polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2025-11-27T11:25:53.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Dlaczego to robimy? Przyciskasz kilka razy guzik w windzie, chociaż wiesz, że nie będzie szybciej? W rzeczywistości chodzi o coś zupełnie innego
items: Dlaczego to robimy? Zdejmowanie biżuterii przed sprzątaniem mówi o nas więcej, niż sądzimy. Ten gest rozumieją tylko uważni obserwatorzy
items: Dlaczego to robimy? Uśmiechasz się, choć wcale nie masz na to ochoty? 3 teorie wyjaśniają, dlaczego robimy to wbrew sobie
items: Dlaczego to robimy? Zabawa biżuterią lub guzikiem to mały gest o wielkiej sile. Okazuje się, że angażuje więcej niż tylko dłonie
items: Dlaczego to robimy? Niezręczna cisza przy rodzinnym stole nie zawsze oznacza brak tematów. To subtelny mechanizm kontroli
items: Dlaczego to robimy? Espresso i latte z pianką to tylko pretekst. Kawiarnia to społeczny teatr codziennych rytuałów, które dostrzegają nieliczni
items: Miłość, ciekawość, prozac i wątpliwości
items: Wypadek na ulicy Starowiślanej
items: Czy grubo w tym wyglądam
items: "Szpiedzy w Warszawie" Alan Furst

Dlaczego to robimy? Przyciskasz kilka razy guzik w windzie, chociaż wiesz, że nie będzie szybciej? W rzeczywistości chodzi o coś zupełnie innego
type: item
date: 2025-11-28T06:00:14.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: ciekawostki
subject: dlaczego to robimy
subject: esej
subject: psychologia
description: Wszyscy wiemy o tym, że nasze dobre chęci nie wystarczą, by światła sygnalizacji świetlnej zmieniły kolor na zielony, gdy tylko staniemy przy przejściu dla pieszych. A jednak, gdy po przyciśnięciu guzika, nic się nie zmienia, często ze złością kontynuujemy naciskanie przycisku. Podobnie jest z guzikiem w windzie. Zastanawiałaś się kiedyś, dlaczego tak robimy?
encoded: Doskonale zdajemy sobie sprawę, że wielokrotne naciskanie guzika w windzie nie sprawi, że drzwi szybciej się zamkną lub winda ruszy w górę niczym rakieta. A mimo to często tak robimy, prawda? Podobnie rzecz ma się z coraz mocniejszym wciskaniem guzika od pilota. Dobrze wiemy, że konieczna jest wymiana baterii, a mimo to mamy nadzieję, że obejdzie się bez wstawania z kanapy. Przykłady takich zachowań można wymieniać bez liku. Wciskanie raz po raz przycisku na przejściu dla pieszych, kilkukrotne włączanie i wyłączanie światła, gdy żarówka jest przepalona lub odświeżanie strony internetowej, choć wiemy, że nic się nie zmieni, bo jesteśmy „poza zasięgiem”. Jestem pewna, że z autopsji znasz wiele takich czynności, które obiektywnie wydają się pozbawione sensu, a jednak mimowolnie je wykonujemy. Dlaczego tak się dzieje? Na szczęście jest na to odpowiedź. Iluzja kontroli Okazuje się, że większość z nas ma tendencję do przeceniania wpływu swoich działań na zdarzenia losowe lub kompletnie od nas niezależne, czego doskonałym przykładem jest kompulsywne wciskanie guzika w windzie. Po raz pierwszy tym powszechnym, ale być może niedocenianym w środowisku naukowym zjawiskiem zajęła się w 1975 roku Ellen Langer. Wprowadziła ona w dyskurs naukowy pojęcie „iluzji kontroli” (ang. the illusion of control). Langer przeprowadziła serię 6 badań, w których wzięło udział 631 osób. Za cel postawiła sobie wyjaśnienie zjawiska „złudzenia kontroli”. Badani brali udział w loterii karcianej w sześciu różnych wariantach. Jak się okazało, seria badań potwierdziła wstępne założenia badaczki. Osoby biorące w badaniu, niezależnie od rodzaju bodźców i konfiguracji gry, z optymizmem podejmowały „grę” i miały większą nadzieję na sukces, niż wskazywałoby na to (obiektywne) prawdopodobieństwo. Co ciekawe, jeśli daną czynność wykonujemy samodzielnie, mamy nie tylko większe poczucie sprawczości, ale też bardziej wierzymy, że to, co robimy, ma wpływ na rzeczywistość. Nie ulega zatem wątpliwości, że pozytywne…

winda-fot.-Getty-Images-zdjecie-ilustracyjne-MaximFesenko-e15e310.jpg
width: 1200
height: 800

