Duchy w zamkach polskich. Upiorny tour po nawiedzonych fortecach
Polska, a szczególnie Dolny Śląsk, to kraina niezwykle bogata historycznie. Prawie na każdym kroku znajdziemy tu malowniczo położony zamek lub jego ruiny. Wokół polskich twierdz przez wieki narosło wiele legend i opowieści przekazywanych sobie z pokolenia na pokolenie. Wybrałam kilka, moim zdaniem, najciekawszych historii o nawiedzonych miejscach.
Smukła postać Białej Damy krążącej ciemnymi korytarzami, brzęczący kajdanami okrutnik, który odbywa swą pokutę w podziemnych lochach, widmo smutnego małego chłopca zostawionego przez ojca na pastwę losu… Wszystkie te duchy spotkamy w polskich zamkach. W każdym razie spotkają je ci, którzy nie boją się wybrać na zwiedzanie po zmroku lub spędzić noc w zamkowym hotelu. Pozostali mogą poprzestać na tym artykule i zamiast stawać twarzą w twarz z duchami, poznać ich historie. Spis treści: Żółta Dama z zamku w Liwie Niewierna żona z zamku Czocha Mały chłopiec z zamku w Olsztynie Morderczyni z zamku w Grodnie Krwawy rządca z zamku w Ogrodzieńcu Biała Dama z zamku w Golubiu-Dobrzyniu Zamek w Liwie – Żółta Dama, ofiara zazdrosnego męża Na pograniczu Mazowsza i Podlasia, w miejscowości Liw, znajduje się niewielki zameczek, dziś w zasadzie już tylko wieża i kawałek muru. W XV wieku była to jednak potężna warownia wzniesiona jako strażnica graniczna między Polska a Litwą. Wiąże się z nią historia stara jak świat… Zamek zamieszkiwał swego czasu kasztelan Marcin Kuczyński wraz z żoną Ludwiką. Szlachcic kochał swoją małżonkę do szaleństwa, a co za tym idzie, był o nią bardzo zazdrosny. Nieustannie posądzał ukochaną o flirty z młodymi dworzanami, bo choć podobno nie grzeszyła urodą, temperament miała duży. Ponieważ nie miał dowodów na jej niewierność, żyli w miarę zgodnie przez lata. Pewnego dnia kasztelan podarował żonie złoty pierścień, jednak ten szybko gdzieś się zapodział. Mąż zamówił u złotnika kolejny egzemplarz, ale i on zniknął w niewyjaśnionych okolicznościach. Oczywiście natychmiast padło oskarżenie o zdradę. Kuczyński był przekonany, że Ludwika oddaje kosztowności kochankowi. Uspokojony nieco zapewnieniami o dozgonnej miłości i wierności kupił trzeci pierścień, a gdy ten też się zgubił, wpadł w prawdziwą wściekłość. Zamknął żonę w wieży, a następnie kazał ją ściąć na zamkowym dziedzińcu. Wyobraźmy sobie jego rozpacz, gdy kilka dni później wszystkie trzy klejnoty odnalazły się w gnieździe sroki-złodziejki. Ale było już za późno… Niewinna Ludwika nie żyła. Wkrótce śmierć zabrała też kasztelana, którego odnaleziono martwego u podnóża baszty. Niektórzy twierdzili, że gnębiony wyrzutami sumienia popełnił samobójstwo, inni że zemściła się na nim… zjawa zamordowanej żony. Zwłaszcza że od tej pory nieraz widziano kasztelanową, jak wędruje po komnatach swojego dawnego domu. Odziana jest w długą brunatną suknię, w której została stracona, a na głowie ma żółty czepiec z żółtym woalem spływającym aż do ziemi. Stąd nazywają ją Żółtą Damą. Zamek Czocha – dusza niewiernej żony i owocu jej zdrady Z duchów niewiernych żon słynie także Zamek Czocha. Podobno inicjator rozbudowy zamku, Ernest Gütschow zamontował w swoim małżeńskim łożu specjalną zapadnię. Z jej pomocą strącał te swoje żony i kochanki, które dopuściły się zdrady wprost do zamkowych lochów, po których do dziś błąkają się ich dusze. Mężczyzna najwyraźniej nie miał szczęścia w miłości, bo życie straciło w ten sposób co najmniej kilka kobiet. Małżeńska zdrada i jej następstwa to temat, z którym wiąże się jeszcze bardziej przerażająca historia… Na dziedzińcu zamku Czocha znajduje się od dawna nieużywana studnia. To miejsce, z którego nocami słychać jęki rozpaczy i ciche zawodzenia. Swój żywot zakończyła tu m.in. Ulrike, żona jednego z właścicieli zamku, Joachima von Nostitz. Joachim, pruski generał, bardzo dużo podróżował i zdarzało się, że nie było go na zamku przez kilka lat. W tym czasie jego małżonka, by nie uschnąć z samotności, umilała sobie życie licznymi romansami. Owocem jednego z nich było dziecko. Gdy generał po dwóch latach wrócił z misji dyplomatycznej we Francji i zobaczył swoją żonę z noworodkiem w rękach, zrozumiał, że przyprawiła mu ona rogi. Był to dla niego wielki cios, bo ponoć bardzo kochał Ulrike. A jednak urażona męska duma i plama na honorze, okazały się silniejsze niż miłość. Mając w pamięci tradycję przodków, którzy topili swoje niewierne żony w starej studni, zrobił to samo. Wpierw jednak na oczach zrozpaczonej matki, wrzucił niewinne niemowlę do kominka, po czym kazał je w nim zamurować. Jego płacz odbija się echem od zamkowych murów do dziś. Są tacy, którzy twierdzą, że widzieli ducha jego matki, która nocami wychodzi ze studni, by utulić płaczące dziecko. Wszyscy ci, którzy chcieliby przekonać się osobiście, czy powtarzane od lat legendy są prawdą, mogą spędzić noc na zamku Czocha, bowiem oprócz muzeum znajduje się w tym miejscu również hotel. Zamek Olsztyn – widmo poległego synka starosty Płacz dziecka słychać również na zamku w Olsztynie koło Częstochowy. Wiąże się z tym historia, która… wydarzyła się naprawdę. W 1587 r. w czasie oblężenia warowni przez kandydata do tronu polskiego Maksymiliana Habsburga, na zamku urzędował starosta olsztyński, Kasper Karliński. Na rozkaz hetmana Zamoyskiego zaopatrzył on zamek w broń i żywność, a także zmobilizował do walki miejscową ludność. Dzięki temu kolejne ataki wroga udawało się odpierać. Arcyksiążę Habsburg zamierzał już się wycofać, gdy jego podwładny, Stanisław Stadnicki, zwany również „łańcuckim diabłem” wpadł na iście diabelski pomysł. Zaatakował on mianowicie prywatny dwór Karlińskiego w Karlinie, spalił go, złupił i porwał 6-letniego syna starosty. Stadnicki wymyślił, żeby użyć chłopca jako „żywej tarczy” podczas oblężenia, licząc na to, że jego ojciec nie odważy się wówczas użyć broni. Srogo się jednak pomylił. Kasper Karliński, który stracił już na wojnach kilku synów, nie wahał się długo. Gdy załoga spoglądała na niego niepewnie, czekając na rozkazy, sam pierwszy odpalił działo, wymawiając słowa: „Wpierw byłem Polakiem niż ojcem”. Dziecko zginęło na miejscu, armaty ostrzelały wroga i tym sposobem ostatni szturm został odparty, a starosta olsztyński przeszedł do historii jako słynny obrońca zamku. Kasper Karliński spełnił swoją powinność, najwyraźniej jednak odcisnęło to na nim piętno, bo po tym wydarzeniu podupadł na zdrowiu i nigdy już nie doszedł do siebie. Gdy hetman Zamoyski świętował trumf w Krakowie, wezwał starostę po odbiór nagrody za niezłomność, ten nie zjawił się na uroczystości. Dręczony wyrzutami sumienia, udał się na pobliską Jasną Górę, by w modlitwie szukać ukojenia. To tam właśnie, w ciszy i spokoju klasztoru