Zawody dla kobiet – które są najlepiej opłacalne? Dowiedz się więcej na temat pracy kobiet
Przyjęło się, że istnieją określone zawody dla kobiet oraz zawody dla mężczyzn. Jednakże z biegiem czasu odchodzi się od tej teorii i te same zawody wykonywać mogą obie płcie. Nie warto w tej sprawie kierować się stereotypami. Mówi się, że najlepiej opłacalnymi zawodami dla kobiet są: lekarka, programistka czy psycholożka.
Kobiety w obecnych czasach sprawdzają się na każdym stanowisku dzięki ich umiejętnościom, cechom oraz wykształceniu. Dodatkowo na rynku dużo jest interesujących ofert dotyczących ciekawych zawodów dla kobiet, w których to właśnie one wybierają preferowane zajęcie, ze względu na swoje zainteresowania. Spis treści: Najlepiej płatne zawody dla kobiet w Polsce Najlepiej opłacalne zawody dla kobiet na świecie Zawody dla dziewczyn i kobiet Ciekawe zawody dla dziewczyn i kobiet Praca dla kobiet po 50 roku życia Jaka praca dla kobiet w ciąży? Najlepiej płatne zawody dla kobiet w Polsce Najlepiej płatne zawody dla kobiet w Polsce są przyszłościowe. Są to takie zawody, które są popularne i mają ciągły wzrost zapotrzebowania pracowników. Wynagrodzenia są wtedy stosunkowo wyższe. W takim razie, jeśli masz odpowiednie wykształcenie oraz zależy ci na dobrze płatnym zawodzie dla kobiet, to zalecamy ci rozejrzeć się w tych branżach: Zawody HR – Specjalista ds. Rekrutacji, HR Business Partner, Zawody kreatywne – Projektantka, Designerka, Tatuażystka, Zawody w IT – Programistka, E-commerce i digital – Content Media Manager, Social Media Manager, Księgowość i podatki – Menedżer ds. Podatków, Główna księgowa, Księgowa, Samodzielna księgowa. Najlepiej opłacalne zawody dla kobiet na świecie Jeśli chodzi o najlepiej opłacalne zawody dla kobiet na świecie, to wykaz ten prezentuje się następująco: Kadra zarządzająca. Lekarka. Farmaceutka. Inżynierka IT. Architektka oraz projektantka wnętrz. Psycholożka. Programistka. Analityczka kredytowa, finansowa oraz biznesowa. Specjalistka ds. ludzkich zasobów. Adwokatka oraz radca prawny. Zawody dla dziewczyn i kobiet Istnieją branże, gdzie królują kobiety i nikt nie ma wątpliwości, że tak być powinno. Wynika to z tego, że w tych zawodach dla kobiet wykazują się one większą cierpliwością oraz empatią. W niektórych przypadkach można spotkać tam mężczyznę, lecz raczej w charakterze klienta. Zawody, w których sprawdzą się kobiety to: Sekretarka – kobiet bez trudu łączą kilka zadań jednocześnie oraz dbają o porządek i organizację miejsca pracy. Przedszkolanka – kobiety są bardziej wyrozumiałe i cierpliwe do dzieci, posiadają instynkt macierzyński. Sprzątaczka – kobiety lepiej zajmują się domem, obowiązki domowe przychodzą im łatwiej. Mężczyźni również dbają o dom, lecz zdecydowanie rzadziej, bądź nieporadniej. Pielęgniarka – ten zawód dla kobiet przeważa wśród nich, ponieważ widząc mężczyznę w kitlu, od razu na myśl przychodzi, że jest lekarzem. Instruktorka pilatesu – kobiety są bardziej wygimnastykowane od mężczyzn, a podopiecznym łatwiej jest ćwiczyć przy kobiecie, niż przy mężczyźnie. Kosmetyczka – stylizacja paznokci, zabiegi upiększające, makijaż czy fryzury są chlebem powszednim dla kobiet. Stewardessa – praca dostępna dla kobiet i mężczyzn, choć przeważa w tej kwestii płeć piękna. Asystentka stomatologiczna – w pracy asystentki stomatologicznej przeważnie występują kobiety, gdyż są bardziej zorganizowane. Ciekawe zawody dla dziewczyn i kobiet Jeśli jesteś osobą, której nie zależy na wysokiej płacy, a na zawodzie dla kobiet, który jest bliski twojemu sercu, to weź pod uwagę poniższe zawody: Spedytorka, Archiwistka, Kosmetolożka, Agentka celna, Coach, Mentorka. Praca dla kobiet po 50. roku życia Kobiety, które zostały pozbawione pracy po 50. roku życia, często nie wiedzą, gdzie szukać kolejnego zatrudnienia. W obecnych czasach rekrutacja przebiega przez Internet, dlatego dobrze, aby kobieta szukająca pracy po 50-ce, była na ten temat obeznana. Często niestety nie ma miejsc w placówkach pracowniczych dla kobiet starszych, więc zdarza się, że będą one musiały się przebranżowić. Wiele pracodawców nie chce zatrudniać osób starszych, ponieważ wiąże się to z obawą wynikającą z trudności przystosowania się do nowej technologii. Jednakże my wychodzimy z propozycją pomocy i podpowiadamy, co pomoże w związku z szukania odpowiedniego zawodu dla kobiet: wykłady tworzenia CV, kursy zawodowe, oferty pracy za granicą. Przyszłościowym zawodem dla kobiet po 50 roku życia jest opiekunka osób starszych. Praca ta ma ogromny potencjał, a zapotrzebowanie na opiekunki jest duże. Najlepiej sprawdza się zawód dla kobiet, jakim jest opiekunka za granicą, ponieważ możesz zarobić więcej, jednocześnie nie bojąc się o przyszłość. Jaka praca dla kobiet w ciąży? Kobieta w ciąży musi przestrzegać pewnych zasad miejsca pracy. Ciężarna musi mieć odpowiednie, wygodne krzesło, odpowiednią pozycję do siedzenia, czy oświetlenie. Każda kobieta inaczej przechodzi ciążę, więc tak naprawdę pracować może w swoim zawodzie dla kobiet, póki zdrowie jej na to pozwoli. Przedstawimy ci propozycje, jakiego zawodu dla kobiet nie powinna wykonywać ciężarna: miejsca szkodliwe, z czynnikami biologicznymi, czyli pogotowie medyczne, szpital lub laboratorium, miejsca, w których są pola elektromagnetyczne i promieniowanie jonizujące, prace na wysokościach, miejsca ze szkodliwymi substancjami chemicznymi. Czytaj także: Praca jako opiekun medyczny – na czym polega? Jakie cechy powinien mieć? Ile zarabiają recepcjonistki? Jakie są ich obowiązki? Ile zarabia opiekunka do dziecka? Jakie stawki obowiązują?
