polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2025-03-07T08:07:49.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Chciałam korepetycji dla córki, a padłam ofiarą oszusta. Gdyby nie bandzior z mojego bloku to bym nie odzyskała kasy”
items: Jej brata nazywa się najgorszym potworem XX wieku. O Pauli Hitler wiadomo jednak naprawdę niewiele
items: „O kradzieżach w salonach jubilerskich wiedzieliśmy niewiele. Naszym jedynym tropem był czarny polonez”
items: „Ktoś mnie uśpił i okradł podczas podróży pociągiem. Myślałam, że to niewyróżniający się mężczyzna, ale prawda była bardziej złożona”
items: „Wytrzeźwiałam i właśnie dotarło do mnie, co zrobiłam. Zadałam się z jakimiś gangsterami. Planuję oszustwo i kradzież”
items: „Śmierć Tadeusza powinna wywołać skandal, a wszyscy byli podejrzanie spokojni. Mieli nietypowy, seksualny układ”
items: „Z naszego sklepu co chwilę ginęły drogie ubrania. Dopiero przypadek pozwolił nam odkryć tajemniczą złodziejkę”
items: „Wyszedłem z więzienia zakochany w szalonej i pięknej dziewczynie. Przez jej oszustwo szybko wróciłem za kraty”
items: „Tego człowieka szukali policjanci z całego świata. Podziwiałem go, że tak sprytnie unika kary za morderstwo teścia”
items: „Skrzypce były wyjątkowe, ale temu typowi za bardzo zależało na sprzedaży. Szybko wydało się, że to zwykły złodziej”

„Chciałam korepetycji dla córki, a padłam ofiarą oszusta. Gdyby nie bandzior z mojego bloku to bym nie odzyskała kasy”
type: item
date: 2021-02-23T07:49:04.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historia mrożąca krew w żyłach
subject: kryminał
description: Podobno „porządny? bandyta ma swoje zasady – między innymi taką, że swoich nie rusza. Mój sąsiad poszedł nawet o krok dalej. Nie tylko nie rusza, ale i staje w ich obronie.
encoded: Nie wiem, co mnie podkusiło, żeby zadzwonić pod numer z ogłoszenia. Zwykle nie działam impulsywnie, wszystko sprawdzam dwa razy, ale wtedy ostrożność mnie opuściła. „Angielski, nauka, konwersacje, przygotowanie do egzaminów. Mgr Rosiniak” – krótko i treściwie. Tego właśnie potrzebowałam, nauczyciela dla mojej Kasi. Odłożyłam niewielką sumkę na domowe lekcje angielskiego dla córki, chociaż nie przyszło mi to łatwo. Mój budżet samotnej matki przeżywał ciągłe napięcia, ale w myśl zasady „wszystko dla dziecka”, jakoś dałam radę. Chyba mi na chwilę rozum odebrało! Magister Rosiniak przejrzał swój terminarz i znalazł dla nas czas. Przyszedł nazajutrz. Zrobił na mnie dobre wrażenie, był rzeczowy i konkretny, skupiony bez reszty na zadaniu. Od progu oznajmił, że najpierw chciałby przeprowadzić, jak to ujął, wewnętrzny egzamin, żeby wiedzieć, na jakim poziomie jest uczennica. – To mi pozwoli lepiej przygotować się do zajęć, żeby dziecko jak najwięcej wyniosło z lekcji – oznajmił. „Nauczyciel z powołania” – pomyślałam. Zapewne miałam wtedy przejściowe zaćmienie umysłu. Pan Rosiniak przepytał Kasię z podstaw angielskiego. Nie wzbudził podejrzeń, bo wiedziałam, że mała więcej nie umie. – Taak, wszystko jasne – nauczyciel odchylił się i wyprostował plecy. – Muszę panią uprzedzić, że za pierwsze zajęcia biorę z góry. Ustalam właśnie terminarz i chciałbym, żeby nasza umowa, o ile się dogadamy, wyglądała poważnie. A! I jeszcze książki. Sprowadzam dla swoich uczniów podręczniki i zeszyty do ćwiczeń z Royal Academy w Londynie. To licencjonowane wydawnictwa, mam zaufanie do ich metodologii, na efekty nauki według ich dydaktyki nie trzeba długo czekać. Słuchałam oszołomiona. – 300 złotych – sprecyzował oczekiwania magister Rosiniak. – To sporo – zdziwiłam się. – Tylko pierwsza opłata jest tak wysoka, potem biorę za godzinę tyle, ile ustaliliśmy. To jak, decyduje się pani? – nauczyciel zerknął niecierpliwie na zegarek. – Bo mam jeszcze kilka umówionych spotkań. Jest duże zainteresowanie…

