„Ikona mody” z Angeliną Jolie otworzy 19. Mastercard OFF CAMERA. Rozmawiamy z reżyserką Alice Winocour
„Ikona mody” ze zjawiskową Angeliną Jolie w roli głównej otworzy 19. Mastercard OFF CAMERA. W centrum opowieści znajduje się arthousowa reżyserka filmowa, Maxine Walker, która podczas paryskiego tygodnia mody dowiaduje się, że ma raka. Na swojej drodze spotyka inne przeżywające mniejsze lub większe kryzysy kobiety, z którymi nawiąże siostrzeńską nić porozumienia. W obsadzie znalazły się prawdziwe gwiazdy francuskiego kina: Vincent Lindon, Louis Garrel i Ella Rumpf.
O współpracy z Jolie, kulisach pracy z domem mody Chanel, brutalnym świecie mody i jej osobistych doświadczeniach z nowotworem piersi rozmawiamy z reżyserką filmu i laureatką Cezara, Alice Winocour. Daria Sienkiewicz: W filmie łączysz raczej nieprzystające do siebie tematy: nowotworu piersi i świata mody. Jak doszło do tej nieoczywistej fuzji? Alice Winocour: Pomysł połączenia tych dwóch światów rzeczywiście nie jest klasyczny, ale to coś, co przydarzyło mi się naprawdę. Gdy usłyszałam diagnozę nowotworu piersi mieszkałam w dzielnicy, w której wielu młodych projektantów i artystek prezentowało swoje prace w galeriach podczas tygodnia mody. Pewnego dnia, wychodząc ze szpitala po leczeniu, przeszłam obok tłumu czekającego przed jedną z kamienic. Byli tam ludzie z całego świata, modele i modelki, influencerzy, stylistki. Szaleństwo. Zobaczyłam wśród nich młodą kobietę z Sudanu Południowego wpatrujacą się w mapę. Wydawała się całkowicie zagubiona. Wyglądała jakby pochodziła z innego świata, jak się później okazało, że świata wojny. Momentalnie poczułam z nią silną więź, bo sama miałam wrażenie, że znajduje się w środku wojny – oczywiście w przypadku raka ta wojna toczy się wewnątrz ciebie, ale to jest realny konflikt, bo wrogiem jest twoje własne ciało. To uczucie popchnęło mnie do rozmowy, postanowiłam dowiedzieć się o niej czegoś więcej. Tak właśnie narodziła się „Ikona mody”. Postać reżyserki filmowej mającej nowotwór piersi mocno koresponduje z doświadczeniami Angeliny Jolie, która w 2013 roku poddała się prewencyjnej, podwójnej mastektomii. Jak doszło do współpracy z Angeliną? Czy miałaś poczucie, że otworzyła się przed Tobą, dzieląc się czymś naprawdę osobistym? Tak, absolutnie, choć zaczęło się przecież od tego, że napisałam scenariusz inspirowany moim własnym życiem, projektując siebie w postaci Maxine (Angelina Jolie), ale także w postaciach modelki Ady (Anyier Anei) i makijażystki Elli (Ella Rumpf), która stawia pierwsze kroki w pisaniu. Gdy tekst był już gotowy, musiałam znaleźć odpowiednią obsadę, ponieważ dla mnie to było coś więcej niż zwykły film, to była część mojego życia. Potrzebowałam kogoś, kto byłby tak samo zaangażowany w sprawę. Na początku w ogóle nie myślałam o Angelinie. W którymś momencie wpadła mi do głowy, bo przypomniałam sobie, że jej matka i babcia zmarły na raka. Ona sama była obciążona genetycznie, przeszła podwójną mastektomię, więc przeżyła tę traumę na własnym ciele. Wysłałam jej scenariusz, a ona zareagowała na niego bardzo emocjonalnie i entuzjastycznie, bo czuła, że wiele łączy ją z postacią Maxine. Sama jest przecież reżyserką, nie miała raka, ale była z nim oswojona i także znalazła się w sytuacji, w której musiała opowiedzieć o zabiegu swoim córkom. Myślę, że była bardzo szczęśliwa, że może podzielić się tym filmem z innymi kobietami. W idei pokazywania swoich blizn światu było coś politycznego. Angelina obnaża się w tym filmie zarówno fizycznie, jak i emocjonalnie. Na planie była bardzo otwarta i przyjazna atmosfera. Wszyscy byliśmy równi, Angelina nigdy nie dała po sobie odczuć, że jest ogromną gwiazdą. Chodziło trochę o pokazanie kobiety, która stoi za ikoną Angeliny Jolie. Byłam więcej niż szczęśliwa i poruszona, że tak bardzo otworzyła się w tym filmie, pokazała nam swoją wrażliwość. To nie tylko kwestia bycia nagą fizycznie i pokazywania piersi, a odsłonięcia swojej duszy światu. Ona naprawdę to zrobiła. Jak na film zareagowała widownia? Seanse, w których uczestniczyłyśmy były dla nas bardzo poruszającym doświadczeniem. Widzki przychodziły do nas i mówiły: „To jest moje życie, to jest to, czego doświadczyłam”. Z tych spotkań płynęły słowa: „Jeśli też przeżyłaś coś podobnego, nie jesteś sama, jesteśmy w tym razem”. Myślę, że Twój film naprawdę może zachęcić kobiety do badania się. Wokół nowotworów „kobiecych” wciąż istnieją różne tabu, przez co wiele kobiet po prostu boi się pójść do lekarza. Traktujesz „Ikonę mody” jako swoistą misję? Tak. Myślę też, że wobec nowotworu piersi jest dużo strachu. Widzę to w oczach kobiet, kiedy o nim mówią. Ale czasami nawet gorsze niż sama choroba jest sposób, w jaki społeczeństwo, w dużej mierze mężczyźni, postrzega ludzi mających na raka. Wielu zapomina, że kiedy przechodzisz przez te naprawdę trudne doświadczenia w życiu nadal pozostajesz kobietą. To nie jest tak, że twoja tożsamość sprowadza się tylko do choroby. Masz tak wiele innych aspektów w życiu: swoją pracę, seksualność, pasje, pragnienia, dzieci itp. Podczas walki z chorobą ludzie często patrzą na ciebie tak, jakbyś była tylko chora albo potencjalnie martwa. To jest swego rodzaju przemoc, która bywa bardziej brutalna niż wszystkie chemioterapie i kuracje razem wzięte. Nie chciałam też, żeby „Ikona mody” została zaszufladkowana jako film o nowotworze. Zaczyna się jak bardzo klasyczna opowieść o chorobie z wielką hollywoodzką gwiazdą, a potem idzie w zupełnie inną stronę. Bo tak naprawdę jest to obraz celebracji życia oraz wszystkich kobiet, które mijają się gdzieś na ulicy nieświadome łączących ich przeżyć. Trudno go również zaszufladkować jako film o modzie. O to mi chodziło, bo „Ikona mody” tak naprawdę nie jest o modzie, to metafora świata, w którym ukrywamy na co dzień swoje rany, udając, że wszystko jest perfekcyjne. A za tym teatrzykiem kryje się wiele blizn. Prawdziwy temat to ciało kobiety w różnych wieku – dwudziestolatki, trzydziestolatki, czterdziestolatki. To właściwie filmowy autoportret, bo w postaciach Maxine, Ady i Angèle kryję się ja w różnych etapach życia. Gdy miałam 20 lat wahałam się między studiami prawniczymi a scenariopisarstwem. Nie byłam pewna, czy chce wchodzić w świat filmu, tak samo jak Ada nie jest przekonana, czy branża modowa jest spełnieniem jej marzeń. W wieku 30 lat próbowałam pisać. Ludzie mówili mi wtedy, że powinnam to robić inaczej. Trudno było mi znaleźć własny głos. Mając 40-tkę dowiedziałam się o chorobie i musiałam nauczyć się z nią żyć, zupełnie jak Maxine. To mój najbardziej osobisty film, zrobiłam go, by celebrować życie, by pomóc sobie przejść przez ten trudny czas. Na końcu mamy scenę, w której ludzie krzyczą. To okrzyk radości i strachu, a także oznaka życia. Celem „Ikony mody” było zostawienie śladu. Mam szczerą nadzieję, że pomoże innym kobietom. Oglądając