Mentoring - na czym polega? Jaka jest jego idea?
Coaching ma dawać szybkie wyniki, omawia więc tylko istotę sprawy. Mentoring analizuje również skutki, przyczyny i inne szczegóły.
Chociaż słowo "mentoring", dzięki swojej anglojęzycznej końcówce, wydaje się określać zjawisko powstałe stosunkowo niedawno, tak naprawdę mentoring był niezwykle popularny już... w starożytności. To ta epoka stała się kolebką tego zjawiska, polegającego na partnerskiej relacji ucznia i mistrza i nastawionego na pogłębianie wiedzy oraz obustronną samorealizację. Mityczny Mentor był przyjacielem Odyseusza i to właśnie od jego imienia pochodzi nazwa tego działania. Mentoring przybiera również formę nieoficjalną - można tak określić również relację między dzieckiem a jednym z członków jego rodziny. Czym się różni coaching od mentoringu? Wiele osób utożsamia mentoring z coachingiem. Jest to jednak błędny tok rozumowania. Pomimo że różnice są nieostre, da się je wychwycić. Coach rzadko jest fachowcem w tej samej dziedzinie, co jego podopieczny. Mentor natomiast pełni typową rolę mistrza. Plan coachingu układa coach, a za plan mentoringu jest przede wszystkim odpowiedzialny podopieczny. Coaching zazwyczaj jest intensywny i krótkofalowy, natomiast mentoring jest długofalowym działaniem. Celem coachingu jest wykorzystanie w nowy sposób aktualnych kompetencji podopiecznego, a mentoring zakłada rozwój tych kompetencji. Coaching ma dawać szybkie wyniki, omawia więc tylko istotę sprawy. Mentoring analizuje również całą "otoczkę": skutki, przyczyny i inne szczegóły. Jak wyliczyć ekwiwalent za niewykorzystany urlop? Jakie są tematy mentoringu? Mentoring zazwyczaj dotyczy: kreowania ścieżki własnej kariery, kontrolowania stresu, dynamiki komunikacji w miejscu pracy, wyciągania wniosków z cudzych doświadczeń, podejmowania trafnych decyzji zawodowych, szybkiego radzenia sobie z rutynowymi zadaniami, zdolności analitycznej oceny sytuacji. Jakie funkcje musi pełnić mentor? Jak zdefiniować funkcje mentora? Musi on sprawnie łączyć w sobie kilka różnych ról: nauczyciel, pomocnik, przewodnik, coach, opiekun, doradca, poręczyciel, pośrednik, motywator. Jaki zawód pasuje do ciebie? Jaki nie może być mentor? Jeśli mentor nie wykaże się profesjonalizmem, relacja z nim nie tylko nie przyniesie pożytku, ale wręcz może okazać się szkodliwa dla podopiecznego. Do największych grzechów mentora trzeba zaliczyć: Bycie nijakim. Gadulstwo - ciągłe odnoszenie sytuacji podopiecznego do własnych przeżyć, bezustanne porównywanie. Wchodzenie w zbyt osobistą relację. Mentor nie może stawać się ojcem i za bardzo angażować emocjonalnie. Bagatelizowanie - mentor nie może uważać, że kłopoty podopiecznego same się rozwiążą. Nie wolno mu go zbywać. Przytłaczanie podopiecznego poprzez bycie zbyt wymagającym. Ewidencja czasu pracy - co musisz o niej wiedzieć?
Nieporozumienia i spory warto czasem rozwiązywać bez udziału sądu. Pomóc może w tym mediacja - pojednawcze spotkania z udziałem mediatora.
Konsultacja: Bożena Matuszewska, prawnik Celem mediacji jest doprowadzenie do ugodowego załatwienia sporu. Przy czym nie chodzi o ustalenie, kto ma rację (jak w sądzie), ale o sprawienie, by strony konfliktu zdołały dojść do porozumienia. Czuwać ma nad tym mediator - osoba nie związana z będącymi w konflikcie, bezstronna, która profesjonalnie zajmuje się łagodzeniem sporów. ZACHĘCANIE DO ROZMOWY Mediator nie jest doradcą, nie podpowiada, jak rozstrzygnąć spór. Czuwa, by strony sporu doszły do porozumienia. Podjęcie decyzji, jak postąpić, należy do zainteresowanych. Mediator może co najwyżej opowiedzieć, jak ktoś postąpił w podobnym przypadku. Obie strony konfliktu muszą się zgodzić na mediację - jeśli jedna z nich odmówi, do mediacji nie dojdzie. Mediacje są nie tylko dobrowolne, muszą być także poufne. Nic nie może wyjść na zewnątrz. Obie strony sporu mają równe prawa i powinny być traktowane jednakowo. Mediator zachęca do unikania konfrontacji, do rozmowy i szukania porozumienia. Można się wygadać, przedstawić swój punkt widzenia, opowiedzieć o swoich krzywdach. A szczera rozmowa pozwala na zrozumienie racji drugiej strony konfliktu. Można wspólnie wypracować takie rozwiązanie sporu, jakie będzie odpowiadało obu stronom, będzie dostosowane do indywidualnych oczekiwań, a nie będzie jedynie wyrokiem sądowym. JAK SKORZYSTAĆ Z MEDIACJI Możemy sami zdecydować się na tę metodę i zgłosić się do wybranego ośrodka. Zawieramy wtedy umowę z mediatorem. Na mediację możemy też zostać wysłani przez sąd. Jeśli jednak jedna ze stron nie godzi się na mediację, musi o tym powiadomić sąd w ciągu 7 dni od otrzymania skierowania. Najczęściej mediację prowadzi się przed wszczęciem postępowania, co pozwala uniknąć długich rozpraw. Może do niej dojść też w toku rozprawy, jeżeli osoby skonfliktowane zgodzą się na to. Gdy zostanie zawarta ugoda, mediator ma obowiązek złożyć protokół z przebiegu mediacji w sądzie, a strony - wniosek o zatwierdzenie ugody. Jeśli sąd ją zatwierdzi, ma ona taką samą moc jak ugoda zawarta przed sądem. Sąd może odmówić zatwierdzenia ugody, jeżeli jest sprzeczna z prawem lub zasadami współżycia społecznego lub jest niezrozumiała. SZYBKO I NIEDROGO Jeśli mediacja dotyczy sprawy karnej lub przestępstwa popełnionego przez nieletniego, za procedurę płaci Skarb Państwa (o ile strony same nie zgłosiły się do mediatora). Za mediacje w sprawach cywilnych, na które kieruje sąd, w sporach, jeśli nie da się określić wartości przedmiotu sporu oraz w sprawach o