True crime nie fascynuje kobiet. Daje im poczucie kontroli
Kobiety na całym świecie pokochały true crime, ale nie sięgają po nie wyłącznie z ciekawości. Chodzi o próbę oswojenia zła. Bo gdy nie możemy czegoś uniknąć, dobrze wiedzieć, jak się przed tym ochronić.
True crime, czyli historie kryminalne oparte na faktach, od kilku lat nie schodzą z TOP list największych platform streamingowych na świecie. Popularne są seriale o największych zbrodniarzach w historii, podcasty przedstawiające najmroczniejsze opowieści o zbrodniach, a także książki i filmy przybliżające nam sylwetki osób, które ich dokonały. W sieci pełno jest analiz dotyczących tego, co sprawia, że takie historie fascynują ludzi, a przede wszystkim kobiety. A co jeżeli powiem ci, że tu nie chodzi o fascynację? Bo to nie tyle ciekawość, co próba oswajania zła. To nie ciekawość, to potrzeba poczucia kontroli O tym, że true crime stały się globalnym fenomenem, mówi się od kilku lat. Według raportu Edison Risearch w samych Stanach Zjednoczonych aż 84% populacji USA w wieku 13+ w jakimś stopniu konsumuje treści true crime – czyta, ogląda lub słucha. Popularność tego typu materiałów wciąż wzrasta, a platformy streamingowe prześcigają się w tym, kto zaserwuje publiczności mroczniejszą historię. Media i przeróżne badania wskazują dwa powody, dla których fascynujemy się prawdziwymi historiami o zbrodniach. W dużej mierze jest to ciekawość i chęć zajrzenia w psychikę osób, które dokonują najgorszych czynów. Drugim i myślę, że jeszcze istotniejszym powodem, są funkcje edukacyjne, które moim zdaniem dość mocno przyświecają również kobietom. Bo choć wiele mówi się o fascynacji złem i tym, że kobiety kochają bad boyów, są to sporadyczne przypadki, a większość z nas, śledząc szczegóły zbrodni, próbuje dowiedzieć się tego, jak zachować bezpieczeństwo w niespokojnych czasach. - Mrok przyciąga uwagę człowieka od zawsze. Jest tajemniczy, łamie zasady, na które się umówiliśmy, może pociągać swoją bezwzględnością i siłą – mówi Stefan Sawicki, psycholog, psychoterapeuta i współautor podcastu „Skok w Mrok” oraz książek o tematyce true crime. - Kiedy skupimy się na kategorii true crime, mówimy o mroku w warunkach kontrolowanych. O mroku bezpiecznym. Na własnych zasadach uruchamiamy podcast, czy otwieramy książkę i w każdej chwili możemy przestać. To poczucie kontroli pozwala nam swobodnie obcować z treściami, do których w innych okolicznościach nie mielibyśmy dostępu. Tę chęć kontrolowania mroku i zła szczególnie widać w podejściu kobiet, które ochoczo sięgają po tego typu historie. Nie chodzi o zbrodnie. Chodzi o poczucie bezpieczeństwa Różne badania wykazują, że kobiety w tym samym stopniu jak mężczyźni lub nawet bardziej odczuwają potrzebę obcowania ze złem, a wszystko dlatego, że próbują w jakiś sposób to zło oswoić. - Zainteresowanie kobiet tego typu tematyką może mieć jeszcze głębszą warstwę. Mimo że mogłoby się wydawać, że to głównie mężczyźni sięgają po historie prawdziwych zbrodni, to właśnie kobiety stanowią przeważającą część odbiorców true crime. Najwyraźniej nie chodzi tu wyłącznie o brutalność i siłę, jak w filmach akcji czy sportach walki, które chętniej oglądają panowie. Kobiety statystycznie częściej doświadczają przemocy ze strony bliskich partnerów niż mężczyźni, więc potrzeba rozpoznawania wzorców zagrożenia, w tym schematów zachowań sprawców czy czerwonych flag w relacjach, może mieć praktyczne znaczenie – tłumaczy Stefan Sawicki. Kobiety próbują oswoić zło, ponieważ same najczęściej padają jego ofiarami. Ale w dużej mierze jest to też uwarunkowane kulturowo. To właśnie kobiety od zarania dziejów pełnią bowiem funkcję opiekunek – zarówno dzieci, jak i osób starszych. W kobiecej naturze leży chęć ochronienia nie tylko siebie, ale także najbliższych przed złem, którego nie da się wyeliminować. - Kobiety prawdopodobnie są w naturalny sposób przyciągane chęcią zrozumienia tego, co się wydarzyło, a przede wszystkim, dlaczego to się wydarzyło – dodaje psycholog. I choć wszyscy mówią, że zbrodnie nas ciekawią, myślę, że większość z nas może śmiało stwierdzić, że tu tak naprawdę wcale nie chodzi o ciekawość. To coś więcej. To próba zrozumienia i oswojenia czegoś, czego i tak nie jesteśmy w stanie uniknąć. A jeżeli nie możemy tego wyeliminować, warto wiedzieć, co zrobić, aby się przed tym ochronić. Stefan Sawicki – psycholog, psychoterapeuta, współautor podcastu Skok w Mrok oraz książek o tematyce true crime. Pracuje w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w Warszawie, gdzie zajmuje się diagnozą psychologiczną oraz psychoedukacją. Czytaj także: Oglądam "Przyjaciół", bo tam nikt nie próbował naprawiać relacji. A i tak działały Tajemnice nie są złe, ale do czasu. Czy „DRAMA” sprawi, że związki posypią się jak domki z kart? Komedie romantyczne to żaden guilty pleasure. Potrzebujemy ich jak powietrza. Dlaczego nas kręcą?
„Ikona mody” z Angeliną Jolie otworzy 19. Mastercard OFF CAMERA. Rozmawiamy z reżyserką Alice Winocour
„Ikona mody” ze zjawiskową Angeliną Jolie w roli głównej otworzy 19. Mastercard OFF CAMERA. W centrum opowieści znajduje się arthousowa reżyserka filmowa, Maxine Walker, która podczas paryskiego tygodnia mody dowiaduje się, że ma raka. Na swojej drodze spotyka inne przeżywające mniejsze lub większe kryzysy kobiety, z którymi nawiąże siostrzeńską nić porozumienia. W obsadzie znalazły się prawdziwe gwiazdy francuskiego kina: Vincent Lindon, Louis Garrel i Ella Rumpf.