paulinów, spędził ostatnie lata swojego życia, których nie zostało mu już wiele. Dusza jego syna wciąż jednak błąka się po zamku… Zamek Grodno – duch nieszczęśliwej kasztelanki - morderczyni Zamek Grodno to jedna z tych dolnośląskich twierdz, które przyciągają jak magnes. Nie tylko ze względu na piękno starych ruin i malownicze położenie, ale też z powodu ducha, który straszy tutaj nocami, a legenda o nim porusza serca nawet najtwardszych zwiedzających. Na zamku Grodno urzędował swego czasu kasztelan, który zdecydował się wydać za żonę swoją najstarszą córkę, Małgorzatę. Dziewczyna zakochana była w młodym, przystojnym, ale ubogim giermku, z którym spotykała się w tajemnicy przed ojcem. Wiedziała, że ten nigdy nie zgodziłby się na taki mezalians. I miała rację. Nie zważając na jej protesty, stary kasztelan sprowadził na zamek kandydata na męża – szlachcica, który choć stary i niedołężny, poszczycić się mógł sporym majątkiem. Jak to w tamtych czasach bywało, młoda dziewczyna niewiele miała do powiedzenia, zaręczyny zostały zawarte, przyjęcie weselne przygotowane. W dniu ślubu Małgorzata wyszła wraz z narzeczonym na zamkowe mury, by podziwiać piękne widoki. W pewnym momencie, korzystając z nieuwagi starucha, zepchnęła go w przepaść, a sama udając rozpacz, powróciła do ojca, by powiadomić go o „nieszczęśliwym wypadku”. Nie wiedziała, że cwany kasztelan widział całe zajście z ukrycia… Jego złość nie miała granic. Nieposłuszeństwo córki samo w sobie stanowiło wystarczającą potwarz, ale wizja połączenia z zamożną szlachecką rodziną, która właśnie się oddaliła, doprowadziła kasztelana do strasznego czynu. Otóż zamknął on swoją krnąbrną córkę w ciemnym lochu i zamurował wyjście. Zakuta w kajdany Małgorzata wkrótce zmarła z głodu, a jej szkielet, odnaleziony w XIX wieku znajduje się na zamku do dziś i dostępny jest dla zwiedzających. Podobno nieszczęśliwa dziewczyna, której nie dane było zaznać miłości, powraca tu nocami jako duch. Czasami w zamkowych korytarzach słychać tylko jej ciche łkanie, innym razem dostrzec można niewyraźną kobiecą postać, która podąża w stronę murów, staje na krawędzi i… rzuca się w dół. Zamek Ogrodzieniec – upiór krwawego rządcy Zamek Ogrodzieniec to potężna warownia, a w zasadzie już tylko jej ruiny, które leżą na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej i są częścią systemu tzw. Orlich Gniazd. Z miejscem tym wiąże się ciekawa opowieść… Na początku XVII w. właścicielem zamku został Stanisław Warszycki, senator i wojewoda mazowiecki, późniejszy marszałek Trybunału Głównego Koronnego. Był on człowiekiem zamożnym i zdolnym zarządcą, jednak usposobienie miał ponoć paskudne. Charakteryzowała go bowiem ogromna chciwość i skąpstwo. Dzięki nim dorobił się sporego majątku, którego strzegł pilnie nawet przed własnym dziećmi. Dla przykładu, rodzonej córce, Barbarze, z czystej złośliwości odmówił obiecanego wcześniej posagu, co w tamtych czasach było ogromną szkodą dla szlachcianki. Warszycki lubował się w okrucieństwie, nie oszczędzał ani służby, ani swoich kolejnych żon, które cierpiały w milczeniu, musząc znosić jego wybryki. Bywało, że publicznie chłostał je za nieposłuszeństwo, a jedną ponoć zamurował żywcem w lochach zamku, kiedy dowiedział się o jej rzekomej zdradzie. Uwielbiał torturować swoich poddanych i czerpał radość z ich cierpienia. Do dziś na zamku można zwiedzić salę tortur, która była ulubionym miejscem podłego magnata. „Kiedy polskim sposobem kazał chłopów kłaść na brzuch na ziemię i bić ich niemiłosiernie patykami grubymi jak ręka po gołym ciele, stawał zawsze dla przyjemności tuż obok, licząc baty, na które ich skazał” – pisał Ulryk von Werdum, Niemiec podróżujący po Polsce w latach 1670–1672. Występków krwawego okrutnika nie mógł znieść sam diabeł, dlatego w końcu zabrał Warszyckiego do piekła. A jednak magnat nawet po śmierci wraca na zamek w Ogrodzieńcu, by pilnować dobrze ukrytych przez siebie skarbów, których jak dotąd nikt jeszcze nie znalazł. Pod osłoną nocy ukazuje się pod postacią psa, obwiązanego brzęczącym łańcuchem i sieje postrach wśród tych, którzy mieli nieprzyjemność się na niego natknąć. Golub-Dobrzyń – Biała Dama czyli Anna Wazówna Nie wszystkie duchy są złe. Niektóre miejsca nawiedzają całkiem przyjazne zjawy. Na przykład krzyżacki zamek w Golubiu Dobrzyniu, późniejszą letnią rezydencję siostry króla Zygmunta III Wazy, Anny Wazówny. Podania opisują ją jako bardzo szlachetną osobę, której pasją było pomaganie innym. Opiekowała się swoimi poddanymi, leczyła chorych i na różne sposoby pomagała ubogim. Legenda głosi, że podczas potopu szwedzkiego duch królewny Anny wskazał więzionym na zamku starcom, kobietom i dzieciom, tajne przejście, dzięki któremu udało im się uciec z rąk najeźdźców. Szwedzi co prawda szybko rzucili się w pogoń za miejscowymi, jednak w pewnym momencie drogę odciął im potężny kamień, który wpadł do rzeki i załamał sklepienie tunelu. Do dziś głaz ten turyści mogą oglądać w nurcie rzeki Drwęcy. Anna była mocno związana ze swoim zamkiem. Spędzała tu bardzo dużo czasu i dokonała jego przebudowy z typowo warownej twierdzy w piękną, renesansową rezydencję otoczoną ogrodami, w których hodowała liczne lecznicze zioła, a także rozpoczęła uprawę nieznanego dotąd w Polsce tytoniu. Do dziś podobno bardzo dba o swoje włości, choć od jej śmierci minęło już prawie 400 lat. Wielu turystów, którzy zatrzymali się w zamkowym hotelu widziało Białą Damę, która nocami przechadza się po pustych korytarzach i pogrążonych w mroku krużgankach. Niektórzy słyszeli dziwne szmery i szepty, skrzypiące podłogi i trzaskające drzwi. Duch Anny Wazówny pojawia się także na corocznym balu sylwestrowym organizowanym na zamku w Golubiu- Dobrzynie. Ubrana w zwiewną białą suknię postać w królewskim diademie na głowie spaceruje pomiędzy gośćmi, sprawdzając, czy dobrze się bawią. W zamkowej sali balowej znajduje się zresztą jej portret, za którym ukryte jest sekretne przejście. Czytaj także: W tych miejscach czas się zatrzymał… Parki Etnograficzne w Polsce, które warto odwiedzić Nieodkryte perełki Podlasia. Tych miejsc pewnie nie znasz, a powinnaś Jesienią w Bieszczady: 5 propozycji atrakcji dla małych i dużych
„Kochanka syna żąda od nas alimentów na dziecko, które z nim ma. Zdradza już drugą żonę, a my musimy za to płacić”
„Do naszej drugiej synowej przyszła młoda dziewczyna w zaawansowanej ciąży i oznajmiła, że będzie miała dziecko z jej mężem. Prosiła, żeby Grażyna dała Jarkowi rozwód, bo oni bardzo się oboje kochają i nie mogą bez siebie żyć. Jarek jednak wszystkiemu zaprzeczył. W końcu przyznał się, że owszem, raz przespał się z Lilką, ale dziecko na pewno nie jest jego. Nie wierzyłam w to ani ja, ani mąż”.