„Moja siostra porzuciła córkę, którą urodziła w wieku 16 lat. To ja nalegałam, żeby dała życie temu dziecku. To moja wina”
„– Twoja córeczka ma urodziny, a ty nie masz dla niej czasu? Jesteś jej matką do cholery. – Nie chciałam tego dziecka, wciąż ci to powtarzam, a ty nic nie kumasz – wrzasnęła. – To ty jesteś dla niej prawdziwą matką… – urwała nagle, jakby przestraszyła się własnych słów”.
Wzdrygnęłam się na dźwięk głośnego trzaśnięcia drzwiami. Ileż w nim było agresji. Natychmiast zerwałam się z miejsca i wybiegłam za nią na schody. – Ola, wracaj. Słyszysz? – krzyknęłam, przechylając się przez poręcz. – Gdzie ty znowu uciekasz, do cholery?! Przecież musimy pogadać o przyjęciu dla małej. – Daj mi wreszcie spokój! – usłyszałam jej niewyraźną odpowiedź. – Jestem dorosła, mam swoje własne sprawy. Zwiała. Tak jakby jej dziecko wcale nie było jej sprawą... Wróciłam do mieszkania. Uchyliłam drzwi do pokoju małej, sprawdzając, czy się nie obudziła, ale spała spokojnie. Usiadłam w kuchni i westchnęłam. – Nie denerwuj się. To nie ma sensu...– w progu stanął Robert. – Przecież to ja ją wychowałam – ukryłam twarz w dłoniach. – Niby najlepiej jak umiałam, a popatrz, co z tego wyszło… – To nie twoja wina, Gosiu – mąż spojrzał na mnie ciepło. – Ona już taka jest i nic na to nie poradzisz. – Nieprawda! – wykrzyknęłam z żalem. – Dzieci są takie, jakimi się je wychowa, a ja widocznie nie potrafiłam… – łzy nie pozwoliły mi mówić dalej. – Sama byłaś jeszcze dzieckiem, za dużo na siebie wzięłaś – Robert podszedł do mnie, objął ramionami. – Nie obwiniaj się. Pozwól jej przeżyć jej własne błędy. Łatwo było mu tak mówić. Przecież była jeszcze Różyczka, która przez to wszystko cierpiała. Kochałam to maleństwo nad życie i za nic w świecie nie pozwoliłabym jej skrzywdzić. Ale to prawda – życie nas nie głaskało, ani mnie, ani Oli, mojej młodszej siostry, mamy Rózi. Kilkanaście dni po moich 18-stych urodzinach nasi rodzice zginęli w wypadku samochodowym. Nasz bezpieczny świat nagle runął. A ja z beztroskiej nastolatki musiałam nagle stać się dojrzałą osobą, odpowiedzialną za dom i młodszą siostrę. Ola miała dopiero 12 lat, była dzieckiem, które tylko tyle rozumiało, że nie będzie już mamy i taty. Nie pozwoliłam oddać jej do domu dziecka. Z pomocą ciotki wystąpiłam do sądu o ustanowienie mnie rodziną zastępczą dla siostry. Miałyśmy dość dobre warunki materialne, mieszkanie i sporą rentę po rodzicach, która pozwoliła mi w normalnym trybie skończyć szkołę i zdać maturę. Potem ciocia znalazła mi pracę w biurze, zaczęłam nawet studia zaoczne. Jakoś sobie radziłyśmy, Ola uczyła się jeszcze w gimnazjum. I właśnie wtedy zaczęły się z nią kłopoty. Nie wiem dokładnie, w którym momencie; gdzieś mi to umknęło. W końcu pracowałam i sama wciąż się uczyłam. Pewnego dnia wróciłam z pracy wcześniej i zobaczyłam siostrę przed lustrem w jakichś ciuchach, których wcześniej nigdy u niej nie widziałam, w dodatku w bardzo ostrym makijażu. Speszyła się na mój widok, ale patrzyła na mnie hardo. – Co to jest? – spytałam zdumiona. – Wyglądasz jak jakiś przebieraniec. – Idę na imprezę – odparła. – A co, nie wolno mi? Zaraz skończę 16 lat. – Nie tak prędko. – prychnęłam, spoglądając na nią surowo. – Na razie masz piętnaście. Co to niby za impreza? – Pati ma urodziny, zaprosiła prawie cała klasę – Ola spojrzała na mnie niepewnie. – Chyba nie zabronisz mi iść? Chciałam jeszcze zapytać, skąd ma te dziwaczne ciuchy, lecz nie zdążyłam. Porwała swoją torebkę i wypadła na korytarz, zanim cokolwiek powiedziałam. Pozwalałam jej na wiele, bo byłam świadoma, że sieroctwo dotknęło ją bardziej niż mnie. Nie chciałam, żeby odbierała mnie jak cerbera zabraniającego jej wszelkich życiowych przyjemności. Starałam się, aby miała jak najmniej obowiązków w domu, prawie wszystko za nią robiłam. Machałam ręką na zachlapaną łazienkę czy stos brudnych naczyń w zlewie. Wracałam z pracy i brałam się do roboty, bez upominania jej. Przecież to była moja mała, biedna siostrzyczka... No i zapewne trochę przegięłam z tym folgowaniem jej… Zdałam sobie z tego sprawę zbyt późno. A przecież te pożyczone ciuchy, w których ją wtedy przyłapałam, i ten okropny makijaż powinny były dać mi do myślenia. Że chyba jednak coś jest nie tak, że moja mała Oleńka trochę za wcześnie się bawi w dorosłość. Siostra umiała wykorzystać moją słabość do niej. Zaczęła się obracać w nieodpowiednim towarzystwie. Imponowały jej modne ciuchy, towarzystwo chłopców, imprezy zakrapiane alkoholem. Okłamywała mnie. A jednak ja ją wciąż usprawiedliwiałam. Tłumaczyłam sobie, że to taki wiek i wkrótce z tego wyrośnie. Przecież się uczy i nawet piątki przynosi. Poza tym zawsze umiała się jakoś gładko wywinąć uśmiechem albo złością, zanim na dobre zaczęłam swoją reprymendę. I zawsze miała w zanadrzu jeden argument. – Nie jesteś moją matką, więc nie możesz mi rozkazywać – mówiła wtedy, patrząc na mnie gniewnie. – Zresztą mama na pewno by mi pozwoliła iść. – wykrzykiwała, a zaraz potem zaczynała płakać. I najczęściej zgadzałam się na wszystko. Nie zdawałam sobie sprawy, że Ola po prostu mną manipulowała. Doskonale wiedziała, jak poruszyć moje serce, jak złamać moją stanowczość. Aż wreszcie nadszedł tamten kwietniowy dzień. Gdy wróciłam z pracy, zastałam Olę siedzącą w kuchni. Twarz miała czerwoną, a oczy dziwnie zapuchnięte, jakby długo płakała. Na mój widok