O współpracy z Jolie, kulisach pracy z domem mody Chanel, brutalnym świecie mody i jej osobistych doświadczeniach z nowotworem piersi rozmawiamy z reżyserką filmu i laureatką Cezara, Alice Winocour. Daria Sienkiewicz: W filmie łączysz raczej nieprzystające do siebie tematy: nowotworu piersi i świata mody. Jak doszło do tej nieoczywistej fuzji? Alice Winocour: Pomysł połączenia tych dwóch światów rzeczywiście nie jest klasyczny, ale to coś, co przydarzyło mi się naprawdę. Gdy usłyszałam diagnozę nowotworu piersi mieszkałam w dzielnicy, w której wielu młodych projektantów i artystek prezentowało swoje prace w galeriach podczas tygodnia mody. Pewnego dnia, wychodząc ze szpitala po leczeniu, przeszłam obok tłumu czekającego przed jedną z kamienic. Byli tam ludzie z całego świata, modele i modelki, influencerzy, stylistki. Szaleństwo. Zobaczyłam wśród nich młodą kobietę z Sudanu Południowego wpatrujacą się w mapę. Wydawała się całkowicie zagubiona. Wyglądała jakby pochodziła z innego świata, jak się później okazało, że świata wojny. Momentalnie poczułam z nią silną więź, bo sama miałam wrażenie, że znajduje się w środku wojny – oczywiście w przypadku raka ta wojna toczy się wewnątrz ciebie, ale to jest realny konflikt, bo wrogiem jest twoje własne ciało. To uczucie popchnęło mnie do rozmowy, postanowiłam dowiedzieć się o niej czegoś więcej. Tak właśnie narodziła się „Ikona mody”. Postać reżyserki filmowej mającej nowotwór piersi mocno koresponduje z doświadczeniami Angeliny Jolie, która w 2013 roku poddała się prewencyjnej, podwójnej mastektomii. Jak doszło do współpracy z Angeliną? Czy miałaś poczucie, że otworzyła się przed Tobą, dzieląc się czymś naprawdę osobistym? Tak, absolutnie, choć zaczęło się przecież od tego, że napisałam scenariusz inspirowany moim własnym życiem, projektując siebie w postaci Maxine (Angelina Jolie), ale także w postaciach modelki Ady (Anyier Anei) i makijażystki Elli (Ella Rumpf), która stawia pierwsze kroki w pisaniu. Gdy tekst był już gotowy, musiałam znaleźć odpowiednią obsadę, ponieważ dla mnie to było coś więcej niż zwykły film, to była część mojego życia. Potrzebowałam kogoś, kto byłby tak samo zaangażowany w sprawę. Na początku w ogóle nie myślałam o Angelinie. W którymś momencie wpadła mi do głowy, bo przypomniałam sobie, że jej matka i babcia zmarły na raka. Ona sama była obciążona genetycznie, przeszła podwójną mastektomię, więc przeżyła tę traumę na własnym ciele. Wysłałam jej scenariusz, a ona zareagowała na niego bardzo emocjonalnie i entuzjastycznie, bo czuła, że wiele łączy ją z postacią Maxine. Sama jest przecież reżyserką, nie miała raka, ale była z nim oswojona i także znalazła się w sytuacji, w której musiała opowiedzieć o zabiegu swoim córkom. Myślę, że była bardzo szczęśliwa, że może podzielić się tym filmem z innymi kobietami. W idei pokazywania swoich blizn światu było coś politycznego. Angelina obnaża się w tym filmie zarówno fizycznie, jak i emocjonalnie. Na planie była bardzo otwarta i przyjazna atmosfera. Wszyscy byliśmy równi, Angelina nigdy nie dała po sobie odczuć, że jest ogromną gwiazdą. Chodziło trochę o pokazanie kobiety, która stoi za ikoną Angeliny Jolie. Byłam więcej niż szczęśliwa i poruszona, że tak bardzo otworzyła się w tym filmie, pokazała nam swoją wrażliwość. To nie tylko kwestia bycia nagą fizycznie i pokazywania piersi, a odsłonięcia swojej duszy światu. Ona naprawdę to zrobiła. Jak na film zareagowała widownia? Seanse, w których uczestniczyłyśmy były dla nas bardzo poruszającym doświadczeniem. Widzki przychodziły do nas i mówiły: „To jest moje życie, to jest to, czego doświadczyłam”. Z tych spotkań płynęły słowa: „Jeśli też przeżyłaś coś podobnego, nie jesteś sama, jesteśmy w tym razem”. Myślę, że Twój film naprawdę może zachęcić kobiety do badania się. Wokół nowotworów „kobiecych” wciąż istnieją różne tabu, przez co wiele kobiet po prostu boi się pójść do lekarza. Traktujesz „Ikonę mody” jako swoistą misję? Tak. Myślę też, że wobec nowotworu piersi jest dużo strachu. Widzę to w oczach kobiet, kiedy o nim mówią. Ale czasami nawet gorsze niż sama choroba jest sposób, w jaki społeczeństwo, w dużej mierze mężczyźni, postrzega ludzi mających na raka. Wielu zapomina, że kiedy przechodzisz przez te naprawdę trudne doświadczenia w życiu nadal pozostajesz kobietą. To nie jest tak, że twoja tożsamość sprowadza się tylko do choroby. Masz tak wiele innych aspektów w życiu: swoją pracę, seksualność, pasje, pragnienia, dzieci itp. Podczas walki z chorobą ludzie często patrzą na ciebie tak, jakbyś była tylko chora albo potencjalnie martwa. To jest swego rodzaju przemoc, która bywa bardziej brutalna niż wszystkie chemioterapie i kuracje razem wzięte. Nie chciałam też, żeby „Ikona mody” została zaszufladkowana jako film o nowotworze. Zaczyna się jak bardzo klasyczna opowieść o chorobie z wielką hollywoodzką gwiazdą, a potem idzie w zupełnie inną stronę. Bo tak naprawdę jest to obraz celebracji życia oraz wszystkich kobiet, które mijają się gdzieś na ulicy nieświadome łączących ich przeżyć. Trudno go również zaszufladkować jako film o modzie. O to mi chodziło, bo „Ikona mody” tak naprawdę nie jest o modzie, to metafora świata, w którym ukrywamy na co dzień swoje rany, udając, że wszystko jest perfekcyjne. A za tym teatrzykiem kryje się wiele blizn. Prawdziwy temat to ciało kobiety w różnych wieku – dwudziestolatki, trzydziestolatki, czterdziestolatki. To właściwie filmowy autoportret, bo w postaciach Maxine, Ady i Angèle kryję się ja w różnych etapach życia. Gdy miałam 20 lat wahałam się między studiami prawniczymi a scenariopisarstwem. Nie byłam pewna, czy chce wchodzić w świat filmu, tak samo jak Ada nie jest przekonana, czy branża modowa jest spełnieniem jej marzeń. W wieku 30 lat próbowałam pisać. Ludzie mówili mi wtedy, że powinnam to robić inaczej. Trudno było mi znaleźć własny głos. Mając 40-tkę dowiedziałam się o chorobie i musiałam nauczyć się z nią żyć, zupełnie jak Maxine. To mój najbardziej osobisty film, zrobiłam go, by celebrować życie, by pomóc sobie przejść przez ten trudny czas. Na końcu mamy scenę, w której ludzie krzyczą. To okrzyk radości i strachu, a także oznaka życia. Celem „Ikony mody” było zostawienie śladu. Mam szczerą nadzieję, że pomoże innym kobietom. Oglądając Twój film, doszłam do wniosku, że nowotwór jest jak egzamin, do którego nie można się w pełni przygotować. Maxine żyje swoim życiem, planuje w głowie kolejne projekty i jest ogromnie zaskoczona, kiedy słyszy diagnozę. Podobał mi się także kontrast między światem mody, piękna i kobiecej witalności a wizją operacji i utratą piersi. To szczególnie prawdziwe, bo jako reżyserka żyjesz w iluzji, że masz nad wszystkim kontrolę, a to nie jest prawda, szczególnie w przypadku choroby albo własnego ciała. Po tej przypadkowej interakcji ze światem mody, zaczęłam intensywnie badać tę branżę. Nie znałam jej, poza tym, że mieszkałam w dzielnicy, gdzie widziałam wiele projektantek i modeli. Mogłam osadzić tę historię w świecie kina, który przecież dobrze znam, ale dla mnie ciekawsze było odkrywanie nowych scenerii. Chciałam podejść do tego w dokumentalny sposób. Odkryłam, że w tym wszystkim chodzi tak naprawdę o kruchość życia i naszej korporalności. W centrum fabuł stoi osoba, która uświadamia sobie, że życie jest bardzo krótkie. Spędziłam półtora roku za kulisami najważniejszych pokazów mody. Przez miesiące obserwowałam kobiety i mężczyzn bardzo intensywnie pracujących na pokaz, który koniec końców trwał maksymalnie 10 minut. Pomyślałam wtedy, że to metafora przemijania, ulotności czasu. W tym tragizmie