Jako osoba starej daty uważam, że powinno się kochać raz i do końca życia. Młodzi są chyba innego zdania. Szczególnie mój syn. Wydawało mi się, że dobrze wychowaliśmy naszego syna Był grzecznym dzieckiem, nie sprawiał kłopotów wychowawczych, dobrze się uczył. Właściwie wszystko było prawie idealnie. Dopiero na pierwszym roku studiów sprawił nam przykrą niespodziankę. Nagle oznajmił, że się zakochał, jego dziewczyna, Małgosia, jest w ciąży i on zamierza się żenić. Oboje z mężem doznaliśmy szoku. Jarek sam był jeszcze dzieckiem, a chciał zostać mężem i ojcem! Nie mieściło nam się to w głowach. Ale kiedy pierwszy szok minął, stwierdziliśmy, że skoro młodzi się kochają, będzie dziecko, chcą brać ślub, to niech biorą. Mieszkali z nami rok po ślubie i przez ten czas jakoś te studia ciągnął. Potem nagle mu się odwidziało. Oznajmił, że się wyprowadzają, a on do spółki z kolegą zakłada własny biznes. Pokłócił się wtedy z ojcem, bo mąż był bardzo przeciwny tym planom. Zagroził, że nie da mu już ani grosza, ale nie pomogło. – Właśnie nie chcę, żebyś musiał mnie utrzymywać! – krzyknął Jarek. – Dlatego się wyprowadzamy i sam będę zarabiał na swoją rodzinę. Nie potrzebuję łaski. Małgosia chyba nie była pomysłami Jarka zachwycona, ale nie protestowała. Syn wynajął mieszkanie i zabrał żonę i córeczkę. Razem z tym swoim kolegą rzeczywiście założyli firmę remontowo wykończeniową i pomału ją rozwijali. – Przecież on się na tym w ogóle nie zna – wzdychał mój mąż. – Nie martw się, kochanie – pocieszałam go. – Dorosły jest, da sobie radę. Andrzej tylko kiwał głową, ale chyba nie za bardzo wierzył w możliwości i samodzielność naszego jedynaka. Firma jednak jakoś prosperowała. Po roku, może trochę dłużej, Jarek wziął kredyt, kupił działkę i zaczął budować dom. Był coraz bardziej zajętym człowiekiem, przynajmniej takie sprawiał wrażenie. Rodziców prawie nie miał czasu odwiedzać, widywaliśmy go tak rzadko, jakby mieszkał za granicą, i to daleko. Małgosia odwiedzała nas czasami z córeczką, ale nie wyglądała najlepiej. Była ciągle smutna i przygaszona. Próbowałam ją pytać, co się dzieje, ale wyraźnie unikała odpowiedzi. Kiedy dom był już prawie wykończony, okazało się nagle, że firma Jarka ma długi, które trzeba natychmiast spłacić. Syn wystawił go na sprzedaż, a zaraz po dokonaniu transakcji oznajmił nam, że rozwodzi się z Małgosią. – Jak to się rozwodzicie? – Andrzej patrzył na niego gniewnie. – O czym ty, dzieciaku, mówisz? Dlaczego? A Zosia? – Daj spokój, tato. Jestem dorosły, mogę robić, co uważam za odpowiednie. – Odpowiednie?! – Andrzej podniósł głos. – Ty masz dziecko, panie dorosły. – Z Zosią będę się widywał. – Ale dlaczego, synu? – zapytałam cicho. – Po prostu nie pasujemy do siebie z Gośką i już – wzruszył ramionami i nie chciał dalej ciągnąć tego tematu. Następnego dnia spotkałam się z synową i dowiedziałam się, że Jarek ma kochankę i zamierza zakładać nową rodzinę. – Może jeszcze dałoby się coś zrobić, Małgosiu? – spytałam, ale ona tylko pokręciła głową z rezygnacją. – Chyba już nawet nie chcę nic z tym robić, mamo – powiedziała po bardzo długim milczeniu. – Jarek już od dawna w ogóle się nami nie interesuje, to małżeństwo od początku było pomyłką. Nie powiedziałam nic Andrzejowi Narzekał ostatnio na serce, nie chciałam, żeby się denerwował. Czekałam, aż syn sam nam o wszystkim powie, ale on się nie spieszył. Pewnie sądził, że skoro jest taki dorosły, to nie musi się rodzicom spowiadać. Po rozwodzie od czasu do czasu przywoził do nas Zosię, w sumie dość nieregularnie. Poza tym wyglądało to najczęściej tak, że zjadał razem z córką obiad u nas, a potem zaraz gdzieś jechał, zostawiając małą. Zosia chyba nie miała dobrego kontaktu z ojcem, bo nigdy nie nalegała, żeby ją ze sobą zabrał. Przykro było na to patrzeć. – Ja wolę zostać z tobą, babciu – powiedziała, kiedy pewnego dnia ją o to zapytałam. – Nie lubię cioci Grażyny. O ich ślubie dowiedzieliśmy się także już po fakcie. Po prostu przywiózł ją do nas i przedstawił jako swoją żonę. Patrzyłam na męża i zastanawiałam się, kiedy wybuchnie. – Jak to, żona? – Andrzej wyglądał jednak na zadziwiająco spokojnego. – Wczoraj wzięliśmy ślub – wyjaśnił Jarek. – I nie przyszło ci do głowy, że należałoby rodziców o tym fakcie zawiadomić? – Przecież właśnie zawiadamiam. – A może wypadało nas także zaprosić na uroczystość, nie sądzisz? – nie potrafiłam powstrzymać sarkazmu. – Daj spokój, mamo, to był tylko cywilny ślub. Piętnaście minut w urzędzie i po sprawie. Nie robiliśmy wesela. Czułam się dotknięta. Andrzej też, ale powiedział głośno przy młodych, że skoro synowi nie zależy na obecności rodziców, to on się napraszał nie będzie. Nasza druga synowa jest w ciąży Tym razem na świat przyszedł chłopiec. Jarek był bardzo zakochany w synku i zupełnie zapomniał o Zosi. Spotykaliśmy się z nią, ale już z własnej inicjatywy. Dzwoniłam do Małgosi, żeby nam ją podrzuciła albo mąż jeździł i przywoził wnuczkę na weekend. Kiedy dwa lata po narodzinach Antosia przyszła na świat Amelka, wydawało się, że wszystko się uspokoiło. Jarek kochał swoje nowe dzieci i wyglądało na to, że Grażynę również bardzo kocha. Zosia już od dawna zostawała nieco z boku, ale cóż poradzić? Niestety, mniej więcej w czasie, kiedy Amelka skończyła dwa lata, a Antoś cztery, Grażyna wpadła do nas pewnego dnia rozhisteryzowana i roztrzęsiona. – Jarek ma kochankę – oznajmiła. – O czym ty mówisz? – patrzyłam na nią przerażona i zastanawiałam się, czy wszystko się powtórzy. – Skąd o tym wiesz? Otóż tego ranka do Grażyny przyszła młoda dziewczyna w zaawansowanej ciąży i oznajmiła wprost, że będzie miała dziecko z jej mężem. Prosiła, żeby Grażyna dała Jarkowi rozwód, bo oni bardzo się oboje kochają i nie mogą bez siebie żyć. – Rozmawiałaś z Jarkiem? Może ta dziewczyna kłamie? – spytałam z nadzieją. Grażyna płakała i kręciła głową. – Nie płacz – prosiłam. – Uspokój się i opowiedz wszystko po kolei. – Już opowiedziałam – wydusiła z siebie. – Nie widziałam się jeszcze z Jarkiem. – Więc najpierw z nim porozmawiaj, może to wszystko nieprawda – sama nie wierzyłam w to, co mówię, bo niby dlaczego jakaś dziewczyna miałaby wymyślać takie rzeczy. Jarek jednak wszystkiemu zaprzeczył. Uparcie powtarzał, że to nie jest jego dziecko. W końcu przyznał się, że owszem, raz jeden przespał się z Lilką, ale dziecko na pewno nie jest jego. Nie wierzyłam w to ani ja, ani mąż. Grażyna chyba również, ale tak bardzo kochała Jarka, że wybaczyła mu albo starała się wybaczyć. Lilka natomiast nie miała zamiaru odpuścić. Zresztą wcale się nie dziwiłam, na jej miejscu postąpiłabym tak samo. Po urodzeniu dziecka podała Jarka do sądu o ustalenie ojcostwa. Nasz syn długo upierał się, że mała nie jest jego. Nawet kiedy po zrobionych badaniach zapadł wyrok i oczywiście uznano małą Agnieszkę za córkę Jarka, ten zaparł się, że alimentów nie będzie płacił. Wystraszyłam się, że dostanie ataku serca albo wylewu, tak się zdenerwował. Natychmiast zadzwonił do Jarka. Krzyczał, że on nie będzie za niego świecił oczami, ani spalał się ze wstydu i Jarek ma się ogarnąć. – Stary chłop jesteś, a zachowujesz się jak gówniarz. – złościł się. – Umiałeś zrobić dziecko, to powinieneś je teraz wychować! Jarek chyba chciał coś powiedzieć, ale ojciec nie pozwolił mu na to. – Milcz! – krzyknął. – Milcz, jak