zerwała się z taboretu i podskoczyła do kuchenki. – Odgrzeję ci zupę – zaproponowała szybko. – A może herbaty ci zrobić z cytryną? Tak zimno dzisiaj na dworze... – Chętnie – popatrzyłam na nią ze zdumieniem. – Ale dlaczego, stało się coś? Ola rzadko kiedy przesiadywała w kuchni, a już żeby mi odgrzewała zupę? Garnki to była zawsze wyłącznie moja sprawa. Przyjrzałam się jej uważnie. Coś mi się tutaj nie podobało... Jej twarz wydawała mi się bledsza niż zazwyczaj Pochylona nad kuchenką, z ramionami opuszczonymi, jakby przygniatał je jakiś wielki ciężar, Ola wyglądała na małą, skrzywdzoną dziewczynkę. Serce mi zabiło złym przeczuciem, musiało spotkać ją coś niedobrego. Podeszłam bliżej i ją objęłam, przyciągając do siebie. Zanim zdążyłam zapytać o cokolwiek, Ola przylgnęła do mnie całym ciałem i rozpłakała się tak żałośnie, że już naprawdę się przestraszyłam. – Co się stało, siostrzyczko?! – spytałam łagodnie, głaszcząc ją po włosach. – Nie mam okresu. Już drugi miesiąc – wychlipała. – Zrobiłam test, kupiłam w aptece... Musisz mi pomóc. Zmartwiałam. W pierwszej chwili pomyślałam, że chyba coś źle zrozumiałam, bo przecież... Lecz dalsze słowa siostry rozwiały moje wątpliwości. – Ja nie chcę tego bachora. Kumpelka dała mi adres lekarza. Tylko to kosztuje – podniosła na mnie oczy pełne łez. – Ale przecież ty masz pieniądze, prawda? Dosłownie mnie zatkało. Nie wierzyłam własnym uszom. Już sam fakt, że mała mogłaby być w ciąży, był dla mnie wystarczającym szokiem. I jeszcze to. Musiałam usiąść, bo nogi się pode mną ugięły. Przecież Ola nie skończyła jeszcze 16 lat. Sama była dzieckiem… Właśnie zaczęła naukę w liceum. Nie poradzi sobie z maleństwem. Nie ma szans. – Dasz mi na ten zabieg, prawda? – doszły mnie słowa siostry. – Gośka, tak cię strasznie proszę. Przecież sama wiesz, że nie mogę urodzić tego bachora… – Nie nazywaj go tak – popatrzyłam na nią surowo, chyba po raz pierwszy od śmierci rodziców. – To jest twoje dziecko. – Ale ja go nie chcę – krzyknęła z furią. – Posłuchaj mnie – złagodziłam swój ton, nie chcąc jej denerwować. – Dziecko to ogromna radość, to nowe życie. Nie wolno go odtrącać. Musisz urodzić. – Głupie gadanie! – parsknęła ze złością. – Ja mam być matką? Zwariowałaś? Długo z nią wtedy siedziałam przy kuchennym stole. Ola płakała, że spotkała się z tym chłopakiem tylko raz. Przyjechał tu na wycieczkę; nawet nie wiedziała, jak się nazywa. Byłam w szoku, ale musiałam jakoś opanować sytuację, przetłumaczyć jej, że aborcja to nie jest wyjście. Zdawałam sobie sprawę, że to dziecko kompletnie zmieni nasze życie, ale ono już istniało i obie musiałyśmy się z tym pogodzić. Co ja wtedy przeszłam. Ola była nieletnią uczennicą. Musiałam przekonać dyrekcję szkoły, żeby pozwolili jej zostać. Musiałam także stawić czoło sąsiadkom i rodzinie, żeby całkiem nie zmieszali nas z błotem. No i przygotować swojego narzeczonego na to, że będę mieć dla niego mniej czasu, gdy maleństwo się urodzi. Swoje życie odłożyłam na później Teraz najważniejsza była Ola i jej nienarodzone dziecko. Jakoś mi się to wszystko udało. Otoczyłam siostrę opieką, najlepszą, na jaką było mnie stać. A gdy urodziła się Róża, zaopiekowałam się nimi obiema. Mój narzeczony starał się być wyrozumiały, ale w jego oczach coraz częściej widziałam zniecierpliwienie. Kiedyś mi powiedział z lekkim wyrzutem: – Najpierw wychowywałaś Olę i nie miałaś czasu dla siebie. Teraz zajmujesz się jej dzieckiem i nie masz czasu dla nas. – To nie do końca tak – broniłam się, jak mogłam. – Zrozum, to jest mój obowiązek. Jak mogłabym inaczej? – Ja wiem, nic już nie musisz mówić – popatrzył mi w oczy. – Czujesz się winna, że nie dopilnowałaś Oli, prawda? I to z pełną odpowiedzialnością. A poza tym… pokochałam to dziecko. Dawało mi tyle radości, że nie narzekałam na nadmiar obowiązków. Byłam szczęśliwa, mając w domu malucha. I znowu odciążałam Olę we wszystkim. Zresztą moja siostra jakoś nie kwapiła się do opieki nad własnym dzieckiem. Szybko się zniechęcała, płacz małej drażnił ją tylko. Zaczęła coraz częściej wychodzić z domu, coraz później do niego wracała. Gdy pewnego dnia jej to wytknęłam, napadła na mnie ze złością. – Przecież mówiłam, że nie chcę tego dziecka. – krzyczała. – To ty się uparłaś, żebym ją urodziła, to się teraz nią zajmuj. – Co ty opowiadasz, Ola – nie wierzyłam własnym uszom. – To jest twoja córeczka, ty jesteś jej mamą… Robert, który od jakiegoś czasu mieszkał z nami, tylko pokręcił głową. Nigdy się nie wtrącał w nasze sprzeczki, ale miał mi za złe, że pozwalam siostrze sobą manipulować. Uważał, że ją rozpuszczam. – Musisz coś w końcu zdecydować, tak dłużej nie może być – stwierdził kiedyś. – Rózia ma już prawie rok, za chwilę zacznie mówić „mama” – popatrzył na mnie przenikliwie. – I kogo ona tak nazwie? Swoją matkę, która nie chce nią być? Nie wzięłam sobie wtedy jego słów do serca Miałam nadzieję, że Ola spoważnieje, dojrzeje i jeszcze nauczy się być dobrą matką dla Rózi. W końcu zrozumie, że to dziecko jest wszystkim, co ma, i że ono powinno być dla niej najważniejsze w życiu – myślałam. Dlatego nie podejmowałam żadnych definitywnych kroków, chociaż Robert nieraz sugerował, że moglibyśmy zaadoptować Rózię. Bo w końcu wzięliśmy cichy ślub. On też pokochał małą i prawdę powiedziawszy, częściej wychodził z nią na spacer niż jej własna matka. Tymczasem ja czekałam. Wierzyłam, że