prawa niemajątkowe - za pierwsze posiedzenie płacimy mediatorowi 60 zł, za każde następne: 25 zł. W sprawach, w których można określić wartość sporu, jego wynagrodzenie wynosi 1 proc. od wartości (nie mniej niż 30 zł i nie więcej niż 1000 zł). W obu przypadkach trzeba doliczyć koszty mediacji, np. dojazdów mediatora. Gdy sami zawieramy umowę z mediatorem, spotkanie kosztuje 190-250 zł. Mediacja jest tańsza niż proces sądowy, bo nie musimy ponosić opłat sądowych. Jeśli jednak mediacja nie powiedzie się i sprawa wróci do sądu, koszty mediacji w wysokości nieprzekraczającej czwartej części opłaty sądowej zalicza się do niezbędnych kosztów procesu. Są one zwracane przez stronę przegrywającą. GDZIE ZNALEŹĆ MEDIATORA? Gdy sąd kieruje na mediację, wybiera mediatora z tzw. listy stałych mediatorów. Ale możemy też sami wskazać wybraną przez nas osobę. Szukać jej można w organizacjach zrzeszających profesjonalnych mediatorów, np. w Stowarzyszeniu Mediatorów Rodzinnych, Ogólnopolskim Stowarzyszeniu Mediatorów, Krajowym Stowarzyszeniu Mediatorów itd. Organizacje można znaleźć przez internet lub w sądach. Kiedy to my sami jesteśmy inicjatorami mediacji, zanim zdecydujemy się na mediatora, warto spotkać się z nim konsultacyjnie, zapytać o dotychczasową działalność, doświadczenie w mediacjach, przygotowanie zawodowe itp. Zobaczyć, jak nawiązuje kontakt ze stronami, co jest bardzo ważne, by podczas mediacji wytworzył się klimat zaufania. KIEDY MEDIACJA NIE JEST POMOCNA - Gdy jedna ze stron jest uzależniona od alkoholu lub narkotyków, wówczas wypracowany sposób rozwiązania konfliktu wisi na włosku, bo osoba uzależniona ma ograniczoną kontrolę nad swym postępowaniem i podczas mediacji może składać obietnice, których nie jest w stanie dotrzymać. - Gdy w rodzinie panuje przemoc, słabsza strona konfliktu może być zastraszona, boi się okazać własne zdanie lub boi się odwetu drugiej strony. - Gdy jedna ze stron jest chora psychicznie. Podstawa prawna: art. 183(1)-183(15) kodeksu postępowania cywilnego
Olga Kozierowska - wywiad z kobietą sukcesu o tym, jak go osiągnąć. Plus wykład i warsztaty
„Mam za sobą trudne chwile. Żyłam w toksycznym związku, przewracałam się wiele razy, zanim znalazłam się tu, gdzie jestem teraz” - mówi Olga Kozierowska, twórczyni organizacji dla kobiet „Sukces pisany szminką”. Wywiad z Urody Życia 9/2017.
Olga Kozierowska wie, jak wygląda kryzys. Wie jak z niego wyjść. I wie, że nie następuje to od razu i że trzeba wiedzieć, jak to zrobić. I tą wiedzą chce się podzielić z wami! Podczas niezwykłego spotkania w ramach akcji PowerDay opowie o swoich doświadczeniach, a także o doświadczeniach innych kobiet. Do zobaczenia 16 czerwca 2018 roku w Muzeum Polin w Warszawie - szczegóły znajdziecie na stronie PowerDay Olga Kozierowska przygotowała wykład i warsztaty. O tym, że kryzys może być nowym otwarciem z Olgą Kozierowską rozmawia Karolina Morelowska-Siluk. Karolina Morelowska-Siluk: Długi czas pracowała pani w korporacjach. Nagle zdecydowała się pani przerwać karierę i zaczęła działać na rzecz kobiet. Skąd taki zwrot? Olga Kozierowska: Bo wiedziałam, że kobiety potrzebują wsparcia i wpadłam na pomysł, jak to zrobić. Miałam za sobą doświadczenia z różnych korporacji. Widziałam wyraźnie, że kobieta musi pracować zdecydowanie więcej niż mężczyzna, aby jej potencjał został zauważony. A jeśli, nie daj Boże, ma jeszcze blond włosy i jest młoda, to przykleja się jej całą masę etykiet. Moja brzmiała „kochanka prezesa”. No bo jak inaczej karierę mogła zrobić młoda blondi? Z jednej strony dawano mi szansę, aby się rozwijać, ale z drugiej, gdy podejmowano ważne decyzje, czułam się pomijana. I nie byłam w tym odosobniona. Spotykałam się z wieloma kobietami, menedżerkami wysokiego szczebla, które miały podobne doświadczenia, i jednocześnie nie starczało im odwagi, by sięgać po więcej i stawiać granice. A te granice były często w różny sposób przekraczane. Brakowało ciastek czy kawy na spotkaniu? „Niech skoczy Olga” – słyszałam. W jednej z firm dyrektor próbował mnie molestować. Bałam się, bo zostałam z tym problemem właściwie sama. Mijały lata, a ja spotykałam coraz więcej kobiet z podobnymi wątpliwościami i doświadczeniami. Kobiet, które miały tego po prostu dość. Czułam, że muszę zająć się czymś, co sprawi, że zaczną być doceniane, ale też, że same siebie zaczną bardziej doceniać. Wypalenie zawodowe - jak się ratować, gdy pracy nie można rzucić, a życia zmienić? I tak powstała pani organizacja „Sukces pisany szminką”? Wymyśliłam sobie, że chcę zacząć od nagłaśniania kobiecych sukcesów, że to jest właściwa droga. Nie chciałam zajmować się tylko mówieniem o dyskryminacji kobiet, o tym, jak nam źle i kto jest temu winien, bo to moim zdaniem nie działa, a czasem wręcz przynosi odwrotny skutek. Podeszłam więc do tematu od zupełnie innej strony, bo tego nikt wcześniej nie robił. Wiedziałam, że muszę przebić się do mediów, poważnych mediów o dużym zasięgu. Przyjęto pani pomysł z zachwytem? Powiem tak: byłam mocno zdeterminowana. Pamiętam, że szef TVN24 bardzo dziwił się, dlaczego nie idę z tym projektem do kobiecej stacji TVN Style. Jednak byłam tak natrętna, że w końcu dał mi szansę. Ale musiałam przebijać się nie tylko do mediów, musiałam też dobijać się do kobiet. Bo my cierpimy na jakąś chorobliwą wręcz skromność, nie umiemy mówić o swoim sukcesie, nie umiemy go nazwać, a wręcz nie potrafimy go dostrzec. Mężczyźni o swoim triumfie potrafią rozprawiać godzinami. To się może nie spodobać… Nie