polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2026-05-26T19:21:48.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Między zmianą tożsamości, presją a budowaniem wewnętrznego spokoju
items: Czułość zamiast przetrwania. O tym, jak wróciłam do siebie w „te dni”
items: Dlaczego to robimy? Kwiaty na stole to nie tylko efektowna dekoracja. Ich obecność mówi więcej o naszej gościnności niż słowa
items: Szpilki są symbolem nie tylko władzy. Mało kto wie, że kobiece buty to narzędzie społecznej kontroli
items: „Usłyszałam, że seks za pieniądze to nie zdrada. Zdrada to jest z kochanką, a faceci to rozdzielają”
items: Mężczyźni mają łatwiej w życiu - dlaczego?
items: Jakich damskich butów nie znoszą faceci? Nie zakładaj ich na randkę!
items: 40 urodziny kobiety - koszmar czy w końcu dobry czas
items: Migdał
items: Roszczeniowa Trzydziestka - Problem z feminizmem - felieton

Między zmianą tożsamości, presją a budowaniem wewnętrznego spokoju
type: item
date: 2026-05-20T07:00:45.000Z
creator: Małgorzata Górecka-Kosmala
subject: Nasze akcje
subject: Rodzina
subject: felieton
subject: mama
subject: pieluszki
description: Bycie mamą to nie tylko nowa rola. To cicha rewolucja, która dzieje się w ciele, głowie i sercu jednocześnie. Nic już nie jest „tak jak wcześniej”, nawet jeśli bardzo chcemy to sobie czasem wmówić. To moment, w którym uczysz się siebie na nowo, w zupełnie innym rytmie, z inną wrażliwością i nową definicją „ważne”.
encoded: Gdy zmienia się wszystko – również to, czego nie widać Bycie mamą to piękny, ale też intensywny czas zmiany. Zmienia się sposób myślenia, wrażliwość, hierarchia codziennych spraw. To, co kiedyś wydawało się tłem, staje się centrum świata. Nagle analizujesz, ile dziecko zjadło, czy na pewno śpi wystarczająco długo, czy rozwija się „tak jak trzeba”. I to jest normalne. Tak funkcjonuje większość mam: w trybie czujności, troski i nieustannego skanowania rzeczywistości. Zmieniają się priorytety. Dawne tempo życia schodzi na dalszy plan, kiedy na pierwszym miejscu staje mały człowiek. Ale ta zmiana ma też drugą stronę. Bo równolegle w środku pojawia się cichy kryzys: z jednej strony chcesz być najlepszą mamą, obecną, uważną, „wystarczającą”. A z drugiej, nadal jesteś sobą. Kobietą, która pamięta swoje wcześniejsze życie, swoje potrzeby, wolność, spontaniczność. I nagle te dwa światy zaczynają się ścierać. To napięcie jest jednym z najbardziej niedopowiedzianych doświadczeń pierwszych miesięcy macierzyństwa. Bo można kochać dziecko całym sercem i jednocześnie tęsknić za tym, co było wcześniej. Można czuć spełnienie i zmęczenie jednocześnie. Można być wdzięczną i zagubioną w tym samym dniu. I nie ma w tym sprzeczności, jest tylko życie, które właśnie się układa na nowo. Też to czułam. Pamiętam tę emocjonalną sinusoidę: wielką radość, dumę, miłość i szczęście przeplatane momentami smutku, bo miałam wrażenie, że moja tożsamość gdzieś się zachwiała. Dziś wiem, że to nie była prawda. Ona się po prostu na nowo kształtowała. Dopasowywała do roli, której wcześniej nie znałam. Z perspektywy mamy prawie sześciolatki wiem dziś kilka ważnych rzeczy o zmianie tożsamości. "Ja" sprzed ciąży chciałam zdobywać świat. Zawsze przygotowana, ambitna, z planem na siebie. Robiłam dwa kierunki studiów, pracowałam na etacie, wykładałam na uczelni, rozwijałam się, podróżowałam, ciągle gdzieś pędziłam. W ciąży stałam się spokojniejsza. A kiedy zostałam mamą, moje życie zmieniło się już całkowicie. I…