polki-850eed8.jpg
width: 1200
height: 900

Jej brata nazywa się najgorszym potworem XX wieku. O Pauli Hitler wiadomo jednak naprawdę niewiele
type: item
date: 2021-02-04T09:31:02.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historia mrożąca krew w żyłach
subject: kryminał
description: Jeden z najkrwawszych zbrodniarzy XX wieku budzi dziś zadziwiająco wielką fascynację. Mało kto jednak wie, że miał siostrę. Paula Hitler przez całe życie pozostawała w cieniu brata. Nigdy nie zrobiła kariery, nie wstąpiła też do NSDAP.
encoded: W telewizji programy o Adolfie Hitlerze cieszą się zawsze dużą popularnością. Pisma poświęcone historii najnowszej bardzo często przywołują postać głównego nazisty. Opisywane są osoby z jego bliskiego i dalszego otoczenia, jego przywary, dziwactwa itd. W tym zalewie informacji aż dziwne jest, jak mało wiadomo o rodzonej siostrze Hitlera, Pauli, która przeżyła wojnę i spokojnie odeszła z tego świata w niewielkim bawarskim miasteczku Berchtesgaden. Jej zadbany grób znajduje się na miejscowym cmentarzu. W cieniu „Adiego”... Klara Hitler, matka przyszłego Führera, wydała na świat pięcioro dzieci, z których tylko dwoje dożyło dorosłości. Adolf urodził się 20 kwietnia 1889 roku, natomiast młodsza o siedem lat Paula 21 stycznia 1896 roku. Dom rodzinny Hitlerów miał dziwną atmosferę, na którą składały się serdeczność oraz kłótnie i zwady. Adolf, zwany w domu Adi, nie znosił ojca, a ten często spuszczał mu baty. Alois Hitler zmarł, kiedy jego syn miał czternaście lat, a córka zaledwie sześć. Dzieci otrzymały skromną rentę po ojcu. Paula, która po wojnie udzieliła wywiadu telewizyjnego, wspominała szczęśliwe chwile z bratem. Podkreślała, że w zabawach dziecięcych zawsze chciał dowodzić i nie znosił sprzeciwu. „Brat interesował się historią, geografią, architekturą, malarstwem. Lubił muzykę Wagnera i Liszta” – wspominała. Adolf nie był szczególne opiekuńczy. Czasem zdarzało mu się uderzyć młodszą siostrę. Matka rodzeństwa, Klara, skupiała się na synu. Paula była niepozorna i w zasadzie niezauważana w rodzinie. Nie miała ani szczególnych talentów, ani szczególnej roli w familii. Cicha myszka. Może dlatego w późniejszym czasie Hitler uważał, że Paula ma niski iloraz inteligencji… Biedna młodość Klara zmarła cztery lata po mężu. Jej jedenastoletnia córka została sierotą. Wtedy starszy brat zrzekł się swojej renty po rodzicach na jej rzecz. Niewielka kwota, 100 koron, pozwalała na skromną egzystencję. Adolf wspomagał też dziewczynkę drobnymi sumami. Jak wspominała Paula w wywiadzi…

