Tatry – 5 najbardziej ekscytujących miejsc
Tatry to nie tylko Rysy, Giewont i Kasprowy Wierch. To również Kościelec, Rohacze, Przełęcze – Kozia i pod Chłopkiem oraz Dolina Pięciu Stawów Polskich. Tu masz szansę przeżyć ekscytującą przygodę, zaspokoić swoje górskie ambicje i zrobić fantastyczne zdjęcia. To 5 miejsc, które na pewno cię zachwyci! I najważniejsze, nie są one dla wszystkich.
To subiektywny wybór. Moje ulubione miejsca i szlaki w Tatrach. Pozwalają poznać smak wysokogórskiej wędrówki. Jedna dolina, dwie przełęcze i dwa szczyty. Dolina Pięciu Stawów Polskich z najwyżej położonym schroniskiem w Tatrach i połyskującymi stawami. Przełęcz pod Chłopkiem i Kozia Przełęcz, Kościelec i Rohacze. Nie ma tutaj tak dużo ludzi jak na Rysach czy Orlej Perci, co odbiera całą przyjemność wędrowania po górach, a także stwarza ryzyko wypadku (np. z powodu zrzuconych kamieni). Nie ma na nich też, poza Kozią Przełęczą, zbyt dużo sztucznych ułatwień (łańcuchów, klamer). To wszystko pozwala poczuć smak górskiej wędrówki. Przed wyruszeniem na szlak należy dokładnie przeczytać opis trasy, obowiązkowo sprawdzić warunki pogodowe, a zimą również lawinowe na stronie internetowej TOPR-u. Trzeba także zapisać w komórce telefon TOPR-u - 985, +48 601 100 300 i ściągnąć na komórkę darmową aplikację Ratunek. Wybierając się na Rohacze, które leżą w Tatrach Słowackich, trzeba wykupić ubezpieczenie, ponieważ akcje ratunkowe na Słowacji są płatne. Polecamy! Bułgaria - 9 miejsc, które trzeba zobaczyć Subiektywny przewodnik po Pradze
Polka zmarła na Mont Blanc. Szła za fałszywym przewodnikiem
40-latka poniosła śmierć podczas wspinaczki na Mount Blanc. Kobieta szła w grupie amatorów. Żadna z osób nie miała nałożonych raków, a przewodniczył im fałszywy przewodnik, który nie miał uprawnień. Polacy, chcąc zaoszczędzić, coraz częściej decydują się na wspinaczki górskie prowadzone przez „przewodników-przebierańców”.
Do tragicznego wypadku doszło 26 czerwca br. Według francuskiej żandarmerii, kobieta brała udział w wyprawie amatorów prowadzonej przez tzw. pirackiego przewodnika. Zsunęła się 200 metrów w dół. Pomimo profesjonalizmu ekipy ratunkowej, nie udało się jej uratować. To niejedyny taki przypadek, gdy podczas wspinaczki polskich turystów ktoś ginie. Ze statystyk wynika, że na Mont Blanc co roku dochodzi do kilku niebezpiecznych wypadków Polaków. Francuzi są zdania, że to właśnie mieszkańcy naszego kraju zajmują pierwsze miejsca w statystykach "śmierci na własne życzenie". Nie zwracają bowiem uwagi na reguły przyjęte przez specjalistów. Samorząd Chamonix (miasteczka położonego u stóp Mont Blanc) uważa, że najlepszym wyborem jest rozgraniczenie dwóch grup alpinistów - profesjonalnych i samodzielnych wspinaczy oraz amatorów, którzy będą wspinać się przypięci do lin. Tym drugim zawsze będzie towarzyszył licencjonowany przewodnik z odpowiednimi uprawnieniami. Ma to obniżyć ryzyko śmiertelności wśród turystów. Wejście na Mont Blanc z przewodnikiem to koszt ok. 800 euro. Właśnie dlatego na rynku ofert coraz częściej pojawiają się ogłoszenia fałszywych przewodników, którzy proponują obniżone ceny. Z jednego takiego skorzystała właśnie 40-letnia Polka. Organizator twierdził, że na szczyt wprowadził już ponad 100 osób. Nic więc dziwnego, że polska grupa amatorów mu zaufała. Obecnie w sprawie zmarłej Polki francuska żandarmeria prowadzi dochodzenie. Na razie wiadomo tylko, że Polka wzięła udział w wyprawie, która nie była legalna. "Piracki przewodnik" nie tylko nie był profesjonalistą, ale także nie posiadał żadnych uprawnień do prowadzenia grupy. Alpinizm i himalaizm należą do coraz bardziej popularnej grupy sportów ekstremalnych. Niestety, pomimo przeszkolenia i specjalistycznych sprzętów, nadal zbyt często słyszymy o kolejnych ofiarach, które zabrały góry. Z żywiołem przegrywają nawet profesjonaliści. Tak było np. z Tomaszem Mackiewiczem, który zginął w styczniu 2018 roku na Nanga Parbat. Kilka lat temu w mediach głośno było również o innym pirackim przewodniku pochodzącym z Polski. Gdy na Mont Blanc rozszalała się śnieżyca, mężczyzna pozostawił trzy osoby ze swojej wyprawy w schronie i nie pozwolił im na wezwanie pomocy. Straszył ich wysokimi kosztami akcji ratunkowej. Gdy poszkodowani zdecydowali się wezwać służby, przewodnik uciekł. W rezultacie mężczyzna został skazany na 6 miesięcy kary pozbawienia wolności w zawieszeniu oraz 5 tys. euro grzywny. Opis tej sytuacji i wyrok wiszą teraz w widocznym miejscu w Chamonix. Zobacz także:Wspinaczka - fascynujący i wymagający sport!Piękna himalaistka Kinga Baranowska zdradza swoje tajemnice
Słowacki Raj pomysł na aktywny wypoczynek
Lubisz aktywny wypoczynek i nieco adrenaliny? To idealne miejsce dla ciebie. Drabinki, metalowe platformy, klamry, kładki, mosty oraz łańcuchy, które ułatwiają przejście turystycznych tras, na pewno dostarczą ci mnóstwo emocji i wrażeń, a wszystko to w górskiej scenerii.
