Dlaczego to robimy? Zdarza ci się co chwilę zaglądać do lodówki z nadzieją, że zajdziesz w niej coś pysznego? To nie jest przypadek
Nuda, stres, przebodźcowanie. To nie jedyne powody bezwiednego sięgania do lodówki. W jednym psycholodzy są zgodni: to droga na skróty. Zamiast zajadać kolejną przekąskę, powinniśmy zadać sobie ważne pytanie. Odpowiedź jest kluczowa dla naszego dobrostanu.
Coś bym zjadła. Sama nie wiem co. Może coś słodkiego, a może plasterek sera. Żeby szybko coś przekąsić, bez zbędnych ceregieli. Nie, nie, gotowanie, a nawet krojenie nie wchodzi w grę. Nie mam na to czasu. W sumie to aż tak nie jestem głodna, ale coś bym wrzuciła na ząb. Więc idę do kuchni, otwieram lodówkę, patrzę na zawartość półek i... Nie ma w niej nic, co by mnie zachęciło do zjedzenia. Niby półki pełne, warzywa leżą w koszyczku, wczorajszy obiad chłodzi się w rondelku, ale to nie to. Wzdycham tylko i wracam do biurka. Tekst sam się nie napisze. Jednak po kilku minutach wstaję i idę do lodówki. Już nawet się nie zastanawiam, na co mam ochotę. Idę. Jak robot. Jak jakaś maszyna przyciągana niewidzialną siłą w stronę lodówki. Nim się obejrzę, już stoję u jej wrót. I znów skanuję wzrokiem półki. Nic mnie nie zachwyca. No ale trudno, już zjem ten kawałeczek kabanosa, chociaż w sumie nie mam na niego ochoty. Wracam do biurka i wcale nie czuję się lepiej niż pięć minut wcześniej. Hm, o co w tym właściwie chodzi? Dlaczego tak zrobiłam? Mózg, który nie znosi pustki Zaglądanie do lodówki w poszukiwaniu czegoś potencjalnie pysznego to powszechne zjawisko. Czasem nawet nie zwracamy na nie większej uwagi. Może tłumaczymy to słabą wolą, uleganiem zachciankom albo nieszkodliwym nawykiem. Tymczasem takie zachowanie to nic innego jak reakcja mózgu na stres, nudę lub negatywne emocje. A co z tym wspólnego ma lodówka? Bardzo wiele. Jedzenie, a w szczególności słodkości, to jeden z najsilniejszych bodźców nagradzających. Dziś żyjemy w krainie mlekiem i miodem płynącej. Wystarczy wyciągnąć rękę i już zajadamy się słodziutką bezą, chrupiącymi czipsami lub, jak kto woli, marchewką. Jednak przez tysiące lat dostęp do pożywienia był niepewny, więc trzeba było jeść „na zapas”, a poczucie sytości wywoływało błogi stan. Już dawno opuściliśmy jaskinie, świat zmienił się nie do poznania, lecz nasz mózg wciąż funkcjonuje według utartego schematu. Na sam widok lodówki dopamina rośnie, a w nas pojawia się uczucie, że jeszcze chwila, jeszcze moment i będzie dobrze. Dlatego nie musisz być głodna, żeby chcieć jeść. Bo chęć poprawienia sobie nastroju może być silniejsza niż głód. To wyjaśnienie brzmi przekonująco, jednak nie wyjaśnia, dlaczego po chwili znów zaglądamy do lodówki. Przecież doskonale wiemy, że nie ma w niej nic, na co mielibyśmy ochotę. Co się za tym kryje? Obietnica nagrody. Nasz mózg nie lubi ani chaosu, ani poczucia wewnętrznej pustki. Intuicyjnie dążymy do tego, by ją zagłuszyć. Lodówka, a raczej jej zawartość daje nam poczucie iluzji, że tę emocjonalną pustkę da się szybko czymś wypełnić. Głód, którego nie widać Nasze „wędrówki” do lodówki najczęściej nie mają nic wspólnego z głodem. Bo podążamy do kuchni, nawet gdy jesteśmy pełni. Zdaniem psychologów takie zachowanie to ważny sygnał, jaki wysyła nam mózg, a który często bagatelizujemy. Co on oznacza? Na to pytanie nie ma jednoznacznej odpowiedzi, jednak w większości przypadków jest to znak, że potrzebujemy: uznania, pocieszenia, odpoczynku, wyciszenia, bliskości lub brakuje nam poczucia bezpieczeństwa. Nieświadomie oczekujemy, że jedzenie przyniesie nam ulgę. W ten sposób staramy się uregulować własne emocje i sprawić, że poczujemy się lepiej. Jedzenie staje się narzędziem. Niestety, ulga, która się pojawia, jest krótkotrwała. Bo przekąska nie rozwiązuje problemu, lecz jedynie go maskuje. Dlatego chwilę później możemy odczuwać: rozczarowanie, poczucie winy, potrzebę zjedzenia kolejnego „pocieszacza”. Zdaniem specjalistów to wyuczony skrót myślowy, szczególnie jeśli jako dzieci: byłyśmy uspokajani jedzeniem, nagradzane słodyczami, odwracano naszą uwagę przekąską, gdy znalazłyśmy się w trudnej sytuacji. Warto jednak pamiętać, że taka strategia radzenia sobie z emocjami nie wynika ze słabości charakteru, ale z nieumiejętności nazywania własnych emocji oraz... chemii mózgu. Codzienne rytuały Lubimy myśleć o sobie jako o istotach racjonalnych, które świadomie podejmują decyzje. Mózg jednak często płata nam psikusa. Bo to, co powtarzalne postrzega jako bezpieczne. Okazuje się, że wiele naszych zachowań, codziennych rytuałów jest uproszczonym schematem działania. Nie wymaga już myślenia, analizy ani oceny. Wystarczy impuls i dokładnie wiemy, co powinniśmy zrobić. I tak właśnie jest z zaglądaniem do lodówki. Pojawia się pewien bodziec (np.nuda, stres, zmęczenie), więc zaczynamy podświadomie szukać rozwiązania i udajemy się do kuchni. Jeśli pierwsze podejście nie przyniosło oczekiwanego rozwiązania, podejmujemy kolejną próbę. Przecież dobrze wiemy, że tylko jeden krok dzieli nas od szczęścia. I im częściej ten cykl się powtarza, tym