siostra się zmieni. Jednak zawiodłam się na niej bardzo. Lata mijały, a dziecko wciąż było jej zupełnie obojętne. W ogóle nie okazywała córce serca. Choć mała chodziła za nią po mieszkaniu jak psiak, wyciągała do niej ręce, czepiała się jej spodni – Ola opędzała się od niej jak od uprzykrzonej muchy. – Nie mam teraz czasu, spieszę się, idź do Gosi – mówiła zniecierpliwiona i natychmiast wychodziła z domu. Coraz częściej nie wracała też na noc. Była już pełnoletnia i nie za bardzo mogłam ją zmusić do czegokolwiek. Zwłaszcza że nie chciałam pogarszać i tak już trudnej sytuacji – zależało mi na spokoju małej. Miała już prawie dwa lata i była cudownym, radosnym i bardzo mądrym dzieckiem. A ja wciąż czekałam, aż jej matka w końcu to doceni i zacznie okazywać swojej córeczce więcej serca. Nie wiem, jak długo trwałabym w swej świętej naiwności, gdyby nie urodziny Rózi. 10 grudnia mała kończyła 2 latka i z tej okazji zamierzałam urządzić jej prawdziwe przyjęcie. Z tortem, świeczkami, gośćmi. Bardzo chciałam, aby dziecko miało swoje święto. Za to mojej siostrze w ogóle nie spodobał się ten pomysł. Uznała go za niepotrzebny cyrk. – I po co to wszystko? – wzruszyła ramionami. – Ona jest jeszcze za mała na taką imprezę. Zresztą mnie nie będzie, mam sprawy do załatwienia. – Jakie znowu sprawy? – tym razem wkurzyłam się nie na żarty. – Twoja córeczka ma urodziny, a ty nie masz dla niej czasu? Jesteś jej matką do cholery. – Nie chciałam tego dziecka, wciąż ci to powtarzam, a ty nic nie kumasz – wrzasnęła. – To ty jesteś dla niej prawdziwą matką… – urwała nagle, jakby przestraszyła się własnych słów, a potem wybiegła z domu, trzaskając drzwiami. Tamtej nocy nie wróciła do domu. Następnego dnia również. Wiedziałam, gdzie ją mogę znaleźć. Jakiś czas temu związała się z pewnym chłopakiem, czasem pomieszkiwała u niego przez weekend. Sądziłam jednak, że wróci do domu na przyjęcie swojej córeczki. Ale gdy godzinę przed przyjściem gości Olka się nie pojawiła, zdecydowałam się pojechać po nią. – Jedź tam ze mną, proszę – powiedziałam do Roberta. – Ja wiem, gdzie ten chłopak mieszka. Wejdę tam, a ty zostaniesz z małą w samochodzie. Dobrze? No i wyruszyliśmy. Furtka była otwarta, weszłam bez trudu. Zadzwoniłam do drzwi ganku. Po dłuższej chwili otworzyła mi Olka. Ubrana była w jakąś cienką koszulkę ledwo zarzuconą na gołe ciało. Wyczułam od niej zapach alkoholu. – Przyjechałam po ciebie – starałam się, aby mój głos brzmiał spokojnie. – Są urodziny twojej córki. Różyczka czeka na mamę. Za chwilę przyjdą goście… – Ja już do was nie wrócę – przerwała mi. – Zrozum, Gosia, to nie jest życie dla mnie. Ja nigdy nie będę dobrą matką – głos jej drżał, zaczęła płakać. – Wyjeżdżamy z Mirkiem do Niemiec na stałe. Jego matka nas tam ściąga… Wbiło mnie w ziemię Tak naprawdę od dawna podświadomie wiedziałam, że coś takiego może się stać, ale odpędzałam od siebie te myśli, gdy tylko pojawiły się w mojej głowie. – Co ty wygadujesz? – jęknęłam i chwyciłam ją za ramiona – A dziecko?! – Ja się zrzeknę praw, a wy ją z Robertem adoptujcie – popatrzyła mi w oczy z taką determinacją, że aż się cofnęłam. – Wróć ze mną, Ola, błagam cię. Rózia czeka na ciebie w samochodzie – mimo wszystko próbowałam ją przekonać. – Nie, nie – wycofała się za próg. – Ja już się zdecydowałam, wyjeżdżam… Zamknęła mi drzwi przed nosem. Stałam tak jeszcze przez chwilę, starając się poskładać myśli. A potem zeszłam z ganku. Nie miałam tu już czego szukać. Zobaczyłam, że na chodniku spacerują Robert z Rózią. Mała, widząc mnie, wyrwała mu się i rzuciła biegiem do furtki. Przykucnęłam, chcąc ją wziąć na ręce, ale ona patrzyła gdzieś ponad moją głową. – Mama – wykrzyknęła i wyciągnęła rączki w stronę drzwi. – Mamusia… Chwyciłam małą w ramiona, uniosłam wysoko i ruszyłam w stronę samochodu. – To nie była mamusia, kochanie, tylko pani do niej podobna – przytuliłam dziecko do siebie, ucałowałam w policzek. – Pojedziemy teraz do domu. Zaraz przyjdą goście, przyniosą prezenty, a ty będziesz zdmuchiwać świeczki… Robertowi nie musiałam nic mówić. Widział całą scenę. Bez słowa otworzył drzwi samochodu, wziął ode mnie dziecko i zapiął je w foteliku. A potem podał mi chusteczki i czekał, aż minie atak płaczu. – Chyba już wiesz, co trzeba zrobić, prawda? – spytał mnie cicho, a gdy skinęłam głową, odwrócił się z uśmiechem do Rózi. – No, córeczko, trzymaj się. Musimy się spieszyć, żeby goście na nas nie czekali. Widziałam w lusterku, jak nasza Różyczka uśmiecha się do niego. I nagle poczułam, jakby spadł mi z serca wielki ciężar. Czytaj także: „2 lata po ślubie mój ukochany mąż zginął w wypadku. Teściowa chce odebrać mi mieszkanie, bo było jej syna” „Odszedłem od żony, bo… mi się znudziła. Zamiast nudnej żony miałem teraz w łóżku o 20 lat młodsze dziewczyny” „Zrobiłem dziecko dziewczynie, do której nic nie czułem. Syn miał 2 lata, gdy zginęła w wypadku. Zostałem z nim sam”
„Miałam 22 lata i o tym, że zostanę mamą, dowiedziałam się w chwili porodu. Jak to możliwe? Ja naprawdę nie wiem”
„Mój brzuch był niemal niewidoczny, ale Oliwia nie była wcale malutka: ważyła 3600 g i mierzyła 55 cm. Dostała 9 punktów w skali Apgar. Pielęgniarki i lekarze z całego szpitala schodzili się, żeby mnie zobaczyć. A ja? Byłam w takim szoku, że tuż po porodzie zabrałam się do... robienia makijażu. Nie docierało do mnie, że jestem mamą”.