AdobeStock436936726-a5b76d3.jpeg
width: 6000
height: 4000

Czułość zamiast przetrwania. O tym, jak wróciłam do siebie w „te dni”
type: item
date: 2026-04-21T07:00:33.000Z
creator: Małgorzata Górecka-Kosmala
subject: Magazyn
subject: Nasze akcje
subject: Po godzinach
subject: felieton
subject: kobiecość
subject: miesiączka
subject: psychologia
subject: siła
description: Przez lata uczyłyśmy się ignorować sygnały ciała, szczególnie w te dni. Dziś coraz częściej wybieramy coś innego: uważność zamiast walki, czułość zamiast przetrwania i siłę, która zaczyna się od bycia bliżej siebie.
encoded: Wiesz, jak to jest, kiedy jutro masz ważne spotkanie, coś, na czym naprawdę ci zależy, a miesiączka właśnie wtedy postanawia przypomnieć o sobie? Budzisz się trochę „cięższa”, bardziej czuła, z tym znajomym sygnałem, który pojawia się regularnie? Przez chwilę liczysz, że może tym razem będzie inaczej. Ale nie jest jak zawsze. W „te dni” chciałabyś się zatrzymać i odpocząć, ale świat na zewnątrz toczy się swoim rytmem, nawet gdy ty czujesz, że w środku coś zwalnia. Kiedyś miesiączkę uznawałam za coś, co trzeba przetrwać, a nawet wygrać - trochę jak walkę z sobą samą. Dziś widzę w tym coś innego. Sygnał. Przypomnienie. Są takie momenty, kiedy warto choć na chwilę odpuścić udawanie, że wszystko jest tak jak zawsze i zamiast tego po prostu być bliżej siebie. Kiedyś: tryb przetrwania Był czas, kiedy miesiączkę trzeba było po prostu przetrwać. Odliczałam dni, jakby zbliżało się coś nieuniknionego i trudnego. Wiedziałam, że będzie bolało. Że pojawi się dyskomfort, zmęczenie, napięcie, które odbierało mi lekkość działania. Już wcześniej ustawiałam się w trybie „byle do końca”, jakby te kilka dni trzeba było przeczekać, zacisnąć zęby i nie zwracać na siebie uwagi. To był moment zatrzymania, na który nie miałam zgody. Próbowałam działać tak samo jak zawsze, a nawet szybciej, więcej, intensywniej, jakby ignorowanie ciała mogło coś zmienić. Bo przecież „tak trzeba”. Być efektywną, dostępną, w formie. Niezależnie od tego, co dzieje się w środku. Długo myślałam, że to problem, który trzeba ukryć. Że to jakaś rysa na obrazie kobiecości, który powinien być gładki, poukładany, bez skazy. Dopiero z czasem zobaczyłam, ile wysiłku kosztowało mnie to udawanie. I jak bardzo oddalało mnie od samej siebie. Dziś: świadomość i zrozumienie Dziś patrzę na to zupełnie inaczej. Rozumiem swój organizm: jego rytm, zmienność, czułą biologię, która nie działa przeciwko mnie, tylko dla mnie. Widzę już, że cykl to nie jest jeden stan, tylko opowieść rozpisana na etapy. Są dni, kiedy mam w sobie lekkoś…

