Między zmianą tożsamości, presją a budowaniem wewnętrznego spokoju
Bycie mamą to nie tylko nowa rola. To cicha rewolucja, która dzieje się w ciele, głowie i sercu jednocześnie. Nic już nie jest „tak jak wcześniej”, nawet jeśli bardzo chcemy to sobie czasem wmówić. To moment, w którym uczysz się siebie na nowo, w zupełnie innym rytmie, z inną wrażliwością i nową definicją „ważne”.
Gdy zmienia się wszystko – również to, czego nie widać Bycie mamą to piękny, ale też intensywny czas zmiany. Zmienia się sposób myślenia, wrażliwość, hierarchia codziennych spraw. To, co kiedyś wydawało się tłem, staje się centrum świata. Nagle analizujesz, ile dziecko zjadło, czy na pewno śpi wystarczająco długo, czy rozwija się „tak jak trzeba”. I to jest normalne. Tak funkcjonuje większość mam: w trybie czujności, troski i nieustannego skanowania rzeczywistości. Zmieniają się priorytety. Dawne tempo życia schodzi na dalszy plan, kiedy na pierwszym miejscu staje mały człowiek. Ale ta zmiana ma też drugą stronę. Bo równolegle w środku pojawia się cichy kryzys: z jednej strony chcesz być najlepszą mamą, obecną, uważną, „wystarczającą”. A z drugiej, nadal jesteś sobą. Kobietą, która pamięta swoje wcześniejsze życie, swoje potrzeby, wolność, spontaniczność. I nagle te dwa światy zaczynają się ścierać. To napięcie jest jednym z najbardziej niedopowiedzianych doświadczeń pierwszych miesięcy macierzyństwa. Bo można kochać dziecko całym sercem i jednocześnie tęsknić za tym, co było wcześniej. Można czuć spełnienie i zmęczenie jednocześnie. Można być wdzięczną i zagubioną w tym samym dniu. I nie ma w tym sprzeczności, jest tylko życie, które właśnie się układa na nowo. Też to czułam. Pamiętam tę emocjonalną sinusoidę: wielką radość, dumę, miłość i szczęście przeplatane momentami smutku, bo miałam wrażenie, że moja tożsamość gdzieś się zachwiała. Dziś wiem, że to nie była prawda. Ona się po prostu na nowo kształtowała. Dopasowywała do roli, której wcześniej nie znałam. Z perspektywy mamy prawie sześciolatki wiem dziś kilka ważnych rzeczy o zmianie tożsamości. "Ja" sprzed ciąży chciałam zdobywać świat. Zawsze przygotowana, ambitna, z planem na siebie. Robiłam dwa kierunki studiów, pracowałam na etacie, wykładałam na uczelni, rozwijałam się, podróżowałam, ciągle gdzieś pędziłam. W ciąży stałam się spokojniejsza. A kiedy zostałam mamą, moje życie zmieniło się już całkowicie. I wtedy wcale nie chciałam zdobywać świata. Chciałam być całym światem dla swojego dziecka. I przez pewien czas to było dla mnie absolutnie wystarczające. I choć wtedy miałam momenty zwątpienia, to pod koniec dnia widziałam małego człowieka, który ufał mi bezgranicznie. Który uspokajał się właśnie przy mnie. Który wzrokiem szukał przede wszystkim mnie. Dziś ta mała dziewczynka ma prawie sześć lat. Jest odważna, silna i ciekawa świata, ale kiedy dzieje się coś trudnego, nadal przybiega właśnie do mnie. To ja jestem jej bezpiecznym miejscem. Jej oazą. Potem powoli odezwało się życie. Potrzeba rozwoju. Budowania siebie także poza macierzyństwem. Chęć bycia specjalistką, kobietą z własnymi marzeniami i planami. Miałam ogromne szczęście, że mój zawodowy rozwój przyszedł w momencie, gdy moje dziecko było już trochę starsze, a ja mogłam zaopiekować się nie tylko nią, ale znowu także sobą. Tożsamość nie jest czymś stałym. Ona ewoluuje. Zmienia się razem z nami, z doświadczeniami, z etapami życia. I jestem pewna, że za kilka lat znów będę w innym miejscu niż dziś. Jestem otwarta na te zmiany. Na wszystkie, poza jedną. Zawsze chcę być bezpieczną przystanią dla tej jednej małej osóbki, która kiedyś nauczyła mnie, że miłość potrafi jednocześnie przewrócić świat do góry nogami i ułożyć go na nowo. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/62/2026/05/AdobeStock715662011-dc38a36.jpeg" width="4096" height="2160" alt="Sleeping, family and holding hands with baby on bed for bonding, love and relationship with infant. Adorable, care and closeup of parent with newborn for support, dreaming and protection at home" title="Sleeping, family and holding hands with baby on bed for bonding, love and relationship with infant. Adorable, care and closeup of parent with newborn for support, dreaming and protection at home" /> Presja, która nie znika, tylko zmienia adres Presja w macierzyństwie nie znika. Ona po prostu zmienia formę. Najpierw dotyczy tego, czy dziecko je, śpi i rozwija się „książkowo”. Później przenosi się na kolejne etapy: czy dobrze wychowujesz, czy jesteś wystarczająco cierpliwa, czy robisz „wszystko jak trzeba”. Świat zawsze znajdzie pytanie, które może wywołać niepokój. U mnie były to klasyczne pytania: ile waży córka, czy już siedzi, czy gaworzy, czy chodzi. A potem przyszły kolejne: czy już mówi wyraźnie, czy zna literki, czy poprawnie wymawia „r”. I choć doskonale wiedziałam, że rozwój dziecka nie jest wyścigiem, że każde dziecko ma własne tempo, a wywieranie presji może zrobić więcej złego niż dobrego, sama też wpadłam w tę pułapkę. Pułapkę porównywania. Niby wiesz, co jest zdrowe i rozsądne, a jednak czasem łapiesz się na tym, że analizujesz, czy „na pewno wszystko jest okej”, skoro dziecko znajomej już coś robi, a twoje jeszcze nie. I nagle zamiast cieszyć się codziennością, zaczynasz szukać potwierdzeń, że wszystko rozwija się tak, jak powinno. Ale ta presja dotyczy nie tylko dzieci. Dotyczy też nas, matek. Ile razy widziałaś w mediach społecznościowych mamę, która wygląda jak z reklamy? Pięknie ubrana, z zadbanymi włosami i paznokciami, z idealnie czystym domem, zdrowym obiadem i kreatywnymi zabawami dla dziecka. Taką, która jednocześnie rozwija karierę, znajduje czas na trening, czyta książki i jeszcze ma energię na uśmiech od rana do wieczora. Ile razy pomyślałaś wtedy: „Jak ona to robi? Skąd ma na to czas? Co ze mną jest nie tak?”. Ja też tak miałam. Zwłaszcza na początku macierzyństwa. Z czasem przyszło otrzeźwienie. Przecież zawodowo od lat pracuję w mediach. Wiem, jak bardzo internet potrafi być wyreżyserowany. Ile jest w nim filtrów, dobrze ustawionego światła, wybranych kadrów i momentów pokazywanych światu zamiast prawdziwego życia. Dziś już nie wierzę bezrefleksyjnie w to, co widzę w sieci. Nie porównuję swojego macierzyństwa do czyjegoś Instagrama. Nie próbuję udowadniać światu, że ogarniam wszystko. Coraz bardziej dbam po prostu o swoje życie. O swój spokój. O codzienność, która może nie jest perfekcyjna, ale jest prawdziwa. Dlatego tak ważne staje się jedno: świadome odpuszczanie. Odpuszczanie nie jako rezygnacja, ale jako wybór. Decyzja, że nie każda opinia ma wagę, nie każdy standard musi być moim standardem, a nie każde „powinno się” dotyczy mojego dziecka i domu. W macierzyństwie naprawdę więcej odwagi jest w zaufaniu sobie niż w spełnianiu cudzych oczekiwań. Budowanie wewnętrznego spokoju w świecie, który nie zwalnia Budowanie wewnętrznego spokoju zaczyna się od zaakceptowania, że