polki-8-9fc88d2.jpg
width: 1200
height: 900

„O kradzieżach w salonach jubilerskich wiedzieliśmy niewiele. Naszym jedynym tropem był czarny polonez”
type: item
date: 2021-02-03T10:28:47.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historia mrożąca krew w żyłach
subject: kryminał
description: Wchodzili do jubilera, czekali aż klienci wyjdą, po czym zmuszali obsługę do wydania kosztowności i pieniędzy.
encoded: Dla prywatnego detektywa nie ma lepszej reklamy niż złapanie poszukiwanego sprawcy. Musiałem się więc wykazać, bo całe miasteczko patrzyło mi na ręce. Sprawców było co najmniej trzech, działali według ustalonego schematu. Wchodzili do jubilera, odczekiwali chwilę, aż nie było klientów i zmuszali obsługę do wydania kosztowności i pieniędzy. Zawsze tak samo. Napadali wtedy, gdy zakład miał pełny sejf. To sugerowało, że byli doskonale zorientowani. Śledczy założyli, że sprawcy mieli wtykę w każdej z firm, dlatego drobiazgowo przesłuchiwali pracowników, byłych pracowników, właścicieli, wspólników, stałych klientów itp. Bez efektów, nie udało się wpaść na żaden trop. Skrupulatnie przeglądano zapisy z monitoringu. Jedyny wniosek, jaki się nasuwał, potwierdzał początkowe przypuszczenia: napadów dokonała jedna grupa, składająca się co najmniej z trzech osób, w tym kobiety. Po trzecim włamaniu jubilerzy z naszego miasta zjawili się w moim gabinecie. Zdziwiła mnie nieco ta wycieczka, bo wiedziałem od kolegów z policji, że trwa intensywne śledztwo. Ale cóż, klient nasz pan. Prowadzę firmę detektywistyczną od dziesięciu lat, mam dobre wyniki, więc w gruncie rzeczy wizyta jubilerów mi pochlebiała. – Panie Jerzy – zaczął najstarszy i najsłynniejszy w mieście złotnik, Janowicz – sprawa jest prosta. Były trzy napady, ponieśliśmy ogromne straty, to są miliony złotych w gotówce i wyrobach. Policja wyraźnie sobie nie radzi. My chcemy uniknąć dalszych strat. Ubezpieczenie nie pokryje wszystkiego. Nas nie stać na kolejny napad! Znajdzie pan tych drani?! – Panowie wiedzą, że jest prowadzone śledztwo – odpowiedziałem. – Nie mogę wchodzić w drogę policji. Za to można stracić licencję. – Panie Jerzy – Janowicz mówił za wszystkich – stanowimy grono poważnych obywateli tego miasta. Płacimy solidne podatki i mamy prawo do skutecznej ochrony naszych interesów! Ale tu chodzi nie tylko o interesy, bo kto wie, co podczas kolejnego napadu może się zdarzyć?! A jeśli komuś puszczą nerwy?! Przecież on…