AdobeStock1817514638-e1b5951.jpeg
width: 8192
height: 5464

Dlaczego to robimy? Kwiaty na stole to nie tylko efektowna dekoracja. Ich obecność mówi więcej o naszej gościnności niż słowa
type: item
date: 2025-08-22T05:00:10.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: dlaczego to robimy
subject: felieton
subject: kwiaty cięte
subject: magia
subject: symbolika kwiatów
description: Obdarowywanie bliskich kwiatami to nie tylko miły gest, ale silnie zakorzeniony obyczaj. Pojawienie się na imieninach, ślubie lub pogrzebie bez bukietu, może być potraktowane jako nietakt i... brak szacunku. Za pomocą jednego kwiatu możemy powiedzieć więcej niż tysiąc słów.
encoded: Jeszcze dziesięć lat temu byłam skłonna wierzyć akademickim autorytetom, że weberowskie odczarowanie świata ma się dobrze. Wciągnięci w trybiki pędzącej maszyny odrzuciliśmy pełne symboli myślenie magiczne na rzecz racjonalizmu i nauki. A potem na insta wjeżdża mi reklamowa rolka, z której się dowiaduję, że jeśli kupię bransoletkę z odpowiednim kamieniem i w odpowiednim kolorze, momentalnie znajdę miłość, faceta na dobre i na złe, i niczym za dotknięciem czarodziejskiej różdżki moje życie zamieni się w bajkę. Nie mnie to oceniać, tym bardziej że historię i tak napiszą zwycięzcy. Dało mi to jednak sporo do myślenia. Jesteś gotowa na przygodę? Zamknij oczy i wyobraź sobie stojący na stole wazon pełen kwiatów. Niezależnie od tego, czy będzie to pęk bladoróżowych goździków w kryształowym naczyniu, czy też samotna biała lilia o odurzającym zapachu, ich obecność niesie ze sobą osadzony w kulturze przekaz. Kwiaty a magia Poprzez kwiaty można obcować z sacrum, ochronić się przed kłopotami wszelkiej maści albo zapewnić sobie przychylność losu. Więc może, zamiast inwestować w magiczną biżuterię, warto zadbać o odpowiednią oprawę przestrzeni domowej? Róże, w szczególności czerwone, są symbolem miłości i oddania. Obdarowując nimi bliskich, możemy bez słów wyrazić swoje uczucia. W dawnych czasach, ze względu na ograniczoną dostępność do dobrze zaopatrzonej kwiaciarni, wykorzystywano w tym celu dziką różę. Ta była nie tylko symbolem piękna, ale mogła też chronić przed złą energią. Oklepany i bezpieczny motyw, ogólnie polecam. Znawcy sztuki podziwiają „Słoneczniki” van Gogha. Czy wiedzą o tym, jak bardzo podstępna jest to roślina? Słonecznik wygląda pięknie i dostojnie, jednak zdecydowane nie polecam ani trzymania go w domu, ani ozdabiani nim ogródków. Dzięki niemu mąż, który podejrzewa swoją połowicę o przyprawienie mu rogów, może odkryć bolesną prawdę. O ile zawinie nasiona słonecznika w liść bobkowy i położy na ziemi. Tylko kobieta o czystym sumieniu będzie godna przejść nad ty…

bukiet-peonii-fot.-AdobeStock-tachinskamarina-df63614.jpg
width: 1200
height: 800