Dlaczego to robimy? Zdejmowanie biżuterii przed sprzątaniem mówi o nas więcej, niż sądzimy. Ten gest rozumieją tylko uważni obserwatorzy
type: item
date: 2025-11-14T06:00:05.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: dlaczego to robimy
subject: esej
subject: psychologia
description: Sprzątanie jest symbolicznym zażegnaniem chaosu i wprowadzeniem ładu w nasze życie. Jednak jaki związek ma z tym zdejmowanie biżuterii przed kontaktem z detergentem? Okazuje się, że całkiem spory.
encoded: Pierścionki, obrączka, bransoletki to niepozorne błyskotki, które często stanowią integralną część naszej tożsamości. Jednak szybkie tempo życia i codzienny natłok obowiązków sprawiają, że nie zastanawiamy się nad ich symbolicznym znaczeniem ani nie analizujemy, co nimi komunikujemy. Antropolodzy zajmujący się kulturą materialną są zdania, że przedmioty, które nosimy, nie są neutralne. W tym kontekście biżuteria staje się istotnym i znaczącym elementem naszych codziennych mikrorytuałów. 1. Zdjęcie biżuterii to zrzucenie maski Po przekroczeniu progu naszego domu nie musimy silić się na uprzejmość i z uśmiechem przyklejonym do twarzy wysłuchiwać narzekań innych. Tu możemy być sobą. I właśnie przez pryzmat goffmanowskiej teorii można spojrzeć na mikroryuał zdejmowania biżuterii. Ten światowej klasy intelektualista używa teatralnej nomenklatury, by objaśnić nam mechanizmy funkcjonowania człowieka w życiu społecznym. Jego zdaniem, wszyscy przyjmujemy rozmaite maski – w pracy, w związkach, w rodzinie. W tym kontekście noszona przez nas biżuteria nie jest pozbawioną znaczenia „teatralną fasadą”, lecz niosącym komunikat elementem naszego wizerunku. To, jaką nosimy biżuterię, z czego jest ona wykonana, mówi wiele nie tylko o naszym poczuciu estetyki, ale także o statusie i przynależności. Idealnym przykładem jest obrączka. Nosząc ją, wysyłamy komunikat, że wypadliśmy z rynku matrymonialnego i, przynajmniej teoretycznie, nie szukamy nowego partnera lub partnerki. Używając goffmanowskiej terminologii, zdejmując maskę i inne teatralne rekwizyty, symbolicznie dajemy znak, że skończyło się przedstawienie. Paradoksalnie to akt szczerości wobec samego siebie. Bo ten gest ma w sobie moc wyzwolenia – zdejmujemy z siebie ciężar cudzych oczekiwań, nawet jeśli chwile później łapiemy ścierkę lub mopa. Co ciekawe, przed długi czas uważano, że zdjęcie biżuterii sprawiała, iż ciało staje się „czyste”, gotowe do działania, a także pozbawione oznak pozycji, czy roli społecznej. 2. Zdjęcie biż…

pudelko-z-bizuteria-fot.-Getty-Images-zdjecie-ilustracyjne-knape-eed0d7e.jpg
width: 1200
height: 800