Twój film, doszłam do wniosku, że nowotwór jest jak egzamin, do którego nie można się w pełni przygotować. Maxine żyje swoim życiem, planuje w głowie kolejne projekty i jest ogromnie zaskoczona, kiedy słyszy diagnozę. Podobał mi się także kontrast między światem mody, piękna i kobiecej witalności a wizją operacji i utratą piersi. To szczególnie prawdziwe, bo jako reżyserka żyjesz w iluzji, że masz nad wszystkim kontrolę, a to nie jest prawda, szczególnie w przypadku choroby albo własnego ciała. Po tej przypadkowej interakcji ze światem mody, zaczęłam intensywnie badać tę branżę. Nie znałam jej, poza tym, że mieszkałam w dzielnicy, gdzie widziałam wiele projektantek i modeli. Mogłam osadzić tę historię w świecie kina, który przecież dobrze znam, ale dla mnie ciekawsze było odkrywanie nowych scenerii. Chciałam podejść do tego w dokumentalny sposób. Odkryłam, że w tym wszystkim chodzi tak naprawdę o kruchość życia i naszej korporalności. W centrum fabuł stoi osoba, która uświadamia sobie, że życie jest bardzo krótkie. Spędziłam półtora roku za kulisami najważniejszych pokazów mody. Przez miesiące obserwowałam kobiety i mężczyzn bardzo intensywnie pracujących na pokaz, który koniec końców trwał maksymalnie 10 minut. Pomyślałam wtedy, że to metafora przemijania, ulotności czasu. W tym tragizmie jest piękno, w pięknie tragedia. Taki był cel tego filmu – pokazać kontrast między urodą, witalnością a śmiercią. Na ekranie pojawia się też postać szwaczki, która przez tygodnie cierpliwie naszywa na sukienkę kolejne elementy. Gotową kreację na końcu założy na siebie Ada. Czułam, że w pewien sposób oddajesz hołd kobietom pracującym w tej branży. To bardzo czasochłonna robota, często niedoceniana, również finansowo. Ona ślęczy nad tym projektem godzinami, a ludzie, którzy zobaczą jej suknię na wybiegu, nie będą myśleć o niej, a o modelce i projektancie. Tak, chciałam pokazać, że za perfekcyjnymi obrazami mody, które widzimy wszędzie – na lotniskach, na ulicach – stoją konkretne kobiety. Świat modowy jest odbiciem naszego świata. Pragnęłam więc zobaczyć, kto kryje się za tymi wszystkimi fotografiami i projektami. Kim była kobieta na zdjęciu? Jaka była jej historia? Jaka była jej dusza? Kim była dziewczyna, która robiła makijaż? Kto uszył kreację? Wszystkie historie w filmie są prawdziwe, np. do każdej sukni Chanel doszywa się ludzki włos na znak szczęścia. To tradycja w paryskich atelier, bo dla tych szwaczek suknia reprezentuje historię miłosną, jest jak towarzysz, z którym żyją całymi miesiącami. „Ikona mody” jest też o transformacji. Bohaterki filmu przechodzą trudne momenty, funkcjonują w trybie przetrwania. Spodobał mi się pomysł, że suknia rozwija się jak ciało. Na końcu jest zniszczona i przemoczona, jak życie. Ten obraz był skorelowany z ciałem Maxine, które nagle stało się zagrożone. W twoim filmie ujęły mnie te krótkie, czasami przypadkowe spotkania między kobietami. Przykładowo: niewinny small talk z makijażystką, który daje modelce siłę i nadzieję, kiedy jest zestresowana przed pokazem. Co najbardziej zaskoczyło Cię podczas researchu branży modowej i relacji pracujących w niej kobiet? Oczywiście jest to trudny, często brutalny świat. Widzimy, kiedy Ada, w którą wciela się modelka Anyier Anei, przychodzi do mieszkania i spotyka się z dość chłodnym przyjęciem ze strony innych dziewczyn. Są trochę zazdrosne, że będzie otwierać pokaz i gra w filmie promującym markę. Nie chciałam pokazać, że to idealny świat, ale wielokrotnie widziałam kobiety wspierające się nawzajem. Myślę, że modeling mówi nam wiele o współczesnym świecie. One mają często trudne życia, nie są tylko ładnymi dziewczynami, wiele przeszły, są odporne, nawet jeśli nie pochodzą ze stref wojny. Julia Ratner – ukraińska modelka – gra de facto siebie, jej sytuacja oraz Ady pochodzącej z Sudanu są najbardziej ekstremalne. Ale większość poznanych przeze mnie modelek ma raczej trudne życie. Nie miały normalnego dzieciństwa, bo podróżują po świecie od czasów nastoletnich. Dla nich wypad do Chin na kontrakt jest dla nas jak wyjście do supermarketu (śmiech). Nie są jeszcze dorosłe, ale wiedzą dużo o świecie, podróżowały więcej niż inni ludzie. Chciałam dać głos tym kobietom, by nie były traktowane tylko jako ciała bez głosu. W filmie nie ma za wielu mężczyzn. Mamy postać Antona (Louis Garrek), operatora pracującego z Maxine oraz lekarza (Vincent Lindon) opiekującego się bohaterką w Paryżu. Według mnie obaj są dosyć wyrozumiali i wspierający. Zależało Ci na tym, aby pokazać ich w dobrym świetle? Podczas seansów z Q&A słyszałam różne głosy z widowni. Niektórzy wytykali Antonowi i Dr Laurentowi, że to mężczyźni, którzy mówią kobiecie, co ma robić z własnym ciałem. To poniekąd prawda. Lekarz walczy o jej życie, ale jest przy tym brutalny, musi nią trochę potrząsnąć. Jeśli chodzi o Antona, to bardzo chciałam sportretować historię miłosną w czasie choroby, pokazać, że między życiem a śmiercią zmienia się perspektywa, bo nie wiesz, ile czasu ci zostało. Może gdyby Maxine nie miała nowotworu to nic, by się między nimi nie wydarzyło. W filmie jest też scena intymnego zbliżenia. Napisałam ją jako celebrację ciała Maxine przed operacją. To ostatni raz, gdy uprawia seks przed utratą piersi. Angelina nie lubi takich scen odkąd ma dzieci i niechętnie je robi, ale ten film był dla niej wyjątkowy. To było także przesłanie dla mężczyzn, chciałam, aby weszli w buty bohaterki. Podoba mi się scena, w której Maxine bez ogródek proponuje Antonowi seks. On jest zaskoczony jej śmiałością, to bardzo zabawne. Tak, a najlepsze jest to, że on naprawdę ją widzi. W końcu patrzy na świat jako operator, dostrzega jego wszystkie światła i cienie. Posiada wyjątkową perspektywę, dlatego mogą się połączyć. Ich relacja jest mieszanką nieporozumień i czułości. Scena kupowania wspólnie maszynki do golenia jest romantyczna, choć bardzo smutna. Myślę, że to dopiero początek ich historii. Czy chciałabyś w przyszłości nakręcić film dla domu mody, tak jak zrobiła to Maxine? Dlaczego nie? To, co zrobiłam z Chanel było wyjątkowe. Od początku bardzo wspierali ten projekt – otworzyli drzwi do swojego atelier haute couture, pozwolili mi być z nimi za kulisami pokazów, zadawać pytani. Wszystko, co widzimy w filmie jest prawdziwe, włącznie z ich charakterystycznymi krętymi schodami. Potem zgodzili się na zdjęcia w ich siedzibie – nigdy wcześniej nie kręcono tam fabuły. Pracowniczki Chanel szkoliły nasze aktorki, również występując z nimi na ekranie. Myślę, że byłabym szczęśliwa, robiąc coś dla tej marki.
Muzyczna podróż z BBC Proms w Bristolu na Future Festival we Fromborku
Organizowany już po razu drugi w dniach 22-24 sierpnia Future Frombork Festival Science&Art powraca z nową energią — jeszcze bardziej interdyscyplinarny, jeszcze bardziej odważny. Ostatniego dnia wystąpią Wojciech Rusin i Lara Agar.