polki-1-069431a.jpg
width: 1200
height: 900

„Ktoś mnie uśpił i okradł podczas podróży pociągiem. Myślałam, że to niewyróżniający się mężczyzna, ale prawda była bardziej złożona”
type: item
date: 2021-02-02T13:33:46.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historia mrożąca krew w żyłach
subject: kryminał
description: Od razu zwrócił moją uwagę. Był dziwny. Taki... nijaki, łatwo wtapiający się w tłum, a jednak było w nim też coś, co mnie fascynowało. Podobny do... nikogo? Patrzyłam na niego spod przymkniętych powiek, aż złapałam jego spojrzenie. Pan Nijaki zauważył, że go obserwuję!
encoded: Nie do wiary! Pociąg wjechał na peron punktualnie. Ucieszyłam się, że zaraz usiądę i wyciągnę tablet, na którym miałam zamiar obejrzeć zaległe odcinki ulubionego serialu. Otworzyłam drzwi wagonu, wsiadłam i zaczęłam przesuwać się wąskim korytarzem w poszukiwaniu właściwego przedziału. Wyjątkowo kupiłam miejscówkę, czekała mnie cała noc jazdy. Mój skromny budżet nie pozwalał na takie wyskoki, ale nie wyobrażałam sobie, jak miałabym przetrwać do rana na stojąco. Skoro pożałowałam na InterCity, to i tak byłam do przodu. – Jedziesz sama, w nocy? Ja bym się bała – przypomniałam sobie rozmowę z siostrą. – Nie sama, tylko z tłumem ludzi – odparowałam. Nie chciałam, żeby Gabrysia mnie straszyła, nie lubiłam podróżować samotnie, ale tak się złożyło, że nie miałam innego wyjścia. Albo dojadę do przyjaciół nad morze teraz, albo spędzę urlop w rozpalonym słońcem mieście. – No właśnie, nie wiadomo kto z tobą wsiądzie do przedziału. Złodziej czy psychopata? A uciekać nie ma dokąd – Gabi lubiła horrory i postanowiła nie pożałować mi przedwyjazdowych rad. – A tak poważnie, uważaj siostra na siebie. Nie zasypiaj, pilnuj bagażu, i jakby coś ci się nie podobało, szukaj konduktora. Ostrzeżenia siostry wydawały się śmieszne Usiadłam po oknem, ulokowałam walizkę na półce i wyciągnęłam tablet. Drzwi przedziału otworzyły się i wszedł chłopak, na oko w moim wieku, ze słuchawkami w uszach. Uśmiechnął się i klapnął z rozmachem koło drzwi. Za chwilę o mało nie zostałam zdeptana przez hałaśliwą rodzinę z bardzo ruchliwym dzieckiem. Tata zajął się bagażem, a mama pacyfikacją potomka, co udało jej się dopiero wtedy, gdy mały wylał na podłogę zawartość puszki trzymanej w ręku. Rodzice chłopca kłócili się o to, kto tak wychował dziecko, a ja uśmiechnęłam się. „Złodzieje i psychopaci! Gabi ma fantazję. Szkoda, że nie może zobaczyć moich towarzyszy podróży”. Ostatnie wolne miejsce zajął mężczyzna, który niczym się nie wyróżniał. Wtopił się natychmiast w tło, zasłonił gazetą i przestał istnieć. Takie …

polki-8-9af7129.jpg
width: 1200
height: 900

„Wytrzeźwiałam i właśnie dotarło do mnie, co zrobiłam. Zadałam się z jakimiś gangsterami. Planuję oszustwo i kradzież”
type: item
date: 2021-02-02T12:22:45.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historia mrożąca krew w żyłach
subject: kryminał
description: W co ja się wpakowałam? Uświadomiłam sobie, że te bandziory mają mnie w garści. Na pewno nagrali nasze rozmowy i mogą mnie szantażować. Muszę ich sprowokować, żeby powiedzieli coś, co będzie mogło posłużyć jako dowód. Nie mogę dopuścić, by się szybko rozłączyli.
encoded: Gdybym miała jakieś poważne wytłumaczenie: że to na ratowanie życia matki, że wszystko straciłam w pożarze.... A ja po prostu lubiłam zakupy. Odkąd pamiętam, zawsze uważałam, że zarabiam za mało. „Gdybym tak dostała jeszcze 500 złotych, to byłoby akurat” – powtarzałam. Potem, gdy już dostałam to 500, to zawsze się okazywało, że jeszcze 500 i już byłoby idealnie… Wszystkie pieniądze wydawałam na siebie. Zazwyczaj mi wystarczało. Karty kredytowe spłacałam w terminie, nie robiłam długów ani debetu… Na co wydawałam? Wstyd się przyznać: na ciuchy, buty, torebki, kolczyki itd.! Pewnie myślicie, że moje mieszkanie jest od podłogi po sufit wypełnione pudłami ze zbędnymi parami butów czy płaszczy? Co to, to nie! Wymyśliłam sobie mechanizm obronny, który pozwala mi z czystym sumieniem nabywać kolejne rzeczy: kupione wcześniej rozdaję. Wmawiam sobie, że buty są za małe, żakiecik źle leży – i oddaję koleżankom, koleżankom koleżanek, sąsiadkom, koleżankom sąsiadek… Od słowa do słowa i... jesteśmy umówieni! Zaczęło się niewinnie. W jednym miesiącu nie spłaciłam całej karty kredytowej. W kolejnym jeszcze ją trochę zadłużyłam i spłaciłam tylko kwotę minimalną. „Ureguluję to z następnej pensji” – wmawiałam sobie. Ale ciągle trafiała się jakaś superokazja, nowy jubiler, do którego chciałam tylko zajrzeć, torebka, której szukałam od dawna… Pół roku później osiągnęłam limit na obu kartach kredytowych, a debet na koncie niebezpiecznie zbliżał się do granicy. Miałam też już długi u przyjaciół i rodziny. Wtedy zaczęłam rozważać sprzedaż samochodu. Sprawdzałam w internecie, ile mogłabym dostać za moją pięcioletnią hondę. Przy okazji zerknęłam na kwitek ubezpieczenia AC. „Kurczę, ten samochód jest ubezpieczony na dużo wyższą kwotę, niż mogłabym teraz za niego dostać” – przemknęło mi przez myśl. Trzy dni później wracałam z imprezy taksówką. Trafił mi się kierowca z tych bardziej gadatliwych. A że parę kieliszków tego wieczoru wypiłam – też byłam rozmowna. I tak sobie gawędzimy, że ciężko jes…