Dlaczego to robimy? Uśmiechasz się, choć wcale nie masz na to ochoty? 3 teorie wyjaśniają, dlaczego robimy to wbrew sobie
type: item
date: 2025-10-31T06:00:31.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: dlaczego to robimy
subject: esej
subject: kobiece sprawy
subject: psychologia
subject: strefa umysłu
description: Widząc uśmiechnięte osoby, najczęściej przypisujemy im szczere i dobre intencje. Tak jakby wyraz naszej twarzy był obiektywnym „papierkiem lakmusowych” dla naszych emocji i relacji. I zazwyczaj tak jest. Śmiejemy się, gdy czujemy się dobrze, gdy ktoś nad rozbawił lub jesteśmy zadowolone. Czasem jednak uśmiechamy się, mimo że w środku czujemy złość, zmęczenie lub smutek.
encoded: Psycholodzy zajmujący się badaniem ekspresji mimicznej zwrócili uwagę na sytuacje, w których może pojawić się sztuczny uśmiech. Nasze motywacje, by udawać zadowolenie lub rozbawienie, mogą być różne i nie zawsze są one w pełni uświadomione. Uśmiechamy się „tak wypada”, bo chcemy„zachować twarz” lub zamaskować negatywnie waloryzowane emocje. Okazuje się, że istnieją trzy teorie psychologiczne, które wyjaśniają, dlaczego uśmiechamy się, chociaż wcale nie mamy na to ochoty. Dlaczego się uśmiechasz? W kulturze Zachodu uśmiech ma szalenie duże znaczenie. Jest pożądany zarówno w relacjach na stopie zawodowej, jak i w domowym zaciszu. Mimo wszystko warto zachować pewną ostrożność przy interpretacji wyników badań. Uśmiech jest uwarunkowany kulturowo. I nie chodzi już o to, że uśmiechnięty Taj za sklepową ladą będzie przez lokalsów brany za oszusta, podczas gdy Amerykanin będzie oczekiwał od niego jeszcze większego zaangażowania. Różnice są widoczne nawet w ramach niewielkiej Europy. Dla Anglosasów uśmiech jest wyrazem życzliwości pozbawionej osobistego i emocjonalnego zaangażowania. Natomiast dla Polaków uśmiech jest wyrazem głębokiego, autentycznego szczęścia i nie jest już tak hojnie rozdawany osobom spoza bliskiego kręgu. Teoria 1: funkcja społeczna W tym ujęciu uśmiech jest znakiem i pełni określoną rolę w danej grupie, czy też społeczeństwie. Zgodnie z przyjętymi założeniami, uśmiechamy się do innych osób nie po to, by wyrazić radość, ale osiągnąć określony cel, np. chcemy być mili, chcemy uniknąć kłopotów, czy rozwiązać potencjalnie trudną sytuację lub rozładować napięcie. Wszyscy wiedzą, że „klient w krawacie jest mniej awanturujący się”, bywa jednak i tak, że zachowuje się niewłaściwie. W takiej sytuacji osoba za kasą nie wchodzi w jałowe dyskusje, tylko przybiera uśmiechniętą maskę. Podobnie zachowujemy się w relacji z bliskimi, gdy po raz dziesiąty słyszymy nietaktowne pytanie, które pada z ust wścibskiej ciotki. Ta strategia pozwala nam zachować dobre, a przynajm…

kobieta-fot.-Getty-Images-zdjecie-ilustracyjne-Yuricazac-60782de.jpg
width: 1200
height: 800