W ubiegłym roku, podczas pierwszej edycji, festiwal gościł duet Nanook of the North, który tworzą producent muzyki elektronicznej Piotr Kaliński (Hatti Vatti) oraz skrzypek i kompozytor Stefan Wesołowski. We fromborskiej katedrze zabrzmiała muzyka elektroniczna inspirowana przestrzenią kosmiczną, a niesamowitego wrażenia dopełniła projekcja wprost z pokładu sondy kosmicznej. W tegorocznej edycji odsłona „Art” również zapowiada się bardzo atrakcyjnie. Będzie to spotkanie różnych wrażliwości i estetyk. Już w piątek 22 sierpnia w gotyckich wnętrzach zabrzmi wspólny projekt Anny Marii Jopek i Roberta Kubiszyna, w którym znajdą się m.in. fragmenty Ordo Virtutum Hildegardy z Bingen oraz utwory z płyty Czas Kobiety. Kolejnego wieczoru w niezwykłej scenerii zdesakralizowanego kościoła św. Mikołaja wystąpią Nene Heroine z Kasią Lins, a zakończy go duet Etnobotanika, którego najnowsza płyta Kosmobotanika doskonale wpisuje się w tematykę i klimat wydarzenia. Z Bristolu do Fromborka Na niedzielę, czyli ostatni dzień festiwalu, organizatorzy zostawili wspaniałą niespodziankę! 24 sierpnia czeka nas muzyczna podróż z zespołem BLED. Jej zwieńczeniem i kulminacją będzie wspólny koncert Wojciecha Rusina, który przybędzie do Fromborka prosto z prestiżowego koncertu BBC Proms w Bristolu i Lary Agar. Wojciech Rusin to artysta, który inspiracje czerpie z tekstów alchemicznych i wczesnorenesansowej muzyki chóralnej oraz mitologii Europy Wschodniej. Tworzy muzykę elektroakustyczną i komponuje dla różnych zespołów (Spółdzielnia Muzyczna, Sonos Quartet, Sinfonietta Cracovia). Ponadto, projektuje i wykonuje instrumenty stroikowe drukowane w 3D, przetwarzając dawne wzory przy użyciu współczesnych technologii modelowania 3D, o których opowiadał także podczas dyskusji Tate Lates w Tate Modern w Londynie. W 2022 roku otrzymał wyróżnienie honorowe od Ars Electronica za album Syphon. Występował na festiwalach takich jak: Rewire, Unsound, Bristol New Music, Nuits Sonores. Z kolei Lara Agar, to kompozytorka i performerka na co dzień związana z Londynem, której muzyka łączy elektroniczne pejzaże dźwiękowe i materiał samplowany z instrumentami akustycznymi. Ostatnio jej muzykę wykonywali i interpretowali m.in. Explore Ensemble, London Symphony Orchestra, Juliet Fraser, Mark Knoop, Plus-Minus Ensemble oraz Quatuor Bozzini. Nie tylko sztuką człowiek żyje Dyrektor merytoryczny festiwalu, Michał Szwajewski, zadbał, by w ramach odsłony naukowej pojawiły się m. in. wykłady o roli technologii satelitarnych i badań prowadzonych w przestrzeni kosmicznej w naszym życiu oraz o to, by do Fromborka przybyli znakomici eksperci i naukowcy, nie tylko krajowego, ale i międzynarodowego formatu. Szwajewski, sam od ponad 15 lat jest związany z sektorem kosmicznym, prowadząc i realizując wielodyscyplinarne projekty badawczo‑inżynieryjne. Zajmuje się m.in. ryzykiem i ekonomią w kosmosie, w tym tematyką ubezpieczeń i zarządzania ryzykiem w łańcuchach dostaw sektora NewSpace. Dlatego naturalnym wydaje się partnerstwo merytoryczne Polskiej Agencji Kosmicznej, a sponsorem strategicznym Future Frombork Festival by Copernicus Open jest Energa z Grupy Orlen. Ale festiwal to także interesujące warsztaty, spotkanie z twórczością Stanisława Lema, koncerty i spotkanie z designem. – Mówimy o kosmosie, ale tak naprawdę rozmawiamy o rzeczach bardzo bliskich: o rolnictwie, transporcie, ochronie środowiska, zdrowiu czy bezpieczeństwie. Ale technologia to nie tylko narzędzie. To też język, którym opowiadamy o świecie - o tym, jak żyjemy, co nas porusza, czego się boimy, za czym tęsknimy. Dlatego zaprosiliśmy nie tylko naukowców, ale też artystów, którzy potrafią to przełożyć na obraz, dźwięk czy gest– mówi pomysłodawca festiwalu Dawid Adamski zapraszając na przedostatni wakacyjny weekend do Fromborka. Wyrazić siebie poprzez modę W 2025 roku szczególną uwagę przyciągają dwa pokazy mody młodych, ale już uznanych polskich projektantów. Karolina Pieniążek, ubiegłoroczna laureatka prestiżowego konkursu dla młodych projektantów „Złota Nitka”, zaprezentuje kolekcję balansującą na granicy jawy i snu. Jej projekty to opowieść o ludzkiej kruchości, marzeniach i tęsknocie za tym, co niematerialne. Z kolei Alex Hayel jest projektantem i twórcą narracji wizualnych wywodzącym się z pokolenia głęboko zanurzonego w doświadczeniu wyobcowania. Na co dzień działa na styku projektowania ubioru, performance’u i refleksji kulturowej. Oba pokazy to kontynuacja idei z pierwszej, ubiegłorocznej edycji, kiedy to twórcy uznanej marki MMC, Ilona Majer i Rafał Michalak zaprezentowali podczas festiwalu kolekcję inspirowaną mapą gwiazdozbiorów i ruchem planet. Centrum wszechświata Frombork to nie tylko tło wydarzenia — to jego serce i dusza. Gotyckie mury, dźwięk dzwonów, szelest kart drogocennych map i rękopisów przypominają o wielkiej rewolucji, która zmieniła bieg dziejów. To właśnie tu Kopernik napisał De revolutionibus orbium coelestium. Dziś, niemal pięć wieków później, festiwal staje się symboliczną przestrzenią do odkrywania nowych wszechświatów — naukowych, artystycznych i duchowych. Na trzy festiwalowe dni Frombork stanie się centrum wszechświata.
Olsztyn Green Festival to multisensoryczne doświadczenie. Nie może cię tam zabraknąć
Olsztyn Green Festival 2025, czyli Brodka, Mrozu, Nosowska z Królem, PRO8L3M, Sobel, Sara James, Zalia i aż dwa koncerty specjalne. Parada polskich gwiazd na „najpiękniejszym festiwalu w Polsce”! Musisz tam być.
Olsztyn to najbardziej zielony punkt na festiwalowej mapie Polski. Jezioro i lasy, magiczne zachody słońca, bezpieczna atmosfera i śmietanka rodzimej sceny muzycznej! Monika Brodka, PRO8L3M, Mikromusic, Król / Nosowska, Zalia, Fisz Emade Tworzywo, Paweł Domagała, Organek w projekcie MTV Unplugged, Margaret – tegoroczny line-up Olsztyn Green Festival to przegląd tego, co w naszej muzyce najpopularniejsze i najlepszej jakości. A sam festiwal po raz kolejny udowodni, że jest najbardziej urokliwym świętem muzyki w Polsce. Jubileuszowa, dziesiąta edycja przyciągnęła rok temu 45 tys. festiwalowiczów. Wszystko zapowiada, że kolejna, 15, 16 i 17 sierpnia 2025 roku, zapowiada się co najmniej tak samo spektakularnie. Święto muzyki dla każdego: parada gwiazd muzyki alternatywnej, popowej, elektronicznej, hip-hopowej Brodka ze spektakularnym show “O.SADZA”, Mrozu, PRO8L3M, Nosowska i Król, Zalia, Rogucki & Normalni Ludzie, Kasia Lins, Łąki Łan, , Margaret – trudno znaleźć gwiazdę polskiej muzyki, której zabrakłoby w line-upie tegorocznego Olsztyn Green Festival. W gronie gwiazd OGF są również Natalia Szroeder, Wiktor Dyduła, Julia Rover, Ewelina Ross, Cinnamon Gum, A_Gim i Mrozu! PRO8L3M to duet, który od ponad dekady jest jednym z najjaśniejszych punktów polskiego hip-hopu, Sobel to z kolei jeden z jego najjaśniejszych punktów ostatniego roku. Katarzyna Nosowska i Błażej Król nagrali jeden z najważniejszych i najpopularniejszych albumów tego roku, a Monika Brodka na olsztyńskiej scenie pojawi się z wyczekiwanym przez fanów powrotem, po przerwie na zostanie mamą. W Olsztynie zagra jedyny tego typu koncert w tym roku: „Sadza się O.SADZA”, przy wyjątkowym akompaniamencie klasycznego instrumentarium. Wiktor Dyduła, czy Julia Rover to najświeższe gwiazdy polskiego alternatywnego popu, a Cinnamon Gum to ostatni ulubieniec wielbicieli emocjonalnej elektroniki i tanecznej psychodelii. Łąki Łan, Fisz Emade Tworzywo czy Mikromusic to zespoły, które od lat kocha polska publiczność w każdym wieku i które zawsze gwarantują doskonałe przeżycie koncertowe, a Margaret, Zalia czy Natalia Kukulska to prawdziwe divy polskiej sceny. Na trzech scenach w jednym z najbardziej malowniczych miejsc w Polsce zaprezentują się również: Livka, Organek, Meek, Oh Why?, Paweł Domagała, Mela Koteluk, Kathia, Baranovski, Kuba Karaś, Rogucki & Normalni Ludzie, Marcin Masecki & Boleros, Rat Kru i Michał Fox Król. 2 koncerty specjalne: Women’s Voices pod wodzą Pauliny Przybysz i „Chłopi” Live pod batutą L.U.C.a Do znakomitego line-upu Olsztyn Green Festival zdążył nas już przyzwyczaić, ale na 11. edycji nie zabraknie też koncertowych niespodzianek i premier. Po raz pierwszy na olsztyńskiej scenie wystąpi WOMEN’S VOICES – wyjątkowy kolektyw artystek, pod przewodnictwem Pauliny Przybysz. Ten niesamowity projekt łączy kobiece głosy by wyśpiewać idee otwartości i różnorodności. Specjalnie na OGF Paulina zaprosiła absolutne ikony polskiej sceny: Renatę Przemyk, Anię Karwan, duet DAGADANA i Ifi Ude. Ideą przewodnią koncertu będzie „piękno w różnorodności”. O ile “Women’s Concert” to głos kobiecej siły i różnorodności, to drugi koncert specjalny Olsztyn Green Festival, będzie multisensorycznym doświadczeniem ukojenia i wzruszenia. L.U.C. i jego filmowa orkiestra Rebel Babel Ensemble zagrają dla nas na żywo muzykę z filmu “Chłopi”, który podbił serca widzów na całym świecie. Towarzyszyć mu będą niezwykłe kobiece głosy Natalii Przybysz i LOR. Jezioro marzeń: 3 sceny, ekostrefa, strefa mody i urody nad jeziorem Ukiel w Olsztynie Każdy, kto choć raz odwiedził Olsztyn Green Festival wie, że to o wiele więcej niż ponad 30 koncertów i crème de la crème polskiej muzyki alternatywnej, popowej, elektronicznej i hip-hopowej. To miejsce, które jest kwintesencją „zielonego” stylu życia. Kontakt z naturą i relaks nad jednym z najpiękniejszych jezior w Polsce, rozmowy z artystami, aktywistami i naukowcami o ratowaniu planety, warsztaty ekologiczne dla dzieci i dorosłych, pyszne jedzenie. Już w zeszłym roku powiększony teren festiwalu zapewnił komfortową przestrzeń dla promujących ekologię aktywności, warsztatów i zajęć dla dzieci w obleganej od otwarcia bramek Strefie Ekoaktywności, a także na stworzenie dodatkowych stref zabaw dla nieco starszych, w tym scenę klubową oraz silent disco. Przedłużony, wakacyjny weekend pełen niezapomnianych muzycznych wrażeń gwarantowany! Zapraszamy do Olsztyna! Karnety i bilety jednodniowe na festiwal są dostępne pod linkiem: www.ebilet.pl Więcej o festiwalu: olsztyngreenfestival.com Instagram
18. edycja Festiwalu BNP Paribas Kino Letnie Sopot-Zakopane na półmetku wakacji
Bezpłatne pokazy filmów pod gwiazdami w najpiękniejszych kurortach Polski oraz spotkania z wybitnymi twórcami – 18. edycja Festiwalu BNP Paribas Kino Letnie Sopot-Zakopane właśnie osiąga półmetek! Najdłuższy wakacyjny festiwal filmowy w Polsce nie zwalnia tempa i zaprasza na kolejne tygodnie pełne filmowych emocji nad morzem, w górach i na Mazurach.
