiem, zamiast sterczeć przy trzepaku i szeptać sobie do ucha o tym, kto się w kim zabujał i który chłopak pociągnął którą dziewczynę za warkoczyki. Ja i Jacek byliśmy nierozłączni aż do zakończenia szkoły podstawowej. Później nasze losy potoczyły się nieco inaczej, gdyż kumpel zdecydował się na naukę w technikum o profilu mechanicznym, podczas gdy ja postawiłam na liceum ogólnokształcące. Wtedy pojawiły się nowe wyzwania A raczej kolejne osoby w naszym otoczeniu. Moje pierwsze spotkanie z Pawłem miało miejsce, gdy byłam w drugiej klasie liceum. Był to naprawdę atrakcyjny i dobrze zbudowany facet, który całkowicie zawładnął moimi myślami. Sprawiło to, że Jacek zaczął …

zakochana-kobieta-986c2e3.jpg
width: 1200
height: 900