Dlaczego to robimy? Zabawa biżuterią lub guzikiem to mały gest o wielkiej sile. Okazuje się, że angażuje więcej niż tylko dłonie
type: item
date: 2025-10-17T05:00:40.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: dlaczego to robimy
subject: esej
subject: gest
subject: psychologia
description: Wiele wskazuje na to, że pozornie błahe czynności takie jak kręcenie guzkiem, czy zabawa biżuterią, kryją w sobie moc. Rozważając to zagadnienie z punktu widzenia psychologii, możemy lepiej zrozumieć, co daje nam ten gest, który angażuje nie tylko dłonie.
encoded: Pewnie znasz taką osobę, która kręci. Ja taką znam. I to nie jedną. Nie, nie, nie mam na myśli, że kłamie. Kręci. Guzikiem, pierścionkiem, wisiorkiem, koralikiem. Albo bezwiednie sprawdza fakturę przedmiotu. Jakby to właśnie tam znajdowała się odpowiedź na nurtujące ją pytania. A może dostrzega coś, co dla wielu osób jest niewidoczne? Wyrażenie emocji bez słów Jedni powiedzą, że to tylko nerwowe tiki, a inni, że jest to kwestia na tyle indywidualna, że nie ma najmniejszego sensu się nad tym rozwodzić. A jednak często to półautomatyczne, niemal bezwiedne, a z pewnością głęboko w nas zakorzenione działanie jest wyrazem niezaspokojonych emocji i potrzeb. Zabawa pierścionkiem, guzikiem lub innym drobnym elementem naszej garderoby to częsta reakcja na stres, niepewność, a nawet próba autoprzystosowania (z ang. self‑adaptors). Zdaniem psychologów, takie działanie pomaga szybko uregulować wewnętrzne napięcie (samoregulacja). Kto nigdy tego nie robił, wzruszy tylko ramionami. Jednak jest to niezwykle ważny mikrogest z punktu widzenia osoby, która właśnie namiętnie kręci guzikiem, który ledwo trzyma się odświętnej koszuli. W psychologii takie zachowanie nazywane jest stimmingiem (od ang. self-stimulatory behavior). Poprzez powtarzane mikrogesty dzieje się magia. Manipulowanie niewielkim przedmiotem: redukuje napięcie emocjonalne, pomaga w utrzymanie koncentracji, wzmacnia poczucie kontroli i bezpieczeństwa, wspiera proces samopocieszenia. O stimmingu najczęściej wspomina się zazwyczaj w kontekście szeroko rozumianych zaburzeń sensorycznych. Jednak można na te praktyki spojrzeć z szerszej perspektywy. Zabawa biżuterią lub innymi małymi przedmiotami codziennego użytku może pełnić funkcję komunikatu niewerbalnego. Swoistego kodu, który zrozumieją wybrańcy. I to nie tylko podczas partyjki w brydża. Z tą różnicą, że tak wykonywane gesty zazwyczaj są celowe i intencjonalne. Mikrogesty doskonale sprawdzą się w takcie biznesowego spotkania, ślubu lub innej sytuacji, podczas której i…

bizuteria-fot.-Getty-Images-madisonwi-b2f7091.jpg
width: 1200
height: 800

Dlaczego to robimy? Niezręczna cisza przy rodzinnym stole nie zawsze oznacza brak tematów. To subtelny mechanizm kontroli
type: item
date: 2025-10-03T05:00:40.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: dlaczego to robimy
subject: esej
subject: przemoc
subject: psychologia
subject: społeczeństwo
description: Stół symbolizuje serce domu i kojarzony jest z rodzinnym ciepłem, bliskością i bezpieczeństwem. Jednak rzeczywistość może być zupełnie inna. Przemoc wkrada się w nasze życie po cichu, niewidzialnie. Bywa, że jesteśmy jak ta żaba w garnku, która nie zauważa, że woda staje się coraz cieplejsza.
encoded: Stół to symboliczne centrum domu. Jest miejscem spotkań, wspólnych posiłków, podczas których prowadzimy rozmowy na poważne tematy, ale również śmiejemy się i wspólnie przezywamy codzienne radości i smutki. Są też takie domy i takie rodziny, które krzywdzą. Osoby doświadczające przemocy nie zawsze są tego świadome, szczególnie jeśli sprawcą jest ktoś bliski. Bo jak to? Przecież osoba, której ufam, którą kocham, nie może i nie chce wyrządzić mi krzywdy, prawda? To jeszcze nie koniec komplikacji. Bo często umniejszamy swoim emocjom lub zostajemy wpędzone w poczucie winy. Jedną z form społecznie normalizowanej przemocy, ale i kontroli są tzw. ciche dni (ang. silent treatment). Karanie milczeniem to przemoc Często można usłyszeć w rozmowie, czy w żartach, o tym, że jakaś para ma „ciche dni” lub ktoś puścił focha i przestał się do kogoś odzywać. Zazwyczaj takie informacje są podane w sensacyjnej albo humorystycznej formie, więc nie zawsze mamy świadomość, że mowa o przemocy emocjonalnej. Ktoś zaraz powie, że jak to? W czym problem? Przecież każdy ma prawo do milczenia. A może tak naprawdę nic się nie stało? Oj tam, oj, jak zwykle wyolbrzymiasz. No cóż, prawda jest taka, że odpowiedź kryje się w intencji sprawcy. Świadome, celowe ignorowanie drugiej osoby, traktowanie jej jak powietrze, unikanie kontaktu wzrokowego, demonstracyjne wychodzenie z pomieszczenia mające na celu ukaranie, wymuszenie posłuszeństwa lub pokazanie dominacji to przemoc. Zręczna, „niewinna” manipulacja ocierająca się lub będąca przemocą pasywno-agresywną jest tym bardziej dotkliwa, gdyż ofiara zostaje najczęściej ukarana za domniemane przewinienie – to może być konkretna wypowiedź, zachowanie, pogląd. Jak zauważa dr Krystyna Doroszewicz, „ofiary ostracyzmu na ogół nisko oceniały jasność przyczyn, nie były pewne, dlaczego są ignorowane”. Dodatkowo, za dane „przewinienie” osoby doświadczające premocy czasem są karane milczeniem, a czasem nie, co dodatkowo prowadzi do dezorientacji i utrudnia uświadomien…