Szpilki są symbolem nie tylko władzy. Mało kto wie, że kobiece buty to narzędzie społecznej kontroli
type: item
date: 2025-07-11T03:00:06.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: buty na wysokim obcasie
subject: dlaczego to robimy
subject: felieton
subject: magazyn Polki.pl
description: Szpilki budzą ambiwalentne uczucia. Często są postrzegane jako symbol kobiecej siły i niezależności albo... opresji. Nie ulega wątpliwości, że są także silnie zakotwiczone w naszej kulturze. W końcu nawet Kopciuszek miał w życiu pecha, dopóki nie założył kryształowych pantofelków na wysokim obcasie, prawda?
encoded: Szpilki to tylko i aż buty. A jednocześnie symbol kobiecości, który daje nam poczucie władzy, siły i sprawia, że czujemy się pożądane, a jednocześnie... zadaje ból. Nie jest żadną tajemnicą, że ten element kobiecej garderoby budzi wiele sprzecznych emocji. Jedne z nas nie wyobrażają sobie bez nich życia, a inne z miłą chęcią spaliłyby je na stosie. Tak czy siak, wiele osób nie może przejść obok nich obojętne. I wszystko pięknie, tylko że jest jeden mały problem. Szpilki mają więcej wspólnego z mężczyznami, niż nam się wydaje. Mężczyźni też kochają szpilki Aż ciężko sobie wyobrazić, że europejskim prekursorem noszenia butów na wysokim obcasie był mężczyzna. I to nie byle kto, bo sam Król Słońce. Jedna z hipotez wskazuje, że czerwone pantofle na 10 cm obcasie były zainspirowane wpływami osmańskimi, inna zaś, że mierzący 163 cm Ludwik XIV chciał się wyróżnić na tle poddanych. A może w jego zachowaniu było nieco wyrachowania? Decyzją francuskiego władcy obuwie „na czerwonym słupku” mogła nosić tylko i wyłącznie arystokracja. Trzeba przyznać, że Burbon potrafił z siedemnastowiecznego haute couture zrobić narzędzie władzy, kontroli i propagandy. W modzie damskiej wysokie obcasy pojawiły się nieco później, ale konsekwencje do dziś odbijają się czkawką. Nierzadko osiemnastowieczne szpilki były tak delikatnym i misternie wykonanym dziełem sztuki, że panie obute w takie cudeńka mogły się w nich poruszać jedynie w lektykach. Lub leżeć i pachnieć (a to przecież miękka przemoc w białych rękawiczkach). Elizabeth Semmelhack, autorka Heights of Fashion nie ma najmniejszej wątpliwości, że „obcas był oznaką władzy i przywileju – nosił go ten, kto nie musiał chodzić”, czyli samiuteńki czubeczek drabiny społecznej. Szpilki to nie tylko moda Moda na buty na smukłym słupku zaliczyła swój spektakularny come back w drugiej połowie XX wieku za sprawą między innymi Rogera Viviera, który zaprojektował ikoniczne szpilki dla paryskiego domu mody Christian Dior. Równolegle szpilki pojawiły się w…

kobiece-nogi-w-szpilkach-fot.-AdobeStock-agcreativelab-24fac91.jpg
width: 1200
height: 800

„Usłyszałam, że seks za pieniądze to nie zdrada. Zdrada to jest z kochanką, a faceci to rozdzielają”
type: item
date: 2021-10-23T17:00:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: dziecko
subject: felieton
subject: komentarz
subject: macierzyństwo
subject: Polki.pl
description: „Wiesz, faceci traktują to zupełnie inaczej niż kobiety. Płatny seks to nie zdrada. Zdradzał to by żonę z kochanką. A to… to jest odreagowanie. Czynność fizjologiczna”.
encoded: Dzisiaj opowiem Ci historię bez puenty. A może Ty ją dopiszesz? Ostatnio często jeżdżę podwarszawską trasą w kierunku północno-wschodnim. Podczas jednej z takich podróży zatrzymałam się na stacji benzynowej, żeby zatankować. Przy dystrybutorze obok auto wraz z właścicielem. Zwróciłam na nie uwagę, bo miało ładny burgundowy kolor. I było takie czyste – w środku też, mimo że na tylnych siedzeniach stały dwa foteliki dziecięce. Spojrzałam na swój samochód z książkami, pluszakami, plecakiem i butami do piłki… Właściciel lśniącego auta płacił za paliwo przede mną. Też był taki zadbany; miło wyglądający czterdziestokilkulatek, z obrączką na palcu, a w portfelu zdjęcia dzieci i żony. Obrazek sielanka. Zapłaciłam, poszłam do toalety, po drodze obiecując sobie podjechać na myjnię i odgruzować tył z dobytku dzieci. I jak zawsze się zastanawiałam, jak to jest, że jedni są tacy zorganizowani, schludni i poukładani, a inni – tacy jak ja. Jadę do domu; to ładna trasa, prawie cały czas przez las, czasem bujny, mieszany, czasem sosnowe zagajniki, polany, łąki, mokradła. Oznaki życia rzadko; ze dwa małe parkingi, budka z kiełbasą z rożna i bigosem. Oraz panie świadczące usługi erotyczne. Już wiem, gdzie stoją, czekając na klientów. Za którym zakrętem parasol w paski, krzesło obrotowe lub drewniana skrzynka. Przy wąskiej dróżce dostrzegam samochód. Ten burgundowy, ze stacji benzynowej. Dziewczyna wsiada, dobili targu. W lusterku wstecznym widzę, że auto znika w gęstwinie lasu. Zrobiło mi się przedziwnie. Zawsze, gdy mijam te dziewczyny zza wschodniej granicy: w obcisłych legginsach, bardzo krótkich spódnicach, z wyeksponowanymi biustami i na niebotycznie wysokich obcasach, czuję się nieswojo. Zastanawiam się, czy są tu z własnej woli, dlaczego wybrały taki sposób zarabiania na życie, jak się z tym czują. I kto się przy nich zatrzymuje, żeby przez klika, kilkanaście minut w ich towarzystwie poczuć się lepiej i zrzucić z siebie napięcie. Zestawienie obrazka ze stacji: foteliki dziecięc…