mniej świadomy się staje. Ze smutkiem muszę przyznać, że w tej sytuacji lodówka wgrywa z rozsądkiem. Psychologowie mówią tu o minimalizacji kosztów poznawczych. Mózg wybiera rozwiązania, które wymagają najmniej energii. Szybka przekąska daje nam obietnicę szczęścia, jest łatwo dostępna i nie trzeba długo czekać na efekty. A nazwanie swoich emocji jest trudne, czasochłonne i wiąże się z niepożądanymi, nie zawsze przyjemnymi myślami. Nic zatem dziwnego, że wybieramy pierwsze rozwiązanie. Teraz już wiem, że gdy następnym razem stanę przed lodówką w poszukiwaniu chwilowego szczęścia, nie powinnam automatycznie ulegać „zachciance”. Bo to mój mózg domaga się uwagi. Zamiast sięgać po przekąskę, zadam sobie pytanie: czego naprawdę teraz potrzebuję? I to właśnie odróżnia świadomość od walki z samą sobą. Bibliografia: Czepczor K., Brytek-Matera A. „Jedzenie pod wpływem emocji”, Warszawa 2017. Juruć, A. Wierusz-Wysocka, B. Bogdański, P., „Psychologiczne aspekty jedzenia i nadmiernej masy ciała”, Farmacja Współczesna; 2011. 4: 119- 126. Pawełczyk-Jabłońska P., „Nie jestem głodny, ale jem, bo lubię, jem, bo się boję, czyli psychologiczne funkcje jedzenia”, Narodowe Centrum Edukacji Żywieniowej 2018, za: https://ncez.pzh.gov.pl/abc-zywienia/nie-jestem-glodny-ale-jem-bo-lubie-jem-bo-sie-boje-czyli-psychologiczne-funkcje-jedzenia, data pobrania 21.01.2026. Czytaj także: Dlaczego to robimy? Ulubione krzesło w domu to nie tylko domena silversów. Wyjaśnienie tego mikrorytuału może cię zaskoczyć Dlaczego to robimy? Wiele osób mówi do siebie, ale nikt się do tego nie przyznaje. Ten wstydliwy nawyk pomaga nam w codziennym życiu Dlaczego to robimy? Przyciskasz kilka razy guzik w windzie, chociaż wiesz, że nie będzie szybciej? W rzeczywistości chodzi o coś zupełnie innego
Ulubione krzesło w domu to nie tylko domena silversów. Wyjaśnienie tego mikrorytuału może cię zaskoczyć
Przywiązujemy się nie tylko do ludzi, ale także miejsc i przedmiotów. Naukowcy nie mają cienia wątpliwości, że to może powiedzieć o nas więcej, niż słowa. Dowiedz się, co mówią o tobie małe rytuały i nawyki.
Ulubiony fotel, krzesło, stałe miejsce przy stole, a nawet preferowany koc lub poduszka często kojarzy się z osobami, które z racji wieku, mają swoje przyzwyczajenia. Pewnie dlatego ciężko się nam przyznać nawet przed sobą, że choć jesteśmy duchem młode, to mimo to posiadamy „starcze” przyzwyczajenia. Trochę wstyd, co nie? Tymczasem naukowcy zagłębili się w temat naszych codziennych zachowań, przyzwyczajeń i domowych rytuałów. Okazuje się, że w tych symbolicznych i niepozornych zachowaniach kryje się bogactwo znaczeń. Przywiązanie do miejsca W psychologii środowiskowej, ale także badaniach multidyscyplinarnych od lat funkcjonuje pojęcie „place attachment”, czyli właśnie przywiązanie do miejsca. Pojęcie to opisuje i wyjaśnia emocjonalne więzi ludzi z konkretnymi miejscami oraz tłumaczy, dlaczego pewne przedmioty mają dla nas szczególne znaczenie. To jednak nie wszystko. Zdaniem specjalistów, przywiązanie do konkretnej przestrzeni lub przedmiotu może realnie wpłynąć na nasze poczucie szczęścia. A to, jaki mamy stosunek do ukochanego fotela, preferowanego miejsca przy stole lub innej przestrzeni w zaciszu domowym jest powszechne i niezależne od wieku. Co zatem sprawia, że niektóre miejsca silniej rezonują z nami, a inne są nam zupełnie obojętne? Odpowiedź nie jest jednoznaczna, ponieważ trzeba wziąć pod uwagę kilka czynników. W omawiany przypadku jest to więź: emocjonalna i indywidualna, która daje nam np. poczucie bezpieczeństwa lub odwołuje się do pozytywnych emocji i wspomnień; symboliczna i społeczna, która odwołuje się do przekonań i wartości, które są bliskie naszemu sercu np. tradycji, zasad postępowania i relacji z bliskimi. Suche informacje nie oddają jednak złożoności zjawiska. Gdy jednak sięgniesz do własnych doświadczeń i przypomnisz sobie miłe chwile spędzone w fotelu z książką lub kubkiem aromatycznej herbaty, z pewnością mimowolnie uśmiechniesz się do siebie, prawda? Nasze małe rytuały codzienności Z antropologicznego, jak i psychologicznego punktu widzenia, nasze małe, codzienne rytuały stanowią podwaliny naszej egzystencji. Niezależnie od tego, czy spojrzymy globalnie na określoną strukturę społeczną, czy na jednostkę, wnioski będą podobne. Rytuały mają moc. A praktykowane przez nas rytuały wcale nie muszą być związane ze sferą sacrum. Ba! Nawet nie muszą być wykonywane uroczyście i z wielką pompą – mogą dotyczyć prostych, powtarzalnych czynności, które nadają naszemu życiu sens i porządkują przestrzeń. A jeśli dana czynność pełni także funkcję symboliczną i społeczną, równocześnie kształtuje naszą tożsamość. Znów brzmi pompatycznie i niewiele wnosi? Wyobraź sobie kobietę, a może nią właśnie jesteś, która codziennie wieczorem siada w fotelu i czyta bajki swoim dzieciom lub wnukom. Niby nic, ale w poprzez takie mikrorytuały czytająca powiastki dla najmłodszych umacnia się w przekonaniu, że dobrze wypełnia rolę opiekunki. Człowiek ma naturalną potrzebę posiadania własnej przestrzeni, nawet