chcę przesadzać w żadną ze stron, okopywać się, chcę zdrowych, równych zasad. To zresztą jest z korzyścią dla wszystkich. Pamiętam takie zdanie, które napisała nieżyjąca już amerykańska antropolog kulturowa Margaret Mead, że mądre społeczeństwo to takie, które potrafi wykorzystać potencjał płynący z obu płci. Zajmuje się pani tą działalnością długo. Coś się zmieniło, wychodzimy z cienia? Zmieniło się i nadal się zmienia. Korporacje zauważyły ogromny potencjał kobiet, w niektórych tworzy się działy „Diversity & Inclusion”, które realizują politykę różnorodności. W świecie „własnego biznesu” w Europie praktycznie nie mamy sobie równych. Działamy dynamicznie, odważnie. Coraz częściej myślimy globalnie, a nie lokalnie. Powstaje też mnóstwo miejsc, które gromadzą kobiety. Ale to, co jest bardzo cenne, to fakt, że powstają inicjatywy dla bardzo młodych kobiet, nastolatek i małych dziewczynek. Jak wychować szczęśliwego człowieka? Słyszą tam, że mają w siebie wierzyć? Tak i to jest ważne, bo ja pracując dziś z dorosłymi kobietami wychowanymi w „dawny” sposób, widzę, jak trudno jest skorygować myślenie, które było kształtowane przez lata. Zmienić negatywne przekonania na temat swoich możliwości i talentów. Odbudować poczucie własnej wartości. Ten „stary model” w dużej mierze opierał się na negatywnej motywacji, porównywaniu do innych, nieakceptowaniu zachowań stereotypowo uznawanych za chłopięce. Sama jestem mamą, mam troje dzieci, w tym córkę. Wychowuję ją zupełnie inaczej, niż sama byłam wychowywana. Ale wystarczy, że przyjdzie do nas ktoś ze starszego pokolenia i moja mała słyszy: „Dziewczynka powinna…”, a ja się wściekam, bo wiem, że czasem wystarczy dosłownie jedno zdanie wypowiedziane mocno, które zakorzenia się w takiej pięciolatce, rośnie razem z nią i w przyszłości podcina jej skrzydła. Pani podcięto skrzydła? Mój tata jest tradycjonalistą, więc do dziś często słyszę: „Dlaczego ty pracujesz, przecież masz troje dzieci?”. Albo: „Biedne te twoje dzieci, że nie mają mamy na co dzień”. A także, choć jest to mówione żartem, że jeszcze mi mało, bo indoktrynuję inne kobiety i przez to zniszczę tradycyjny model rodziny, w którym mężczyzna pracuje, a kobieta wychowuje potomstwo. Mama jest inna, uważa, że kobieta powinna mieć swoją pracę, swoje pieniądze, swoje ambicje i swoje tajemnice. Ale to nie znaczy, że nie słyszałam w rodzinnym domu: „Nie jedz czekolady, bo będziesz gruba”, „Nie rób tego, bo to wstyd” i absolutny hit, który wykoślawia nas koncertowo, czyli: „Co ludzie powiedzą?”. Moja firma prowadzi największy w Polsce program aktywizacji kobiet „Sukces to ja”. Teraz rusza druga edycja. Podczas pierwszej przeszkoliliśmy ponad 1400 kobiet. Miałam z nimi bezpośredni kontakt. I widziałam, jak ta negatywna motywacja ciągle w nas pokutuje: zrobię wszystko, aby tylko uniknąć wstydu, zrobię wszystko, aby uniknąć potencjalnej porażki. A to znaczy przecież, że nigdy nie podejmę się czegoś, czego się boję, nigdy nie zdecyduję się na zmianę, będę czekać, aż życie coś mi da. A ja to nazywam autosabotażem. Czyli bardzo dużo jest nadal do zrobienia? Jest gigantyczna różnica między możliwościami kobiet z wielkich miast a tych z miasteczek i wsi. Polska to nie tylko Warszawa czy Wrocław! Pamiętam jedno z badań, gdzie grupą respondentek były różne kobiety. Jedno z pytań brzmiało: „Co musiałoby się wydarzyć, żebyś znalazła w życiu więcej czasu dla samej siebie, dla swojego rozwoju, swoich ambicji?”. Kobiety z dużych miast odpowiadały: „Musiałabym zatrudnić nianię lub drugą nianię, która zajmie się dzieckiem wieczorami” albo „Musiałabym posłać dziecko na kolejne zajęcia dodatkowe”. Generalnie wszystko kręciło się wokół „kupienia sobie czasu”. A wie pani, co odpowiadały kobiety z małych miejscowości? „Musiałbym mieć… zmywarkę”. Widzi pani tę przepaść? Żyjemy w enklawie? Spotykamy się na wielkich konferencjach, są media, wszyscy są ładnie ubrani, pachną sukcesem. Wydaje nam się: „Boże, jak świat się fantastycznie zmienił”. Otóż nie, nie zmienił się aż tak. Bo nadal są w nim kobiety, którym jeszcze wciąż – często surowy, i w przenośni, i bardzo dosłownie – mąż mówi: „Przy garach jest twoje miejsce!”. Chce pani namawiać kobiety do podniesienia się, do osiągnięcia sukcesu, w swoim programie opowiada pani o kobiecych sukcesach, a książka, którą pani właśnie napisała, jest o… kryzysie. Bo nie chcę ściemniać, że życie to bajka. Raz jesteśmy na wozie, innym razem pod nim. Ale właśnie to bycie „pod” uczy nas i rozwija. Sama mam za sobą trudne chwile, wiele lat żyłam w toksycznym związku, nie miałam odwagi, by się z niego wyrwać. Myślałam, jak większość kobiet, że po ślubie będzie lepiej, że wszystko się zmieni. Potem wierzyłam, że zmieni się, gdy urodzę dziecko. Dziś wiem, że jeśli przed ślubem jest źle, to po nim może być tylko gorzej. Ale to były moje decyzje i moje wybory. Podyktowane lękiem przed samotnością, niewiarą, że zasługuję na miłość i oczywiście tym sławetnym zdaniem kołaczącym się w głowie: „Co ludzie powiedzą?”