„Social media mnie niszczą”. Jak zerwać z porównywaniem się do innych i odzyskać spokój?
Ludzie z natury są istotami społecznymi, a social media dla wielu osób są dziś nieodłączną częścią życia. Poszerzają nasze kontakty, umożliwiają relacje z ludźmi z całego świata, dają nam też dostęp do wiedzy, pomagają budować więzi, służą szybkiej wymianie informacji. Ale nadmierne lub niewłaściwe korzystanie z mediów społecznościowych może bardzo niekorzystnie odbić się na naszym zdrowiu psychicznym i mieć długotrwałe skutki. Inni mają lepiej O tym, że w mediach społecznościowych czyha na użytkowników wiele niebezpieczeństw, takich jak oszustwa finansowe, hejt czy cyberprzemoc, wiemy nie od dzisiaj. Ostrzegają przed nimi zarówno nauczyciele w szkołach, jak i plakaty w przestrzeniach publicznych. Ale poważnym problemem, o którym mówi się znacznie rzadziej, jest porównywanie się do innych. Osoby korzystające z Facebooka czy Instagrama często uważają, że inni użytkownicy są od nich szczęśliwsi. Nierzadko możemy nawet nie być świadomi z tego, że oglądanie najlepszych momentów z życia znajomych sprawia, że zaczynamy odczuwać niepokój z powodu naszego wyglądu, stylu życia czy postępów w karierze. Możemy też porównywać się z osobami nie znanymi nam osobiście, takimi jak celebryci lub influencerzy. Wynikające z tego powodu przygnębienie może wpłynąć na wiele obszarów naszego życia, między innymi zwątpienie w siebie i swoje możliwości, niepewność uczuć w związku lub wątpliwości dotyczące kariery. Szkodliwe czy pożyteczne? W świecie nauki pojawia się coraz więcej badań dotyczących tego, kiedy i jak media społecznościowe pomagają w zdrowiu psychicznym i budowaniu więzi, a kiedy i jak szkodzą tym obszarom życia. Jednym z najważniejszych odkryć jest rola, jaką porównywanie się z innymi odgrywa w naszym korzystaniu z mediów społecznościowych. Obserwowanie na Facebooku czy Instagramie osób, które oceniamy (świadomie lub nieświadomie) jako lepsze od nas pod kluczowymi względami (wyglądu, statusu materialnego, związków, życia rodzinnego), często ma negatywny wpływ na zdrowie psychiczne i emocjonalne, może również zwiększyć ryzyko depresji, lęków, negatywnego obrazu ciała, a nawet zaburzeń odżywiania. Dzieje się tak, ponieważ kreowanie fałszywego życia w mediach społecznościowych dla lajków czy uzyskania jak największej liczby obserwujących może sprawić, że nasze niedociągnięcia lub zmagania w prawdziwym życiu będą się wydawać jeszcze trudniejsze i stracimy z oczu to, co prawdziwe. Jak zerwać z porównywaniem się do innych? Ogranicz korzystanie z mediów społecznościowych. Ograniczenie korzystania z mediów społecznościowych do pół godziny dziennie może prowadzić do niższego poziomu lęku, depresji i poczucia samotności. Wniosek ten opiera się na badaniu przeprowadzonym na Uniwersytecie Stanowym Iowa z udziałem dwustu trzydzieściorga studentów. Połowa z nich została poproszona o ograniczenie korzystania z mediów społecznościowych do trzydziestu minut dziennie. Uzyskali oni niższe wyniki w zakresie lęku, depresji i samotności niż ich koledzy korzystający z social mediów bez ograniczeń. Możesz stworzyć sobie harmonogram korzystania z mediów społecznościowych, na przykład do pół godziny popołudniu lub wieczorem. Możesz też zrobić sobie całkowitą przerwę od social mediów, podczas której w ogóle nie będziesz się nimi interesować. Niektórym osobom pomaga weekendowy odpoczynek, podczas gdy innym może pomóc kilkutygodniowa lub nawet kilkumiesięczna przerwa. Zmień strony, które obserwujesz. Niektórym użytkownikom pomaga zmiana obserwowanych treści w mediach społecznościowych na bardziej pozytywne dla ich umysłu. Może to dotyczyć zaprzestania obserwowania osób, z którymi się porównujesz i obserwowania bardziej zróżnicowanego grona osób, na przykład o podobnych zainteresowaniach jak Twoje. Odsuwaj od siebie myśli, które zachęcają Cię do porównywania się z innymi. Aby przestać porównywać się z innymi, pomocne może być również wyćwiczenie swojej uważności podczas przeglądanych treści w social mediach. Zwróć uwagę na myśli, które towarzyszą Ci, gdy oglądasz czyjeś zdjęcia lub rolki, i oddalaj od siebie te o wydźwięku negatywnym. Możesz powiedzieć sobie coś w stylu: „Oni nie widzą całego mojego życia, a ja nie widzę całego ich” lub: „Media społecznościowe to tylko fragmenty wydarzeń, a ci ludzie mogą przechodzić przez coś, o czym nie mam pojęcia”. Angażuj się w aktywności, które wzmacniają twoją samoocenę. Budowanie poczucia własnej wartości opiera się również na aktywnościach, które poprawiają Twoje samopoczucie. Może to być uprawianie sportu, słuchanie muzyki, tworzenie sztuki, spędzanie czasu na łonie natury lub wolontariat. Hobby zawsze pozytywnie wpływa na zdrowie psychiczne, dlatego warto poświęcić się czemuś, co sprawia Ci realną przyjemność. Przebywaj z ludźmi, którzy korzystnie wpływają na Twoje zdrowie psychiczne. Spędzanie czasu z osobami, które mają pozytywny wpływ na Twoje życie, może być pomocne na wiele sposobów. Może nie tylko poprawić Twoje zdrowie psychiczne, ale w niektórych przypadkach także pomóc Ci uniknąć korzystania z mediów społecznościowych, a tym samym porównywania się z innymi. Podobnie, jeśli ktoś w Twoim życiu Cię dołuje lub sprawia, że ​​czujesz się źle, ustalenie granic może Ci pomóc. Jeśli brakuje Ci pozytywnego wsparcia ze strony najbliższych, grupy wsparcia (także online) i wszelkie inne możliwości poznawania nowych ludzi mogą być