Od 1 lipca widzowie mogli obejrzeć blisko 80 seansów filmowych w trzech wyjątkowych lokalizacjach: na sopockim Molo, przy zakopiańskich Krupówkach oraz w giżyckiej Ekomarinie. Festiwalowe projekcje odbywają się codziennie, a harmonogram wypełniają starannie dobrane tytuły różnych gatunków filmowych – od klasyki kina, przez komedie, kino familijne, oscarowe arcydzieła, po najnowsze polskie produkcje. W pierwszej połowie festiwalu widzowie świętowali 130-lecie kina, który promuje specjalny jubileuszowy plakat autorstwa Andrzeja Pągowskiego. We wszystkich lokalizacjach festiwal zainaugurował film „Nóż w wodzie” w reżyserii Romana Polańskiego, a gościem honorowym uroczystego pokazu w Giżycku był sam Jerzy Skolimowski, współautor scenariusza i dialogów kultowego filmu zrealizowanego na wodach jeziora Niegocin. Podczas giżyckiej inauguracji artysta odebrał z rąk Ewy Ostrowskiej Nagrodę Burmistrza Giżycka „za wybitne osiągnięcia kulturalne, genialne kreacje, dorobek filmowy i inspiracje, w szczególności za film ‘Nóż w wodzie’, który od lat promuje Giżycko w kraju i na świecie”. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/62/2025/08/Magdalena-Cieslik-Malgorzata-Wasiuk-Adam-Woronowicz-Pawel-Adamski02fot.-M.GadomskiAKPA-7eadabe.jpg" width="1000" height="666" alt="Magdalena Cieślik, Małgorzata Wasiuk, Adam Woronowicz, Paweł Adamski_02_fot. M.Gadomski_AKPA" title="Magdalena Cieślik, Małgorzata Wasiuk, Adam Woronowicz, Paweł Adamski_02_fot. M.Gadomski_AKPA" /> Podobne wyróżnienie otrzymał również pomysłodawca i twórca festiwalu Paweł Adamski „za ogromny wkład w życie kulturalne Giżycka i utworzenie wakacyjnego festiwalu filmowego z unikalnym kinem jachtowym, które od lat promuje Giżycko w skali ogólnopolskiej”. 9 lipca na sopockim Molo, podczas uroczystej gali, znakomity aktor Adam Woronowicz został uhonorowany Diamentowym Klapsem Filmowym. To nagroda festiwalu przyznawana naprzemiennie polskim aktorom i aktorkom, którzy swoją twórczością dostarczają publiczności wzruszeń, emocji i pozytywnej energii. Laureatami wyróżnienia w ostatnich latach byli m. in.: Izabela Kuna, Tomasz Kot, Maja Ostaszewska czy Robert Więckiewicz. 23 lipca festiwalowy pokaz filmu „Wróbel” w Sopocie uświetnił odtwórca roli głównej Jacek Borusiński – nagrodzony na Festiwalu Filmów Fabularnych w Gdyni za Najlepszą Pierwszoplanową Rolę Męską – oraz reżyser filmu Tomasz Gąssowski, spotkanie z publicznością poprowadziła znana dziennikarka i promotorka kultury Weronika Wawrzkowicz. Natomiast 30 lipca gościnią pokazu głośnego filmu „Światłoczuła” w Giżycku była odtwórczyni roli tytułowej, obiecująca gwiazda polskiego kina Matylda Giegżno, spotkanie poprowadziła dziennikarka filmowa i edukatorka – Kaja Klimek. Na sierpień zaplanowane są kolejne niezapomniane seanse i atrakcje dla widzów. W połowie miesiąca (piątek 15.08) odbędzie się Silent Disco z DJ Wiką w Sopocie, a w sobotę pokaz filmu „Vika!” oraz spotkanie z bohaterką filmu DJ Wiką. Repertuar na drugą połowę wakacji Na wielkich ekranach w Sopocie, Zakopane oraz Giżycku na widzów czeka 31 wyjątkowych tytułów na ponad 70 seansach. Jak co roku, repertuar jest podzielony na filmowe dni tematyczne: poniedziałki – „Kino familijne”, wtorki – „We Love Cinema”, środy – „Made in Poland by LOTTO”, czwartki –„Dobre decyzje”, „Oscarowe Piątki”, soboty – „Filmowe Hity Warner Bros.” oraz niedziele – „Kobieta z kamerą”. W repertuarze znajdą się m.in.: nagrodzona Oscarem „Barbie” z Margot Robbie i Ryanem Goslingiem, „Paddingtona” z dubbingiem Artura Żmijewskiego, obydwie części najnowszych filmów serii „Diuna”, a także „O psie, który jeździł koleją”, „Furiosa: Saga and Max”, „Łowca Androidów”, oscarowa animacja „Flow” oraz polskie produkcje „Miłość jak miód”, „Imago”, „Marzec ’68” i „Zaklęte rewiry” – ze wspaniałą rolą młodego Marka Kondrata – prezentowane 50 lat po swojej premierze w ramach obchodów 130 lat kina. Wszystkie wtorki, czwartki i niedziele odbywają się pod patronatem Banku BNP Paribas. W sierpniu seanse o pół godziny wcześniej Najdłuższy wakacyjny festiwal filmowy w Polsce z bezpłatnymi seansami zaprasza do kultowych letnich lokalizacji – na sopockie Molo (wstęp po zakupie wejściówki na Molo), do miasteczka filmowego z widokiem na Giewont, tuż przy zakopiańskich Krupówkach, a we wtorki i środy do Ekomariny nad jeziorem Niegocin w Giżycku, gdzie filmy można oglądać również z zacumowanych jachtów. Projekcje w sierpniu rozpoczynają się tuż po zachodzie słońca – w Sopocie o godz. 21:30, natomiast w Zakopanem i Giżycku o godz. 21:00. Przyjemności nie tylko filmowe Oprócz wieczornych seansów na widzów czekają atrakcje w ciągu dnia. Codziennie, przez całe wakacje, festiwal zaprasza do kawiarni festiwalowej Koło Molo w Sopocie, która serwuje pyszne Lody jak Dawniej od marki Bracia Koral, włoską kawę Caffe Vergnano oraz filmowe koktajle partnerskie: Viva! Wakacje, Sopockie Party, Wizażowe Love, herbatę Chillizet nastaw się na relaks czy ciasta z cukierni Kaiser. Na zniżki mogą liczyć posiadacze kart Banku BNP Paribas oraz rowerzyści i użytkownicy aplikacji My Arval. Festiwal nowej mobilności W tym roku festiwal kontynuuje współpracę z Arval Service Lease Polska, spółką z Grupy BNP Paribas specjalizującą się w długoterminowym wynajmie pojazdów i dostarczającą różne formy mobilności. Ekipa festiwalu będzie korzystać z rowerów elektrycznych w ramach usługi Arval Mobility Hub. To eko-rozwiązanie będą mieli też okazję testować pracownicy urzędów miejskich w Giżycku i Zakopanem dojeżdżając do pracy przez całe wakacje na rowerach elektrycznych. Dodatkowo, obsługa techniczna będzie podróżować pomiędzy lokalizacjami festiwalu elektrycznymi samochodami i VAN-ami. Dzięki nowoczesnej flocie pojazdów, festiwal – wspólnie z Arval – dba o niskoemisyjność i czyste powietrze. Festiwal trwa przez całe wakacje do 31 sierpnia, a pełny repertuar, harmonogram projekcji i zwiastuny filmów dostępne są na stronie www.kinoletnie.pl Aktualności, relacje i ciekawostki dostępne na Facebooku, Instagramie i TikToku @BNPParibasKinoLetnie. Wszystkie wydarzenia są bezpłatne, obowiązuje jedynie bilet wstępu na Molo w Sopocie. Materiały prasowe
„Wieloryb w Wiśle: weź! zobacz o co chodzi” - Festiwal Wibracje 2025
Na przełomie 2022 i 2023 roku po raz pierwszy porozumieliśmy się z innym gatunkiem. Rozmowa trwała 20 minut. Odbyli ją naukowcy Instytutu SETI, której celem jest zrozumienie pochodzenia oraz rozpowszechniania życia we Wszechświecie. Interlokutorem był wieloryb o imieniu Twain. Tak! Człowiek przez blisko pół godziny rozmawiał z wielorybem.