nie wszystko da się zrobić. Pamiętam momenty, kiedy próbowałam utrzymać tempo sprzed macierzyństwa: praca, dom, perfekcja, efektywność. Wszystko „na najwyższym poziomie”, bez przestrzeni na pauzę. I dopiero z czasem przyszło zrozumienie, że zasoby są ograniczone. Że energia, uwaga i siła nie są nieskończone. I że mądrość polega nie na tym, by zrobić wszystko, ale by wybrać to, co naprawdę ważne. Z czasem zaczęłam też doceniać małe rzeczy, które zwyczajnie ułatwiają codzienność. Bo kiedy jesteś mamą niemowlaka, naprawdę nie potrzebujesz kolejnych problemów do rozwiązania. Chcesz mieć poczucie, że chociaż część rzeczy po prostu działa. Że nie musisz martwić się każdą drzemką, każdym przeciekającym ubrankiem czy podrażnioną skórą. Dlatego tak ważne stały się dla mnie wybory, które dawały mi trochę więcej spokoju na co dzień. Tak było choćby z pieluszkami Bella Baby Happy. Miękkie, delikatne i chłonne, dawały mi poczucie komfortu nie tylko dla dziecka, ale też dla mnie samej. Pieluszki nie zawierają substancji zapachowych, dzięki czemu są przyjazne dla wrażliwej skóry malucha. Dobrze wchłaniają wilgoć i pozwalają utrzymać suchość przez dłuższy czas. Są też dobrze dopasowane do ciała dziecka, co zapewnia komfort i swobodę ruchów. Dodatkowym wsparciem są specjalne kanaliki rozprowadzające wilgoć równomiernie wewnątrz pieluszki, dzięki czemu maluch może spokojnie spać, bawić się i poznawać świat bez dyskomfortu. W pierwszych miesiącach macierzyństwa to właśnie takie małe odciążenia mają ogromne znaczenie. Bo kiedy jedna rzecz działa dobrze, możesz choć na chwilę przestać być w trybie ciągłej kontroli i po prostu pobyć z dzieckiem. Nie ma jednej definicji dobrej mamy. Są tylko miliony codziennych decyzji podejmowanych w biegu, w zmęczeniu, w miłości i w intuicji. I być może właśnie w tym tkwi największa ulga, że nie trzeba być idealną, żeby być wystarczającą. Wystarczy być uważną na siebie i na dziecko. Reszta z czasem sama układa się w historię, która choć nieperfekcyjna, jest prawdziwa. Materiał promocyjny marki Bella Baby Happy
Czułość zamiast przetrwania. O tym, jak wróciłam do siebie w „te dni”
Przez lata uczyłyśmy się ignorować sygnały ciała, szczególnie w te dni. Dziś coraz częściej wybieramy coś innego: uważność zamiast walki, czułość zamiast przetrwania i siłę, która zaczyna się od bycia bliżej siebie.
Wiesz, jak to jest, kiedy jutro masz ważne spotkanie, coś, na czym naprawdę ci zależy, a miesiączka właśnie wtedy postanawia przypomnieć o sobie? Budzisz się trochę „cięższa”, bardziej czuła, z tym znajomym sygnałem, który pojawia się regularnie? Przez chwilę liczysz, że może tym razem będzie inaczej. Ale nie jest jak zawsze. W „te dni” chciałabyś się zatrzymać i odpocząć, ale świat na zewnątrz toczy się swoim rytmem, nawet gdy ty czujesz, że w środku coś zwalnia. Kiedyś miesiączkę uznawałam za coś, co trzeba przetrwać, a nawet wygrać - trochę jak walkę z sobą samą. Dziś widzę w tym coś innego. Sygnał. Przypomnienie. Są takie momenty, kiedy warto choć na chwilę odpuścić udawanie, że wszystko jest tak jak zawsze i zamiast tego po prostu być bliżej siebie. Kiedyś: tryb przetrwania Był czas, kiedy miesiączkę trzeba było po prostu przetrwać. Odliczałam dni, jakby zbliżało się coś nieuniknionego i trudnego. Wiedziałam, że będzie bolało. Że pojawi się dyskomfort, zmęczenie, napięcie, które odbierało mi lekkość działania. Już wcześniej ustawiałam się w trybie „byle do końca”, jakby te kilka dni trzeba było przeczekać, zacisnąć zęby i nie zwracać na siebie uwagi. To był moment zatrzymania, na który nie miałam zgody. Próbowałam działać tak samo jak zawsze, a nawet szybciej, więcej, intensywniej, jakby ignorowanie ciała mogło coś zmienić. Bo przecież „tak trzeba”. Być efektywną, dostępną, w formie. Niezależnie od tego, co dzieje się w środku. Długo myślałam, że to problem, który trzeba ukryć. Że to jakaś rysa na obrazie kobiecości, który powinien być gładki, poukładany, bez skazy. Dopiero z czasem zobaczyłam, ile wysiłku kosztowało mnie to udawanie. I jak bardzo oddalało mnie od samej siebie. Dziś: świadomość i zrozumienie Dziś patrzę na to zupełnie inaczej. Rozumiem swój organizm: jego rytm, zmienność, czułą biologię, która nie działa przeciwko mnie, tylko dla mnie. Widzę już, że cykl to nie jest jeden stan, tylko opowieść rozpisana na etapy. Są dni, kiedy mam w sobie lekkość, klarowność myśli i energię do działania, wszystko przychodzi szybciej, łatwiej, naturalniej. Są momenty, kiedy jestem bardziej otwarta, towarzyska, kiedy chce mi się być blisko ludzi i świata. A potem coś zaczyna się zmieniać. Energia powoli się wycisza, ciało staje się bardziej wrażliwe, potrzebuje więcej spokoju, uważności. Pojawia się większa potrzeba bycia ze sobą, zwolnienia, odpuszczenia tego, co nie jest naprawdę konieczne. I w końcu przychodzi moment zatrzymania, czyli miesiączka. Już nie jako kara czy przeszkoda, ale jako naturalny etap, w którym organizm domyka pewien cykl i przygotowuje się na kolejny. Miesiączka przestała być wrogiem. Stała się częścią mnie: naturalną, fizjologiczną, wpisaną w kobiecość bez wstydu i bez walki. Wiem, skąd bierze się ból, wiem, skąd zmęczenie. Rozumiem, że to nie jest słabość, tylko sygnał, że ciało potrzebuje innego rodzaju troski. I zamiast się temu opierać, pozwalam temu wybrzmieć. Zamiast walki: wsparcie Nie walczę już z miesiączką, bo po co walczyć z czymś, co kobiece, naturalne, nieuniknione. Wspieram siebie. To drobne decyzje: ciepły posiłek zamiast kawy w biegu, spacer zamiast treningu, miękkie tkaniny zamiast sztywnych form. I komfort, który przestaje być luksusem, a staje się standardem. W te dni szczególnie wybieram rozwiązania, które są delikatne dla ciała. Z pomocą przychodzi nowość w linii podpasek i wkładek Bella Herbs - Bella Herbs Ultra Normal to ultracienkie podpaski z aloesem, bezzapachowe, niebarwione, pokryte delikatną włókniną z dodatkiem bawełny (cotton enhanced™) – idealne nawet dla wrażliwej skóry. Na intensywniejsze dni i noc wybieram Bella Herbs Ultra Night, które zapewniają komfort dzięki ultracienkiej, miękkiej włókninie, chroniąc i pozwalając spokojnie przespać noc. Po miesiączce sięgam po wkładki Bella Herbs, które wspierają regenerację i dbają o higienę. Do wyboru są trzy warianty: z aloesem, który łagodzi podrażnienia, działa przeciwbakteryjnie i przeciwzapalnie; z kwiatem lipy, który odświeża słodkim aromatem, łagodzi swędzenie i działa antybakteryjnie oraz z werbeną, która swoim delikatnym, cytrynowym zapachem koi zmysły, działa przeciwzapalnie i pomaga regulować cykl menstruacyjny. To małe wsparcie, które robi przestrzeń na coś większego: spokój i poczucie, że w te dni naprawdę troszczę się o siebie. Bliżej siebie Jestem bliżej siebie. To chyba największa zmiana, jaka zaszła w moim podejściu do miesiączki i samej siebie. Słucham uważniej: czy dziś potrzebuję ciszy, czy rozmowy, odpoczynku czy