do ciebie mówię. I nawet nie próbuj zaprzeczać. Agnieszka jest tak do ciebie podobna, że niepotrzebne były żadne testy. Całą tę awanturę mąż ciężko odchorował. Kilka dni leżał w łóżku i ciągle skakało mu ciśnienie. Po tygodniu pojawił się Jarek. Przeprosił nas oboje i obiecał, że będzie płacił alimenty na Agnieszkę. – Ty nie dla nas powinieneś to robić, tylko dla własnego dziecka – stwierdził mąż. Ja milczałam, sama już nie wiedziałam, co myśleć. Dziecko powinno mieć ojca, to było oczywiste, tylko co na to Grażyna? Wcale nie byłam pewna, czy jej reakcja będzie pozytywna. I nie myliłam się. Odkąd Jarek zaczął płacić regularnie alimenty, nagle nabrał ochoty na spotkania z najmłodszą córką. Trudno powiedzieć, czy Grażyna była zazdrosna o spotkania z Agą, czy o to, że przy okazji spotykał również Lilkę. W każdym razie coraz częściej się żaliła, że Jarka nigdy nie ma w domu, że wiecznie gdzieś znika. Starałam się jakoś wszystko łagodzić, jednak czasami puszczały mi nerwy. Któregoś razu synowa oznajmiła: – Mamo, on więcej czasu poświęca tej małej, niż własnym dzieciom... – Co ty pleciesz, Grażynka – nie wytrzymałam. – Przecież Aga też jest jego własna. W Grażynę jakby piorun strzelił. – Jaka własna?! Jaka własna?! – krzyczała. – Własne to są w domu, w rodzinie. A mama go jeszcze broni. Nie dosyć, że mnie zdradził z tą dziumdzią, to jeszcze wiecznie do niej lata. Tylko udaje, że do małej, a on do tej pindy... Już ja wiem. Wcale nie chciała mnie słuchać. Ona wiedziała swoje i koniec. Po jej wyjściu po prostu się rozpłakałam – Nie mam już sił... – chlipałam, siedząc w kuchni, a mąż podawał mi chusteczki. – Nie zamartwiaj się, kochanie – usiłował mnie pocieszać. – Przestań o nich już myśleć. Dorośli są, sami podejmują decyzje i sami za nie odpowiadają. – Oni tak, ale dzieci? – Dzieci mają rodziców, Marysiu. My już chyba nic nie możemy zrobić. W sumie wiedziałam, że ma rację, ale nie potrafiłam przestać się martwić. Postanowiłam porozmawiać z Jarkiem, lecz jak się szybko okazało, nie był to najlepszy pomysł. – Chyba rozstaniemy się z Grażyną, mamo – stwierdził mój syn, a ja przez chwilę miałam wrażenie, że nie mogę oddychać. – Jarek – szepnęłam. – O czym ty mówisz? Jesteście rodziną, macie dwoje dzieci. – Z Lilką też mam dziecko. – Zamierzasz być z Lilką? – Zamierzam – przytaknął. – A Grażyna? Ona cię kocha. – Ale ja już nie mogę z nią wytrzymać. Nic, tylko wiecznie ma pretensje, o wszystko. – Zastanów się jeszcze – poprosiłam. – Może dajesz Grażynie powody... Ale syn tylko machnął ręką. Wieczorem opowiedziałam wszystko mężowi. Wysłuchał mnie spokojnie, a zaraz potem powiedział, że on ma już dość i nie chce mieć z tym wszystkim nic wspólnego. – Jak to nie chcesz mieć nic wspólnego? – oburzyłam się. – To twój syn, twoje wnuki! – Daj spokój, Marysiu – westchnął. – Wygląda na to, że mamy już trzecią synową, a może będziemy mieć jeszcze ze trzy. Kto to wie? Nie będę się przywiązywał do wszystkich. Nie mam ochoty przez miłości naszego syna nabawić się zawału. Niewiele czasu minęło, jak do naszego mieszkania zapukała Grażyna. – Jarek się wyprowadził – oznajmiła w drzwiach i rozpłakała się głośno. Było mi jej żal, ale co miałam poradzić? Przecież nie mogłam nakazać synowi, żeby wrócił do domu, bo by mnie nie posłuchał. Mogłam jedynie zaparzyć melisy i wysłuchać rozżalonej synowej. – Powiedział, że już mnie nie kocha, że jestem zaborcza i go ograniczam. A on się ograniczać nie da, potrzebuje wolności i dlatego ode mnie odchodzi. Będzie płacił na dzieci, ale nie będzie już z nami mieszkał – opowiadała, raz po raz pociągając nosem. Od tej pory Jarek odwiedzał nas z Lilką. Prawie nigdy nie przychodził sam. Wyglądali na zakochanych, ale z Grażyną też tak kiedyś wyglądali. Na pierwszym wspólnym obiedzie mój mąż zakomunikował głośno: – Mam nadzieję, synu, że to już będzie nasza ostatnia synowa. Nie mamy z matką ani sił, ani ochoty na więcej. Lilka zaczerwieniła się lekko, a Jarek pocałował ją w rękę i przytulił. – Na pewno, tato, my z Lilą już przeszliśmy swoje, chcemy być razem. Mąż pokiwał głową, jakby chciał powiedzieć: „Poczekamy, zobaczymy”. Wygląda jednak na to, że nasz syn naprawdę się wyszumiał i Lila zostanie jego ostatnią żoną, czy raczej partnerką, bo o ślubie na razie nie mówią. Od Grażyny dowiedziałam się niedawno, że Jarek złożył w końcu papiery o rozwód. – Nie dam mu rozwodu! – oznajmiła ze złością. – Nie ożeni się z tą dziumdzią! Milczałam, bo tak naprawdę było mi wszystko jedno, czy Jarek ożeni się z Lilą, czy zostanie jak dotąd. Polubiłam tę sporo młodszą od mojego syna dziewczynę, tak samo jak lubiłam jego poprzednie żony. W tym związku było jednak coś innego, może rzeczywiście Jarek w końcu dorósł? Czytaj także: „Za miesiąc mój ślub, ale ja kocham innego. Żeby uprawiać seks z narzeczonym, muszę wcześniej się napić wina”„Miałam raka, straciłam dwie piersi i męża, który mnie kochał, dopóki byłam zdrowa”„Wychowuję nie swoje dziecko. Żona mnie zdradziła i zaszła w ciążę z... moim bratem”
Spór o dom generała Jaruzelskiego w końcu rozstrzygnięty. Kto go odziedziczył?
Nowa właścicielka zamierza go wyremontować i w nim zamieszkać.
Generał Wojciech Jaruzelski do swojej śmierci w 2014 roku mieszkał w Warszawie przy ul. Ikara. Wprowadził się tam w 1973 roku, kiedy budynek należał do Wojskowego Stołecznego Zarządu Budynków Mieszkalnych. Niewiele osób jednak wie, że dom generała był przedmiotem sporu między jego rodziną, a potomkami pierwotnych właścicieli budynku. Teraz w końcu wiadomo, kto go zwyciężył. Do kogo należy dom generała Jaruzelskiego? Niepozorny budynek powstał w czasie dwudziestolecia międzywojennego i był wybudowany przez Spółdzielnię Mieszkaniową Oficerów Lotników. Otrzymała go rodzina Przedpełskich, która wówczas stanowiła wojskową elitę. W czasie wojny część rodziny wyprowadziła się, zaś w domu pozostała córka Przedpełskich - Anna. Budynek przez pewien czas stanowił schronienie dla działaczy Armii Krajowej. Tak było do 1945 roku, kiedy na mocy dekretu Bieruta, dom przy ul. Ikara 5 stał się własnością Ministerstwa Obrony Narodowej. Z kolei w 1972 roku został wpisany na listę Wojskowego Stołecznego Zarządu Budynków Mieszkalnych. To właśnie w tym czasie podjęto decyzję o przekazaniu go Jaruzelskiemu. W 1979 roku generał wykupił go od Skarbu Państwa i stał się jego prawowitym właścicielem. Mimo to w 1989 roku rodzina Przedpełskich zaczęła walczyć o odzyskanie nieruchomości. Jak informuje serwis Onet, po latach batalii, spór został rozstrzygnięty. Sąd zadecydował, że jedynym spadkobiercą willi przy Ikara 5 jest córka generała, Monika Jaruzelska. Dziedziczka nieruchomości planuje w niej zamieszkać, ale wcześniej chciałaby przeprowadzić w niej drobny remont. Ma on jednak dotyczyć głównie usprawnienia instalacji, a nie wyglądu willi. Czytaj także: Daniel Olbrychski miał poważny kłopot ze sprzedażą domu. Problemem nie była cena, a... wymagania aktora Tak mieszka Maryla Rodowicz. Ma luksusową willę z ogromną jadalnią i bajecznym ogrodem Kuba Wojewódzki sprzedaje swój apartament w Warszawie. Cena jest tak horrendalna, że... brakuje chętnych
Skarb wart 2,5 mld złotych ukryty w zabytkowym pałacu na Opolszczyźnie? Badacze trafili na niezwykły trop
Ma zawierać 48 skrzyń ze złotem, w tym zaginione „złoto Wrocławia”.