Teraz będziemy mieli okazję osobiście posłuchać wieloryba, a nawet go zobaczyć. „Wieloryb w Wiśle: weź, zobacz o co chodzi” to akcja happenigowa orgaznizowana przez Festiwal Wibracje na otwarcie sezonu wakacyjnego. Tak o celach projektu mówią organizatorzy Festiwalu Magda Ballada i Łukasz Gołoś. Wieloryb, a poprawnie Waleń jest maskotką Festiwalu od jego pierwszej edycji. Przewija się w komunikacji graficznej odmieniany przez wszystkie przypadki stylistyczne. Wystąpił nawet z N. Teslą, który pływał na desce surfingowej. „Dlatego sprowadziliśmy chyba największego dostępnego wieloryba, rzecz jasna: gumowego. Ma 12 metrów długości. Przymocowaliśmy go do statku i pływamy po Wiśle. Z głośników puszczamy przechodniom zarejestrowane dźwięki rozmów humbaków i walni. To niesamowite dźwięki. Już wiem czym inspirowali się twórcy filmu s-f Nowy początek tworząc postaci Heptapodów ” opowiada dalej Łukasz Gołoś „Na pokładzie są z nami prelegenci, artyści i przyjaciele związani z festiwalem – osoby, które na co dzień dzielą się wiedzą, energią i ideami budującymi spokojny, uśmiechnięty i bardziej świadomy świat”. Dodaje Magda Ballada. Ale dlaczego Wieloryb? „Otóż to”. Odpowiada Łukasz Gołoś. „Ten Waleń odpowiada na żywotne potrzeby całego społeczeństwa. To jest Waleń na skalę naszych możliwości. My tym Waleniem otwieramy oczy niedowiarkom. A całą akcją zwracamy uwagę i oddajemy hołd poczuciu humoru, dystansowi do nas i otoczenia w wielkim stylu Stanisława Tyma i Stanisława Barei. Chodzi o to, żebyśmy spuścili powietrze, dostrzegali różne absurdy i potrafił się z nich śmiać; z nich i z siebie też .” KONKURS #WielorybwWisle Do wygrania karnety na tegoroczną, edycję Festiwalu Wibracje. Jak je zdobyć: W czwartek około 20:00 i w sobotę od 16:00 po warszawskim odcinku Wisły pływać będzie jednostka pływająca holująca gigantycznego Wieloryba. Zobacz barkę, zrób jej zdjęcie, opublikuj na swoich social mediach (Instagram/Facebook) z oznaczeniem @wibracje_festiwal i hasztagiem #WielorybwWisle. Wybierzemy 6 szczególnych pomysłów na publikacje i do autorów wyślemy PODWÓJNE BILETY na Festiwal Wibracje! O Festiwalu Wibracje Kiedy: 16 – 20 lipca / środek lata Gdzie: Radotki koło Płocka / środek Polski Wibracje to festiwal unikatowy. Rdzeniem jego programu są bowiem warsztaty i wykłady, a nie koncerty – choć tych także nie brakuje. Co roku na Festiwal przyjeżdża około 7000 osób i jest to stała liczba wynikająca także z możliwości przestrzennych terenu. Zajęcia odbywają się w ogromnych namiotach – strefach tematycznych, które określają tematykę podejmowaną w danym miejscu. Dla przykładu mamy zatem strefę: wiedzy, umysłu, zdrowia, czy dźwięku, a także miejsca mniej oczywiste jak np. strefa sztuk wschodnich, czy strefa tantry. Wszystkich jest łącznie 10 plus 11. dla dzieci. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/62/2025/06/Wieloryb-w-Wisle-wez-zobacz-o-co-chodzi-to-akcja-happenigowa-orgaznizowana-przez-Festiwal-Wibracje-e8ad985.jpg" width="1200" height="800" alt="„Wieloryb w Wiśle weź, zobacz o co chodzi” to akcja happenigowa orgaznizowana przez Festiwal Wibracje" title="„Wieloryb w Wiśle weź, zobacz o co chodzi” to akcja happenigowa orgaznizowana przez Festiwal Wibracje" /> Wśród tegorocznych prelegentów Profesora Pawła Holasa, który tym razem opowie o uzależnieniach cyfrowych i sposobach uodporniania się na nie. Razem z Dr Tadeuszem Oleszczukiem wnikniemy w szczegóły zagadnień równowagi hormonalnej i mało znanych, a kluczowych wynikach badań dotyczących zdrowego odżywiania. Spotkamy także Beatę Pawilkowską, która ukochała sobie festiwal i w tym roku opowie więcej o swoich podróżach. Wyjątkowo zgrabnie prezentuje się tegoroczna scena muzyczna. Spotkamy na niej światową śmietankę artystów Etno World + od dawna wyczekiwany przez fanów Wibracji Łaki Łan. Wśród artystów zagranicznych posłuchamy między innymi Nneki; po raz pierwszy wystąpi w Polsce peruwiański zespół Novalima. – mówi Magda Ballada – organizator Festiwalu wibracje. Dalej wśród prelgentów tegorocznych Wibracji spotkamy: dr Jarosława Jóźwiaka, który opowiei o ADHA w szerszej, rodzinnej perspektywie, redaktor Naczelny bithub – Adam Kubaty przybliży nam zjawisko kryptowalut. Będziemy też rozmawiać o stanie naszego klimatu i o warzywniakach na balkonowych ogródkach. Prof. Wojciech Dragan opowie o nowinkach naukowych z badań nad dziedziczeniem traum. Pojawi się mało znana w Polsce, na zachodzie nawet goszcząca jako kierunek studiów, technika relaksacyjna – Sofrologia. Strefa Tantry po ogromnym sukcesie w ubiegłym roku dalej rozwinie skrzydła – prowadzona pięknie przez siostry Hanię i Magdę Darmas. W tejże strefie spotkacie m.in. Zosię i Dawida Rzepeckich oraz Aarona Kleinermanna. Strefa Dom Dźwięku w tym roku ugości Yael Deckelbaum, która zaprosi do kręgu pieśniarskiego, czy multiinstrumentalistę T. Etno. Strefa Ruchu gości w tym roku zespół taneczny Amenti, który poprowadzi warsztaty swoją autorską metodą. Ola Żelazo poprowadzi dla uczestników poranny rozruch. – to nt. festiwalu podkreślają jego organizatorzy od samego początku. Ciekawostki o Festiwalu Wibracje miejsce: festiwal odbywa się dokładnie w tym miejscu, gdzie żył i leczył prawdziwy „Znachor” czyli prawdziwy człowiek, który był inspiracją dla stworzenia bohatera swojej powieści przez T. Dołęgę Mostowicza, potem kilkukrotnie ekranizowaną pod tytułem „Znachor” 3 lata temu na Festiwal przyleciał z Kolumbii reżyser Ciro Guerra, twórca docenionego przez krytyków obrazu „W objęciach węża” oraz w „Czekając na barbarzyńców” z niesamowitą rolą Johnnego Deppa. koncerty Leszka Możdżera; dwukrotnie dobyły się piękne wydarzenia; na każdym Leszek Możdżer grał na dwóch instrumentach. Pierwszy raz były to fortepiany w dwóch strojach 432 i 440 Hz. Na kolejny raz przywiózł jedyny na świecie fortepian dekafoniczny, czyli 10-oktawowy. Tegoroczna grafika także zabiera nas w opowieść. Dziecko pędzi w przyszłość na Wielorybie; osłonięte szalem podwójnej helisy DNA z pierwszymi literami kodu Bitcoina – symbolem ewolucji, już nie biologicznej, ale kulturowej. W oddali wyspa z drzewem – jabłonią, czy biblijną? Nieco bliżej kosmonauta zadumany przy obeliskiem niczym się z Odysei Kosmicznej. Więcej niesamowitych faktach o Wielorybach Są największymi zwierzętami, ich masa dochodzi do 120 ton. Mają tak zorganizowany metabolizm, że mogą nie jeść całymi miesiącami nie obawiając się głodu. Wieloryby to bardzo towarzyskie zwierzęta, często żyją w stadach i potrafią prowadzić ożywione dyskusje na odległość wielu kilometrów. W przypadku waleni mamy do czynienia z wtórnym przystosowaniem się do środowiska wodnego. Przodkami tego gatunku były bowiem zwierzęta lądowe nie przypominające dzisiejszych wielorybów czy delfinów. Nadal był to jednak gatunek lądowy, odżywiający się na lądzie. Ich szczątki odnajdowano między innymi w Pakistanie. U niektórych gatunków waleni (np. delfinów) mózg zawiera komórki lustrzane i wrzecionowate – charakterystyczne tylko dla ludzi; powiązane są z empatią, altruizmem i samoświadomością. Pieśni humbaków nie są zakodowane genetycznie – są przekazywane w ramach populacji, co wskazuje na istnienie kultury u tych zwierząt. Samce śpiewają długie, energetycznie kosztowne pieśni, często bez żadnych słuchaczy w pobliżu, co sugeruje, że mogą to robić dla siebie nawzajem lub z powodów emocjonalnych / społecznych, „dla własnej przyjemności” Obserwowano sytuacje, gdy samiec, próbujący podejść do samicy z młodym, przestaje śpiewać, by nie przyciągać rywali, a następnie szepcze niskie, ledwo słyszalne dźwięki do samicy. Materiał prasowy
Festiwal Wibracje ‘24: dla koneserów życia. Radotki koło Płocka w dniach 16-21 lipca
Koncert Leszka Możdżera, podróżnicze opowieści Beaty Pawlikowskiej, spotkanie z Valerijem Topoevem, doktorem psychologii i praktykującym szamanem ze Azji oraz wykład o największych zagadkach fizyki – to tylko niektóre z atrakcji, które czekają na uczestników Festiwalu Wibracje.