. Pamiętam też bardzo dobrze swój pierwszy duży kryzys zawodowo-egzystencjalny. Przez całe dzieciństwo i nastoletniość grałam na skrzypcach – zresztą nigdy tego nie lubiłam… Jednak miałam być skrzypaczką, taki był plan, wszystko było ustawione, było wiadomo, jak ma wyglądać moja przyszłość. I nagle, kiedy zdawałam do Akademii Muzycznej, okazało się, że mam zwyrodnienie ścięgien. Palec boży! Teraz to wiem, ale w tamtym czasie to był koniec świata, bo byłam pewna, że do niczego innego się nie nadaję, więc jeśli nie mogę grać, to znaczy, że będę nikim! Wtedy mój tata powiedział, żebym zrobiła coś „normalnego”. Poszłam na Uniwersytet Warszawski, też bez przekonania. Nie skończyłam tych studiów. Trzy lata później wyjechałam do Anglii się uczyć. I tam chciałam zostać. Ale to też nie wyszło, bo zdecydowałam się wrócić do Polski, aby pomóc mojej mamie, kiedy skomplikowało się jej życie. Wróciłam, choć miałam wtedy z mamą trudne relacje. Niezałatwione sprawy z dzieciństwa. I przez dużą część mojego dorosłego już życia, jak wiele kobiet, próbowałam „zasłużyć” na jej miłość. Przewracałam się naprawdę wiele razy, nim znalazłam się tu, gdzie jestem dziś. Ale to te upadki najwięcej mnie nauczyły. Dlatego uważam, że kryzys może być naszym przyjacielem. Zresztą badania pokazują, że aby osiągnąć sukces, trzeba, średnio, potknąć się sześć razy! Chcę powiedzieć kobietom, że ten pierwszy, drugi, trzeci... i szósty kryzys musi je zagrzewać do walki, a nie sprawiać, że się poddadzą. To, że nie nadajemy się do czegoś, nie oznacza, że nie nadajemy się do niczego! To, że coś nam nie wyszło, nie oznacza, że już nic nam nie wyjdzie! I jestem wiarygodna, kiedy to mówię. Bo mówię szczerze o własnych łzach. Wiele ich popłynęło. Ale w końcu jestem. Silniejsza i odważniejsza! My, wy, oni, konflikt, miłość, przyjaźń - o relacjach, często niełatwych czytaj na Polki.pl Olga Kozierowska - bizneswoman, dziennikarka, trener biznesu i ekspertka od życiowych zmian. Sama ma ich za sobą wiele. Z muzyka stała się ekonomistką – uzyskała tytuł Master of Arts in International Business Administration, studiując na uczelniach w Anglii i Holandii. Zrobiła karierę w korporacjach w regionie Europy Środkowo Wschodniej. Stworzyła Sukces Pisany Szminką – pierwszą w Polsce organizację oraz portal internetowy, które kompleksowo wspierają przedsiębiorczość kobiet. Prowadzi autorskie audycje „Sukces pisany szminką" i „Stand Up Start Up” na antenie Radio Chilli ZET. Wcześniej związana z TVN24 i TVP2, gdzie prowadziła autorskie programy dedykowane kobietom. W jej rady, sposoby na zmianę, budowanie poczucia własnej wartości i sięganie po złoto uwierzyło tysiące Polek, które uczestniczyły w jej wystąpieniach, słuchały programów radiowych i telewizyjnych oraz realizowały programy szkoleniowe. Autorka bestsellera „Mój przyjaciel kryzys” projektu „21 DNI Przebudzenie” Laureatka wielu prestiżowych nagród: ,,Women of Consequence 2013”, „Pozytywistka Roku 2013” „Dziennikarz Roku 2011” za wspieranie rozwoju przedsiębiorczości. Trafiła na listę „50 Kobiet Polskiego CSR 2013” oraz w 2014 roku do grona 25 liderów Polski na przyszłe 25 lat! Prywatnie jest mamą trójki dzieci.
Mentor od skóry. Co to jest i po co komu SKIN COACH?
Ostatnio przeglądając newsy na Facebooku, zauważyłam, że kilka satyrycznych stron robi sobie ostre żarty z jakiejś pani, która tytułuje się pierwszym SKIN COACHEM Polsce. Coaching - modne słowo. Jak influenser. A co się za nim kryje? I co takiego robi „trener skóry”, czego nie może zrobić lekarz dermatolog albo kosmetyczka? Sprawdźmy!
Zacznijmy od tego - kim jest coach (z ang. trener). Bo to dość nowy „zawód”. Otóż w wielkim skrócie - zadaniem coucha (niektórzy nazywają siebie mentorami, a coaching mentoringiem) jest motywowanie klientów do konkretnych działań, wzmacnianie rozmaitych postaw i pomaganie w wytyczaniu ścieżek rozwoju i osiąganiu celów w różnych dziedzinach, najczęściej w biznesie i karierze. Pomaganie tym, którzy sami sobie rady dać nie umieją np. przy przeprowadzeniu jakieś życiowej zmiany solo lub w grupie. Ta robota nieco kojarzy się z tym, co robi terapeuta lub psycholog, prawda? Tak - to dobry kierunek, ale jak podkreślają moi znajomi ze studiów psychologicznych - COACH TO NIE PSYCHOLOG! Proszę ustąpić tej pani, ona jest w ciąży!” O plusach i minusach ciąży… spożywczej Bo do coachingu nie trzeba mieć specjalnego wyższego wykształcenia. Nie kończy się wymagających studiów z mentoringu, a potem nie robi się jeszcze specjalizacji. Coachem może zostać każdy, który czuje takie powołanie, zrobił (albo i nie) parę kursów i umie gadać z ludźmi. Np. coachingiem zajmuje się Łukasz Jakóbiak - ten od wywiadów z gwiazdami w 20-metrowej kawalerce. Coach ma klientów, a psycholog, terapeuta - pacjentów. Pozostaje jeszcze kwestia odpowiedzialności zawodowej. Zdaniem znajomych po studiach psychologicznych różnica między psychologiem a coachem jest taka, jak między strażnikiem miejskim a policjantem. I ten, i ten to niby stróże prawa, ale jednak strażnik to nie policjant. Przyznaję, jest w tym nieco złośliwości. Tymczasem na fali rosnącej popularności coachingu ni stąd, ni zowąd na rynku objawiła się pani SKIN COACH (czyli trenerka od skóry)! Po pobieżnym zbadaniu jej strony internetowej okazało się, że to po prostu pani kosmetolog (z długim stażem - czyli zna się na rzeczy), która - w jej przekonaniu - dodatkowo umie zmotywować klientki do zmiany stylu życia i zadbania o siebie i skórę, tak, by wyglądała pięknie i zdrowo. Cały sekret. A że pani kosmetolog ukuła termin SKIN COACH i reklamuje się jako pierwsza taka w Polsce - jej sprawa i jej wizja na sprzedanie swoich usług. Jest popyt, jest podaż, a reklama dźwignią handlu. Dodatkowo niektórzy mają powody, by z tego poheheszkować w Internecie. Być może są osoby, które potrzebują specjalnej gadki i „psychologicznego” podejścia od pani kosmetyczki po to, by zawsze zmywać makijaż na noc, dobrze wklepać odpowiedni krem i jeść brokuły, odstawić