przewrocony-kieliszek-i-roze-na-stole-fot.-AdobeStock-NataliaAlkema-0da6112.jpg
width: 1200
height: 800

Dlaczego to robimy? Espresso i latte z pianką to tylko pretekst. Kawiarnia to społeczny teatr codziennych rytuałów, które dostrzegają nieliczni
type: item
date: 2025-09-19T05:00:49.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: dlaczego to robimy
subject: esej
subject: kawa
subject: kultura
subject: społeczeństwo
description: Zamawiając espresso czy latte z pianką bierzemy udział w teatrze gestów, znaków i symboli. Czasem chciałabym, żebyśmy w świecie pędzącego konsumpcjonizmu, robiły po prostu coś „po nic”. Usiadły i napiły się kawy. Okazuje się jednak, że wszystko niesie ze sobą znaczenie. Wystarczy się tylko wnikliwie przyjrzeć.
encoded: W 1683 roku Jan III Sobieski broni przedmurza chrześcijańskiej Europy, a niedługo potem żołdacy wracają do swych domostw nie tylko z łupami, ale i ziarnami kawy. Jako „orientalna ciekawostka”, trafiają one na dwory magnatów, którzy budują wokół niepozornych „kuleczek” otoczkę ekskluzywności. Na ziemiach polskich tworzą się pierwsze rytuały picia aromatycznej kawy „po turecku”. Jednak dopiero w XVIII wieku kawiarnie zaczęły pojawiać się jak grzyby po deszczu. W Warszawie, Krakowie, Wilnie i we Lwowie spotyka się w nich inteligencja, urzędnicy i artyści. Do tej pory zarezerwowane dla nielicznych rytuały parzenia i picia kawy stają się dostępne szerszej publiczności, a jednocześnie kawiarnie na stałe wpisują się w miejski krajobraz. I co ważne, pije się wtedy „kawę po wiedeńsku”, zananą inaczej melange, czyli espresso z mleczną pianką i odrobiną czekolady. Brzmi kusząco, prawda? Czasy się zmieniają, tak, jak pozycje w kawiarnianym menu, ale my wciąż bierzemy udział w tym spektaklu. Kawiarnia oczami psychologa Kawiarnie zazwyczaj niosą pozytywne skojarzenia. Pijąc kawę, lemoniadę, czy przegryzając smakowite ciacho, mamy poczucie, że przynależymy do społeczności ludzi nam podobnych. Upewniamy się w przekonaniu, że dokonaliśmy dobrego wyboru, co znacząco poprawia nam samopoczucie. Niezależnie od tego, czy będzie to popularna sieciówka serwująca napoje na przyzwoitym poziomie, czy niszowa kawiarnia podająca kopi luwak w złotych filiżankach. To jednak jeszcze nie koniec. Używając słowa „rytuał”, chcemy podkreślić wyjątkowość chwili. Jednak gdyby tak spojrzeć na niego pod mikroskopem albo chociaż przez lupę, szybko się przekonamy, że składa się on z wielu niepozornych mikrorytuałów. W tym przypadku, zdaniem psychologów, ważny jest nie tylko rodzaj kawy, sposób parzenia i estetyka podania, ale także cały kontekst sytuacji. Począwszy od wystroju miejsca, jakości i sposobu obsługi, aż po długość oczekiwania na podanie i finalnie – sposób konsumpcji. Nie będzie żadnym odkryciem,…