bardzo małej. Tym samym można zauważyć, że sposób, w jaki klasyfikujemy i porządkujemy przestrzeń oraz organizujemy codzienną rutynę, nie jest przypadkowy. Każda czynność, miejsce w domu, jak i przedmiot może być interpretowany przez pryzmat symboliki lub norm kulturowych. Innymi słowy, dom to mikroświat, który odzwierciedla szerszy porządek społeczny. Robimy to, bo tak trzeba. Bo tak się zawsze robiło. Bo tak wypada. A złamanie tej niepisanej zasady budzi nasz sprzeciw. W tym kontekście, ulubione miejsce staje się symbolem bezpieczeństwa, stabilności i autonomii, a jego zajęcie przez inną osobę często wywołuje irytację, a nawet głośny sprzeciw. To moje. Tak nie wolno. Co inni powiedzą. Dlaczego tak się dzieje? Nasze mózgi lubią proste, łatwe, szybkie i efektywne rozwiązania. Dlatego też to, co znane jest postrzegane przez nas jako lepsze. Praktyczne znaczenie mikrorytuałów Nie będzie to wielkim odkryciem, jeśli powiem, że chaos, zmienność i niepewność sprawa, że czujemy się mało komfortowo. A ponieważ nie na wszystko mamy wpływ, podświadomie „zakotwiczamy” się w tym, co nam znane i pozornie niezmienne. Chcemy sprawić, żeby nasz świat, o ile to możliwe, był przewidywalny, bezpieczny i dobry. Sama świadomość, że wiemy, co się wydarzy, co zrobimy i jakie będą tego konsekwencje oraz jak będzie wyglądał nasz dzień, sprzyja naszemu dobrostanowi psychicznemu i obniża poziom stresu. Zdaniem psychologów, mikrorytuał ma praktyczne znaczenie w naszym codziennym życiu. I wcale nie są to puste słowa. Przykłady? Proszę bardzo. Wyznaczone miejsce do pracy zdalnej to oddzielenie umowne oddzielenie życia zawodowego od sfery prywatnej, co sprzyja dobrej organizacji dnia i wspiera koncentrację oraz podnosi efektywność pracy. Ulubione miejsce na kanapie podczas oglądania telewizji daje poczucie bezpieczeństwa i komfortu, ale także pomaga odzyskać wewnętrzny balans po ciężkim dniu. Poranna kawa pita zawsze w tym samym kubku to mały i sprawiający przyjemność rytuał wyznaczający początek dnia. Stałe miejsce przy stole podczas rodzinnych posiłków wzmacnia poczucie przynależności i porządku w grupie, sprawia, że każdy zna swoją rolę i miejsce. Jak się pewnie domywasz, nie jest to pełna lista potencjalnych rytuałów. Nie chodzi tu o to, by stworzyć pokaźną listę przykładów wyssanych z palca, a oddać istotę „place attachment”. Mam jednak nadzieję, że następnym razem, gdy przyłapiesz się na zachowaniach, które „wypominają” twój numer PESEL, podejdziesz do tego ze spokojem. W końcu nie musisz się nikomu tłumaczyć. Bibliografia: Burszta J. W., „Antropologia kultury”, Poznań 1998; Devine-Wright P., Manzo L.C. „Place Attachment. Advances in theory, methods and applications”, Londyn 2020. Douglas M., „Czystość i zmaza”, Warszawa 2007. Czytaj także: Dlaczego to robimy? Wiele osób mówi do siebie, ale nikt się do tego nie przyznaje. Ten wstydliwy nawyk pomaga nam w codziennym życiu Dlaczego to robimy? Przyciskasz kilka razy guzik w windzie, chociaż wiesz, że nie będzie szybciej? W rzeczywistości chodzi o coś zupełnie innego Dlaczego to robimy? Zdejmowanie biżuterii przed sprzątaniem mówi o nas więcej, niż sądzimy. Ten gest rozumieją tylko uważni obserwatorzy
Dlaczego to robimy? Przyciskasz kilka razy guzik w windzie, chociaż wiesz, że nie będzie szybciej? W rzeczywistości chodzi o coś zupełnie innego
Wszyscy wiemy o tym, że nasze dobre chęci nie wystarczą, by światła sygnalizacji świetlnej zmieniły kolor na zielony, gdy tylko staniemy przy przejściu dla pieszych. A jednak, gdy po przyciśnięciu guzika, nic się nie zmienia, często ze złością kontynuujemy naciskanie przycisku. Podobnie jest z guzikiem w windzie. Zastanawiałaś się kiedyś, dlaczego tak robimy?
Doskonale zdajemy sobie sprawę, że wielokrotne naciskanie guzika w windzie nie sprawi, że drzwi szybciej się zamkną lub winda ruszy w górę niczym rakieta. A mimo to często tak robimy, prawda? Podobnie rzecz ma się z coraz mocniejszym wciskaniem guzika od pilota. Dobrze wiemy, że konieczna jest wymiana baterii, a mimo to mamy nadzieję, że obejdzie się bez wstawania z kanapy. Przykłady takich zachowań można wymieniać bez liku. Wciskanie raz po raz przycisku na przejściu dla pieszych, kilkukrotne włączanie i wyłączanie światła, gdy żarówka jest przepalona lub odświeżanie strony internetowej, choć wiemy, że nic się nie zmieni, bo jesteśmy „poza zasięgiem”. Jestem pewna, że z autopsji znasz wiele takich czynności, które obiektywnie wydają się pozbawione sensu, a jednak mimowolnie je wykonujemy. Dlaczego tak się dzieje? Na szczęście jest na to odpowiedź. Iluzja kontroli Okazuje się, że większość z nas ma tendencję do przeceniania wpływu swoich działań na zdarzenia losowe lub kompletnie od nas niezależne, czego doskonałym przykładem jest kompulsywne wciskanie guzika w windzie. Po raz pierwszy tym powszechnym, ale być może niedocenianym w środowisku naukowym zjawiskiem zajęła się w 1975 roku Ellen Langer. Wprowadziła ona w dyskurs naukowy pojęcie „iluzji kontroli” (ang. the illusion of control). Langer przeprowadziła serię 6 badań, w