papierosy i zacząć się ruszać na świeżym powietrzu (tak, tak upraszczam). Proszę bardzo. Mamy wolną wolę, wolny rynek i każdy bierze, co chce i kupuje to, na co go stać. Nieważne, czy potrzeba została wykreowana przez sprytnych marketingowców. Ważne, by ją zaspokoić. Problemy pierwszego świata. Wybierając usługę (czy to „coaching skóry”, czy pomoc w rozwoju osobistym, czy cokolwiek innego) dobrze mieć na uwadze to, by nie obudzić się w samolocie w podróży swojego życia z pytaniem - czy leci z nami pilot i czy czasami nie jest to Leonardo Di Caprio wyjęty z filmu „Złap mnie, jeśli potrafisz”. (Leo grał tam młodego fałszerza, który w latach 60., podając się za pilotów, lekarzy i profesorów, wyłudził z banków ponad 2,5 mln dolarów). Dlatego z pewną nieufnością podchodzę do coachy, skin coachy i influenserów. Gdy mam kłopoty z wagą, idę do dietetyka, żeby mnie odchudził i ułożył zdrową dietę. Gdy potrzebuję poprawić stan skóry, idę do dermatologa, żeby mi ustawił pielęgnację i wsparł specyfikiem na receptę. A gdy przede mną ważna decyzja życiowa do podjęcia i chcę się z kimś skonsultować zanim ją podejmę idę do… coacha! Najlepszego. Do mojej przyjaciółki. Zna mnie jak zły szeląg (także) i doradza zawsze ZA DARMO. A przy okazji rozwijamy się, ile wlezie, nie tylko na tematy osobiste. Przydaje się nam czasami to, co na poniższym rysunku ;) Polecamy także: Szczęśliwy związek szkodzi zdrowiu, czyli… dlaczego w dobrym małżeństwie się tyje? A co jeśli to mężczyzna ma problemy z jedzeniem?
Nowa książka Kariny Sęp "Twoja mapa marzeń"
Czym jest Mapa Marzen – Mapa Celów? To plan na życie. To obraz życia, jakie chcemy mieć. Lektura książki „Twoja mapa marzeń” Kariny Sęp pozwala zastanowić się na jakim etapie życia aktualnie się znajdujemy i jaki może być kolejny krok.
Czym jest Mapa Marzeń, do czego służy, po co ją robimy, jakie ma znaczenie? Odpowiedzi na te i wiele więcej pytań możesz znaleźć w książce Kariny Sęp "Twoja mapa marzeń". To jedyne tak kompleksowe kompendium wiedzy, które pozwoli Ci nie tylko marzyć, ale także znaleźć drogę do realizacji tych pragnień. Dzięki wskazówkom i doświadczeniu autorki, mentora i coacha nauczysz się patrzeć na swoje potrzeby i życiowe cele w sposób realny. Dla jednych lektura ta będzie drogą prowadzącą do uporządkowania podejmowanych działań. Drudzy znajdą w niej podpowiedź, jak odnaleźć marzenia ukryte w zakamarkach podświadomości i jak wydobyć je na światło dzienne. - Jednak, aby stworzyć ten obraz musimy być gotowi nazwać i zwizualizować nasze pragnienia. Należy jasno sprecyzować co jest dla nas ważne dziś, jutro i do końca życia. Lektura książki „Twoja mapa marzeń” pozwala zastanowić się na jakim etapie życia aktualnie się znajdujemy i jaki może być kolejny krok. Podstawą do realizacji marzeń są: uporządkowanie, przygotowanie, plan, ustalenie priorytetów, realizacja i konsekwencja. Autorka bazując na zdobytej wiedzy i doświadczeniu podkreśla, że jej kluczem do sukcesu jest „chcenie”. Po prostu jak czegoś bardzo chcę, to robię to. I to nie jest tak, że zawsze się udaje. Często plan trzeba modyfikować, zmieniać, uaktualniać. Bo takie jest życie. A jak coś nie idzie zgodnie z planem to też nie dzieje się to bez przyczyny. – mówi Karina Sęp. Lata pracy poświęcone tworzeniu map marzeń z ludźmi pozwoliły autorce opracować różne odmiany tego narzędzia. Mapa dla nastolatków, mapa dla absolwentów czy mapa firm. Poznając schemat mapy okazuje się, że to narzędzie, które można wykorzystywać na wiele sposobów, w zależności od tego, co nam jest w danym momencie życia najbardziej potrzebne. Autorka podkreśla, że układając elementy mapy mamy okazję zrobić trochę porządku w swoim związku, pracy, zdrowiu, edukacji, firmie czy generalnie w swoim życiu. Iwona Majewska-Opiełka, propagatorka ruchu rozwoju potencjału człowieka w Polsce i autorka m.in. wydanej przez Edipresse Książki poradnika „O lepszym życiu” o Karinie Sęp i jej książce napisała: Czytaj więcej: Zwiastun „Nowego Oblicza Greya” pokazał więcej, niż się spodziewałyśmy. W dwa dni wyświetlono go ponad dwa miliony razy6 filmów 2018 roku, o których będzie głośno
Myślisz, że jesteś bardzo daleko od kariery, która ci się marzy? Możesz się mylić. Jeśli jednak ciągle będziesz myśleć, że wielki sukces nie jest ci pisany, że na razie na niego nie zasługujesz i na pewno inni są lepsi, faktycznie kariery możesz nie zdobyć. Podstawowa zasada to nabranie pewności siebie. A co dalej? Sprawdź! Jak zdobyć karierę? 1. Dąż do perfekcji w swojej dziedzinie Nie staraj się być dobra we wszystkim, ale najlepsza w jednym. Zobaczysz, że to się opłaca! Potrzebni są specjaliści, fachowcy, wizjonerzy - to oni są w stanie podnieść daną firmę na wyżyny i sami też dzięki temu odnieść sukces. Przeciętność nie jest wysoce ceniona. 2. Nie lekceważ intuicji Nieraz podpowiedziała ci przecież najlepsze rozwiązanie. Nie rób rzeczy na siłę, tylko po to, że tak wypada. Rozwijaj się w tym kierunku, który jest najbliższy twojemu sercu. Taka pasja, poparta umiejętnościami, musi być doceniona. 3. Nie porównuj się z innymi Nie chodzi o to, byś ślepo wpatrywała się jedynie w siebie, ale o to, byś nie zaniżała swojej wartości, porównując się z innymi. Na pewno mogą być w czymś od ciebie lepsi, ale z pewnością też jest coś, w czym ty nie masz sobie równych. Zamiast więc samą siebie dołować, zaakceptuj swoje wady i pomnażaj zalety. Sprawdź ofertę kursów językowych w Szkole Języków Obcych LINCOLN! 