polki-7-414ec7e.jpg
width: 1200
height: 900

„Śmierć Tadeusza powinna wywołać skandal, a wszyscy byli podejrzanie spokojni. Mieli nietypowy, seksualny układ”
type: item
date: 2021-02-01T09:31:25.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historia mrożąca krew w żyłach
subject: kryminał
description: To był mój pierwszy dzień pracy w obyczajówce i od razu trafiłam na śmierć. Zawał w łóżku kochanki, dobrej znajomej rodziny i zarazem sąsiadki mieszkającej dwa domy dalej.
encoded: On – ani piękny, ani młody – leżał nagi w satynowej, pomiętej pościeli. Ona ze sporą nadwagą i mocno natapirowanymi włosami, trzymającymi fason mimo miłosnych igraszek. – A gdzie mąż? – zapytałam, nie mogąc oderwać wzroku od spływającego z twarzy pani Ireny czarnego jak smoła makijażu. – W delegacji – jęknęła, żeby znowu zanieść się szlochem. – Trochę głupio – skwitował cierpko mój partner. W odpowiedzi kochanka mocno wydmuchała nos, przy okazji ścierając z twarzy nieco czarnej brei. – Tadek naprawdę nie żyje? – upewniła się. – Bo panowie z pogotowia mówili… – Naprawdę – przerwałam jej. – Dlatego wezwani przez panią sanitariusze prosili, żebyśmy przyjechali. – A taki dobry był z niego człowiek. Kochany, czuły, troskliwy… Taki… Taki… Wyjątkowy… Marzyłam o tym, by rozwiązać taką sprawę Wzruszyło mnie jej wyznanie, lecz z drugiej strony pomyślałam, że to jednak trochę dziwne. Za chwilę cała okolica, włącznie z mężem i dorosłymi dziećmi, dowie się o jej romansie, a ona w ogóle się tym nie przejmuje. Cóż, może kochała tego mężczyznę bardziej od swojej reputacji? Spisaliśmy zeznania pani Ireny i poczekaliśmy, aż ciało pana Tadeusza zostanie zabrane do naszego prosektorium. Odchodząc, spytałam, czy kogoś do niej nie wezwać, ale odmówiła, nie mogąc się najwyraźniej doczekać, kiedy będzie mogła w samotności oddać się rozpaczy. Sprawa wydawała się prosta, trzeba było tylko jeszcze raz przesłuchać panią Irenę, ewentualnych świadków i małżonków kochanków, wypełnić komplet dokumentów, po czym odłożyć je na półkę. Po kilku dniach wypełnionych użeraniem się z konkurującymi ze sobą stręczycielami, wścibskimi staruszkami, które z lubością donosiły na sąsiadów, mniej lub bardziej poważnymi kradzieżami, zapomniałam o trupie i szczerze ubolewającej nad nim kochance. Ale wyniki sekcji zwłok wywróciły do góry nogami naszą teorię o śmierci pana Tadeusza i zmusiły do bardziej wnikliwego przyjrzenia się sprawie. Okazało się bowiem, że nasz pełen wigoru pan Tadeusz nie zszedł śmiercią natura…