których wzięło udział 631 osób. Za cel postawiła sobie wyjaśnienie zjawiska „złudzenia kontroli”. Badani brali udział w loterii karcianej w sześciu różnych wariantach. Jak się okazało, seria badań potwierdziła wstępne założenia badaczki. Osoby biorące w badaniu, niezależnie od rodzaju bodźców i konfiguracji gry, z optymizmem podejmowały „grę” i miały większą nadzieję na sukces, niż wskazywałoby na to (obiektywne) prawdopodobieństwo. Co ciekawe, jeśli daną czynność wykonujemy samodzielnie, mamy nie tylko większe poczucie sprawczości, ale też bardziej wierzymy, że to, co robimy, ma wpływ na rzeczywistość. Nie ulega zatem wątpliwości, że pozytywne złudzenia na temat własnych możliwości, a nawet na temat własnej osoby są nam potrzebne do prawidłowego funkcjonowania w świecie. Wielokrotne wciskanie guzika, by maszyna działa szybciej, to tylko wierzchołek góry lodowej, Gdyby nie zawyżone poczucie sprawczości trudno byłoby nam nie tylko odnaleźć się w świecie, ale i zmotywować do działania. Warto w tym miejscu wspomnieć o przeprowadzonym także w latach 70. XX wieku badaniu Lauren Alloy i Lyn Abramson. Ich wyniki badań jasno wskazują, że osoby cierpiące na depresję nie ulegają iluzji kontroli. Magiczne myślenie Myślenie magiczne jest powiązane z poczuciem iluzji kontroli, ponieważ oba zjawiska zakładają, że nasze czyny mogą mieć realny wpływ na rzeczywistość, na którą wpływu nie mamy. W przypadku myślenia magicznego nie tylko nasze działania, ale i intencje mogą wpłynąć na inne osoby lub przedmioty, które w danej sytuacji są z nami fizycznie bądź duchowo powiązane. Brzmi trochę dziwnie i „od czapy”. Jednak Paul Rozin i Carol Nemeroff, którzy przez ćwierć wieku zajmowali się myśleniem magicznym, doszli do wniosku, że taki sposób myślenia nie jest tylko i wyłącznie domeną dzieci. Dorośli posługują się wyuczonym racjonalizmem, jednak w sytuacji zagrożenia i niepewności nasze mózgi korzystają z głębiej zakorzenionych schematów myślowych. Dokładnie tak jest ze wskazaną wcześniej sytuacją z windą, czy z pilotem od telewizora. Po pierwsze nie mamy kontroli nad tym, jak działa urządzenie. Po drugie: nasz mózg nie otrzymuje oczekiwanej informacji zwrotnej. Wciskamy guzik, widna stoi, drzwi się nie zamykają. Więc, po trzecie, zaczynamy odczuwać niewielki niepokój. I wciskamy guzik jeszcze raz i jeszcze raz, i jeszcze raz. Okazuje się, że prowadzone od lat 90. XX wieku badania neurokognitywne dowodzą, że nasze mózgi nie lubią nieprzewidywalności, chaosu i braku responsywności. Mówiąc prościej: jeśli wciskamy przycisk w pilocie od telewizora, to oczekujemy, że po naciśnięciu klawisza zaczniemy np. lepiej słyszeć to, co widzimy. Jednak gdy nic takiego nie następuje, nasz mózg nadal domaga się natychmiastowych efektów. Stąd też naciskamy kilkakrotnie guzik, zanim wpadnie nam do głowy myśl, by zmienić baterie. W tej „luce” pojawia się miejsce właśnie na myślenie (i działanie) magiczne. W ten sposób radzimy sobie z poczuciem chaosu, brakiem kontroli i niepewnością. Te niepozorne działania, drobne rytuały, automatyczne działania służą do złagodzenia napięcia, ale utwierdza nas w przekonaniu, że świat jest przewidywalny, a zatem bezpieczny. Iluzja kontroli i quasi-magiczne myślenie oraz przekonania pokazują, że nawet w świecie nowoczesnych technologii nasze umysły wciąż sięgają po mechanizmy, które ewolucyjnie pomagały nam przetrwać. Mam nadzieję, że zrozumienie z jednej strony banalnych, a z drugiej, jakże skomplikowanych procesów, które dzieją się w naszych głowach, pozwoli nam lepiej poznać siebie samych. Bibliografia: Alloy, L. B.,Abramson, L. Y., Judgment of contingency in depressed and nondepressed students: Sadder but wiser?”, Journal of Experimental Psychology, 1979/108(4), 441–485; Brugger P., Graves R. E. „Testing vs. Believing Hypotheses: Magical Ideation in the Judgement of Contingencies”, Cognitive Neuropsychiatry, 1997/2, s. 251–272; Langer, E. J. „Iluzja kontroli”, Journal of Personality and Social Psychology, 1975/32 (2), 311–328; Rozin, P. i Nemeroff, C., „Sympathetic Magical Thinking: The Contagion and Similarity “Heuristics, W: Heuristics and Biases The Psychology of Intuitive Judgment,red. T. Gilovich, D.Griffin, D. Kahneman 2002 , s 201 – 216. Czytaj także: Dlaczego to robimy? Zdejmowanie biżuterii przed sprzątaniem mówi o nas więcej, niż sądzimy. Ten gest rozumieją tylko uważni obserwatorzy Dlaczego to robimy? Uśmiechasz się, choć wcale nie masz na to ochoty? 3 teorie wyjaśniają, dlaczego robimy to wbrew sobie Dlaczego to robimy? Zabawa biżuterią lub guzikiem to mały gest o wielkiej sile. Okazuje się, że angażuje więcej niż tylko dłonie
Dlaczego to robimy? Cykasz fotkę przed pierwszym kęsem? Okazuje się, że zdjęcia jedzenia to coś więcej niż instagramowy trend
Jedni robią to niemal odruchowo, a inni na ich widok tylko pukają się w głowę. Jeszcze dwie dekady temu było to nie do pomyślenia. Jednak robienie zdjęć posiłkom nie tylko nie wychodzi z mody, ale staje się coraz powszechniejsze. Więc warto na to zagadnienie spojrzeć z szerzej perspektywy.