lekkiego ruchu, ciepłego posiłku czy filiżanki herbaty, która przynosi ukojenie. Przestaję ignorować sygnały, które kiedyś uznawałam za przeszkodę, które próbowałam zagłuszyć albo przyspieszyć, by wszystko funkcjonowało „normalnie”. Dziś wiem, że te sygnały są mapą, wskazują drogę do równowagi i spokoju. Uczę się nie walczyć z nimi, nie oceniać ich jako słabość i nie porównywać. Podążam za nimi i pozwalam sobie na przestrzeń, w której mogę naprawdę być sobą, bez napięcia, bez presji, że muszę wyglądać, czuć czy działać w określony sposób. To bliskość, która daje poczucie, że w te dni nie muszę nikomu niczego tłumaczyć ani niczego udowadniać. Mogę być po prostu sobą: uważną, wrażliwą, prawdziwą. I to jest luksus, którego wcześniej nie znałam, a dziś uważam za jeden z najważniejszych aktów troski o siebie. Wrażliwość jako siła Akceptuję swoją wrażliwość. Już nie próbuję jej maskować ani „naprawiać”. Zrozumiałam, że jest częścią mnie tak samo ważną jak siła czy determinacja. To dzięki niej dostrzegam detale, których wcześniej nie zauważałam, odczytuję subtelne sygnały od innych, czuję głębiej i reaguję bardziej autentycznie. W te dni wrażliwość staje się jeszcze wyraźniejsza. Ciało i emocje mówią jednym językiem, a ja uczę się je rozumieć. Nie traktuję tego już jako problemu czy słabości – przeciwnie, to coś, co pozwala mi lepiej się zorganizować, przewidzieć swoje potrzeby i odpowiednio o siebie zadbać. Wrażliwość pozwala mi też na głębszą empatię wobec innych. Uczy mnie cierpliwości, spokoju i świadomego wyboru – w te dni nie muszę być „twarda” ani nadmiernie efektywna. Mogę pozwolić sobie na to, by moje ciało i emocje prowadziły mnie, a to daje prawdziwą siłę – spokojną, uważną i świadomą. Dziś inaczej rozumiem kobiecą siłę. To nie jest nieustanna gotowość do działania ani odporność na wszystko. To umiejętność zatrzymania się. Zgoda na zmienność. Czułość wobec siebie, nawet (a może szczególnie?) wtedy, gdy świat oczekuje od nas najwięcej. Siła nie polega na tym, że nic nas nie dotyka. Polega na tym, że umiemy siebie w tym wszystkim nie zgubić. Miesiączka przestała być dla mnie czasem wyłączenia. Stała się czasem powrotu. Do ciała, które wie. Do emocji, które mają sens. Do siebie: bliżej, spokojniej, prawdziwiej. I może właśnie w tej czułości jest największa siła. Materiał promocyjny marki Bella
Dlaczego to robimy? Kwiaty na stole to nie tylko efektowna dekoracja. Ich obecność mówi więcej o naszej gościnności niż słowa
Obdarowywanie bliskich kwiatami to nie tylko miły gest, ale silnie zakorzeniony obyczaj. Pojawienie się na imieninach, ślubie lub pogrzebie bez bukietu, może być potraktowane jako nietakt i... brak szacunku. Za pomocą jednego kwiatu możemy powiedzieć więcej niż tysiąc słów.
Jeszcze dziesięć lat temu byłam skłonna wierzyć akademickim autorytetom, że weberowskie odczarowanie świata ma się dobrze. Wciągnięci w trybiki pędzącej maszyny odrzuciliśmy pełne symboli myślenie magiczne na rzecz racjonalizmu i nauki. A potem na insta wjeżdża mi reklamowa rolka, z której się dowiaduję, że jeśli kupię bransoletkę z odpowiednim kamieniem i w odpowiednim kolorze, momentalnie znajdę miłość, faceta na dobre i na złe, i niczym za dotknięciem czarodziejskiej różdżki moje życie zamieni się w bajkę. Nie mnie to oceniać, tym bardziej że historię i tak napiszą zwycięzcy. Dało mi to jednak sporo do myślenia. Jesteś gotowa na przygodę? Zamknij oczy i wyobraź sobie stojący na stole wazon pełen kwiatów. Niezależnie od tego, czy będzie to pęk bladoróżowych goździków w kryształowym naczyniu, czy też samotna biała lilia o odurzającym zapachu, ich obecność niesie ze sobą osadzony w kulturze przekaz. Kwiaty a magia Poprzez kwiaty można obcować z sacrum, ochronić się przed kłopotami wszelkiej maści albo zapewnić sobie przychylność losu. Więc może, zamiast inwestować w magiczną biżuterię, warto zadbać o odpowiednią oprawę przestrzeni domowej? Róże, w szczególności czerwone, są symbolem miłości i oddania. Obdarowując nimi bliskich, możemy bez słów wyrazić swoje uczucia. W dawnych czasach, ze względu na ograniczoną dostępność do dobrze zaopatrzonej kwiaciarni, wykorzystywano w tym celu dziką różę. Ta była nie tylko symbolem piękna, ale mogła też chronić przed złą energią. Oklepany i bezpieczny motyw, ogólnie polecam. Znawcy sztuki podziwiają „Słoneczniki” van Gogha. Czy wiedzą o tym, jak bardzo podstępna jest to roślina? Słonecznik wygląda pięknie i dostojnie, jednak zdecydowane nie polecam ani trzymania go w domu, ani ozdabiani nim ogródków. Dzięki niemu mąż, który podejrzewa swoją połowicę o przyprawienie mu rogów, może odkryć bolesną prawdę. O ile zawinie nasiona słonecznika w liść bobkowy i położy na ziemi. Tylko kobieta o czystym sumieniu będzie godna przejść nad tym „pakunkiem”, ale po co kusić los? Osoby stawiające na klasykę z pewnością sięgną po goździki. Te uwikłane w kontekst polityczny kwiaty są nie tylko symbolem ruchów proletariackich, rewolucji, PRL-owskiego Dnia Kobiet, ale także kobiecości, matczynej miłości i oddania. Jednak jest małe „ale”. Jeśli chodzi o działanie magiczne, nie można w tej materii powiedzieć nic ze 100% pewnością, ponieważ goździk jest często mylony z goździkowcem. I masz babo placek. Bukiet z hortensji nie wymaga specjalnej oprawy, bo wielkie kwiatostany robią całą robotę. Wystarczy kilka gałązek i gotowe. Prosto, szybko i... nie warto. Hortensja na ziemiach polskich pojawiła się na przełomie XVIII i XIX wieku, i od samego początku uważano, że przynosi pecha lub inne nieszczęścia oraz sprowadza kłótnie między domownikami. Trzymane w salonie są gwarancją małżeńskiej sprzeczki. I stary znowu będzie musiał spać na wersalce. Czasem mamy taki dzień, że podskórnie czujemy, że coś jest nie tak. Albo pojawia się obawa przed czymś, czego nie potrafimy nazwać. W takiej sytuacji należy postawić na stół wazon pełen piwonii. Tylko on ochroni nas od wszelkiego złego. Szczególnie jeśli roślina została poświęcona w Boże Ciało. Na samą myśl o barwinku na mojej skórze pojawia się gęsia skórka. Niezbyt okazały byłby z niego bukiet, jednak jego moc jest tak silna, że korzystają z niego tylko czarownice, wiedźmy i maginie. Odpowiednio użyty rozpala namiętność między małżonkami i ma szerokie zastosowanie w erotyce (ludowej). Kwiaty a symbolika kolorów Kiedyś to było. Co prawda ludzie nie do końca zdawali sobie sprawę, jak działa świat, ale dzięki nakazom, zakazom, religii i magii, dobrze wiedzieli, co trzeba zrobić. Dzięki znajomości odpowiednich kodów kulturowych mogli porozumiewać się bez słów. Jeśli absztyfikantowi podano czarną polewkę, to było wiadomo, że kawaler nie ma co liczyć na rychły ożenek. Przynajmniej z panną, o której rękę właśnie się starał. Podobnie rzecz ma się z kwiatami. Poza grochem. Bo z grochem to nigdy nic nie wiadomo. Kolor kwiatów ma kolosalne znaczenie. Ten sam kwiat, ale o odmiennej barwie może wskazywać na coś zupełnie