jest piękno, w pięknie tragedia. Taki był cel tego filmu – pokazać kontrast między urodą, witalnością a śmiercią. Na ekranie pojawia się też postać szwaczki, która przez tygodnie cierpliwie naszywa na sukienkę kolejne elementy. Gotową kreację na końcu założy na siebie Ada. Czułam, że w pewien sposób oddajesz hołd kobietom pracującym w tej branży. To bardzo czasochłonna robota, często niedoceniana, również finansowo. Ona ślęczy nad tym projektem godzinami, a ludzie, którzy zobaczą jej suknię na wybiegu, nie będą myśleć o niej, a o modelce i projektancie. Tak, chciałam pokazać, że za perfekcyjnymi obrazami mody, które widzimy wszędzie – na lotniskach, na ulicach – stoją konkretne kobiety. Świat modowy jest odbiciem naszego świata. Pragnęłam więc zobaczyć, kto kryje się za tymi wszystkimi fotografiami i projektami. Kim była kobieta na zdjęciu? Jaka była jej historia? Jaka była jej dusza? Kim była dziewczyna, która robiła makijaż? Kto uszył kreację? Wszystkie historie w filmie są prawdziwe, np. do każdej sukni Chanel doszywa się ludzki włos na znak szczęścia. To tradycja w paryskich atelier, bo dla tych szwaczek suknia reprezentuje historię miłosną, jest jak towarzysz, z którym żyją całymi miesiącami. „Ikona mody” jest też o transformacji. Bohaterki filmu przechodzą trudne momenty, funkcjonują w trybie przetrwania. Spodobał mi się pomysł, że suknia rozwija się jak ciało. Na końcu jest zniszczona i przemoczona, jak życie. Ten obraz był skorelowany z ciałem Maxine, które nagle stało się zagrożone. W twoim filmie ujęły mnie te krótkie, czasami przypadkowe spotkania między kobietami. Przykładowo: niewinny small talk z makijażystką, który daje modelce siłę i nadzieję, kiedy jest zestresowana przed pokazem. Co najbardziej zaskoczyło Cię podczas researchu branży modowej i relacji pracujących w niej kobiet? Oczywiście jest to trudny, często brutalny świat. Widzimy, kiedy Ada, w którą wciela się modelka Anyier Anei, przychodzi do mieszkania i spotyka się z dość chłodnym przyjęciem ze strony innych dziewczyn. Są trochę zazdrosne, że będzie otwierać pokaz i gra w filmie promującym markę. Nie chciałam pokazać, że to idealny świat, ale wielokrotnie widziałam kobiety wspierające się nawzajem. Myślę, że modeling mówi nam wiele o współczesnym świecie. One mają często trudne życia, nie są tylko ładnymi dziewczynami, wiele przeszły, są odporne, nawet jeśli nie pochodzą ze stref wojny. Julia Ratner – ukraińska modelka – gra de facto siebie, jej sytuacja oraz Ady pochodzącej z Sudanu są najbardziej ekstremalne. Ale większość poznanych przeze mnie modelek ma raczej trudne życie. Nie miały normalnego dzieciństwa, bo podróżują po świecie od czasów nastoletnich. Dla nich wypad do Chin na kontrakt jest dla nas jak wyjście do supermarketu (śmiech). Nie są jeszcze dorosłe, ale wiedzą dużo o świecie, podróżowały więcej niż inni ludzie. Chciałam dać głos tym kobietom, by nie były traktowane tylko jako ciała bez głosu. W filmie nie ma za wielu mężczyzn. Mamy postać Antona (Louis Garrek), operatora pracującego z Maxine oraz lekarza (Vincent Lindon) opiekującego się bohaterką w Paryżu. Według mnie obaj są dosyć wyrozumiali i wspierający. Zależało Ci na tym, aby pokazać ich w dobrym świetle? Podczas seansów z Q&A słyszałam różne głosy z widowni. Niektórzy wytykali Antonowi i Dr Laurentowi, że to mężczyźni, którzy mówią kobiecie, co ma robić z własnym ciałem. To poniekąd prawda. Lekarz walczy o jej życie, ale jest przy tym brutalny, musi nią trochę potrząsnąć. Jeśli chodzi o Antona, to bardzo chciałam sportretować historię miłosną w czasie choroby, pokazać, że między życiem a śmiercią zmienia się perspektywa, bo nie wiesz, ile czasu ci zostało. Może gdyby Maxine nie miała nowotworu to nic, by się między nimi nie wydarzyło. W filmie jest też scena intymnego zbliżenia. Napisałam ją jako celebrację ciała Maxine przed operacją. To ostatni raz, gdy uprawia seks przed utratą piersi. Angelina nie lubi takich scen odkąd ma dzieci i niechętnie je robi, ale ten film był dla niej wyjątkowy. To było także przesłanie dla mężczyzn, chciałam, aby weszli w buty bohaterki. Podoba mi się scena, w której Maxine bez ogródek proponuje Antonowi seks. On jest zaskoczony jej śmiałością, to bardzo zabawne. Tak, a najlepsze jest to, że on naprawdę ją widzi. W końcu patrzy na świat jako operator, dostrzega jego wszystkie światła i cienie. Posiada wyjątkową perspektywę, dlatego mogą się połączyć. Ich relacja jest mieszanką nieporozumień i czułości. Scena kupowania wspólnie maszynki do golenia jest romantyczna, choć bardzo smutna. Myślę, że to dopiero początek ich historii. Czy chciałabyś w przyszłości nakręcić film dla domu mody, tak jak zrobiła to Maxine? Dlaczego nie? To, co zrobiłam z Chanel było wyjątkowe. Od początku bardzo wspierali ten projekt – otworzyli drzwi do swojego atelier haute couture, pozwolili mi być z nimi za kulisami pokazów, zadawać pytani. Wszystko, co widzimy w filmie jest prawdziwe, włącznie z ich charakterystycznymi krętymi schodami. Potem zgodzili się na zdjęcia w ich siedzibie – nigdy wcześniej nie kręcono tam fabuły. Pracowniczki Chanel szkoliły nasze aktorki, również występując z nimi na ekranie. Myślę, że byłabym szczęśliwa, robiąc coś dla tej marki.
Tajemnice nie są złe, ale do czasu. Czy „DRAMA” sprawi, że związki posypią się jak domki z kart?
Film "DRAMA" 10 kwietnia 2026 wszedł na ekrany kin i skłonił nas do przemyślenia naszych relacji. Czy transparentność w związku zawsze jest dobra? Czy ukrywanie czegoś przed partnerem można wytłumaczyć? Zastanawiamy się nad tym wspólnie z psycholożką Pauliną Koszut.
Minęły 2 lata, minęło 5, 10 lat związku, a ty nagle budzisz się obok osoby, którą wydawać się mogło, że znasz już na wylot i zupełnie jej nie poznajesz. Zastanawiasz się, co was połączyło, gdzie popełniłeś błąd, kim jest człowiek, z którym spędziłeś ostatnie lata swojego życia. Właśnie to przytrafiło się bohaterom filmu „DRAMA”, który 10 kwietnia 2026 miał kinową premierę. Ale jego wydźwięk nie bez powodu jest słodko-gorzki. Bo takie sytuacje przytrafiają się wielu z nas na co dzień. Kiedy relacja staje się więzieniem Wszyscy doskonale znamy smak wolności, ale na pewnym pułapie relacji z drugą osobą może nam się wydawać, że jesteśmy ograniczeni. Że w naszym życiu pojawiły się bariery, których nie potrafimy przeskoczyć, sieci, w które zostaliśmy wplątani. I tak sobie tkwimy na tej pajęczynie, aż w pewnym momencie pojawia się wielki, tłusty pająk zmierzający w naszą stronę. To może być różnica zdań wynikająca z nagłej sytuacji życiowej, o której nie pomyśleliśmy przed ślubem. Coś, co miało się nie wydarzyć, a nagle spadło na nas jak grom z jasnego nieba i przytłoczyło nas swoim ciężarem. Śmierć bliskiej osoby (np. dziadka, rodzica) to kaliber, z którym w pewnym momencie mierzy się każda relacja i właśnie tu widzimy wyraźnie, czy możemy liczyć na drugą osobę, jak nasz związek sprawdza się w kryzysowych sytuacjach. I wyciągamy wnioski, które często bywają dalekie od "żyli długo i szczęśliwie”. - Takie rzeczy, które wychodzą nagle, to jest np. kwestia niedogadania się w jakiejś sprawie – decyzji chcemy dzieci czy nie chcemy dzieci, wyprowadzamy się czy nie wyprowadzamy się… - To różnica w wartościach, podejściu do życia. Najczęstszą trudnością są też finanse, trudności z nimi związane – np. ktoś traci pracę lub choroba, depresja jednej z osób. To są takie czynniki, które najczęściej zaburzają życie rodziny, pary i to powoduje kryzys – tłumaczy psycholożka Paulina Koszut. Pająkiem mogą się okazać nowe role, w jakich się znaleźliście. Być może awans wpłynął na