dobrym punktem wyjścia. Poproś o pomoc, jeśli nie umiesz zaprzestać porównywania się z innymi. Terapeuta może pomóc Ci przezwyciężyć negatywne myśli i wesprzeć Cię, abyś przestał porównywać się z innymi w mediach społecznościowych. Psycholog może również pomóc Ci w radzeniu sobie z niską samooceną, depresją, problemami w związkach, lękiem, trudnościami w spędzaniu czasu poza mediami społecznościowymi i innymi problemami. Jeśli tradycyjna terapia w gabinecie nie jest dla Ciebie komfortowa, zawsze możesz skorzystać z terapii online. Życie na pokaz Media społecznościowe służą nam na wielu płaszczyznach życia, jednak to od nas zależy, czy będą przydatnym narzędziem ułatwiającym nam pracę i kontakty z bliskimi, czy staną się źródłem naszego złego samopoczucia i cierpienia. Niska samoocena, negatywny obraz własnego ciała i podatność na choroby psychiczne często sprawiają, że ludzie chętniej szukają akceptacji i poczucia wspólnoty za pośrednictwem mediów społecznościowych. Wyidealizowane życie influencerów oraz cyberprzemoc to główne przyczyny porównywania się z innymi w mediach społecznościowych i wynikających z nich negatywnych skutków: depresji, lęków, zaburzeń odżywiania, myśli samobójczych i tym podobnych. Tylko od nas zależy, czy będziemy korzystać z social mediów z rozwagą, czy pozwolimy im na niekontrolowane wtargnięcie do naszego życia. Źródła: Comparing Yourself To Others On Social Media, https://www.betterhelp.com/advice/general/how-does-comparing-yourself-to-others-on-social-media-impact-your-mental-health/ Samra A., Warburton W.A., & Collins A.M. (2022). Social comparisons: A potential mechanism linking problematic social media use with depression. Journal of Behavioral Addictions, 11(2), 607-614. https://doi.org/10.1556/2006.2022.00023 Understanding Social Comparison on Social Media, https://jedfoundation.org/resource/understanding-social-comparison-on-social-media/
„Moje małżeństwo legło w gruzach, bo mąż uczestniczył w moim porodzie. To był największy błąd mojego życia”
„Arek wykonuje swoje ojcowskie obowiązki z przymusu, a nie z miłości. Kąpie i karmi Zosię, bo tak wypada, bo w końcu jest jej tatą. Ale nigdy sam z siebie jej nie tuli, nie całuje…”.
Na wstępie zaznaczę, że nie należę do kobiet, które potrzebują męskiego oparcia i trzymania za rączkę przy każdej trudnej sytuacji. Czułam jednak, że obecność męża w tak ważnej chwili, jaką są narodziny naszej córki, jest bardzo ważna. W końcu jesteśmy rodziną, a Arek powinien mnie wspierać. Myślałam też, że zwyczajnie chce być częścią tego pamiętnego momentu. Sam poród pamiętam jak przez mgłę. Trwał kilka godzin, nie dostałam znieczulenia i bardzo cierpiałam. Arek nie okazał się zbyt pomocny – niby starał się, masował mi plecy, przynosił, co chciałam i rozmawiał z pielęgniarką, ale miałam wrażenie, jakby krążył myślami gdzie indziej. Podobnie jak ja był bardzo wystraszony i zagubiony – to w końcu nasze pierwsze dziecko! Czym jest znieczulenie zewnątrzoponowe? Najgorzej było pod koniec – widziałam, że akcja porodowa go obrzydza, a moje stękanie i pokrzykiwanie wcale nie pomaga. W porodzie nie ma niczego uroczego i naprawdę nie wygląda on tak, jak ja wyretuszowanych zdjęciach z internetu. Od tego czasu minęło już pół roku, a my zamiast się do siebie zbliżyć i poczuć jak rodzina, coraz bardziej się od siebie oddalamy. Mam wrażenie, że Arek wykonuje swoje ojcowskie obowiązki z przymusu, a nie z miłości. Kąpie i karmi Zosię, bo tak wypada, bo w końcu jest jej tatą. Ale nigdy sam z siebie jej nie tuli, nie całuje… Zachowuje się jak robot nie tylko przy niej, ale tez przy mnie. Zaznaczę tylko, że ostatnio kochaliśmy się miesiąc przed porodem… Wcześniej mąż był bardzo czuły i oddany, a z łóżka moglibyśmy nie wychodzić wcale! View Burdaffi on the source website Oczywiście próbowałam z nim na ten temat porozmawiać. Początkowo zaprzeczał, że się zmienił. Twierdził, że przesadzam, że może jestem jeszcze zestresowana swoją nową rolą – byciem młodą mamą – i to hormony sprawiają, że doszukuję się dziury w całym. Czas jednak mija, a Arek wciąż jest tak samo zimny i niedostępny. W końcu, po wielu dniach moich dociekań i szlochów, przyznał, że powodem jego zachowania jest… mój poród, w którym KAZAŁAM mu uczestniczyć. Dokładnie tak to ujął. KAZAŁAM. Popłakałam się i wygarnęłam mu wtedy, że po pierwsze, to sam się zgodził, a po drugie – to chyba logiczne, że mąż powinien wspierać żonę w tak trudnym momencie! Bardzo się tego wieczora pokłóciliśmy. Arek wyznał mi, że patrzenie, jak „wychodzi ze mnie dziecko” (to jego słowa!) odebrało mi w jego oczach cały seksapil, a już samo myślenie o seksie ze mną jest w tej sytuacji dla niego koszmarem. Cała moja seksualność kojarzy mu się obecnie z porodem, a nie przyjemnością. Jak tak dalej pójdzie, pewnie znajdzie sobie kochankę. O ile już jej nie ma. Tak bardzo żałuję, że nalegałam, by był przy tym porodzie… Czy jest coś, co mogę zrobić, by uratować nasze małżeństwo? Będę wdzięczna za jakąkolwiek radę, bo nie wiem już, co robić. Czytaj także:„Zawodowo jestem szefem promocji w dużej firmie, a w domu jestem nikim. Mąż mnie poniża i wyzywa każdego dnia”„Odszedłem od żony, bo… mi się znudziła. Zamiast nudnej żony miałem teraz w łóżku o 20 lat młodsze dziewczyny”„Bycie prostytutką otworzyło mi drzwi do godnego życia. Teraz boję się, że narzeczony dowie się, jak kiedyś zarabiałam”
Blue Monday 2021 - kiedy wypada najbardziej depresyjny dzień w roku?