innego. Warto na to uważać, bo jeden mały błąd może sprowadzić na nas niemałe kłopoty. Biała lilia symbolizuje niewinność, szczególnie jeśli osobą obdarowaną jest... zmarły. Jednak lilia w każdym innym kolorze sprzyja miłości i pozytywnie wpływa na związek. A na dodatek zawsze dobrze prezentuje się w smukłym wazonie. Nie ma na to twardych dowodów, ale zgodnie z wierzeniami ludowymi „kropla rosy w kielichu lilii jest łzą Najświętszej Panny Maryi”, a z tym się nie dyskutuje. Tulipany kojarzą się z wiosną, odrodzeniem i radością. Wszystko pięknie, ale jeśli dostaniesz od ukochanego bukiet żółtych tulipanów, lepiej zastanów się nad przyszłością waszego związku. To jednoznaczne przyznanie się do niewierności, kłamstwa i braku szczerych intencji. No, chyba że twój facet ma coś innego na myśli. Jak wiadomo, goździki powstały z łez Afrodyty, która opłakiwała śmierć ukochanego Adonisa, ale ich przesłanie jest silnie uzależnione od prezentowanej barwy. Czerwone goździki symbolizują i wzmacniają miłość, także erotyczną. Żółte goździki wskazują na przyjaźń i emocje, jakie kierujemy ku osobie obdarowywanej. Natomiast białe goździki to symbol niewinności i czystości, ale też pogrzebowej klasyki. Fioletowe kwiaty nie są godne polecenia. Wychowani w kulturze chrześcijańskiej wiemy przecież, że symbolizują one żałobę. Fioletowe (lub białe) kalie, które co jakiś czas pojawiają się w ogólnopolskim dyskoncie jako kwiaty stricte pokojowe, wołają o pomstę do nieba. Na moje szczęście są one sprzedawane w doniczce, a ten artykuł jest o kwiatach ciętych. Więc spuszczę na nie zasłonę milczenia. To nie są wszystkie rośliny, w których kryje się magia. Zachęcam do zajrzenia do słownika prof. Adama Fischera „Rośliny w wierzeniach i zwyczajach ludowych” oraz publikacji prof. Adama Palucha z zakresu etnobotaniki. Czytaj także: Dlaczego to robimy? Szminka to nie kaprys, czy chwilowa moda. Kolor ust niesie ze sobą ważny komunikat, którego nie warto lekceważyć Dlaczego to robimy? Cykasz fotkę przed pierwszym kęsem? Okazuje się, że zdjęcia jedzenia to coś więcej niż instagramowy trend Bezdzietność z wyboru wciąż budzi społeczny opór. Jest 1 sposób, by uciąć spekulacje wścibskich ciotek
Szpilki są symbolem nie tylko władzy. Mało kto wie, że kobiece buty to narzędzie społecznej kontroli
Szpilki budzą ambiwalentne uczucia. Często są postrzegane jako symbol kobiecej siły i niezależności albo... opresji. Nie ulega wątpliwości, że są także silnie zakotwiczone w naszej kulturze. W końcu nawet Kopciuszek miał w życiu pecha, dopóki nie założył kryształowych pantofelków na wysokim obcasie, prawda?
Szpilki to tylko i aż buty. A jednocześnie symbol kobiecości, który daje nam poczucie władzy, siły i sprawia, że czujemy się pożądane, a jednocześnie... zadaje ból. Nie jest żadną tajemnicą, że ten element kobiecej garderoby budzi wiele sprzecznych emocji. Jedne z nas nie wyobrażają sobie bez nich życia, a inne z miłą chęcią spaliłyby je na stosie. Tak czy siak, wiele osób nie może przejść obok nich obojętne. I wszystko pięknie, tylko że jest jeden mały problem. Szpilki mają więcej wspólnego z mężczyznami, niż nam się wydaje. Mężczyźni też kochają szpilki Aż ciężko sobie wyobrazić, że europejskim prekursorem noszenia butów na wysokim obcasie był mężczyzna. I to nie byle kto, bo sam Król Słońce. Jedna z hipotez wskazuje, że czerwone pantofle na 10 cm obcasie były zainspirowane wpływami osmańskimi, inna zaś, że mierzący 163 cm Ludwik XIV chciał się wyróżnić na tle poddanych. A może w jego zachowaniu było nieco wyrachowania? Decyzją francuskiego władcy obuwie „na czerwonym słupku” mogła nosić tylko i wyłącznie arystokracja. Trzeba przyznać, że Burbon potrafił z siedemnastowiecznego haute couture zrobić narzędzie władzy, kontroli i propagandy. W modzie damskiej wysokie obcasy pojawiły się nieco później, ale konsekwencje do dziś odbijają się czkawką. Nierzadko osiemnastowieczne szpilki były tak delikatnym i misternie wykonanym dziełem sztuki, że panie obute w takie cudeńka mogły się w nich poruszać jedynie w lektykach. Lub leżeć i pachnieć (a to przecież miękka przemoc w białych rękawiczkach). Elizabeth Semmelhack, autorka Heights of Fashion nie ma najmniejszej wątpliwości, że „obcas był oznaką władzy i przywileju – nosił go ten, kto nie musiał chodzić”, czyli samiuteńki czubeczek drabiny społecznej. Szpilki to nie tylko moda Moda na buty na smukłym słupku zaliczyła swój spektakularny come back w drugiej połowie XX wieku za sprawą między innymi Rogera Viviera, który zaprojektował ikoniczne szpilki dla paryskiego domu mody Christian Dior. Równolegle szpilki pojawiły się w mainstreamie i sytuacja zaczęła się nieco komplikować. I to na kilku płaszczyznach. Mimo że współcześnie dążymy do równouprawnienia i inkluzywności, patriarchalna kultura wciąż serwuje nam męskocentryczny obraz świata. A co za tym idzie, kobieta w szpilkach wciąż jest ucieleśnieniem męskich fantazji, a tym samym... piękna. Czy to coś złego, że kobieta pragnie czuć się atrakcyjną? Nie. Jednak zdaniem filozofek i feministek to nie tylko kwestia estetyki, a upodmiotowienia i społecznej kontroli. Nie wpisujesz się w obowiązujące i stereotypowe kanony piękna? Masz przechlapane. Szczególnie jeśli w twoim środowisku pracy szpilki są elementem dress code'u. Więc jeśli nie jesteś fanką outfitu w stylu bossy girl, zapomnij o podwyżce. Auć. Nie wierzysz? Spójrz tylko na Kopciuszka. Bez pantofelka wciąż pozostaje nikim. Szpilki kuszą Nienaturalna pozycja ciała, ból i obrzęki stóp nie zawsze są wystarczającym powodem, by zrezygnować z noszenia szpilek. Obietnica, którą w sobie kryją, jest zbyt kusząca. Szpilki, to nie tylko kwintesencja kobiecości, ale także atrybut władzy, siły, dominacji oraz oznaka profesjonalizmu. Psycholodzy twierdzą, że czółenka na wysokim obcasie dodają nam pozytywnego kopa i wzmacniają pewności siebie. Zaczynamy się w nich postrzegać jako bardziej atrakcyjne, a to poprawia nam samopoczucie. A czasami działają na zasadzie maski. Pomagają nam lepiej wcielić się w rolę lub mentalnie oddzielić sferę prywatną od zawodowej. O ile nosimy je, bo chcemy, a nie musimy. W oczach młodych szpilki jawią się jako kulturowy przejaw symbolicznego zdyscyplinowania i powoli odchodzą do lamusa. Czy to znaczy, że powinnaś z nich całkowicie zrezygnować? Tak, ale tylko wtedy, gdy nie czujesz się w nich dobrze. Nic na siłę. Czytaj także: Paryskie it-girls tego lata noszą tylko takie buty. Identyczne kupisz na wyprzedaży w CCC Czy trendy sprzed 20 lat wracają? O tipsach, akrylu i grubym frenchu Jesień 2025 będzie należała do tego trendu. Tutaj rządzi zasada: im więcej, tym lepiej
„Usłyszałam, że seks za pieniądze to nie zdrada. Zdrada to jest z kochanką, a faceci to rozdzielają”
„Wiesz, faceci traktują to zupełnie inaczej niż kobiety. Płatny seks to nie zdrada. Zdradzał to by żonę z kochanką. A to… to jest odreagowanie. Czynność fizjologiczna”.