osobowość twojego partnera. Może rodzicielstwo wyzwoliło w was instynkty, które zamiast łączyć, dzielą. Wydawać się mogło, że macie wszystko poukładane – plany na dwójkę dzieci, wybrane imiona, być może nawet to, do jakiej pójdą szkoły, a tu przychodzą zupełnie nowe problemy dnia codziennego – bunt dwulatka, choroba, mały człowieczek, który nagle wymaga tyle atencji, że musicie zrezygnować z czasu dla siebie i… marzenia przykrywa rzeczywistość. Wreszcie to mogą być tajemnice z przeszłości drugiej osoby. Myślisz, że „DRAMA” to tylko film, a wy znacie się z ukochanym na wylot? Przecież takie rzeczy się nie dzieją... Uderz w stół… może inny kaliber, ale twój partner może ukrywać rzeczy, o których ci się nie śniło i wbrew pozorom nie jest to takie rzadkie. Tajemnice nie są złe, dopóki nie pojawia się kłamstwo Pamiętasz film „Pan i Pani Smith”, w którym Angelina Jolie i Brad Pitt (tak, to od tej produkcji zaczął się ich sławetny romans) wcielają się w role agentów? Budują relację, ale nie mogą zdradzić swojej prawdziwej tożsamości, aż w końcu dostają zlecenie, które odsłania karty i czar pryska, a napięcie wzrasta z dnia na dzień. Podobny schemat przeszli bohaterowie „DRAMY”, poznając swoje największe sekrety. I jest to bliskie również nam, gdy otrzymujemy informację, której zupełnie byśmy się nie spodziewali. Jesteśmy tylko ludźmi, każdy z nas skrywa sekrety, do których nie chce się przyznać. To mogą być błahostki, których się wstydzimy, np. przezwisko szkolne, co raczej nie powinno wpłynąć na trwałość relacji. Często jednak są to kwestie zupełnie innego kalibru – np. chęć posiadania dzieci, choroby genetyczne, coś, co może nas ukazać w krzywym zwierciadle. Dlatego wolimy to przemilczeć. Czy jednak słusznie? - Teoretycznie, im bardziej jesteśmy transparentni, tym lepiej. Ale z drugiej strony pytanie, czy transparentność to jest omawianie każdej swojej myśli – zastanawia się Paulina Koszut. - Jest pewna część swoja, którą się ma, i nie mylmy tego z kłamstwem. Tajemnica to też kwestia własnego systemu wartości i wielu czynników, które na to wpływają. Mamy pewne sytuacje, że ktoś zataja chorobę psychiczną, orientację i inne kwestie uwarunkowane prawnie, to to jest nawet podstawa do tego, żeby małżeństwo unieważnić. Chodzi o skalę, że są pewne rzeczy, o których osoba, z którą jesteśmy w związku, powinna wiedzieć, bo to wpływa później na dalsze życie tej pary. I to traktujemy w kategorii kłamstwa – tłumaczy terapeutka. Ukrywanie czegoś może zatem nie być złe, dopóki nie pojawi się kłamstwo. Jak odróżnić obie rzeczy? Tu należy po prostu usiąść, zastanowić się nad tym, co w nas tkwi, a następnie nadać tej rzeczy wartość – czy w jakikolwiek sposób jest ona w stanie wpłynąć na osobę, z którą jesteśmy oraz naszą relację? - Jeżeli czegoś nie mówimy, a to siedzi w nas, wpływa na relację, to pytanie, czy już lepiej tego nie powiedzieć. Są takie rzeczy, które bardzo w nas siedzą i mamy wrażenie, że mogą skrzywdzić drugą osobę, to wtedy warto się zastanowić, czy to powiedzieć i co da wyznanie prawdy – dodaje psycholożka. Czy po „DRAMIE” związki posypią się jak domki z kart? Właśnie dlatego w związku najlepiej być transparentnym już od samego początku. Wielu z nas wydaje się bowiem, że zatajanie prawdy nie jest kłamstwem, ale potrafi być jeszcze gorsze i wręcz trujące dla relacji. I nigdy nie wiadomo, jak to się skończy. Gdy kończy się np. terapią i próbą przepracowania, wtedy jest dobrze. Gorzej, gdy zaczynamy dusić wszystko w sobie, udając, że nic się nie wydarzyło – podobnie jak było to w przypadku głównego bohatera filmu „DRAMA”. - Jak pary nie pracują nad tym, problemy się nawarstwiają, emocje się nawarstwiają, wspólna złość się pojawia. Jest wiele obszarów, których my w życiu nie odkryjemy, nie dotkniemy, nie wypracujemy. Ale nie o to chodzi w życiu, żeby ciągle coś przepracowywać. Odkrywajmy, pracujmy nad tym, co jest w tym momencie dla nas ważne, przyjrzyjmy się relacjom, zobaczmy, co tu jest do zrobienia. Żyjmy, cieszmy się, korzystajmy, ale zwracajmy uwagę na siebie, bo wtedy jest łatwiej – podsumowuje Paulina Koszut. W dzisiejszych czasach zapominamy o tym, że budowanie relacji wymaga czasu, cierpliwości i też zrozumienia drugiej osoby, a żeby tego dokonać, musimy rozumieć samych siebie. Sądzę, że „DRAMA” może być filmem-zjawiskiem, które zadziała na nasze relacje niczym swoiste katharsis. Może stać się dla nas motywacją, aby zadać pytania i poznać odpowiedzi. Bo jeżeli ukrywamy coś naprawdę ważnego, to prędzej czy później wyjdzie na jaw. I tu pojawiają się dwie drogi. Albo otrzymamy efekt domina i związki posypią się jak domki z kart niczym w pandemii. Albo wyjdziemy z tego egzaminu silniejsi i spokojniejsi o to, że za 10 lat po przebudzeniu powiemy: „Cieszę się, że budzę się obok ciebie”. Czytaj także: Motyle w brzuchu, zaręczyny i... "DRAMA". Dawno żaden film nie trzymał mnie tak w napięciu jak ten "Wiele relacji byłoby uratowanych, gdybyśmy mieli lepszą relację ze sobą". Ale boimy się czuć Nie stawiamy granic, żeby nie stracić ludzi, a tracimy siebie. Halina Piasecka mówi, od czego zacząć
Motyle w brzuchu, zaręczyny i... "DRAMA". Dawno żaden film nie trzymał mnie tak w napięciu jak ten
Film "DRAMA" 10 kwietnia 2026 roku wchodzi na ekrany kin. W rolach głównych Zendaya i Robert Pattinson. Ja już obejrzałam i wiem, czy warto wybrać się na niego do kina. Przeczytaj moją recenzję, żeby też się o tym przekonać.
Myślisz, że dobrze znasz swojego partnera? To zapytaj go o to, jaką skrywa tajemnicę. Może się okazać, że nie powiedział ci o czymś, co jest w stanie znacznie zmienić twoje uczucia, a waszą relację przeobrazić w… prawdziwą dramę. Niczym w filmie z Zendayą i Robertem Pattinsonem. „DRAMA” na ekranach kin już 10 kwietnia 2026. Kiedy Edward Cullen spotyka dziewczynę Spider-Mana Gdy usłyszałam, że ten duet pojawi się razem na ekranie, wiedziałam, że musi wyjść z tego coś dobrego. Przed seansem zbyt wiele nie czytałam o tym filmie, żeby się nie nastawiać. Wiedziałam jedynie, że poznamy bohaterów, którzy szykują się do ślubu i w pewnym momencie w ich życiu wydarzy się coś, co doprowadzi do niefortunnych zdarzeń. Ale tego, jak bardzo będą one niefortunne, zupełnie się nie spodziewałam. Poznajemy przemiłą parę. Charlie to tajemniczy i niesamowicie uroczy okularnik. Pewnego dnia w kawiarni spotyka dziewczynę siedzącą przy oknie i czytającą książkę. Postanawia nagiąć fakty, aby do niej „zagadać”, szybko wyszukuje informacje o danej lekturze i udaje, że ją przeczytał. Już na pierwszej randce się do tego przyznaje, co Emma uznaje za słodkie, jak zapewne zrobiłaby większość z nas pod wpływem zauroczenia. I tak rozpoczyna się ich miłosna historia. Młodzi, piękni, zakochani przeżywają prawdziwą sielankę. Mają przyjaciół, prace, wspólne mieszkanie, regał z książkami i ulubione kubki na kawę. Trudno się dziwić, że w pewnym momencie pada to jedno, najważniejsze pytanie: „Czy wyjdziesz za mnie?”