Chyba wszyscy pamiętamy poruszenie, jakie wywołał „złoty pociąg”. Ukryte powojenne skarby budzą wielkie emocje, a wielu śmiałków poświęca długie lata, by je odnaleźć. Tym razem pogłoski o bogactwach byłych nazistów pojawiły się na Opolszczyźnie. Skarby warte 2,5 mld złotych na Opolszczyźnie Sprawię opisał brytyjski dziennik „The Sun”. Okazuje się, że poszukiwacze skarbów z fundacji Śląski Pomost ustalili rzekomą lokalizację 48 skrzyń ze złotem ukrytym przez nazistów w Pałacu Minkowskie nieopodal Opola. Skarby mieli ukryć żołnierze z polecenia Heinricha Himmlera. To właśnie jego dziennik miał doprowadzić poszukiwaczy skarbów do wzmianki o Pałacu Minkowskie i oranżerii, gdzie złoto miało tkwić bezpiecznie pod ziemią. „Złoto Wrocławia” w Pałacu Minkowskie? Roman Furmaniak z fundacji Śląski Pomost w rozmowie z dziennikiem wyjaśnił, że jego zdaniem w ukryciu kosztowności brało udział kilkanaście osób. Wśród skarbów znajdują się m.in. kilka ton złota i także słynne „złoto Wrocławia”, które zniknęło po II wojnie światowej. Do skarbu, oprócz dzienników Himmlera, miały też doprowadzić poszukiwaczy listy miłosne, które jeden z oficerów nazistowskich pisał do swojej kochanki. Czytaj także: Te mieszkania do wynajęcia to prawdziwy koszmar. Nie uwierzysz, co oferują właściciele Nikt nie chciał kupić tego domu, choć cena była naprawdę okazyjna. Wszystko przez okrutną zbrodnię Poznaliśmy najbrudniejsze miasto w Polsce. Tam bakterie i drobnoustroje mają używanie
„Mój syn zginął, ale sprawcy nie spotkała kara. W tym kraju są równi i równiejsi...”
Nie ma co liczyć na to, że z dnia na dzień sprawiedliwość dosięgnie wszystkich. Prawdziwa historia z życia wzięta Adeli pokazuje, że walka bywa nierówna do bólu i rujnuje życie tym, którzy dociekają prawdy.
Prawie codziennie widzę go pod naszymi oknami. Przy dobrej pogodzie jestem w stanie wypatrzyć szczegóły wnętrza jego samochodu – fotel pasażera upstrzony drobiazgami, wypolerowaną deskę rozdzielczą, kierownicę obitą pstrokatą tkaniną, a nawet jego samego, choć zazwyczaj prowadzi auto, opierając się o lewe ramię. Podobno od czasu wypadku ma problemy z nadgarstkiem prawej dłoni. Podobno, biedaczek (tfu!), w ogóle nie powinien prowadzić, a mimo tego ciągle widzę, jak jeździ po mieście swoim czarnym, błyszczącym od wosku bmw. – Mój syn także jest ofiarą. Tylko ja wiem, jak bardzo przeżył powrót za kierownicę. Widziałem strach w jego oczach, a przecież jest doskonałym kierowcą, o czym wszystkim tutaj wiadomo. Od dziesięciu lat z powodzeniem bierze udział w rajdach terenowych, prowadzi własną szkołę jazdy. On... On po prostu nie mógł popełnić czegoś tak strasznego... – płakał na rozprawie jego ojciec. Nie wiem, czy kogokolwiek przekonałyby jego łzy, gdyby nie był burmistrzem. Ten cwaniak znał sędziów, wynajął najlepszych adwokatów i woził syna po psychiatrach. Robił wszystko, aby udowodnić nam, że ten arogancki, niezdolny do poczucia skruchy typ cierpi na syndrom stresu pourazowego. Wszystko się we mnie gotowało, kiedy na nich patrzyłam. Na wyrośniętego, bucowatego synusia i wcale nie lepszego ojca. Żaden z nich nie podszedł do nas, gdy czekaliśmy na kolejne rozprawy. Nie zapytali, jak sobie radzimy po stracie najmłodszego dziecka, czy nie potrzebujemy pomocy. Przed ogłoszeniem wyroku zachowywali się tak swobodnie, jakby wcześniej znali jego treść. Ojciec wpadł na salę jak po ogień, śpiesząc się na posiedzenie rady miasta. Nie wiem, co obaj zrobili później, bo zemdlałam, słysząc uniewinnienie. Zdążyłam jedynie krzyknąć: „Nie!”, a potem upadłam pod stopy męża. Roztrzęsiony mąż nie był w stanie mnie docucić. Mimo wszystko trochę trwało, zanim poirytowany sędzia spełnił żądanie moich starszych dzieci i wezwał pogotowie. Burmistrz, sędzia, lekarz i adwokat – jedna klika – Niepotrzebne było to przedstawienie – rzucił przez zęby reprezentujący nas adwokat, zdenerwowany moim zachowaniem. Żadna z tych szuj ani przez chwilę nie zastanowiła się, co czuję, słysząc, że moje dziecko samo pchało się pod koła samochodu. Syn niby szedł chodnikiem, ale poślizgnął się na mokrej od deszczu kostce brukowej i wpadł pod auto. Nikt nie zająknął się o tym, że synek burmistrza brał swoim bmw zakręt z prędkością stu kilometrów na godzinę. Mój syn – cud, który nosiłam pod sercem przez dziewięć miesięcy, potem wychowywałam, który niedawno skończył 25 lat – mój syn nie żył. Jego ciało było natomiast w takim stanie, że zniszczonych organów nie dało się nawet pobrać do przeszczepu. Drugi syn i córka od razu zapowiedzieli apelację... Syn dostał grzywnę za obrazę sądu, bo kiedy zemdlałam, mało nie pobił sędziego, który wzbraniał się przed wezwaniem karetki. W szpitalu podano mi kroplówkę i jakieś lekarstwa, które miały unormować mój stan, ale na niewiele się to zdało. Do wieczora całkowicie osiwiałam i bezpowrotnie straciłam władzę w nogach. – Nie wiem, co się stało. Na razie nie umiem inaczej wytłumaczyć pani stanu, jak reakcją na silny stres – specjalista bezradnie rozłożył ręce. – Zrobimy jeszcze kilka badań, spróbujemy rehabilitacji, krioterapii... Sam nie wiem, może niedowład cofnie się, gdy dojdzie pani trochę do siebie. Lekarz kazał mi dużo odpoczywać i nie przejmować się sprawami, na które nie mam już wpływu. Zatroskany poradził, abym skontaktowała się z psychologiem. Wyglądał na poruszonego moją historią, więc uznałam go za swojego sprzymierzeńca. Dopiero gdy jakiś czas później pchana na wózku przez męża, zobaczyłam w jednym z kawiarnianych ogródków mojego lekarza zaprzątniętego rozmową z burmistrzem, przejrzałam na oczy. Dowcipkowali przy wystawnym obiedzie. Ja w znoszonych ubraniach siedziałam na niewygodnym, najtańszym wózku, mając za plecami zniszczonego życiem człowieka. Żeby się nie rozpłakać, odwróciłam głowę. Nie wiem, czy zauważył ich także mąż, ale po tym zdarzeniu nigdy więcej nie rozmawialiśmy już o moim lekarzu. Nigdy więcej też nie zażyłam lekarstw przepisanych mi przez psychiatrę. Dotąd odbyła się dopiero jedna rozprawa, po której z trudem wyszukany nowy adwokat uznał, że nie jest w stanie dłużej nas reprezentować. Gdy syn zaczął go nachodzić, próbując poznać powody nagłej decyzji, bąknął coś o spokojnym życiu wolnym od beznadziejnych przypadków. – Proszę zrozumieć, ja dopiero zaczynam swoją karierę – bronił się. – Zwyczajnie nie mam już sił – dodał. Poradził nam, abyśmy odpuścili. – Sprawca wypadku w najlepszym razie dostanie wyrok w zawieszeniu, za nic nie odpowie, a wy stracicie nerwy i pieniądze, których i tak już nie macie – powiedział. Życie osobiste drugiego syna przez to się sypie Wściekły syn zapowiedział jednak, że będzie walczył do końca, choćby miał podpisać pakt z samym diabłem. Popieram go, choć serce mi się kraje, gdy