Dzisiaj opowiem Ci historię bez puenty. A może Ty ją dopiszesz? Ostatnio często jeżdżę podwarszawską trasą w kierunku północno-wschodnim. Podczas jednej z takich podróży zatrzymałam się na stacji benzynowej, żeby zatankować. Przy dystrybutorze obok auto wraz z właścicielem. Zwróciłam na nie uwagę, bo miało ładny burgundowy kolor. I było takie czyste – w środku też, mimo że na tylnych siedzeniach stały dwa foteliki dziecięce. Spojrzałam na swój samochód z książkami, pluszakami, plecakiem i butami do piłki… Właściciel lśniącego auta płacił za paliwo przede mną. Też był taki zadbany; miło wyglądający czterdziestokilkulatek, z obrączką na palcu, a w portfelu zdjęcia dzieci i żony. Obrazek sielanka. Zapłaciłam, poszłam do toalety, po drodze obiecując sobie podjechać na myjnię i odgruzować tył z dobytku dzieci. I jak zawsze się zastanawiałam, jak to jest, że jedni są tacy zorganizowani, schludni i poukładani, a inni – tacy jak ja. Jadę do domu; to ładna trasa, prawie cały czas przez las, czasem bujny, mieszany, czasem sosnowe zagajniki, polany, łąki, mokradła. Oznaki życia rzadko; ze dwa małe parkingi, budka z kiełbasą z rożna i bigosem. Oraz panie świadczące usługi erotyczne. Już wiem, gdzie stoją, czekając na klientów. Za którym zakrętem parasol w paski, krzesło obrotowe lub drewniana skrzynka. Przy wąskiej dróżce dostrzegam samochód. Ten burgundowy, ze stacji benzynowej. Dziewczyna wsiada, dobili targu. W lusterku wstecznym widzę, że auto znika w gęstwinie lasu. Zrobiło mi się przedziwnie. Zawsze, gdy mijam te dziewczyny zza wschodniej granicy: w obcisłych legginsach, bardzo krótkich spódnicach, z wyeksponowanymi biustami i na niebotycznie wysokich obcasach, czuję się nieswojo. Zastanawiam się, czy są tu z własnej woli, dlaczego wybrały taki sposób zarabiania na życie, jak się z tym czują. I kto się przy nich zatrzymuje, żeby przez klika, kilkanaście minut w ich towarzystwie poczuć się lepiej i zrzucić z siebie napięcie. Zestawienie obrazka ze stacji: foteliki dziecięce, obrączka, zdjęcie żony w portfelu z szybkim płatnym seksem za drzewem wprawiło mnie w smutny nastrój. Skoro w domu czeka ta jedyna, z którą dzieci, śniadania, wakacje, dobre i złe, to czy nie może z nią znaleźć tego, po co tu przyjechał? Opowiedziałam o tym znajomemu. Spojrzał na to całkiem odmiennie. „Wiesz”, powiedział, „faceci traktują to zupełnie inaczej niż wy, kobiety. Płatny seks to nie zdrada. Zdradzał to by żonę z kochanką. A to… to jest odreagowanie. Czynność fizjologiczna. Może tu dostaje to, czego w domu nie ma? Bo na przykład żona nie lubi seksu oralnego. A w ogóle to nie znaczy, że żony nie kocha. Co to ma wspólnego? Jedno to jedno, a drugie to drugie. Faceci to rozdzielają”. Kiedy pisałam książkę o dwudziestoleciu międzywojennym, czytałam dużo prasy z tego okresu. Pamiętam list czytelniczki do redakcji pisma kobiecego – z 1935 roku. Pani skarżyła się na „przygody męża”. Redakcja odpisała, że jak świat światem mężowie chadzają na boki, bo taka jest ich popędliwa natura. Siły w takich chwilach musi dodawać kobiecie myśl, że to jednak ona jest tą prawowicie tkwiącą przy boku żoną. To ją uwzniośla i powinno czynić silną wobec „trudnych do uniknięcia kolei losu”. Lata płyną, rewolucje się dzieją, międzypłciowe - nomem omen – stosunki ewoluują. A te historie wciąż na tapecie, wciąż powtarzalne? Nie wiem. Nie wierzę w taki determinizm losu. To raczej: nieumiejętność rozmowy, wstyd, zahamowania, niedogadanie, niedbanie o związek, niewsłuchiwanie się w partnera, chodzenie na skróty, różne, siedzące głęboko problemy. Sprawy trudne, czasem bardzo, ale do przejścia – razem. Lub do rozejścia się – by żyć prawdziwie, a nie na niby. Inaczej niż nieznający innych dróg los. Więcej listów do redakcji:„Powiedziałem żonie: »Sorry skarbie, ale nasz czas minął« i odszedłem do młodej kochanki. Chciałem poczuć, że żyję”„Wybaczyłam mężowi seks ze stażystką, bo każda zdrada ma swoją przyczynę. Ja też byłam winna, że poszedł do innej”„Nie odeszła do kochanka, ale dlatego, że coś się skończyło... To bardziej boli niż zdrada”
Mężczyźni mają łatwiej w życiu - dlaczego?
Oczywiście wspaniale jest być kobietą. Kocham to i akceptuję ze wszystkimi ograniczeniami, ale też nieskończonymi możliwościami, jakie daje ta płeć. Jednak gdybym miała teraz urodzić dziecko, życzyłabym sobie i jemu, żeby było chłopcem. Ba, gdybym ja sama miała się ponownie urodzić, wolałabym być facetem. Dlaczego? Bo mężczyźni po prostu mają łatwiej w życiu.