4. Zamiast narzekać, realizuj plan Ludzie z tendencją do marudzenia nie zajdą za daleko. Owszem, może ci się wydawać, że dany projekt jest ogromny, ale skup się na wykonywaniu poszczególnych, małych elementów całości. Od razu lepiej się poczujesz, doceniając każdy zrobiony krok i widząc, ile tych małych kroków już za tobą. Pamiętaj - zawsze małe cele konsekwentnie realizowane będą lepsze, niż jeden ogromny, który cię przerośnie. 5. Poważnie traktuj komplementy i krytykę Ale nie bądź przewrażliwiona! Jeśli będziesz ciągle myśleć o komplementach, jakie dostałaś, staniesz się próżna i narcystyczna. Jeśli z kolei będziesz zadręczać się krytyką, znacznie osłabisz poczucie własnej wartości. Zawsze jednak pamiętaj, że w komplemencie, jak i w krytyce może być prawda. Zamiast więc odrzucać je, uświadom sobie, jak widzą cię inni i naprawiaj to, co wymaga naprawy, a uwidaczniaj to, co w tobie najpiękniejsze. Sprawdź więcej porad na temat pracy: Niewygodne pytania podczas rekrutacjiDla kogo staż z urzędu pracy?8 rad, jak nie pisać CV
Przeczytaj, jakie cechy są najbardziej pożądane przez pracodawców i... działaj!
Każdy pragnie mieć dobre relacje z szefem, bo to przekłada się zwykle na sukcesy w pracy. Przeczytaj zatem, jakie cechy są najbardziej cenione przez każdego pracodawcę i jak zdobyć szacunek szefa! Zdaniem psychologów, chcąc zapewnić sobie uznanie zwierzchnika, nie wystarczy być dobrym fachowcem. Umiejętności zawodowe są oczywiście w każdej pracy ważne, jednak liczą się też inne nasze zdolności. Jak zatem postępować, by dać się poznać od swej najlepszej strony i zdobyć szacunek szefa? Postaw na pracowitość Jeśli nigdy nie nudzisz się w pracy i zawsze, nawet w luźniejsze dni, znajdujesz sobie dodatkowe zajęcia, szef to z pewnością doceni. Koncentruj się zatem na obowiązkach i staraj się je wykonywać najlepiej, jak potrafisz. Wskazówki, jak zdobyć szacunek szefa: Pamiętaj, w biurze pracujesz. Nie trać czasu na plotki z koleżankami, długie przerwy śniadaniowe czy myślenie o tym, co ugotujesz na obiad. Pamiętaj też, że telefon, który stoi na twoim biurku, służy do załatwiania spraw służbowych – prywatne omawiaj tylko wtedy, gdy nie da się ich odłożyć na później. Nie bierz zwolnień z powodu byle kataru. Ani też nie nalegaj na urlop, jeśli w biurze jest akurat gorący okres. Inaczej możesz być postrzegana jako osoba nie do końca odpowiedzialna, dla której bardziej liczy się własny interes niż dobro firmy. Staraj się ściśle przestrzegać ustalonych godzin pracy. Przychodź zawsze na czas i nigdy nie urywaj się tuż przed jej zakończeniem. Oczywiście jeszcze lepiej, jeśli będziesz przychodziła do biura kwadrans przed rozpoczęciem pracy, a wychodziła 5–10 minut po czasie. Przełożony będzie cię wtedy uważał za osobę wyjątkowo obowiązkową i sumienną. Daj się poznać jako osoba pełna inicjatywy i pomysłów. Zgłaszaj się do trudnych zadań, a ciekawe rozwiązania od razu przedstawiaj przełożonemu. Wiedza, którą posiadasz, jest niewystarczająca? Dokształcaj się! Staraj się czytać fachowe książki, prenumeruj pisma z dziedziny, którą się zajmujesz w swojej pracy. Korzystaj też z wszelkich kursów, które mogą podnieść twoje kwalifikacje (choćby w zakresie znajomości obcego języka). Sprawdź ofertę kursów językowych w Szkole Języków Obcych LINCOLN! Umiejętnie zarządzaj czasem To bardzo ważna kompetencja wysoko oceniana przez wszystkich szefów, bo dzięki niej pracujesz efektywnie. A chodzi tu przede wszystkim o pilnowanie terminów, niemarnowanie czasu i umiejętność określania priorytetów w pracy. Jak to robić w praktyce? Nie koncentruj się na stu rzeczach jednocześnie, naucz się odpowiednio kwalifikować zadania. Każdego ranka zapisuj sobie w punktach wszystkie sprawy do załatwienia i oznaczaj je właściwymi literami: A – nie cierpiące zwłoki, B – dosyć pilne, C – te, które mogą zaczekać, D – sprawy, które możesz zlecić komuś innemu. Swoją pracę zaczynaj zawsze od spraw najpilniejszych. Zadania, z którymi nie uporałaś się w danym dniu, przed wyjściem z pracy przepisuj „na jutro”, dodając te, które pojawiły się w międzyczasie. Tak postępując, nie tylko będziesz pracować terminowo. Oszczędzisz sobie też połowy stresów, bo nic, co ważne, nie umknie twojej uwadze. Staraj się robić szczegółowy plan zajęć, które cię czekają w następnym tygodniu. Pozwoli ci to zawczasu przygotować wszystkie materiały potrzebne do pracy i dzięki temu unikniesz niepotrzebnych przestojów spowodowanych zbieraniem koniecznych informacji. Nie nadążasz z obowiązkami? Sprawdź, gdzie ci ucieka czas. Może często wychodzisz na papierosa, dużo rozmawiasz przez telefon lub jesteś niewolnikiem internetu? Jeżeli tak, zmień koniecznie swoje zwyczaje. Kiedy nie czujesz się na siłach wykonać w wymaganym czasie powierzone ci zadania, powiedz to od razu przełożonemu. I postaraj się wynegocjować dłuższy termin. To lepsze niż niedotrzymanie terminu czy oddanie pracy zrobionej byle jak. Możesz też zapytać szefa, które sprawy powinnaś potraktować jako najpilniejsze. To będzie dla niego sygnał, że zostałaś za bardzo obciążona obowiązkami. Zobacz też: Czy przyjacielskie relacje z szefem to błąd?Jak rozmawiać z szefem o podwyżce?Co utrudnia zdobycie awansu? Mądrze rozwiązuj konflikty W żadnym razie nie oznacza to wycofywania się z sytuacji konfliktowej i np. prezentowanie uległości, gdy masz pewność, że racja leży po twojej stronie. Powinnaś natomiast umieć rozładowywać lub łagodzić sytuacje, które potencjalnie mogłyby zakończyć się konfliktem – np., gdy szef krytykuje twoją pracę czy dochodzi do jakichś