Fotografowanie pięknie podanego jedzenia i „chwalenie się” zdjęciami w mediach społecznościowych to nie tylko chwilowa moda. Ludzie od zarania dziejów lubili dekorować swoją przestrzeń i otaczać się przedmiotami, które uważali za ładne. Zmieniły się jedynie narzędzia oraz definicja „piękna”. Jednak sama idea jest nam wciąż bliska. Zdjęcia jedzenia to coś więcej niż moda Dzieląc się zdjęciami przedstawiającymi jedzenie, celebrujemy ważne dla nas chwile, ale także symbolicznie potwierdzamy swoje „ja” w przestrzeni medialnej. Mniej lub bardziej świadomie manifestujemy wartości, które są nam bliskie. W ten sposób budujemy swoją cyfrową tożsamość. Nie wierzysz? To zrób mały eksperyment myślowy. Wyobraź sobie osobę, która właśnie wrzuciła zdjęcie przestawiające seitan a la plancha con pisto z nutą śródziemnomorską. A teraz pomyśl o fikcyjnej osobie, która dodała fotkę gulaszu na bazie pomidorów i cukinii. Widzisz różnicę? Spożywanie posiłków to nie tylko zaspokajanie głodu. Bardzo często towarzyszą im określone gesty, a nawet rytuały, które nadają posiłkom określone znaczenie duchowe i społeczne — modlitwa, konsekracja, toast, a nawet zwykłe dzielenie się jedzeniem. Im wyższa jest ranga „okazji” do spożywania posiłku, tym symboliczna „otoczka” jest bardziej doniosła i silniej wpływa na nasze emocje. Te wyjątkowe momenty odrywają nas od codzienności, a nawet zmuszają do refleksji. Nierzadko w takich chwilach czujemy przynależność do danej wspólnoty. Przykład? Dzielenie się opłatkiem przed wigilijną wieczerzą. Nadal nic? A co powiesz, na wspólne świętowanie wygranej prezentacji Polski? Tu nawet zwykły czips nabiera znaczenia. Zdjęcia przedstawiające jedzenie pełnią podobną funkcję. Została ona tylko przeniesiona do świata wirtualnego. Uwiecznianie posiłków, jak i przedmiotów codziennego użytku, ma wielkowiekową tradycję. Pędzel zamienił się w smartfon, a martwa natura w fotografię kulinarną. Oczywiście, większość z nas robi zdjęcia dla własnej przyjemności. I jest to najczęściej dokumentacja codzienności oraz pewnego rodzaju „uchwycenie chwili”. Niemniej jednak towarzyszące nam jedzenie jest nośnikiem znaczeń, a współcześni artyści chętnie czerpią z dorobku klasyków. Projekt Hardly More Than Ever autorstwa Laury Letinsky nawiązuje do motywu marności. Zdjęcia resztek jedzenia i pustych talerzy to przypomnienie, że życie to li jedynie vanitas vanitatum et omnia vanitas. Czytaj także: Bezdzietność z wyboru wciąż budzi społeczny opór. Jest 1 sposób, by uciąć spekulacje wścibskich ciotek Dlaczego lajkujemy posty lub zdjęcia, nawet jeśli zupełnie nas to nie obchodzi? Istnieje aż 5 powodów Szpilki są symbolem nie tylko władzy. Mało kto wie, że kobiece buty to narzędzie społecznej kontroli
Czy zastanawiałaś się kiedyś, jak rośliny... brzmią? Efekty tego doświadczenia zachwycają i zaskakują
Czy rośliny można przetłumaczyć na dźwięk? Okazuje się, że jak najbardziej. Udowodnił to jeden z użytkowników TikToka. To trzeba usłyszeć...
Ostatni rok większość z nas spędziła w domu. Ten czas sprawił, że coraz więcej ludzi zaczęło szukać nowego hobby. Jeden z użytkowników TikToka prowadzący profil o nazwie MycoLyco postanowił pokazać swoim obserwatorom, jak rośliny... brzmią. I wbrew pozorom wcale nie chodzi tu o szum ich liści... Jak naprawdę brzmią rośliny? Noah Kalos to mykolog i syntezator, który postanowił połączyć swoje dwie pasje. Wydaje się to niemożliwe? Otóż wcale takie nie jest. Dzięki umiejętnemu podłączaniu roślin i grzybów do elektronicznych instrumentów muzycznych otrzymał naprawdę zaskakujące efekty. To odkrycie pozwala naprawdę inaczej spojrzeć na otaczające nas rośliny... Tego nie da się opisać słowami - najlepiej usłyszeć na własne uszy. View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website Brzmi to jak kosmiczna technologia, a dla niektórych pewnie nawet i oszustwo - jednak kryje się za tym jedynie nauka. Jakim cudem więc grzyby dają radę grać na syntezatorze? Jak wyjaśnia mykolog z TikToka, za tę muzykę odpowiadają impulsy elektryczne, które zostają przetłumaczone na odpowiednie dźwięki. Muzykę „tworzą” nie tylko grzyby, ale także i rośliny doniczkowe oraz... sam twórca, który na dowód tego, że sekwencje dźwięków różnią się w zależności od podłączonej tkanki, przypiął specjalne klamerki także do siebie. To nie pierwszy raz, kiedy naukowcy tłumaczą zjawiska z dziedziny przyrody za pomocą muzyki. Nie da się ukryć, że efekt potrafi zachwycić. Być może niebawem każdy z nas będzie mógł usłyszeć brzmienie swojego zamiokulkasa, storczyka czy strelicji królewskiej. Czytaj także: Owady „zombie” wkrótce wyjdą spod ziemi? Sprawdź, czy grozi nam potężna zaraza W mieszkaniu ma ponad 200 roślin, ale ciągle znajduje miejsce na nowe. Niezwykły dom botaniczki z Nowego Jorku Ten kwiat został uznany za najpiękniejszą roślinę świata. Za małą sadzonkę trzeba zapłacić... 800 zł
Był geniuszem, szalonym naukowcem, a może… plagiatorem? Zobacz nieznane fakty z życia Alberta Einsteina
Wszyscy wiedzą, że E=mc², ale mało kto zna szczegóły życia autora tego równania. Przeczytaj najciekawsze fakty o Albercie Einsteinie, których nie znajdziesz w podręcznikach szkolnych.
Albert Einstein bez wątpienia jest jedną z najciekawszych postaci w historii nauki. Chociaż jego osoba oraz wkład w wiedzę o fizyce wzbudza wiele kontrowersji, trzeba przyznać, że zawdzięczamy mu ogromny rozwój technologiczny. Kim był prywatnie? Geniuszem? Szalonym naukowcem? Niepoprawnym kobieciarzem? Zwykłym plagiatorem? A może każdym z powyższych? Rzeczy, których nie wiedziałaś o Albercie Einsteinie Genialny fizyk pomimo swojej wiedzy nie dostał się za pierwszym podejściem na wybrany kierunek studiów - wszystko przez to, że oblał egzamin wstępny na politechnikę w Zurychu. Na szczęście nie poddał się i po roku przerwy spróbował ponownie - tym razem z powodzeniem. Albert Einstein był dwukrotnie żonaty - jego pierwsze małżeństwo z Milevą Marić rozpadło się w 1919 roku, a gdy dwa lata później naukowiec dostał upragnioną Nagrodę Nobla, trafiła ona nie do jego rąk, a właśnie... do jego byłej żony. Teorii na ten temat jest wiele - niektórzy mówią, że była to rekompensata za rozwód i niewierność Einsteina. Inni uważają, że Mileva Marić odgrywała kluczową rolę w formułowaniu teorii względności i jest jej współautorką. W 1933 roku naukowiec wyjechał na stałe do Stanów Zjednoczonych. Jako uznany badacz i noblista z łatwością wszedł w środowisko nowojorskich elit - jego bardzo bliskim przyjacielem był Charlie Chaplin. Był doceniony jednak także i w wielu innych krajach - zaproponowano mu nawet, by został prezydentem Izraela. Grzecznie jednak odmówił przyjęcia tego urzędu. Albert Einstein nienawidził nosić skarpetek. Jego wizerunek szalonego naukowca dodatkowo potęgował fakt, że był raczej niechlujny i stronił od przestrzegania zasad higieny osobistej. Nie przeszkodziło mu to jednak, choć już pośmiertnie, w zdobyciu tytułu Człowieka Stulecia, przyznanego mu przez magazyn Time. Albert Einstein był też wzorem przy kreacji wielu popkulturowych postaci - między innymi Mistrza Yody oraz E.T. To też może cię zainteresować: Wiedźmina Geralta wymyślił dla swojego syna. Oto 12 nieznanych faktów o Andrzeju Sapkowskim Czy Krzysztof Jackowski pamięta swoją pierwszą wizję? Podobno była niezwykła Tej tragedii nie spodziewał się nikt... Tak wyglądały ostatnie godziny życia księżnej Diany
Jóżef Piłsudski został ojcem, gdy miał 50 lat. Sypiał z naładowanym rewolwerem przy łóżku i lubił samotne spacery
To postać, którą wiąże się z odzyskaniem przez Polskę niepodległości. To jednak tylko ułamek jego życiorysu. Co wiesz o Józefie Piłsudskim?