Felieton naszego redakcyjnego rodzynka o tym, czego niby zazdrości kobietom jest najlepszym dowodem na to, że niczego kobietom nie zazdrości. (A gadki w stylu, że „kobiety mogą sobie popłakać” nawet mi się komentować nie chce). Cóż, trudno się dziwić. Oni po prostu mają lepiej. Dlaczego? Pierwszy lepszy argument - nie rodzą dzieci. Nie chcę dyskutować tu i teraz na temat piękna macierzyństwa i że tak nas natura skonstruowała, tylko wspomnieć zwykłe fizyczne ograniczenia na dwa lata - wyjmujące kobietę z normalnego życia. Ciąża, połóg, karmienie - lista rzeczy, których nie można wtedy robić jest długa. Nie chodzi tylko przymusową abstynencję i zakaz jedzenia niektórych potraw. Na te dwa lata wypada się z życia towarzyskiego, a wyjazdy na narty, wspinaczkę czy treningi sportowe są poza zasięgiem - chyba że w charakterze groupie. A powrót do formy i figury po ciąży - osobny rozdział. Wypada się też z rynku pracy, który jest zmienny i trudno przewidzieć, czy po roku urlopu macierzyńskiego na krzesełku Matki Polki na stałe nie rozsiądzie się profesjonalne zastępstwo. Albo czy w ogóle krzesełko jeszcze będzie. Ojcowie - przynajmniej w Polsce - też mają łatwiej niż matki. Matce „bachor wrzeszczy”, tatusiowi „dziecko płacze”. Znajoma opowiedziała mi historię z samolotu. Jej mąż leciał sam z dwójką ich małych marudzących dzieci. Nikt nie zwrócił mu uwagi, nie było komentarzy o rozpuszczonej małej hołocie. Lepiej - panie oferowały mu pomoc przy dzieciach, bo przecież „tatuś taki dzielny, sam się opiekuje dwójką”. Czy ktoś kiedyś widział, żeby taką pomoc oferowano matce z dziećmi? Roszczeniowa Trzydziesta o zawodowym równouprawnieniu. Którego nie ma! Natura nie dość, że oszczędziła samcom trudów ciąży i narodzin, to jeszcze lepiej ich wyposażyła fizycznie. Mężczyźni są silniejsi, mają więcej mięśni, mniej tkanki tłuszczowej i grubszą skórę, szybciej chudną, później starzeją. Nie imają się ich rozstępy, cellulit, obwisły biust i inne takie tam wątpliwe przyjemności. A jednocześnie oczekuje się od nich, że będą „tylko nieco przystojniejsi od diabła”. Zamiast wydawać bimbaliony na manicure, pedicure, ujędrnianie, zabiegi odmładzające, przedłużanie rzęs, kolejne stylizacje, które mają wysmuklić, być na czasie i czynić cuda, mogą sobie zainwestować w pasje albo fajny wyjazd. Nie potrzebują tylu ciuchów i kosmetyków. Nie mają połowy soboty zmarnowanej na tzw. przerwę techniczną, podczas której doprowadzają się do ładu. (Samo malowanie paznokci i czekanie aż lakier wyschnie to minimum godzina!). Nikt ich nie rozlicza z tego, jak wyglądają. Faceci mogą dłużej śpać. Nie muszą codziennie wstawać 45 minut wcześniej, by robić makijaż i układać fryzurę. I nikt im w pracy nie powie: „Ojej, Ania, wyglądasz dziś jakoś niekorzystnie” lub bardziej subtelnie: „Aniu, coś się stało? Wyglądasz na zmęczoną”. A Ania po prostu się nie umalowała. Facet, by dobrze wyglądać potrzebuje zwyczajnie mniej czasu i środków niż kobieta. (Mniej nie oznacza wcale). Idąc tym tropem - mężczyźni o wiele później od kobiet wypadają z rynku matrymonialnego. I mogą mieć dzieci w wieku 50-60 lat. Jest na to społeczne przyzwolenie. A także biologiczna możliwość. OK, zdarzają się 50-60-letnie matki (dzięki in vitro) oraz pary, w których kobieta jest sporo starsza od swojego faceta (np. Demi Moore i Ashton Kutcher, zanim zostawił ją dla młodszej). Ale ciągle pozostaje to w obszarze intrygujących ciekawostek, a nie jest społeczną normą. Poza tym kobieta, która jest z dużo młodszym zazwyczaj nie wygląda na swój wiek. I zazwyczaj nie jest to kwestia genów czy „odmładzającej mocy miłości i seksu” tylko ogromnego nakładu sił i środków oraz pomocy dermatologii i medycyny estetycznej. Tak jest, bo facetowi pozwala się starzeć i być seksownym, a kobiecie niekoniecznie. Słyszałyście kiedyś określenie „seksowna sześćdziesiątka”? A ręka do góry, która nie pójdzie na randkę z Krzysztofem Majchrzakiem lub Bogusławem Lindą, gdyby zaprosili? Czy Johnnym Deppem (wersja dla nieco młodszych)? 20 minut, które rujnuje życie kobiety - felieton Hanny Samson o przemocy. Ale najważniejsze - mężczyźni mają łatwiej w życiu, bo świat jest na nich skrojony. Bo przez wieki dostawali fory. Bo mogą decydować o swoim ciele i przyszłości. Bo nikt ich nie „odsyła do garów”. Bo słowo „blondyn” nie jest synonimem głupoty. Bo są małe szanse, by stali się ofiarami przemocy i gwałtów. Bo od kopa dostają większe od kobiet o 20 procent pensje. Bo po prostu system patriarchalny umocował ich na lepszych pozycjach, a te 100 czy nawet 200 lat walki o prawa kobiet to za mało, żeby obie płcie były sobie równe - w praktyce, a nie tylko w teorii. Pewnie jeszcze wiele pokoleń kobiet będzie w pocie czoła pracować, żeby to zmienić. I by żadnej dziewczynce nie przeszło przez głowę, że wolałaby być chłopcem. Przeczytaj inne komentarze naszych autorów: Roszczeniowej Trzydziestki, Filipa Chajzera, Anny Kowalczyk i redaktorki naczelnej portalu Polki.pl
Jakich damskich butów nie znoszą faceci? Nie zakładaj ich na randkę!
„Kiedy ją widzę w tych butach, od razu tracę ochotę na seks” - zwierzył mi się kolega na sobotnim browarku. I nie mogłem się z nim nie zgodzić... Też bym stracił. Pochylmy się nad najgorszymi dla większości facetów rodzajami butów, w których dla odmiany lubuje się większość kobiet.
Tak, tak - z damskich butów mężczyźni najbardziej kochają szpilki. Ale nie są debilami i wiedzą, że nie da się w tym chodzić non stop. Ale są też buty, które wymyślono chyba po to, żeby nas torturować. Ich widok na kobiecych stopach jest podobnym koszmarem, co oglądanie komedii romantycznych z Meg Ryan. Albo nawet gorzej. Pochylmy się zatem nad najohydniejszymi dla większości facetów rodzajami damskich butów, w których dla odmiany lubuje się większość kobiet. EMU i wszystkie podobne Emu i wszystko jasne - nawet nazwa doskonale oddaje absolutny brak polotu projektanta tego czegoś, emu to przecież czołowy australijski ptak-nielot. Te niewyobrażalnie szpetne i drogie buty są tak popularne, że przy zakupie trzeba uważać na podróbki. Każda, nawet najzgrabniejsza noga, w tym bucie będzie wyglądała jakby należała do chłopa pańszczyźnianego, który całe życie robił w polu. Całkiem możliwe zresztą, że zimą też owijał sobie nogi owczą wełną. A zatem - jeżeli chcesz optycznie skrócić nogę, zdeformować stopę oraz nosić coś, co wygląda jak poszarzały gips na złamanej kostce - buty Emu są dla ciebie. Crocsy - najgorzej! Czy może być coś gorszego niż plastikowe sandały? Tak - plastikowe sandały i białe skarpeciochy. Hm, ale do kroksów skarpet się nie nosi - są przecież tak zdrowe, że można cały dzień popylać w nich gołą stopą. Poza tym mają tyle rodzajów, występują w tylu kolorach... Niestety wszystkie te odmiany łączy jedno - są absolutnie obrzydliwe. Co myślę, gdy widzę kobietę w fioletowych gumowych ciżemkach, która właśnie zmierza na latte w środku miasta? Że pora rzucić to wszystko i wyjechać w Bieszczady. Dlaczego faceci myślą, że masło kakaowe jest do jedzenia? Rzymianki czy inne gladiatorki Ta koszmarna moda trwa odkąd pamiętam - jest autentycznie ponadczasowa. I nieważne, że mamy XXI wiek, Rzym spłonął, a samo Cesarstwo Rzymskie upadło tak dawno temu, że uczą się o nim dzieciaki w klasach początkowych. Rzymianki, niczym feniks z popiołów, odradzają się każdego lata i straszą Bogu ducha winnych mężczyzn. Kto jest odpowiedzialny za to, że kombinacja sznurków i rzemyków, owijająca stopę i łydkę niczym baleron, jest tak lubiana przez kobiety w każdym wieku? Kto powinien ponosić konsekwencje tego, że ten wątpliwej urody stelaż od lat pokutuje w umysłach kobiet jako coś ładnego? No kto? Mężczyźni, jeśli to czytacie - czym prędzej znajdźmy go i zlikwidujmy, a świat stanie się piękniejszy. Chcesz dobić faceta? Zabierz go na shopping. Moon Boots - nie uratuje ich ani złoto, ani kryształki Swarovskiego Daleki krewny wspomnianych wyżej koszmarów Emu. Design i idea nie są aż tak złe - nawet niewprawione oko rzeczywiście doszuka się nawiązań do butów astronautów, a starsze wychwyci podobieństwa do kultowych Relaksów z czasów głębokiego PRL-u. I kiedy myślisz, że nie może już być na świecie brzydszych butów dla kobiet, okazuje się, że jest coś gorszego niż Moonbootsy. To ich podróby. Wykonane z gustownej szeleszczącej ceraty, jeszcze bardziej nieforemne, pękające i przemakające, wcale nie ciepłe - aż strach pomyśleć, czy ten sam los spotyka chińskich tajkonautów w otchłani kosmosu. Baleriny - nieco mniejsze zło Nie znam żadnej baleriny, ale znam mnóstwo kobiet, które uważają, że chodzenie w butach o podeszwie tak płaskiej, że znajduje się chyba pod poziomem morza, to doskonały pomysł i świetne uzupełnienie każdej stylizacji. Z męskiego punktu siedzenia donoszę: to nieprawda. Stopa w takich butach ma z pół metra, łydka jest prosta jak u Pudziana, a na deser klapie się w nich po bulwarze jak kaczka. I żeby nie było - każdy ortopeda potwierdzi, że chodzenie w tak płaskim obuwiu jest po prostu niezdrowe! Choć baleriny z pewnością są lepsze niż Emu, Crocsy i rzymianki, nie znaczy to wcale, że są najlepszą opcją na każde lato do 2031 roku! PS1 Kolega stracił ochotę na seks, gdy zobaczył swoją dziewczynę w Crocsach z dziurkami, w których poupychane były kwiatuszki i zwierzaczki. FUJ! PS2 Otrzymałem kilka uwag od znajomych kobiet dotyczących tego tekstu. Spieszę wyjaśnić - nie, facet nie oczekuje, że kobiety będą chodzić w szpilkach bez przerwy, szczególnie zimą. Jest masa różnych innych fajnych butów, np. trampki, adidasy czy kozaki oficerki. A także - nie wiem, jak wyglądają walonki, więc nie będę już nic dopisywał. PS3 Dziękuję redakcji za pomoc w nazwaniu niektórych rodzajów butów. Męski punkt siedzenia - warto go znać! Oto wszystkie komentarze naszego dyżurnego konsultanta.