widzę, jak spala się w tej nierównej walce. Zdaję sobie sprawę z tego, że jako najstarszy z dzieci czuje się odpowiedzialny za rodzinę, za moją chorobę, a być może nawet za śmierć brata. Tamtego wieczoru Mateusz jak zwykle pomagał starszemu składać motocykl... Piękny, duży, w amerykańskim stylu, jakiego nikt nie miał w naszej okolicy. Z tego, co wiem, do zakończenia prac brakowało mu jeszcze tylko odpowiednich reflektorów. Przyszły pocztą zza oceanu miesiąc po pogrzebie, ale wtedy już syna nie interesowała efektowna maszyna. – Kochanie, będziemy walczyć o sprawiedliwość, ale ty musisz żyć. Musisz odnaleźć w sobie dawną radość, zrób to dla nas, dla siebie – powiedziałam, gdy odeszła od niego dziewczyna; podobno nie wytrzymała życia w cieniu zmarłego szwagra. Nie odpowiedział. Nie wiem, czy zrozumiał sens moich słów. Nasza córka także starała się przemówić mu do rozsądku... Ona najlepiej z nas wszystkich poradziła sobie z całą sytuacją. Może z powodu maleńkich dzieci, które potrzebowały matki. A może dlatego, że zawsze twardo stąpała po ziemi. Nie zapomniała o krzywdzie, która nas spotkała, wciąż szuka dobrych prawników i wierzy w wygraną, lecz w przeciwieństwie do naszej trójki skupia się także na tym, co tu i teraz. Podziwiam ją, w głębi duszy zazdroszczę jak matka matce, że może cieszyć się swoimi dziećmi i łudzić, że ochroni je przed złem tego świata. Patrząc, z jaką energią córka organizuje codziennie swoje życie, przypominam sobie siebie sprzed lat. Radość, z jaką po raz pierwszy zostałam matką, ufność, gdy zdarzyło się to po raz drugi, i zaskoczenie przy trzecim, późnym dziecku. Miałam 39 lat, kiedy zostałam mamą Mateusza. Z premedytacją nie wymieniam imion dzieci i męża Nie chcę zostać rozpoznana - dlatego zmieniłam imię syna. Tylu znajomych wyrzuciło go już z pamięci, tylu złych ludzi stara się pozbawić znaczenia jego krótkie życie, tylu próbuje go oczerniać. A przecież Mateusz był człowiekiem jak każdy z was. Marzył, miał plany, miewał gorsze i lepsze dni, nie przepadał za nauką, za to robota aż paliła mu się w rękach. Często nawet nie wiedziałam, że coś popsuło się w domu, bo on już to naprawiał. Planował otworzyć z bratem zakład mechaniki pojazdów z wulkanizatornią i nowoczesnym wyposażeniem. Chciał serwisować renomowane marki, a nie łatać przeżarte rdzą używane blaszaki. Być może, gdyby tamtego wieczoru los mu sprzyjał, Mateusz dbałby dzisiaj o samochody syna naszego burmistrza. Może nawet by się polubili, a nowy klient polecałby go swoim wpływowym znajomym – lekarzowi, który leczył mnie w szpitalu, pani psycholog, psychiatrze, mecenasom, sędziemu, swojemu ojcu... Może wtedy uznaliby Mateusza za swojego i użyliby wszelkich wpływów, gdyby potrzebował pomocy. Ale tego już się nie dowiem, bo Mateusz pozostał dla nich jedynie pustym słowem, kamiennym nagrobkiem na cmentarzu, problemem, który trzeba rozwiązać, by móc pójść dalej. Dlatego ja też się nie poddam. Na wózku czy na kolanach dowiodę swojej racji. Pokażę temu smarkaczowi, który codziennie przejeżdża obok naszego bloku, i jego pewnemu siebie ojcu, że życie mojego syna było równie bezcenne jak ich czas. Zrobię to nie tylko dla Mateusza, ale także, jeśli nie przede wszystkim, dla jego brata, bo obiecałam sobie, że drugiego syna już przez nich nie stracę. Więcej listów do redakcji:„Przez prawie 20 lat nie miałem pojęcia, że mam córkę. Nie zdążyłem jej poznać, bo.... zmarła”„Moją córkę zabił na pasach pijany kierowca. Zatraciłam się w swojej żałobie i odtrąciłam bliskie mi osoby”„Mam żonę, dwójkę dzieci i kochankę. Żyję tak od kilku lat bez wyrzutów sumienia, bo żona wie o wszystkim”
„Mój mąż jest alkoholikiem i dopiero teraz jestem w stanie to powiedzieć. Przez wiele lat go usprawiedliwiałam”
Przeczytaj opowieść bliską wielu kobietom...
Za mąż wyszłam młodo i z wielkiej miłości. Dorobiliśmy się z mężem własnego mieszkania, urządziliśmy je, umeblowaliśmy. Gdy na świat przyszły dzieci, ja zajęłam się domem, a Jacek wziął na siebie obowiązek zarabiania. Mimo zwykłych życiowych kłopotów śmiało mogę powiedzieć, że nasze życie było niemalże sielankowe. Nie zauważyłam, kiedy coś zaczęło się psuć. A musiało, skoro Jacek coraz częściej wracał do domu na rauszu. – Kochanie, jaki przykład dajesz chłopcom? – upominałam go, gdy kładliśmy się spać. – Są coraz więksi. Sami niedługo zrozumieją, że człowiek nie wielbłąd, czasami musi się napić, pozbyć garba – żartował, choć mnie to wcale nie bawiło. Wcześniej nie podchodził w tak lekki sposób do picia. Nie martwiłam się nawet wtedy, gdy nietrzeźwe powroty Jacka do domu stały się normą. Kiedy nadchodził weekend i mieliśmy spędzić go razem, mój mąż robił się dziwnie podenerwowany. Pewnej soboty nakryłam go na piciu piwa w łazience. – Co ty robisz? – zdziwiłam się. – Nie możesz, jak normalny człowiek, usiąść w pokoju? – Żebyś się czepiała, że piję? – spojrzał na mnie mętnym wzrokiem. – Tylko to potrafisz – dorzucił tak wrogo, że aż się cofnęłam. Czas płynął. Alkohol niestety też Synowie dorośli, pożenili się, poszli na swoje. Nasze życie niby zwolniło, uspokoiło się, powodów do stresów nie było, a jednak mój mąż pił dalej, niemal codziennie i nie kończyło się już na kilku butelkach piwa. Gdy zostaliśmy tylko we dwoje, w pełni zaczęło do mnie docierać, że Jacek ma problem z alkoholem. – Przesadzasz! – kwitował, gdy tylko próbowałam poruszyć ten temat. – Nie krzycz, proszę. – Krzyczę, bo wiecznie masz o coś pretensje! Jak człowiek ma wytrzymać na trzeźwo z taką czepialską, upierdliwą babą?! Nie czepiałam się. Nie wypominałam mu codziennego picia, nie wyliczałam butelek zostawianych pod zlewem. Nie wytykałam tonu i sposobu, w jaki się do mnie zwracał. Kochałam go i chciałam zrozumieć, ale przychodziło mi to z coraz większym trudem. Prosiłam, by przestał, ale wtedy wpadał w złość Zaczęłam się za niego wstydzić. Jak wtedy, gdy na weselu młodszego syna upił się i spał na stole, ubrudzony sałatką jarzynową. Czerwona z zażenowania musiałam prosić o pomoc w podniesieniu go i odstawieniu do domu. Albo jak wtedy, gdy wracając późno, oczywiście po pijaku, pomylił drzwi i dobijał się do sąsiadów. Długo nie mogłam im potem spojrzeć w oczy. Albo gdy spał na klatce schodowej, bo nie miałam dość siły, żeby wtaszczyć go do domu. – Mamo, nie wydaje ci się, że ojciec stanowczo za dużo pije? – starszy syn Szymek wpadł po południu z krótką wizytą i na dzień dobry zadał mi zasadnicze pytanie. Jacka nie było jeszcze w domu, chociaż pracę kończył po piętnastej. Pewnie siedział z kolegami w barze. – Chyba tak jak wszyscy – odparłam, lojalnie stając w obronie męża. – Jak wszyscy? – zadrwił. – Chyba tylko ty w to wierzysz. Też nie wylewam za kołnierz, ale nie chlam codziennie i nie zataczam