Był piątek. Podczas pracy (rozpoczęłam ją zaledwie dwa tygodnie wcześniej) zaczął bardzo boleć mnie brzuch. Do soboty jakoś to wytrzymałam – co prawda na tabletkach przeciwbólowych, ale zdołałam nawet wysprzątać mieszkanie. Bolało jednak coraz bardziej, więc wieczorem pojechałam na pogotowie. Lekarka zbadała mnie (osłuchała także mój brzuch), zaleciła no-spę i odesłała do domu. Nie zauważyła, że lada chwila będę mamą. Ja także nie miałam o tym pojęcia... Zaczynałam rodzić W niedzielę nad ranem ból był nie do wytrzymania, więc znów trafiłam do szpitala. Lekarze podejrzewali problem z nerkami i wysłali mnie na USG. „Pani nerki są w dziwnym położeniu. Albo są w bardzo złym stanie, albo jest pani w ciąży, mniej więcej w piątym miesiącu” – usłyszałam. Ginekolog potwierdził ciążę. Oświadczył, że zostanę w szpitalu aż do porodu, bo... właśnie zaczynam rodzić. Miałam rozwarcie na dwa centymetry. Świat zwalił mi się na głowę. Jak to? Zostanę mamą? Dziś? Mam dopiero 22 lata. Pod drzwiami gabinetu czekał Adrian, wtedy mój chłopak, teraz mąż. „Co ja mu powiem?” – myślałam gorączkowo... Może: „Kochanie, zostaniesz tatą. Nie, nie za 9 miesięcy, ani nawet za 4 miesiące. Za chwilę”. Cóż miałam zrobić? Zebrałam się zaraz na odwagę i wszystko mu szczerze powiedziałam. To było dla niego ogromne zaskoczenie, ale pozbierał się błyskawicznie. Był nawet na tyle przytomny, że wsiadł do samochodu i pojechał do domu po rzeczy, których akurat potrzebowałam. Mieszkałam wtedy z rodzicami, więc wtedy właśnie poinformował ich, że za chwilę zostaną dziadkami. Byli, delikatnie mówiąc.... w szoku. Mama musiała dostać leki na uspokojenie, bo nie była sobie w stanie poradzić z tą informacją. Cały czas podnosiła mi koszulę, bo chciała koniecznie zobaczyć mój brzuch, nie była w stanie uwierzyć, że zaraz zostanie babcią. Rodziłam siłami natury Adrian cały czas był przy mnie. Chociaż mój brzuch był niemal niewidoczny, Oliwia nie była wcale malutka: ważyła 3600 g i mierzyła 55 cm. Dostała dziewięć punktów w skali Apgar. Pielęgniarki i lekarze z całego szpitala schodzili się, żeby mnie zobaczyć. A ja? Byłam w takim szoku, że tuż po porodzie zabrałam się do... robienia makijażu. Nie docierało do mnie, że jestem mamą. Jeszcze przed porodem jeden z lekarzy krzyczał na mnie, że jak to możliwe, by w XXI wieku nie wiedzieć, że się jest w ciąży? A ja naprawdę nie wiedziałam. Brałam tabletki antykoncepcyjne. Do samego końca miałam okres (trwał tylko dwa, trzy dni, ale tak bywa przy tabletkach). Przez całe 9 miesięcy nie miałam zachcianek, mdłości ani innych dolegliwości. Nie czułam także ruchów córci – była ułożona w miednicy i miała wokół siebie tak mało wód płodowych, że nie mogła się ruszyć. Mój brzuch prawie nie urósł Na porodówce powiedziano mi, że wygląda na góra trzeci miesiąc. Podczas ciąży przytyłam około pięciu kilogramów, ale przecież to się zdarza – brak ruchu, zła dieta... Gdy po wszystkim na spokojnie analizowałam sytuację, przypomniałam sobie, że mój niemal płaski brzuch zrobił się nagle dość twardy. Sądziłam po prostu, że to przez ćwiczenia. Dziewczyny, którym opowiadam o tym, co mi się zdarzyło, mówią, że mi zazdroszczą: nie musiałam biegać po lekarzach ani denerwować się... Taka niespodzianka wiąże się jednak z ogromnym stresem, choćby dlatego, że musieliśmy błyskawicznie zgromadzić wszystko, co jest dziecku potrzebne. Ciąża pozwala psychicznie przygotować się na pojawienie malucha, zdobyć potrzebną wiedzę itd. Ja nie mogłam tego zrobić i gdyby nie moja mama, nie wiem, jak bym sobie poradziła. Do tego dochodzi strach: nie miałam pojęcia, że jestem w ciąży, więc robiłam rzeczy, których nie powinny robić przyszłe mamy. Podczas remontu targałam ciężkie meble, a miesiąc przed porodem jeździłam na rollercoasterze. Nie oszczędzałam się: brałam tabletki przeciwbólowe, chodziłam do solarium... Na szczęście żadna z tych rzeczy nie zaszkodziła mojej córeczce. Oliwia ma ponad rok. Chodzi już ładnie, wszystko je i... nieustannie coś mówi. Jest najcudowniejszym maluszkiem pod słońcem. Nie miała kolki, nie chorowała, po miesiącu zaczęła przesypiać całe noce. Nigdy bym nie przypuszczała, że to właśnie mi trafi się takie spokojne dziecko. Czytaj także: „Kocham brata mojego narzeczonego. Na początku się opierałam, ale nie umiem wygrać z uczuciem...” „Mówią o mnie złodziejka mężów, ale przecież gdyby chciał, zostałby przy swojej żonie!” „Przez całe życie modliłam się o to, by moi rodzice się rozwiedli. Nasz dom przypominał piekło”
Te gwiazdy spodziewają się właśnie dzieci! Opozda, Farna... Kto jeszcze?
W polskim show-biznesie trwa właśnie ciążowa gorączka. Wiecie, które gwiazdy wkrótce zostaną mamami?