. I rozpoczynają się przygotowania do ślubu, które jedno feralne wydarzenie obraca w pył. Czas na DRAMĘ Rozpoczyna się wielkie planowanie. DJ, fotograf, wybór restauracji, w której odbędzie się przyjęcie. Wszyscy narzeczeni doskonale znają ten proces. Oczywiście trzeba wybrać się na degustację menu, żeby wszystko było dopięte na ostatni guzik. Najlepiej zabrać ze sobą przyjaciół, którzy będą naszymi świadkami w tym najważniejszym dniu. Tylko tu pojawia się drobne ryzyko. Przyjaciele i dość mocno zakrapiana kolacja mogą skończyć się zwierzeniami. Tak też było w tym przypadku. Bohaterowie pod wpływem testów weselnych napojów postanowili zdradzić sobie najskrytsze tajemnice. Ale wyznania Emmy nikt się nie spodziewał, a już szczególnie jej ukochany. I tu rozpoczyna się prawdziwa DRAMA. Charlie nie może poradzić sobie z tym, co usłyszał, wesele zbliża się wielkimi krokami, a my czujemy coraz większej napięcie towarzyszące przyszłej parze młodej. „DRAMA” to napięcie wylewające się z ekranu Dawno nie widziałam filmu, który tak bardzo wpłynąłby na mnie podczas seansu. I nie chodzi o samą fabułę, która oczywiście jest niesamowicie wciągająca. Jednak ten film jest napisany i zagrany w taki sposób, że od kulminacyjnego momentu nieustannie towarzyszy nam napięcie odczuwane przez głównych bohaterów. Czekamy tylko na chwilę, w której wydarzy się coś jeszcze, niczym w najlepszym dreszczowcu. I zastanawiamy się, kiedy ta cała drama zakończy się katastrofą. Na szczęście reżyser Kristoffer Borgli, który jednocześnie napisał scenariusz do tego filmu, buduje narrację na tyle umiejętnie, że lituje się nad widzami i daje nam odetchnąć. Pojawiają się zabawne wstawki rozładowujące napięcie, co wpływa na jeszcze lepszy odbiór produkcji. W tym wszystkim pierwsze skrzypce grają oczywiście Zendaya i Robert Pattinson. Nie chodzi wyłącznie o to, że są obsadzeni w pierwszoplanowych rolach, co siłą rzeczy przekłada na nich akcenty. Istotne jest jednak to, że potrafią w stu procentach utożsamić się ze stworzonymi przez siebie postaciami, naturalnie odzwierciedlając ich emocje i dylematy im towarzyszące. Dzięki temu podczas seansu sami zaczynamy się zastanawiać, jak wiele bylibyśmy w stanie zaakceptować w imię miłości. Warto podkreślić jeszcze dwa elementy techniczne, które wpływają na odbiór tego filmu. Jednym z nich jest montaż, który buduje napięcie i sprawia, że tę produkcję trudno włożyć w ramy konkretnego gatunku. Ciekawa jest także praca kamery. Film wygląda bowiem jak nagrywany przez ślubnego kamerzystę, jakby miał być laurką i pamiątką dla pary młodej. Ale tu wchodzi właśnie ten wspomniany montaż, który burzy wszystko niczym domek z kart. A ty jak zareagujesz na tajemnice ukochanej osoby? Dochodzimy do momentu, który jest kluczowy dla tego filmu. Seans zostawia nas bowiem z pytaniem w głowie, na które trudno znaleźć odpowiedź. I jednocześnie jest przestrogą dla wszystkich par, które dopiero zamierzają wejść w związek małżeński. Bo są pewne kwestie, które po prostu trzeba przedyskutować przed ślubem, a najlepiej już na początku relacji, zanim zaangażujemy się na tyle, że trudno będzie to odkręcić. Ten film jest też niczym mroczna bajka. Dostajemy historię królewny i księcia, którzy zakochują się od pierwszego wejrzenia. Muszą zmierzyć się z przeszkodami na drodze ku szczęściu, ale… na samym końcu otrzymujemy morał. Jaki? O tym możecie przekonać się na własne oczy, wybierając się na film „DRAMA” do kin. Premiera już 10 kwietnia 2026 roku. View oEmbed on the source website Czytaj także: Dziedziczka L'Oréal i sensacyjne nagłówki. Recenzja filmu „Najbogatsza kobieta świata” Gwiazdy przybyły na Oscary 2026. Na czerwonym dywanie królowały prostota i klasyczne detale „Diamenty” - film, który pokochasz. Kasia Smutniak w wyjątkowej historii o kobietach
"And the Oscar goes to"... Przewidujemy, kto otrzyma Oscara 2026
Oscary 2026 nadchodzą wielkimi krokami. Typuję, kto otrzyma w tym roku najważniejszą statuetkę filmową. Zgodzisz się z moimi przewidywaniami? O tym, kto miał rację, przekonamy się podczas gali - w nocy z 15 na 16 marca 2026.
Sezon nagród filmowych trwa w najlepsze, ale jego wisienką na torcie, jak co roku, będzie dopiero gala rozdania Oscarów 2026. To najważniejsze nagrody w świecie kina, które co roku elektryzują publiczność – zarówno filmowych fanów, którzy chcą zobaczyć najlepsze produkcje na świecie, jak i wielbicieli mody, pragnących podziwiać kreacje gwiazd na czerwonym dywanie. O tym, jakie suknie założą piękne aktorki, przekonamy się dopiero w nocy z 15 na 16 marca, ale teraz już możemy spróbować zabawić się w obstawiających, jakie filmy zostaną nagrodzone tą prestiżową, złotą statuetką. Oscary 2026: kto ma największe szanse na zdobycie statuetki? W tym roku padł rekord, jeśli chodzi o liczbę nominacji. Film „Grzesznicy” ma szansę aż na 16 statuetek. Tym samym przebił o 2 nominacje dotychczasowych rekordzistów – filmy „Wszystko o Ewie” w 1950 roku, „Titanic” w 1997 oraz „La La Land” w 2019 miały na swoim koncie 14 nominacji. Z tym wiąże się jednak tyle samo szansy, co ryzyka. „Grzesznicy” mają bowiem nikłe szanse na bycie wielkim wygranym. Raczej mogą zostać wielkim przegranym. Po piętach depcze im bowiem „Jedna bitwa po drugiej”, która uważana jest w tym roku za faworyta wyścigu. Osobiście uważam jednak, że „Grzesznicy” poziomem są przynajmniej o dwa oczka wyżej niż „Jedna bitwa po drugiej”. Choć film Ryana Cooglera ma bardzo nietypową konwencję, łączącą w sobie wątki musicalu, filmu kostiumowego oraz slashera z elementami gotyckiego horroru, właśnie ta nietuzinkowość świadczy o jego wielkiej sile. Dodatkowo jest niesamowicie metaforyczny i dynamiczny. Ma kultowe sceny, które na długo zapadają w pamięć i porusza niezwykle ciekawą historię, więc zasługuje także na statuetkę za scenariusz oryginalny. Myślę jednak, że będzie triumfował głównie w kategoriach technicznych – np. za montaż i muzykę. „Jedna bitwa po drugiej” to z kolei typowe kino akcji z uwielbianym przez Akademię wątkiem politycznym. Z resztą być może nie tylko przez Akademię, patrząc na to, ile nagród zebrał do tej pory. Jest to na pewno produkcja, która wyróżnia się pod względem castingowym – obsada jest dobrana genialnie. Na pierwszy plan wychodzi oczywiście Leonardo DiCaprio, któremu wtóruje Teyana Taylor. O aktorce niedawno zrobiło się głośno, ponieważ zdobyła już za swoją drugoplanową rolę m.in. Złoty Glob. Czy teraz czas na Oscara? Nagrody indywidualne, czyli o aktorach słów kilka Jak już jesteśmy przy żeńskich rolach pierwszoplanowych, to muszę przyznać, że nie rozumiem zachwytu nad postacią stworzoną przez Taylor. Jest na ekranie zaledwie kilkanaście minut i nie ma w tej postaci nic, co zapadałoby w pamięć. O wiele bardziej w tym roku kibicuję np. Elle Fanning lub Indze Ibsdotter Lilleaas, które stworzyły niezapomniane role w skandynawskiej produkcji „Wartość sentymentalna”. O wiele ciekawiej robi się jednak wśród aktorek pierwszoplanowych. Tu mamy naprawdę wyrównaną bitwę wśród niezapomnianych postaci. Na wyróżnienie zdecydowanie zasługuje Jessie Buckley, która stworzyła przejmującą rolę matki tracącej dziecko w „Hamnecie”. Rolą matki zachwyca także Rose Byrne, która stworzyła postać kobiety styranej życiem, zmuszonej do opieki nad chorym dzieckiem. Ja mam sentyment również do Kate Hudson. Jej rola w „Song Sung Blue” nie była może tak ikoniczna jak powyższe, ale było w niej coś, czym chwyciła mnie za serce i sprawiła, że na długo zostanie ona w mojej pamięci. A co z aktorami? Tu wiele osób stawia, że statuetkę za główną rolę otrzyma Timothee Chalamet. Uważam jednak, że jako tytułowy „Wielki Marty” nie zagrał wybitnie i pamiętam jego o wiele lepsze wcielenia. Jest jeszcze Leo z „Jednej bitwy po drugiej”, Michael B. Jordan z „Grzeszników” i myślę, że prawdziwa rywalizacja rozegra się między tą trójką. Osobiście jednak kibicuję Ethanowi Hawke. „Blue Moon” to w zasadzie cały film oparty na jego postaci, niesamowitych monologach i grze oczami oraz mimiką. Czegoś takiego oczekuję od oscarowej roli. W drugoplanówce zdecydowanie faworytem jest Sean Penn z „Jednej bitwy po drugiej” i nie obrażę się, jeżeli za tę rolę otrzyma Oscara (choć dla mnie był nieco zbyt przerysowany). Po piętach depczą mu Jacob Elordi za „Frankensteina”, Stellan