tarć między tobą a współpracownikami. Działaj zgodnie z tymi zasadami: Wszystkie nieporozumienia najlepiej wyjaśniaj od ręki. Jeśli koleżanka boczy się na ciebie, a ty nie wiesz, w czym rzecz, spytaj ją wprost, dlaczego tak się zachowuje. Może się okazać, że jednak coś „przeskrobałaś”. Wtedy postaraj się załagodzić sytuację. Powiedz np.: „Dziękuję, że mi o tym powiedziałaś. W przyszłości wezmę to pod uwagę”. Nie traktuj każdej uwagi na temat swojej pracy jak złośliwej krytyki. Raczej staraj się zauważać dobre strony takich ocen. W końcu każde uważne spojrzenie na twoją pracę może cię czegoś nowego nauczyć. Gdy czujesz, że napięcie narasta, weź kilka głębokich oddechów, wypij herbatkę z melisy lub zrób sobie masaż uciskowy skroni. Odprężysz się! Staraj się, by wszyscy dostrzegali w tobie osobę miłą i uprzejmą. Począwszy od sprzątaczki, na dyrektorze kończąc. Bądź samodzielna w działaniu Ta cecha jest przez pracodawców szczególnie ceniona, ponieważ pozwala szefowi powierzać innym obowiązki bez ryzyka, że będą co chwilę dopytywać, co i jak mają zrobić. Tych zasad koniecznie się trzymaj: Nie biegaj pięć razy dziennie do gabinetu zwierzchnika, żeby coś ustalić, dogadać, wyjaśnić. W ten sposób wcale nie udowadniasz, że jesteś zaangażowana. Przeciwnie, wprawisz zapracowanego szefa w zniecierpliwienie. Przewiduj możliwe problemy. To pozwoli ci spokojnie znaleźć właściwy moment na omówienie ich z przełożonym. Właściwa jest np. ta chwila, gdy drzwi do gabinetu szefa są uchylone. Postaraj się wtedy załatwić kilka spraw za jednym zamachem. Jeśli do tego przyjdziesz do szefa od razu z gotowymi rozwiązaniami, twoje akcje na pewno wzrosną! Zapomnij o zasadzie: „Siedź w kącie, a znajdą cię”. Bądź w biurze widoczna – zgłaszaj pomysły, wyjaśniaj niejasności, zabieraj głos na zebraniach. Możesz w oczach szefa wiele zyskać! Miej nerwy jak ze stali Zbyt łatwe poddawanie się emocjom (np. kiedy szef cię strofuje), uchodzi za słabość w oczach przełożonego. Dlatego zawsze lepiej jest trzymać emocje w ryzach niż tracić cierpliwość i nie ukrywać tego. Nie daj się zbić z tropu: Szef ocenił twoją pracę niezbyt pochlebnie? Nawet gdy nie zgadzasz się z jego krytyką, staraj się zachować zimną krew. Mów spokojnie, nie pozwól się sprowokować do podniesienia głosu. Pamiętaj, różnica zdań między przełożonym a podwładnym jest czymś naturalnym. Swoje argumenty zawsze wypowiadaj spokojnie i rzeczowo. „Rozumiem, pan napisałby to inaczej. Zastanawiam się tylko, czy takie ujęcie nie będzie odpowiedniejsze, bo...” W ten sposób bardzo często udaje się wypracować rozwiązanie kompromisowe. Gdy czujesz, że ze złości zbiera ci się na płacz, szybko zejdź przełożonemu z oczu. Możesz np. poprosić o przerwę w rozmowie, by napić się wody. Lepiej cichutko wypłakać się gdzieś na boku niż uderzyć w szloch przed szefem. On wcale nie musi mieć ojcowskiego podejścia i takie emocjonalne sceny mogą go zwyczajnie irytować Zobacz też: Czy przyjacielskie relacje z szefem to błąd?Jak rozmawiać z szefem o podwyżce?Co utrudnia zdobycie awansu? Traktuj szefa z szacunkiem Nie chodzi o lizusostwo, jednak do przełożonego wypada odnosić się z właściwym respektem. Jak powinnaś się zachowywać? Nigdy pierwsza nie wychodź do szefa z propozycją mówienia sobie po imieniu. Taka inicjatywa zawsze powinna wyjść od przełożonego. Natomiast wezwana do zwierzchnika, nie siadaj bez zaproszenia i pamiętaj – to szef pierwszy podaje rękę swojemu podwładnemu, nie odwrotnie. Nie zwracaj się z niczym do zwierzchnika swojego szefa, nie konsultując tego uprzednio z bezpośrednim przełożonym. Ten ostatni mógłby to poczytać za brak szacunku, a to z jego punktu widzenia jest grzechem niewybaczalnym. Okazuj uznanie dla kompetencji przełożonego („Cenna wskazówka, pójdę tym tropem!”). A kiedy szef pojawia się np. na spotkaniu czy korytarzu, skiń głową, uśmiechnij się. Miłe i uprzejme osoby zawsze mają w pracy znacznie lepsze notowania od tych na bakier z etykietą. Unikaj pochlebstw. Nieszczere oznaki sympatii (np. komplementy mówione na wyrost) przez nikogo nie są mile widziane. Nie bój się mieć własnego zdania Nie unikaj dyskusji z przełożonym. Jeśli tylko jesteś pewna swego i masz w zanadrzu rzeczowe argumenty, zawsze przedstaw swoje racje i broń swego stanowiska. Te wskazówki będą ci pomocne: Nie wycofuj się od razu ze swoich pomysłów, tylko dlatego że zwierzchnik rozważa inne podejście do sprawy. Możesz powiedzieć, że jego propozycja jest ciekawa, ale warto jeszcze rozważyć to i to. Traktuj szefa nie jako przeciwnika lecz partnera, z którym łączy cię wspólny cel. Przełożony zarzuca ci, że nie masz pojęcia o pracy na komputerze? W odpowiedzi na taką ogólnikową krytykę odwołaj się do faktów. Spytaj szefa, na jakiej podstawie wydał tę opinię. Być może będziesz wtedy mogła wyjaśnić, że dobrze zapisałaś plik, tylko trzeba go poszukać w innym katalogu. Pamiętaj, w spornych sprawach ostatnie słowo należy do zwierzchnika. Kiedy więc zawzięcie o czymś dyskutujecie i szef pozostaje nieugięty, podporządkuj się. Pamiętaj! Na pytania zwierzchnika odpowiadaj wprost, bez zbędnych dygresji. Szef doceni twoją komunikatywność. Choć mylić się jest rzeczą ludzką, przepraszaj za swoje błędy. A potem jak najszybciej popraw źle wykonaną pracę. Zobacz też: Czy przyjacielskie relacje z szefem to błąd? Jak rozmawiać z szefem o podwyżce? Co utrudnia zdobycie awansu? Na podstawie artykułu z Pani Domu
Jeśli na krytykę w pracy reagujesz złością lub utratą wiary w siebie, warto to zmienić!