Wiele gwiazd z polskiego show-biznesu spodziewa się nowych członków swoich rodzin. Do ich grona należą m.in. Joanna Opozda, której ciąża od dawna budziła spekulacje. Media i fani nie ustawali w domysłach na temat jej utrzymanego w tajemnicy ślubu z Antonim Królikowskim, a także ukrywanej przed publicznością ciąży. Dziś wiemy już, że aktorska para na pewno spodziewa się dziecka. Do grona przyszłych mam dołączyła także Ewa Farna, która zapowiedziała niedawno zarówno nowy album, jak i... nowego członka rodziny. Farna, która jest już mamą 2-letniego synka, spodziewa się kolejnego dziecka ze swoim mężem Martinem Chobotem. Które gwiazdy są w ciąży? Do ciężarnych gwiazd zalicza się także obecnie m.in. Hania Konarowska z „Barw szczęścia”, która ma zostać mamą już po raz trzeci. Dzieci spodziewają się również Ania Dereszowska czy Agnieszka Łyczakowska-Janik ze „Ślubu od pierwszego wejrzenia”. Chcecie wiedzieć, które celebryckie rodziny wkrótce się powiększą? Obejrzyjcie w całości nasze wideo. Czytaj też: Małgorzata Socha ukrywa swojego męża przed mediami? „Nie jest osobą publiczną i nie chce się pokazywać” Sandra Kubicka o zerwanych zaręczynach. Wyznała, dlaczego odwołała ślub miesiąc przed ceremonią Katarzyna Figura o relacji z Dodą: „Bywało różnie”
„W wieku 45 lat zostanę po raz drugi mamą i po raz pierwszy babcią. Nie planowałam tego, ale tak w życiu bywa”
„– Jezus Maria jak to możliwe? Przecież ty masz 45 lat. Takie rzeczy się przecież nie zdarzają. To niepoważne, będziemy dziadkami…”.
Hanię urodziłam, jak miałam 20 lat. O drugim dziecku zaczęliśmy myśleć, gdy córka miała 10. Dwa lata później doszliśmy jednak z Tomkiem do wniosku, że jak się nie udało, to może i lepiej. Hania była już na tyle duża, że mogliśmy bez problemu wieczorem wyskoczyć do kina, do znajomych. Zaczęła nam się podobać dopiero co odzyskana wolność. Po co mielibyśmy znowu pakować się w pieluchy? Hania wyszła za mąż 2 lata temu. Chyba na dzieci chcieli jeszcze poczekać, ale pięć miesięcy temu stało się. – Mamo. Będziesz babcią. – usłyszałam od rozanielonej córki. „Młodą babcią” – pomyślałam. Ale oboje z mężem ucieszyliśmy się. – No patrz, jak my to sprytnie zrobiliśmy… Nasze mamy wyniańczą nam wnuka – zażartował mój mąż. Tomek, stało się. Teraz trzeba się przygotować. Miał rację. Nasze mamy, obie żwawe panie przed siedemdziesiątką, aż się paliły do opieki nad prawnukiem. Od razu zaczęły planować grafik opieki nad nim. Na szczęście mama oraz jedyna babcia naszego zięcia mieszkały daleko i nie stanowiły dla nich bezpośredniej konkurencji. Bo coś czuję, że chyba polałaby się krew. I gdy już wydawało się, że wszystko jest pod kontrolą, moja lekarka wyskoczyła z taką rewelacją: – Pani Beato, moje gratulacje. Jest pani w ciąży. – W czym jesteś? – nie zrozumiał Tomek, gdy wieczorem przekazałam mu newsa. – Jaja sobie robisz? To nie jest śmieszne – żachnął się. Ale gdy zobaczył, że wcale nie jest mi do śmiechu, zbladł i opadł na fotel. – Jezus Maria jak to możliwe? Przecież ty masz 45 lat. Takie rzeczy się przecież nie zdarzają. To niepoważne, będziemy dziadkami… Nie możemy być też rodzicami. Nie możemy mieć dziecka młodszego od wnuka. Wyrzucał z siebie te zdania i nerwowo machał rękami. Położyłam mu rękę na ramieniu. – Tomek. Spokojnie. Stało się. Też jestem w szoku. Ale teraz musimy jakoś to wszystko wymyślić. Zrobimy niezbędne badania… To przecież nasze dziecko, marzyliśmy o nim kiedyś. Tomek w końcu doszedł do siebie i zaczął mówić do rzeczy. – Dobra. Ale dopóki nie będziemy pewni, że jest dobrze – nic nikomu nie mówmy. Tak będzie lepiej. Czekaliśmy trzy miesiące. Apetyt mi dopisywał, przytyłam kilka kilogramów. – Mamuś, zastopuj, to ja jestem w ciąży. – żartowała Hania. A ja się odwracałam, żeby nie zobaczyła, że się robię pąsowa na twarzy. W końcu poszliśmy na badania. – Gratulacje. Duży i zdrowy chłopak. – oznajmił lekarz, gdy przyszliśmy po wyniki. – Wszystko jest w najlepszym porządku. Nie ma powodów do obaw. Poczekaliśmy jeszcze miesiąc. Czułam się doskonale, synek rozwijał się prawidłowo. – Tomek. Pora na coming out. Bo zaraz Hania mnie na wczasy dla grubasów zacznie wysyłać – oznajmiłam któregoś wieczora mężowi. Pokiwał głową. Ale zanim zdążyliśmy się zastanowić, jak i kiedy to zrobić – ja zadziałałam spontanicznie. Usłyszałam od niej, że jestem nienormalna. Tymczasem na obiedzie u rodziców... Staramy się razem z siostrą kultywować tradycję i chociaż raz w tygodniu spotykać się całą rodziną. Na obiady przychodzi też zawsze mama Tomka, wdowa… Gdy doszliśmy do deseru, z krzesła zerwali się Hania i nasz zięć Adam. – Kochani. Nie chcieliśmy znać płci naszego dziecka. Ale lekarz się wygadał. Więc skoro my wiemy, to pomyśleliśmy, że i wam powiemy… – tu Hania zrobiła pauzę i w końcu razem z Adamem wyrecytowali: – Będziemy rodzicami Wawrzyńca! Zrobił się szum i gwar, gratulacje, uściski i wtedy zerwałam się ja. – Haniu, Adasiu – gratulacje. Wasz synek będzie pierwszym męskim potomkiem w naszej rodzinie od dawna, ale nie ostatnim. Jego wujek urodzi się dwa miesiące po nim. Tak, dobrze słyszycie. Jestem w ciąży. Będziemy mieć z Tomkiem syna. Przy stole nagle zapadła cisza. Stałam z głupią miną, a wszyscy gapili się na mnie. Spojrzałam błagalnym wzrokiem na męża. Widziałam, że jest wściekły, bo go nie uprzedziłam. No ale jednak musiał być lojalny. – Rodzinko, Beata nie żartuje. Naprawdę będziemy znowu rodzicami. Nie planowaliśmy tego, ale jesteśmy bardzo szczęśliwi. A mówimy wam o tym dopiero dziś, bo chcieliśmy się upewnić, że wszystko jest dobrze. No i jest. Haniu. Będziesz