zdrada-59c94f2.jpg
width: 1200
height: 900

Mężczyźni mają łatwiej w życiu - dlaczego?
type: item
date: 2018-10-26T11:28:57.000Z
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: felieton
subject: kobieta
subject: komentarz
subject: mężczyzna
description: Oczywiście wspaniale jest być kobietą. Kocham to i akceptuję ze wszystkimi ograniczeniami, ale też nieskończonymi możliwościami, jakie daje ta płeć. Jednak gdybym miała teraz urodzić dziecko, życzyłabym sobie i jemu, żeby było chłopcem. Ba, gdybym ja sama miała się ponownie urodzić, wolałabym być facetem. Dlaczego? Bo mężczyźni po prostu mają łatwiej w życiu.
encoded: Felieton naszego redakcyjnego rodzynka o tym, czego niby zazdrości kobietom jest najlepszym dowodem na to, że niczego kobietom nie zazdrości. (A gadki w stylu, że „kobiety mogą sobie popłakać” nawet mi się komentować nie chce). Cóż, trudno się dziwić. Oni po prostu mają lepiej. Dlaczego? Pierwszy lepszy argument - nie rodzą dzieci. Nie chcę dyskutować tu i teraz na temat piękna macierzyństwa i że tak nas natura skonstruowała, tylko wspomnieć zwykłe fizyczne ograniczenia na dwa lata - wyjmujące kobietę z normalnego życia. Ciąża, połóg, karmienie - lista rzeczy, których nie można wtedy robić jest długa. Nie chodzi tylko przymusową abstynencję i zakaz jedzenia niektórych potraw. Na te dwa lata wypada się z życia towarzyskiego, a wyjazdy na narty, wspinaczkę czy treningi sportowe są poza zasięgiem - chyba że w charakterze groupie. A powrót do formy i figury po ciąży - osobny rozdział. Wypada się też z rynku pracy, który jest zmienny i trudno przewidzieć, czy po roku urlopu macierzyńskiego na krzesełku Matki Polki na stałe nie rozsiądzie się profesjonalne zastępstwo. Albo czy w ogóle krzesełko jeszcze będzie. Ojcowie - przynajmniej w Polsce - też mają łatwiej niż matki. Matce „bachor wrzeszczy”, tatusiowi „dziecko płacze”. Znajoma opowiedziała mi historię z samolotu. Jej mąż leciał sam z dwójką ich małych marudzących dzieci. Nikt nie zwrócił mu uwagi, nie było komentarzy o rozpuszczonej małej hołocie. Lepiej - panie oferowały mu pomoc przy dzieciach, bo przecież „tatuś taki dzielny, sam się opiekuje dwójką”. Czy ktoś kiedyś widział, żeby taką pomoc oferowano matce z dziećmi? Roszczeniowa Trzydziesta o zawodowym równouprawnieniu. Którego nie ma! Natura nie dość, że oszczędziła samcom trudów ciąży i narodzin, to jeszcze lepiej ich wyposażyła fizycznie. Mężczyźni są silniejsi, mają więcej mięśni, mniej tkanki tłuszczowej i grubszą skórę, szybciej chudną, później starzeją. Nie imają się ich rozstępy, cellulit, obwisły biust i inne takie tam wątpliwe przyjemności. A jednocześ…