Oprócz tego dziesiątki spotkań dotyczących zdrowia, medytacji i rozwoju osobistego, strefa z masażami i nocne kino plenerowe do tego bezpłatna strefa dla malucha, gdzie rodzice mogą zostawić dzieci pod opieką. Nowe miejsce Festiwalu i „Znachor” Od tego roku Wibracje odbywać będą się bliżej Warszawy koło Płocka. – Przenieśliśmy Festiwal do niezwykłego miejsca, gdzie żył i leczył pod koniec XIX wieku Znachor – prawdziwy uzdrowiciel, którego historia stała się inspiracją dla książki Tadeusza Dołęgi-Mostowicza i jej popularnych ekranizacji właśnie pod tytułem „Znachor”. A że Wibracjom blisko do uzdrawiania, a mi do sztuki filmowej, to w tym roku tworzymy na festiwalu strefę sztuki i kino – dodaje organizator Festiwalu Łukasz Gołoś. O programie i samym Festiwalu Festiwal Wibracje to wyjątkowe wydarzenie, które łączy w sobie cechy konferencji, warsztatów i targów w formule plenerowego festiwalu. Na scenie muzycznej zobaczymy m.in. francuską gwiazdę etnohouse DJ ElBuho, amerykańskiego multiinstrumentalistę Evana Hatfielda oraz Goorala&Paprodziada i Laboratorium Pieśni. Wspomniany Leszek Możdżer zagra koncert na dwóch fortepianach, jednym z nich będzie jedyny na świecie instrument dziesięciotonowy. Ale to nie muzyka stanowi rdzeń programowy Wibracji. Są nim wkłady, warsztaty, wystawy oraz panele dyskusyjne. Odbywają się w 10 strefach tematycznych, takich jak strefa umysłu, zdrowia, sztuk wschodnich, tantry, dźwięku czy sztuki. Czy coś to łączy? Tak zdrowie ciała, umysłu i ciekawość świata. Życie w harmonii jest na wyciągnięcie ręki – wystarczy po nie sięgnąć: mówią organizatorzy, prywatnie para wychowująca 3letnia córkę. Może dlatego Festiwal jest tak bardzo otwarty i przygotowany dla rodzin. Kogo zobaczymy i czego posłuchamy na Festiwalu? O diecie będzie mówiła Iwona Wierzbicka, o epigenetyce oraz zaburzeniach hormonalnych opowie Joanna Ibisz, która przyjeżdża na cały festiwal razem z mężem i synkiem. Będzie Tomek i Wojciech Eichelbergowie. Syn poprowadzi zajęcia Qi Gong, a ojciec będzie mówił na temat strefy komfortu: tego czym jest i czy warto z niej wychodzić. O swoich indyjskich podróżach będzie opowiadać Beata Pawlikowska, a o tych azjatyckich znany reportażysta Hugo Bader. Podstawy techniki i idei Kung Fu przedstawi Główny Mistrz Klasztoru Shaolin Polsk Łukasz Duszak. Festiwalowi towarzyszy także wystawa „Dotknij Wiatru – Dotknij Ziemi” utrzymana w estetyce i filozofii wabi-sabi, reprezentowana przez 18 uznanych polskich artystek i artystów działających w obszarze sztuk różnych mediów; tkaniny, malarstwa, rzeźby, asamblażu, grafiki i ceramiki. O swoim pojmowaniu sztuki opowie tam także reżyserka Dellfina Dellert. Strefa dźwięku to z kolei Tomek Torres (Afromental) oraz Tom Soltron (Tomasz Czartoryski), który przylatuje specjalnie z Hiszpanii. Uczestnicy będą mieli szansę zobaczyć także koncert Yael Deckelbaum. Kanadyjsko-izraelska wokalistka nie tylko śpiewa, ale jest także aktywistką na rzecz pokoju. Strefa celu ponownie będzie poprowadzona przez mistrza świata w łucznictwie konnym – Norberta Kopczyńskiego. Uczestnicy będą nie tylko mogli zobaczyć, ale i wypróbować strzelania z łuków z różnych zakątków świata. Oj, będzie się działo! 8. Edycja Festiwalu Wibracje przed nami! Festiwal Wibracje odbędzie się w dniach 16-21 lipca w miasteczku Radotki koło Płocka. Właśnie wtedy, ta niewielka miejscowość, na sześć dni zamieni się w prawdziwą festiwalową oazę. Pole namiotowe z dostępem do prądu, ujęcie wody pitnej, siedziska, strefy gastronomiczna i sanitarno-higieniczna z WC, umywalkami i prysznicami, parking – wszystko, co niezbędne do spędzenia kilku dni w komforcie, znajdziemy na miejscu. Festiwal przyjazny rodzinom z dziećmi Festiwal Wibracje z roku na rok coraz chętniej odwiedzają rodziny z dziećmi. I dzieje się tak nie bez powodu – to miejsce niezwykle przyjazne najmłodszym. Sprzyja temu nie tylko przyjazna atmosfera imprezy, ale również fakt, iż dzieci do 11. roku życia nie płacą za wstęp. Co więcej, przy festiwalu działa specjalna przestrzeń wolnej zabawy dla maluchów, z której najmłodsi mogą korzystać pod opieką rodziców lub animatorów (do dwóch godzin od 10:00 do 18:00). Jakie atrakcje przewidziano? Animacje kreatywne i ruchowe, taniec intuicyjny, zajęcia promujące więź z przyrodą, pokazy baniek mydlanych, jogę śmiechu i wiele innych. Kilka praktycznych porad: • należy zakupić i posiadać bilet wstępu; • Wybrać najlepsze dla siebie pole namiotowe, są dla kamperów, rodzinne i standardowe; • na terenie Festiwalu oraz w najbliższym sąsiedztwie nie ma bankomatów – wskazane jest zabranie ze sobą gotówki; • ogniska można rozpalać wyłącznie w wyznaczonych miejscach; • warto zabrać ze sobą matę do jogi, kubek, sztućce oraz talerz. Materiał promocyjny
Woodstock ’99: katastrofa, która zabiła legendę
To miało być święto muzyki, pokoju i wolności, zorganizowane na cześć kultowego festiwalu z 1969 roku. Co takiego stało się na Woodstocku ’99, że zarówno HBO, jak i Netflix, postanowiły po latach zrealizować zupełnie oddzielne dokumenty na ten temat?