40 urodziny kobiety - koszmar czy w końcu dobry czas
Jutro kończę 40 lat. Czterdziestka to fatalne skojarzenia. Czterdziestka jest „rycząca”, desperacka, wywiera presję. Łatwo się ośmieszyć, usiłując wciąż się zachowywać jak młódka, jeśli jednak się zwracasz w drugą stronę, przypinają ci łatkę, że dziadziejesz. Czterdziestka każe szukać fałdek, zmarszczek i siwizny; skłania do podsumowań, czy to, co się dotąd w życiu osiągnęło, to coś wartościowego, czy nie.
Kochana A.! Dziś moja kolej na podanie tematu naszych cotygodniowych listów. W głowie mam dziwną pustkę – dlatego od dwóch dni chciwie przeglądam prasę, tv i internet w poszukiwaniu inspiracji. Przy tej okazji muszę powiedzieć, że chylę czoła przed dziennikarzami wymyślającymi tytuły do internetowych artykułów. Pobudzają ciekawość tak mocno jak pierwszy czips pobudza niezdrowy apetyt na schrupanie następnego. Poświęciłam sporo czasu na czytanie tych „dziennikarskich czipsów”. Niestety było to jak poszukiwanie witamin w czipsach prawdziwych. Po chwytliwym tytule, sugerującym, że zaraz odsłoni się przed nami wielka tajemnica wszechświata lub straszny spisek, tudzież wiedza tajemna o tym, jak w ciągu paru wiosennych nocy, zupełnie bez wysiłku zgubić 9 kilogramów – następowała zdecydowanie mniej sensacyjna treść. Niusy tego ostatniego typu dodatkowo opatrzono komentarzami „Polki oszalały na punkcie tego sposobu!” – co sugeruje, że jeśli ty nie oszalałaś, to jesteś jakaś niedoinformowana, poza elitą, istna niemota. W tym sezonie wszystkie Polki brawurowo schudną, a ty jedna pozostaniesz z brzuchem, jak ostatnia frajerka... No dobrze. Jesteś moją przyjaciółką i wiesz, że skoro paplam o wszystkim po trochu, to coś podskórnie mnie dręczy. I wiesz także co. Jutro kończę 40 lat. Czterdziestka to fatalne skojarzenia. Czterdziestka jest „rycząca”, desperacka, wywiera presję. Łatwo się ośmieszyć, usiłując wciąż się zachowywać jak młódka, jeśli jednak się zwracasz w drugą stronę, przypinają ci łatkę, że dziadziejesz. Czterdziestka każe szukać fałdek, zmarszczek i siwizny; skłania do podsumowań, czy to, co się dotąd w życiu osiągnęło, to coś wartościowego, czy nie. Serial „Czterdziestolatek” uwielbiam, ale z wiekiem inżyniera Karwowskigo wolałabym się nie identyfikować. Boję się pożegnania z seksapilem, różnych dolegliwości, słabszego wzroku, spadku sił. Być może stąd mój notowany od paru miesięcy fioł na punkcie zdrowej żywności i zdrowego trybu życia, z kontestowaniem farmaceutyków i parzeniem ziółek, własnoręcznym wyrabianiem kosmetyków i domowej chemii. Przeszłam na wege, kupiłam wyciskarkę wolnoobrotową i zaczynam czuć się jak 40-letni facet z dowcipów. Czterdziestka nawet brzmi niedobrze, jakoś tak kanciasto. Jak niewygodne, nieheblowane krzesło. Mama, starsze siostry i koleżanki mówią mi, że to tylko kwestia perspektywy: z punktu widzenia pięćdziesiątki, sześćdziesiątki czy siedemdziesiątki, czterdziestka jest całkiem w dechę. Też mi pociecha: „Będzie jeszcze gorzej”. A Ty? Co Ty mi powiesz w tym ostatnim dniu z trójką w rzędzie dziesiątek…? Ściskam Paulina, l. 39 Kochana P.! Z perspektywy dwóch lat po ukończeniu czterdziestki mogę Ci napisać, że przekraczanie tej „magicznej” granicy jest zdecydowanie przereklamowane. Zaprzeczać nie będę: przed czterdziestymi urodzinami czułam się nieswojo. Trzydziestolatka brzmiało w sam raz: w szczytowej formie fizycznej, okrzepnięta zawodowo i rodzinnie, z odpowiednią walizeczką doświadczeń, a wszystko wciąż przed nią! A czterdziestka?... Auć! Wystarczyło przekartkować kilka kolorowych magazynów, przejrzeć internet, by utwierdzić się w przekonaniu, że kobiety po wejściu w czwartą dekadę życia natychmiast wpadają w szpony menopauzy, tyją na potęgę, siwieją, więc absolutnie muszą się farbować (no chyba że dotknie je także łysienie), strzyka im w kościach, dorastające dzieci są dla nich podłe, mężowie (równolatkowie, ale przecież facet czterdziestoletni jest w kwiecie wieku!) zostawiają je dla młodszych. Muszą zmienić garderobę – vide rubryki pod tytułem: „Fasony odpowiednie dla czterdziestolatek”, sposób odżywiania (jarmuż i woda, ewentualnie mleko sojowe), nawyki (pół doby spać, pół się fitnessować). I w tak dramatycznie trudnych warunkach może dotrwają do pięćdziesiątych urodzin. Zanim zapytasz: wobec tego, co przeczytałam o czterdziestolatkach, do pięćdziesięciolatek bałam się zaglądać. Teraz się z tego śmieję, ale kilka lat temu uległam tej medialnej presji... Czy kobieta po 40-tce może się ubierać tak, jak chce? A jak jest naprawdę? Jeśli idzie o formę psychiczną, to nigdy nie czułam się tak dobrze sama ze sobą. Widać trzeba trochę przeżyć, żeby sobie sprawnie poukładać w głowie w szufladkach: „najważniejsze”, „ważne”, „mniej ważne”, „nieważne”, „no po prostu głupota”. Okazało się, że w tej pierwszej szufladzie nie tak wiele: najbliżsi, wspólnie spędzany czas. W drugiej – praca. Cała reszta ściska się w kolejnych. Co do fizyczności – dramatycznego spadku formy nie widzę, nauczyłam się za to wsłuchiwać w swoje ciało i rozumieć je. Chce spać – to śpimy. Potrzebuje się przejść – idziemy do lasu. Prosi, by nie dawać cukru – nie daję. Większa uważność, bez obsesji. Zabawne, jak postrzeganie siebie może się zmieniać w zależności od otoczenia: kiedy idę na wywiadówkę do szkoły swojej nastolatki i patrzę na rodziców jej kolegów – dość statecznych – jestem zdumiona: to my jesteśmy w wieku średnim? Kiedy odprowadzam najmłodszą do przedszkola i spotykam osoby młodsze ode mnie o kilkanaście lat – czuję się jak ich koleżanka. Mój teść w wieku 95 lat powiedział do mnie: „Wiesz, patrzę