polki-41c96cf.jpg
width: 1200
height: 900

„Z naszego sklepu co chwilę ginęły drogie ubrania. Dopiero przypadek pozwolił nam odkryć tajemniczą złodziejkę”
type: item
date: 2021-02-01T08:48:30.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historia mrożąca krew w żyłach
subject: kryminał
description: Dziewczyna ruszyła szybkim krokiem do kasy. A wtedy długa spódnica osunęła się jej do połowy pośladków. To był szok!
encoded: Wszystko zaczęło się od łez i złości pani Agaty, właścicielki komisu. – Za co ja wam płacę, dziewczyny?! – krzyczała. – Nie pilnujecie sklepu, znowu brakuje towaru! W końcu zacznę wam potrącać z pensji. Klientka przyszła po pieniądze i po zwrot niesprzedanych rzeczy, a tu ich nie ma. – Jak to nie ma? Przecież każdemu, kto wchodzi do przymierzalni, patrzymy na ręce – usiłowała bronić się Magda. – To niemożliwe, żeby ktoś coś wyniósł. A jednak… Nie bardzo wiedziałam, co o tym myśleć. Przecież naprawdę obie z Madzią bardzo starałyśmy się pilnować towaru, miałyśmy na wszystko oko, zachęcałyśmy klientki do kupna, pomagałyśmy w wyborze ciuchów. Do tej pory kierowniczka nie miała do nas żadnych uwag. Jeżeli czasem czegoś brakowało, to najwyżej jakiejś drobnej rzeczy, za kilkanaście złotych. Ale od jakiegoś czasu straty w sklepie bywały znaczne, dochodziły do kilkuset złotych miesięcznie. I gdyby pani Agata zaczęła odliczać nam je od pensji, to wypadłoby sporo na każdą z nas. Wcale nam się to nie uśmiechało. Zastanawiałam się, jak to jest możliwe, że ktoś jednak kradł, korzystając z naszej nieuwagi zwijał droższe, lepsze ciuchy, bo takich właśnie brakowało. Nie rozumiałam, jak można włożyć do torby nowe spodnie czy bluzkę i nie zostać zauważonym? Zwłaszcza że wszystkie torby i siatki klienci musieli zostawiać przy kasie, zanim weszli do sklepu – przestrzegałyśmy tego zarządzenia kierowniczki bardzo skrupulatnie. No i tak naprawdę, to nie wiedziałyśmy, kiedy i co ginie. Dopiero gdy klient, który oddał swoje rzeczy w komis, przychodził po pieniądze i po niesprzedany towar, wychodziły te braki. Na kwicie nie było adnotacji, że coś zostało sprzedane, nie było też danej rzeczy. Ani pieniędzy za nią. Patrzyłyśmy na ręce każdej klientce Miesiąc temu kierowniczka nie doszukała się sweterka, dwóch bluzek i spodni. Kilka dni temu okazało się, że nie ma dżinsowej spódniczki i sweterka. Widziałam jak pani Agata, zdenerwowana, tłumaczy się przed klientką, elegancką kobietą, która przyni…