Niektórzy każdą krytykę w pracy przyjmują z lękiem, a potem lamentują, że do niczego się nie nadają i nie są w stanie poprawić tego, co zrobili źle. Inni z kolei z góry odrzucają kierowane do nich uwagi jako niesłuszne, przez co często popełniają w kółko te same błędy. Jak omijać te zawodowe pułapki? Jak reagować na krytykę w pracy? Nie trać wiary w siebie Nie traktuj krytycznych uwag na temat jednego zadania jako dezaprobaty dla wszystkich swoich umiejętności. Fakt, że raz czy dwa pomyliłaś się np. w obliczeniach, nie oznacza, że nie znasz się na księgowości. Nie myśl więc: "Jestem do niczego", gdy szef cię wezwie i wytknie omyłkę. Zastanów się lepiej, dlaczego popełniłaś błąd. Może źle organizujesz sobie pracę i potem się spieszysz, by dotrzymać terminów? W takim razie spróbuj tak rozłożyć sobie zadania, by uniknąć ciągłego pośpiechu. Walcz o swoje racje Nie bój się odpierać zarzutów przełożonego, gdy masz w zanadrzu mocne argumenty. Wprawdzie niektórzy szefowie nie znoszą sprzeciwu, ale gdy jesteś pewna swego, warto przynajmniej spróbować dyskusji. Myśl pozytywnie Uważaj, by konstruktywnej krytyki w pracy nie brać za złośliwość. Szef mówi ci, że źle napisałaś raport? Nie zakładaj z góry, że ta opinia wynika z jego niechęci do ciebie. Możliwe przecież, że np. nie uwzględniłaś w raporcie wszystkich potrzebnych danych. Panuj nad emocjami Pamiętaj, by swoje racje wypowiadać spokojnie i rzeczowo ("Rozumiem, pan by to napisał inaczej. Zastanawiam się tylko, czy takie ujęcie nie będzie odpowiedniejsze..."). To często pozwala wypracować rozwiązanie kompromisowe. Inne sposoby na dobre relacje w pracy: Jak zdobyć uznanie szefa? Konstruktywna rozmowa z szefem Sposoby na pośpiech w pracy Autorka jest dziennikarką dwutygodników "Przyjaciółka" i "Pani Domu"
Poczucie zniechęcenia i brak energii do pracy dotyczą wielu ludzi. Jeśli twoja kariera stanęła w miejscu, a ty nie czujesz potrzeby i ochoty do dalszego rozwoju, najwyraźniej powielasz postawę "tumiwisizmu". Zobacz, czym jest ten socjologiczny prąd! Tumiwisizm to ... Pozornie nowy trend, dotyczy aktywnych zawodowo ludzi chyba od zawsze. Od niedawna nadano mu tylko świeżą i niekonwencjonalną nazwę. Tumiwisizm to zlepek słów: "Tu – mi – wisi". Oznacza obojętne, bierne, pasywne i apatyczne podejście do rzeczywistości. Tumiwisizm urasta do rangi socjologicznego nurtu, a nawet filozofii postaw nie tylko w stosunku do pracy, ale i do całego świata. Jak zachowuje się tumiwisista? Osoby powielające postawę tumiwisizmu nie angażują się w pracę, wykonują swoje zadania mechanicznie, nie odczuwają radości ani satysfakcji z rezultatów swojego działania. Nie oznacza to jednak, że wszyscy tumiwisiści wykonują swoje zadania w sposób niedbały. Wręcz przeciwnie. Często są dobrymi, lecz mechanicznymi pracownikami. Obok takich istnieją też osoby całkowicie lekceważące swoje obowiązki, przełożonych, współpracowników czy niekompetencję. Skąd taka postawa? Lekceważenie swojej pracy, a także apatyczne podejście do zlecanych zadań może mieć wiele przyczyn. Osoby, które bardzo długo pracują w jednej firmie i stale zajmują się tymi samymi obowiązkami, niejednokrotnie rutynowo podchodzą do zlecanych prac. Wielu niedocenianych pracowników przestaje się starać, ponieważ zupełnie nie widzi sensu w swoim działaniu. Brak pochwał, nagród, czy prezentów motywacyjnych sprawia, że potencjalny pracownik przestaje utożsamiać się z firmą i dbać o jakość tego, co robi. Sprawdź, czy jesteś zawodowym tumiwisistą! Żeby sprawdzić, czy jesteś osobą o obojętnym i biernym podejściu do pracy, odpowiedź na 5 pytań. Jeśli na przynajmniej 3 odpowiesz twierdząco, zaliczasz się do grona tumiwisistów. Moja praca mnie nie cieszy. Moja praca mnie nudzi. Jest mi to obojętne, czy moja praca jest wykonywana dobrze. Nie martwię się swoją pracą. Wykonuje swoje zadania mechanicznie, nie wysilam się na innowacyjność czy kreatywność. Chcesz wiedzieć więcej? Zobacz: Jak być profesjonalistką? Jak pozbyć się rutyny z pracy? Tego nie mów pracodawcy, gdy negocjujesz powyżkę! Co ci się należy za nadgodziny w pracy? Czy ukończenie studiów gwarantuje znalezienie pracy?