Słowacki Raj (Slovenský raj) to rozległy krasowy płaskowyż o wysokości 800-1000 m, poprzecinany stromymi, malowniczymi kanionami i parowami. Pokonanie ich ułatwiają liczne drabinki (niektóre liczą nawet kilkanaście metrów), metalowe platformy, klamry, drewniane schodki, kładki, mosty oraz łańcuchy. Wszystkie udostępnione trasy przejdzie każdy sprawny turysta, bowiem szlaki przystosowano tak, aby można je pokonać bez specjalnego sprzętu czy umiejętności wspinaczkowych. Nie wolno jednak lekceważyć żadnego szlaku, gdyż są one często śliskie (zwłaszcza po deszczu) i wielu miejscach eksponowane. Jeśli masz lęk wysokości, lepiej wcześniej zrezygnować, bo później trudno się wycofać, większość szlaków jest jednokierunkowa i prowadzi tylko w górę. Trasy prowadzące kanionami zazwyczaj nie są zbyt długie, ich przejście zajmuje zwykle 2–4 godziny. Najczęściej są one jednokierunkowe i pokonuje się je z dołu do góry, przekraczając liczne progi skalne. Po wyjściu z doliny, wykorzystujemy znakowane łączniki, aby dotrzeć do punktu wyjścia lub do kolejnej dolinki Można tworzyć przeróżne warianty wycieczek i dziennie odwiedzić więcej niż jedną dolinę. Należy pamiętać o ubezpieczeniu, gdyż potencjalna akcja poszukiwawczo-ratunkowa na Słowacji jest płatna. Najciekawsze miejsca Przełom Hornadu – Prielom Hornádu. To najpopularniejszy i najczęściej uczęszczany szlak w parku. Prowadzi wąskimi leśnymi ścieżkami, po licznych mostkach i podestach przymocowanych do skały, nawet kilka metrów ponad lustrem rzeką. Przełom Hornadu liczy ok. 16 km i jest najdłuższym wąwozem w Słowackim Raju. Wąwóz Sucha Bela – Suchá Belá. Szlak startuje w Podlesku, za pomocą licznych drabinek przeprowadza przez wąwóz. Po drodze mijamy piękne wodospady: Okienkowy i Korytowy. To jedno z najbardziej malowniczych i najchętniej odwiedzanych miejsc w Słowackim Raju. Dobszyńska Jaskinia Lodowa – Dobšinská ľadová jaskyňa. Jaskinia z lodową dekoracją została wpisana na listę światowego dziedzictwa przyrody UNESCO. 110 tys. metrów sześciennych lodu, który wypełnia przestrzeń o długości prawie 1,5 kilometra. W imponującej Wielkiej Komnacie grubość lodu przekracza 26 metrów. W korytarzach zamontowano kładki turystyczne, którymi schodzi się na głębokość ponad 100 metrów, czyli znacznie niżej w porównaniu z innymi jaskiniami lodowymi na świecie. Tomaszowski widok – TOMÁŠOVSKÝ VÝHL’AD. Miejsce widokowe znajduje się na południowym stoku Ludmanky, na wysokości 666,6 m na potężnym urwisku, skąd jest fantastyczny widok na Przełom Hornadu. Klasztorisko – Klástorisko. Rozległa polana w północnej części Słowackiego Raju, na której w średniowieczu powstała osada zakonna. Dziś po klasztorze kartuzów pozostały malownicze ruiny (można je zwiedzać). To jedyne miejsce w parku, gdzie krzyżują się główne szlaki w Słowackim Raju i jedyne, gdzie można przenocować. Wielki Sokół. Najdłuższy i najbardziej stromy wąwóz, zakończony efektownym, wąskim jarem, zwanym Wąwozem Rotha (Rhótova roklina). Oba brzegi parowu tworzą skalne ściany często sięgające 300 metrów. Piecki – Piecky. Najbardziej wcięty wapienny wąwóz znajduje się powyżej Wielkiego Sokoła. Zachwyca wspaniałymi wodospadami. Sokola Dolina. Jedno z najbardziej zadziwiających i dzikich miejsc, znajduje się w północno-zachodniej części parku. Tutaj znajduje się najwyższy wodospad w Słowackim Raju – Welonowy Wodospad (Závojový vodopád) o wysokości 75 metrów. Palcmańska Masza. Sztuczne jezioro w południowej części parku powstało w wyniku spiętrzenia rzeki Hnilec. Malowniczo położone wśród zielonych wzgórz, idealne miejsce dla wodniaków. Nad jego brzegiem znajduje się popularny ośrodek Dedinky. Havrania Skala. Popularny punkt widokowy. Najlepiej dotrzeć tutaj od strony Dedinek albo z nieco bliższej wsi o nazwie Stratena. Szlak mało uciążliwy, po drodze kilka jaskiń, z których część została udostępniona turystom Informacje praktyczne Kiedy się wybrać? Najlepiej przyjechać tutaj w okresie od wczesnej wiosny od późnej jesieni. Zimą jest pięknie, ale bardzo niebezpiecznie. Szlaki są śliskie, oblodzone, raki i doświadczenie konieczne. Najbardziej zdradliwym, szlakiem jest poprowadzony tuż nad rzeką, po wąskich stopniach, przełom Hornadu. Jak tu dotrzeć? Najwygodniej dojechać samochodem. Od przejścia granicznego w Łysej Polanie to 65 kilometrów. Należy przejechać przez Poprad i za miastem skręcić na Prešov. A następnie po kilkunastu kilometrach odbić w prawo na Hrabušice i Podlesok. Z Krakowa to niespełna 3 godziny jazdy samochodem (ok. 170 km). Niestety brak jest bezpośrednich autobusów do Słowackiego Raju. Trzeba się przesiadać. Raz albo i więcej razy. Najważniejsze, aby w pierwszej kolejności dotrzeć z Zakopanego do Popradu. Gdzie się zatrzymać? Najwygodniej w Hrabusicach, stąd do parku już tylko dwa kilometry. Można również przenocować na polu namiotowym, np. Podlesok, ponieważ jest najlepszą bazą wypadową na tutejsze szlaki. polecamy Polecamy! Szukasz podróżniczych inspiracji? Najciekawsze miejsca na weekendowy wypad lub dłuższą wyprawę znajdziesz na polki.pl Tu przeczytasz o innych ciekawych miejscach na Słowacji
Jaskinia Niedźwiedzia – niezwykła atrakcja Sudetów
Lubisz przygodę i odkrywanie nowego? Jeśli tak, to ekstremalna trasa turystyczna w Jaskini Niedźwiedziej koło Kletna będzie dla ciebie świetnym wyzwaniem.