kawa-fot.-Getty-Images-VictoriaBee-5e7b163.jpg
width: 1200
height: 800

Miłość, ciekawość, prozac i wątpliwości
type: item
date: 2016-11-25T11:35:54.000Z
creator: Kaja Dobrowolska
subject: Kultura
subject: Po godzinach
subject: esej
subject: książka
subject: kultura
subject: literatura
subject: poradniki
subject: psychologia
description: Co jest szczęściem trzydziestolatki? Studia, praca w pubie, mnóstwo szalonego seksu i trochę koki? A może świetna, bardzo dobrze płatna praca, luksusowy samochód i zawodowy sukces na całej linii? Czy raczej bycie świetną żoną i matką, dbanie o dom, dzieci i męża? Odpowiedzi szukajcie w doskonałej, babskiej powieści "Miłość, ciekawość, prozac i wątpliwości" Lucii Etxebarrii.
encoded: Co jest szczęściem trzydziestolatki? Studia, praca w pubie, mnóstwo szalonego seksu i trochę koki? A może świetna, bardzo dobrze płatna praca, luksusowy samochód i zawodowy sukces na całej linii? Czy raczej bycie świetną żoną i matką, dbanie o dom, dzieci i męża? Odpowiedzi szukajcie w doskonałej, babskiej powieści "Miłość, ciekawość, prozac i wątpliwości" Lucii Etxebarrii. Mamy tu - niczym u Czechowa - trzy siostry. Najmłodszą - Cristinę - studentkę, która jak szalona uprawia seks i czasem bierze działkę. Najstarszą - Anę - zaniedbywaną żonę i niedocenianą matkę, która popada w ostrą depresję. I średnią - Rosę - która osiągnęła pozorny sukces - ma świetną pracę, mnóstwo pieniędzy, luksusowy samochód i... pustkę w sercu. Każda z tych Hiszpanek szuka szczęścia w życiu. I każdej wydaje się, że to szczęście znalazła. Czy któraś z nich ma rację? Czy rzeczywiście pozornie różne drogi życiowe nie sprowadzają się w końcu do tego samego? Co zdarzyło się takiego w dzieciństwie, co odcisnęło piętno na ich dalszym życiu? Powieść czyta się rewelacyjnie, dzięki temu że poznajemy tą samą rzeczywistość z trzech różnych punktów widzenia, a trafne pytania autorki i zmuszają do chwili refleksji. Jak naprawdę wygląda szczęście kobiety? Co leży u podstaw tego szczęścia - miłość i rodzina, ciekawość świata, prozac i inne środki - czy może jeszcze coś innego? Lucía Etxebarría (ur. 1966) to hiszpańska pisarka, poetka, eseistka i scenarzystka. Debiutowała w 1996 roku biografią Kurta Cobaina. Jest laureatką nagród Nadal, Primavera i Planeta, a jej dzieła przełożono na czternaście języków. Wydawnictwo REBIS