meskie-c8fd636.jpg
width: 1200
height: 900

Jakich damskich butów nie znoszą faceci? Nie zakładaj ich na randkę!
type: item
date: 2018-03-21T11:47:44.000Z
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: buty
subject: felieton
subject: komentarz
subject: męski punkt widzenia
subject: randka
description: „Kiedy ją widzę w tych butach, od razu tracę ochotę na seks” - zwierzył mi się kolega na sobotnim browarku. I nie mogłem się z nim nie zgodzić... Też bym stracił. Pochylmy się nad najgorszymi dla większości facetów rodzajami butów, w których dla odmiany lubuje się większość kobiet.
encoded: Tak, tak - z damskich butów mężczyźni najbardziej kochają szpilki. Ale nie są debilami i wiedzą, że nie da się w tym chodzić non stop. Ale są też buty, które wymyślono chyba po to, żeby nas torturować. Ich widok na kobiecych stopach jest podobnym koszmarem, co oglądanie komedii romantycznych z Meg Ryan. Albo nawet gorzej. Pochylmy się zatem nad najohydniejszymi dla większości facetów rodzajami damskich butów, w których dla odmiany lubuje się większość kobiet. EMU i wszystkie podobne Emu i wszystko jasne - nawet nazwa doskonale oddaje absolutny brak polotu projektanta tego czegoś, emu to przecież czołowy australijski ptak-nielot. Te niewyobrażalnie szpetne i drogie buty są tak popularne, że przy zakupie trzeba uważać na podróbki. Każda, nawet najzgrabniejsza noga, w tym bucie będzie wyglądała jakby należała do chłopa pańszczyźnianego, który całe życie robił w polu. Całkiem możliwe zresztą, że zimą też owijał sobie nogi owczą wełną. A zatem - jeżeli chcesz optycznie skrócić nogę, zdeformować stopę oraz nosić coś, co wygląda jak poszarzały gips na złamanej kostce - buty Emu są dla ciebie. Crocsy - najgorzej! Czy może być coś gorszego niż plastikowe sandały? Tak - plastikowe sandały i białe skarpeciochy. Hm, ale do kroksów skarpet się nie nosi - są przecież tak zdrowe, że można cały dzień popylać w nich gołą stopą. Poza tym mają tyle rodzajów, występują w tylu kolorach... Niestety wszystkie te odmiany łączy jedno - są absolutnie obrzydliwe. Co myślę, gdy widzę kobietę w fioletowych gumowych ciżemkach, która właśnie zmierza na latte w środku miasta? Że pora rzucić to wszystko i wyjechać w Bieszczady. Dlaczego faceci myślą, że masło kakaowe jest do jedzenia? Rzymianki czy inne gladiatorki Ta koszmarna moda trwa odkąd pamiętam - jest autentycznie ponadczasowa. I nieważne, że mamy XXI wiek, Rzym spłonął, a samo Cesarstwo Rzymskie upadło tak dawno temu, że uczą się o nim dzieciaki w klasach początkowych. Rzymianki, niczym feniks z popiołów, odradzają się każdego lata i stras…