W latach 30. popularnie nazywano go „dziadkiem”. Było to trafne określenie, nie tylko z racji szacunku jaki naród - „dzieci” - żywił do swojego mądrego opiekuna i wyzwoliciela, lecz także z całkiem przyziemnych powodów. Po wylewie krwi do mózgu, którego doznał w 1928 r., Piłsudski chodził lekko przygarbiony i zaczął się szybko starzeć - w chwili œśmierci miał 68 lat, wyglądał jednak na znacznie starszego. Na skróty: Ciekawostki Miłośnik natury i pracy Rodzina i rodzeństwo Ulubione rozrywki Patriotyzm we krwi Kobiety Piłsudskiego Charakter i osobowość Ciekawostki z życia Józefa Piłsudskiego Piłsudski był niemal abnegatem, przywiązywał niewielką wagę do wygód życiowych. Palił bardzo dużo mocnych, specjalnie dla niego wyrabianych papierosów, które nosiły nazwę Marszałkowskie. Uwielbiał pić herbatę, zawsze gorącą, mocną i słodką, podawaną na sposób rosyjski w szklankach. Poetka i sekretarka Piłsudskiego, Kazimiera Iłłakowiczówna, wspomina: Nie używał właściwie alkoholu, ale nie przeszkadzało mu, że inni, zwłaszcza oficerowie, lubili sobie pofolgować. Wyjątek robił jedynie w dzień swoich imienin, który był hucznie obchodzony, pijąc z gośćmi węgrzyna od Fukiera. Marszałek dużo chodził, uwielbiał samotne spacery po parku Łazienkowskim, Pikieliszkach czy Druskiennikach - biada funkcjonariuszowi ochrony, który zostałby przez niego wtedy zauważony! Rewolwer zawsze pod ręką Poruszał się energicznie i zdecydowanie, mówił stanowczo, z charakterystycznym wileńskim zmiękczaniem głosek, pod koniec życia trochę gderliwie. Po sposobie, w jaki zwracał się do swoich podkomendnych, można było poznać jego stosunek do danej osoby. Najmilej było usłyszeć od niego okreśœlenie „„dziecko”, burzę zapowiadało zaœś zwrócenie się do kogoœś per „„pan”” i podanie stopnia wojskowego. Józef Piłsudski do końca życia nie wyzbył się nawyków z czasu PPS-owskiej konspiracji. Nawet jako Generalny Inspektor Sił Zbrojnych (1928-1935) nie zasnął, dopóki na stoliku obok łóżka nie spoczął naładowany rewolwer, nie ruszał się też poza Belweder bez broni. Kiedyœś doszło nawet do tragedii: marszałek strzelił do majaczącej za oknem parku łazienkowskiego sylwetki. Był to żandarm z ochrony osobistej. Niestety nie zdołano go uratować. Józef Piłsudski kochał przyrodę Czas zesłania odcisnął się na całym życiu Marszałka. Często go wspominał. Zbliżył się także wtedy do natury. Przejawiało się to przede wszystkim w polowaniach i włóczędze po tajdze, ale w późniejszych latach życia lubił obserwować przyrodę. Żona Aleksandra wspominała, że w Pikliszkach zabronił strzelać do kaczek i dlatego wykupił prawo polowania dookoła całego jeziora. Obserwował je całymi godzinami siedząc w altanie, a potem opowiadał o ich zwyczajach. W tychże samych Pikliszkach starał się prowadzić bardzo porządną gospodarkę. Zabronił sadzić kwiaty, wszędzie miały być warzywa. Odnowił sad. Hodował bydło. Tak twierdziła jego żona. Inne źródła podają, że właściwie w swoim majątku nie bywał i nigdy się nim nie intersował. Nie zajmował się także ogrodem w Sulejówku. Tylko jedno popołudnie spędził na kopaniu ziemi, następnego dnia bolały go wszystkie mięśnie i od tego czas chodzenie wokół kwiatów pozostawił żonie. Józef Piłsudski - rodzina i rodzeństwo Ojcem został jako 50-latek! Zatem w czasie, gdy inni mężczyźni zostają dziadkami. Miał dwie córki Wandę i Jagodę. Być może jego wiek sprawiał, że kochał je bardzo i był z nich niezwykle dumny. Wychowywały się wśród wojskowych i ich rodzin. W Sulejówku otaczali je najbliżsi współpracownicy Marszałka, ale dla nich był to zwykły dom rodzinny z ojcem, który potrafił się z nimi wspaniale bawić. Marszałkowa zanotowała, że z prawdziwym upodobaniem czytał pisemko wydawane przez uczennice gimnazjum, do którego chodziły Wanda i Jagoda. W czasie wakacji uczył je pływać i wiosłować. Założył także „Towarzystwo Rzeczy Przyjemnych a niekoniecznie Pożytecznych”. Należały do niego... on sam i obie panienki. Dorośli mogli wejść w poczet Towarzystwa dopiero po rocznej próbie. Córkami chętnie się chwalił. Na przykład przy udzielaniu wywiadu, po przełomie majowym, dla korespondenta „Le Matin” na koniec powiedział: „Nie chciałbym, aby pan odjechał, nie zobaczywszy moich córeczek. Jedna ma 6, a druga 8 lat, to prawdziwe frygi”. Józef Piłsudski - ulubione rozrywki Marszałek prowadził nocny tryb życia. Kładł się spać grubo po północy, czasami nad ranem. Przyjmował także interesantów o takich dziwnych porach, czym doprowadził do konsternacji księcia Janusza Radziwiłła. Książę bardzo zwracał uwagę na wszelkie formy towarzyskie i kiedy został wezwany do Belwederu na godziną drugą w nocy, nie był w stanie wymyślić garderoby stosownej na taką okazję i porę zarazem. Za rautami i balami