Jaskinia Niedźwiedzia znajdująca się w Masywie Śnieżnika została przypadkowo odkryta podczas wydobywania marmuru w latach sześćdziesiątych XX wieku w kamieniołomie w okolicach Kletna. Nazwę zawdzięcza swym dawnym mieszkańcom. Znaleziono tam ok. 20 tys. szkieletów niedźwiedzi jaskiniowych, które żyły na tych terenach mniej więcej 300 tysięcy lat temu. Były największymi niedźwiedziami żyjącymi na Ziemi. W jaskini odkryto również kości lwa jaskiniowego, hieny jaskiniowej, wilka, żubra, kuny, nietoperzy, bobra i innych zwierząt, które chroniły się w jaskini czy padły ofiarą drapieżników albo ich kości zostały naniesione tu przez wodę. Draperie i perły jaskiniowe Jaskinia Niedźwiedzia składa się z trzech ułożonych horyzontalnie systemów korytarzy - górnego, środkowego i dolnego. Znana długość sal i korytarzy wynosi ponad 5 km, natomiast głębokość to ponad 100 m. Unikalny klimat pozwala na tworzenie się tam fantastycznych form naciekowych. Stalaktyty zwisające ze stropu wraz z cieniutkimi makaronami, stojące przysadziste stalagmity, kolumny... Krople wody płynące po nierównościach ścian jaskini tworzą imponujące draperie, zasłony, kaskady, żebra. Na powierzchni korytarzy znajdują się misy martwicowe wypełnione wodą, na których dnie tworzą się jeżyki i kwiaty kalcytowe, formy podobne do rafy koralowej, pól ryżowych czy kalafiorów. Na dnie jaskini dostrzec można również rzadko spotykane perły jaskiniowe - pizoidy. Trasa turystyczna dla wszystkich Atrakcyjnie oświetlona w trasa turystyczna (360 m) przebiega poziomem środkowym. Zwiedzanie ułatwiają wygodne chodniki i schody. Rozpoczynamy je w korytarzach z namuliskami i kośćmi zwierząt, aby po chwili podziwiać szatę naciekową. Szczególnie piękna jest Sala Pałacowa z przebogatą szatą naciekową - powstałą w białych marmurach, jednak nacieki mają wiele barw w spektrum od bieli do brązu podkreślone dodatkowo oświetleniem urzeka pięknem. Ze względu na ochronę unikalnego mikroklimatu jaskini liczba wejść jest ograniczona, a każda wchodząca grupa nie może liczyć więcej niż 15 osób, dlatego najlepiej wcześniej zarezerwować bilety. Zwiedzanie trwa 40 minut. W jaskini panuje stała temperatura ok. 6 st. C i wysoka wilgotność powietrza. Trasa ekstremalna nie dla każdego W Jaskini Niedźwiedziej przygotowano specjalną trasę dla osób, które chcą zobaczyć więcej i w inny sposób. Nie jest to propozycja dla wszystkich. Trasa zwiedzania przebiega w korytarzach starych dolnych partii jaskini, a pokonuje się ją w trzech czwartych na brzuchu i plecach pod opieką członków Sekcji Speleologicznej "NIEDŹWIEDZIE" z Kletna. Ubrani w kombinezony, w kaskach i z czołówkami możemy poczuć się jak prawdziwy odkrywcy i grotołazi. Przeciskamy się przez wąskie korytarze, szczeliny i zaciski. Trzy godziny niezapomnianych wrażeń. Wejścia w grupach maksymalnie do 6 osób. Więcej informacji na stronie internetowej jaskini. Nadal zaskakuje Do dziś prowadzone są tu badania naukowe: geologiczne, hydrologiczne i geomorfologiczne i paleontologiczne. Podczas praktycznie każdego wejścia speleolodzy znajdują w jaskini nowe korytarze. Przypuszcza się, że może się ona ciągnąć pod Śnieżnikiem aż na stronę czeską do Doliny Morawy. Woda w jaskini ciągle dokonuje dzieła tworzenia, rzeźbiąc nowe fantastyczne formy naciekowe, choć dla człowieka są to zmiany niezauważalne. Przyrost kalcytu oceniany jest mniej więcej milimetr sześcienny na 10 lat. Kiedy odwiedzić Jaskinię Niedźwiedzią Ze względu na ochronę specyficznego mikroklimatu jaskinia na dwa miesiące w roku zostaje zamknięta, a liczba wejść w pozostałym okresie jest ograniczona, codziennie wejść może tylko 450 osób. Podczas wakacji cieszy się niezwykłą popularnością wśród turystów, dlatego wprowadzono rezerwację biletów. Jaskinia Niedźwiedzia jako jedyna jaskinia w Polsce jest udostępniana dla osób niepełnosprawnych. Polecamy! Szukasz podróżniczych inspiracji? Najciekawsze propozycje na weekendowy wypad lub dłuższą wyprawę znajdziesz na polki.pl Tutaj przeczytasz o Jaskini Bielskiej na Słowacji
Polki wchodzą na Kilimandżaro - szczegóły tej niezwykłej akcji Polki Mogą Wszystko
Polki Mogą Wszystko! Z tym hasłem na sztandarze wchodzą na szczyt Kilimandżaro Barbara Urzędowicz i Kinga Piasecka. Uparte, ambitne, realizujące swoje marzenia i żyjące pasjami dwie młode kobiety, które stały się pierwszymi ambasadorkami naszej akcji.
„Kocham kobiety. Kocham być kobietą. Uwielbiam czuć tę moc, którą dają inne kobiety, ich historie. Ta moc dodaje sił, inspiruje i pokazuje, że ograniczenia są tylko w naszych głowach. Polki Mogą Wszystko to nie puste hasło. To idea, która zrodziła się dzięki Polkom i dla Polek. Dla Was!” - tak o pomyśle opowiada Redaktor Naczelna Polki.pl - Magda Klimkowska. Na Polki.pl w dziale Magazyn, znajdziecie specjalną kategorię: Polki Mogą Wszystko, w której mnóstwo prawdziwych historii zupełnie niezwykłych Polek, które są jednocześnie dość… zwykłe. Nie są bogaczkami, celebrytkami. Są matkami, córkami, dziewczynami, które biorą swoje życie w swoje ręce i udowadniają, że Polki Mogą Wszystko. Z tym hasłem na sztandarze wchodzą na szczyt Kilimandżaro Barbara Urzędowicz i Kinga Piasecka. Uparte, ambitne, realizujące swoje marzenia i żyjące pasjami dwie młode kobiety, które stały się pierwszymi ambasadorkami naszej akcji. Śledźcie z nami wyprawę dwóch młodych Polek, które w ramach akcji Polki Mogą Wszystko spełniają swoje marzenia i zdobywają szczyt Kilimandżaro - codziennie aktualizowana relacja z wyprawy! „Z czasem mamy nadzieję rozkręcić kolejne ogólnopolskie, ważne akcje z logiem Polki Mogą Wszystko. Chcemy walczyć o to, co naprawdę ważne dla kobiet. A także chcemy pomagać kobietom realizować swoje plany i marzenia - tak jak to robią z nami Basia i Kinga!” - mówi Magda Klimkowska. Będzie się działo! Obiecujemy! Śledźcie nas na stronie Polki.pl - będziemy w specjalnej sekcji na bieżąco informować o tym, co robią Basia i Kinga. Oraz oglądacie relacje na żywo ze zdobywania Kilimandżaro - dziewczyny będą się z Wami łączyć na żywo na Facebooku Polki.pl 16 lutego zamieścimy pierwszy film - Kinga i Basia opowiedzą, jak wygląda plecak na wyprawę i co jest niezbędne przy takim wyzwaniu. A już 17 lutego - pierwsza relacja na żywo na naszym fun page’u na Facebooku. Przez kolejne dni nasze ambasadorki będą i pokazywać, jak wygląda obozowe życie w Afryce i relacjonować kolejne etapy wyprawy aż do ataku szczytowego, który planowany jest na 24 lub 25 lutego. Po powrocie wpadną do nas do redakcji na wywiad, by na żywo podsumować całą akcję. 2 marca będzie można z nimi porozmawiać i zadać im pytania podczas live chatu na Facebooku. Serdecznie zapraszamy do śledzenia ich wyprawy! Kim są ambasadorki akcji POLKI MOGĄ WSZYSTKO - wchodzimy na Kilimandżaro? BARBARA URZĘDOWICZ Absolwentka warszawskiego AWF od wielu lat związana z aktywnością fizyczna, była lekkoatletka zawodniczka w dziedzinie biegów długodystansowych. Od dziecka kocha góry, miłość do polskich szczytów zakorzenili we niej rodzice i przyjaciel z dzieciństwa Adam. Szacunek i umiejętność obcowania z przyrodą zawdzięcza swojej babci i swojemu bratu Tomkowi. O sobie mówi: „Obcowanie z naturą daje mi wielka radość, spokój i wytchnienie od pracy w dużym mieście. Z zawodu jestem instruktorką fitness, trenerką personalną, przygotowania motorycznego, a także dietetykiem. Rozwijam swoje umiejętności, doszkalając się i podejmując wiele wyzwań. Jestem pasjonatką trekingu wysokogórskiego”. KINGA PIASECKA Absolwentka Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Z aktywnością fizyczną związana od najmłodszych lat. Jej pierwszą ogromną pasją był taniec, któremu przez 5 lat poświęcała każdą wolną chwilę. Taniec przerodził się w miłość do fitnessu, który jest obecnie nieodłączną częścią jej życia - pracą i hobby. Specjalizuje się głównie w treningu na trampolinach oraz wszelkich formach treningu wzmacniającego. Jej życie zawodowe, pomijając fitness, ściśle związane jest z branżą nieruchomości, która daje jej ogromne możliwości rozwoju i wiele satysfakcji. Jej motto: „Nigdy nie narzekaj, że masz w życiu pod górę, jeżeli zdecydowałaś, że idziesz na szczyt.” Dziewczyny poznały się na studiach. Wspólne pasje i miłość do aktywności fizycznej zrodziły wieloletnią przyjaźń. Wspólnie realizują projekt Korony Ziemi, który zakłada zdobycie najwyższych szczytów wszystkich kontynentów. Dziękujemy sponsorom wyprawy - producentowi batonów proteinowych GO ON oraz masła orzechowego GO ON, producentowi napoju CHIAS oraz producentowi suchych szamponów Batiste.