Skarsgard za rolę ojca-lekkoducha w „Wartości sentymentalnej” czy kolega z planu Benicio Del Toro oraz Delroy Lindo za postać z „Grzeszników”. Moi faworyci do Oscarów 2026 Co roku typuję też swoich faworytów, którzy – nawet jeśli obiektywnie mogę stwierdzić, że nie mają szans na docenienie przez Akademię – zdobyli moje serce i otrzymują ode mnie prywatnego Oscara. W tym roku bez wątpienia będzie to „Głos Hind Rajab”. Ten film po prostu zniszczył mnie emocjonalnie, wgniótł mnie w fotel i długo nie mogłam dojść do siebie po seansie. Opowiada historię dyspozytorów telefonu alarmowego, którzy otrzymują telefon od małej dziewczynki uwięzionej w samochodzie tuż po ataku Izraela na Strefę Gazy. Resztę możecie sobie sami dopowiedzieć, ale takich filmów się nie zapomina. Mocno trzymam kciuki także za „Frankensteina”. Guillermo del Toro jest reżyserem lubianym przez Akademię, więc jestem przekonana, że przynajmniej jedna statuetka zapisze się na koncie tego filmu. Gdybym miała obstawiać jaka, to pewnie w kategoriach technicznych – np. za charakteryzację i fryzury czy za scenografię. W tym roku chętnie doceniłabym również dźwięk w „F1: Film” oraz kilka dokumentów. 3 zdecydowanie wychodzą na prowadzenie. „Pan Nikt kontra Putin” to historia nauczyciela z Uralu w szkole, która po ataku Rosji na Ukrainę staje się przestrzenią państwowej propagandy. Mężczyzna filmuje to wszystko, pokazując nam, jak rosyjski reżim wygląda od środka. Jest to produkcja przejmująca, choć ja zastanawiam się, czy dla nas i naszej części świata to już na pewno ten moment na wybielanie Rosjan. Absolutnie przejmujący jest krótkometrażowy dokument „Uzbrojony tylko w kamerę: Życie i śmierć Brenta Renauda”, który opowiada historię reportera wojennego. Mężczyzna relacjonował m.in. wojnę w Iraku i Afganistanie, a przyszło mu zginąć w Ukrainie. Jemu i wielu innym dziennikarzom, którzy zginęli w imię prawdy. Trzeci dokument, który chciałabym docenić i moim zdaniem warto zobaczyć, to „Idealna sąsiadka”. Pokazuje makabryczne relacje sąsiedzkie z perspektywy kamery policyjnej. To, co zobaczycie w tej produkcji, na pewno zostanie z wami na długo. And the Oscars goes to? O tym przekonamy się 16 marca O tym, kto ostatecznie zdobędzie statuetkę, przekonamy się w nocy z 15 na 16 marca 2026 roku. Czeka nas kilkugodzinna gala, kiedy wszystko stanie się jasne. Nie jestem fanką obstawiania, kto ostatecznie może wygrać, bo żaden z tych filmów nie jest jednowymiarowy i każdy zasługuje na docenienie pod różnymi względami. Gdybym jednak miała się zabawić, poniżej przedstawiam moją listę typów – według tego, co moim zdaniem zrobi Akademia, a nie subiektywnej oceny. Sama jestem ciekawa, w ilu punktach uda mi się trafić. Najlepszy film: Jedna bitwa po drugiej Najlepszy aktor pierwszoplanowy: Michael B. Jordan Najlepsza aktorka pierwszoplanowa: Jessie Buckley Najlepszy aktor pierwszoplanowy: Sean Penn Najlepsza aktorka drugoplanowa: Teyana Taylor Najlepszy reżyser: Paul Thomas Anderson Najlepszy scenariusz oryginalny: Grzesznicy Najlepszy scenariusz adaptowany: Jedna bitwa po drugiej Najlepszy krótkometrażowy film dokumentalny: Diabeł ma zajęcie Najlepszy długometrażowy film animowany: K-popowe łowczynie demonów Najlepsze zdjęcia: Frankenstein Najlepsza scenografia: Frankenstein Najlepsze kostiumy: Frankenstein Najlepszy pełnometrażowy film dokumentalny: Pan Nikt kontra Putin Najlepszy montaż: Jedna bitwa po drugiej Najlepszy dźwięk: F1: Film Najlepsza piosenka: K-popowe łowczynie demonów Najlepsze efekty specjalne: Avatar: Ogień i popiół Najlepsza muzyka oryginalna: Grzesznicy Najlepsza charakteryzacja i fryzury: Frankenstein Najlepszy film międzynarodowy: Głos Hind Rajab Najlepszy casting: Jedna bitwa po drugiej Czytaj także: Złote Globy 2026 i powrót do klasyki. O sukni JLO długo nie zapomnimy, ale spójrz na Teyanę Taylor Suknie z BAFTA 2026 to klasyka z nowoczesnym twistem. Emma Stone olśniła najmodniejszą kreacją roku Dziedziczka L'Oréal i sensacyjne nagłówki. Recenzja filmu „Najbogatsza kobieta świata”
Obejrzałam 24 filmy świąteczne w 24 dni. Zapomnij o Kevinie. Ta 5 to must have na święta
Podjęłam wyzwanie i zrobiłam sobie kalendarz adwentowy - 24 filmy świąteczne dla całej rodziny w 24 dni. Już wiem, które produkcje warto obejrzeć w Boże Narodzenie, a jakie lepiej sobie odpuścić. Poznaj mój ranking.
Wiele jest świątecznych produkcji, które zyskały już miano kultowych, choć często, oglądając je, zupełnie nie możemy nadziwić się ich popularności. Są też mniej znane lub zapomniane perełki, które warto odświeżyć sobie w Boże Narodzenie. Wreszcie są te wszystkie produkcje Netflixa - typowe świąteczne opowiastki, które wciągają od pierwsze do ostatniej minuty, ale często zostawiają nas z niczym, jeśli chodzi o morał, uniesienia wizualne czy komediowe. Wybrałam 24 filmy świąteczne z każdej z tych kategorii i stworzyłam cały filmowy kalendarz adwentowy. Tym samym podjęłam wyzwanie obejrzenia 24 filmów świątecznych w 24 dni. Z tego postanowiłam wybrać mocną 5 produkcji, które na pewno obejrzę ze swoją rodziną w Boże Narodzenie 2025 i tobie proponuję to samo. Obejrzałam 24 filmy świąteczne w 24 dni Swoje wyzwanie planowałam zrobić od 1 grudnia, jak na standardowy kalendarz adwentowy przystało, ale w związku z tym, że chciałam stworzyć ten ranking jeszcze przed świętami, rozpoczęłam je 3 dni wcześniej. Tym samym do 21 grudnia obejrzałam codziennie jeden film o tematyce bożonarodzeniowej. Jak prezentowała się lista? "Świąteczny książę" "Świąteczny książę: królewskie wesele" "Świąteczny książę: królewskie dziecko" "Zamiana z księżniczką" "Zamiana z księżniczką 2" "Zamiana z księżniczką 3" "Holiday" "Kevin sam w domu" "Kevin sam w Nowym Jorku" "Love Actually" "Last Christmas" "W krzywym zwierciadle: Witaj Święty Mikołaju" "Grinch: Świąt nie będzie" "Elf" "Klaus" "Święta Last Minute" "Rodzinny dom wariatów" "Świąteczny rycerz" "Kronika świąteczna" "Kronika świąteczna 2" "Niezapomniane święta" "Świąteczny kalendarz" "Randki od święta" "Złe mamuśki 2: Jak przetrwać święta?" Filmy świąteczne dla całej rodziny - TOP 5 Z tych 24 filmów wybrałam moim zdaniem najmocniejszą 5. To produkcje świąteczne, które możecie obejrzeć całą rodziną i będziecie się przy tym świetnie bawić, a przy okazji wyniesiecie z nich coś więcej niż ckliwa historia o miłości w okresie Bożego Narodzenia. 1. "W krzywym zwierciadle: Witaj Święty Mikołaju" Kultowa komedia z Chevi Chasem dawniej była jednym z największych świątecznych hitów, a dziś jest już powoli zapominana. Ja jednak uważam, że to absolutny świąteczny must have, który bawi, a w niektórych momentach nawet wzrusza. W rodzinie Griswoldów jesteśmy bowiem w stanie dostrzec samych siebie i swoich bliskich w tytułowym krzywym zwierciadle. W każdej familii znajdzie się bowiem świąteczny elf, który chciałby rozświetlić dom milionem lampek, a potem poczuć rodzinną atmosferę. Znajdzie się też narzekająca na wszystko babcia lub wujek, który za nią nie przepada. I w tym wszystkim mama pragnąca, aby święta były idealne oraz dzieci patrzące na to wszystko z dystansem i odrobiną drwiny. Ja płakałam ze śmiechu na seansie, choć widziałam ten film nie pierwszy raz. Na pewno wam się spodoba. 2. "Elf" Gdy pierwszy raz widziałam ten film, byłam sceptyczna. Dorosły facet w stroju elfa? Myślałam, że to kolejna głupkowata komedia amerykańska, której daleko będzie do idealnych w mojej głowie produkcji świątecznych. A jednak miło się rozczarowałam. Bo ta produkcja, choć pełna zabawnych perypetii Willa Ferrella, w rzeczywistości zostawia nas z morałem. Przekonujemy się bowiem, jak ważna jest magia świąt i to, abyśmy sami ją budowali. Bez tego trudno będzie nam odnaleźć to, czego tak naprawdę szukamy w Bożym Narodzeniu. Nastawienie, atmosfera i życzliwość względem drugiego człowieka, jest podstawą. 