miloscciekawoscprozaciwatpliwosci-18c7f20.jpg
width: 140
height: 214

Wypadek na ulicy Starowiślanej
type: item
date: 2016-09-30T13:35:46.000Z
creator: Edyta Liebert
subject: Kultura
subject: Po godzinach
subject: esej
subject: książka
subject: kultura
subject: lektury
subject: literatura
subject: literatura kobieca
subject: literatura współczesna
subject: romans
description: Główną bohaterką książki Lucyny Olejniczak jest jej imienniczka, matka dwojga dorosłych dzieci, która przypadkiem natrafiła na artykuł z 1900 roku, opowiadający o wypadku wozu strażackiego jadącego do pożaru, w którym brał udział jej pradziadek. Ponieważ Lucyna pisze książki i to z pewnymi sukcesami, postanawia opisać życie swojego przodka.
encoded: Wypadek na ulicy Starowiślnej Lucyna olejniczak Recenzja Główną bohaterką książki Lucyny Olejniczak jest jej imienniczka, matka dwojga dorosłych dzieci, która przypadkiem natrafiła na artykuł z 1900 roku, opowiadający o wypadku wozu strażackiego jadącego do pożaru, w którym brał udział jej pradziadek. Ponieważ Lucyna pisze książki i to z pewnymi sukcesami, postanawia opisać życie swojego przodka. W tym celu zaczyna zgłębiać lekturę starych czasopism i dokumentów oraz sprawdzać krakowskie archiwa. O pomoc zwraca się również do rodziny, jednakże ta niewiele pamięta z tamtych czasów, nie ma także żadnej fotografii przedstawiającej poszukiwanego pradziadka. Przypadkowo poznany dziennikarz Tadeusz Teodor, zafascynowany bohaterką postanawia pomóc jej odnaleźć informacje na temat jej przodków. Jednakże zadanie nie okazuje się takie proste... Autorka wspaniale łączy teraźniejszość z przeszłością, zaciera się granica między współczesnością a historią. Obecne wydarzenia mieszają się z wydarzeniami sprzed 100 lat, chwilami nie wiedziałam czy to co jest opisywane to fikcja literacka stworzona na potrzeby książki czy najprawdziwsze wydarzenia. Pisarka ukazuje jak niewiele współcześni ludzie różnią się od tych z przeszłości, łączą ich te same problemy społeczne, a różni tylko postęp technologiczny. Najbardziej urzekła mnie autentyczność bohaterów, Lucyna nie jest super bogatą gwiazdą, ma swoje wady i kompleksy, jest zwyczajnym człowiekiem i dzięki temu staje się tak bliska czytelnikowi. Jej przyjaciel Tadeusz również nie jest wszechmocnym, przystojniakiem, który bez trudu rozwiązuje wszystkie problemy i „cudownymi siłami” usuwa przeszkody z drogi swojej kobiety. Wątek miłosny nie jest „przesłodzony”, bohaterowie nie rzucają się sobie w objęcia i nie zapominają o całym świecie, ale powoli odkrywają się wzajemnie i to co do siebie czują. Wyróżniającą cechę tej książki są rozbudowane opisy różnych miejsc Krakowa i to nie tylko współczesnego, ale również tego dziewiętnastowiecznego. …

wypadeknaulicystarowislanej-903d015.jpg
width: 150
height: 251

Czy grubo w tym wyglądam
type: item
date: 2016-09-30T13:34:44.000Z
creator: Edyta Liebert
subject: Kultura
subject: Po godzinach
subject: esej
subject: książka
subject: literatura
subject: literatura kobieca
subject: słownik
description: Autorka książki Jessica Weiner jest dziennikarką telewizyjną w USA, która pragnie pokazać kobietom, że świat nie toczy się wokół kilogramów i wyglądu zewnętrznego. Czytając książek odczuwamy, że autorka pisze szczerze, gdyż sama opisuje swoje rozterki dotyczące wyglądu, bo która z Nas chociaż raz w życiu nie wypowiedziała zdania „Czy grubo w tym wyglądam …”?. Przyznajmy się, że tak naprawdę to nie o wygląd chodzi, to pytanie ma ukryte w sobie coś więcej …
encoded: Czy grubo w tym wyglądam? JessicaWeiner Recenzja Autorka książki Jessica Weiner jest dziennikarką telewizyjną w USA, która pragnie pokazać kobietom, że świat nie toczy się wokół kilogramów i wyglądu zewnętrznego. Czytając książek odczuwamy, że autorka pisze szczerze, gdyż sama opisuje swoje rozterki dotyczące wyglądu, bo która z Nas chociaż raz w życiu nie wypowiedziała zdania „Czy grubo w tym wyglądam …”?. Przyznajmy się, że tak naprawdę to nie o wygląd chodzi, to pytanie ma ukryte w sobie coś więcej … Obecny świat mediów stylizuje jak powinno wyglądać to „właściwe” piękno kobiety – ale czy ono jest najwłaściwsze? Każda z nas pragnie chociaż w niewielkim stopniu doścignąć te ikony piękna, lansowane przez media, ale czy w codziennym życiu tylko wygląd zewnętrzny się liczy? Autorka pokazuje jak w prosty sposób odkryć własne najwartościowsze piękno, które z kilogramami naszego ciała nie ma nic wspólnego. Realizmu dodają wielokrotnie zamieszczane listy różnych osób do autorki. Dzięki zamieszczonym listom odczuwamy pewną bliskość, że my też mamy podobne problemy jak inni ludzie, że sami nakręcamy te chore sytuacje. Listy ukazują najróżniejsze problemy kobiet ale i mężczyzn. Czy zastanawiałyśmy się, co tak naprawdę czuję osoba, której zadajemy pytanie „Czy grubo w tym wyglądam”? Przecież najczęściej są to ludzie nam bardzo bliscy – kochający nas. Dlatego książka nie tylko jest przeznaczona dla kobiet, ale i mężczyźni odnajdą w niej, jak wybrnąć z trudnych sytuacji „kilogramowych”. Autorka prowokuje aby podjąć walkę, ale nie ze swoim ciałem, tylko walkę o pokój własnej duszy – a przede wszystkim akceptacje siebie. Każda z nas kogoś kocha, szanuje, podziwia, ale tak przyznajmy się, niewiele kobiet potrafi te uczucia okazać wobec siebie. Autorka wskazuje jak odnaleźć w sobie pozytywne cechy – wartościowe, każdy człowiek jest wartościowy na swój jak najbardziej indywidualny sposób. Twoje JA nie kręci się tylko wokół kilogramów. Książkę czyta się lekko, jednocześnie dając nam…