Basia i Kinga udowadniają, że Polki Mogą Wszystko! Np. zdobyć Kilimandżaro
Kim są ambasadorki naszej akcji i skąd w nich tyle zapału do zdobywania górskich szczytów?
Barbara Urzędowicz i Kinga Piasecka - dwie przyjaciółki uzależnione od sportu i zdobywania górskich szczytów. Młode kobiety, które realizują swoje marzenia - bo przecież, jakie byłoby bez marzeń nasze życie. One dobrze wiedzą, że kobiety mogą wszystko - jeśli tylko chcą. Celem wypraw Basi i Kingi jest pokazanie kobietom, że mogą o wiele, wiele więcej niż im się wydaje. Obie dziewczyny podkreślają, że dzięki wsparciu innych można… góry przenosić! Kobieca siła to potęga! Jak mawia Martyna Wojciechowska - niemożliwe nie istnieje, a kobiety mogą wszystko! POLKI MOGĄ WSZYSTKO! Oddajemy głos naszym bohaterkom, żeby opowiedziały o sobie i swoich wyprawach. Możecie śledzić aktualizowaną codziennie relację z wyprawy Polek na Kilimandżaro - polecamy! KIM JESTEŚMY? „Przede wszystkim jesteśmy górskim duetem Women On the Top, a nasz motyw przewodni to: Two girls, one dream, seven summits. Oprócz przyjaźni w życiu codziennym, połączyła nas wspólna pasja, którą są góry. Jesteśmy energicznymi, zdeterminowanymi 25-latkami, które wspólnie ukończyły AWF Warszawa z tytułem magistra. Wyróżniamy się siłą woli, mocnym charakterem, upartością w dążeniu do celu, a przede wszystkim radością i optymizmem we wszystkim co robimy. Razem przez ostatnich sześć lat realizowałyśmy wspólne marzenia. Wspierałyśmy się podczas egzaminów uczelnianych, pomagałyśmy sobie w podejmowaniu trudnych decyzji w okresie studenckim, wspólnie się szkoliłyśmy, razem pracowałyśmy. A teraz razem się wspinamy i zdobywamy szczyty. Kochamy wyprawy w góry wysokie. Obecnie, prywatnie i zawodowo, jesteśmy aktywne fizycznie. Obie pracujemy jako instruktorki fitness, (a Basia dodatkowo jest trenerką personalną i dietetyczką). JAKI JEST NASZ CEL? „Podczas wspólnych wypraw w Tatry Wysokie i Zachodnie w naszych głowach i sercach narodziła się silna potrzeba zdobywania szczytów Korony Ziemi. Naszym celem jest zdobycie najwyższych wierzchołków wszystkich kontynentów, a każdy z nich dedykujemy najbliższej nam osobie. W sierpniu 2016 roku zdobyłyśmy Mont Blanc (Francja, 4810 m n.p.m), uważany przez Międzynarodową Unię Geograficzną za najwyższy szczyt Europy. Dedykowany był najukochańszym mamom. View oEmbed on the source website W sierpniu 2018 udało nam się zdobyć Elbrus (Rosja, 5642 m n.p.m), uważany przez Reinholda Messnera za najwyższy szczyt Europy. Dedykowany był on naszym Ojcom. View oEmbed on the source website Przygotowując się pod wyprawy w góry wysokie udało nam się zdobyć Teide (Teneryfa, 3718 m.n.p.m), a także wiele szczytów Tatr Polskich i Słowackich - wejścia zimowe i letnie. View oEmbed on the source website Przed nami kolejny szczyt - Kilimandżaro (Tanzania, 5895 m n.p.m.). Kilimandżaro to góra leżąca przy granicy z Kenią. Jest najwyższa w Afryce i jest jednym z najwyższych samotnych masywów. W jego skład wchodzą trzy szczyty będące pozostałością po trzech wulkanach: szczyt Uhuru na wulkanie Kibo (Kilimandżaro) - 5895 m n.p.m. Mawenzi - 5150 m n.p.m. Shira - 3940 m n.p.m. My zdobywamy ten najwyższy! Trzymajcie za nas kciuki! View Ediplayer on the source website Będziemy relacjonować naszą wyprawę na stronie Polki.pl oraz na polkowym Instagramie i na fanpage’u Polki.pl! A także na naszym Instagramie - @womenonthetop. Śledźcie nasze poczynania! Pierwsza relacja na żywo na Facebooku 17 lutego, a już 16 lutego w specjalnie dla Polki.pl przygotowanym filmie zdradzimy, jak się spakować na wyprawę w wysokie góry i jak wyglądają nasze plecaki. Oraz bez czego nie wychodzi się w góry”. Więcej szczegółów akcji - na Polki.pl
Polki Mogą Wszystko - zdobywają Kilimandżaro! Relacja z wyprawy (codziennie aktualizowana)
Śledźcie z nami wyprawę dwóch młodych Polek, które w ramach akcji Polki Mogą Wszystko spełniają swoje marzenia i zdobywają szczyt Kilimandżaro. Na bieżąco aktualizujemy informacje, uzupełniamy relację o wiadomości, które dostajemy od naszych ambasadorek!