w lustro i nie mogę uwierzyć, że to ja. Bo w środku czuję się wciąż tym młodym chłopakiem”. I tego Ci życzę: zaglądaj do swojego wnętrza, nie do lustra. Spędzaj czas z pozytywnie nastawionymi do życia osobami – na przykład najbliższą przyjaciółką. I ciesz się życiem! Całuję urodzinowo Twoja A. Warto przeczutać! Mam czterdzieści lat i dobrze mi z tym. Błagam nie wmawiajcie mi, że jestem stara. Ma 67 lat i właśnie wystąpiła w „Playboyu”. Jak wam się podobaja fotografie? Polecamy cykl felietonów... w formie listów. Paulina Płatkowska i Agnieszka Jeż, autorki powieści dla kobiet „Nie oddam szczęścia walkowerem" i „Szczęściary" piszą dla Was felietony w formie maili do przyjaciółki. O życiu, rodzinie, miłości, o wszystkim, co dla polskich kobiet, matek, żon, singielek, szczęśliwych i tych szczęścia szukających jest ważne. Najnowsza książka Pauliny Płatkowskiej i Agnieszki Jeż „Marzena M.” już do kupienia w Empiku. Zapraszamy też na blog pisarek - www.platkowskaijez.pl oraz na ich funpage na Facebooku.
Pierwsza powieść erotyczna napisana przez arabską kobietę.
Wyjątkowe świadectwo Badry, młodej arabskiej kobiety, która ośmieliła się złamać zakaz milczenia, aby opowiedzieć o spotkaniu z mężczyzną ogarniętym pasją, z mężczyzną wyrafinowanym, który pokazuje jej, czym jest namiętność, miłość wszechstronna, pełna żaru i głęboko zmysłowa. Ta historia - piękna, poruszająca, czasami szorstka - to ewenement: po raz pierwszy bowiem muzułmanka łamie tabu i mówi o swojej seksualności. To dlatego ta książka o pełni rozkoszy jest także aktem politycznym, walką o wolność słowa i ciała kobiet arabskich. Autorka żyje w jednym z krajów Maghrebu. Ma około czterdziestu lat. Pisze pod pseudonimem "Nedjma". Nedjma "Migdał", Wydawnictwo Zysk i S-ka
Roszczeniowa Trzydziestka - Problem z feminizmem - felieton
Mam ostatnio problem z feminizmem. Po głośnym zakazie wstępu dla pani do salonu golibrody okazuje się, że po latach patriarchalnych prześladowań panowie mają teraz siedzieć cicho i nie pyskować. Że siłownie i biegi dla kobiet powstały, bo faceci się obleśnie gapią i zaczepiają płeć piękną. W drugą stronę to nie działa, bo my nie zaczepiamy, nie patrzymy i w ogóle jesteśmy strasznie fajne. Nie jesteśmy.
Ostatnio przez mojego walla przetoczył się artykuł poświęcony w całości fochowi pani, której nie wpuszczono do golibrody. Naklejka, którą wskazał nieprzyjemny koleś z obsługi informowała, że kobietom wstęp wzbroniony, bez żadnych „ale”. W tej części fejsbuka, która do mnie dociera, zawrzało. Jak on śmiał? Bynajmniej, nie chodziło o standardy obsługi klienta, ani o dobre wychowanie, ale o sam fakt, że istnieje „przybytek tylko dla mężczyzn”. Roszczeniowa z Zielonego Wzgórza. Co zawdzięczamy Ani? Oczywiście nie trzeba było długo czekać na kontrargumenty – że przecież są seanse filmowe dla pań, SPA dla pań, siłownie dla pań, biegi dla pań. Że żaden facet nie śmie skalać przestrzeni, którą kobiety uznały za własną, więc niech w drugą stronę też to zadziała. W takich chwilach, mądrzy ludzie rozchodzą się w pokoju, ale nie panie Wojujące. Dla nich bój trwa do krwi ostatniej. Dowiedziałam się więc z lektury komentarzy, że po latach patriarchalnych prześladowań panowie mają siedzieć cicho i nie pyskować. Że siłownie i biegi dla kobiet powstały, bo faceci się obleśnie gapią i zaczepiają płeć piękną. W drugą stronę to nie działa, bo my nie zaczepiamy, nie patrzymy i w ogóle jesteśmy strasznie fajne. Nie jesteśmy. Mam kłopot z feminizmem. Czysto semantyczny. Sam przedrostek femi, już wszystko wykrzywia. W teorii powinien być to ruch równościowy. W praktyce bywa jak w przykładzie wyżej. Bieg tylko dla mężczyzn? Męska siłownia? Już widzę tę falę hejtu. Tymczasem prawdziwie feministyczne jest (w moim przekonaniu) zamknięcie w takiej sytuacji jadaczki. Póki istnieje przynajmniej jeden bieg dla kobiet i damska siłownia, nie mamy prawa im odmawiać tego samego. Bo miała być równość. Tymczasem osaczają nas coraz częściej hasła „the future is feminine”, „siła kobiet”, „cośtam-cośtam jest kobietą”. Niby OK, póki jednej z drugą nie strzeli do głowy budować na tych zgrabnych frazach jakichś wydumanych teorii o „lepszości kobiet”. Serio? Idziemy ze skrajności w skrajność? Przykład. Czytam list czytelniczki do Wysokich Obcasów, a tam rewelacje o tym, że faceci są beznadziejnymi kierownikami, za to kobiety to ho, ho. Ona wie, bo tak miała, więc to prawda. Po cóż statystyki, skoro jej doświadczenie ma wystarczyć? Miałam świetnych szefów i miałam świetne szefowe. To kwestia charakteru, wychowania, wykształcenia – całego splotu cech, kompetencji i okoliczności. A nie tylko płci. Kumpel – singiel – opowiadał, jakie kobiety spotykał na swojej drodze a mi włos się jeżył. Wulgarne babska traktujące faceta jak chodzący portfel. My – singielki – spotykamy równie obrzydliwe kreatury płci męskiej. Widać podłość jest cechą każdej płci. Podobnie jak dobro. Prawdziwa równość i prawdziwy feminizm to przyznanie się także do tego, że kobiety, dokładnie tak samo jak faceci mogą być beznadziejne. Albo fantastyczne. W udawaniu, że jesteśmy aniołami a oni diabłami, zawsze będzie jakiś fałsz. Jakbyśmy próbowały ukrywać kompleksy. Tymczasem nie ma powodu do kompleksów. My całkowicie i na serio wszyscy jesteśmy równi. Chociaż całkowicie różni. I nie to, że nie mamy o co walczyć. Kwestie związane z nierównością zarobków, czy opieką zdrowotną to wciąż palące tematy. Ale nie zapominajmy, o co walczymy. O równość, nie o wyższość. Bo pycha zawsze kroczy przed upadkiem. Przeczytaj więcej komentarzy naszych autorów na Polki.pl!