Na Netfliksie dostępny jest już nowy dokument „Totalna katastrofa: Woodstock ‘99”. Uzupełnia on wypuszczony w zeszłym roku na HBO Max ponad półtoragodzinny odcinek programu „Music Box”, poświęcony temu samemu wydarzeniu. Woodstock ’99 miał być najbardziej udaną edycją kultowego festiwalu. Scena muzyczna przechodziła rewolucyjne zmiany, zbuntowana przeciwko władzy i systemowi młodzież, marzyła o wzięciu udziału w potencjalnie przełomowym wydarzeniu, a organizatorzy już zacierali ręce na miliony, które miały zasilić ich portfele. Co poszło nie tak? Aby w pełni to przeanalizować, trzeba nieco cofnąć się w czasie. Pokój, miłość i mała ściema Oryginalny Woodstock odbywający się w 1969 roku w miejscowości Bethel (stan Nowy Jork) był przede wszystkim manifestem pacyfistycznym, idealnie zsynchronizowanym ze stale rosnącą popularnością ruchu hippisowskiego. Zmęczeni ciągnącą się wojną wietnamską młodzi Amerykanie, buntowali się przeciwko obłudzie polityków, ale i wszelkim zasadom i normom społecznym, wymuszanym przez starsze pokolenie ich rodziców. Sprzeciwiali się konceptowi tradycyjnej rodziny, korporacjom, wyścigom szczurów czy konsumpcjonizmowi. Nie pracowali, tworzyli niesformalizowane, poligamiczne związki, żyli w trasie bądź w komunach. Wyzbywali się potrzeby posiadania czy podporządkowywania się jakimkolwiek zasadom, a miłość, równość, pokój i współistnienie z naturą stawiali jako nadrzędne wartości. Mieli także skrajnie liberalny stosunek do substancji psychoaktywnych, takich jak marihuana czy LSD, a także do seksualności. Z ideologii hippisowskiej czerpało także wielu artystów tamtego pokolenia m.in. Jimi Hendrix, Janis Joplin czy Jefferson Airplane, którzy to wszyscy mieli wystąpić na Woodstocku w 1969 roku. Chociaż zadeklarowanymi członkami ruchu hippisowskiego był zaledwie jakiś procent uczestników, wszechobecne na festiwalu ideały propagowane zarówno przez festiwalowiczów, jak i artystów ze sceny, przenikały do świadomości i tworzyły podwaliny pod pokoleniową rewolucję kulturową. Mimo iż nastroje pacyfistyczne królowały, nie były to wcale trzy dni sielsko-anielskiej niczym niezakłóconej zabawy. Zdarzały się przypadki agresywnych, nieodpowiedzialnych zachowań, dochodziło do zamieszek i brakowało żywności, którą władze stanu zrzucały z helikopterów. Obłożenie było dwukrotnie większe od tego, którego spodziewali się organizatorzy. Brakowało zabezpieczeń (ogrodzenia zostały łatwo rozbrojone i wielu uczestników weszło bez biletów) i rozbudowanej infrastruktury, a narkotyki były dostępne na wyciągnięcie ręki. Mimo wszystko, niewątpliwie obecna atmosfera hippisowskiej pokojowej koegzystencji, pomocy bliźniemu i wolności sprawiła, że problemy zostały szybko zapomniane. Media były przeciętnie zaangażowane w Woodstock ’69 (w porównaniu z kolejnymi edycjami), dlatego zaniedbania logistyczne i potencjalne zagrożenia nie były na bieżąco komentowane. Aroganckim organizatorom było to na rękę: płynęli z falą fenomenu, który właśnie stworzyli i nie poczuwali się do błędów. Zamiast tego, zaangażowali się w tworzenie romantycznej mitologii na temat festiwalu w postaci filmu dokumentalnego. Mit zaczął więc rosnąć szybko po jego zakończeniu, a Woodstock został okrzyknięty wydarzeniem, które nie tylko odmieniło historię muzyki, ale także wywarło kulturowy wpływ na całe pokolenie. Nic więc dziwnego, że chciano odtworzyć tego typu przeżycie dla kolejnych pokoleń. Raz nawet całkiem się udało. Fortuna na wyciągnięcie ręki Kolejny Woodstock zorganizowany w 1994 roku udowodnił, że nowe realia i kolejne pokolenie nadal są w stanie wpisać się w wizerunek festiwalu sprzed 30 lat. Organizatorzy wyczuli więc żyłę złota: legendę można było nie tylko z powodzeniem odtworzyć, ale także skrajnie skomercjalizować, bo przecież każdy chciał poczuć, jak to jest być na „prawdziwym Woodstocku”, który oficjalnie stał się właśnie dochodową marką. „Chcieliśmy organizować festiwal co 5 lat, aby każde kolejne pokolenie absolwentów liceum czy studentów miało okazję uczestniczyć w tego typu wydarzeniu”, powiedział Michael Lang, organizator i promotor festiwali Woodstock ’69, ’94 i ’99. Chociaż oryginalny Woodstock miał reprezentować wartości takie jak sprzeciw wobec konsumpcjonizmu, oczywistym było, że jest to także przedsięwzięcie biznesowe, które musi się w jakiś sposób zwrócić. W 1969 roku zdarzały się oczywiście jednostki, które oprotestowywały ceny żywności na festiwalu, jednak już 25 lat później publika gładko przyjęła fakt, że uczestnictwo w takim wydarzeniu wiąże się z pewnymi kosztami. Po udanej reaktywacji w 1994 roku, organizatorzy poczuli więc, że mogą z powodzeniem zarobić na swojej legendzie znacznie więcej. 30-lecie święta muzyki Woodstock ’99 przypadł na specyficzny czas. Chociaż odbywał się zaledwie 5 lat po udanej edycji ’94, w najmłodszym pokoleniu licealistów i studentów zdążyła już zajść przemiana. Popkultura zaczęła promować modele „toksycznej męskości” i nadmiernej seksualizacji kobiet. Wzór kobiecości idealnej już od paru lat reprezentowały supermodelki, występujące teraz nie tylko na wybiegach, ale także w reklamach, teledyskach czy filmach, a piorunująca popularność filmów takich jak „American Pie”, spłycała i prymityzowała seks. Muzyka popularna stawała się znacznie bardziej agresywna, a do głównego nurtu zaczęły wpływać brzmienia reprezentowane przez zespoły takie jak Limp Bizkit, Rage Against The Machine czy Korn. To właśnie te trzy zespoły, między innymi, organizatorzy zaprosili na Woodstock w 1999. Poza nimi, występowały także grupy takie jak Metallica, Red Hot Chili Peppers, The Offspring, Godsmack czy Megadeth. Bilety nie były tanie: kosztowały równowartość dzisiejszych 240 dolarów. Organizatorzy zawarli także lukratywną umowę z MTV, która transmitowała festiwal w telewizji – ale żeby go obejrzeć, widzowie musieli zapłacić za ekskluzywny dostęp. Money for nothing, chicks for free Na miejsce festiwalu wybrano lotniczą bazę wojskową. Specyficznie, jak na wydarzenie, które (tak, jak pierwowzór z 1969 roku) miało promować pokój. I wybitnie nieodpowiedzialnie, jak na letni festiwal, odbywający się w temperaturze nawet 38 stopni Celsjusza. Sceny były oddalone od siebie o prawie 4 km, na terenie bazy brakowało drzew, organizatorzy nie zapewnili odpowiedniej ilości namiotów, które dawałyby cień, trawiastych terenów było mało, a festiwalowicze, którzy nie przybyli odpowiednio wcześnie, byli zmuszeni rozbijać obozowiska na rozgrzanym do granic możliwości betonie. Czy mogło być gorzej? Tak. Butelka wody kosztowała 4 dolary, a uczestnicy nie mieli możliwości wnoszenia napojów z zewnątrz. fot. Woodstock '99, materiały prasowe/Netflix Czuli się oszukani. Zapłacili fortunę za bilety, a na miejscu musieli wydawać kolejne dziesiątki, a nawet setki dolarów, aby przeżyć. Chociaż w ciągu czterech dni na terenie festiwalu przewinęło się łącznie nawet 400 tysięcy osób, organizatorzy zapewnili zaledwie kilkuset funkcjonariuszy policji. W punktach medycznych bardzo szybko zaczęło brakować sanitariuszy, bandaży, leków i podstawowego wyposażenia. Resztę personelu porządkowego festiwalu stanowili głównie wolontariusze. Brakowało pryszniców, toalet i czystej, bieżącej wody. Ta, która teoretycznie była pitna i darmowa (zdaniem organizatorów), okazała się być skażona. Sfrustrowani uczestnicy zaczęli niszczyć krany. Wylewająca się woda mieszała się z ziemią tworząc błoto, w którym, oczywiście, festiwalowicze zaczęli się tarzać. Nie mieli jednak świadomości, że błoto tworzą także wylewające się z przepełnionych wychodków odchody. Jednak agresję napędzało nie tylko lekceważące podejście organizatorów do uczestników, ale także sami artyści. W 1999 roku na listach przebojów toczyła się walka pomiędzy wymuskanymi gwiazdorami pop, a chuliganami w bojówkach. Nie da się ukryć: Woodstock ’99 był głównie dla tych drugich. Zgromadził więc widownię złożoną z fanów hołdujących ich zachowaniom. Podczas występu The Offspring, muzycy wnieśli na scenę kukły członków The Backstreet Boys, które następnie, ku uciesze widzów, roznieśli za pomocą pałek. View oEmbed on the source website Lider Limp Bizkit jeszcze bardziej nakręcał i tak oszalałą z emocji publikę i nie przerwał koncertu nawet, kiedy nabuzowani fani zaczęli taranować wieże techniczne. Występu nie przerwali także muzycy Red Hot Chili Peppers, kiedy niedaleko od sceny pojawił się pożar. Sytuacja była kuriozalna: zamiast uspokoić tłum i wezwać służby do opanowania pożaru, zespół zaczął grać utwór… „Fire” autorstwa Jimiego Hendriksa. Żeby było straszniej, ogniska, które z minuty na minutę zaczęły się mnożyć pod sceną, zostały wzniecone za pomocą świeczek rozdanych przez samych organizatorów. Tuż po koncercie RHCP zaczęły się zamieszki: uczestnicy niszczyli mury i ogrodzenia, demolowali wieże dźwiękowe, napadali na stragany z płytami, koszulkami i żywnością, a także przewracali i okradali bankomaty z gotówki. Dziennikarze i reporterzy MTV zostali natychmiast ewakuowani. fot. Woodstock '99, materiały prasowe/Netflix Niestety, podczas festiwalu dochodziło także do licznych przypadków napaści i nadużyć seksualnych. Pływające na „falach” kobiety były dotykane z każdej strony, a niektóre zostały nawet wciągnięte do tłumu i zwyczajnie zgwałcone. Po Woodstocku ’99 zgłoszono przypadki zbiorowych gwałtów na kobietach, m.in. podczas koncertów Korn i Limp Bizkit. Do przerażającej sytuacji doszło także, gdy na scenie grał Fatboy Slim. Jeden z uczestników, ewidentnie pod wpływem alkoholu i narkotyków, wjechał kradzionym vanem w sam środek tłumu pod sceną. Kilka osób zostało rannych, a obsługa (tym razem) natychmiast przerwała koncert i otoczyła pojazd. Personel zszedł na płytę, aby unieszkodliwić kierowcę, jednak w aucie oprócz niego znalazł niespełna 16-letnią dziewczynę. Miała odsłonięte piersi, ściągnięte do kostek spodnie i była nieprzytomna. Chłopak siedzący tuż obok niej właśnie się ubierał. Upadek ikony Woodstock ’99 zakończył się kilkudziesięcioma aresztowaniami, do okolicznych szpitali trafiło kilkaset osób, a na policję zgłoszono oficjalnie kilka przypadków gwałtu. Jedna z ofiar pozwała także hrabstwo i organizatora festiwalu, Michaela Langa, o odszkodowanie w zamian za obrażenia fizyczne i psychiczne odniesione w wyniku przemocy seksualnej. Chociaż wszechobecna agresja uczestników i skrajna chciwość oraz zaniedbania logistyczne były widoczne gołym okiem podczas festiwalu, Lang oraz jego partnerzy bagatelizowali wszystkie zarzuty pojawiające się na konferencjach prasowych – zarówno podczas Woodstocku ’99, jak i po nim. Do dziś nie poczuwają się do winy za porażkę organizacyjną: odpowiedzialnością za zamieszki obarczają artystów rzekomo podżegających do agresji, a za medialny lincz - stację MTV, która ich zdaniem skupiała się jedynie na negatywnych aspektach festiwalu i nakręcała negatywne emocje. Organizatorzy ponieśli ogromne koszty związane z aktami wandalizmu, a także zniszczeniami terenu na skutek pogo i pożarów. Mimo to, Michael Lang planował jeszcze jedną edycję festiwalu, która miała się odbyć w 2019 roku w ramach 50. rocznicy oryginalnego Woodstocku. Od początku przygotowań mierzono się z wieloma przeszkodami takimi jak brak zgody Departamentu Zdrowia na organizację imprezy, problemy ze znalezieniem odpowiednio miejsca i finansowania. Później doszły jeszcze kłopoty z umowami artystów, co poskutkowało masowym wycofaniem się muzyków z występu na Woodstock 50. Tuż przed festiwalem ogłoszono, że, z pierwotnych trzech dni, zostanie on skrócony do jednego dnia koncertów. Furia fanów, zwroty biletów i rosnące problemy logistyczne doprowadziły finalnie do odwołania wydarzenia na dwa tygodnie przed planowanym terminem. Michael Lang zmarł 8 stycznia 2022, kilka miesięcy po wzięciu udziału w dokumencie Netfliksa „Totalna katastrofa: Woodstock ‘99”. Czytaj też: 45. rocznica otwarcia Studia 54 - kogo gościł najsłynniejszy klub na świecie? Jej Wysokość Florence. Jak narodziła się pop bogini? Strażnicy moralności Michała Matczaka. Kto ma problem z Matą?