Barbara Urzędowicz i Kinga Piasecka, uparte, ambitne, realizujące swoje marzenia i żyjące pasjami dwie młode kobiety zdobywają Kilimandżaro pod sztandarami Polki Mogą Wszystko - akcji zorganizowanej przez portal Polki.pl i magazyn Be Active. A my tę wyprawę relacjonujemy na Polki.pl i na Facebooku. A w tym właśnie miejscu będziemy informować, co robią nasze ambasadorki i jakie mają dalsze plany. Codziennie aktualizowana RELACJA z wyprawy na Kilimandżaro Polki Mogą Wszystko - zdobywamy Kilimandżaro: 24 lutego 2018 Dziewczyny zdobyły Kilimandżaro! Dziś nad ranem wspięły się na wysokość 5895 m n. p. m.! Dostałyśmy informację, że droga była bardzo ciężka. Dziewczyny już schodzą w dół, a my ze zniecierpliwieniem czekamy na ich powrót do Polski. Jesteśmy dumne - cel został osiągnięty! Dziewczyny udowodniły, że Polki Mogą Wszystko! Polki Mogą Wszystko - zdobywamy Kilimandżaro: 22 lutego 2018 Dziewczyny są już na wysokości 4650 m n.p.m. Co nam napisały z góry? Polki na Kilimandżaro - jak wygląda życie w obozie w wysokich górach A już w sobotę 24.02 koło 9.00 (7.00 naszego czasu) będą na szczycie Kilimandżaro! Plan na dziś wygląda tak: O 6:00 pobudka, śniadanie pod namiotem, aklimatyzacja na 4800 m n..p.m., po powrocie obiadokolacja i idą spać przed atakiem szczytowym. Polki Mogą Wszystko - zdobywamy Kilimandżaro: 22 lutego 2018 Basia z Kingą opuściły dziś obóz numer 2 i idą do kolejnego położonego nieco wyżej. Wysłały nam dziś taką informację: Niestety słaby zasięg telefonii komórkowej i praktycznie brak dostępu do internetu uniemożliwiają relację na żywo, ale dziewczyny robią zdjęcia i nagrywają filmiki, które wyślą nam, gdy tylko będą miały lepszy zasięg. Polki Mogą Wszystko - zdobywamy Kilimandżaro: 21 lutego 2018 We wtorek 20 lutego Basia i Kinga, ambasadorki akcji Polki Mogą Wszystko, dzielne i ambitne dziewczyny, które spełniają swoje marzenia i wchodzą na Kilimandżaro dotarły do pierwszego obozu na 2800 metrów n.p.m. Tam nocowały, a rano poszły dalej i wyżej. Choć z zasięgiem i dostępem do internetu są kłopoty - udało im się wysłać nam kilka zdjęć i kilka zdań relacji z wyprawy. Dziewczyny miały dobrą pogodę - trochę słońca, trochę deszczu. Są już na tej wysokości, że chłód zaczyna być odczuwalny i muszą już się cieplej ubierać. <h7>Przerwa na wzmocnienie się.</h7> W środę 21 lutego o 8:30 (6:30 naszego czasu) wyszły z pierwszego obozu (2800 m n.p.m.) i kierują się do drugiego - położonego tysiąc metrów wyżej - na wysokości 3800 m n.p.m. Prowadzi do niego wąska droga pod górę. Idą dość wolno, bo na tej wysokości powietrze jest już odczuwalnie rzadsze. Muszą się nawadniać i pić nawet 4 litry płynów dziennie, by uniknąć objawów choroby wysokościowej. Bardzo ważna jest aklimatyzacja! <h7>Obóz na wysokości 2280 m n.p.m.</h7> Na szczęście kobiety dobrze a przynajmniej lepiej od mężczyzn znoszą wysokość - potrzebują mniej tlenu do zapewnienia sprawności organizmowi. Basia, Kinga, trzymamy kciuki i czekamy na wasze kolejne opowieści i zdjęcia! Polki Mogą Wszystko - zdobywamy Kilimandżaro: 20 lutego 2018 Dziewczyny są już w drodze do pierwszego obozu na trasie do szczytu Kilimandżaro, gdzie zatrzymają się na pierwszą jedną-dwie noce, by się zaaklimatyzować do wysokości i by potem móc wejść bez problemów na 6 tys. metrów. Mamy nadzieję, że po dotarciu do obozu wyślą nam filmową relację z trasy i pokażą, w jakich warunkach mieszka się w górach. Jeśli tylko będą miały zasięg - już jutro spodziewajcie się sprawozdania i kolejnego ich wejścia na żywo na naszym Facebooku. Dziś połączyły się z nami rano - po 7.00, niżej mamy ich relację. Są podekscytowane. My też! Wczoraj Basia i Kinga po drodze do wodospadu Materuni zatrzymały się w wiosce plemienia Chaga, by napić się przepysznej kawy Arabica. A wcześniej uczestniczyły w wyłuskiwaniu ziaren, ich paleniu i mieleniu! Polki Mogą Wszystko - zdobywamy Kilimandżaro: 19 lutego 2018 Basia z Kingą właśnie odpoczywają po przylocie do Afryki. Zatrzymały się w Tanzanii, w wiosce Moshi, leżącej u stóp najwyższej góry w Afryce - Kilimandżaro. Mają kilka dni na aklimatyzację. Przegrupowują siły przed podejściem do górskiego obozowiska i atakiem szczytowym. W ramach tego „odpoczynku” wybrały się na kilkugodzinny trekking, zamierzają dotrzeć do okolicznych wodospadów. Czekamy nas ich relacje i zdjęcia. Wiecie, że jest w ciągu dnia 38 st.C?! Zresztą zobaczcie filmik :) View Ediplayer on the source website Dziewczyny prowadzą też relacje na żywo na naszym Facebookowym profilu - polecamy Waszej uwadze. (Niżej filmiki z lotniska i tuż po przylocie do Afryki). Ich lot z Polski do Afryki był długi (21 godzin!) z dwiema przesiadkami. Noc wcześniej Basia i Kinga prawie nie spały. Pakowanie się na taka wyprawę nie jest łatwe (co ze sobą zabrały - zobaczcie w tym materiale). A kim są nasze ambasadorki - dowiecie się z tego materiału.
Od Lukli do Gokyo. Trekking w Himalajach
Trasa od Lukli do Gokyo to kilkanaście dni fascynującej wędrówki przez himalajskie wioski, wśród surowej przyrody i najwyższych gór na Ziemi. To możliwość poznania kultury oraz codziennego życia Nepalczyków i Szerpów, a także smaków miejscowej kuchni. Wszystko to jest warte trudów wędrówki.