się na ulicy. Jak tu jechałem, widziałem ojca... – I nie zabrałeś go?! – przerwałam mu. – Nie przywiozłeś do domu? – Wybacz, ale – Szymek skrzywił się z niechęcią – wstyd mi się było do niego przyznać. – To twój ojciec! – Też mi ojciec. Nawalony jak autobus, śmierdzący... Samochód by mi zabrudził. – Przestań! Ojciec to ojciec. Gdzie go widziałeś? Na jakiej ulicy? Zaczęłam się ubierać. – Mamo! – Szymek złapał mnie za rękę. – Chyba nie chcesz szukać go po knajpach? – Przecież trzeba go znaleźć, sprawdzić, czy nic mu się nie stało – tłumaczyłam gorączkowo. – Pomożesz mi? – Ani mi się śni – odpowiedział oschle. – Czemu? – jęknęłam. – Przecież to twój ojciec, wychował cię, dbał o ciebie, był fajnym tatą, sam mówiłeś. – Może i był, ale teraz jest alkoholikiem i powinien się leczyć. A ty wcale mu nie pomagasz, wiecznie go tłumacząc. Tylko sobie szkodzisz. I nam wszystkim. – Jak możesz tak mówić? – Mogę, bo wstyd mi za niego. Że chleje bez opamiętania, że włóczy się pijany po mieście, że zasypia w krzakach zarzygany, zasikany. Że ludzie go wytykają palcami. – Cicho, Szymuś, cicho... – szeptałam rozpaczliwie, chcąc, żeby przestał mówić te straszne rzeczy. – Proszę, pomóż mi go znaleźć. Może zasłabł? – To zadzwoń na pogotowie i spytaj, czy nie zgarniali jakiegoś zaszczanego pijaka. – Zabraniam ci tak mówić o ojcu! Sama poszłam szukać Jacka. Obeszłam wszystkie bary w okolicy, na ulicach i w zaułkach wypatrywałam znajomej sylwetki, ale daremnie. Komórkę jak zwykle wyłączył, bo nie lubił, gdy panikowałam i wydzwaniałam, psując mu zabawę. Pozostało mi wrócić do domu i czekać. Zjawił się po północy. Pomogłam mu się rozebrać i dotrzeć do łóżka. Ja położyłam się na kanapie, bo jego chrapanie i zapach mi przeszkadzały, a musiałam wcześnie wstać. Tak funkcjonowałam długi czas. Wszystko w domu kręciło się wokół Jacka, wszystko ustawiałam pod niego, byle był zadowolony, byle oszczędzić mu trosk i nerwów. Mimo to wciąż pił. A ja go karmiłam, pomagałam w rozbieraniu się, myciu i kładzeniu spać. Sprzątałam po nim i pilnowałam, by się nie zadławił wymiocinami. Gdy czuł się zbyt źle, by pójść do pracy, dzwoniłam, usprawiedliwiałam go, załatwiałam zwolnienia lekarskie. Odwoływałam też spotkania rodzinne, nawet te w święta, tłumacząc się nagłą chorobą. Własną, bo przecież nie mogłam powiedzieć, że Jacek śpi jak kłoda, dlatego Wigilii nie będzie. A gdy zrobiło się krucho z pieniędzmi, zaczęłam dorabiać. Było ciężko, coraz ciężej Czasem prosiłam, by przystopował, ograniczył picie, choćby dla własnego zdrowia, ale zawsze kończyło się awanturą. Chociaż nawet kiedy nic nie mówiłam, prowokowałam go. Samym swoim istnieniem. – Nie gap się na mnie. Nie wzdychaj, że okna parują. Najchętniej byś mnie na odwyku zamknęła, co? I znalazła sobie jakiegoś gacha. Nie dziwota, że tak źle dzieci wychowałaś. Wyrodne gnojki. – huczał. – Moje są w ogóle? Spotkałem niedawno Marcina. Poprosiłem o drobne na piwo, a on mnie olał. Własnego ojca. Udał, że mnie nie zna. Zmartwiłam się. Wiedziałam, że Szymek ma do ojca wielki żal i zdania nie zmieni, ale Marcin był tym łagodniejszym, bardziej wyrozumiałym dzieckiem. Chociaż on nie powinien odwracać się od ojca i traktować jak obcego. Zadzwoniłam do niego, ale nie zamierzał przepraszać. – Szymek ma rację. Za długo mu pobłażaliśmy. Jak zacznie się leczyć, pomożemy. Ale póki chleje, nawet grosza nie dostanie – oznajmił twardo mój młodszy syn. – I niech nie przychodzi do nas, gdy jest pijany – dodał. – Bo tylko mi dzieci straszy. – Co ty opowiadasz? Jak to straszy? Przecież on kocha swoje wnuki! – Więc niech się zachowuje jak na dziadka przystało. Przykro mi, mamo, ale nie wpuszczę go za próg, jeśli wyczuję choć gram alkoholu. Możesz przychodzić sama. – Sama? Jak to sama? Chyba naprawdę źle wychowałam dzieci. Nie umiały okazać szacunku swoim rodzicom. Z drugiej strony, czy taki ojciec jak Jacek zasługuje na szacunek? Czy kilka dobrych wspomnień zrównoważy lata smutku, zgryzot, wstydu? Nie, nie wolno mi! Zalało mnie poczucie winy za te nielojalne myśli. Przecież to nie jego wina, że tak się zachowuje, on po prostu jest chory. Ale skoro jest chory, czy nie powinien się leczyć? Czy taka myśl to też nielojalność, skoro przysięgałam na dobre i złe? Nie poznałam mieszkania. Zamienił je w melinę Bez finansowego wsparcia ze strony synów, którzy czekali, aż zmądrzeję, było mi jeszcze ciężej udźwignąć to wszystko, ale się starałam. Dla Jacka. Ze względu na naszą wielką miłość, która zszarzała, skarlała, ale przecież nadal się kochaliśmy... Niestety, nie byłam z żelaza i nie robiłam się młodsza. Zajmowanie się domem, Jackiem, ciągły stres i dorabianie po godzinach doprowadziło mnie do anemii, wyczerpania fizycznego i omdlenia na ulicy. Leżąc na szpitalnym łóżku, czekałam na odwiedziny Jacka. Byłam pewna, że zaraz przybiegnie, pełen niepokoju i troski o moje zdrowie, zacznie sypać obietnicami poprawy i pomysłami, jak mi ulżyć. Nie przyszedł. Choć ja nigdy go nie opuściłam, a teraz zasłabłam i go potrzebowałam. – Mamo, nie czekaj – Marcin uśmiechnął się do mnie smutno. – Ojciec w ogóle się nie przejął, jak pił, tak pije. Zajrzałem tam. Jak wyjdziesz ze szpitala, zabierzemy cię do nas. – Ale ja nie mogę... Przecież ktoś musi zadbać o ojca – zaprotestowałam niemal odruchowo. – Sam sobie nie poradzi. – Będzie musiał – Szymek uścisnął moją dłoń. Krzepiąco i ostrzegawczo. – A ty musisz wreszcie zadbać o siebie, mamo. Znaleźliśmy ośrodek dla współuzależnionych. Zawiozę cię tam, pogadasz z psychologiem. Proszę, nie chcemy stracić także ciebie. Początkowo nie zamierzałam się zgodzić, ale kiedy wróciłam do domu, przeżyłam szok. Nasze zadbane mieszkanie przypominało norę. Dla Jacka przez cały ten czas liczyło się tylko picie i to, że pod moją nieobecność nie musiał się w żaden sposób hamować. Mój ukochany zmienił się w potwora. Czy mógł jeszcze wrócić dawny Jacek? Nie wiem. Ale Marcin miał rację – najpierw muszę zadbać o siebie, bo inaczej się wykończę. Potem ewentualnie zawalczę o Jacka, o nas. O ile uznam, że warto. Miłość ma wiele twarzy. Chyba pora nauczyć się jej twardej odmiany. Takiej, która stawia warunki. Więcej listów do redakcji: „Nie kocham męża. Tęsknię za mężczyzną, z którym miałam romans przed ślubem. On jest ojcem mojego syna”„Wyparłem się córki, ale zrozumiałem swój błąd. Po 15 latach chcę odzyskać z nią kontakt, ale jej matka to utrudnia”„Miałam raka, straciłam dwie piersi i męża, który mnie kochał, dopóki byłam zdrowa”
Minęły 34 lata od katastrofy w Czarnobylu. Jak opuszczona strefa wygląda dzisiaj?
Czarnobyl ma w sobie tajemniczość, grozę, ale mimo to przyciąga tysiące turystów każdego roku. Jak dzisiaj, po 34 latach od wybuchu reaktora wygląda opuszczona strefa?