nie przepadał, a na salonach czuł się nieswojo. Jego ulubioną rozrywką było stawianie pasjansów, zwłaszcza piramidy, którą przed wojna zaczęto nawet nazywać „pasjansem Piłsudskiego”. Pasjanse marszałka nazywały się „prześcieradło”, „warkocz”, „ogonki”, „Uziemblina”, „Śmiglina”. Dwa ostatnie ochrzcił nazwiskami pań, które go ich nauczyły. Grywał też w szachy. Gościom wpadającym do Milusina (Sulejówka) często proponował partyjkę. Marszałek wspominał nawet kiedyś, że przebywając w więzieniu zrobił sobie szachy z chleba. Musiał je oczywiście starannie ukrywać, bo codziennie były przeprowadzane rewizje. Mimo że Piłsudski nie ukończył żadnej szkoły wojskowej, czuł się żołnierzem, i to przejawiało się także w stroju. Począwszy od czasów Legionów na wszystkich fotografiach, także prywatnych występuje w mundurze. Na co dzień w Sulejówku chodził w kurtce wojskowej bez dystynkcji i nieodmiennie, w przydługich spodniach. Gdy zjawiali się goście ważni albo cudzoziemcy, ubierał mundur z dystynkcjami marszałka i akselbantami, do którego przypinał słynny „parasol”, odznakę przedwojennego Związku Strzeleckiego, Krzyż Srebrny Virtuti Militari i Krzyż Walecznych z trzema okuciami. Józef Piłsudski i patriotyzm za młodu W młodości Piłsudski chętnie sięgał po dzieła historyczne, poświęcone analizom wojen i bitew, szczególnie napoleońskich. Rozczytywał się w polskich poetach romantycznych, ale szczególną atencją darzył Słowackiego. Pokochał jego poezję dzięki matce, która bardzo czuwała nad rozwojem patriotyzmu u młodego Ziuka. Podsuwała mu odpowiednie lektury i uczyła go prawdziwej historii Polski. Dzięki niej stał się tym, kim był; kochał ją też bardzo. Najpełniejszym wyrazem miłości do matki i poezji Słowackiego jest chyba fakt, że kazał wyryć na jej grobie fragment z „Beniowskiego”: „Dumni nieszczęściem nie mogą tak jak inni iść tąż samą drogą”. Dzięki inicjatywie Piłsudskiego sprowadzono do kraju prochy Słowackiego, które spoczęły na Wawelu. Małżeństwa i związki Marszałka Piłsudski traktował religię instrumentalnie. Mimo, że został wychowany w wierze katolickiej, nie był przesadnie wierzący, przez niektórych był nawet posądzany o ateizm. Dwa razy zmieniał wiarę: z katolicyzmu przeszedł na protestantyzm w celu wzięcia ślubu ze swoją pierwszą żoną Marią Juszkiewiczową, która była rozwódką i miała dzieci ze swojego poprzedniego związku. Następnie Piłsudski powrócił do Kościoła katolickiego w celu wzięcia ślubu z drugą miłością, Aleksandrą Szczerbińską, w dwa miesiące po śmierci pierwszej żony. Niektórzy mieli za złe Piłsudskiemu, że tak pośpieszył się ze ślubem i że osobiście nie pojechał na pogrzeb Marii, ale wysłał tam brata Jana. Wydaje się jednak, że nic go już z pierwszą żoną nie łączyło. W 1918 r. przyjaciółka i nieformalna żona Piłsudskiego, Aleksandra, urodziła córkę Wandę, a w 1920 r. - Jadwigę. Piłsudski nie mógł ożenić się z Aleksandrą, ponieważ jego żona Maria Juszkiewicz nie zgadzała się na rozwód. Ślub odbył się dopiero 25 października 1921 r., już po śmierci Marii, kiedy Józef Piłsudski był Naczelnikiem Państwa. Oboje mieszkali w willi Milusin w podwarszawskim Sulejówku. Aleksandra natomiast formalnie była panną z dwójką dzieci, przez wiele lat związaną z żonatym mężczyzną. fot. ONS.pl/Willa Józefa Piłsudskiego w Milusinie Jego cichą miłością była piękna pani doktor Eugenia Lewicka, którą poznał podczas kuracji w Druskiennikach. Jej towarzystwo tak było miłe Piłsudskiemu, że nawet w roku przewrotu majowego nie zrezygnował z wypoczynku w Drusiennikach. Po nagłej śmierci Lewickiej marszałek miał romans z Jadwigą Burhardt, jednak nie trwa on zbyt długo i opierał się głównie na korespondencji. Życie bez strachu i z humorem Miał ogromne poczucie humoru i umiał œśmiać się z siebie samego. Bardzo lubił karykatury na swój temat, zwłaszcza rysowane przez Zdzisława Czermańskiego. Mimo posądzeń o zapędy dyktatorskie, potrafił być wielkoduszny, widzieć fachowoœść przeciwnika i szlachetnoœść jego intencji. Do szewskiej pasji doprowadzali Marszałka tajniacy ochraniający jego posiadłość w Sulejówku. Gdy Piłsudski spostrzegł agentów kręcących się przy ogrodzeniu lub rozmawiających z żołnierzami, rugał ich z pasją, nie przebierając w słowach. Nie przestrzegał żadnych względów bezpieczeństwa, zwłaszcza, że po zamachu majowym 1926 r. naraził się wielu osobom w państwie. Uwielbiał jeździć odkrytym samochodem zatem o żadnej dyskrecji nie mogło być mowy. Sylwetka Marszałka i jego wilczura o imieniu Pies była doskonale znana warszawiakom. Gdy kapitan Ziemiński próbował zmienić ustalony rytuał, Piłsudski wybuchał gniewem. Dla usprawiedliwienia swojego ciętego języka, mawiał: Źródło: Anna Staszewska, „Życie prywatne Józefa Piłsudskiego”.