mieć brata. Pierwsza z szoku otrząsnęła się moja teściowa. I z wrodzonym sobie pragmatyzmem oświadczyła: – No i widzisz, Halina – spojrzała na moją mamę – nie będziemy się bić o prawnuka, bo będziemy mieć do niańczenia i wnuka. I rzuciła się mnie ściskać. W końcu z gratulacjami pośpieszyli i moja mama, i siostra, i jej mąż, i ich córki. Tylko Hania siedziała ze wzrokiem wbitym w talerz. – Hania? Hania, powiedz coś – zagadnęłam i zobaczyłam, że na talerzu gromadzi się kałuża łez. – Hania, proszę cię… – głos mi się załamał. Moja córka podniosła wzrok i spojrzała na mnie. Nagle zaczęła krzyczeć: – Czy wy jesteście nienormalni? Co ludzie powiedzą?! Moje dziecko nie może mieć wujka młodszego od siebie. To się nie zdarza w normalnych rodzinach. Jesteście za starzy na dziecko. Czy wy, w waszym wieku, nie słyszeliście o antykoncepcji? – zawyła na koniec i wybiegła z pokoju. Adam pobiegł za nią. – Beata, nie przejmuj się, ona tak nie myśli, to hormony i szok – próbowała tłumaczyć moja siostra. Ja wiedziałam, o co chodzi mojej córce. Gdy zaczęłam się zastanawiać, jak czułabym się na jej miejscu, to… pewnie zachowałabym się tak samo. Sama czułam, że sytuacja jest absurdalna. Tyle że ja tego nie zaplanowałam. I musiałam o tym przekonać córkę. Opadłam na krzesło. Zrobiło mi się słabo, jakbym resztki energii zużyła na wyznanie prawdy. I jakbym nie miała już więcej, żeby się tłumaczyć.Tomek zabrał mnie do domu. Na szczęście oszczędził mi wyrzutów, że nie tak się umawialiśmy. Widział, że nie pora. Wieczorem zadzwoniła moja mama. – Dobrze się czujesz? Widziałam, jak zbladłaś. Przyjadę jutro ugotować ci rosołu. Mam nadzieję, że nie chodzisz do pracy. Musisz odpoczywać. Zaczęłam się śmiać. – Mamcia. Widzę, że już ci się włączyła opcja „babcia”. Nic mi nie jest. Czuję się świetnie, nie ma powodu, żebym nie chodziła do pracy. I przepraszam, że tak się dowiedziałaś. I Hania. Powinnam była to rozegrać subtelniej. Ale mnie poniosło. – Kochanie, mnie nie musisz przepraszać. Jestem bardzo szczęśliwa. Cieszyłam się z prawnuka, cieszę się i z wnuka. To w końcu o jeden szczebelek bliżej i mniejsza konkurencja. Wawrzyniec ma dwie babcie i trzy prababcie, wprawdzie jedna jest daleko, ale jednak. A twój synek będzie tylko mój i Wandy. Widzisz? Jestem pewna, że już się uśmiechasz. Rzeczywiście. Logika mojej mamy zawsze mnie rozbrajała. Trochę mi ulżyło. – Mamcia, porozmawiasz z Hanią? Może tobie powie, co tak naprawdę ją zdenerwowało – poprosiłam. Dwa dni później wieczorem wpadła do nas mama. – Rozmawiałam z Hanią. Chyba już wiem, o co chodzi. Ona po prostu poczuła się zagrożona. Że spadnie z piedestału. Że wszyscy teraz zamiast skakać wokół niej – będą się zajmować tobą. Że uwaga całej rodziny odwróci się od niej i jej dziecka, a skupi na tobie. A ty, zamiast opiekować się nią i wnukiem – będziesz zajmować się własnym dzieckiem. I to nie przez chwilę, to będzie trwać przez cały czas dorastania waszych synów. Hania poczuła się oszukana, że jej pierworodne dziecko nie będzie dla ciebie tak ważne, jak ona była dla mnie… Ale daj jej chwilę, ona musi się po prostu z tym oswoić. O ciąży powiedziałam też w pracy. Poszło – o dziwo – bardzo gładko. Szef mnie serdecznie uściskał. – Od wielu tygodni widzę, że promieniejesz. Zastanawiałem się, co się dzieje. Bardzo się cieszę. Ale mam nadzieję, że do nas wrócisz. Będziemy czekać – zdziwiłam się, że tak spokojnie do tego podszedł. Odpowiedź przyszła szybko. – No dobra, to ja też się przyznam. Moja żona też jest w ciąży. Wreszcie się udało. Tyle czasu się staraliśmy… Młodsze koleżanki z pracy wyglądały na trochę zaskoczone. Ale sytuację rozładowała Ania, nasza działowa specjalistka od celebrytów. – Beata, w porównaniu z Janet Jackson będziesz młodą mamą. Ona urodziła w wieku 50 lat. I to swoje pierwsze dziecko. „Szkoda, że moja córka tak tego nie widzi” – pomyślałam smutno. Kobiety w ciąży czasem muszą sobie popłakać... Dwa tygodnie później, gdy wracałam z pracy – nagle bardzo źle się poczułam. Usiadłam na schodach i nie mogłam się ruszyć. Wiedziałam, że coś jest nie tak. W panice próbowałam się dodzwonić do męża. Miał wyłączony telefon. Nie miałam innego wyjścia – wiedziałam, że Hanka nie będzie zadowolona – ale na pomoc wezwałam zięcia. Pracował niedaleko, podjechał w dziesięć minut. Pognaliśmy do szpitala, gdzie pracowała moja lekarka. Gdy po zrobieniu wszystkich badań spojrzała na mnie i zaczęła mówić – zamknęłam oczy. Byłam prawie przekonana, że dziecko nie żyje. Miałam wrażenie, że lekarka mówi bardzo powoli… Gdy w końcu dotarło do mnie, że wszystko jest dobrze, że synek ma się świetnie i nie ma niebezpieczeństwa – zaczęłam płakać. Ciągle z zamkniętymi oczami. I wtedy usłyszałam, że w pokoju płacze ktoś jeszcze. Otworzyłam oczy. W drzwiach, za plecami Adama stała Hania. I to ona płakała. Gdy nasze spojrzenia się spotkały, zobaczyłam, że szepcze: – Przepraszam, przepraszam! Wyciągnęłam do niej rękę. Podeszła, wtuliła głowę w kołdrę i płakała dalej. – Mamuś, ja przepraszam. Nie wiem, co mnie napadło. Głupoty gadałam straszne. Dopiero teraz zrozumiałam, że zachowałam się jak samolubna smarkula… Gdyby coś się dziś stało mojemu bratu, nigdy bym sobie nie darowała, że cię zdenerwowałam. Hania rozkleiła się na dobre. Głaskałam ją i próbowałam kołysać. – Wszystko będzie dobrze, no już, maleńka, będzie dobrze… – mruczałam i też płakałam; tylko że ja płakałam z ulgi i szczęścia. Uspokoić żonę próbował też Adam. Podszedł do mojego łóżka i delikatnie klepał Hanię po plecach. W tym momencie do sali wpadł Tomasz. Zobaczył