Blue Monday, czyli najbardziej depresyjny dzień w roku, wypada w trzeci poniedziałek stycznia. Termin ten wprowadził w 2004 roku brytyjski psycholog Cliff Arnall.
Blue Monday to dzień, który - zdaniem niektórych - jest określany jako najbardziej depresyjny w całym roku. Powstał nawet specjalny wzór matematyczny, który ma uzasadnić jego termin w kalendarzu. Niestety - wzór autora pomysłu tego pseudonaukowego terminu nie ma sensu, ponieważ jego składowe są niemierzalne. Prawdą jest natomiast fakt, że najwięcej samobójstw popełnianych jest w poniedziałki. Kiedy wypada Blue Monday 2021? Wypada w trzeci poniedziałek stycznia, zatem Blue Monday 2021 wypadnie 18 stycznia. Jeszcze do 2011 roku Blue Monday wyznaczany był na poniedziałek ostatniego pełnego tygodnia w styczniu. W 2011 roku autor terminu stwierdził jednak, że z powodu kryzysu finansowego, dzień ten przypadł wcześniej. Co to jest Blue Monday? Blue Monday, znany jako najbardziej depresyjny dzień w roku, tłumaczy się jako przygnębiający, smutny poniedziałek. Blue Monday jest terminem pseudonaukowym, wprowadzonym przez brytyjskiego psychologa Cliffa Arnalla. Jego zdaniem to właśnie w trzeci poniedziałek stycznia przypada najbardziej depresyjny dzień w roku. Psycholog uznał, że wówczas kumulują się wszystkie niekorzystne zjawiska i wrażenia: meteorologiczne: niskie nasłonecznienie i krótki dzień, ekonomiczne: kończą się terminy spłacania kredytów zaciągniętych przed świętami Bożego Narodzenia, psychologiczne: spada poziom motywacji, pojawia się rozczarowanie porzuceniem postanowień noworocznych. Zobacz także: Sytuacja patowa - definicja, przykład. Jak rozwiązać sytuację patową? Kryzys w związku - 10 sygnałów, że jesteś w związku bez przyszłości Samobójstwa w Polsce - policyjne statystyki Stres a wygląd - jak stres wpływa na urodę?
Nowakowska i Nowicki żartowali na wizji z chorych na depresję. "Najlepszym lekiem jest oglądanie nas"
W jednym z ostatnich odcinków „Pytania na śniadanie” poruszono temat depresji i leków antydepresyjnych. Prowadzący - Ida Nowakowska i Łukasz Nowicki zaliczyli skandaliczną wpadkę. Nieprzyjemnymi komentarzami zbagatelizowali problem choroby.
Prowadząc programy śniadaniowe na żywo nie jest trudno o zaliczenie wpadki i powiedzenie kilku słów za dużo. Dlatego też prezenterzy, którzy pojawiają się na wizji powinni być szczególnie wyczuleni i do delikatnych tematów, mogących kogoś urazić, podchodzić z odpowiednią ostrożnością. Najwyraźniej zapomnieli o tym Ida Nowakowska i Łukasz Nowicki. Ich wypowiedzi szybko spotkały się z ogromną krytyką internautów. Nowakowska i Nowicki żartują z depresji w „Pytaniu na śniadanie” W programie poruszono temat rosnącej sprzedaży leków antydepresyjnych, ich działania, skutków ubocznych i odstawiania. W trakcie rozmowy o chorobie, jaką jest depresja Nowicki zdawał się nieco trywializować nie tylko sam przebieg schorzenia, ale też proces jej leczenia. Początkowo wystąpiły problemy techniczne podczas łączenia Skype z psychiatrą, ale gdy już udało się nawiązać połączenie, prowadzący powiedział: Głównym punktem wywiadu był fakt, że sprzedaż leków antydepresyjnych i uspokajających w ciągu ostatniego miesiąca zwiększyła się o jedną czwartą w porównaniu do analogicznego okresu rok temu. Jak donosi „Dziennik Gazeta Prawna”, w tym czasie Polacy wydali na ten cel 200 mln zł. Prowadzący zadał więc rozmówczyni szereg pytań dotyczących farmakologii w leczeniu depresji. Po usłyszeniu od profesor psychiatrii, że leki owszem, mogą mieć pewne skutki uboczne, prowadzący postanowił brnąć w temat dalej i zaczął dopytywać o efekty odstawienia leków, tego, jak przebiega oraz jak leczenie zostaje wdrożone. Gdy profesor udzieliła już wyczerpujących odpowiedzi, Nowicki stwierdził, że podzieli się z widzami swoim sposobem na walkę z depresją. Nowicki przeprasza za wpadkę w „Pytaniu na śniadanie” Po tym, jak w sieci zawrzało, a internauci i organizacje zajmujące się pomocą osobom chorym na depresję głośno skrytykowały wypowiedzi prowadzących śniadaniówkę, Nowicki postanowił przeprosić, publikując wpis na swoim koncie na Instagramie. Z kolei Ida Nowakowska w rozmowie z „Pudelkiem” postanowiła nie wycofywać się z żartów, które poczyniła na wizji i bronić się innymi argumentami. Jej zdaniem drwiący wydźwięk rozmowy miał po prostu poprawić widzom humor. Jeśli zauważasz u siebie lub swoich bliskich objawy choroby, skontaktuj się z lekarzem psychiatrą, psychoterapeutą lub skorzystaj z jednego z poniższych telefonów zaufania. Antydepresyjny Telefon Forum Przeciw Depresji tel. 22 594 91 00 Telefon zaufania dla osób dorosłych w kryzysie emocjonalnym tel. 116 123 Bezpłatny telefon zaufania dla dzieci i młodzieży tel. 116 111 ITAKA- centrum wsparcia dla osób w stanie kryzysu psychicznego tel. 800 70 2222 ITAKA – Antydepresyjny telefon zaufania tel. 22 484 88 01 Telefoniczna Pierwsza Pomoc Psychologiczna tel. 22 425 98 48 Zobacz więcej wiadomości z życia gwiazd: Anna Lewandowska na spacerze z Laurą w pięknym wózku za małą fortunę. Jaki to model? Blanka Lipińska zdradza szczegóły swojej diety. "Wolę wyglądać, niż być najedzona" Barbara Kurdej-Szatan mimo ciąży wraca na plan. Ruszają zdjęcia do kolejnych odcinków "M jak miłość"
Dramatyczne wołanie o pomoc Sinead O'Connor
Artystka od lat cierpi na chorobę afektywną dwubiegunową. Wideo na Facebooku wstrząsnęło fanami na całym świecie.