Trekking Gokyo to kilkunastodniowa popularna trasa z Lukli (2860 m n.p.m.), która kończy się w Gokyo (4790 m n.p.m.). Trekkersi zazwyczaj dochodzą do jeziora Gokyo i wchodzą na szczyt Gokyo Ri (5360 m n.p.m.), czasami idą jeszcze do jeziorka Ngozumpa Tso wzdłuż moreny bocznej lodowca, mając widok na potężne ściany Cho Oyu (8210 n.p.m.), po czym wracają tą samą trasą do Lukli. A można inaczej. Istnieje alternatywny szlak do Lukli, który prowadzi przez lodowiec Ngozumpa, wioski Dragnag (4700 n.p.m.), przełęcz Cho La (5420 n.p.m.), Dzonglę (4830 n.p.m.) i Lobuche (4910 n.p.m.), gdzie spotyka się z głównym trekkingiem Everest Base Camp. Himalajskie klimaty Himalajskie szczyty, lodowce, wiszące mosty, na których nie sposób się wyminąć, łopoczące na wietrze modlitewne chorągiewki, majestatycznie kroczące jaki obwieszone pakunkami, szczupli i niscy Szerpowie z gigantycznymi ładunkami na plecach, z jedzeniem, drzwiami, a nawet stołem bilardowym. Dzieci zbierające wysuszone placki - odchody jaków, które służą za opał w żeliwnych piecykach, kobiety z motykami na poletkach ogrodzonych kamiennymi murkami. To wszystko tworzy surowy, ale niezmiennie fascynujący krajobraz Himalajów i Nepalu. Gokyo – jeziora To zespół dziewiętnastu polodowcowych jezior w Parku Narodowym Sagarmatha w Nepalu u podnóża Cho Oju, szóstej pod względem wysokości góry na świecie. Znajdują się na wysokości od 4710 do 4950 m n.p.m., przez co należą do najwyżej położonych na Ziemi. Gokyo uważane są za święte zarówno przez buddystów, jak i hindusów, którzy co roku biorą oczyszczającą kąpiel w ich wodzie podczas festiwalu Janai Purnima. Na zachodnim krańcu obszaru znajduje się miejsce poświęcone hinduistycznym bogom, Wisznu i Świe. Największe z jezior to Thonak, pozostałe – Gokyo o fantastycznej barwie wody, Gyazumpa, Taujon i Ngozumpa. Woda w nich pochodzi z różnych źródeł, w tym z potężnego lodowca Ngozumpa. Gokyo – wioska Na wschodnim brzegu jeziora Gokyo znajduje się wioska Gokyo na wysokości 4790 m n.p.m., co czyni ją jedną z najwyżej położonych osad w Nepalu i na świecie. Właściwie wioska to za dużo powiedziane. To zaledwie kilkanaście domów. Kamiennych, z niebieskimi dachami. Tuż przy szmaragdowo-niebieskim jeziorze Gokyo, nazywanym również Dudh Pokhari. Prawie wszystkie budynki to tzw. tea hauses lub lodges dla turystów. Można w nich zjeść i zostać na noc. Ogrzać się przy żeliwnym piecu, w którym pali się wysuszonym łajnem jaków. Tubylcy zimą i podczas monsunu opuszczają Gokyo i przenoszą się do innych, niższych wiosek, takich jak Dole (4200 m n.p.m.), Machhermo (4470 4200 m n.p.m.), Namche Bazaar (3440 m n.p.m.) W 1995 r. doszło tutaj do tragedii. Cyklon w Zatoce Bengalskiej spowodował gwałtowne opady śniegu, w nocy spadło ponad 2 m, co wywołało lawiny, pod którymi zginęły 42 osoby, w tym kilkunastu turystów. Gokyo Ri – szczyt To szczyt (5360 m) wznoszący się nad szmaragdowym jeziorem Gokyo. Szlak prowadzi wzdłuż kamiennych kopczyków. Warto co jakiś czas się zatrzymać, aby uregulować oddech – jesteśmy na wysokości prawie 5 tys. m, ale przede wszystkim po to, żeby chłonąć widoki – niespotykany kolor wody w stawie, wijący się jak gigantyczna rzeka najdłuższy lodowiec i himalajskie granie. Sam szczyt to skupisko wielkich głazów. Pomiędzy nimi targane przez wiatr powiewają setki buddyjskich kolorowych chorągiewek modlitewnych. Panorama na cztery strony świata. Na himalajskie kolosy, 4 ośmiotysięczniki – Mount Everest, Lhotse, Makalu i Cho Oju, a także na niezliczone morze innych siedmio- i sześciotysięczników. W dole jezioro i niebieskie dachy domków, które z tej wysokości przypominają pionki na planszy do gry w Eurobiznes, i gigantyczne cielsko lodowca Nogozumpa, najdłuższego w Nepalu i całych Himalajach. Większość turystów wchodzi na szczyt, aby podziwiać wschód lub zachód słońca. Ma to jednak swoje minusy, rano jest dotkliwie zimno, a schodząc po zmierzchu, traci się widok na przepiękne jezioro. Cho La – przełęcz Z Gokyo można wrócić do Lukli tą samą trasą albo przejść przez przełęcz Cho La - Chola Pass (5420 m) i dotrzeć do bazy pod Everestem, a stamtąd przez Dingboche (4530 m n.p.m.), Tengboche (3860 m n.p.m.), gdzie znajduje się słynny klasztor buddyjski (raz w roku na przełomie października i listopada odbywa się tu trzydniowy festiwal Mani Rimdu, w trakcie którego mnisi wykonują w maskach tańce rytualne przy dźwiękach trąb i bębnów), dojść do Namche Bazar, a później do Lukli. Nie jest to jednak łatwa trasa, a czasami ze względu na warunki zamknięta. Pierwsza trudność to przejście przez lodowiec Nogozumpa. Trasa jest wykopczykowana, ale teoretycznie. Czasem trudno się zorientować, co jest czym, wszystkie kamienie wyglądają niemal identycznie. Ścieżka bardzo często ginie wśród głazów, trzeba uważać na ukryte jeziorka, kamienne lawinki i osuwający się piarg. Można się pogubić. Druga trudność to przejście przez przełęcz Cho La. Koniecznie trzeba mieć raki (mogą być potrzebne) i kijki. Przy niekorzystnych warunkach pogodowych, aby dostać się do Lobuche, a dalej do Base Camp trzeba zmienić plan i wybrać drogę przez wieś Phorste. Aklimatyzacja, czyli jak uniknąć choroby wysokościowej Trekking Gokyo nie jest trudny (poza przejściem przez lodowiec i przełęcz). Potrzebna jest jednak niezła kondycja. Należy też bezwzględnie przestrzegać kilku zasad, jeśli wędrówka ma nam sprawić przyjemność i chcemy uniknąć choroby wysokościowej. Startujemy z Lukli, która leży 2860 m n.p.m. , aby po kilku dniach dotrzeć do Gokyo na wysokość 4790 m. Podstawa to właściwa aklimatyzacja, czyli stopniowe dostosowanie się organizmu do rozrzedzonego powietrza na dużych wysokosciach i co za tym idzie do zmniejszonej ilości tlenu w powietrzu. Aby uniknąć choroby wysokościowej (AMS (Acute Mountain Sickness), należy: Iść swoim tempem, powoli, nie śpiesząc się, robiąc częste odpoczynki Codziennie wypijać ok. czterech litrów wody, herbaty owocowej, to bardzo ważne, aby się nie odwodnić w trakcie wędrówki (jeśli mocz ma kolor pomarańczowy to znak, że twój organizm jest odwodniony, gdy ma barwę słomkową jest ok) Zatrzymać się w Namche Bazar na dwie noce, aby lepiej się zaaklimatyzować. Można zrobić wycieczkę do Khumjung (3780 m n.p.m.) – znajduje się tutaj szkoła Khumjung High School, znana jako Hillary School (od nazwiska pierwszego zdobywcy Everestu). Po drodze piękne widoki na Ama Dablam i Mount Everest. Obserwować organizm swój i swoich towarzyszy. Utrzymujący się ból głowy, nudności, brak apetytu, kłopoty ze snem mogą być sygnałem choroby wysokościowej. Jeśli dolegliwości nie ustępują, mimo odpoczynku i wzięcia leków, należy zejść niżej i tam poczekać na poprawę samopoczucia. W sytuacji, gdy zejście jest niemożliwe, a objawy się pogarszają, należy wezwać pomoc. Nie bagatelizować najmniejszej infekcji, bo na dużej wysokości banalny katar czy przeziębienie mogą prowadzić do zapalenia płuc i choroby wysokościowej. Przed wyjazdem wybrać się do lekarza po leki, które będą niezbędne na takiej wyprawie. Tutaj przeczytasz więcej o ciekawych miejscach na świecie, które warto zobaczyć.