emu-4dcf0e7.jpg
width: 1200
height: 900

40 urodziny kobiety - koszmar czy w końcu dobry czas
type: item
date: 2018-03-13T14:06:42.000Z
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: felieton
subject: kobieta dojrzała
subject: starość
subject: urodziny
description: Jutro kończę 40 lat. Czterdziestka to fatalne skojarzenia. Czterdziestka jest „rycząca”, desperacka, wywiera presję. Łatwo się ośmieszyć, usiłując wciąż się zachowywać jak młódka, jeśli jednak się zwracasz w drugą stronę, przypinają ci łatkę, że dziadziejesz. Czterdziestka każe szukać fałdek, zmarszczek i siwizny; skłania do podsumowań, czy to, co się dotąd w życiu osiągnęło, to coś wartościowego, czy nie.
encoded: Kochana A.! Dziś moja kolej na podanie tematu naszych cotygodniowych listów. W głowie mam dziwną pustkę – dlatego od dwóch dni chciwie przeglądam prasę, tv i internet w poszukiwaniu inspiracji. Przy tej okazji muszę powiedzieć, że chylę czoła przed dziennikarzami wymyślającymi tytuły do internetowych artykułów. Pobudzają ciekawość tak mocno jak pierwszy czips pobudza niezdrowy apetyt na schrupanie następnego. Poświęciłam sporo czasu na czytanie tych „dziennikarskich czipsów”. Niestety było to jak poszukiwanie witamin w czipsach prawdziwych. Po chwytliwym tytule, sugerującym, że zaraz odsłoni się przed nami wielka tajemnica wszechświata lub straszny spisek, tudzież wiedza tajemna o tym, jak w ciągu paru wiosennych nocy, zupełnie bez wysiłku zgubić 9 kilogramów – następowała zdecydowanie mniej sensacyjna treść. Niusy tego ostatniego typu dodatkowo opatrzono komentarzami „Polki oszalały na punkcie tego sposobu!” – co sugeruje, że jeśli ty nie oszalałaś, to jesteś jakaś niedoinformowana, poza elitą, istna niemota. W tym sezonie wszystkie Polki brawurowo schudną, a ty jedna pozostaniesz z brzuchem, jak ostatnia frajerka... No dobrze. Jesteś moją przyjaciółką i wiesz, że skoro paplam o wszystkim po trochu, to coś podskórnie mnie dręczy. I wiesz także co. Jutro kończę 40 lat. Czterdziestka to fatalne skojarzenia. Czterdziestka jest „rycząca”, desperacka, wywiera presję. Łatwo się ośmieszyć, usiłując wciąż się zachowywać jak młódka, jeśli jednak się zwracasz w drugą stronę, przypinają ci łatkę, że dziadziejesz. Czterdziestka każe szukać fałdek, zmarszczek i siwizny; skłania do podsumowań, czy to, co się dotąd w życiu osiągnęło, to coś wartościowego, czy nie. Serial „Czterdziestolatek” uwielbiam, ale z wiekiem inżyniera Karwowskigo wolałabym się nie identyfikować. Boję się pożegnania z seksapilem, różnych dolegliwości, słabszego wzroku, spadku sił. Być może stąd mój notowany od paru miesięcy fioł na punkcie zdrowej żywności i zdrowego trybu życia, z kontestowaniem farmaceuty…

AdobeStock132043239-ffe5719.jpg
width: 1200
height: 892

Migdał
type: item
date: 2018-03-07T16:19:21.000Z
subject: Po godzinach
subject: felieton
description: Pierwsza powieść erotyczna napisana przez arabską kobietę.
encoded: Wyjątkowe świadectwo Badry, młodej arabskiej kobiety, która ośmieliła się złamać zakaz milczenia, aby opowiedzieć o spotkaniu z mężczyzną ogarniętym pasją, z mężczyzną wyrafinowanym, który pokazuje jej, czym jest namiętność, miłość wszechstronna, pełna żaru i głęboko zmysłowa. Ta historia - piękna, poruszająca, czasami szorstka - to ewenement: po raz pierwszy bowiem muzułmanka łamie tabu i mówi o swojej seksualności. To dlatego ta książka o pełni rozkoszy jest także aktem politycznym, walką o wolność słowa i ciała kobiet arabskich. Autorka żyje w jednym z krajów Maghrebu. Ma około czterdziestu lat. Pisze pod pseudonimem "Nedjma". Nedjma "Migdał", Wydawnictwo Zysk i S-ka