Była gwiazdą muzyki lat 90., olśniewała widownię, słuchaczy swoim anielskim głosem. Nie dała rady brnąć w show-biznes z powodu kruchej psychiki. Sinead O'Connor jest teraz 50-letnią, samotną i cierpiącą kobietą, która woła o pomoc. Zapłakana, poruszyła serca internautów lękających się, że to jej film pożegnalny, a ona sama chce popełnić samobójstwo... Nie żyje wokalista Linkin Park Sinead O'Connor zamknęła się w pokoju hotelowym i nagrała kilkunastominutowe wideo, które opublikowała na Facebooku. Irlandzka piosenkarka od lat cierpi na depresję, stany lękowe. Wychowała się w Dublinie, a śpiew był jej lekarstwem na patologiczną sytuację rodzinną i agresję matki. Rodzice po rozwodzie dosłownie zamknęli ją w internacie prowadzonym przez zakonnice, którym nie chciała się podporządkować jako nastolatka. Wylądowała w poprawczaku. Muzyka miała być dla niej ratunkiem, a przysporzyła jej dodatkowych urazów i cierpień - gigantyczny sukces płyty, problemy z wychowaniem czwórki dzieci i odkryta biseksualność spowodowały, że zaczęła dusić się we własnym ciele. Sinead O'Connor, jako osoba chora, zarazem chce zwrócić na siebie uwagę, jak i ukryć przed światem. Na tym m.in. polega choroba afektywna dwubiegunowa. Jak rozpoznać depresję Sinead O'Connor: upadek gwiazdy U Sinead O'Connor zdiagnozowano trzy choroby psychiczne: depresję, zespół stresu pourazowego i chorobę dwubiegunową. Lata temu pojawiały się też podejrzenia o kleptomanię i nerwicę. Piosenkarka ma za sobą kilka prób samobójczych, ucieczek z ośrodków, od bliskich, o których pisały media. Jej chwytający za serce film rzucił światło na problem, z jakim boryka się nie tylko ona. Jest jedną z miliona ludzi chorych psychicznie, którzy są ignorowani przez społeczeństwo i czują się odrzuceni i wykluczeni. W wideo padają słowa, które prawdopodobnie artystka wypowiada na głos po raz pierwszy. Sinead płacze, szlocha, urywająca się gonitwa myśli zadaje jej potworny ból. Jej cierpienie jest tak namacalne, że obserwatorzy, fani, przypadkowi internauci nie chcą być bierni, komentują i apelują o pomoc dla artystki, piszą do niej pełne wsparcia wiadomości. ,,Ludzie, którzy powinni cię kochać, nagle traktują cię jak największe gó*no. To jak polowanie na czarownice” Kilka godzin później, na Facebooku wokalistki pojawił się post tłumaczący jej zachowanie i aktualizujący jej stan. Mamy nadzieję, że artystka wróci do najlepszej formy i jej depresja nie pogłębi się, a idąc w ślad za tekstem jej najsłynniejszej piosenki, nic nie równa się z nią, nie ma drugiej takiej, jak ona.
Zanim wyjdziesz z domu, kilka razy sprawdzasz czy drzwi są zamknięte, a gaz wyłączony? To może być nerwica natręctw!
Męczący i nasilający się strach często jest powodem trudności w normalnym funkcjonowaniu. Czy z nerwicy natręctw można wyjść?
Nerwica natręctw to choroba dzisiejszych czasów. Każdy przecież gdzieś się spieszy, gdzieś biegnie. Praca, zakupy, spotkanie, obiad - nie zauważamy takich drobnostek jak to, czy aby na pewno zamknęliśmy drzwi lub czy wyłączyliśmy światło. Dodatkowo nieustanny stres i mnóstwo obowiązków napiętrza poczucie lęku przed nawet najdrobniejszymi sprawami. I tak coraz więcej osób odczuwa strach przed tym, czy żelazko zostało wyłączone, a samochód zamknięty. Poznaj historię 3 kobiet, które widzą swój problem z nerwicą natręctw, ale w zasadzie nic z tym nie robią. Też tak masz? Małgorzata, 25 lat To może być nerwica natręctw, chociaż wolę mówić o sobie, że jestem pedantką. Ubrania zawieszone w szafie według konkretnego klucza -kolorami i rodzajami: koszule, sukienki, marynarki. Na biurku nienaganny porządek, inaczej nie zacznę pracy. Zanim zabiorę się za gotowanie, sprzątam kuchnię. Zapytasz po co, w końcu zaraz znowu będzie tam brudno? Odpowiem: po to, żeby mieć komfort i odpowiednią aurę. Gdy wychodzę z domu do pracy, sprawdzam, czy wyłączyłam prostownicę, czy gaz jest zakręcony, balkon zamknięty, a nawet czy lodówka jest domknięta (bo przecież gdyby drzwi były tylko lekko przyklapnięte, to produkty spożywcze by się zepsuły!). Moja siostra śmieje się, że sprawdzając po 2-3 razy czy drzwi do mieszkania są na pewno zamknięte, kiedyś oderwę klamkę, ale ja dzielnie dalej to robię. Po co? Żeby nie gryźć się z tematem, gdy będę w pracy. Kiedyś wydawało mi się, że nie wyłączyłam prostownicy. Byłam już w połowie drogi do pracy, więc nie chciałam już cofać się do domu. W pracy zastanawiałam się, czy wszystko już mi spłonęło, czy coś jeszcze może zostało. Gdy wracałam i byłam już przed wejściem do mieszkania, czułam zapach spalenizny. Oczyma wyobraźni widziałam już zgliszcza moich mebli. Przekręciłam klucz. Serio – nogi miałam jak z waty. Oczywiście wszystko w domu było w porządku. Gdy emocje już opadły, zorientowałam się, że zapach z klatki schodowej bardziej przypominał smród po spalonych kotletach, niż po mieszkaniu. Agnieszka, 29 lat Nie ma tygodnia, żebym nie wracała z przystanku do domu, bo wydawało mi się, że zapomniałam zamknąć drzwi. Powiem szczerze – ani razu drzwi nie były otwarte. Czasem jak wracam w połowie drogi do