3. "Holiday" Gdybym miała wskazać jeden mało świąteczny film, który na dobre wpisał się na listę bożonarodzeniowych produkcji i zajmuje w niej zasłużone wysokie miejsce, to zdecydowanie będzie "Holiday". Jest to opowieść, która owszem dzieje się w czasie Bożego Narodzenia i sylwestra, ale poza świątecznymi dekoracjami gdzieniegdzie święta schodzą tu na dalszy plan. Najważniejsze są relacje międzyludzkie, czyli w rzeczywistości to, co jest podstawą tych świąt. W tej historii chodzi bowiem o znlezienie miłości, ale nie tylko tej do drugiego człowieka - ważne jest też odnalezienie siebie i pokochanie na nowo. Ja kocham ten film od lat i wracam do niego przynajmniej raz w roku. Poza tym te dwa duety aktorów również przyciągają mnie do niego jak magnes - Cameron Diaz i Jude Law oraz Kate Winslet i Jack Black. 4. "Kronika świąteczna" Dawno nie widziałam tak uroczej produkcji - i to stworzonej przez Netflix. Dokładnie tak, w zasypie tandetnych filmów świątecznych, które znajdziemy na tej platformie, da się też odkryć prawdziwe perełki. "Kronika świąteczna" opowiada historię rodzeństwa, które chce zarejestrować świętego Mikołaja na domowej kamerze i niechący rozbija jego sanie. Tym samym trafia oko w oko z rockowym Mikołajem i wyrusza z nim w niesamowitą podróż pełną przygód, o której marzy większość dzieci w tym wieku. Ta opowieść ma w sobie coś z ciepłej, świątecznej bajki - szczególnie, że w rolę Mikołaja wciela się tu Kurt Russell, a Pani Mikołajowej Goldie Hawn. A ten duet zachwyca i w życiu prywatnym i na ekranie - zachowują się jak prawdziwi babcia z dziadkiem, którzy chcą opowiedzieć swoim wnukom najpiękniejszą historię ze swojego życia. Nie może być nic bardziej świątecznego. 5. "Rodzinny dom wariatów" Na koniec święta nieidealne - takie, które doskonale znamy z własnych domów. Dzieci zjeżdżają do domu rodzinnego, gdzie nagle wybucha konflit. Do tego wszystkiego jeden z synów przyjeżdża wraz ze swoją "miastową" narzeczoną, co dodatkowo wzbudza wiele emocji. Na ekranie występuje śmietanka gwiazd: Diane Keaton, Claire Danes, Rachem McAdams czy Sarah Jessica Parker. Nie brakuje tu humoru, wartkiej akcji, a jednocześnie czegoś tak bardzo ludzkiego, że już świąteczniej być nie może. Pozycja, na którą z pewnością warto zwrócić uwagę w rodzinnym gronie. Nie taki Kevin straszny, jak go malują Miałam na tej liście nie uwzględniać Kevina, ponieważ uważam, że jest to już tak "oklepany" film świąteczny, że możemy w końcu zrobić sobie od niego przerwę. Rozumiem jednak, że dla wielu z was jest to już tradycja bożonarodzeniowa, więc postanowiłam nie uwzględniać go w swoim rankingu top 5 must have, ale... dam mu jeszcze szansę i napiszę o nim kilka słów. Bo "Kevin sam w domu" to film-zjawisko. Oglądamy go już nie dlatego, że bawi tak samo jak kiedyś, bo każdy dobry żart w końcu zaczyna być niestrawny. Oglądamy go nawet nie w związku z cudownym Macaulayem Culkinem, udając, że ten dzieciak nigdy nie dorósł i gdzieś umknęły nam te wszystkie afery z jego udziałem. Wreszcie oglądamy go nie dla historii opowiedzianej w tej produkcji. Oglądamy go dla siebie. I nie ma w tym nic złego. Gdy włączamy Kevina w wigilijny wieczór czujemy się, jakbyśmy znów mieli kilka lat. Siadamy przy choince z kubkiem gorącej czekolady w ręce i możemy na 1,5 godziny przenieść się do lat 90., gdzie wszystko pachniało świętami. Ważne jest to, co na ekranie i uczucia, jakie nam towarzyszą podczas seansu. Przecież wiemy, jak to się skończy, a wciąż przeżywamy wszystkie emocje na nowo, mając nadzieję na to, że Kevin rozprawi się z duetem rzezimieszków, a rodzina wróci szybko do niego i znów będzie jak dawniej. I na ekranie i w naszym życiu. Więc nie, nie ma nic złego w ponownym oglądaniu Kevina. Jeśli tylko macie na to ochotę, dodajcie go do tej listy i podtrzymujcie tę niezwykłą tradycję. A jeśli macie go już dość, wybierzcie alternatywę. Bo najważniejszy jest seans z rodziną - to najpiękniejsza historia, jaką sami możemy napisać w Boże Narodzenie. Czytaj także: Wyzwanie przyjęte: Testuję pierogi wigilijne z 5 najpopularniejszych sklepów. Już wiem, które wybiorę na święta Wyzwanie przyjęte: Miał być jarmark z prawdziwego zdarzenia, a jak wyszło? Sprawdzam Jarmark Bożonarodzeniowy 2025 w Warszawie Wyzwanie przyjęte: W tych 3 miejscach Książulo zostawił swoje "Muala". Sprawdzam! Czy faktycznie jest tak smacznie?
Together - film, który rozbił bank na Festiwalu w Sundance, zachwycając widzów i krytyków. Bezkompromisowa wizja miłości, która przeistacza się w przerażającą, toksyczną pułapkę
Czy miłość może przestać się mieścić tylko w emocjach? Czy bliskość może przybrać formę obcości? Czy psychofizyczna transformacja może być zwiastunem tylko tego, co złe? W „Together” nie znajdziemy prostych odpowiedzi. Film już od 22 sierpnia w kinach.
Zakochani Millie i Tim wprowadzają się do pięknego domu w idyllicznej małej miejscowości. Wszystko wskazuje na to, że tu ich uczucie będzie mogło w pełni rozkwitnąć. Jednak na skutek pewnego pozornie drobnego incydentu wszystko, co ich łączy zaczyna przybierać niepokojącą formę. Ich związek, ich życie, ich ciała wkrótce ulegną przerażającej transformacji. Zobacz zwiastun: View oEmbed on the source website Film, który nie daje się zaszufladkować Choć „Together” zaczyna się jak klasyczna opowieść o młodej parze, szukającej spokoju w nowym domu to nie daje się zaszufladkować jako typowy horror czy romans. Reżyser Michael Shanks sięga po estetykę body horroru, bawiąc się konwencją, żeby w pełnej krasie i okazałości ukazać niepokojącą przemianę – emocjonalną i fizyczną. Fizyczna deformacja, mutacja, rozpad i przekształcenie ludzkiego ciała nie są tu jedynie zabiegiem znanym ze slasherów. Mają swoją głębię i sens, zakorzeniony w uczuciach. „Together” staje w jednym szeregu z emocjonalną intensywnością „Muchy” Cronenberga, sennym niepokojem „Głowy do wycierania” Lyncha czy cielesnym dramatyzmem „Substancji” Fargeat i dokłada swoją cegiełkę do body horrorowego uniwersum. Miłość to nie zawsze symbioza W centrum opowieści są Millie (Alison Brie) i Tim (Dave Franco) – zakochani, pełni nadziei, którzy próbują zbudować swoje wspólne życie w pozornie idyllicznym miejscu. Ale kiedy ich związek zaczyna się zmieniać pod wpływem dziwnego, subtelnego impulsu, nie tylko emocje ulegają wypaczeniu. Ich ciała zaczynają reagować. Przekształcać się. Deformować. To, co początkowo można zrzucić na stres lub paranoję, z czasem przybiera coraz bardziej fizyczną formę. Shanks nie epatuje gore, buduje narastające napięcie poprzez niepokojące detale: zmieniające się proporcje ciała, niekontrolowane tiki, dziwne dźwięki, obcość w dotyku i spojrzeniu. Przemiana bohaterów nie jest dosłowną mutacją – to intymna, psychofizyczna dezintegracja, która sprawia, że granice między „ja” i „my” całkowicie się zacierają. Film zadaje wydawałoby się bardzo proste pytanie: czy związek, w którym traci się kontrolę nad sobą, jest dobrym związkiem? Miłość to nie zawsze symbioza. „TOGETHER” W KINACH OD 22 SIERPNIA View oEmbed on the source website
„Diamenty” - film, który pokochasz tego lata. Kasia Smutniak w wyjątkowej historii o kobietach
Już 22 sierpnia w polskich kinach zagości „Diamenty” - najnowszy film Ferzana Özpetka, mistrza kina czułego, w którym zobaczymy m.in. Kasię Smutniak. To barwna, pełna emocji opowieść o kobietach - ich marzeniach, sile, tajemnicach i codziennym blasku.