Mają ponad 80 lat, prowadzą pralnię i... są prawdziwymi ikonami mody. Noszą ubrania pozostawione przez klientów
Para staruszków z Taiwanu od 70 lat prowadzi własną pralnię. Na przestrzeni tych lat w ich magazynie zebrały się setki zapomnianych przez klientów ubrań... Ci postanowili je wykorzystać. Efekt? Stali się gwiazdami Instagrama!
Czy można być za starym na bycie ikoną mody? Absolutnie nie, a doskonale udowodniła ta para mieszkająca w Tajwanie. 84-letnia Hsu Hsiu-e i jej 83-letni mąż Chang Wan-ji od przeszło 70 lat prowadzą małą pralnię w rejonie Houli. Do tej pory wiedli ciche i spokojne życie. Przez 70 lat prowadzenia pralni sterta ubrań pozapominanych lub porzuconych przez klientów może urosnąć do naprawdę niebotycznych rozmiarów - i tak też stało się w przypadku pralni tego małżeństwa. W magazynie mieli setki (naprawdę setki!) ubrań, które zapomniane leżały nawet latami. Wtedy ich syn, Reef Chang, wpadł na genialny pomysł - jego rodzice powinni zrobić sobie dla żartu modową sesję zdjęciową w porzuconych rzeczach. Efekt przerósł jego najśmielsze oczekiwania! 80-latkowie są sensację na Instagramie Reef Chang zrobione rodzicom zdjęcia wrzucam na ich własny profil na Instagramie. Ten w krótkim czasie zdobył ogromną popularność. Chang Wan-ji i Hsu Hsiu-e mają już 530 tysięcy obserwatorów z całego świata. Ich zdjęcia zawsze zbierają setki pochlebnych opinii. Jak wyglądają? Syn małżeństwa przyznaje, że nie liczył się z tak ogromną popularnością. Jego zamiarem wcale nie było uczynienie swoich rodziców sławnymi - chciał jedynie, by wyrwali się z nudy. Od urodzenia mieszkają w rejonie Houli - w którym mieszka zaledwie 50 tysięcy osób. Jak na sławę zareagowało małżeństwo? W wywiadzie z BBC Hsu Hsiu-e śmieje się, że nigdy nie sądziła, że chociaż 84 lata, tylu ludzi będzie chciało oglądać jej zdjęcia! Chang Wan-ji dodaje, że przebieranie się w te ubrania i pozowanie do zdjęć sprawia, że czuje się młodszy co najmniej o 30 lat. Widać, że oboje czerpią z tego ogromną radość! Małżeństwo zwraca też uwagę na to, jak małym szacunkiem obdarzamy własne rzeczy. Teraz, gdy ubrania są o wiele tańsze niż lata temu, ludzie coraz częściej nie odbierają ich z pralni. Wiele ubrań zostało w pralni także po śmierci właścicieli - szczególnie, gdy ich rodzina nie kwapiła się, by je odebrać. Ubrania, które zostają w pralni Wanxiu nie służą jednak tylko do zabawy - para oddaje je bardzo często na cele charytatywne - szczególnie osobom dotkniętym naturalnymi katastrofami. Źródło: BBC.com To też może cię zainteresować: IKEA stworzyła pierwszą kolekcję ubrań! Są inspirowane kultowym regałem Chcieli nadać dziecku nietypowe imię. Tak nietypowe, że... zostali wyproszeni z urzędu Rzuciła pracę, by aportować i siadać na komendę. Na udawaniu psa zarabia nawet sześciocyfrowe sumy
Nazwa wulkan pochodzi od imienia rzymskiego boga ognia Vulcanusa. Jego erupcja ma niszczycielską siłę. Jak to się dzieje, że powstaje wulkan i jak dochodzi do jego wybuchu?
Wulkan to miejsce, gdzie przez szczeliny w litosferze, na powierzchnię wydostaje się stopiona skała i gazy z górnych warstw płaszcza Ziemi. Wulkany powstają na obszarach gdzie płyty skorupy ziemskiej nie są stabilne, tzn. w miejscach gdzie jedna płyta litosfery zachodzi na drugą oraz w miejscach gdzie płyty rozsuwają się. Podczas erupcji wulkan wyrzuca w atmosferę popiół i gruz skalny i rozlewa lawę. Wulkan poprzez swoją działa tworzy formy terenu nazywane górą lub stożkiem wulkanicznym. Wulkany różnią się między sobą ze względu na różne cechy. Biorąc pod uwagę stopień aktywności wulkanu, dzielimy je na czynne, drzemiące i wygasłe. Wyróżnia się je także ze względu na miejsce, z którego wypływa magma, a także na rodzaj materiału jaki wyrzucają. Wokół Oceanu Spokojnego znajduje się tzw. Ognisty Pierścień Pacyfiku. Jest to obszar, na którym znajduje się najwięcej czynnych wulkanów na Ziemi – ponad 60%. W 79 r. n.e. dwa rzymskie miasta – Pompeje i Herakulanum zostały pogrzebane pod warstwą popiołu i błota. 250 lat temu, archeolodzy odkryli przechowane w popiele, nietknięte budynki. przedmioty, a nawet ciała mieszkańców tych miast.
Ciekawostki o filmie "Kogel-mogel" - tego jeszcze nie wiesz! [WIDEO]
Tego jeszcze nie wiesz o filmowym hicie!
„Miszmasz, czyli Kogel Mogel 3” to trzecia część kultowej komedii, którą kochają Polacy. Film jest hitem odkąd tylko trafił do kin. W czasie dwóch tygodni wyświetlania obejrzało go ponad 1,5 miliona widzów. Ciekawostki o filmie „Kogel-mogel” Nowa komedia Kordiana Piwowarskiego pokazuje bohaterów po 30 latach. Główna bohaterka, Kasia Solska (Grażyna Błęcka-Kolska) po rozwodzie wróciła na wieś, gdzie mieszka ze swoją matką. Do rodzinnego domu po 10 latach przyjeżdża syn Kasi, który do tej pory mieszkał z ojcem w Holandii. Co dzieje się dalej? Po odpowiedź na to pytanie, musisz wybrać się do kina. W międzyczasie przypomnij sobie, pierwszą część hitowej komedii i poznaj ją od zupełniej innej strony. Nieznane fakty o filmie zobaczysz w naszym materiale wideo! Więcej o filmie „Kogel-mogel”: Najzabawniejsze cytaty z filmu „Kogel-mogel” Galeria gwiazdy z premiery filmu trzeciej części filmu „Kogel-mogel”