czygrubowtymwygladam-2f15142.jpg
width: 162
height: 241

"Szpiedzy w Warszawie" Alan Furst
type: item
date: 2015-12-04T10:41:39.000Z
subject: Kultura
subject: Po godzinach
subject: esej
subject: literatura
subject: proza
subject: Warszawa
description: Warszawa w roku 1937. W niemal każdej ambasadzie działa komórka wywiadowcza, szpiedzy zachodnich i wschodnich mocarstw gorączkowo zbierają informacje o przygotowaniach do wojny, zarówno tych prowadzonych przez przeciwników, jak i przez sojuszników.
encoded: Warszawa w roku 1937. W niemal każdej ambasadzie działa komórka wywiadowcza, szpiedzy zachodnich i wschodnich mocarstw gorączkowo zbierają informacje o przygotowaniach do wojny, zarówno tych prowadzonych przez przeciwników, jak i przez sojuszników. Można powiedzieć, że w Warszawie wręcz roi się od tajnych agentów, którzy tworzą niezwykle barwne towarzystwo, działając pod przykrywką ambasad swoich krajów. Polacy, Francuzi, Niemcy, Rosjanie – wszyscy wiedzą, że w wojna wisi w powietrzu i że trzeba się do niej przygotować. Wszyscy wierzą, że swoją działalnością wywiadowczą uratują swoich rodaków przed zgubą lub że zapewnią zwycięstwo ojczyźnie. Jean-François Mercier, francuski attaché wojskowy, też wie, że konflikt zbrojny jest nieunikniony, brał już udział w niejednej wojnie, ma za sobą długą i ofiarną służbę, właściwie chciałby już odejść na zasłużoną emeryturę, ale poczucie odpowiedzialności za losy milionów trzyma go na posterunku. Jest arystokratą o nienagannych manierach i niezłomnych zasadach, ale dla dobra ojczyzny nie cofnie się przed niczym. Umiejętnie lawiruje w specyficznych dyplomatycznym światku, ale też nie stroni od bezpośredniego, choćby i bolesnego starcia z przeciwnikiem. Sił dodaje mu na pewno gorące uczucie do poznanej na nudnym oficjalnym przyjęciu pięknej Polki pracującej dla Ligi Narodów. Mercier odkrywa, że po pierwsze nie jest wcale taki stary, a po drugie – że nie tylko dla ojczyzny jest gotów posunąć się do ostateczności. Czy zdoła zdobyć serce fascynującej kobiety? Czy zdoła skruszyć opór doktrynerów ze sztabu generalnego? Czy sprawi, że zagrożenie ze strony Niemiec uznają wreszcie za realne? Czy też wszystkie jego wysiłki pójdą na marne? Krótko o autorze: Alan Furst (ur. w 1941 roku w Nowym Jorku) – amerykański pisarz, okrzyknięty mistrzem powieści szpiegowskich, których akcja rozgrywa się tuż przed lub w trakcie II Wojny Światowej, autor bestsellerowych pozycji: Night Soldiers, Dark Star, The Polish Officer i wielu innych docenionych głów…

szpiedzywwarszawiealanfurst-0122ad0.jpg
width: 261
height: 413