26 kwietnia 1986 roku zdarzyła się prawdopodobnie jedna z największych katastrof po 2 Wojnie Światowej. W wyniku błędów konstrukcyjnych reaktora w Czarnobylu nastąpiły 2 wybuchy, który zniszczyły sporą część elektrowni i naraziły na śmierć i utratę zdrowia wielu pracowników. Szacuje się, że w wyniku eksplozji około 9% całego terenu Ukrainy zostało skażone. Minęły już 34 lata od katastrofy w Czarnobylu, a strefa (zwana też zoną) do tej pory pozostaje zamknięta. Mimo to odbywają się tam nieduże, niekomercyjne wycieczki. Jak wygląda dzisiaj teren Prypeci i elektrowni? Jak dzisiaj wygląda Czarnobyl? Teren nadal nie jest bezpieczny. Po wybuchu wodoru i pożarze doszło do kontaminacji promieniotwórczymi pierwiastkami gleby. Okoliczne miasta zostały ewakuowane, a mieszkańcom powiedziano, że będą mogli wrócić po 3 miesiącach do domy. Dlatego właśnie w pustych mieszkaniach dalej są ubrania, dziecięce zabawki i meble. Wszystko pozostało w tym samym miejscu do dzisiaj. Gdyby nie postępujący rozkład i naturalne niszczenie się budynków w wyniku pogody i zaniedbania, można by powiedzieć, że czas się tam zatrzymał - jednak o jego upływie przypomina odchodząca farba i spróchniałe drewno. Sam teren elektrowni jest całkowicie zamknięty. Zona do dzisiaj niesie niebezpieczeństwo napromieniowaniem, dlatego nie wpuszcza się tam nikogo. Wycieczki po okolicznej Prypeci są przeprowadzane pod ścisłym nadzorem służb. Katastrofa w Czarnobylu zainspirowała wielu twórców. Jednym z najpopularniejszych dzieł filmowych o losach elektrowni jest nowy serial „Czarnobyl”, który dokładnie opowiada o przebiegu samej katastrofy i reakcji władzy ZSRR. Ostrzegamy jednak - to nie jest serial dla osób o słabych nerwach z wielu powodów. To też może cię zainteresować: Minął rok od pożaru Notre Dame. Kiedy ruszy odbudowa katedry? Miasta widma opuszczone podczas pandemii przez mieszkańców i turystów Metropolie objęte kwarantanną opanowane przez dzikie zwierzęta
Najgorętsi kochankowie kina - Christian Grey był po nich
Zanim Grey zaczął rozpalać zmysły, świat filmu znał już takie przypadki.
Filmy „Pięćdziesiąt twarzy Greya” i „Ciemniejsza strona Greya” to zdecydowanie kinowe hity. Podobają się przede wszystkim damskiej części publiczności. Czy jest się czym, a raczej kim zachwycać? Przed Greyem sporo się działo… 13 nieoczywistych filmowych wyborów na walentynki, które zbudują romantyczny nastrój Kobiety oszalały na punkcie Christiana Greya zapominając, że w historii kina znajdziemy co najmniej 10 postaci, które rozpalały zmysły naszych babć i matek. Aktorów, którzy nie posiłkowali się efektami specjalnymi, nie szukali dublerów do scen erotycznych, nie tworzyli wokół siebie medialnej mitologii. W Hollywood mają już swoje wysokie pozycje filmy, które równie silnie wzniecały grzeszne myśli. Zobacz nasze zestawienie najgorętszych filmowych kochanków! Seria o Greyu to nie pierwsze przypadki silnie nacechowanych erotycznie filmów. Christian Grey to jeden z wielu filmowych gorących kochanków, których mieliśmy okazję podziwiać na wielkim ekranie. Którzy namiętni bohaterowie zasłużyli na to miano, zanim Jamie Dornan zawładnął kobiecą wyobraźnią? Obejrzyj galerię najlepszych miłosnych kadrów i najgorętszych filmowych kochanków w historii kina. Czytaj też: Kobiecy wytrysk podczas stosunku: kiedy może się przydarzyć? Jak go osiągnąć? "Wolę iść na Wisłocką, niż na Greya!". "Sztuka kochania", czyli rewolucja seksualna jest kobietą, która nie wstydzi się niczego
Jak powstał McDonald's - ciekawostki i historia firmy
Kto mniej wie, ten lepiej śpi? Nie tym razem!
Globalna sieć restauracji nigdy nie osiągnęłaby sukcesu, gdyby nie sprecyzowany pomysł braci McDonalds's, trzymanie się zasad i przedsiębiorczość człowieka imieniem Ray Kroc. Z miłości do hamburgerów zrodziło się marzenie, a z tego marzenia - miliardy wpływów. Czego nie wiemy o najsilniejszej marce restauracyjnej? Ray Kroc parał się różnymi zajęciami, a w jego żyłach płynęła ambicja i apetyt na więcej i więcej. Jego nieudane eksperymenty ze sprzedaży multimikserów doprowadziły go do restauracji dwóch braci, którzy chcieli spełnić swoje marzenie o knajpie speedy, szybkiej, nowoczesnej, gdzie jedzenie było przygotowywane według najlepszych norm, a wokół panował porządek. Mowa o braciach Maurice i Richard Mcdonald. Maurice, starszy z braci, był równolatkiem Raya. Z młodszym o siedem lat bratem Richardem dzieciństwo spędzili w biednym, wiejskim regionie w stanie New Hampshire. Podobnie jak Ray, byli potomkami imigrantów. Pod koniec lat 20. przeprowadzili się do Kalifornii z marzeniem o rozkręceniu własnego interesu. Znakomity przepis na frytki, najpyszniejsze hamburgery Próbowali kilkakrotnie osiąść na stałe i rozkręcić rodzinną firmę. Bracia „opatentowali” przepis na frytki doskonałe (zdradzamy w galerii, o co chodzi) i idealnie wysmażone hamburgery. Zanim do ich okienka zapukał Ray, próbowali opanować kalifornijski rynek, stawiają w innych punktach kilka restauracji, a znakiem rozpoznawczym były złote łuki (teraz formujące się w świetliste M). Początkowo McDonald's był niczym innym, jak knajpką z jedzeniem i kelnerkami, które roznosiły posiłki do samochodów na tacy! Wiele zmieniło się od tamtych czasów. Czemu papier, w który pakowane jest mięso, musi być odpowiednio nawoskowany? Ile wynosi dopuszczalna zawartość tłuszczu w hamburgerze? Na jak długo wkłada się frytki do oleju i dlaczego smaży się je dwukrotnie? Przeczytajcie w naszej galerii! Pomysły na frytki na Polki.pl Źródło: Ray Kroc, Prawdziwa historia McDonald's - wspomnienia założyciela, 2017
Czy wiesz skąd się wzięły koła na fladze olimpijskiej?
Na fladze olimpijskiej widnieje pięć splecionych kół w różnych kolorach, symbolizujących przyjaźń mieszkańców i sportowców pięciu kontynentów. Koła zdobią flagę igrzysk olimpijskich od 1912 r. ale motyw ten znany jest ze starożytności.
Motyw kół pojawił się na świętym dysku greckiego króla Elis, Ifitosa, który w 884 r. p.n.e. stworzył ideę zawiaszania broni na czas igrzysk, świąt i wszystkich obrzędów. Za radą wyroczni delfickiej kazał wyryć warunki rozejmu na świętym dysku. Pauzaniasz w „Wędrówce” napisał: „Dysk Ifitosa zawiera tekst zawieszenia broni ogłaszanego przez elejczyków na czas igrzysk olimpijskich. Ale pismo na nim nie tworzy prostej linii, litery obiegają dysk na kształt koła...”. Po zakazaniu igrzysk, które rozgrywano do 394 r. n.e., następne odbyły się dopiero po piętnastu stuleciach. Ideę igrzysk olimpijskich zainicjował baron Pierre de Coubertin - założył Międzynarodowy Komitet Olimpijski i zaprojektował flagę olimpijską. W 1913 r. zwiedzał miejsce antycznych igrzysk. Pojechał do Delf, gdzie niegdyś 5 złączonych pierścieni zdobiło ołtarz świątyni. De Coubertin od razu dostrzegł wartość tego symbolu dla swojej kampanii na rzecz wskrzeszenia igrzysk. „Tych pięć pierścieni symbolizuje pięć części świata pozyskanych dla idei olimpijskiej i gotowych zaakceptować jej dobroczynne współzawodnictwo” – pisał. Flaga po raz pierwszy pojawiła się w Paryżu w czerwcu 1914 r. na kongresie upamiętniającym 20-lecie ruchu olimpijskiego. Jak na ironię parę tygodni później wybuch I Wojny Światowej spowodował odwołanie igrzysk zaplanowanych na 1916 r. w Berlinie.