polki-9-cc61f2b.jpg
width: 1200
height: 900

„Wyszedłem z więzienia zakochany w szalonej i pięknej dziewczynie. Przez jej oszustwo szybko wróciłem za kraty”
type: item
date: 2021-01-31T15:21:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historia mrożąca krew w żyłach
subject: kryminał
description: Moja świętej pamięci matka miała rację. Nigdy nie znajdę porządnej dziewczyny, bo jakoś tak mam, że przyciągam same świruski. Chcecie przykładów? Proszę bardzo, oto przykład…
encoded: W połowie lat osiemdziesiątych siedziałem w jednej celi z niejakim „Sępem”. Trzeba przyznać, że pseudonim w pełni oddawał fizjonomię tego człowieka, kto ogląda filmy przyrodnicze, wie, jak wygląda skrzydlaty padlinożerca – wybitnie mało atrakcyjny osobnik. A jednak „Sęp”, mimo chrystusowego wieku, wrednego charakteru i podłej aparycji miał niezliczone zastępy wielbicielek. Nie żartuję, facet przerzucał korespondencję, która do niego przychodziła. Odpisywał tylko laskom, które przesyłały swoje zdjęcia. Rzecz jasna, fotografia musiała być przez niego zaakceptowana, interesowały go tylko młode i ładne dziewczyny. Słowo daję, nie rozumiałem, co jest z tymi kobietami… Czy na zewnątrz wszyscy normalni faceci już powymierali, żeby szukać miłości życia za więziennym murem?! Trzeba mieć coś nie tak z głową, żeby wchodzić w takie „romanse!” A co szkodzi spróbować, może i mnie się uda? – Napisz i ty do działu ogłoszeń, Rafał – zachęcał „Sęp”, z obleśnym uśmiechem, rzucając mi jedną ze swoich gazetek. – Niedługo wychodzisz z pudła i gdzie się podziejesz w tym okrutnym świecie? Czeka ktoś na ciebie? Nigdy nie miałem szczęścia do kobiet. Za sobą zostawiłem dwa nieudane związki i przynajmniej jedno dziecko. Gdybym miał wierzyć w to, co powtarzała aż do śmierci moja matka, miałem dar do przyciągania świrniętych dziewczyn i to mnie gubiło. Trochę prawdy pewnie w tym było, ale przecież każdy szuka w swoim środowisku, a ja za niewinność nie trafiłem do „puszki”… W tamtym czasie czułem jednak, że mam już dość takiego życia. Często myślałem o tym, jakby to było poznać normalną, miłą osobę płci przeciwnej, może nawet założyć rodzinę, bo czemu nie? Trzydzieści lat minęło jak chwila i niewiele udało mi się do tej pory dokonać. Tylko czy mam szansę na to, by jakaś wartościowa kobieta zwróciła na mnie uwagę? Okazało się, że tak. Odpowiedź na ogłoszenie przyszła po trzech dniach od ukazania się gazety! Weronika miała dwadzieścia dwa lata, za sobą nieudany związek, złamane serce i wrażenie, że…

polki-8-00da257.jpg
width: 1200
height: 900

„Tego człowieka szukali policjanci z całego świata. Podziwiałem go, że tak sprytnie unika kary za morderstwo teścia”
type: item
date: 2021-01-28T10:33:42.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historia mrożąca krew w żyłach
subject: kryminał
description: Im więcej wysiłku wkładałem w rozwiązanie tej sprawy, tym większego szacunku nabierałem dla „ściganego”.
encoded: Siedziałem przy swoim biurku i po raz setny przeglądałem akta „ściganego”. Tak go najczęściej nazywałem, całkowicie pomijając imię i nazwisko. Ale tak naprawdę nazywał się Paweł Zdrożny. Wdowiec, wiceprezes prężnie działającej firmy chemicznej, został oskarżony o zamordowanie szefa, Lucjana Brymskiego, a jednocześnie swojego teścia. Motywem zbrodni miały być pieniądze, duże pieniądze. Po śmierci teścia Zdrożny stawał się głównym udziałowcem firmy, dziedziczył także udziały żony, które wcześniej należały do teścia. Tak wynikało z umowy spółki. Jednocześnie zyskiwał absolutną kontrolę nad dużym przedsiębiorstwem o międzynarodowych powiązaniach. Oskarżenie oparto na „silnych” poszlakach. Wprawdzie na narzędziu zbrodni, ozdobnym nożu myśliwskim wbitym celnie w serce ofiary, nie znaleziono odcisków Zdrożnego, lecz ustalono, że był ostatnią osobą, która widziała się z zamordowanym. Gdy policjanci weszli do gabinetu, zastali Zdrożnego pochylonego nad teściem. Skazaniec przepadł jak kamień w wodę Podczas procesu wyszły na jaw różne rodzinne sprawy. Podobno Brymski obwiniał zięcia o śmierć swojej córki. Uważał, że to Zdrożny ponosi winę za wypadek, w którym zginęła kobieta i ich dziewięcioletnia córka. Podobno w ostatnim okresie przed śmiercią Lucjana panowie często się kłócili. Podobno nawet chcieli podzielić firmę. Tych „podobno” było dużo więcej. Wszystkie przemawiały przeciwko Zdrożnemu. Wyrok był powalający: 15 lat pozbawienia wolności. W drodze z sądu do więzienia konwój miał wypadek. Paweł Zdrożny uciekł. To było prawie półtora roku temu. Nie pomogły blokady dróg, zdjęcia w gazetach, telewizji i internecie. Nie pomogło nawet 20 tysięcy złotych nagrody za wskazanie miejsca jego pobytu. Zdrożny zniknął. Nagroda spowodowała, że z różnych stron kraju otrzymywaliśmy dziesiątki doniesień o pojawiających się w okolicy podejrzanych osobnikach. Każdą informację trzeba było sprawdzić. Żadna nie doprowadziła do zatrzymania Zdrożnego. Przy okazji wpadło kilkunastu różnych przestę…

polki-9-50d9842.jpg
width: 1200
height: 900

„Skrzypce były wyjątkowe, ale temu typowi za bardzo zależało na sprzedaży. Szybko wydało się, że to zwykły złodziej”
type: item
date: 2021-01-28T09:53:11.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historia mrożąca krew w żyłach
subject: kryminał
description: Nie podobał mi się od pierwszej chwili, gdy go zobaczyłem. Za nerwowy był, za bardzo mu się spieszyło. No i... w ogóle nie znał się na instrumentach. Czułem, że coś kręci i nie pomyliłem się.
encoded: Oglądałem skrzypce ze zdumieniem i zafascynowaniem. Odkąd prowadzę antykwariat, czyli od przeszło dwudziestu lat, po raz pierwszy ktoś przyniósł podobną rzecz. Miewałem cenne obrazy, rzadkie zbiory, przeszły przez moje ręce naprawdę różne przedmioty, czasem o wielkiej wartości, ale takich skrzypiec jeszcze nie widziałem. – Piękny instrument – stwierdziłem. – Twierdzi pan zatem, że wyszedł z pracowni samego Antonio Stradivariego? – Oczywiście! – odparł mężczyzna około trzydziestki. – Są w mojej rodzinie od lat, zresztą tam w środku jest taka karteczka… Była, już sprawdziłem. I wynikało z niej, że zostały wykonane w pracowni mistrza. Jednak prawie na pewno nie były wykonane jego ręką. – Wie pan, że uczniowie Stradivariego i naśladowcy posługiwali się jego nazwiskiem? – spytałem. – W osiemnastym wieku nie istniało pojęcie praw autorskich. – Chce mi pan powiedzieć, że to jest jakaś tania podróbka? – oburzył się. – Spokojnie, proszę pana. Nawet jeśli podróbka, to na pewno nie tania. Z pewnością nie są warte tyle, co oryginał, bo tutaj ceny idą w miliony, ale to wcale nie znaczy… – A gdybym przyniósł papiery, że to prawdziwy instrument? – wypalił. Już miałem mu powiedzieć, co może sobie zrobić z takimi papierami, ale postanowiłem sprawdzić, czy cokolwiek wie o rynku starych instrumentów. – Jeśli przyniesie pan certyfikat Międzynarodowej Komisji Wyceny Skrzypiec, oczywiście zacznę wierzyć, że to egzemplarz wykonany przez mistrza. Jednak wówczas, mówię to od razu, na pewno go od pana nie kupię. Nie stać mnie po prostu. Widziałem, że się zmieszał. Ewidentnie nie wiedział, że ta komisja po prostu nie istnieje. Ale brnął dalej. – No dobra – mruknął. – Mam taki certyfikat, ale zależy mi na czasie. Wyjeżdżam za granicę, muszę mieć szybko pieniądze. Niech pan zaproponuje cenę. – Przykro mi, ale nie znam się na lutnictwie na tyle, żeby wycenić te skrzypce. Mogę natomiast poprosić o ekspertyzę znajomego. – Ale mnie się śpieszy, mówię przecież! – gorączkował się. – Ile to będzie trw…

polki-8-ecfcf06.jpg
width: 1200
height: 900