Jaskinia Bielska w Tatrach Bielskich na Słowacji. Trzeba ją koniecznie zobaczyć. Pod względem wielkości i urozmaicenia szaty naciekowej nie może się z nią równać żadna jaskinia w Polsce.
Jaskinia Bielska (Belianska jaskyňa) to jedna z największych atrakcji Tatr Bielskich — należy ona do najpiękniejszych udostępnionych do zwiedzania turystom jaskiń w całych Tatrach. Znajduje się w północnym stoku Kobylego Wierchu w Narodowym Rezerwacie Przyrody na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego na Słowacji. Jest oświetlona, a zwiedzanie odbywa się z przewodnikiem. Należy pamiętać o odpowiednim, cieplejszym ubiorze — temperatura w jaskini nieznacznie przekracza 5 st. C. W wapieniach Tatr Bielskich Jaskinia Bielańska powstała w ciemnoszarych wapieniach Tatr Bielskich. Woda płynąc między płytami wapieni przez miliony lat drążyła najpierw szczeliny, a później korytarze i komory. Główne części jaskini powstały jeszcze przed czwartorzędowym zlodowaceniem Tatr. Prawdopodobnie na skutek oddziaływania wody, która przenikała z powierzchni i mieszała się z wodami głębinowymi. W efekcie powstała wyjątkowa barwna szata naciekowa, interesujące formy wapienne, stalaktyty, stalagmity, draperie. W piekle i sali koncertowej Trasa zwiedzania prowadzi przez fantastyczne korytarze i komory, w których znajdują się niewielkie jeziorka i wodospady. Poszczególne komory jaskini mają swoje nazwy — Zbójnicka, Dom Wielkich Wodospadów, Gaj Kaktusowy, Złote Jeziorko, Sala Koncertowa, Piekło, Długi Korytarz, Przepaść Głodowa. Do największych atrakcji należy słynna Sala Palmowa, w której znajdują się monumentalne stalagmity w kształcie pagód Interesująca jest również Sala koncertowa — Hudobná sieň, którą tak nazwano dzięki dźwiękom, jakie wydają kropelki spadającej wody na powierzchnię jeziorka. W tej sali, z powodu wyśmienitych warunków akustycznych, są organizowane koncerty muzyki poważnej. Całkowita długość korytarzy Jaskini Bielskiej wynosi prawie 4 km, z czego tylko 1370 m udostępniono dla turystów. Do pokonania jest 860 stopni i 125 metrów różnicy poziomów. Zwiedzanie z przewodnikiem zajmuje ok. 70 minut. Pierwsi trafili tu poszukiwacze złota Wejście do jaskini odkryli w XVIII wieku poszukiwacze złota, o czym świadczą napisy na skałach z ich imionami. Przez długie lata pozostawało jednak ukryte. Ponownie otwór odkryto w XIX wieku i zaczęto jaskinię eksplorować, aby w 1884 roku, dzięki pomocy finansowej miasta Spiska Bela, udostępnić ją zwiedzającym. W 1896 roku oświetlono ją elektrycznie. Cały czas odkrywano kolejne części jaskini, które udostępniano turystom. W sumie jaskinia ma 3892 m w poziomie i 168 m w pionie. praktyczne informacje Więcej informacji o Jaskini Bielskiej, jak również aktualny cennik i harmonogram wejść jest dostępny na oficjalnej stronie internetowej jaskiń słowackich. w poniedziałki jaskinia jest nieczynna wstęp do jaskini dla dorosłych 7 euro, studenci i emeryci 6 euro, dzieci i renciści 3,5 euro fotografowanie 10 euro Jak dojść do jaskini? Z centrum Tatrzańskiej Kotliny (przystanek SAD i parking) żółto znakowanym szlakiem. Prowadzi on długimi serpentynami wygodną szutrową drogą zboczem Kobylego Wierchu przez stary jodłowy las, pokonując różnicę poziomów 122 m. Na trasie o długości ok. 1000 m umieszczono tablice edukacyjne. Dojście do jaskini zajmuje ok. 25 min. Jak dojechać do Tatrzańskiej Kotliny? komunikacja publiczna Z Zakopanego busem do Łysej Polany. Stąd autobusem SAD do Tatrzańskiej Kotliny samochodem Od strony Zakopanego, Bukowiny Tatrzańskiej poprzez dawne przejście graniczne na Łysej Polanie. Dalej drogą nr 67 przez Źdiar do miejscowości Tatrzańska Kotlina - ok. 20 km od Łysej Polany. Atrakcje turystyczne w pobliżu Tatrzańskiej Kotliny Zdziar odległość od jaskini 5,9 km Leży u podnóża Tatr Bielskich w Dolinie Białej. Część tego rejonu znajduje się na zboczach Spiskiej Magury. Zdziar przyciąga miłośników sportów zimowych i turystyki z doskonałymi terenami narciarskimi i dobrze rozbudowaną infrastrukturą. Muzeum Ździarska Izba - ekspozycja etnograficzna, prezentująca typowe wyposażenie XIX-wiecznej drewnianej chaty ździarskiej. Tatrzańska Łomnica odległość od jaskini 7,3 km Turystyczno-rekreacyjna miejscowość u podnóża Tatr Wysokich, baza wypadowa do środkowej i wschodniej części Tatr Wysokich. Muzeum parku. Kolejka linowa nad Łomnicki Staw i Łomnicę, Muzeum TANAPu. Keżmark odległość od jaskini: 13,3 km Istnieje od 700 lat i jest jednym z cenniejszych zabytkowych miast Słowacji. Do najważniejszych zabytków należą m.in.: późnogotycki zamek, Kościół św. Krzyża z renesansową dzwonnicą, drewniany kościół partykularny im. św. Trójcy, Ratusz, Dom baronowej von Szimray czy popularny budynek tzw. Reduty. Tutaj więcej o ciekawych miejscach, które warto zobaczyć.
Mount Washington – góra, która słynie z najgorszej pogody na świecie
„Backpacker Magazine” określił wejście na Mount Washington (1917 m n.p.m.) jedną z 10 najniebezpieczniejszych wycieczek w Stanach Zjednoczonych. To najbardziej wietrzne miejsce na świecie.