mieszkania, to myślę sobie, że to nienormalne. Mam świadomość, że drzwi tak naprawdę są zamknięte, ale i tak wracam, żeby się upewnić i mieć święty spokój przez cały dzień. Anna, 32 lata Mam taką swoją zasadę, że wszystko robię po 2 razy. Uważam, że to mi przyniesie szczęście, a jeśli czegoś nie zrobię 2 razy, to mam przeczucie, że wydarzy mi się coś bardzo złego. Drzwi, gaz, woda, balkon, pralka, samochód – sprawdzam 2 razy. Wiesz, ile razy upewniałam się, czy pilot do mojego Audi prawidłowo zadziałał? Najgorzej jest, gdy gdzieś wyjeżdżam. Pamiętam, jak raz jechałam z Warszawy do Poznania. W połowie drogi uznałam, że drzwi do mojego domu są jednak niezamknięte. Bałam się strasznie, że ktoś się wkradnie, że ograbi mnie ze sprzętu i biżuterii. Wróciłam. Sprawdziłam. Drzwi były zamknięte. Muszę przyznać, że pomimo że straciłam jakieś 3 godziny, to miałam czyste sumienie, udany weekend i brak stresu. Filip Chajzer: spisek spirytusowy Czym jest nerwica natręctw i jak ją leczyć? Nerwica natręctw to nic innego jak odczuwanie strachu i lęku w absurdalnych sytuacjach. Często bywa sadkiem po naszych przodkach, bo jest dziedziczona genetycznie. Nie raz wynika jednak ze stylu życia - zaburzenie dotyka tych, którzy są szczególnie zapracowani, mają wiele obowiązków lub zbyt martwią się rzeczywistością. Męczący i nasilający się strach często jest powodem trudności w normalnym funkcjonowaniu. Jak się okazuje, najbardziej na chorobę narażone są kobiety. Być może dlatego, że łączą tak wiele ról - są matkami, żonami, pracownikami i przede wszystki kobietami. Czy z nerwicy natręctw można wyjść? Jest to oczywiście możliwe, ale niestety bardzo trudne. Przede wszystkim potrzeba czasu, zmiany sposobu myślenia oraz niejednokrotnie po prostu pomocy specjalisty. Antoni Kępiński, Psychologia natręctw
Siostry Godlewskie po wypadku Moniki – ma depresję i chciała się zabić
Jedna z sióstr Godlewskich spowodowała poważny wypadek samochodowy – rozbiła inne auto i wbiła się w budynek, omal nie taranując ludzi. Trafiła do szpitala. Okazuje się, że Monika od miesięcy walczy z depresją. Jedna z sióstr udzieliła szokującego wywiadu tabloidowi.
Monika „Esmeralda” Godlewska w niedzielę popołudniu wjechała na deptak na Ząbkowskiej w Warszawie. Ulica była zamknięta dla ruchu. Godlewska straciła panowanie nad samochodem, uderzyła w tył innego auta, a potem wbiła się w ścianę budynku. Dookoła były tłumy spacerowiczów. Cud, że nie doszło do tragedii i nikogo nie rozjechała. Z obrażeniami trafiła do szpitala. Teraz okazuje się, że Monika, w internecie znana bardziej jako Esmeralda, od miesięcy walczy z silną depresją. Jej siostra Magdalena udzieliła szokującego wywiadu w „Super Expressie”. Jedna z sióstr Godlewskich miała wypadek samochodowy. Jest w ciężkim stanie w szpitalu O siostrach Godlewskich zaczęto mówić, gdy wrzuciły do sieci przed świętami Bożego Narodzenia filmiki, w których wykonują świąteczne piosenki. Hejt i ostre komentarze krytykujące siostry wylewały się ze wszystkich zakamarków internetu. Podobno dziewczyny nie radziły sobie z tym psychicznie. Na łamach „Super Expressu” wypowiedziała się siostra Esmeraldy – Magdalena Godlewska. „Monika ma silną depresję, miesiąc temu próbowała popełnić samobójstwo. Wylądowała na OIOM-ie, lekarze ją uratowali. Teraz ta sytuacja…” – mówi Magdalena Godlewska tabloidowi. Podobno cztery godziny przed wypadkiem, który spowodowała, Monika zobaczyła zdjęcie swojego byłego partnera z ich dzieckiem i nową partnerką mężczyzny. To ją wyprowadziło z równowagi. Siostra Moniki apeluje do mediów i internautów o zaprzestanie hejtowania. „My nie mamy już sił. Mój tato prawie miał zawał, mama codziennie płacze” – czytamy na łamach se.pl Również druga siostra Godlewska – Małgorzata – zabrała głos w tej sprawie. Na Facebooku opublikowała post o siostrze. „Nie mi jest oceniać Twoje postępowanie ani żadnemu człowiekowi… Każdy z nas ma w życiu gorszą chwilę, dzień, tydzień, miesiące… Nie jesteśmy idealnymi ludźmi, każdy również ma prawo popełnić błąd” – zaczęła wpis. Całość do przeczytania tu: Jednak internauci są bezwzględni i ostro komentują sytuację z Esmeraldą. „Sama podkręciłaś ten hejt, a teraz liczysz, że ludzie będą ci współczuć?”, „Twoja siostra powinna mieć w sobie trochę pokory i przed wszystkim nauczyć się przyznawać do błędu” – czytamy w komentarzach. Esmeralda też zamieściła wpis na Instagramie po swoim wypadku: „Aby każdy z nas był chodzącym aniołem, świat byłby piękny. Ludzie popełniają błędy, nie ja pierwsza i ostatnia”. Więcej newsów o gwiazdach:Hanna Lis opublikowała zdjęcie, na którym pozuje z córką. „Wyglądacie jak siostry!”Książę Louis już ochrzczony! Dlaczego na uroczystości zabrakło królowej?
Z życia wzięte - samotna kobieta zmienia swoje życie dzięki dawnemu hobby
„Mam na imię Krystyna, lat 60, choć czuję się na 80. Kłopotów ze zdrowiem nie ma końca – ucisk w klatce piersiowej, kołatanie serca, bóle żołądka. Nic, tylko biegam od lekarza do lekarza i zbieram recepty na kolejne pigułki. Diagnoza? Życie”. Jedno wydarzenie odmieniło jednak jej los...