Mastercard OFF CAMERA – niezależność w kinie i plenerze
Ponad 100 filmów z całego świata, pokazy plenerowe, zajmujące rozmowy z twórcami, a wszystko w duchu powrotu do kin. Za nami 14. Mastercard OFF CAMERA. Jakie filmowe wrażenia zapewnili organizatorzy?
Czy łatwo w Polsce o świetną, nietypową rolę żeńską w serialu, czy raczej doświadczenia aktorek wskazują na stereotypowe propozycje, bazujące na wyglądzie, wieku lub dotychczasowym doświadczeniu zawodowym aktorki? Jak walczyć o różnorodność odgrywanych ról, jak szukać aktorskich wyzwań, jak się satysfakcjonująco zmieniać? O tym w Krakowie rozmawiały Joanna Brodzik, Magdalena Koleśnik, Maja Ostaszewska i Olga Bołądź. Publiczność spotkała się też z obsadą seriali Skazana i Pajęczyna. Ten pierwszy jest adaptacją wstrząsającej opowieści z najcięższego w Polsce więzienia dla kobiet, a fabuła drugiego została osnuta wokół rozwijania przez Polskę własnego programu atomowego w szczycie gierkowskiej prosperity. Po pandemicznej przerwie do Krakowa wrócili polscy i międzynarodowi twórcy filmowi, by wziąć udział w wydarzeniach adresowanych do branży, zorganizowanych w ramach sekcji Pro Industry. fot. materiały prasowe Wśród poruszanych tematów znalazły się zagadnienia sprawiedliwego wynagrodzenia twórcy w dynamicznie zmieniających się realiach dostępnych modeli finansowania . Festiwalowa publiczność była zachwycona spotkaniem w ramach cyklu „CAMERA ON” z Andrzejem Chyrą i premierowym pokazem filmu „Parkiet”. fot. materiały prasowe Krakowska Nagroda Filmowa (25.000 USD) powędrowała do reżyserki filmu "Last Days of Spring" - Isabel Lamberti. Doceniono unikalne połączenie obserwacji wziętych wprost z prawdziwego życia, poezji, wybitnych kreacji aktorskich i kinowej wrażliwości. Nagroda Dominika Kulczyk Productions (100 000 PLN) za Najlepszy Film w Konkursie Polskich Filmów Fabularnych została przyznana filmowi “Amatorzy” w reżyserii Iwony Siekierzyńskiej. Nagroda dla najlepszej aktorki została przyznana Agacie Buzek za rolę w filmie “Moje Wspaniałe Życie” Łukasza Grzegorzka. Z kolei Nagroda dla najlepszego aktora została przyznana Jackowi Braciakowi za rolę w tym samym filmie.
14. Mastercard OFF CAMERA – blaski i cienie kryzysu
Potencjał nordyckiej kinematografii, przepisanie formuły melodramatu i nie tracące na aktualności pytania dotyczące kryzysu – to tematy, które poruszyli programerzy nowych sekcji 14.Mastercard OFF CAMERA. Co wynika z panoramy współczesnego kina niezależnego?
Słowo „kryzys” weszło nam w krwiobieg. Jest odmieniane przez wszystkie przypadki, powtarzane pod każdą długością i szerokością geograficzną. Obejmuje zagadnienia od wielkiej polityki i szeroko pojętej ekologii, po relacje rodzinne, od sytuacji klimatycznej po kryzys duchowości, od wzrastających społecznych napięć po niepewność ekonomiczną po strach przed tym, co przyniesie kolejny dzień. Po kryzys z coraz większą śmiałością sięga też kino. On sam, ale też reakcja na niego to nie tylko spontaniczny zryw, ale i przeżycie pokoleniowe, którego charakter próbują uchwycić filmowcy. Podczas tegorocznej edycji Mastercard OFF CAMERA kryzys nie tylko nie jedno miał imię, ale często wiązała się z nim nadzieja na lepsze jutro. Mastercard OFF CAMERA to również odważne pytania. Jak wyglądało staranie się o rolę i branie udziału w castingach w czasie pandemii? W Krakowie opowiedzieli o tym aktorzy Szymon Bobrowski, Nikodem Rozbicki i Krystian Pesta oraz reżyserka i producentka Dorota Chamczyk. Każdy ma prawo do nie tylko celuloidowej miłości. Przypomniały o tym filmy sekcji z sekcji „Miłość na mózgu”. Nietypowe melodramaty podważając utarte wzorce, grały z konwencjami tradycyjnego romansu, określanymi przez rasowe, klasowe, genderowe i seksualne uprzedzenia. Jednocześnie ukazując pełen zwrotów akcji, wybuchowy, ale i dostarczający wzruszeń miłosny rollercoaster. Czy jeszcze zaskoczą programerzy? Przekonamy się o tym już niedługo podczas 15. Mastercard OFF CAMERA.
Polski zespół Bokka powalczy o prestiżową nagrodę z Beyonce
Brawa! Po raz pierwszy w historii polski teledysk powalczy o taką nagrodę.
7 lutego ogłoszono nominacje w kategorii Wideoklipów festiwalu SXSW 2017 (South by Southwest). Teledysk do piosenki polskiego zespołu BOKKA "Answer Me", zrealizowany przez rodzimych filmowców, znalazł się wśród nominacji! Wśród nominowanych są m.in Beyoncé, Tame Impala, Frank Ocean i Avalanches. To pierwsza nominacja dla Polski w historii festiwalu, a trwa od 23 lat. Teledysk polskich licealistów hitem sieci. "To najbardziej wzruszający filmik, jaki widziałam" BOKKA - "Answer me" Prace nad "Answer Me" zaczęły się w czerwcu 2016 roku w Łodzi i trwały jeden dzień. Teledysk do utworu wyreżyserowała Katarzyna Sawicka – młoda reżyserka i montażystka, absolwentka Łódzkiej Szkoły Filmowej, która była już nominowana m.in. na festiwalach Berlin Music Video Awards oraz YACH Film Festival. Pokazały go festiwale w Australii, Portugalii i we Włoszech. Monika Brodka jest... łysa! View Ediplayer on the source website O Festiwalu SXSW W Polsce nie jest nader głośno o imprezach promujących sztukę wizualno-muzyczną. Powód jest prosty: nigdy nie byliśmy brani pod uwagę w podobnych wyścigach. Festiwal filmu, muzyki i technologii SXSW w Austin, USA, to największe tego typu wydarzenie na świecie. Znawcy są zdania, że w tym roku zgromadzi rekordowo dużą publiczność (sam festiwal filmowy odwiedziło w zeszłym roku ponad 40 tys. uczestników). Ostatnią edycję zaszczycił swą obecnością sam prezydent Barack Obama. Jeśli podobał ci się "La La Land", te filmy koniecznie musisz zobaczyć Zespół BOKKA robi swoje Muzycy BOKKI bardzo dbają o swoją prywatność i ukrywają się za maskami, które stały się ich znakiem rozpoznawczym. Ich utwór "Town Of Strangers" szybko zagarnął uwagę. Teraz święci zasłużone triumfy. Nominacja w konkursie teledysków to niezaprzeczalnie jedno z największych wyróżnień dla tego typu. Jak dobrze pamiętasz bajki z lat 80. i 90.?