To najbardziej wietrzne miejsce na świecie, choć góra nie jest wysoka. Ma zaledwie 1917 m n.p.m. A jednak zanotowano tutaj rekordową prędkość wiatru (w porywie) na Ziemi - 372 km/h! Przez 110 dni w roku wiatry na Mount Washington przekraczają siłę burzy tropikalnej (64 km), mniej więcej przez pół roku szczyt jest pokryty chmurami, a niemal każdego miesiąca zdarzają się opady śniegu. Dla turystów, wspinaczy i narciarzy Mount Washington (Góra Waszyngtona), najwyższy szczyt White Mountains, (Gór Białych), części Appalachów, leży w USA w stanie New Hampshire. Stanowi część Presidential Range, ciągnącego się przez mniej więcej 30 kilometrów pasma górskiego, w którym znajdują się szczyty noszące nazwę amerykańskich prezydentów. Z powodu ekstremalnych warunków pogodowych, miejsce to jest często wykorzystywane do treningu przez tych, którzy mają zamiar wspiąć się na jedne z najwyższych gór świata, m.in. na Everest i K2. Trawers Presidential Range można zrobić w ciągu jednego dnia w lecie, ale zimą jest to zwykle przedsięwzięcie trwające od dwóch do czterech dni. Mimo to Mount Washington cieszy się dużą popularnością. Znajdują się tutaj szlaki turystyczne i trasy narciarskie (najlepszy czas na narty to wiosna od marca do maja), a także drogi wspinaczkowe w skale i lodzie. Droga na szczyt prowadzi przez las, a następnie odkrytymi stokami po trawie (lub śniegu i lodzie) i skałach. A na szczycie po amerykańsku, obowiązkowo wielka flaga, stacyjka kolejowa, kilka budynków przymocowanych do ziemi łańcuchami, parking samochodowy, minimuzeum i taras widokowy. Agiocochook – Dom Wielkiego Ducha Tak nazywali Mount Washington Indianie, którzy zamieszkiwali te okolice przed przybyciem Europejczyków. Dlaczego? Bo na górze zdarzało się, że wiatr porywał ludzi, a czasami ginęli oni w gęstej mgle. Do dziś mówi się o Mount Washington, że to dom złej pogody. Trudno w to uwierzyć, kiedy patrzy się na przysadzistą górę, która przypomina szczyty Bieszczadów. Łagodne stoki, w większości porośnięte lasem, wznoszą się nad zielonym krajobrazem New Hampshire. Jedynie kopuła szczytowa pozostaje naga. Wysokość zaledwie 1917 m n.p.m. A największa zmienność pogody na świecie. Ekstremalna pogoda Chociaż Mount Washington znajduje się w New Hampshire, w strefie klimatu umiarkowanego w Nowej Anglii, a jego szerokość geograficzna jest porównywalna z Hiszpanią, bardzo często panują na nim ekstremalne warunki pogodowe, podobne do tych w Arktyce, od burz lodowych do nieznośnie zimnej pogody. A to dlatego, że leży na drodze spotkania kilku frontów burzowych przecinających Amerykę Północną. Pogoda jest tak szalona, że stacja meteorologiczna na Mount Washington jest przytwierdzona do podłoża stalowymi linami, żeby nie odleciała z wiatrem. A na ścianie Mount Washington Observatory wisi informacja: "The Home of the World’s Worst Weather", czyli "Dom najgorszej pogody na świecie". Podmuchy wiatru o sile huraganu obserwuje się tutaj przeciętnie 110 dni w roku. A i temperatura daje do wiwatu. 16 stycznia 2004 r. urządzenia metereologiczne zarejestrowały na szczycie temperaturę -42 st. C i ciągły wiatr wiejący z prędkością 140,8 km/h, co dało odczuwalną temperaturę (tzw. chili) - 74,77 st. C. Temperatura powyżej 15 st. C występuje średnio przez 16 dni w roku, rekordową 22 st. C zanotowano 26 czerwca 2003. Na szczycie zostały zanotowane 3 rekordy klimatyczne. największa prędkość wiatru (w porywie) – 103 m/s (370,8 km/h) – 12 kwietnia 1934 roku największa średnia prędkość wiatru w ciągu 24 godzin – 23 m/s (82,8 km/h) – 12 kwietnia 1934 roku największa średnia wieloletnia prędkość wiatru – 12,5 m/s (43,2 km/h) – 1934–1983. Na Mount Washington zginęło ponad 150 osób Mimo złej sławy i trudnych warunków atmosferycznych Mount Washington jest bardzo popularny wśród turystów, narciarzy i wspinaczy. Najlepszy okres na wejście na szczyt trwa od maja do października, choć często można się spodziewać silnych podmuchów wiatru i deszczu. Przy dobrej pogodzie latem trasa przypomina szlak na Kopę Kondracką w Tatrach lub Tarnicę w Bieszczadach. To nieprawda, że wejście na szczyt z powodu niekorzystnych warunków atmosferycznych dozwolone jest tylko w miesiącach letnich. Nie wiem, skąd wzięła się ta informacja powtarzana w wielu miejscach w internecie. Mount Washington jest dostępny przez cały rok, o ile są sprzyjające warunki pogodowe (obserwatorium codzienna o 4.50 podaje aktualną prognozę). Sama weszłam na szczyt na początku marca. Było ciężko, zimno, wietrznie, na szczęście słonecznie. Po wyjściu z lasu drobinki lodu niesione przez wiatr niemal raniły twarz. Na szczycie nie dawało się stać bez trzymania za mur obserwatorium. A zdjęcie można było zrobić, siedząc na lodzie. Ale było warto. Trzeba jednak mieć świadomość, że wejście na Mt Washington zimą jest wymagającą wyprawą. Niezbędne są raki i czekan, które pozwalają uniknąć upadku na twardym lodzie i śniegu, a także gogle narciarskie i kominiarka chroniące twarz przed lodowatym wiatrem i odmrożeniem, które jest bardzo realne przy zimnej lub wietrznej pogodzie. Jeśli nie masz wystarczającego doświadczenia górskiego, zaleca się wejście na szczyt z przewodnikiem. Przy padającym śniegu, silnym wietrze, mgle łatwo się zgubić na wielkim stoku, jeżeli nie potrafi się posługiwać kompasem lub GPS. Na tej górze od 1849 roku zginęło ponad 150 osób, głównie z hipotermii i wyczerpania. Popularne szlaki Tuckerman Ravine Trail – jeden z najkrótszych, najbardziej malowniczych i najpopularniejszych szlaków na szczyt Lione Head – najpopularniejsza trasa zimą Huntington Ravine (Wąwóz Huntington) – oferuje trudne wędrówki, wspinanie po skałach i w lodzie, narciarstwo – uważany za jeden z dwóch najtrudniejszych szlaków turystycznych w Białych Górach, po dotarciu na górę wąwozu trzeba być przygotowanym na podmuchy wiatru, aby nie zostać dosłownie zrzuconym zgóry, co kiedyś miało miejsce. Najlepiej zdecydować się na wejście przy słonecznej pogodzie i niebyt silnym wietrze, bo widoki na okolice są piękne. Mount Washington Cog Railway, czyli kolejką na szczyt Na szczyt można wejść szlakiem turystycznym, wjechać samochodem (za opłatą) lub nadal czynną pierwszą na świecie kolejką zębatą. Malownicza przejażdżka pociągiem pozwala podziwiać widoki rozciągające się wzdłuż Białych Gór w New Hampshire. Mount Washington Cog Railway (kolejka zębata) to wyjątkowa atrakcja turystyczna. Przewozi chętnych nieprzerwanie od sierpnia 1868 roku. Pokonanie całej trasy zajmuje 65 minut w górę i 40 minut w dół. <h7>Najstarsza na świecie kolejką zębata. Przewozi turystów od 1868 r.</h7> Więcej o ciekawych miejscach, które warto zobaczyć.