„Byłam pogodzona z losem, a właściwie z tym, że już nic mnie nie czeka. Tylko wegetacja. I nagle zdarzył się cud!” Historia z życia wzięta nadesłana przez Krystynę. Mam na imię Krystyna, lat 61, choć od kilku miesięcy czuję się na 80. Kłopotów ze zdrowiem nie ma końca – ucisk w klatce piersiowej, kołatanie serca, bóle żołądka. Nic, tylko biegam od lekarza do lekarza i zbieram recepty na kolejne pigułki. Diagnoza? Życie. Ot, tak już mam, tak mieć będę, proszek pomoże, dziesięć proszków pomoże bardziej. A że coś przy okazji zepsują? Na to też znajdzie się jakaś tabletka. „Wychowałam syna na nieodpowiedzialnego dziecioroba.” Przeczytajcie historię Marii... Mąż umarł pięć lat temu, córki zalatane, czasami wpadną, coś pomogą, zjedzą obiad, ale nie dłużej niż na chwilę, bo wzywają je obowiązki. Rozumiem, pamiętam, jak wyglądało życie przed emeryturą, z dziećmi na głowie i mężem do oporządzenia. A teraz? Cały dzień nic. Zakupy – małe, żeby był powód iść do sklepu nazajutrz. Sprzątanie, lekarz, serial w telewizji, audycja w radiu, sprawdzić program telewizyjny na jutro, i sen. Cóż, sen to może za dużo powiedziane. Bardziej przewracanie się w łóżku i słuchanie natrętnych myśli. Te z kolei powtarzałam sąsiadce Jance, gdy wpadała rano na chwilę, by razem pozrzędzić na życie. No bo co innego nam zostało. – Twoje córy przynajmniej mieszkają w tym samym mieście – dziś znów żaliła się Janka. – Moja wyjechała i próbuje mnie uczyć tego Skype'a. Niedoczekanie. Wtedy to już nigdy bym jej nie zobaczyła na żywo. Kiwałam tylko głową, popijając kawę. Zaraz miała przyjść jej kolej na kiwanie, a ja już układałam w myślach listę zażaleń, gdy rozległo się pukanie do drzwi. – Pewnie listonosz – powiedziałam i poszłam otworzyć. Na progu zobaczyłam jednak nie listonosza, a trójkę harcerzy. – Dzień dobry pani, jestem Asia, a to Marek i Kamil. Zbieramy pieniądze na obóz, wynosząc i segregując różne graty – przywitała mnie z uśmiechem dziewczynka, na oko czternastoletnia. – Chcielibyśmy spytać, czy ma pani może jakieś stare butelki, ubrania albo makulaturę, których chce się pani pozbyć. – Coś powinnam mieć – odwzajemniłam uśmiech. – Tylko, hm… – zamyśliłam się na chwilę. Mąż zbierał kiedyś różne gazety i chomikował każdy numer. Czy ja to wyrzuciłam? Chyba nie. – Muszę pogrzebać. Wejdziecie na moment? Janka przyczłapała do przedpokoju. – Harcerze? – Poszukam im starych gazet – powiedziałam. – Zbierają makulaturę. Masz coś? Pokręciła głową. – To ja idę, wy sobie szukajcie. Może wpadnę wieczorkiem z pączkiem. Stare hobby - nowe życie! Gdy za Janką zatrzasnęły się drzwi, przypomniało mi się, gdzie są te wszystkie starocie. Ruszyłam w kierunku małego pokoju i machnęłam na dzieciaki ręką, żeby poszły za mną. Do wielkiej szafy zaglądałam tak rzadko, że praktycznie zapomniałam o jej istnieniu – była jak tapeta na ścianie. Otworzyłam skrzypiące drzwiczki i zaprosiłam harcerzy do przeglądania i wyciągania, ile im się podoba. W stosunku do przedmiotów nie byłam sentymentalna. Nie wyrzuciłam tych gazet nie dlatego, że przypominały męża, ale że mi się po prostu nie chciało. Zdjęcia to zupełnie inna bajka. W każdym pokoju była przynajmniej jedna fotografia Gieńka. Z lat dawnych i tych, które pamiętałam, jakby były wczoraj. Przez jego paranoję zmarło dziecko mojej kuzynki... Chłopcy wyciągali z przepastnych głębin szafy gazety i układali je w kupki na podłodze, ale uwagę Asi przyciągnęły fotografie wiszące na ścianie. – To prawdziwe zdjęcia czy wydruki? – spytała. Uśmiechnęłam się. – Prawdziwe – powiedziałam. – Wszystkie ja zrobiłam. Asia uniosła brwi. – Bardzo fajne. Dużo ich pani ma? – Całe albumy. To było moje wielkie hobby. – W kolorze też? Tu musiałam zaprzeczyć. Skończyłam fotografować, zanim w Polsce kolorowe klisze stały się ogólnie dostępne i na każdą kieszeń. Kiedy pojawiły się aparaty cyfrowe, jakoś się nie mogłam do nich przekonać. Gieniek miał komórkę, ale to jak robić zdjęcia ziemniakiem. Cytując mojego wnuka. – Dlaczego pani przestała, skoro tak to lubiła? – spytała mnie harcerka. – Praca, dzieci, obowiązki. Nie miałam ani czasu, ani siły na bieganie po mieście i szukanie widoków – odparłam, w zamyśleniu patrząc na fotografie. To były świetne czasy. Późniejsze lata też były dobre, jednak ta młodzieńcza wolność… No i to niezwykłe uczucie oddawania się swojej pasji –w żyły wlewała się czysta energia i dusza chciała śpiewać. Kiedy ostatni raz moja dusza śpiewała? Nie pamiętałam. To smutne. – Aha… – Asia zamyśliła się. – A może chciałaby pani przyjść do nas do klubu i zrobić nam zdjęcia na stronę? Co? Czy ja dobrze słyszę? – Przecież macie komórki, każdy teraz robi zdjęcia. – Niby tak, ale pani fotografie są jakieś takie… bardziej. Nie wiem, ciekawsze, żywsze… Chociaż czarno-białe. To co my robimy zawsze wygląda tak samo. Szafa z gazetami nie była jedynym schowkiem wypełnionym starymi rzeczami. W tapczanie Gieniek chował różny sprzęt na wszelki wypadek. Wśród gratów był tam też nasz stary aparat. Chyba nawet ten sam, którym zrobiłam zdjęcia, które zwróciły uwagę Asi. Zgodziłam się pomóc harcerzom. Nie wiedziałam nawet czemu – może dlatego, że łatwiej było się zgodzić, niż szukać wymówki. No