nas dwie we łzach, pochylonego nad nami Adama i… – Jezu, kochanie, co jest… – próbował z siebie cokolwiek wykrztusić. Na szczęście zrozumiałam, co się dzieje. I co musi myśleć mój mąż. – Tomek, spokojnie, wszystko jest doskonale, wszyscy są zdrowi, i ja, i Hania, i twój synek, i twój wnuczek. Tak sobie płaczemy, wiesz, histeryczne baby w ciąży – zawołałam. Napięcie opadło. Nagle obie z córką zamiast płakać, zaczęłyśmy się śmiać. Tomasz i Adam popatrzyli na siebie ze zrozumieniem. – Wariatki – mruknął któryś, po czym obaj też zaczęli się śmiać. Do sali wpadła pielęgniarka. – Czy państwo powariowali? Tu jest szpital, nie cyrk, cisza. A pani Beata musi odpocząć. Sio, no już, sio. – pohukiwała, wypychając z pokoju moją rodzinę. Od tamtego dnia rozmawiamy z Hanią codziennie. Razem biegamy po sklepach, wybieramy ubranka, zabawki. – Wiesz, mamuś, teraz to trochę żałuję, że tak krótko będziemy razem w tej ciąży. Wespół w zespół jest dużo zabawniej niż solo – powtarza córka. Byłyśmy kilka razy na zajęciach w szkole rodzenia. Natychmiast zostałyśmy tam gwiazdami. Szefowa uparła się, żeby zrobić nam zdjęcie do plakatu reklamowego. – Ale super! – ekscytowała się. Nie wypuściła nas, dopóki nie obiecałyśmy jej, że jak już obie urodzimy – to wrócimy i zapozujemy do kolejnej fotografii. – Tylko już z tatusiami – zastrzegła. Za radą lekarza przestałam chodzić do pracy. Kończymy z Hanią urządzać pokój dla Wawrzyńca. I przystosowywać jej stary pokój w naszym mieszkaniu dla jej braciszka. I kłócimy się o imię dla niego. Korzystamy obie z ostatnich chwil świętego spokoju. Lada dzień za sprawą dwóch malutkich chłopców nasze życie wywróci się góry nogami. Więcej listów do redakcji: „Mój synek zmarł, gdy miał niecały roczek. Teraz o mały włos nie straciłam drugiego dziecka”„Urodziłam syna, gdy miałam 19 lat. Jego ojciec powiedział, że ma inne plany na życie i nas zostawił”„Moja siostra to pasożyt. Rodzice wychowali lenia, któremu nie chce się iść do pracy, bo... mało płacą”
Stylista gwiazd zauważył brzuszek w sukni ślubnej Opozdy! Miał rację?
Tomasz Jacyków skomentował ślubną stylizację Joanny Opozdy i... podsycił plotki o domniemanej ciąży gwiazdy!
Jeden z popularniejszych stylistów gwiazd, Tomasz Jacyków, ocenił ślubną stylizację Joanny Opozdy. Aktorka zachwycała tego dnia aż dwiema kreacjami - jedną na ślub kościelny, a drugą na wesele. Suknie, które uszyte zostały przez modny warszawski butik Laurelle, wzbudziły wielkie zainteresowanie fanów i internautów. Jak się okazuje, zdaniem stylisty, jedna z nich podkreślała rosnący ciążowy brzuszek gwiazdy... Jacyków o sukniach ślubnych Joanny Opozdy Ekspert mody pochwalił zarówno urodę, jak i ubiór aktorki w tym szczególnym dniu. — Jest to tak ładna dziewczyna, że trudno ją popsuć ubraniami. Obydwie kreacje pokazywały jak jest świeża, jak bardzo młodo wygląda. W jednej było widać brzuszek — skomentował Jacyków. Tym samym stylista podsycił tylko plotki o domniemanej ciąży Joanny, które krążyły w sieci już przed ślubem. Czy miał rację? Świeżo poślubiona para nie potwierdziła jeszcze tych plotek. Po doniesieniach, w których „osoba z otoczenia pary” wyznała, że Joanna i Antoni pobrali się ze względu na ciążę, aktorka opublikowała dowody zaprzeczające takiej wersji wydarzeń. Pokazała zdjęcia pierścionka zaręczynowego, które wykonane były już w lutym. Nie zdementowała jednak samej ciąży... Kilka dni później pojawiły się plotki pochodzące od osób z planu filmowego, na którym pracuje obecnie Joanna. Jak twierdzą informatorzy, aktorka poinformowała już produkcję o swoim stanie. Myślicie, że internetowe plotki są prawdziwe? Czytaj także: Jacyków o weselnych kreacjach Mariny i Rozenek: „Wulgarne”. Obrażą się? Filmowe tańce na weselu Opozdy i Królikowskiego. Para wybrała same oscarowe przeboje! Sandra Kubicka o Joannie Opoździe: „Zrobiła kolejny chamski atak w moją stronę"
Agnieszka Włodarczyk cierpi w ciąży na przykrą dolegliwość. „Kopytka do góry i leżymy”
W mediach społecznościowych zdradziła, jak sobie z tym radzi.
Agnieszka Włodarczyk i jej partner Robert Karaś oczekują swojego pierwszego dziecka. Gwiazda jest już w ostatnim trymestrze ciąży i w mediach społecznościowych zdradziła, że odczuwa pewne nieprzyjemne dolegliwości. Są one dość typowe dla ciężarnych kobiet, więc na szczęście nie ma powodów do obaw. Agnieszka Włodarczyk o puchnięciu nóg w ciąży Aktorka przyznała, że obecnie największy dyskomfort sprawia jej... opuchlizna nóg. Niestety, zmiany hormonalne w ciąży i szybki przyrost wagi często powodują gromadzenie limfy i wody, które tworzą opuchliznę. Włodarczyk na swoim koncie na Instagramie pokazała spuchnięte stopy i kostki i zdradziła, że największą ulgę przynosi jej leżenie z nogami uniesionymi do góry. W odpowiedzi na jej słowa internautki zdradziły, że kiedy były w ciąży często doskwierał im ten sam problem. Jak widać, ciąża to przepiękny czas, jednak bywają momenty, kiedy jest naprawdę trudna i uciążliwa. Aktorce życzymy przede wszystkim dobrego samopoczucia i szczęśliwego rozwiązania. Czytaj także: 13 lat temu podbiła serca Polaków występem w „Mam Talent”. Czym Klaudia Kulawik zajmuje się dzisiaj? Krzyztof Gojdź dostanie własny program w USA? Chirurg plastyczny gwiazd przez lata robił karierę w TVN Mąż Tamary Arciuch pomoże jej wygrać „Twoja twarz brzmi znajomo”? Zaskakująca odpowiedź aktorki
Znamy optymalny czas na zostanie mamą. Naukowiec podał dokładny wiek
Kiedy jesteśmy najbardziej gotowe na zajście w ciążę?
Życie każdego człowieka toczy się w swoim własnym tempie i nie możemy temu zaprzeczyć. