„Chciałam korepetycji dla córki, a padłam ofiarą oszusta. Gdyby nie bandzior z mojego bloku to bym nie odzyskała kasy”
Podobno „porządny? bandyta ma swoje zasady – między innymi taką, że swoich nie rusza. Mój sąsiad poszedł nawet o krok dalej. Nie tylko nie rusza, ale i staje w ich obronie.
Nie wiem, co mnie podkusiło, żeby zadzwonić pod numer z ogłoszenia. Zwykle nie działam impulsywnie, wszystko sprawdzam dwa razy, ale wtedy ostrożność mnie opuściła. „Angielski, nauka, konwersacje, przygotowanie do egzaminów. Mgr Rosiniak” – krótko i treściwie. Tego właśnie potrzebowałam, nauczyciela dla mojej Kasi. Odłożyłam niewielką sumkę na domowe lekcje angielskiego dla córki, chociaż nie przyszło mi to łatwo. Mój budżet samotnej matki przeżywał ciągłe napięcia, ale w myśl zasady „wszystko dla dziecka”, jakoś dałam radę. Chyba mi na chwilę rozum odebrało! Magister Rosiniak przejrzał swój terminarz i znalazł dla nas czas. Przyszedł nazajutrz. Zrobił na mnie dobre wrażenie, był rzeczowy i konkretny, skupiony bez reszty na zadaniu. Od progu oznajmił, że najpierw chciałby przeprowadzić, jak to ujął, wewnętrzny egzamin, żeby wiedzieć, na jakim poziomie jest uczennica. – To mi pozwoli lepiej przygotować się do zajęć, żeby dziecko jak najwięcej wyniosło z lekcji – oznajmił. „Nauczyciel z powołania” – pomyślałam. Zapewne miałam wtedy przejściowe zaćmienie umysłu. Pan Rosiniak przepytał Kasię z podstaw angielskiego. Nie wzbudził podejrzeń, bo wiedziałam, że mała więcej nie umie. – Taak, wszystko jasne – nauczyciel odchylił się i wyprostował plecy. – Muszę panią uprzedzić, że za pierwsze zajęcia biorę z góry. Ustalam właśnie terminarz i chciałbym, żeby nasza umowa, o ile się dogadamy, wyglądała poważnie. A! I jeszcze książki. Sprowadzam dla swoich uczniów podręczniki i zeszyty do ćwiczeń z Royal Academy w Londynie. To licencjonowane wydawnictwa, mam zaufanie do ich metodologii, na efekty nauki według ich dydaktyki nie trzeba długo czekać. Słuchałam oszołomiona. – 300 złotych – sprecyzował oczekiwania magister Rosiniak. – To sporo – zdziwiłam się. – Tylko pierwsza opłata jest tak wysoka, potem biorę za godzinę tyle, ile ustaliliśmy. To jak, decyduje się pani? – nauczyciel zerknął niecierpliwie na zegarek. – Bo mam jeszcze kilka umówionych spotkań. Jest duże zainteresowanie metodą nauki, którą proponuję. Wytworzył takie ciśnienie, że pośpiesznie wyciągnęłam trzy stówki. Jak już mówiłam, cierpiałam chyba na chwilowy zanik rozumu. Magister porwał pieniądze, pożegnał się i wybiegł jak na skrzydłach. Wyjrzałam za nim na klatkę schodową. Właśnie zrozumiałam, co najlepszego zrobiłam. – Przepraszam! – Rosiniak odbił się od Zenka, który właśnie wchodził po schodach. – Sie ma, Aluśka – przywitał mnie ciepło sąsiad. Znaliśmy się jeszcze z piaskownicy, inaczej chyba nie miałabym odwagi z nim rozmawiać. – Ten miglanc wyparował od ciebie? Bo nie znam facjaty. Usiadłam na schodach i zakryłam twarz. Chciało mi się płakać. – No co? – Zenek stanął nade mną jak pokryta tatuażami góra. – Krzywdę ci kto zrobił? Miętkie serce mam, na damskie łzy patrzeć nie mogę. Tylko puść parę, a ja go… Albo nie, na warunkowym jestem. Ale chłopakom nadam, to mu wytłumaczą. – Nie trzeba, będę miała nauczkę – machnęłam ręką i opowiedziałam o tym, jak dałam się naciąć. – Pozwolę sobie się nie zgodzić – powiedział elegancko Zenon i siąknął nosem. – Ja swój honor mam, byle gnida nie będzie po moim rewirze ganiała i słabe kobiet cięła na kasę. – Co chcesz zrobić? – przestraszyłam się. Sąsiad siedział co prawda za włamanie, ale krążyły wieści, że i mokrą robotą nie gardził, tylko nikt go nie zdołał na tym złapać. Rosiniak był oszustem i naciągaczem, ale nie chciałam, żeby z mojego powodu doznał uszczerbku na zdrowiu. Z Zenkiem i jego kolegami żartów nie było. – Ja? – zdziwił się teatralnie Zenon. – Nic! Absolutnie nic. – Zenek! – piętro wyżej otworzyły się drzwi i przez tralki poręczy wyjrzała żona sąsiada. – Co tam robisz? – Do ciebie idę, królowo moja – zanucił figlarnie Zenon i zniknął mi z oczu. Odetchnęłam z ulgą. Bałam się, że padnę ofiarą jego nadopiekuńczości. Zenek dla swoich potrafił być dusza człowiek. Wyrównał rachunki… i to z nawiązką! Jak bardzo – przekonałam się kilka dni później. – Ojciec prosi – w drzwiach stała mniejsza kopia Zenka. Syn zapraszał mnie na rodzinne salony, nie wypadało odmówić. – Wchodź, Aluśka, jak do siebie – usłyszałam od progu. Zenek i jego dwaj synowie siedzieli przy stole, a tyłem do mnie na krześle… Tak, to był magister Rosiniak. Zrobiło mi się go żal. – Widzisz, Aluśka, dzieciaki chciały trochę angielskiego liznąć, to pomyślałem, że zadzwonię tam gdzie ty – Zenek drapał się po szerokiej piersi. – Tak między nami sąsiadami, nie gniewaj się, ale strasznego palanta wybrałaś na nauczyciela. Nie podobasz mi się z mordy – zwrócił się wprost do Rosiniaka. – Aluśka, to ten? Bo wtedy tak szybko mi mignął na schodach, żem nie spamiętał – Zenek patrzył na mnie lodowato niebieskimi oczami. Dreszcz przebiegł mi po plecach. – Zenek, nie rób nic, czego musiałbyś żałować – ostrzegłam słabym głosem. – Nie bój, warunkowego nie złamię – uspokoił mnie sąsiad. – Zaraz tu wpadną Ciacho i Malizna, to mnie wyręczą. Ile ci wisi pan nauczyciel? – Trzy stówy – powiedziałam cicho. – To zaraz ci odda – powiedział pogodnie Zenon. Rosiniak był wytrawnym graczem, wiedział, kiedy ma słabe karty. Bez słowa podał mi banknoty. – I drugie tyle za fatygę – Zenek wyciągnął rękę. – To rozbój! – magister zdobył się na niemrawy protest. – Jak powiedziałeś? – Zenek wstał i szarpnął stołem. Synowie uśmiechnęli się wyczekująco. – Nie skacz, palancie, tylko pruj się z kasy. I pamiętaj, na moim rewirze rządzę ja i nikt więcej. Co uskubałeś, to moje. Kumasz? Rosiniak skinął pokornie głową. – No! – Zenon odprężył się i przeciągnął, prężąc muskuły. – A teraz won i żebym cię nie widział. Bo ja nerwowy jestem, jeszcze mi ręka drgnie. A warunkowe – rzecz święta. Poczułam ulgę, kiedy nieszczęsny oszust wyszedł z mieszkania Zenka cały i zdrowy. Miałam nadzieję, że na ulicy nie czeka go żadna niespodzianka. – Nie martw się, Aluśka – Zenon poklepał mnie po plecach – włos mu z głowy nie spadnie. Za delikatna jesteś na ten świat – przyjrzał mi się z autentyczną troską. – Nie wiem, co byś beze mnie zrobiła. – Dziękuję za odzyskanie pieniędzy – zrozumiałam aluzję. – E tam – Zenek machnął ręką. – To była zwykła sąsiedzka przysługa. Zobacz więcej kryminalnych historii: „Zakochałam się w Januszu od razu. Gdybym wiedziała, że zamorduje mojego męża, dalej bym go kochała” „Obrobiłem dom bandziora działającego w gangu porywaczy dla okupu. Tak odkryłem, gdzie jest moja siostra” „Matka chciała mnie tylko dla siebie. Skłamała, że mój ojciec nie żyje. Nie zasłużyła na życie po tym, co zrobiła”
Jej brata nazywa się najgorszym potworem XX wieku. O Pauli Hitler wiadomo jednak naprawdę niewiele
Jeden z najkrwawszych zbrodniarzy XX wieku budzi dziś zadziwiająco wielką fascynację. Mało kto jednak wie, że miał siostrę. Paula Hitler przez całe życie pozostawała w cieniu brata. Nigdy nie zrobiła kariery, nie wstąpiła też do NSDAP.
W telewizji programy o Adolfie Hitlerze cieszą się zawsze dużą popularnością. Pisma poświęcone historii najnowszej bardzo często przywołują postać głównego nazisty. Opisywane są osoby z jego bliskiego i dalszego otoczenia, jego przywary, dziwactwa itd. W tym zalewie informacji aż dziwne jest, jak mało wiadomo o rodzonej siostrze Hitlera, Pauli, która przeżyła wojnę i spokojnie odeszła z tego świata w niewielkim bawarskim miasteczku Berchtesgaden. Jej zadbany grób znajduje się na miejscowym cmentarzu. W cieniu „Adiego”... Klara Hitler, matka przyszłego Führera, wydała na świat pięcioro dzieci, z których tylko dwoje dożyło dorosłości. Adolf urodził się 20 kwietnia 1889 roku, natomiast młodsza o siedem lat Paula 21 stycznia 1896 roku. Dom rodzinny Hitlerów miał dziwną atmosferę, na którą składały się serdeczność oraz kłótnie i zwady. Adolf, zwany w domu Adi, nie znosił ojca, a ten często spuszczał mu baty. Alois Hitler zmarł, kiedy jego syn miał czternaście lat, a córka zaledwie sześć. Dzieci otrzymały skromną rentę po ojcu. Paula, która po wojnie udzieliła wywiadu telewizyjnego, wspominała szczęśliwe chwile z bratem. Podkreślała, że w zabawach dziecięcych zawsze chciał dowodzić i nie znosił sprzeciwu. „Brat interesował się historią, geografią, architekturą, malarstwem. Lubił muzykę Wagnera i Liszta” – wspominała. Adolf nie był szczególne opiekuńczy. Czasem zdarzało mu się uderzyć młodszą siostrę. Matka rodzeństwa, Klara, skupiała się na synu. Paula była niepozorna i w zasadzie niezauważana w rodzinie. Nie miała ani szczególnych talentów, ani szczególnej roli w familii. Cicha myszka. Może dlatego w późniejszym czasie Hitler uważał, że Paula ma niski iloraz inteligencji… Biedna młodość Klara zmarła cztery lata po mężu. Jej jedenastoletnia córka została sierotą. Wtedy starszy brat zrzekł się swojej renty po rodzicach na jej rzecz. Niewielka kwota, 100 koron, pozwalała na skromną egzystencję. Adolf wspomagał też dziewczynkę drobnymi sumami. Jak wspominała Paula w wywiadzie udzielonym po wojnie, od 1908 roku widywali się rzadko. Ze względu na sytuację rodzinną Paula szybko musiała się stać niezależna finansowo. Poszła do szkoły handlowej i zdobyła kwalifikacje pomocy biurowej, po czym rozpoczęła pracę w jednej z wiedeńskich kancelarii jako sekretarka. W tym czasie, w 1921 roku, rodzeństwo się spotkało. Jak wspominała Paula, spędziła wtedy z Adolfem dwa szczęśliwe dni. Potem dziewczyna straciła pracę, podobno z powodu poglądów brata. Znalazła jednak kolejną: była sekretarką w firmie ubezpieczeniowej. Kiedy pożegnała się również z tą posadą, brat poprosił ją, by zmieniła nazwisko na takie, które mniej rzuca się w oczy. Od tej chwili aż do końca II wojny światowej podpisywała się nazwiskiem Wolf. Po serii porażek zawodowych związanych z Wiedniem, Paula przeniosła się do Monachium i napisała do brata, informując go o swojej trudnej sytuacji. Był on już wówczas innym człowiekiem, miał wielkie możliwości polityczne i finansowe, a jego ideologia porwała tłumy Niemców, wkrótce zaś miała doprowadzić do wojny. Adolf Hitler nie chciał zaprzątać sobie głowy kłopotami Pauli, więc zaczął po prostu z państwowej kasy wypłacać jej stałą pensję. Przysyłał jej też pieniądze na każde święta (3 tysiące marek). W oddaleniu W Monachium Paula czuła się nieswojo, tęskniła za Wiedniem, a ponieważ nie musiała się już troszczyć o sprawy bytowe (teraz poglądy brata mogły jej tylko pomóc), wróciła do kochanego miasta. Na prośbę Adolfa Paula raz lub dwa razy do roku odwiedzała Berchtesgaden, sielskie miasteczko, w pobliżu którego Hitler miał rezydencję. Budowę słynnego Berghofu sfinansował ze sprzedaży książki „Mein Kampf”. Kochał to miejsce i spędził tu najwięcej czasu podczas II wojny światowej (obok Wilczego Szańca, jego drugiej siedziby). Razem z Hitlerem mieszkała tam Ewa Braun. Siostra Adolfa nigdy nie dostąpiła zaszczytu zaproszenia na pańskie pokoje, a z kochanką brata miała się spotkać tylko raz. Te dwie kobiety nie miały ze sobą wiele wspólnego… Dziwić może to oddalenie rodzonej siostry, podczas gdy Adolf poprosił starszą przyrodnią siostrę Angelę, by została jego gospodynią. Wszedł także w bliższą (niewyjaśnioną do dziś) relację z jej córką Geli. Być może Paula nie była tak energiczna jak Angela ani tak wesoła jak Geli… Obecność wodza przyciągnęła w okolice Berchtesgaden także jego współpracowników. Wille w sąsiedztwie wybudowali Hermann Göring, Martin Bormann i Albert Speer, którzy odwiedzali swojego przełożonego. Wielka miłość Pracując jako sekretarka w szpitalu, Paula poznała przystojnego lekarza, Erwina Jekeliusa. Był on absolwentem wiedeńskiego uniwersytetu, lekarzem psychiatrą, członkiem partii nazistowskiej i oddanym zwolennikiem Hitlera. Paula i Erwin się w sobie zakochali. Podobno lekarz poprosił Führera o rękę jego siostry, za co został odesłany na front wschodni, a potem trafił do niewoli sowieckiej. Jednak jeśli przyjrzeć się bliżej tej historii, przybiera ona mniej romantyczny wyraz. Jekelius był odpowiedzialny za typowanie ludzi na śmierć w wiedeńskich placówkach psychiatrycznych zgodnie z nazistowską doktryną. Robił listy pacjentów, którzy następnie trafiali do komór gazowych w obozach koncentracyjnych. Zabijał też dzieci z kłopotami behawioralnymi oraz upośledzone umysłowo. Miał podobno na sumieniu 4 tysiące ludzkich istnień. W tym kuzynkę Pauli i Adolfa – Aloisię Veit, która miała nieszczęście cierpieć na schizofrenię i widywać duchy. Erwin Jekelius rzeczywiście trafił do wojska, może za sprawą niedoszłego szwagra, a może pogłosek, że pewni pacjenci tajemniczo znikają (czyżby uwalniał ich za pieniądze?). Nie był jednak prostym żołnierzem na froncie wschodnim, tylko lekarzem w dywizjonie kozackim w 1943 roku. Potem Jekelius wrócił do Wiednia, do pracy w szpitalu, i tam w 1945 roku ukrywał się przed Armią Czerwoną. Uciekał, ale został złapany i przewieziony do Rosji. W procesie w Moskwie w 1948 roku zeznał, że dziennie w jego klinice zabijano od sześciorga do dziesięciorga dzieci poprzez wprowadzanie do organizmu luminalu. Jeśli to nie działało, podawano im zastrzyki z morfiną. Erwin Jekelius dostał wyrok 25 lat obozu. Zmarł na raka pęcherza w 1952 roku. Upadek Adolfa W kwietniu 1945 roku w domu Pauli na przedmieściu Melk pojawiło się dwóch esesmanów, którzy powiedzieli, że mają rozkaz przenieść ją do Berchtesgaden. Spakowała więc walizeczkę i ruszyła w drogę. Po kilku dniach, kiedy wojska amerykańskie były coraz bliżej, przeniesiono ją do Hinterbrand, gdzie została do grudnia 1945 roku. Oczywiście Paula wzbudziła zainteresowanie Amerykanów, jednak po przesłuchaniu ją uwolniono. Kobieta nie była w partii nazistowskiej, nie miała żadnego stanowiska, jej brat już nie żył… Była więc wolna. Wróciła do Wiednia i do prawdziwego nazwiska. W 1952 roku zamieszkała w dwupokojowym mieszkaniu w Berchtesgaden, gdzie wiodła ciche życie, nie rzucając się nikomu w oczy. Zmarła 1 czerwca 1960 roku w wieku 64 lat jako ostatnia osoba z najbliższej rodziny Adolfa Hitlera. Pochowano ją na miejscowym cmentarzu pod drewnianym krzyżem, na którym znajdują się daty jej urodzin i śmierci oraz imię i nazwisko: Paula Hitler. Nie taka święta Na tle brata Paula wydaje się postacią pozytywną. Jednak to chyba tylko pierwsze wrażenie. Na plus trzeba jej zapisać, że nigdy nie wstąpiła do NSDAP. „Brat nigdy mnie o to nie poprosił. Gdyby poprosił, zrobiłabym to, by zrobić mu przyjemność” – wyjaśniała. A więc partia nazistowska nie była jej wstrętna. W wywiadzie telewizyjnym Paula nie chciała też ocenić „dzieła” Adolfa. Podkreślała, że był jej kochanym bratem i że darzyła go szacunkiem. Brat wysyłał jej co roku bilety na zjazd partyjny do Norymbergi, jednak Paula nigdy tam nie pojechała. Była daleka od polityki czy raczej oczekiwała większych zaszczytów? Zawsze jednak, kiedy mogła posłużyć się pozycją brata w swojej sprawie, skrupulatnie to wykorzystywała. W 1941 roku wpadł jej w oko domek w Weiten, jednak jego właścicielka nie chciała go sprzedać. Paula napisała do niej, przedstawiając się i argumentując, że i tak dostanie tę posiadłość. Do transakcji doszło więc szybko. Pieniądze wyłożył Adolf Hitler. Paula musiała też wiedzieć, że choć jej narzeczony Erwin Jekelius jest lekarzem, to ma na sumieniu ludzkie życie, także jej krewnej. Jednak jej to nie poruszało. A kiedy brat nie zgodził się na ich związek, rzuciła Jekeliusa bez wahania. Nie miała więc czułego serca. Można odnieść wrażenie, że Paula nie była silną osobowością. Nie miała dość siły przebicia, by próbować dotrzymać kroku swoim krewnym, i tylko dlatego nie weszła w nazistowski układ władzy i przemocy. Na próżno jednak szukać u Pauli Hitler odruchów buntu czy sprzeciwu. Określenie jej jako przeciętnej, uczciwej kobiety, która jedynie żyła w zdemoralizowanych, złych czasach, też byłoby nadmiernym komplementem. Była słaba, potrafiła też być podła i lubiła święty spokój. Zarówno za życia brata, jak i po wojnie. Paula Hitler - Urodziła się 21 stycznia 1896 roku w Fischlham w Austrii jako dziecko Klary i Aloisa Hitlerów. W wieku sześciu lat straciła ojca, a gdy miała jedenaście lat – matkę. Przez całe życie pracowała jako sekretarka. Po śmierci Adolfa Hitlera i zakończeniu II wojny światowej wróciła do Wiednia, a następnie do Berchtesgaden w Niemczech, gdzie zmarła 1 kwietnia 1960 roku. Została pochowana na tamtejszym cmentarzu. Zobacz więcej kryminalnych historii: „Zakochałam się w Januszu od razu. Gdybym wiedziała, że zamorduje mojego męża, dalej bym go kochała” „Obrobiłem dom bandziora działającego w gangu porywaczy dla okupu. Tak odkryłem, gdzie jest moja siostra” „Matka chciała mnie tylko dla siebie. Skłamała, że mój ojciec nie żyje. Nie zasłużyła na życie po tym, co zrobiła”
„O kradzieżach w salonach jubilerskich wiedzieliśmy niewiele. Naszym jedynym tropem był czarny polonez”
Wchodzili do jubilera, czekali aż klienci wyjdą, po czym zmuszali obsługę do wydania kosztowności i pieniędzy.
Dla prywatnego detektywa nie ma lepszej reklamy niż złapanie poszukiwanego sprawcy. Musiałem się więc wykazać, bo całe miasteczko patrzyło mi na ręce. Sprawców było co najmniej trzech, działali według ustalonego schematu. Wchodzili do jubilera, odczekiwali chwilę, aż nie było klientów i zmuszali obsługę do wydania kosztowności i pieniędzy. Zawsze tak samo. Napadali wtedy, gdy zakład miał pełny sejf. To sugerowało, że byli doskonale zorientowani. Śledczy założyli, że sprawcy mieli wtykę w każdej z firm, dlatego drobiazgowo przesłuchiwali pracowników, byłych pracowników, właścicieli, wspólników, stałych klientów itp. Bez efektów, nie udało się wpaść na żaden trop. Skrupulatnie przeglądano zapisy z monitoringu. Jedyny wniosek, jaki się nasuwał, potwierdzał początkowe przypuszczenia: napadów dokonała jedna grupa, składająca się co najmniej z trzech osób, w tym kobiety. Po trzecim włamaniu jubilerzy z naszego miasta zjawili się w moim gabinecie. Zdziwiła mnie nieco ta wycieczka, bo wiedziałem od kolegów z policji, że trwa intensywne śledztwo. Ale cóż, klient nasz pan. Prowadzę firmę detektywistyczną od dziesięciu lat, mam dobre wyniki, więc w gruncie rzeczy wizyta jubilerów mi pochlebiała. – Panie Jerzy – zaczął najstarszy i najsłynniejszy w mieście złotnik, Janowicz – sprawa jest prosta. Były trzy napady, ponieśliśmy ogromne straty, to są miliony złotych w gotówce i wyrobach. Policja wyraźnie sobie nie radzi. My chcemy uniknąć dalszych strat. Ubezpieczenie nie pokryje wszystkiego. Nas nie stać na kolejny napad! Znajdzie pan tych drani?! – Panowie wiedzą, że jest prowadzone śledztwo – odpowiedziałem. – Nie mogę wchodzić w drogę policji. Za to można stracić licencję. – Panie Jerzy – Janowicz mówił za wszystkich – stanowimy grono poważnych obywateli tego miasta. Płacimy solidne podatki i mamy prawo do skutecznej ochrony naszych interesów! Ale tu chodzi nie tylko o interesy, bo kto wie, co podczas kolejnego napadu może się zdarzyć?! A jeśli komuś puszczą nerwy?! Przecież oni mają broń! Skoro policja nie potrafi, to może panu uda się złapać tych bandytów. Pan ma swoje sposoby. Żeby nie było konfliktu, uprzedzimy komendanta, że pana wynajęliśmy. Pan im nie będzie wchodził w drogę, a wszystko co pan ustali przekaże policji. To co, zgoda?! – Zgoda! – powiedziałem. Wiedziałem, że Janowicz ma dobre stosunki z komendantem, z burmistrzem i radą miasta. I rzeczywiście, w trzy godziny później dostałem telefoniczne wezwanie do komendanta. Znaliśmy się od lat, kiedyś, zanim powinęła mi się noga, byłem jego podwładnym. Rozmowa była krótka: – Wiesz dobrze, Jurek, – stanowczy ton był znakiem rozpoznawczym komendanta – że nie lubię „konkurencji”, ale musiałem się zgodzić, więc krótko: robisz swoje i o wszystkim nas informujesz. – Rozumiem, że na zasadzie wzajemności – stwierdziłem, siląc się na uległość. – Skończyliśmy rozmowę, warunki znasz – bąknął komendant. – Śledztwo prowadzi aspirant Kozłowski. Aspirant Kozłowski to doskonały pies, tropi zwierzynę do końca i dlatego pewnie uchodzi za najlepszego śledczego w mieście. Udostępnił mi akta i precyzyjnie wprowadził w sprawę. Mieliśmy mało danych, ale nie poddawaliśmy się Wiedziałem, że muszę się wykazać. Szło nie tylko o ambicję. Znalezienie sprawców to najlepsza reklama! Włączyłem do sprawy dwie osoby: Aśkę – wysportowaną, atrakcyjną, młodą dziewczynę. Jest bardzo inteligentna i nie spotkałem jeszcze faceta, który patrzyłby jej w oczy podczas rozmowy. Dołączył też Mięśniak! Taką miał ksywkę. Potężny facet, wyglądający na typowego pakera, któremu nieopatrznie uszy połączyły się ramionami. No, klasyczny mięśniak, czyli tępak! Ten wygląd był najlepszym kamuflażem. Ludzie się go bali, ale niezbyt poważnie traktowali jego intelekt. A Mięśniak bystry był jak mało kto, widział i zapamiętywał sytuacje jak sceny z filmu. Jeszcze raz przejrzeliśmy zapisy z monitoringu. Oglądaliśmy także zapisy z zewnętrznych kamer. Śledczy wyraźnie je zlekceważyli. Na nagraniu z drugiego napadu Mięśniak zwrócił uwagę na stojący w pobliżu zakładu samochód. Chyba czarny. Marka była nie do rozpoznania, bo widać było tylko kawałek przedniego błotnika i maski. Dokładna analiza nagrań z kolejnego napadu potwierdziła: podczas napadu w pobliżu stał czarny samochód. Ruszyliśmy w teren. Teraz wiedzieliśmy, o co pytać świadków. Okazało się, że w pobliżu zakładu Janowicza jest co najmniej siedem kamer, a trzy z nich rejestrowały obraz z wejścia do jego zakładu. I znów Mięśniak wykazał się spostrzegawczością. Na dwóch nagraniach widać było czarne auto. Sądziłem, że rozpoznanie marki auta popchnie sprawę do przodu. Tymczasem nikt nic nie widział. Nie poddawaliśmy się jednak, maglowaliśmy wszystkich mieszkających w pobliżu obrabowanych zakładów. Wreszcie udało się – ktoś twierdził, że widział krążącego w pobliżu czarnego poloneza. Czarny polonez? To niemożliwe. Przecież nie produkowano polonezów w takim kolorze. Wprawdzie każde auto można przemalować, ale po co na czarno. polonez to nie ford. To firma Ford miała hasło reklamowe: „Nasze samochody można kupić w każdym kolorze, pod warunkiem, że będzie to kolor czarny”, czy jakoś tak. W FSO takiej reklamy nie było. Trudno było uwierzyć, ale to był jakiś trop. Po pewnym czasie z laboratorium policji nadeszła informacja, że ów samochód to rzeczywiście polonez, przynajmniej przód i połowa auta, reszta to dziwna przeróbka. – A może to karawan? – Mięśniak po raz setny przeglądał zdjęcia. – Może ktoś przerobił poloneza na karawan, stąd takie dziwne wymiary pojazdu. – Polonez karawan? – wykrzyknęła Aśka. – Teraz nieboszczycy jeżdżą mercedesami! – Racja, ale kto powiedział, że przestępcy muszą się poruszać nowym autem – Mięśniak nie dawał za wygraną. – Stary polonez to niezły kamuflaż. Zobacz, ile czasu straciliśmy, by do tego dojść. Ale teraz pójdzie gładko, wystarczy przetrzepać zakłady pogrzebowe. Dwa zakłady nie zostały obrabowane. Jeszcze… Otóż nie poszło gładko. W naszym mieście żaden z zakładów pogrzebowym nie miał czarnego poloneza. Nigdy! Nie było też takiego pojazdu wśród firm transportowych ani w rejestrach wydziału komunikacji. Znowu stoimy. Na szczęście z nowym pomysłem zadzwonił aspirant Kozłowski. – Słuchaj – mówił podnieconym głosem – jeszcze w dwóch firmach nie było napadu: u Leszczyka i u Wagi. Pogadajmy z nimi. Może są zbyt mali, by na nich napadać, a może sami próbują zniszczyć konkurencję? Władysław Leszczyk odziedziczył interes po stryju. Porządny jubilerski zakład, w starym rzemieślniczym stylu. Korzystały z niego przeważnie starsze panie, które oddawały tu do naprawy wysłużoną, rodzinną biżuterię. Byłem świadkiem, jak pewna dama zostawiała bransoletkę. – Panie Władziu kochany – mówiła drżącym głosem – ta bransoleta była własnością mojej babci, to bardzo stara berlińska robota. Moja wnuczka będzie wychodziła za mąż i chciałabym jej przekazać tę rodzinną pamiątkę… – Pani Halinko – Leszczyk widać znał swoja klientkę. – To będzie drogo kosztowało i dopiero za trzy tygodnie zrobię. – Wie pan, panie komisarzu – Leszczyk nie wierzył, że jestem detektywem – ja mam głównie takich klientów. Odziedziczyłem ich razem z zakładem. Rzadko sprzedaję coś nowego, czasami obrączki. A w trudnych czasach to i zegarkami się handluje, i nawet je naprawia. Ja jestem skromny, trochę na uboczu, nie nadaję się do luksusowego centrum handlowego. Podobne informacje uzyskał aspirant Kozłowski u Leona Wagi. Skromny zakład mieszczący się w niebyt zamożnej dzielnicy. Nie było tu dużych pieniędzy. A do tej pory łupy bandytów były obfite. Nie spodziewaliśmy się napadu, ale na wszelki wypadek oba zakłady zostały objęte dyskretną obserwacją. Poszukiwania czarnego poloneza trwały dalej. Pytaliśmy w warsztatach samochodowych, u kolekcjonerów starych aut, policja namierzyła przy okazji dwie dziuple z częściami z kradzionych samochodów, i… nic. – Skoro nie ma go u nas, znaczy, że jest u sąsiadów, a tu ma tylko gościnne występy – stwierdziła Aśka, układając zdjęcia z monitoringu na półce. Pomysł okazał się trafiony. Aż za bardzo. Tylko w trzech najbliższych miastach było zarejestrowanych aż 90 polonezów, kilkanaście jako składaki. Brakowało informacji o czarnym polonezie. Policja u sąsiadów przesłuchiwała właścicieli polonezów jednego po drugim. Znowu szukano w firmach pogrzebowych, transportowych i warsztatach. Znaleziono 12 czarnych polonezów, w tym pięć składaków, być może wśród nich był poszukiwany przez nas pojazd. Mieliśmy namiary na właścicieli, więc wystarczyło sprawdzić. Dziwne rzeczy nie dzieją się bez powodu Telefon od obserwujących zakłady Leszczyka i Wagi postawił wszystkich na nogi. Był środek dnia, napadów dokonywano w nocy, więc sytuacja była dziwna. – Jakiś dziwny ruch u Leszczyka – meldował mój obserwator. – Co znaczy „dziwny”, mów jaśniej! – Szefie, – tłumaczył obserwator – zwykle u faceta puchy, że gęba od ziewania boli, a w ciągu ostatniej godziny miał już pięciu klientów. O, jeden teraz wyszedł. – Jak wygląda? – zapytałem. – Wzrost około 180 cm, bury płaszcz i czapka z daszkiem zasłaniająca twarz. – Aśka, – zwróciłem się do przysłuchującej się dziewczyny – sprawdź, co u Wagi. Aspirat Kozłowski odebrał natychmiast. – Co jest? – spytał grzecznie. – Klienci u Leszczyka! – Co? Mów normalnie – irytował się. – Do Leszczyka i Wagi zwykle przychodzi mało klientów, nadążasz? – tłumaczyłem nieco złośliwie. – A teraz w ciągu godziny miał już pięciu. Wśród nich wysokiego faceta w ciemnym płaszczu. – No to ich mamy, jadę z czarnymi – krzyknął Kozłowski – Stój! – wrzasnąłem do słuchawki. – Nie tak szybko. Zgarniesz towarzystwo i co? Tygodnie przesłuchań i brak dowodów. Skoro odwiedzili Leszczyka, znaczy badają teren. Aha, Aśka mówi, że u Wagi też ruch. Sprawdzają, czy warto ich obrobić? Zastanowią się i zrobią skok… – Albo nie zrobią! A tak już bym ich miał – Kozłowski był zawiedziony. – G..no byś miał – powiedziałem spokojnie. – Poślę za nimi jednego ze swoich, zobaczymy, co wywęszy. – Dobra, czekamy – niechętnie zgodził się Kozłowski. – Ale niech się coś spaskudzi…, to nie wiem, co ci zrobię! Mój wywiadowca śledził dwóch klientów Wagi. Po wyjściu od jubilera, kilkaset metrów dalej, wsiedli do zaparkowanych samochodów. Oba auta były zarejestrowane w sąsiednich miastach. Na rozwidleniu każdy pojechał do swojej miejscowości. Obserwator pojechał za tym, co skręcił do B. Odprowadził go pod dom. Na prośbę Kozłowskiego miejscowa policja otoczyła dom obserwacją. Trzy dni później, koło północy, czarny polonez wjechał do naszego miasta. Już na rogatkach dyskretnie „przywitali” go policjanci w cywilnym radiowozie. Polonez zatrzymał się w okolicy zakładu Leszczyka. Jedna osoba – kobieta – wysiadła i poszła na przeszpiegi. Rekonesans wypadł chyba dobrze, bo wróciła do auta. Nie mogła wiedzieć, że w zakładzie Leszczyka czekają antyterroryści. Czarny polonez podjechał bliżej zakładu. Wysiadły dwie osoby i zabrały się za przecinanie kłódki. Pracowali cicho, fachowo. Gdy weszli do środka, zapaliło się światło, antyterroryści błyskawicznie obezwładnili rabusiów. W międzyczasie inna grupa aresztowała kierowcę czarnego poloneza. Dobrze się spisaliśmy! Zobacz więcej kryminalnych historii: „Zakochałam się w Januszu od razu. Gdybym wiedziała, że zamorduje mojego męża, dalej bym go kochała” „Obrobiłem dom bandziora działającego w gangu porywaczy dla okupu. Tak odkryłem, gdzie jest moja siostra” „Matka chciała mnie tylko dla siebie. Skłamała, że mój ojciec nie żyje. Nie zasłużyła na życie po tym, co zrobiła”
„Ktoś mnie uśpił i okradł podczas podróży pociągiem. Myślałam, że to niewyróżniający się mężczyzna, ale prawda była bardziej złożona”
Od razu zwrócił moją uwagę. Był dziwny. Taki... nijaki, łatwo wtapiający się w tłum, a jednak było w nim też coś, co mnie fascynowało. Podobny do... nikogo? Patrzyłam na niego spod przymkniętych powiek, aż złapałam jego spojrzenie. Pan Nijaki zauważył, że go obserwuję!
Nie do wiary! Pociąg wjechał na peron punktualnie. Ucieszyłam się, że zaraz usiądę i wyciągnę tablet, na którym miałam zamiar obejrzeć zaległe odcinki ulubionego serialu. Otworzyłam drzwi wagonu, wsiadłam i zaczęłam przesuwać się wąskim korytarzem w poszukiwaniu właściwego przedziału. Wyjątkowo kupiłam miejscówkę, czekała mnie cała noc jazdy. Mój skromny budżet nie pozwalał na takie wyskoki, ale nie wyobrażałam sobie, jak miałabym przetrwać do rana na stojąco. Skoro pożałowałam na InterCity, to i tak byłam do przodu. – Jedziesz sama, w nocy? Ja bym się bała – przypomniałam sobie rozmowę z siostrą. – Nie sama, tylko z tłumem ludzi – odparowałam. Nie chciałam, żeby Gabrysia mnie straszyła, nie lubiłam podróżować samotnie, ale tak się złożyło, że nie miałam innego wyjścia. Albo dojadę do przyjaciół nad morze teraz, albo spędzę urlop w rozpalonym słońcem mieście. – No właśnie, nie wiadomo kto z tobą wsiądzie do przedziału. Złodziej czy psychopata? A uciekać nie ma dokąd – Gabi lubiła horrory i postanowiła nie pożałować mi przedwyjazdowych rad. – A tak poważnie, uważaj siostra na siebie. Nie zasypiaj, pilnuj bagażu, i jakby coś ci się nie podobało, szukaj konduktora. Ostrzeżenia siostry wydawały się śmieszne Usiadłam po oknem, ulokowałam walizkę na półce i wyciągnęłam tablet. Drzwi przedziału otworzyły się i wszedł chłopak, na oko w moim wieku, ze słuchawkami w uszach. Uśmiechnął się i klapnął z rozmachem koło drzwi. Za chwilę o mało nie zostałam zdeptana przez hałaśliwą rodzinę z bardzo ruchliwym dzieckiem. Tata zajął się bagażem, a mama pacyfikacją potomka, co udało jej się dopiero wtedy, gdy mały wylał na podłogę zawartość puszki trzymanej w ręku. Rodzice chłopca kłócili się o to, kto tak wychował dziecko, a ja uśmiechnęłam się. „Złodzieje i psychopaci! Gabi ma fantazję. Szkoda, że nie może zobaczyć moich towarzyszy podróży”. Ostatnie wolne miejsce zajął mężczyzna, który niczym się nie wyróżniał. Wtopił się natychmiast w tło, zasłonił gazetą i przestał istnieć. Takie przynajmniej odniosłam wrażenie. Zainteresował mnie do tego stopnia, że odłożyłam na później oglądanie serialu. Patrzyłam na niego spod przymkniętych powiek, aż złapałam jego szybkie spojrzenie. Zauważył, że go obserwuję. Zrobiło mi się głupio, wcisnęłam w uszy słuchawki i włączyłam tablet. Nie mogłam jednak przestać o nim myśleć. Coś mnie niepokoiło. Zrozumiałam, że dopóki nie odkryję, co to jest, z oglądania nici. Pozorując brak zainteresowania, lustrowałam ostrożnie to, co nie było zasłonięte gazetą. Znoszone dżinsy i czarny T-shirt, nic szczególnego. Utkwiła mi w pamięci jego twarz, widziałam ją bardzo krótko, ale to wystarczyło. Idealnie nijakie rysy twarzy. Z czymś mi się to kojarzyło. „Już wiem!” – ucieszyłam się. Przypomniał mi się film o złodzieju, który miał podobną urodę. Drobna charakteryzacja sprawiała, że mógł być każdym, a zmiana szczegółu takiego jak zarost – czyniła go nierozpoznawalnym. „Pewnie dlatego zwróciłam na niego uwagę” – wytłumaczyłam sobie ten nagły wybuch zainteresowania obcym i wcale niespecjalnie przystojnym facetem. Sąsiad wyczuł, że poświęcam mu zbyt wiele uwagi, odłożył na chwilę gazetę i zniechęcił mnie spojrzeniem. Zaczerwieniłam się. Pan Nijaki miał o sobie zbyt wysokie mniemanie. Oderwałam od niego wzrok i napotkałam uśmiechnięte oczy chłopaka ze słuchawkami. Musiał widzieć moje manewry, i pewnie dobrze się bawił. W przeciwieństwie do mnie. Żeby się uspokoić, przeniosłam wzrok na rodzinę naprzeciwko. Jedli kolację, napełniając przedział zapachem kiełbasy. Napiłam się wody, a gdy to nie pomogło, wyszłam na korytarz zaczerpnąć powietrza. – Też się ewakuowałem, nawet kawy nie dopiłem – powiedział chłopak, domykając starannie drzwi przedziału. Za chwilę w nasze ślady poszedł Pan Nijaki. Zanosiło się na podróż w korytarzu. Wróciliśmy dopiero wtedy, gdy straszna rodzinka skończyła posiłek i ułożyła się wygodnie, zajmując większą część kanapy. Zaczęłam oglądać serial, ale poczułam się strasznie senna. „Za chwilę zasnę z otwartymi oczami” – przestraszyłam się. – Proszę się obudzić – ktoś potrząsał moim ramieniem. – Pociąg za chwilę kończy bieg, to pani stacja – mówił konduktor. Otworzyłam oczy. Rozejrzałam się. Byłam sama w przedziale. – Już się zbieram – wymamrotałam, rozglądając się za bagażem. I nagle... – Gdzie mój tablet? – krzyknęłam, nie widząc na stoliku ukochanego gadżetu. – Zginęło pani coś? Trzeba pilnować swoich rzeczy – konduktor miał najlepsze chęci. – Na dworcu jest komisariat, tam może pani zgłosić kradzież. Wyrzuciłam butelkę po wodzie do śmietnika, zdjęłam z półki walizkę i wyszłam na korytarz. Zobaczyłam, że pan Nijaki przeciska się przez wysiadający tłum, jakby chciał uniknąć spotkania ze mną. Nigdzie nie było widać strasznej rodzinki ani chłopaka ze słuchawkami. Musieli wcześniej wysiąść. Powlokłam się do dworcowego komisariatu, jak mi poradził konduktor. Zajęto się mną życzliwie, zgłosiłam kradzież tabletu i, jak się okazało, pieniędzy, które złodziej wyciągnął z mojego portfela. Na szczęście nie ruszył karty płatniczej i dokumentów. – Kradzież „na miękko” – stwierdził policjant. – Wziął tylko to, co trudno będzie wytropić. Użycie cudzej karty jest zbyt niebezpieczne. Ma pani jakieś podejrzenia? – Podróżował ze mną człowiek, który od początku zwrócił moją uwagę. Coś w nim było takiego, sama nie wiem co. Miał twarz, którą łatwo jest zmienić, a jednocześnie potrafił stopić się z otoczeniem, nie rzucał się w oczy. To na pewno on! Ostatnie słowa wykrzyknęłam, widząc pana Nijakiego wychodzącego z drugiego pokoju. – Złapaliście go? – spytałam oszołomiona. – Sprawdzamy, sprawdzamy – mruknął uspokajająco policjant. – Ktoś się z panią skontaktuje, proszę podać adres pensjonatu i numer telefonu. I czekać. Wszystko będzie dobrze – dodał na koniec. Nie byłam tego taka pewna. Wypuścili Nijakiego… Telefon zadzwonił następnego dnia. Dostałam wezwanie do wojewódzkiej komendy. Na szczęście nie miałam daleko i już po dwóch godzinach siedziałam w pokoju śledczego, składając zeznania. Opisałam towarzyszy podróży, ze szczególnym uwzględnieniem pana Nijakiego. Położyłam nacisk na fakt, że próbował mnie unikać. – Ten typ tak ma – mruknął śledczy. – To on jest znany policji? – Jeszcze jak! Mogę go nawet pani pokazać – roześmiał się policjant. Byłam pod wrażeniem. Co za szybka akcja! Wyszliśmy na korytarz i śledczy zapukał do kolejnych drzwi. Uchylił je i przepuścił mnie przodem. Pod oknem stał pan Nijaki! Cofnęłam się. – Proszę wejść – odwrócił się Nijaki. – Ja też padłem ofiarą kradzieży. Uśpiono nas czymś w pociągu. – A ponieważ to mój szef, śledztwo ruszyło z kopyta – dodał śledczy i zamilkł. – Wszystkie sprawy traktujemy jednakowo – Nijaki obdarzył go ciężkim spojrzeniem. – Mogłaby nam pani pomóc. Co zrobiła pani z butelką po wodzie? Pamiętam, że piła pani mineralną. Chcielibyśmy oddać resztkę do laboratorium. Jestem pewien, że ktoś, korzystając z naszej nieobecności w przedziale, dosypał nam do napojów tabletki nasenne, ale potrzebny jest dowód. – Wyrzuciłam ją do śmietnika pod oknem – powiedziałam. Wciąż nie mogłam oderwać oczu od pana Nijakiego, fascynowała mnie jego zadziwiająca przemiana w policjanta. – Znów to samo – jęknął teatralnie śledczy, kiedy wychodziliśmy z gabinetu jego szefa. – Żeby to mnie kobiety chciały się tak przyglądać! Co on w sobie ma? Policjant posadził mnie przed komputerem i otworzył bazę danych. – Poogląda sobie pani notowanych złodziejaszków. Może kogoś pani rozpozna. – Oczywiście, ale wydaje mi się, że najlepszą okazję, żeby wrzucić tabletkę usypiającą do wody czy kawy miała rodzina, która podróżowała z nami w przedziale. – Wyszli na prowadzenie, kiedy okazało się, że pani główny podejrzany jest kapitanem policji – kiwnął głową śledczy. Chyba nie traktował mnie poważnie. Przeglądałam zdjęcia ofiarnie, ale po pewnym czasie zaczęło mi się wydawać, że wszystkie twarze są do siebie podobne. – Chyba nie na wiele się zdam – westchnęłam. I nagle… – To on! – poderwałam się z miejsca. – Poznaje go pani? – ożywił się śledczy. Z policyjnego komputera patrzył na mnie ojciec rodziny. – Jestem pewna – sapnęłam. – To nasz stary znajomy, wielokrotnie karany za kradzieże. Mówi pani, że podróżował z żoną i synkiem? Dziwne, kiedy ostatnio się widzieliśmy, nie miał rodziny. Myślę, że jesteśmy na dobrym tropie, dziękuję za pomoc. Niech pani postara się nie zmarnować urlopu do końca. Zawiadomimy o postępach śledztwa. Tablet odzyskałam dwa tygodnie później. Zgłosiłam się po niego, mając nadzieję, że spotkam jeszcze raz pana Nijakiego. Niestety, jak się dowiedziałam, był w terenie. A śledczy znowu dziwił się, że atrakcyjne kobiety uganiają się za jego nijakim szefem. Zobacz więcej kryminalnych historii: „Zakochałam się w Januszu od razu. Gdybym wiedziała, że zamorduje mojego męża, dalej bym go kochała” „Obrobiłem dom bandziora działającego w gangu porywaczy dla okupu. Tak odkryłem, gdzie jest moja siostra” „Matka chciała mnie tylko dla siebie. Skłamała, że mój ojciec nie żyje. Nie zasłużyła na życie po tym, co zrobiła”
„Wytrzeźwiałam i właśnie dotarło do mnie, co zrobiłam. Zadałam się z jakimiś gangsterami. Planuję oszustwo i kradzież”
W co ja się wpakowałam? Uświadomiłam sobie, że te bandziory mają mnie w garści. Na pewno nagrali nasze rozmowy i mogą mnie szantażować. Muszę ich sprowokować, żeby powiedzieli coś, co będzie mogło posłużyć jako dowód. Nie mogę dopuścić, by się szybko rozłączyli.
Gdybym miała jakieś poważne wytłumaczenie: że to na ratowanie życia matki, że wszystko straciłam w pożarze.... A ja po prostu lubiłam zakupy. Odkąd pamiętam, zawsze uważałam, że zarabiam za mało. „Gdybym tak dostała jeszcze 500 złotych, to byłoby akurat” – powtarzałam. Potem, gdy już dostałam to 500, to zawsze się okazywało, że jeszcze 500 i już byłoby idealnie… Wszystkie pieniądze wydawałam na siebie. Zazwyczaj mi wystarczało. Karty kredytowe spłacałam w terminie, nie robiłam długów ani debetu… Na co wydawałam? Wstyd się przyznać: na ciuchy, buty, torebki, kolczyki itd.! Pewnie myślicie, że moje mieszkanie jest od podłogi po sufit wypełnione pudłami ze zbędnymi parami butów czy płaszczy? Co to, to nie! Wymyśliłam sobie mechanizm obronny, który pozwala mi z czystym sumieniem nabywać kolejne rzeczy: kupione wcześniej rozdaję. Wmawiam sobie, że buty są za małe, żakiecik źle leży – i oddaję koleżankom, koleżankom koleżanek, sąsiadkom, koleżankom sąsiadek… Od słowa do słowa i... jesteśmy umówieni! Zaczęło się niewinnie. W jednym miesiącu nie spłaciłam całej karty kredytowej. W kolejnym jeszcze ją trochę zadłużyłam i spłaciłam tylko kwotę minimalną. „Ureguluję to z następnej pensji” – wmawiałam sobie. Ale ciągle trafiała się jakaś superokazja, nowy jubiler, do którego chciałam tylko zajrzeć, torebka, której szukałam od dawna… Pół roku później osiągnęłam limit na obu kartach kredytowych, a debet na koncie niebezpiecznie zbliżał się do granicy. Miałam też już długi u przyjaciół i rodziny. Wtedy zaczęłam rozważać sprzedaż samochodu. Sprawdzałam w internecie, ile mogłabym dostać za moją pięcioletnią hondę. Przy okazji zerknęłam na kwitek ubezpieczenia AC. „Kurczę, ten samochód jest ubezpieczony na dużo wyższą kwotę, niż mogłabym teraz za niego dostać” – przemknęło mi przez myśl. Trzy dni później wracałam z imprezy taksówką. Trafił mi się kierowca z tych bardziej gadatliwych. A że parę kieliszków tego wieczoru wypiłam – też byłam rozmowna. I tak sobie gawędzimy, że ciężko jest, że benzyna droga, a te naprawy samochodów to już w ogóle rozpacz, aż nagle z głupia frant, chyba żeby się popisać, wygłaszam takie oto zdanie: – Ja to bym na przykład chciała, żeby ktoś mi ukradł samochód. Bo w życiu go nie sprzedam za tyle, na ile mam ubezpieczenie. Na to taksówkarz odwraca się do mnie i poważnym tonem oświadcza: – Naprawdę? To się da załatwić… Gdy dotarło do mnie, co oznacza to zdanie – zmroziło mnie. Nigdy nie znałam nikogo, kto miał na bakier z prawem. Żadnego złodzieja, aferzysty… A teraz, ten facet… Mogłam jeszcze obrócić całą sprawę w żart, zmienić temat… A potem grzecznie zapłacić, wysiąść i iść spać. Tymczasem ja cicho zapytałam: – Taaak? Może byłabym zainteresowana… Nie odezwaliśmy się do końca podróży. Gdy miałam wysiadać, taksówkarz przemówił: – A w tej sprawie, o której rozmawialiśmy, to się odezwę. Niech mi pani zapisze swój telefon. Zbyszek jestem, tak przy okazji. Obudziłam się o czwartej rano. Spanikowana. Wytrzeźwiałam i właśnie dotarło do mnie, co zrobiłam. Zadałam się z gangsterami. Planuję oszustwo i kradzież. Dałam im mój telefon. Nie zmrużyłam już oka. Kilka godzin analiz trochę mnie uspokoiło. „Wystarczy, jak zadzwonią, powiedzieć, że już nie jestem zainteresowana. Po co mieliby mnie zmuszać? W najgorszym razie mogę też zmienić numer telefonu” – kombinowałam. Po kilku dniach prawie zapomniałam o panu Zbyszku. Aż nagle – w zasadzie jednego dnia – moja finansowa piramida zaczęła chwiać się w posadach. Najpierw bank zażądał natychmiastowej spłaty zadłużenia i zablokował mi karty kredytowe. Dwie godziny później zadzwonił przyjaciel – i zupełnie nieprzyjacielskim tonem – zaczął się domagać zwrotu długu. A następnego ranka odezwała się rozhisteryzowana siostra, bo jej synek zerwał więzadła i jak ma dalej grać w tenisa, to trzeba go natychmiast operować, oczywiście prywatnie, więc muszę jej oddać kasę. Facet wstrzelił się we właściwy moment I wtedy zadzwoniła moja komórka. – Halo. Tu Zbyszek. Pamięta mnie pani? Dwa dni wcześniej zrobiłabym tak, jak planowałam: wytłumaczyłabym, że tamtego wieczoru byłam pijana, że tylko żartowałam, podziękowałabym za telefon i się rozłączyła. Ale pan Zbyszek wstrzelił się w najlepszy dla niego, a najgorszy dla mnie, moment. – To może się spotkamy? – zaproponowałam. Spotkaliśmy się tego samego wieczoru w barze nad Wisłą. Zamówiliśmy piwo i Zbyszek zaczął wypytywać mnie o hondę. Przebieg, spalanie, wypadki... Oraz jakie mam zabezpieczenia, gdzie parkuję, czy są tam kamery. Wszystko skrzętnie notował w zeszycie. Zauważyłam, że wyraźnie ucieszyło go, gdy podałam nazwę ubezpieczyciela. – Odezwiemy się – rzucił na koniec. Teraz wszystko potoczyło się szybko. Dwa dni później spotkałam się w tym samym barze z kolegami Zbyszka. Obaj wyglądali jak karykatury samych siebie: łyse głowy, grube karki, kiepskie tatuaże. – Jestem Artur, ale mów mi Gruby – rzucił pierwszy. – Zdenek – warknął drugi. Usiedliśmy i zaczęliśmy ustalać szczegóły „przejęcia” – jak określili kradzież mojego auta. Nie miałam wiele do powiedzenia. Mogłam tylko albo się zgodzić, albo nie. Miałam im oddać 15 procent sumy, którą wypłaci mi ubezpieczyciel. Jak nie oddam im kasy w ciągu trzech dni od wypłaty ubezpieczenia, suma się podwaja (oni już będą wiedzieć, czy dostałam przelew, mają swoje sposoby). – Zrozumiano? – Zrozumiano. Przejęcie będzie wyglądało tak: mam zostawić otwarte auto tu i tu (podali mi dokładne miejsce na mojej ulicy, gdzie nie ma kamer i jest ciemno). Kiedy? Najlepiej, żebym zaparkowała tam od razu, by ktoś nie zajął mi tego miejsca. Zadzwonią do mnie pewnego wieczoru i dadzą sygnał – wtedy mam otworzyć auto. Jak w wyznaczonym terminie auto nie będzie stało tam, gdzie ma stać, albo będzie zamknięte – jestem im winna te 15 procent „za fatygę”. Potem dostałam jeszcze instrukcje, kiedy mam zgłosić kradzież, co mam zeznawać na policji, co mówić ubezpieczycielowi. I panowie bandyci sobie poszli. Posłusznie zaparkowałam w wyznaczonym miejscu i poszłam do domu. I powoli zaczęło do mnie docierać, w co się wpakowałam. „Jezu, kobieto, coś ty narobiła, chyba zwariowałaś!”. Oszukanie firmy ubezpieczeniowej to mały pikuś – z tego da się jakoś wykręcić. Znajomi by pewnie też zrozumieli – w końcu firm ubezpieczeniowych nie znosimy wszyscy tak samo jak straży miejskiej (to złodzieje, latami nas skubią, należało im się). Ale całe to „przejęcie” – to dużo więcej! To wprowadzenie w błąd organów ścigania, fałszywe zawiadomienie o przestępstwie… Do tego jeszcze zlecenie kradzieży. Jak wpadnę – to na grzywnie i pogrożeniu palcem się nie skończy. „Kobieto! Pójdziesz siedzieć” – dotarło nagle do mnie. Do tego kompromitacja towarzyska (no bo z przestępcami to moi znajomi zadawać się nie będą), strata pracy (księgowa z kartoteką? Następnym razem okradnie nas). Uświadomiłam też sobie, że te bandziory mają mnie w garści. Na pewno nagrywali nasze rozmowy i mogą mnie szantażować. Wystarczy, że zagrożą wysłaniem anonimu do mojej pracy albo do wszystkich znajomych z Facebooka. Mogą chcieć pieniędzy, a może współpracy? Mam się za bystrą osobę, ale teraz dałam ciała na całej linii… Dobrze mieć wśród znajomych prawnika Wychyliłam dwa kieliszki koniaku i zaczęłam zastanawiać się, czy z tego pasztetu da się jeszcze wykaraskać. „Pewnie powinnam zgłosić się na policję albo od razu do prokuratury. Może za pomoc w ujęciu prawdziwych bandytów darują mi – w końcu bardziej kretynce niż przestępcy. Tylko muszę to zrobić jak najszybciej, bo przecież Gruby albo Zdenek mogą zadzwonić w każdej chwili… Adwokat. Potrzebuję adwokata!”. Spojrzałam na zegarek, była 22.30. Do kolegi prawnika można jeszcze dzwonić, z niego raczej nie jest ranny ptaszek. Piotr długo nie odbierał... Gdy już straciłam nadzieję, usłyszałam w słuchawce: – Aneczka! Kopę lat! Może wpadniesz, jestem na całkiem przyjemnym bankiecie – Piotr lekko seplenił, widać, że impreza trwała już od dłuższego czasu. Zaczęłam mówić. Trajkotałam ponad minutę. Piotr musiał wyczuć desperację w moim głosie. Gdy zamilkłam, zapytał tylko, zupełnie już poważnie. – Zabiłaś kogoś? – Nie – wybąkałam. – To okej. Cokolwiek zrobiłaś, wyciągnę cię z tego, nic się nie martw. Jak tylko będę się mógł stąd wyrwać, przyjadę. Wszystko mi opowiesz i coś wymyślimy. W ciągu dwóch następnych godzin próbowałam sama siebie przekonać, że będzie dobrze. W końcu zadzwonił domofon. Piotr. Poprosił o kawę i kazał opowiadać. Powiedziałam mu wszystko. O zakupach, o taksówkarzu, o umowie z Grubym i Zdenkiem. Gdy skończyłam, długo milczał. A ja czekałam na wyrok. – Z twojej opowieści wynika, że Gruby i Zdenek działają w jakimś gangu. To dobrze – w końcu przemówił Piotr. Widząc moje zdziwienie, wyjaśnił: – Jest szansa, że znajdzie się prokurator zainteresowany rozbiciem grupy przestępczej. I że zgodzi się na jakąś ugodę z nami. Gdyby chodziło o jednorazowy wyskok pana Miecia z podwórka, byłoby ciężko. – Z nami? – łapię Piotra za słówko. – Czy to znaczy, że mi pomożesz? – No przecież obiecałem. Wiesz, ja mam wiele wad, ale akurat słowa zawsze dotrzymuję – po raz pierwszy od wejścia do mieszkania Piotr się uśmiechnął. – Nie obiecuję, że wyjdziesz z tego czysta jak aniołek. Jakąś cenę zapewne będziesz musiała zapłacić. Ale jak wszystko pójdzie po naszej myśli, do więzienia nie trafisz. A to chyba najważniejsze. Piotr kazał mi się wyspać (łatwo powiedzieć) i obiecał, że rano zacznie działać. Następnego dnia w pracy siedziałam jak na szpilkach. Jedyne, na czym mogłam się skupić, to ekran komórki. Czyj numer wyświetli się pierwszy – Piotra czy bandytów? Telefon zaczyna wibrować. Uff, Piotr. – Jest dobrze – słyszę w słuchawce i wreszcie mogę głęboko odetchnąć. – Rozmawiałem z kumplem z prokuratury i okazało się, że jego koleżanka od kilku miesięcy zajmuje się gangiem kradnącym auta na zlecenie właścicieli. Mam nadzieję, że okaże się, że twoi „znajomi” są właśnie z tej grupy. W najgorszym razie pani prokurator rozszerzy postępowanie. Prawda jest taka, że masz wielkie szczęście. Na taką okazję prokuratura i policja czeka od dawna. Bo na razie brakuje im dowodów. Przyjeżdżaj jak najszybciej. Trzeba wszystko omówić, podpisać papiery, i jak najszybciej założyć podsłuch na twoim telefonie. Możesz wyjść z pracy? Czy mogę? Nawet przez chwilę nie zastanowiłam się, jakie będą tego konsekwencje. Złapałam torebkę i rzuciłam przez ramię: – Muszę wyjść, będę jutro, nagła sytuacja – i już mnie nie było. Prokurator Zdanecka jest mniej więcej w moim wieku. Ale gdy patrzy na mnie znad drucianych okularów, czuję się, jakbym znowu wylądowała na dywaniku dyrektorki liceum. – Pani Anno... Pani Anno. No nieźle się pani wpakowała… – mówiąc to, świdruje mnie wzrokiem i stuka czerwonym paznokciem w biurko. – Ale mnie to bardzo cieszy! Spadła mi pani ze swoją niefrasobliwością, a raczej, nie bójmy się tego słowa, głupotą, z nieba! – pani prokurator w końcu się uśmiecha, a ja wreszcie przestaję się trząść. Najpierw pokazuje mi zdjęcia „żołnierzy” gangu, który rozpracowuje. Ku jej i mojej uldze – wśród kilkunastu twarzy rozpoznaję i Grubego i Zdenka. Potem Piotr zostaje na miejscu przygotować papiery, które uczynią ze mnie „informatora” i zwolnią z odpowiedzialności karnej. Ja z panią prokurator jadę do policyjnego laboratorium założyć na moim telefonie podsłuch. Zostaję poinstruowana, że ponieważ nie wiadomo, z jakich numerów zadzwonią złodzieje, będą nagrywać każdą moją rozmowę. – No sorry, na jakiś czas zero świntuszenia przez telefon – rubaszny pan aspirant widać bawi się doskonale moim kosztem. Gdy zobaczę nieznany numer na wyświetlaczu – mam odczekać 20 sekund i dopiero odebrać. I najważniejsze. Muszę ich sprowokować, żeby powiedzieli coś, co będzie mogło posłużyć jako dowód. Więc nie mogę dopuścić, żeby rozłączyli się, jak tylko powiedzą „dziś”. Mam udać, że mam słaby zasięg i się dopytywać, czy to oni w sprawie samochodu. Trzymałam się sztywno instrukcji i czekałam… Kiedy zgodnie z zaleceniami od bandziorów pójdę otworzyć samochód – mam w nim umieścić nadajnik GPS. Policjanci będą mieć ulicę na oku, ale nie chcą zgarniać złodziei od razu. GPS ma ich naprowadzić na dziuplę gangu. – A teraz proszę iść do domu i zachowywać się normalnie. Robić codziennie dokładnie to, co do tej pory – pouczył mnie na odchodne aspirant. Do domu poszłam pieszo. Musiałam ochłonąć. Kończący się dzień był chyba najbardziej niezwykłym i intensywnym dniem mojego życia. Zadzwonił Piotr. – Uważaj, służby słuchają – upomniałam go od razu, bo wiem, że ma dość specyficzne poczucie humoru. Nie zamierzałam zapewniać policjantom darmowej rozrywki. – Wszystko załatwione. Wyjaśnię, jak się spotkamy. Pozdrowienia dla dzielnych stróżów prawa! Czuwaj! – zakończył i się rozłączył. Tej nocy spałam jak zabita. Zaczęłam wierzyć, że jakoś się z tego ambarasu wykaraskam. Piotr wpadł na kawę i dopowiedział mi to, czego nie chciał mówić przez telefon. Naprawdę, miałam więcej szczęścia niż rozumu. Pani prokurator bardzo poszła mi na rękę. Oficjalna wersja zdarzeń, jaką przedstawiła przełożonym, wyglądała tak: zgłosiłam się do niej już po pierwszej rozmowie z taksówkarzem Zbyszkiem. I to za jej namową umówiłam się z nim na spotkanie. Od początku razem zastawiałyśmy pułapkę na bandziorów. Gangsterzy zadzwonili po tygodniu. Już się trochę zaczęłam martwić, że ich spłoszyłam. Było już dobrze po godzinie 23. Zrobiłam wszystko według wytycznych policji i bandziorów. Wróciłam do domu, pokręciłam się jeszcze chwilę i zgasiłam wszystkie światła. Z mojego okna widać koniec ulicy, na którym zaparkowałam. Usiadłam w fotelu, wyjęłam lornetkę i czekałam. Nic się nie działo przez prawie trzy godziny. Już prawie przysnęłam, ale obudził mnie warkot silnika. Wszystko rozegrało się w kilkadziesiąt sekund. Z auta wyskoczyła postać, wsiadła do mojego samochodu i po chwili oba auta odjechały. Chwilę później w tym samym kierunku ruszył zaparkowany kilka metrów dalej szary samochód. Z bloku po drugiej stronie wybiegło trzech mężczyzn, wsiedli do innego auta i też odjechali. Na ulicy zapanował kompletny spokój. Zadzwoniłam do Piotra. Wiedziałam, że nie śpi. – Po wszystkim – sama nie wiem czemu, ale mówiłam szeptem. – W sumie to jestem rozczarowana, w ogóle nie było to widowiskowe. W kinie takie akcje wyglądają dużo lepiej! – Uważaj, bo się koledzy policjanci obrażą (pozdrowienia, chłopaki!) – Piotr nie mógł sobie darować kolejny raz tego żartu. Potem dodał: – Idź spać. Twoja rola na dziś się skończyła. I o nic się nie martw. Wszystko będzie dobrze, pewnie nawet odzyskasz za jakiś czas samochód! Następnego dnia dostałam sygnał, że operacja prokuratury i policji się nie skończyła – więc żeby nie spłoszyć gangsterów, mam odegrać całą szopkę ze zgłoszeniem kradzieży na policję i do ubezpieczyciela. Przez następnych dziesięć dni nie działo się nic. Już zaczęłam się bać, że ubezpieczyciel będzie szybszy niż wymiar sprawiedliwości i wypłaci mi kasę, zanim operacja się zakończy. I będę musiała znowu skontaktować się z Grubym i Zdenkiem. Na szczęście tak się nie stało. – Teraz już naprawdę po wszystkim – zakomunikował mi Piotr pewnego poranka. – Cały gang pod kluczem. Pewnie cię nie zdziwi, że w sprawę zamieszany był też ważny dyrektor z twojej firmy ubezpieczeniowej. Dzięki niemu gang wiedział, że klient dostał odszkodowanie. Wtyczki mieli jeszcze w kilku firmach. A jednak poniosłam pewne konsekwencje Tego wieczoru upiłam się z Piotrem prawie do nieprzytomności. Gdyby nie wyciągnął mnie z klubu i nie odwiózł do domu, pewnie królowałabym na parkiecie do rana. No, ale sami przyznacie – było co świętować. Zgodnie z umową, nie poniosłam żadnej odpowiedzialności karnej. Ale sprawa zrobiła się głośna, zainteresowały się nią media. Mój szef wziął mnie na poważną rozmowę. Usłyszałam, że dla niego jest ważne tylko to, że miałam kontakt z gangsterami, że nie może ryzykować, żeby ktoś taki dbał o finanse jego firmy. Podpisałam porozumienie stron. Zebrałam się też na odwagę i opowiedziałam wszystko przyjaciołom. Wyobraźcie sobie – zrozumieli! Co więcej, zrzucili się i pożyczyli mi kasę na spłatę najpilniejszych długów. Miałam im oddać, jak w końcu odzyskam samochód (był ciągle dowodem w sprawie) i go sprzedam. – Ja się tym zajmę – zadeklarował mąż przyjaciółki. – Zanim znowu postanowisz zrobić interes życia. Koleżanka zapisała mnie na terapię dla zakupoholików. Strasznie się tam męczę, ale obiecałam przyjaciołom, że odbębnię cały półroczny cykl spotkań. Słowa zamierzam dotrzymać. Nie znalazłam na razie nowej stałej pracy, ale na szczęście popyt na usługi księgowe jest dość duży. Zaczynam myśleć o założeniu własnej firmy. Wtedy nowy samochód będę mogła wziąć w leasing! Zobacz więcej kryminalnych historii: „Zakochałam się w Januszu od razu. Gdybym wiedziała, że zamorduje mojego męża, dalej bym go kochała” „Obrobiłem dom bandziora działającego w gangu porywaczy dla okupu. Tak odkryłem, gdzie jest moja siostra” „Matka chciała mnie tylko dla siebie. Skłamała, że mój ojciec nie żyje. Nie zasłużyła na życie po tym, co zrobiła”
„Śmierć Tadeusza powinna wywołać skandal, a wszyscy byli podejrzanie spokojni. Mieli nietypowy, seksualny układ”
To był mój pierwszy dzień pracy w obyczajówce i od razu trafiłam na śmierć. Zawał w łóżku kochanki, dobrej znajomej rodziny i zarazem sąsiadki mieszkającej dwa domy dalej.
On – ani piękny, ani młody – leżał nagi w satynowej, pomiętej pościeli. Ona ze sporą nadwagą i mocno natapirowanymi włosami, trzymającymi fason mimo miłosnych igraszek. – A gdzie mąż? – zapytałam, nie mogąc oderwać wzroku od spływającego z twarzy pani Ireny czarnego jak smoła makijażu. – W delegacji – jęknęła, żeby znowu zanieść się szlochem. – Trochę głupio – skwitował cierpko mój partner. W odpowiedzi kochanka mocno wydmuchała nos, przy okazji ścierając z twarzy nieco czarnej brei. – Tadek naprawdę nie żyje? – upewniła się. – Bo panowie z pogotowia mówili… – Naprawdę – przerwałam jej. – Dlatego wezwani przez panią sanitariusze prosili, żebyśmy przyjechali. – A taki dobry był z niego człowiek. Kochany, czuły, troskliwy… Taki… Taki… Wyjątkowy… Marzyłam o tym, by rozwiązać taką sprawę Wzruszyło mnie jej wyznanie, lecz z drugiej strony pomyślałam, że to jednak trochę dziwne. Za chwilę cała okolica, włącznie z mężem i dorosłymi dziećmi, dowie się o jej romansie, a ona w ogóle się tym nie przejmuje. Cóż, może kochała tego mężczyznę bardziej od swojej reputacji? Spisaliśmy zeznania pani Ireny i poczekaliśmy, aż ciało pana Tadeusza zostanie zabrane do naszego prosektorium. Odchodząc, spytałam, czy kogoś do niej nie wezwać, ale odmówiła, nie mogąc się najwyraźniej doczekać, kiedy będzie mogła w samotności oddać się rozpaczy. Sprawa wydawała się prosta, trzeba było tylko jeszcze raz przesłuchać panią Irenę, ewentualnych świadków i małżonków kochanków, wypełnić komplet dokumentów, po czym odłożyć je na półkę. Po kilku dniach wypełnionych użeraniem się z konkurującymi ze sobą stręczycielami, wścibskimi staruszkami, które z lubością donosiły na sąsiadów, mniej lub bardziej poważnymi kradzieżami, zapomniałam o trupie i szczerze ubolewającej nad nim kochance. Ale wyniki sekcji zwłok wywróciły do góry nogami naszą teorię o śmierci pana Tadeusza i zmusiły do bardziej wnikliwego przyjrzenia się sprawie. Okazało się bowiem, że nasz pełen wigoru pan Tadeusz nie zszedł śmiercią naturalną, nie powalił go zawał ani wylew krwi do mózgu, nie przedawkował też środków pobudzających. Ktoś zabijał go powolutku, od dawna szprycując psychotropami i lekami na miażdżycę, aż pewnego dnia przesadził albo specjalnie podwoił dawkę. – Mogę oddać to kryminalnym w centrali, a wy zajmiecie się swoją robotą – zaproponował szef. Ale ja nie po to wstępowałam do policji, żeby zgnić w obyczajówce i stracić nerwy na szarpanie się z pospolitymi złodziejaszkami czy alkoholikami rwącymi się do bitki. Ta sprawa mogła być moją wielką szansą na awans. Od najmłodszych lat widziałam siebie w roli detektywa tropiącego seryjnych morderców i teraz wreszcie mogłam się w niego wcielić. – Szefie, ta sprawa jest dziecinnie prosta. Myślę, że bez problemu sobie z nią poradzimy, prawda? – starałam się brzmieć profesjonalnie. Kątem oka spojrzałam na mojego partnera. Nie odważył się głośno zaprotestować, ale czułam, że jest na mnie wściekły. Zamiast pozwolić mu spokojnie dotrwać do wcześniejszej emerytury, wrobiłam go w nadgodziny, papierkową robotę, o przesłuchiwaniu rzeszy ludzi nie wspominając. – Dobra, daję wam tę sprawę, ale macie doprowadzić ją do końca. Złapać jak najszybciej mordercę. Nie chcę mieć syfu w statystykach – powiedział szef, uznając rozmowę za skończoną. Myślałam, że mój starszy kolega udusi mnie gołymi rękami, gdy wyszliśmy z gabinetu komisarza. – Ta robota to nie film, a ty nie jesteś gwiazdą szklanego ekranu! – warczał przez całą drogę do naszego pokoju. – Jak ci się nie uda, zostaniesz krawężnikiem w jakiejś gównianej dzielnicy! Już ja się o to postaram! I nie myśl sobie, że będziesz przez całe dnie rozpracowywać trupa. Tu… – wskazał tłustym palcem na leżące na moim biurku teczki – masz sprawy, z których musisz się rozliczyć w ciągu tygodnia. I guzik mnie obchodzi, czy znajdziesz czas na swoje dochodzenie. Nie licz na mnie. Mnie już żadne statystki wykrywalności nie dotyczą. Zostałam ze sprawą sama. Nie miałam bladego pojęcia, jak się zabrać za morderstwo, ani kiedy znaleźć czas na ponowne przesłuchanie świadków, którzy stali się podejrzanymi. Nikt nie przygotował mnie do tej roli, nie znałam żadnego doświadczonego policjanta z dochodzeniówki, a na mojego partnera nie mogłam liczyć. W głębi duszy życzył mi, abym jak najszybciej złożyła broń i pozbyła się tej sprawy, nawet za cenę wpisania tego wstydliwego faktu w nasze akta. A ponieważ był starszy ode mnie wiekiem, stażem i stopniem, nie mogłam zignorować jego poleceń. Całe dnie poświęcałam więc na sprawy niemające najmniejszego związku z interesującym mnie śledztwem, co nie oznaczało, że o nim nie myślę. Z braku doświadczenia, i nie mogąc liczyć na pomoc zawodowców, postanowiłam zdać się na kobiecą intuicję. Na szczęście mam wolne wieczory, które jako singielka mogłam spożytkować na wertowanie akt sprawy, przesłuchiwanie podejrzanych, a przede wszystkim na śledzenie ich. W tym celu wykosztowałam się na perukę, lornetkę i ciuchy tak różne od moich prywatnych i służbowych, że nikomu nie przyszłoby do głowy, by pomylić tę wysportowaną blondynę w pożyczonym od taty nissanie z cichą, nielubiącą się wychylać brunetką. Szef zabiłby mnie, gdyby się dowiedział, że bez niczyjej zgody szpieguję niewinnych ludzi, dlatego stworzyłam nową tożsamość. Wiedziałam już, że pani Irena lubiła pana Tadeusza i wciąż nie mogła dojść do siebie po jego stracie. Jego żona była nieco mniej zrozpaczona, choć trudno mi było to obiektywnie ocenić, ponieważ od chwili śmierci męża zażywała leki uspokajające. Jednak mimo środków, zdrada męża zaskakująco mało ją obeszła. Już ich dorosłe dzieci wydawały się być bardziej zbulwersowane zachowaniem ojca. Mąż pani Ireny, owszem, wściekł się na wieść o romansie i wypominał go żonie przy każdej naszej rozmowie, ale nie zamierzał się z tego powodu rozstawać. – No wie pani! – żachnął się, słysząc moje pytanie. – Widać, że nie ma pani w tych sprawach doświadczenia. My jesteśmy innym pokoleniem niż wy, młodzi. My do małżeństwa podchodzimy poważnie. Jesteśmy ze sobą na dobre i złe, w zdrowiu, i w chorobie, bo łączy nas coś więcej niż uczucie – majątek, interesy i 30 wspólnie przeżytych lat. Tego tak po prostu nie da się przekreślić. – Ale zdrada… – drążyłam. – Myśli pani, że z powodu takich rzeczy zapomina się o przysiędze? Coś mi mówiło, że on również miał swoje za uszami i być może dlatego był taki wyrozumiały wobec żony… Nie miałam nic, co mogłoby ich obciążyć Po kolejnych przesłuchaniach nabrałam pewności, że kolejne spotkania z nimi niczego nie wniosą do śledztwa. Sąsiedzi kochanków również niewiele mieli do powiedzenia na temat dwóch rodzin. Ot, jak wszyscy w tej części miasta, lubili się spotykać na wspólnym grillu czy zapraszać na brydża, ale nic ponadto. Nikt nigdy nie widział ich kłócących się albo choćby spierających o cokolwiek. Obie panie w młodości były sobie bliskie, miały dzieci w tym samym wieku. Z biegiem lat nieco się od siebie oddaliły, ale nigdy nie zerwały kontaktów i wciąż kilka razy w roku zapraszały się wzajemnie na ploteczki i kawusię. Po dwóch tygodniach mojego nocnego śledztwa musiałam przyznać, że nie mam żadnych dowodów przeciwko komukolwiek z nich. Mało tego, wszyscy sprawiali wrażenie, jakby romans w ogóle nie wpłynął na ich sąsiedzkie relacje. Dbali o siebie wzajemnie, odwiedzali i chyba pocieszali po stracie partnera do łóżka, związku i brydża. Jedyne, co mi pozostawało, to spędzać całe noce w samochodzie taty, bacznie się im przyglądając. Ale w tym temacie także nie odnosiłam spektakularnych sukcesów. Nic, po prostu nic się nie działo w żadnym z dwóch obserwowanych domów. Po kolejnym jałowym tygodniu gotowa byłam się już poddać, ale wtedy właśnie zdarzyło się coś ciekawego. Zobaczyłam, jak pewnego wieczoru pod dom wdowy po panu Tadeuszu podjeżdża syn. Jeden z trójki ich dzieci. Wysiadł pośpiesznie, z takim impetem trzaskając drzwiami, że o mało nie wyleciała z nich szyba. Widać było, że jest wściekły. Krzyczał coś do matki, ale nim zdążyłam uchylić szybę i wsłuchać się w słowa, zniknął w środku. Wybiegł po kwadransie wcale nie spokojniejszy, wskoczył do auta i odjechał z piskiem opon. Nie minęło dziesięć minut, jak zobaczyłam dziwny ruch w krzakach koło drzwi wejściowych do domu wdowy. Pełna złych przeczuć, najciszej jak mogłam, wyśliznęłam się z auta i zakradłam do ogrodzenia. Krzak ewidentnie się poruszał i zmierzał nierównym truchtem w kierunku tylnej furtki, którą zauważyłam podczas jednej z wieczornych wizyt u wdowy. – To taka robocza furtka, mąż korzysta z niej, kiedy wybiera się na ryby i nie chce budzić psów sąsiadów – tłumaczyła wtedy wdowa. „Albo do kochanki” – dodałam w myślach. Najwyraźniej jednak nie tylko on z niej korzystał. Gdy zbliżyłam się do drugiej furtki, krzak stał sobie spokojnie, jakby rósł tam od zawsze. Podeszłam i dotknęłam liści. „Sztuczne!” – omal nie krzyknęłam zaskoczona. Cały krzak był sztuczny! Nie miałam jednak czasu na dalszą analizę, bo za krzakiem zobaczyłam uchyloną furtkę. Prześlizgnęłam się delikatnie i ruszyłam wydeptaną ścieżką. Nie prowadziła daleko, nie zmierzała też nad pobliskie jezioro, a dwa domy dalej… Do sąsiadów i byłej kochanki pana Tadeusza. „Wdowa poszła zabić panią Irenę! Tylko po co?” – pomyślałam, przeskakując przez ich płot, bo drugiej furtki nigdzie nie mogłam znaleźć. Skradając się najciszej, jak umiałam, podeszłam pod okno gościnnego pokoju, w którym paliło się światło. Modląc się w duchu, żeby właściciele nie wypuścili jednego z dwóch swoich dobermanów, stanęłam na palcach, chcąc przyjrzeć się temu, co dzieje się w środku. Muszę przyznać, że ta noc obfitowała w atrakcje. Chwyciwszy się parapetu zobaczyłam, jak wdowa szlocha wtulona w ramiona pani Ireny, a dookoła nich krąży wyraźnie zasmucony mąż kochanki. Co i raz pochylał się nad paniami, starając się je chyba pocieszyć. W końcu poszedł gdzieś i przyniósł półlitrówkę, wyjął z kredensu trzy kieliszki, nalał i poczęstował panie. Obie wypiły posłusznie, krztusząc się przy tym niemiłosiernie. Chyba zrobiło się im gorąco, bo, szczęśliwie dla mnie, mąż podszedł do okna, żeby je uchylić. Dzięki temu mogłam przysłuchiwać się ich rozmowie. Czegoś takiego w życiu bym się nie spodziewała Po dłuższej chwili wiedziałam już, że najstarszy syn pani Ireny obwinia ją o zamordowanie ojca, a przez to zamrożenie pieniędzy firmy, ponieważ to pan Tadeusz podpisywał wszystkie umowy. Syn, dopóki nie rozwiązalibyśmy sprawy, miał związane ręce. Nie mógł nawet zapłacić pracownikom, nie wspominając o wierzycielach. – A przecież ja nie mogłabym… – szlochała wdowa. – Mieliśmy taki idealny układ. My, wy… Tak dobrze się zgraliśmy. Nikt nie wchodził sobie w paradę. Kto mógłby chcieć zabić mojego Tadka? – No właśnie kto? – wtórowała jej równie załamana pani Irena. – Nie wiem – rozłożył bezradnie ręce jej mąż. – I jak zapełnimy tę pustkę? – Człowiek umarł, a tobie tylko jedno w głowie – przywołała go do porządku żona. – Nie będzie czwartego do brydża, rozumiesz? Kończymy z tym swingowaniem! Przecież nie możemy bez Tadka… – Ja mogę pełnić honory nas obu – oświadczył jej maż. – Przestań! To obrzydliwe! – żachnęła się wdowa. Zdębiałam. Nidy w życiu nie wpadłabym na to, że te dwie średnio pociągające fizycznie pary spotykają się na seks i wymieniają partnerami! Z wrażenia omal nie straciłam równowagi i nie spadłam w przycięte róże pani Ireny. Oszczędzę dalszych szczegółów tej nocy, ale po dłuższej wymianie zdań zrozumiałam, że mordercą jest pozornie kochający i wyrozumiały mąż pani Ireny. Im bardziej starał się być wyluzowany i nowoczesny, tym mocniej trąciło od niego fałszem. Kiedy następnego dnia, po bardzo długim i męczącym przesłuchaniu przycisnęłam go do muru, wyznał wreszcie, że miał dosyć konkurenta. – Zabrał mi wszystko, co miałem; Irenę i swoją żonę. Ta nawet w łóżku gadała tyko o nim, choć jeszcze przed moim pomysłem ze swingowaniem twierdziła, że to nudny safanduła. Ale wystarczyło, że nie musiała już z nim sypiać, by odzyskał dawny urok. Znów zaczęła go doceniać. Panią nie wzięliby diabli?! Człowiek się stara jak może, żeby im dogodzić, a takie nic, jakiś biznesmen od siedmiu boleści zgarnia wszystko! Co miałem zrobić? Szukać pocieszenia u prostytutek? O nie, proszę pani! Ja jestem porządny człowiek! – twierdził nawet na sali sądowej. Zaplusowałam w pracy. Szef patrzył na mnie z uznaniem, ale minęło jeszcze wiele miesięcy, nim przeniesiono mnie do wymarzonej dochodzeniówki. I zdecydowała o tym o wiele mroczniejsza historia. Zobacz więcej kryminalnych historii: „Żona mojego brata podtruwała go bromkiem, żeby nie namawiał jej na seks. O mały włos chłopa nie zabiła!” „Tajemniczy mściciel odebrał życie gwałcicielowi i mordercy dziewczynek. Okazało się, że sprawca miał bardzo solidny motyw” „Byłam zakochana w Szymonie. Kiedy na jaw wyszły jego romanse, namówiłam kolegę by doprowadził do jego śmierci”
„Z naszego sklepu co chwilę ginęły drogie ubrania. Dopiero przypadek pozwolił nam odkryć tajemniczą złodziejkę”
Dziewczyna ruszyła szybkim krokiem do kasy. A wtedy długa spódnica osunęła się jej do połowy pośladków. To był szok!
Wszystko zaczęło się od łez i złości pani Agaty, właścicielki komisu. – Za co ja wam płacę, dziewczyny?! – krzyczała. – Nie pilnujecie sklepu, znowu brakuje towaru! W końcu zacznę wam potrącać z pensji. Klientka przyszła po pieniądze i po zwrot niesprzedanych rzeczy, a tu ich nie ma. – Jak to nie ma? Przecież każdemu, kto wchodzi do przymierzalni, patrzymy na ręce – usiłowała bronić się Magda. – To niemożliwe, żeby ktoś coś wyniósł. A jednak… Nie bardzo wiedziałam, co o tym myśleć. Przecież naprawdę obie z Madzią bardzo starałyśmy się pilnować towaru, miałyśmy na wszystko oko, zachęcałyśmy klientki do kupna, pomagałyśmy w wyborze ciuchów. Do tej pory kierowniczka nie miała do nas żadnych uwag. Jeżeli czasem czegoś brakowało, to najwyżej jakiejś drobnej rzeczy, za kilkanaście złotych. Ale od jakiegoś czasu straty w sklepie bywały znaczne, dochodziły do kilkuset złotych miesięcznie. I gdyby pani Agata zaczęła odliczać nam je od pensji, to wypadłoby sporo na każdą z nas. Wcale nam się to nie uśmiechało. Zastanawiałam się, jak to jest możliwe, że ktoś jednak kradł, korzystając z naszej nieuwagi zwijał droższe, lepsze ciuchy, bo takich właśnie brakowało. Nie rozumiałam, jak można włożyć do torby nowe spodnie czy bluzkę i nie zostać zauważonym? Zwłaszcza że wszystkie torby i siatki klienci musieli zostawiać przy kasie, zanim weszli do sklepu – przestrzegałyśmy tego zarządzenia kierowniczki bardzo skrupulatnie. No i tak naprawdę, to nie wiedziałyśmy, kiedy i co ginie. Dopiero gdy klient, który oddał swoje rzeczy w komis, przychodził po pieniądze i po niesprzedany towar, wychodziły te braki. Na kwicie nie było adnotacji, że coś zostało sprzedane, nie było też danej rzeczy. Ani pieniędzy za nią. Patrzyłyśmy na ręce każdej klientce Miesiąc temu kierowniczka nie doszukała się sweterka, dwóch bluzek i spodni. Kilka dni temu okazało się, że nie ma dżinsowej spódniczki i sweterka. Widziałam jak pani Agata, zdenerwowana, tłumaczy się przed klientką, elegancką kobietą, która przyniosła kiedyś do naszego komisu wielką torbę nowych, markowych ciuchów. – Kiedy mam się dowiedzieć, czy coś zostało sprzedane? – spytała wtedy klientka. – Za kilka dni – odparła pani Agata, wręczając jej plik kwitów. – Rzeczy są ładne, na pewno szybko znajdą nabywców. Gdy kobieta przyszła sprawdzić, co zostało kupione, okazało się, że kilku ciuchów nie było w sklepie, jednak nie miałyśmy potwierdzenia na kwitach. Pani Agata prosiła o kilka dni zwłoki, tłumacząc, że rzeczy mogły gdzieś się zawieruszyć, ale elegancka pani stanowczo zażądała zwrotu gotówki, tyle, na ile był wyceniony jej towar. Szefowa, ciężko wzdychając, wypłaciła jej należność. A dzisiaj znowu brakowało spodni tej samej klientki i ekskluzywnej bielizny innej. I obie żądały wypłaty, nie chciały słuchać żadnych tłumaczeń ani próśb o zwłokę. Po ich wyjściu pani Agata zamknęła na chwilę sklep i wzięła nas na zaplecze. – To już naprawdę nie są żarty – zdenerwowała się, a jej policzki pokrył ciemny rumieniec. Nagadała nam tak, że chciało mi się płakać. Czułam się, jakbym to ja sama była tym złodziejem. Teraz obie z Magdą zaczęłyśmy zwracać jeszcze większą uwagę na wszystkie klientki, nawet te eleganckie, zadbane i dobrze ubrane. Patrzyłyśmy im na ręce, z trudem powstrzymując się od wejścia za nimi do przymierzalni. I nic się nie działo, nie zauważyłyśmy, żeby ktoś kradł. Przynajmniej tak nam się wydawało. A ruch w sklepie nie był duży, w wakacje było raczej mało klientów. Mogłyśmy więc naprawdę dobrze przyjrzeć się wszystkim kupującym. Widok wysokiej dziewczyny, w długiej, niemal powłóczystej spódnicy z błyszczącego, szeleszczącego materiału i obszernym swetrze od razu przykuł mój wzrok. Na dworze padało, więc mimowolnie pomyślałam, że na taką słotę na pewno nie ubrałabym tak eleganckiego ciuszka. Z zawodowego przyzwyczajenia wodziłam wzrokiem za dziewczyną. Przyglądała się regałom z droższymi rzeczami, przekładała spodnie, szperała między nimi dość długo. Czas było ruszyć z pomocą. – Mogę pani w czymś pomóc? – podeszłam do niej. – Dziękuję, dam sobie radę – uśmiechnęła się, potrząsając głową. – Jakiego rozmiaru pani szuka? – przyjrzałam się jej długim nogom, w końcu za to mi płacili, abym namawiała ludzi do zakupów. – Na tej półce powinny być… – Naprawdę, poradzę sobie sama – przerwała mi stanowczo, niemal niegrzecznie. – Szukam jakiegoś sweterka albo żakietu… W sklepie zrobił się ruch, więc odeszłam od niej. Musiałam przecież uważać na ewentualnego złodzieja. Przemknęło mi tylko przez myśl, że skoro ta babka chce kupić sweter, to dlaczego grzebie między spodniami… Ale ponieważ musiałam zająć się dwiema dziewczynami, które prosiły o pomoc w znalezieniu kreacji na wesele, przestałam się nią interesować. Dziewczyny były wyjątkowo wybredne, nic im nie pasowało. Podając z wieszaka kolejne sukienki, kątem oka zauważyłam, jak dziewczyna w długiej spódnicy kieruje się w stronę przymierzalni. Gdy po dłuższym czasie wyszła stamtąd, ja wciąż jeszcze byłam zajęta obiema dziewczynami. Z westchnieniem ulgi odeszłam od nich, kiedy zdecydowały się wreszcie coś przymierzyć. Zostawiły po sobie okropny bałagan, dłuższą chwilę zajęło mi wieszanie sukienek. – Zwracam te rzeczy – usłyszałam obok siebie czyjś głos. To dziewczyna w długiej spódnicy wyciągała do mnie rękę z kilkoma ciuchami. – Wybrałam tylko ten sweterek – uśmiechała się do mnie tak uprzejmie, że aż się zdziwiłam. Rzuciłam okiem na trzymaną przez nią tanią bluzkę z bawełny i moje zdumienie wzrosło. Nie wyglądała na osobę, która chciałaby nosić coś takiego. – To dla młodszej siostry, ona lubi takie rzeczy – powiedziała szybko, jakby tonem usprawiedliwienia. Musiała zauważyć mój zdziwiony wzrok. Odwróciła się ode mnie gwałtownym ruchem, a jej szeroka spódnica zaszeleściła. Stałam w miejscu, patrząc na nią w zamyśleniu. Wszystko to wydawało mi się jakieś dziwne. „Mam już paranoję, klientka jak klientka” – zganiłam się w myślach i ruszyłam w stronę regału, chcąc go uporządkować. I nagle usłyszałam czyjś krzyk. – Co pani robi! – to krzyczała dziewczyna w długiej spódnicy. – Oczu pani nie ma? A w ogóle, jak można pchać się do sklepu z wózkiem – łajała młodą kobietę z maleństwem w spacerówce. Ta stała tuż za nią, zażenowana i wystraszona, bąkała jakieś przeprosiny. Dzieciaczek też chyba przestraszył się krzyku, bo zaczął płakać. Wszystkie oczy w sklepie zwróciły się na obie kobiety. Zamiast pośladków, na jaw wyszło coś innego Dopiero teraz zauważyłam, co się stało. Młoda matka, pewnie niechcący, najechała na skraj spódnicy dziewczyny, ciągnący się po podłodze. Chcąc naprawić swoją gafę, usiłowała cofnąć wózek , ale w zdenerwowaniu nie mogła skręcić, przytrzymując kołami tkaninę jeszcze bardziej. A dziewczyna, nie widząc tego, ruszyła szybkim krokiem do kasy. Spódnica osunęła się jej do połowy pośladków. Usłyszałam czyjś chichot, ktoś inny krzyknął cicho. Ale dla mnie ważne było to, co zobaczyłam. Nie, nie koronkowe stringi, ale… granatowe, nowiutkie dżinsy! Dziewczyna miotała się zdenerwowana, usiłując naciągnąć spódnicę, ale kobieta zajęta uspokajaniem dziecka nie cofnęła wózka. Przednie koła wciąż przytrzymywały spódnicę, która zjeżdżała coraz niżej i niżej… Zorientowałam się, że dziewczyna chce wyswobodzić się z szeleszczącej tkaniny i w spodniach uciec ze sklepu. Przytrzymałam ją więc mocno za rękę. Bo dla mnie wszystko stało się jasne. Ta elegantka była złodziejką. I to w taki sposób ginęły z naszego sklepu najdroższe ciuchy – wynoszone pod ubraniem. Uświadomiłam sobie, że przecież widziałam tę dziewczynę już nieraz w naszym sklepie. Tak jak te dwie marudzące, wybredne klientki. Pani Agata wezwała policję. Okazało się potem, że to była szajka grasująca w większych miastach. Jej członkowie, najczęściej kobiety, zanosiły nowe, eleganckie rzeczy do komisów, a potem inne kradły je, wynosząc pod obszernym ubraniem. Jeszcze inne przez ten czas zajmowały czymś sprzedawczynie. A nasz towar niestety nie był zabezpieczony elektronicznie. I pewnie długo jeszcze nie odkryłybyśmy tego procederu, gdyby nie ta młoda matka z dzieckiem w wózku. Czułam się dumna, bo to w końcu ja złapałam złodziejkę za rękę. A pani Agata, zabezpieczając się przed ewentualnymi kradzieżami w przyszłości, wprowadziła bloczki, na których wpisywało się ilość ubrań wnoszonych do przymierzalni. No i niejaką pociechą był dla nas fakt, że po szajce zostało sporo drogich, nigdy już nieodebranych rzeczy. I chociaż moja rola w złapaniu złodziejki nie była tak wielka, jak pani z wózkiem, dostałam od szefowej premię, która cieszyła nie mniej niż duma z zakończenia tej historii. Zobacz więcej kryminalnych historii: „Żona mojego brata podtruwała go bromkiem, żeby nie namawiał jej na seks. O mały włos chłopa nie zabiła!” „Tajemniczy mściciel odebrał życie gwałcicielowi i mordercy dziewczynek. Okazało się, że sprawca miał bardzo solidny motyw” „Byłam zakochana w Szymonie. Kiedy na jaw wyszły jego romanse, namówiłam kolegę by doprowadził do jego śmierci”
„Wyszedłem z więzienia zakochany w szalonej i pięknej dziewczynie. Przez jej oszustwo szybko wróciłem za kraty”
Moja świętej pamięci matka miała rację. Nigdy nie znajdę porządnej dziewczyny, bo jakoś tak mam, że przyciągam same świruski. Chcecie przykładów? Proszę bardzo, oto przykład…
W połowie lat osiemdziesiątych siedziałem w jednej celi z niejakim „Sępem”. Trzeba przyznać, że pseudonim w pełni oddawał fizjonomię tego człowieka, kto ogląda filmy przyrodnicze, wie, jak wygląda skrzydlaty padlinożerca – wybitnie mało atrakcyjny osobnik. A jednak „Sęp”, mimo chrystusowego wieku, wrednego charakteru i podłej aparycji miał niezliczone zastępy wielbicielek. Nie żartuję, facet przerzucał korespondencję, która do niego przychodziła. Odpisywał tylko laskom, które przesyłały swoje zdjęcia. Rzecz jasna, fotografia musiała być przez niego zaakceptowana, interesowały go tylko młode i ładne dziewczyny. Słowo daję, nie rozumiałem, co jest z tymi kobietami… Czy na zewnątrz wszyscy normalni faceci już powymierali, żeby szukać miłości życia za więziennym murem?! Trzeba mieć coś nie tak z głową, żeby wchodzić w takie „romanse!” A co szkodzi spróbować, może i mnie się uda? – Napisz i ty do działu ogłoszeń, Rafał – zachęcał „Sęp”, z obleśnym uśmiechem, rzucając mi jedną ze swoich gazetek. – Niedługo wychodzisz z pudła i gdzie się podziejesz w tym okrutnym świecie? Czeka ktoś na ciebie? Nigdy nie miałem szczęścia do kobiet. Za sobą zostawiłem dwa nieudane związki i przynajmniej jedno dziecko. Gdybym miał wierzyć w to, co powtarzała aż do śmierci moja matka, miałem dar do przyciągania świrniętych dziewczyn i to mnie gubiło. Trochę prawdy pewnie w tym było, ale przecież każdy szuka w swoim środowisku, a ja za niewinność nie trafiłem do „puszki”… W tamtym czasie czułem jednak, że mam już dość takiego życia. Często myślałem o tym, jakby to było poznać normalną, miłą osobę płci przeciwnej, może nawet założyć rodzinę, bo czemu nie? Trzydzieści lat minęło jak chwila i niewiele udało mi się do tej pory dokonać. Tylko czy mam szansę na to, by jakaś wartościowa kobieta zwróciła na mnie uwagę? Okazało się, że tak. Odpowiedź na ogłoszenie przyszła po trzech dniach od ukazania się gazety! Weronika miała dwadzieścia dwa lata, za sobą nieudany związek, złamane serce i wrażenie, że mogłaby dać światu znacznie więcej niż do tej pory. Nadal wierzyła w tę jedną, jedyną miłość i, mimo dotkliwej porażki w życiu, gotowa była zaryzykować. „Nie oczekuj zbyt dużo – pisała. – Być może nawet nie odpiszę na twój list, ale co szkodzi spróbować?”. Wydawała się szczera i chyba to mnie ujęło. W więzieniu nie ma się przed kim wygadać, musi człowiek grać twardziela i udawać, że nie ma w sobie ani krzty wyższych uczuć, a przecież wszyscy tu za czymś tęsknimy: jeden za dziećmi, drugi za seksem, a ja chyba za prawdziwą miłością, za rozgwieżdżonym niebem, kubkiem kakao w łóżku… Miałbym o tym opowiadać „Sępowi” z celi?! Napisałem do Weroniki o wszystkim, o czym milczałem od lat. Obawiałem się, czy sama objętość listu nie przerazi dziewczyny tak, że da sobie spokój z dalszą korespondencją, ale nie, odpowiedziała, i to dość szybko. Pisała, że wzruszyła ją moja otwartość, że w niektórych, fundamentalnych dla niej kwestiach, mamy identyczne zdanie. Jednym słowem, rozpoznała we mnie pokrewną duszę. Dopytywała o warunki w więzieniu i o to, kiedy wyjdę na wolność. Dostałem też od niej zdjęcie i nawet „Sęp”, którego bystrym oczom nic nie było w stanie umknąć, stwierdził, że trafiła mi się „niezła sztuka”, po czym dodał, że głupi ma zawsze szczęście. Mądry się znalazł, przez dwa lata nie widziałem go z książką w ręce! Na list, ma się rozumieć, natychmiast odpisałem, i tak zaczęła się nasza korespondencyjna przyjaźń, która z czasem przerodziła się w coś więcej, w coś, co wydawało mi się bliskie miłości. Weronika pisała, że tęskni i niecierpliwie czeka na nasze spotkanie. Nie chciała jednak mnie odwiedzać w więzieniu, bo czuła, że to miejsce przygnębiłoby ją, poza tym, stałoby się za bardzo częścią naszej historii, zamiast być tylko jej prologiem… Takie tam dziewczyńskie czary. Koniec końców ustaliliśmy, że zobaczymy się dopiero, kiedy skończę odsiadywać wyrok. Wydawało się, że w końcu los uśmiechnął się do mnie Gdyby żyła moja mama, pewnie by się ucieszyła, choć to ona zapewniała mnie, że nie znajdę nigdy porządnej dziewczyny… Odliczałem dni do wyjścia z pudła, a im było ich mniej, tym bardziej się wlokły. W końcu jednak nadszedł ten, w którym stalowa furtka w wysokim murze uchyliła się przede mną, otwierając drogę do wolnego życia. Na więziennym parkingu czekała na mnie Weronika. Stała oparta o zieloną taksówkę i nerwowo skubała brzeg czerwonej bluzeczki. Była taka wytworna i elegancka, że przez chwilę ogarnęły mnie wątpliwości: „Czego taka dziewczyna mogła spodziewać się po zwykłym kryminaliście? Czym mogłem jej zaimponować?”. Zwolniłem kroku i miałem ochotę zrobić w tył zwrot, kiedy nasze oczy się spotkały i twarz Weroniki rozjaśnił uśmiech. Cieszyła się z mojego widoku, nie do wiary. Od tego uśmiechu zmiękły mi nogi i serce. Podszedłem do niej i niepewnie wyciągnąłem dłoń, by się przywitać. Uścisnęła mi rękę, po czym wspięła się na palce i nieśmiało pocałowała mój świeżo ogolony policzek. Roześmialiśmy się oboje i atmosfera od razu zrobiła się swobodniejsza. Wydawało mi się, że spotkałem anioła… – Gdzie mam cię podwieźć? – spytała, wskazując na samochód, przy którym staliśmy. Taksiarz obojętnie ćmił papierosa, wydmuchując dym przez uchylone okno. Jemu było wszystko jedno, licznik i tak tykał, a ja przez chwilę zastanawiałem się, dokąd właściwie miałby mnie podwieźć? Nikt, poza Weroniką, nie czekał na mnie w tym świecie. Nie chciałem się zwalić na głowę siostrze, która mieszkała gdzieś na Śląsku, z dwójką dzieciaków, mężem pijakiem – i ledwo wiązała koniec z końcem. To byłoby nie w porządku. – W takim razie jedziemy nad morze – dziewczyna klasnęła w ręce. – Przyda ci się trochę słońca i miłości. No odlot, słowo daję! Dopiero opuściłem mury więzienia, a tu anioł o długich, zgrabnych nogach i przepięknym, jędrnym biuście, proponuje mi darmową wycieczkę na wybrzeże i gratis dorzuca odrobinę seksu. Czy można odmówić aniołowi? Wgramoliłem się więc na tylne siedzenie tuż obok młodej i obłędnie atrakcyjnej dziewczyny, a ona pochyliła się w stronę kierowcy i spytała swobodnie. – Do Sopotu pan dojedzie? Taksiarz odwrócił głowę w naszą stronę, marszcząc brwi, ale na widok pliku zielonych banknotów w ręku Weroniki, skinął tylko głową. „Dolary? Skąd ona miała taką kupę pieniędzy?”. Dziewczyna zauważyła moją konsternację, i chowając niedbale banknoty do torebki, szepnęła mi na ucho: – Tata jest „szychą” i lubi mnie rozpieszczać. Nie pisałam ci? – Ojoj – wystraszyłem się. – A kim dokładnie jest szanowny tatuś? – Powiedzmy, że cinkciarzem numer jeden w województwie. Znaczy się, szanowny tatuś handlował walutą pod jakimś peweksem. No, ja cię przepraszam, a kiedyś myślałem, że zgarniam niezłą dolę ze swej złodziejskiej profesji! Mieliśmy przed sobą jakieś trzysta, może czterysta kilometrów. Mijaliśmy szare, odrapane miasteczka, beznadziejnie zapuszczone wsie – i mieliśmy to wszystko głęboko gdzieś. Przynajmniej chwilowo należeliśmy do kasty, której nie dotyczyły kolejki przed sklepami czy tłok w autobusie. Na obiad mieliśmy schabowego, a nie placki ziemniaczane, jak reszta mieszkańców tego nieszczęsnego kraju. W powszechnym braku wszystkiego mogliśmy mieć, co dusza zapragnie, a wszystko za sprawą zielonych banknotów, które Weronika trzymała w torebce. Dolar rządził! Do Sopotu zdążyliśmy dotrzeć, zanim słońce zaszło za błękitną wodę. Obejrzeliśmy sobie zachód z ławki na molo, popijając Johnniego Walkera, zakupionego w pobliskim peweksie. Weronika przytulała się do mnie, szukając osłony przed chłodnym wiatrem wiejącym od morza, a jej młode prężne ciało budziło we mnie narastające pożądanie. Nadeszła pora, aby zaklepać sobie na noc jakieś prycze. Skłaniałem się do wynajęcia prywatnej kwatery, gdzie można by zachować jaką taką anonimowość i intymność, ale Weronika upatrzyła już dla nas odpowiednie lokum. – Grand Hotel, zwariowałaś?! – Przecież mamy pieniądze – przekonywała między jednym pocałunkiem a drugim. – Raz się żyje. Proszę… Teraz tworzymy wspomnienia na resztę życia, Rafi. O rany, jak ona całowała! Było mi wszystko jedno, gdzie wylądujemy, byle było tam wygodne łóżko. W „Grand Hotelu” takie posiadali, a za dodatkową opłatą przymknęli nawet oko na fakt, że Weronika nie miała żadnych dokumentów. Wystarczyły nasze nazwiska i mój dowód osobisty. To nie partia rządziła w tym kraju, ale dolar amerykański Pokój może nie wart był kasy, jaką za niego zapłaciliśmy, ale po więziennej celi wydawał mi się szczytem luksusu. Skierowałem się od razu do wyłożonej kafelkami, jasnej i pachnącej łazienki, żeby wziąć prysznic i jak najszybciej zabrać się do spraw, za którymi tęskniłem w pudle. Weronika stwierdziła, że wyskoczy jeszcze na dół i kupi coś do picia. Nie widziałem w tym sensu, bo obydwoje byliśmy już nieźle wstawieni, ale nie sprzeciwiałem się jej zachciankom. Zaczynałem się przyzwyczajać, że ciężko za nią nadążyć i nawet mi się to podobało. Cieszyłem się więc ciepłym prysznicem i olbrzymią erekcją, oczekując wymarzonego spełnienia. Niestety, moja dziewczyna dość długo nie wracała. Zdążyłem się wykąpać i wskoczyć do czyściutkiej pościeli, i kiedy już zaczynałem się martwić marniejącym w oczach wzwodem, Weronika wróciła, niosąc w ręce nową butelkę whisky. – A to świsnęłam dla ciebie – powiedziała, wręczając mi ciemne, lustrzane okulary. Potem pociągnęła spory łyk z napoczętej już flaszki i chwiejnym krokiem ruszyła do łazienki. To były fajne okulary i dość szykowne, zwłaszcza jak na tamte czasy, ale i tak nie mogłem zrozumieć, po co je ukradła, mając tyle kasy. – Dla sportu! – krzyknęła spod prysznica. – Chciałam zobaczyć, jak to jest! Nie byłem jej ojcem, żeby prawić morały. Poza tym ktoś, kto siedział oskarżony o kradzież, nie miał prawa pouczać innych o zasadach moralności. Zwisało mi to zresztą, byłem napalony jak nastolatek i myślałem tylko o zaspokojeniu swojego pożądania. Niestety, Weronika przeholowała z ilością wypitego alkoholu i zamiast spędzić noc w łóżku, została w łazience, wymiotując od czasu do czasu do muszli klozetowej. Nad ranem poczuła się na tyle pewnie, żeby się położyć obok mnie, ale ja byłem już spełniony, zresztą i ona zaraz twardo zasnęła. Obudziłem się w momencie, kiedy do naszego, wydawać by się mogło, zamkniętego pokoju, weszło czterech mężczyzn. Jednego z nich widziałem poprzedniego wieczoru w holu głównym. Siedział na fotelu obok recepcji, czytając „Trybunę Ludu”. Rzucił mi się w oczy, bo na kilometr jechało od niego tajniakiem. Teraz przyprowadził ze sobą dwóch kolegów z resortu, którzy od wejścia rzucili się na mnie, wykręcając fachowo ręce i waląc dla przyjemności po nerkach. I tak oto znów trafiłem za kratki… Obudzona szamotaniem Weronika, usiadła na łóżku, krzycząc: – Ratunku! – Spokojnie, rybko – odezwał się szykowny mężczyzna stojący pod ścianą. – Tatuś! – krzyknęła z ulgą, zrywając się w samej tylko koszulce z łóżka i rzucając się na szyję eleganckiemu kolesiowi. – Tak się bałam! Zabierz mnie do domu. Wykręciłem głowę, żeby spojrzeć na tę scenę, bo nie mogłem uwierzyć w to, co słyszę. Weronika szlochała w objęciach ojca, jakby właśnie uwolnił ją ze strasznej opresji. Daję słowo, trafiła mi się artystka pierwsza klasa. – Jak mogłaś nam to znowu zrobić? I to w maturalnej klasie? – dociekał tatuś. – Matka włosy rwie z głowy przez ciebie. Nie wspominam o oszczędnościach, które też gdzieś się zawieruszyły. – To wszystko jego wina – wskazała palcem w moją stronę. – On mnie namówił na kradzież i… – rozpłakała się na dobre. – Oj, tatusiu... – Już dobrze, córeczko – głaskał ją po włosach. – Wszystko będzie dobrze. Odwrócił się w moją stronę i posłał mi mordercze spojrzenie. – A ty, szumowino, nieprędko wyjdziesz na wolność. Uwiedzenie nieletniej, posiadanie waluty i ten, no… – Kradzież, towarzyszu pierwszy sekretarzu – podpowiedział usłużnie hotelowy kapuś, podnosząc z szafki okulary, które dostałem od Weroniki. A więc tatuś okazał się być partyjną szyszką, a nie cinkciarzem… „No to wdepnąłem w niezłe gówno” – pomyślałem, a ubek stojący za mną, jakby na potwierdzenie, przyłożył mi jeszcze raz w nerki. Towarzysz sekretarz wyprowadził swoją łkającą córkę z pokoju i daję słowo, widziałem, jak wychodząc, puściła do mnie oko spod ramienia troskliwego rodzica! I tak się skończył ten romans. Rozprawa odbyła się stosunkowo szybko, ale nie było zarzutu o uwiedzenie nieletniej. Kradzież, posiadanie waluty i opinia recydywisty wystarczyły, żebym dostał jeszcze parę lat odsiadki. Miesiąc później zobaczyłem się na spacerniaku ze swym starym przyjacielem, „Sępem”. – Przynajmniej pobzykałeś, chłopie – pocieszał mnie. Nie wyprowadzałem go z błędu, bo miałby mnie za frajera do potęgi. „Sęp” na pocieszenie chciał mi dać adres do fajnej laski, z którą nie miał czasu korespondować, ale odmówiłem stanowczo. Dość miałem romansów. Matka mogła mieć rację, twierdząc, że przyciągam tylko świrnięte dziewczyny. Po co ryzykować. Zobacz więcej kryminalnych historii: „Żona mojego brata podtruwała go bromkiem, żeby nie namawiał jej na seks. O mały włos chłopa nie zabiła!” „Tajemniczy mściciel odebrał życie gwałcicielowi i mordercy dziewczynek. Okazało się, że sprawca miał bardzo solidny motyw” „Byłam zakochana w Szymonie. Kiedy na jaw wyszły jego romanse, namówiłam kolegę by doprowadził do jego śmierci”
„Tego człowieka szukali policjanci z całego świata. Podziwiałem go, że tak sprytnie unika kary za morderstwo teścia”
Im więcej wysiłku wkładałem w rozwiązanie tej sprawy, tym większego szacunku nabierałem dla „ściganego”.
Siedziałem przy swoim biurku i po raz setny przeglądałem akta „ściganego”. Tak go najczęściej nazywałem, całkowicie pomijając imię i nazwisko. Ale tak naprawdę nazywał się Paweł Zdrożny. Wdowiec, wiceprezes prężnie działającej firmy chemicznej, został oskarżony o zamordowanie szefa, Lucjana Brymskiego, a jednocześnie swojego teścia. Motywem zbrodni miały być pieniądze, duże pieniądze. Po śmierci teścia Zdrożny stawał się głównym udziałowcem firmy, dziedziczył także udziały żony, które wcześniej należały do teścia. Tak wynikało z umowy spółki. Jednocześnie zyskiwał absolutną kontrolę nad dużym przedsiębiorstwem o międzynarodowych powiązaniach. Oskarżenie oparto na „silnych” poszlakach. Wprawdzie na narzędziu zbrodni, ozdobnym nożu myśliwskim wbitym celnie w serce ofiary, nie znaleziono odcisków Zdrożnego, lecz ustalono, że był ostatnią osobą, która widziała się z zamordowanym. Gdy policjanci weszli do gabinetu, zastali Zdrożnego pochylonego nad teściem. Skazaniec przepadł jak kamień w wodę Podczas procesu wyszły na jaw różne rodzinne sprawy. Podobno Brymski obwiniał zięcia o śmierć swojej córki. Uważał, że to Zdrożny ponosi winę za wypadek, w którym zginęła kobieta i ich dziewięcioletnia córka. Podobno w ostatnim okresie przed śmiercią Lucjana panowie często się kłócili. Podobno nawet chcieli podzielić firmę. Tych „podobno” było dużo więcej. Wszystkie przemawiały przeciwko Zdrożnemu. Wyrok był powalający: 15 lat pozbawienia wolności. W drodze z sądu do więzienia konwój miał wypadek. Paweł Zdrożny uciekł. To było prawie półtora roku temu. Nie pomogły blokady dróg, zdjęcia w gazetach, telewizji i internecie. Nie pomogło nawet 20 tysięcy złotych nagrody za wskazanie miejsca jego pobytu. Zdrożny zniknął. Nagroda spowodowała, że z różnych stron kraju otrzymywaliśmy dziesiątki doniesień o pojawiających się w okolicy podejrzanych osobnikach. Każdą informację trzeba było sprawdzić. Żadna nie doprowadziła do zatrzymania Zdrożnego. Przy okazji wpadło kilkunastu różnych przestępców, ale nie Zdrożny. Tak został „ściganym”. Wystawiliśmy za uciekinierem list gończy. Brak rezultatów w kraju zrodził podejrzenie, że Zdrożny wyjechał za granicę i ukrywa się u któregoś ze swych przyjaciół w Europie lub może nawet na innym kontynencie. Mieliśmy niewielkie możliwości, by prześledzić zagranicznych kontrahentów jego firmy. Wystawiono list gończy i europejski nakaz aresztowania, zawiadomiliśmy Interpol. Jednakże żadne informacje zza granicy nie nadchodziły. Znowu utknęliśmy. Im dłużej trwały poszukiwania Zdrożnego, im więcej wysiłku wkładałem w rozwiązanie tej sprawy, tym większego szacunku nabierałem dla „ściganego”. Ten facet mi imponował. Poszukiwała go policja w całej Polsce i Europie, niemal każdy funkcjonariusz w kraju miał jego zdjęcie. Minimum raz w tygodniu na odprawach w całej Polsce policjantom przypominano o poszukiwaniach. Bez skutku. Tak naprawdę nikt nie wiedział jak dziś wygląda „ścigany”. Z pewnością zmienił uczesanie, być może zapuścił brodę lub wąsy. Obfity zarost stał się modny, co sprawia, że wszyscy brodacze są właściwie jednakowi. A jednak „ścigany” musiał coś kupować, gdzieś mieszkać, musiał mieć pieniądze, ale skąd? Jego karty płatnicze od chwili aresztowania nie były używane. Na prywatnym koncie nie przeprowadzono żadnej transakcji. Kilka dni temu, idąc przez plac Bankowy w Warszawie, potrąciłem w tłoku jakiegoś mężczyznę. Przeprosiłem i… twarz wydała mi się znajoma. To był on! Nie zmienił wyglądu, nie przefarbował włosów, nie miał brody ani wąsów. Natychmiastowa blokada ulic, kilkudziesięciu funkcjonariuszy przeczesujących ulice ze zdjęciem „ściganego” i bez rezultatu, kamień w wodę. Skrupulatna lektura akt powoli utwierdzała mnie w przekonaniu, że Zdrożny był niewinny, że go wrobiono. Za dużo poszlak, za mało dowodów. Być może sprawę udałoby się wyjaśnić podczas procesu w drugiej instancji… Być może! Tyle że Zdrożny uciekł. Nie wytrzymał nerwowo. Szczerze powiem – mimo że policjant powinien mieć więcej wiary w wymiar sprawiedliwości – rozumiem, czym się kierował, uciekając. W pierwszym procesie wszystkie okoliczności przemawiały przeciwko niemu, był przekonany, że tak samo będzie po apelacji. Brak rezultatów mocno denerwował przełożonych. Mój szef bronił mnie, jak mógł, ale wiedziałem, że w pewnym momencie odbiorą mi sprawę. Tymczasem pośpiech jest w takich sytuacjach najgorszym doradcą. Przecież denerwują się obie strony. Wiedziałem doskonale, jak wygląda życie „ściganego”. Nigdzie nie może zagrzać miejsca, pracuje dorywczo, nikomu nie może zaufać. Wścibskich i zawistnych sąsiadów nie brakuje. Musi być zmęczony. Jestem pewien, że już nieraz myślał, żeby się poddać. Wiedziałem, że tylko ja mogę mu pomóc Na początku tygodnia dostałem maila z nieznanego mi adresu. „Panie Komisarzu! Ryzykuję, obdarzając Pana zaufaniem, ale nie mam innego wyjścia. Dłużej tak nie może być. Od półtora roku uciekam policji, od półtora roku nie zdarzyło się, bym przebywał gdzieś dłużej niż dwa tygodnie, od półtora roku 'mam oczy dookoła głowy'. Nikomu nie mogę ufać. Nie mogę narażać przyjaciół. Zarabiam, łapiąc się dorywczych zajęć, ciężkich i niskopłatnych. Jestem już zmęczony, nie mam siły, by dłużej się ukrywać. Jestem niewinny, potrzebuję tylko niewielkiej pomocy, by to udowodnić. Tego dnia, gdy zamordowano Lucjana, byłem z nim umówiony na poważną rozmowę o finansach firmy. Podejrzewam, że wpadł na trop podwójnej księgowości. Mieliśmy właśnie o tym rozmawiać. Byliśmy umówieni na czternastą. Ja niestety spóźniłem się ponad 30 minut. Uprzedzałem go o tym telefonicznie. – Będę czekał – powiedział. – Sprawa jest bardzo poważna, mam pewne podejrzenia, ale to nie na telefon. – Będę tak szybko, jak się da – odpowiedziałem i skończyliśmy rozmowę. Gdy wszedłem do gabinetu, światło było lekko przygaszone. Lucjan siedział oparty w dużym, skórzanym fotelu. – Jestem wreszcie – powiedziałem. Nie zorientowałem się, że stało się coś złego. Wyglądał, jakby odpoczywał. Dopiero gdy podszedłem do biurka, zobaczyłem tkwiący w piersi nóż myśliwski. Zawsze go miał na biurku… Sprawdziłem tętno. Nie żył. Złapałem za słuchawkę telefonu, by zadzwonić po pogotowie i policję, gdy do gabinetu wbiegli policjanci. Co było dalej, już pan wie. Nikt nie chciał mnie słuchać. Złapano faceta przy trupie – jest winny, na pewno zdążył wytrzeć odciski z noża. A przecież ktoś musiał zawiadomić policję przynajmniej 10 minut wcześniej? Ja tego nie zrobiłem, więc kto? Morderca! Dziecko by na to wpadło. Prokuratorowi się nie udało! Panie Komisarzu! Jestem niewinny! Nie zabiłem Lucjana Brymskiego! Był mi jak ojciec, którego prawie nie znałem. Był moim mentorem, nauczycielem. Ufał mi i byliśmy bardzo zaprzyjaźnieni. – Zawsze chciałem mieć takiego syna jak ty – mawiał. Byłem z tego bardzo dumny. Opowieści o naszych kłótniach i podziale firmy to brednie. Po co dzielić coś, co doskonale działa i ma coraz większe perspektywy na zagranicznych rynkach. A świadków znaleźć bardzo łatwo! Jestem pewien, że za zbrodnią stoi nasz dyrektor finansowy i konkurencja. Pewna firma już kilkakrotnie składała nam propozycje, byśmy połączyli siły. Rzecz w tym, że my mamy doskonałą technologię i znany na rynkach międzynarodowych, wysokiej jakości produkt. Oni zaś nie mają nic. Kilka maszyn, niezłe laboratorium, kilkunastu ludzi, w tym kilku dobrych chemików, ale niemal zero produkcji. To był dla nas żaden interes, więc odmówiliśmy. Sprawa ucichła, ale po jakimś czasie nasz dyrektor finansowy koniecznie chciał doprowadzić do kolejnego spotkania. W nawale codziennych obowiązków (wchodziliśmy na japoński rynek) zapomnieliśmy o sprawie, potem ta historia z podwójną księgowością… Dziś widzę, że to wszystko się łączy. Nie było trudno wrobić mnie w morderstwo. Finansowo bardzo zyskałem. I co z tego? Nie ma takich pieniędzy, których bym nie oddał, żeby przywrócić życie Lucjanowi. Panie Komisarzu! Ufam Panu, ufam, że Pan mi pomoże, zostawiam swój numer telefonu komórkowego. Będę czekał na Pana telefon jutro w południe. Gdyby Pan nie zadzwonił, będę czekał przez dwa następne dni. Nie wiem, jak postąpię, jeśli Pan się nie odezwie. Ścigany. Prawda, że tak mnie Pan nazywa”. Paweł Zdrożny Kilka dni później spotkałem się ze „ściganym” w cztery oczy. Ustaliliśmy dalszy tok postępowania. Niestety musiał wrócić do więzienia, ale niespełna dziesięć miesięcy później został oczyszczony z zarzutów. Zobacz więcej kryminalnych historii: „Żona mojego brata podtruwała go bromkiem, żeby nie namawiał jej na seks. O mały włos chłopa nie zabiła!” „Tajemniczy mściciel odebrał życie gwałcicielowi i mordercy dziewczynek. Okazało się, że sprawca miał bardzo solidny motyw” „Byłam zakochana w Szymonie. Kiedy na jaw wyszły jego romanse, namówiłam kolegę by doprowadził do jego śmierci”
„Skrzypce były wyjątkowe, ale temu typowi za bardzo zależało na sprzedaży. Szybko wydało się, że to zwykły złodziej”
Nie podobał mi się od pierwszej chwili, gdy go zobaczyłem. Za nerwowy był, za bardzo mu się spieszyło. No i... w ogóle nie znał się na instrumentach. Czułem, że coś kręci i nie pomyliłem się.
Oglądałem skrzypce ze zdumieniem i zafascynowaniem. Odkąd prowadzę antykwariat, czyli od przeszło dwudziestu lat, po raz pierwszy ktoś przyniósł podobną rzecz. Miewałem cenne obrazy, rzadkie zbiory, przeszły przez moje ręce naprawdę różne przedmioty, czasem o wielkiej wartości, ale takich skrzypiec jeszcze nie widziałem. – Piękny instrument – stwierdziłem. – Twierdzi pan zatem, że wyszedł z pracowni samego Antonio Stradivariego? – Oczywiście! – odparł mężczyzna około trzydziestki. – Są w mojej rodzinie od lat, zresztą tam w środku jest taka karteczka… Była, już sprawdziłem. I wynikało z niej, że zostały wykonane w pracowni mistrza. Jednak prawie na pewno nie były wykonane jego ręką. – Wie pan, że uczniowie Stradivariego i naśladowcy posługiwali się jego nazwiskiem? – spytałem. – W osiemnastym wieku nie istniało pojęcie praw autorskich. – Chce mi pan powiedzieć, że to jest jakaś tania podróbka? – oburzył się. – Spokojnie, proszę pana. Nawet jeśli podróbka, to na pewno nie tania. Z pewnością nie są warte tyle, co oryginał, bo tutaj ceny idą w miliony, ale to wcale nie znaczy… – A gdybym przyniósł papiery, że to prawdziwy instrument? – wypalił. Już miałem mu powiedzieć, co może sobie zrobić z takimi papierami, ale postanowiłem sprawdzić, czy cokolwiek wie o rynku starych instrumentów. – Jeśli przyniesie pan certyfikat Międzynarodowej Komisji Wyceny Skrzypiec, oczywiście zacznę wierzyć, że to egzemplarz wykonany przez mistrza. Jednak wówczas, mówię to od razu, na pewno go od pana nie kupię. Nie stać mnie po prostu. Widziałem, że się zmieszał. Ewidentnie nie wiedział, że ta komisja po prostu nie istnieje. Ale brnął dalej. – No dobra – mruknął. – Mam taki certyfikat, ale zależy mi na czasie. Wyjeżdżam za granicę, muszę mieć szybko pieniądze. Niech pan zaproponuje cenę. – Przykro mi, ale nie znam się na lutnictwie na tyle, żeby wycenić te skrzypce. Mogę natomiast poprosić o ekspertyzę znajomego. – Ale mnie się śpieszy, mówię przecież! – gorączkował się. – Ile to będzie trwało? – Myślę, że jeśli mój znajomy znajdzie czas, przyjdzie jeszcze dziś. Co pan na to? – Niech pan poda adres, sam mu je zawiozę! Facetowi naprawdę się śpieszyło. Nawet podejrzanie mocno. Ale nieraz już kupowałem coś po okazyjnej cenie od osób, którym zależało bardziej na czasie niż uzyskaniu maksymalnej ceny. Ten też mógł być kimś tego rodzaju. – Jak pan chce – wzruszyłem ramionami. – Ale pana będzie ta wycena kosztowała około dwóch tysięcy, a dla mnie zrobi ją za darmo, w ramach usług wzajemnych. Co tu dużo gadać, Wiktor nie zdarłby od niego tyle, ale zależało mi na tym, żeby instrument został w moim antykwariacie. Obawiałem się, że mogę go więcej nie zobaczyć, jeśli raz wypuszczę z rąk. – No dobra – facet nieco oklapł. – Ale koniecznie dzisiaj, inaczej idę z tym do kogoś innego! Wypłaciłem mu kaucję za instrument – trzy tysiące – i wypisałem kwit. Czegoś tak cennego jeszcze nie miałem Wiktor zjawił się godzinę później. Na wieść, że leży u mnie takie cudo, rzucił wszystko i przypędził. Ujął instrument delikatnie, zaczął go oglądać. Nie wiem, czy tak pieszczotliwie dotykał własnej żony. – No i co? – spytałem po dobrych dziesięciu minutach. – To nie jest stradivarius – oznajmił. – Akurat to mnie nie dziwi – wzruszyłem ramionami. – Ale ile to jest warte? No i kto to w ogóle wykonał? – Moim zdaniem, i tak wstępnie, to robota mistrza Marco Vincentiego. Miał zwyczaj oznaczać egzemplarze, które uznawał za wyjątkowo udane właśnie sygnaturami Antonio Stradivariego, ale można dostrzec kilka różnic. Bardzo możliwe, że sam Stradivari zezwolił mu na to, jako jednemu z najlepszych swoich uczniów. A może i nie. W tamtych czasach nikt się takimi rzeczami nie przejmował. Niemniej, jest to naprawdę cenny przedmiot. Nie tak jak oryginalny wyrób Stradivariusa oczywiście, ale 120 tysięcy to nie byłaby wygórowana cena. Na aukcji, gdyby trafić zapalonych i forsiastych amatorów, mogłaby pójść znacznie w górę. Wiesz, do pełnej wyceny potrzebowałbym więcej czasu. Poczułem lekki zawrót głowy. Czegoś tak cennego jeszcze w moim sklepie nie miałem. I nie byłem pewien, czy chcę to mieć. – A ile chciał zaśpiewać ten gość, który to przyniósł? – spytał mój przyjaciel. – Wspominał coś o trzydziestu tysiącach… – mruknąłem zamyślony. – No to bierz! – powiedział Wiktor. – Toż to jak za darmo! Jeśli nie masz takiej gotówki, chętnie ci pożyczę. – To nie takie proste – skrzywiłem się. – Wiesz, coś mi się tutaj nie podoba. Ten koleś za bardzo chce się ich pozbyć. Nawet nie dokonał wstępnej wyceny na własną rękę. Co więcej, chyba nawet w internecie nie sprawdził, ile to może być warte! – Co zamierzasz? – Jeśli instrument jest czysty, oczywiście go kupię. Dam mu nawet więcej niż te trzydzieści kawałków, jeśli facet zorientuje się w międzyczasie i podniesie cenę. Ale wiesz, trochę boję się takich okazji. A czasu na dokładne prześledzenie historii tego cacka nie ma. Facet wnerwi się i opchnie to jakiemuś mniej skrupulatnemu handlarzowi. Wiktor pokiwał głową i rozłożył ręce. – W takim razie, co chcesz zrobić? Masz jakiś sposób, żeby się przekonać, czy sprawa jest czysta? – Mam – odparłem, a potem wykonałem telefon do klienta. Był już mocno zniecierpliwiony oczekiwaniem, ale powiedział, że zjawi się najwcześniej za godzinę, bo musi jeszcze coś pozałatwiać. To mnie urządzało. Na wieść, że zapłacę nawet nieco więcej niż te trzydzieści tysięcy, których żądał, aż go zatkało. Rybka chwyciła haczyk. Wykonałem jeszcze jeden telefon. – Zapłaci pan osiemdziesiąt i skrzypce są pańskie! – powiedział facet na wstępie negocjacji. – Pewnie i tak pan nieźle zarobi. – Zapłacę czterdzieści i ani grosza więcej – odparłem stanowczo. – Uczciwie zadeklarowałem wyższą kwotę niż początkowa… – To była cena wyjściowa! – warknął. – Siedemdziesiąt pięć i ani grosza mniej. Westchnąłem ciężko. Gdybym licytował „na poważnie”, pewnie bym się złamał i wziął natychmiastowy kredyt w zaprzyjaźnionym oddziale banku. Jednak to wszystko była tylko gra. Musiałem go trochę przytrzymać, bo zjawił się nie po godzinie, lecz po pół, przez co mój plan mógł lec w gruzach. – Tak się nie dogadamy – powiedziałem. – Niech pan się dobrze zastanowi. Ja też muszę na tym zarobić, a taki instrument może pójść jutro, ale może też dopiero za rok czy dwa. A zapłacić mam już dziś. Chyba że chce pan wstawić skrzypce w komis. – Powiedziałem, że chcę forsę natychmiast! W gotówce! Jeśli pana to nie interesuje, pójdę gdzie indziej. – Niech pan jeszcze zejdzie coś z ceny – potrząsnąłem głową. – Transakcja musi się opłacać obu stronom. Zagryzł wargi i patrzył na mnie spod zmrużonych powiek. Coraz bardziej mi się nie podobał i coraz mocniej się niecierpliwiłem. I właśnie w chwili, kiedy otwierał usta, żeby coś powiedzieć, do antykwariatu wszedł wysoki mężczyzna słusznej postury. Spojrzał na mnie, a ja ruchem brody wskazałem klienta. – Proszę okazać dowód oso… – zaczął mężczyzna. Nie dokończył zdania. Właściciel skrzypiec rzucił się do drzwi, a kiedy zobaczył za nimi policjanta w mundurze, zmienił kierunek i runął na okno wystawowe. Jednak takie rzeczy łatwo poddają się tylko na filmach sensacyjnych. To przecież porządne szkło wzmacniane folią, a ja miałem w dodatku potrójne szyby. Dlatego odbił się tylko od przejrzystej powierzchni, pozostawiając po sobie pajęczynę pęknięć i runął do tyłu. A policjant już przy nim był, sprawnie zatrzasnął kajdanki na nadgarstkach uciekiniera. Przekazał go zaraz mundurowym i spojrzał na mnie. – Miał pan nosa, jak widać. Na złodzieju czapka gore… Straciłem na tym, ale mogło być gorzej Potem dowiedziałem się, że w nocy, wraz z innymi przedmiotami, zostały skradzione cenne skrzypce z domu pewnego biznesmena. Dlatego złodziej tak się śpieszył ze sprzedażą, zanim wiadomość o tym się rozejdzie. Dobrze, że nie dałem się skusić na pozornie świetny interes i dokonałem tego sprawdzenia przez policję. Bo prędzej czy później instrument i tak zostałby skonfiskowany, a ja poniósłbym ogromne straty, nie mówiąc o możliwym oskarżeniu o paserstwo, bo taki złodziejaszek mógłby zeznać z zemsty, że wiedziałem, iż towar jest kradziony. I tak mnie to wszystko kosztowało trzy tysiące kaucji i naprawę okna. Nie odzyskam tych pieniędzy, bo złodziej zdążył je już na coś przepuścić. Może się komuś wydawać, że prowadzenie antykwariatu to bardzo spokojne, bezpieczne zajęcie. Jak jednak widać, i w tym fachu zdarzają się różne niespodzianki. Zobacz więcej kryminalnych historii: „Żona mojego brata podtruwała go bromkiem, żeby nie namawiał jej na seks. O mały włos chłopa nie zabiła!” „Tajemniczy mściciel odebrał życie gwałcicielowi i mordercy dziewczynek. Okazało się, że sprawca miał bardzo solidny motyw” „Byłam zakochana w Szymonie. Kiedy na jaw wyszły jego romanse, namówiłam kolegę by doprowadził do jego śmierci”