i kiedy dziewczynka patrzyła na mnie prosząco, jakoś po prostu nie wypadało powiedzieć nie. Następnego dnia jednak żałowałam tej decyzji. Teraz musiałam pojechać do centrum, kupić klisze, potem szukać tego ich klubu… No, ale obietnica to obietnica. Poza tym, co innego miałam do roboty? „Moja dusza wreszcie się obudziła!” Centrum mocno się zmieniło. Dopiero idąc w kierunku sklepu fotograficznego zorientowałam się, że nie byłam tutaj od śmierci Gieńka. Sklep był blisko przystanku, więc w drodze powrotnej poszłam pozwiedzać. Chciałam zobaczyć, co jeszcze porobili. Zza dachu znajomego bloku wyglądała budowa, przy chodniku postawili kamienne kwietniki, nowe kosze na śmieci. Przystanek też był trudny do poznania z nową wiatą. Wszystko nowe, zdumiewające. Niemal w transie dojechałam do klubu harcerzy. A tam hałas, śmiech, życie. Dzieciaki, które gościłam, podbiegły do mnie, by zaprowadzić mnie do sali, gdzie miałam zrobić im zdjęcia. Po drodze pokazywali mi różne prace i dyplomy, którymi obwieszone były ściany klubu. – To pani Krysia – przedstawił mnie jeden z chłopców ich drużynowemu. Młody mężczyzna przywitał mnie i przedstawił plan działania. Gdy dwie godziny później wychodziłam z klubu po sesji, w głowie nadal rozbrzmiewały mi fragmenty rozmów i opowieści. Następnego dnia pojechałam wywołać film. Widok świeżo wywołanych zdjęć i ich faktura pod palcami, świecący, lekko lepki papier, wszystko to przywołało we mnie taką masę wspomnień, że przez chwilę stałam przy ladzie jak zaczarowana. Dopiero dzwoneczek przy drzwiach obwieszczający nowego klienta przywrócił mnie do rzeczywistości. W tym momencie wiedziałam już, że to nie koniec mojego życia, a początek. Bakcyl z dawnych lat powrócił. W żyłach szybciej krążyła krew, a moja dusza się wreszcie obudziła. Okazało się, że ma depresję Kupiłam kartę miejską i zaczęłam jeździć tu i tam. Najpierw fotografowałam zmiany w mieście, a gdy nakarmiłam nostalgię, skupiłam się na naturze. Godzinami w parku obserwowałam ptaki, czekałam na wiewiórki, a najbardziej ucieszył mnie jeż, który podszedł blisko, bliziutko, jakby chciał zapytać, czy nie zrobiłabym mu portretu. Zrobiłam. Nie wiem, kiedy się zorientowałam, że już nie mam kołatań serca, że żołądek mnie nie boli, ustąpiły duszności i wieczorne lęki. Może wtedy, gdy przez kilka dni nie brałam leków, bo byłam zbyt zajęta, by o nich pamiętać, i nic się nie stało. Pomyślałam wtedy, że to pewnie ruch i świeże powietrze. Ale gdy poszłam do przychodni, by spytać moją doktor, czy rzeczywiście mogę odstawić niektóre leki, ta wysłała mnie do psychologa. I wiecie, co się okazało? Nigdy wcześniej nie przyszłoby mi do głowy, że te wszystkie dolegliwości, które uznawałam za objawy starości, były ukrytą depresją! – Nie zdajemy sobie z niej sprawy, a potrafi nas bardziej umęczyć niż grypa – usłyszałam od lekarza. – Czasem dopada ludzi młodych, niezadowolonych ze swojego życia, ale przeważnie tych, którzy nagle tracą napęd. Na przykład emerytów. Dzieci odchowane, brak obowiązków. Jeśli nie znajdzie się jakieś zajęcie, pasja, organizm panikuje. Pojawiają się duszności, lęki, bóle żołądka, bezsenność. Zgadzało się. Czyli miałam depresję. Gdy zmieniłam swój sposób życia, odpuściła. W końcu moje śniadanie zaczęło składać się w większej części z jedzenia, a proszki mogły wyglądać co najwyżej na deser. Więcej historii z życia wziętych znajdziecie w magazynie „Okruchy życia” - polecamy! Polecamy też inne prawdziwe historie: Urodziłam dziecko na prośbę męża. Nie umiałam być dobrą matką Nie pozwolę odebrać sobie syna!
Justyna Kowalczyk boi się nawrotu depresji – dlaczego?
Sportsmenka przyznała, że po poronieniu miała stany depresyjne.
W najnowszym wywiadzie z fińskimi dziennikarzami Justyna Kowalczyk wspomniała, że dramat, które rozegrał się w jej życiu kilka lat wcześniej, wciąż powraca. Depresja po poronieniu Są czasem w życiu takie wydarzenia, o których trudno zapomnieć. Na tyle traumatyczne, że wpływają na wiele kolejnych lat. O tym, że Justyna Kowalczyk straciła dziecko, dowiedzieliśmy się trzy lata temu, gdy sportsmenka wspomniała o tym w jednym z wywiadów. Poronienie było dla Kowalczyk tak wstrząsającym doświadczeniem, że doprowadziło u niej do poważnej depresji i bezsenności. Jej stan był tak poważny, że nie miała nawet siły i ochoty, by wstać z łóżka. A jak jest teraz? Sportsmenka przyznaje, że obecnie żyje już normalnie, jednak bywają momenty, gdy obawia się nawrotu depresji. Wciąż też zażywa silne leki, dzięki którym walczy z bezsennością. Justyna Kowalczyk przygotowuje się obecnie do igrzysk olimpijskich w Pjongczangu. Możliwe, że będzie to ostatnie sportowe wydarzenie w jej karierze. Trzymamy kciuki za jego powodzenie! Marek Kondrat skomentował swoje późne ojcostwo. Nie on pierwszy zdecydował się na dziecko w tym wieku. Kto jeszcze? W styczniu szykuje się manifestacja na światową skalę. Aktorki pojawią się w czerni. Dlaczego?
Bardzo ciężko jest pomóc komuś, kto cierpi na depresję. Po pierwsze dlatego, że ten ktoś sam sobie musi chcieć pomóc. No i tu jest ból, bo większość osób z depresją uważa, że nie potrzebuje żadnej pomocy. To często silni ludzie, którzy nie uznają własnych słabości.