polki-placeholder-a8db3f0.jpg
width: 600
height: 400

Roszczeniowa Trzydziestka - Problem z feminizmem - felieton
type: item
date: 2018-03-07T08:51:19.000Z
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: felieton
subject: feminizm
subject: kobieta
subject: komentarz
subject: płeć
description: Mam ostatnio problem z feminizmem. Po głośnym zakazie wstępu dla pani do salonu golibrody okazuje się, że po latach patriarchalnych prześladowań panowie mają teraz siedzieć cicho i nie pyskować. Że siłownie i biegi dla kobiet powstały, bo faceci się obleśnie gapią i zaczepiają płeć piękną. W drugą stronę to nie działa, bo my nie zaczepiamy, nie patrzymy i w ogóle jesteśmy strasznie fajne. Nie jesteśmy.
encoded: Ostatnio przez mojego walla przetoczył się artykuł poświęcony w całości fochowi pani, której nie wpuszczono do golibrody. Naklejka, którą wskazał nieprzyjemny koleś z obsługi informowała, że kobietom wstęp wzbroniony, bez żadnych „ale”. W tej części fejsbuka, która do mnie dociera, zawrzało. Jak on śmiał? Bynajmniej, nie chodziło o standardy obsługi klienta, ani o dobre wychowanie, ale o sam fakt, że istnieje „przybytek tylko dla mężczyzn”. Roszczeniowa z Zielonego Wzgórza. Co zawdzięczamy Ani? Oczywiście nie trzeba było długo czekać na kontrargumenty – że przecież są seanse filmowe dla pań, SPA dla pań, siłownie dla pań, biegi dla pań. Że żaden facet nie śmie skalać przestrzeni, którą kobiety uznały za własną, więc niech w drugą stronę też to zadziała. W takich chwilach, mądrzy ludzie rozchodzą się w pokoju, ale nie panie Wojujące. Dla nich bój trwa do krwi ostatniej. Dowiedziałam się więc z lektury komentarzy, że po latach patriarchalnych prześladowań panowie mają siedzieć cicho i nie pyskować. Że siłownie i biegi dla kobiet powstały, bo faceci się obleśnie gapią i zaczepiają płeć piękną. W drugą stronę to nie działa, bo my nie zaczepiamy, nie patrzymy i w ogóle jesteśmy strasznie fajne. Nie jesteśmy. Mam kłopot z feminizmem. Czysto semantyczny. Sam przedrostek femi, już wszystko wykrzywia. W teorii powinien być to ruch równościowy. W praktyce bywa jak w przykładzie wyżej. Bieg tylko dla mężczyzn? Męska siłownia? Już widzę tę falę hejtu. Tymczasem prawdziwie feministyczne jest (w moim przekonaniu) zamknięcie w takiej sytuacji jadaczki. Póki istnieje przynajmniej jeden bieg dla kobiet i damska siłownia, nie mamy prawa im odmawiać tego samego. Bo miała być równość. Tymczasem osaczają nas coraz częściej hasła „the future is feminine”, „siła kobiet”, „cośtam-cośtam jest kobietą”. Niby OK, póki jednej z drugą nie strzeli do głowy budować na tych zgrabnych frazach jakichś wydumanych teorii o „lepszości kobiet”. Serio? Idziemy ze skrajności w skrajność? Przykład. Czytam …

R30femi-9bf5b04.png
width: 1600
height: 900