Już 22 sierpnia w polskich kinach zagości „Diamenty” - najnowszy film Ferzana Özpetka, mistrza kina czułego, w którym zobaczymy m.in. Kasię Smutniak. To barwna, pełna emocji opowieść o kobietach - ich marzeniach, sile, tajemnicach i codziennym blasku. View oEmbed on the source website Rzym, lata 70., zapach tkanin i kobiece rozmowy Akcja filmu przenosi nas do klimatycznej pracowni krawieckiej prowadzonej przez dwie siostry. To właśnie tam, wśród śmiechu, łez i pięknych kostiumów filmowych, rodzą się siostrzeństwo, rywalizacja, przyjaźnie i miłości. Każda bohaterka wnosi swoją historię, a wszystkie łączy pasja do tworzenia. Włoski klimat, który zachwyca „Diamenty” to podróż do Rzymu lat 70. - pełnego kolorów, humoru i ciepła. Film łączy lekkość włoskiej codzienności z głęboką refleksją nad tym, co w życiu najważniejsze: bliskością, autentycznością i poczuciem własnej wartości. Ferzan Özpetek w najlepszej formie Reżyser zebrał wokół siebie swoje ulubione aktorki - Luisę Ranieri, Jasmine Trinca, Kasię Smutniak, Elenę Sofię Ricci i Aurorę Giovinazzo - by oddać hołd kobiecej sile i wrażliwości. W tej historii przenikają się pasja i pustka, śmiech i wzruszenie, scena i kulisy. Film stał się hitem we Włoszech, przyciągając do kin ponad 2 miliony widzów. Sprawdź repertuar i zarezerwuj bilety: https://premiera-diamenty.bestfilm.pl/seanse
Ocean's 8 - damska odpowiedź na męskie filmy gangsterskie
Zamiast przystojniaków, ostre babki. Na ekranie zobaczymy m.in. Rihannę!
Niektórzy upatrują w nim feministyczną kopię, inni widzą w „Ocean's 8” szansę na rozwój kina akcji w damskiej wersji. Poznajcie mocne kino w żeńskim wydaniu z gwiazdorską obsadą. Tym razem do akcji wkraczają kobiety z Sandrą Bullock na czele Nie ma tu taniego epatowania seksualnością, tandetnych zagrywek czy przeciętnego scenariusza. Wygląda na to, „Ocean's 8” jest tym, o czym marzyły kobiety: żeńską wersją filmów, które do tej pory były męską domeną. Bohaterki Ocean’s 8 to absolutna śmietanka Hollywood. O czym jest film? Siostra Danny'ego Ocean (George Clooney) wychodzi na zwolnienie warunkowe, ale wcale nie zamierza zrezygnować z dotychczasowego zajęcia, czyli brawurowych napadów. Do kolejnego ma dojść w Nowym Jorku, ale w grę nie wchodzi tylko zysk materialny, a także zemsta - mówiąc w kilku słowach. To, co jest warte uwagi, to skupienie się na kreśleniu postaci kobiecych z rozmachem i zapałem, a nie z litości i przez okulary stereotypów. Filmy poświęcone kobiecym postaciom to wciąż obrazy bazujące na urodzie, wdzięku, talii osy aktorek. Takich filmów potrzebuje kino i kobiety. Tytułową ósemkę oszustek tworzą: Sandra Bullock, Mindy Kaling, Cate Blanchett, Anne Hathaway, Rihanna, Awkwafina, Sarah Paulson oraz Helena Bonham Carter. Uwierzcie, że to lepsze od „Kobiet Mafii” Filmy gangsterskie mają się coraz lepiej, o czym świadczy popularność produkcji Vegi. W styczniu na ekranach pojawią się „Kobiety mafii”, inspirowane prawdziwymi historiami, które Vega wyssał od mokotowskiego gangu. Jest wulgarny, ostry i... zapewne będzie kolejnym kinowym box office'em. Film „Ocean's 8” trafi do kin 8 czerwca 2018 roku. Zobacz także: 6 filmów 2018 roku, które mogą być hitami Kontrowersyjne i... zapadające w pamięć. Oto 9 najlepszych scen seksu w historii kina!
Niezapomniane klasyki, jak również całkiem świeże produkcje. Polskie filmy trzymają poziom!
Lubimy rodzime kino, zwłaszcza polskie filmy wojenne czy filmy gangsterskie. Postanowiłyśmy przyjrzeć się z bliska tym najlepszym. Które polskie filmy trafiły do naszego zestawienia? Od razu uprzedzamy, że mieści się w nich sporo polskich komedii! Często wracamy do filmów z historią, sprzed lat, ze sprawdzoną i profesjonalną obsadą i wyjątkowym klimatem. Cenimy polskie filmy historyczne (nie wypada nie wspomnieć o "Ogniem i Mieczem" Jerzego Hoffmana, twórczości Andrzeja Wajdy, specjalizującego się w transponowaniu polskości na materiał filmowy). Polskie filmy wojenne, takie jak "Katyń", "Miasto '44" Jana Komasy, "Wołyń" Smarzowskiego, to produkcje niemal obowiązkowe i bardzo popularne - również za granicą. Polskie filmy gangsterskie i polskie filmy kryminalne Biorąc na warsztat filmy z lat ubiegłych (polskie filmy 2013, polskie filmy 2014, polskie filmy 2015 - jest tego naprawdę sporo!), jesteśmy coraz bardziej skłonni do oglądania polskich filmów gangsterskich oraz kryminalnych (recenzje oraz dobre wyniki "Pitbulla" i kolejnych jego części mówią same za siebie). W gronie ulubionych polskich filmów znajduje się też kilka pozycji kina sensacyjnego na pograniczu biografii i dokumentu: doskonały przykład to historia o Zbigniewie Relidze "Bogowie" (2004), "Ostatnia rodzina" (2016) o rodzinie Beksińskich czy głośna "Sztuka kochania. Historia Michaliny Wisłockiej" (2017). Wiele polskich produkcji lawiruje między gatunkami i kategoriami - czy da się sklasyfikować konkretnie każdy film? Nie! Polskie filmy fabularne i dramatyczne Nie da się ukryć, że to "Pokot" Agnieszki Holland jest teraz wychwalany na różnych festiwalach, i że to filmy Andrzeja Wajdy są naszym znakiem rozpoznawczym i eksportowym towarem. Widownia zaczyna cenić polskie filmy fabularne, a w wielu rankingach dominuje leciwa "Ziemia obiecana" Andrzeja Wajdy (1974), wysokie noty zbierają też jego "Powidoki" czy polski film dramatyczny "Body/Ciało" Małgorzaty Szumowskiej. Ambitne polskie kino wybija się ponad przeciętność i wciąż słyszymy o sukcesach młodych reżyserów i aktorów. W ubiegłych miesiącach na ekranach kin pojawiło się sporo polskich filmów godnych uwagi. Miłośnik niszowej kinematografii z pewnością pokusi się obejrzenie "Dzikich róż" o kobiecie, która decyduje się na porzucenie swojego trzeciego dziecka. Z kolei fan biografii z pewnością zwróci swoje kroki ku "Marii Skłodowskiej-Curie", czyli francusko-polskiej produkcji o życiu wielkiej kobiety naukowca, ale przede wszystkim Polki, która odniosła sukcesy na polu naukowym. Polskie filmy 2016, które warto znać Polskie filmy romantyczne również są coraz lepsze: "Porady na zdrady", "Po prostu przyjaźń" - to filmy z dobrą obsadą i przemyślanymi wątkami. W 2017 roku ma się pojawić na ekranach polskich kin 3. część "Listów do M.". Polskie filmy 2017: na co warto pójść do kina? Piszcie w komentarzach, o jakie filmy chodzi i jakie polskie produkcje polecacie!