Po wywiadzie z Agatą Komorowską przychodzą do redakcji listy od kobiet. Zapraszamy też do pisania do Agaty: waszehistorie@polki.pl, a także do czytania listów i dzielenia się opiniami. LIST OD CZYTELNICZKI Pani Agato, Mam takie delikatne pytanie. Mój mąż choruje na depresję. Przynajmniej tak mi się wydaje. Odcina mnie od siebie, rezygnuje z bliskości, coraz bardziej zamyka się w sobie. Często siedzi wpatrzony gdzieś w "nicość". Zapomina o ważnych sprawach. Wiem co Pani pomyśli, że pewnie kogoś ma. Ale nie. To nie jest to. Jesteśmy razem tyle lat, że znam nieco jego zachowania. Już od dawna nie widziałam żeby się uśmiechał. Rok temu zmarła jego matka. Byli bardzo związani. Nasze małżeństwo przeszło już wiele, mąż czasem wpadał w takie stany odrętwienia i niechęci do wszystkiego, ale tym razem wydaje mi się to bardziej wyraźne, trwa dłużej. Martwię się o niego i boję się, że niedługo sama popadnę w podobny stan. Czy mogę mu jakoś pomóc? Basia Mam prawo być sobą? Nie muszę się zmieniać? Dlaczego dopiero dziś to wiem... ODPOWIEDŹ AGATY KOMOROWSKIEJ Droga Basiu, Bardzo ciężko jest pomóc komuś kto cierpi na depresję. Po pierwsze dlatego, że ten ktoś sam sobie musi chcieć pomóc. No i tu jest ból, bo większość depresyjczyków uważa, że nie potrzebuje żadnej pomocy. To często silni ludzie, którzy nie uznają własnych słabości. Najważniejsze jest "być obecną" dla męża. To znaczy żeby on miał świadomość, że ma w Tobie oparcie, że jesteś wrażliwa na jego potrzeby. Mężczyźni w szczególności mają zakodowane, że powinni być silni, dbać o swoją kobietę, rodzinę. Im "nie wypada" mieć depresję. Im silniejszy mężczyzna, tym trudniej mu powiedzieć, że brak mu sił. Będzie winił za swój stan pogodę, pracę, szefa. Wtedy kontrola jest nadal po jego stronie, czyli może coś na to poradzić, coś zrobić z pracą, pogadać z szefem, a pogoda przecież się zmieni, więc przejdzie samo. Trudno znaleźć mężczyznę, który poprosi swoją żonę o pomoc, bo nie daje sobie rady. I ja to w pełni rozumiem i szanuję. Przecież to on ma ratować damę z opresji, a nie na odwrót. Nie wiem, czy zauważyłaś, ale na moim blogu mężczyźni bardzo rzadko komentują wpisy, a wpisy o depresji w szczególności. Jednak statystyki wskazują, że niemal 50% czytelników to mężczyźni. Mężczyźni częściej do mnie piszą maile niż komentują publicznie. Po co o tym mówię? Otóż możesz spróbować napisać do męża list. Pełen ciepła, miłości i troski. Szczerze napisać o swoich uczuciach, swojej trosce o niego, swojej gotowości, by mu towarzyszyć w tej podróży przez depresję. Nie staraj się podawać mu recepty na szczęście. Raczej podsuwaj propozycje i zostawiaj decyzje jemu. Za każdym razem pytaj o zgodę. Nie pisz "Zapisałam Cię na wtorek do psychiatry". Raczej zapytaj, czy chce, czy zgadza się żebyś poszukała specjalisty, który może mu pomóc. On może nie odpowiedzieć przez wiele dni. Będzie długo mielił i rozważał. Nie popędzaj, nie nagabuj. Kochaj go jak co dzień, jak gdyby nigdy nic. Jemu pozostaw decyzję, by zrobić kolejny krok. Jeśli chcesz mu okazywać swoją miłość tak, by on to rozumiał, to przeczytaj książkę "5 języków miłości" - Gary Chapman. Dla minie ta książka była prawdziwym objawieniem. Rozwiązaniem problemów w relacjach międzyludzkich, nie tylko pomiędzy partnerami, ale również np w relacji z moimi dziećmi. Możesz spróbować niewinnie podsunąć mu „Depresjologię”. Ostatnio dostałam bardzo miłego maila, w którym czytelniczka napisała, że kupiła „Depresjologię” sobie, ale zawsze trzymała ją gdzieś na wierzchu, żeby mąż się na nią natkną "przypadkiem". Któregoś dnia wróciła do domu, patrzy, a on siedzi i czyta. Przyczyny depresji i metody radzenia sobie z nią są uniwersalne dla obu płci. Może poza rozdziałem "Siła kobiecości":) To natomiast jest dobry rozdział dla Ciebie. A tak szczerze, jeśli chcesz uniknąć depresji, to musisz podążać za pragnieniami Twojego Serca i Duszy niezależnie od stanu zdrowia męża. Realizuj swoje zainteresowania, wychodź na jogę, siłownię, czy plotki z koleżankami. Chodzi o to żeby stan Twojego męża nie stał się całą istotą Twojego życia. Twoje wsparcie dla niego, Twoje martwienie się nim, Twoje poszukiwania pomocy dla niego niech będą jednym z elementów Twojego życia, ale nie całym Twoim życiem. Musisz mieć swój kawałek podłogi, gdzie jego depresja nie zagląda. Gdzie realizujesz siebie, rozwijasz się i rozkwitasz. Wtedy i on przy Tobie będzie się dobrze czuł. Oszczędzisz mu wyrzutów sumienia, że dla niego się poświęcasz, że on Cię dołuje swoim stanem. Każde z Was powinno mieć swój własny obszar życia i dodatkowo ten wspólny. Trzymam za Was kciuki i ściskam z całego Serca, Agata Agata Komorowska na Polki.pl - polecamy wszystkie jej teksty. Agata Komorowska czeka na Wasze listy, na które odpowie z charakterystyczną dla niej szczerością, otwartością i szacunkiem do drugiego człowieka. Możecie się z nią podzielić każdym problemem, poprosić o radę. Jej najnowsza książka „Depresjologia”, to kompletny poradnik, jak metodą małych kroków poradzić sobie z depresją, poznać i pokochać siebie i nauczyć się żyć na nowo”. Marzeniem Agaty było napisać książkę dla kobiet, które nie mają czasu ani siły, by zaopiekować się sobą. W „Depresjologii” Agata pokazuje, jak to zrobić. Piszcie - waszehistorie@polki.pl!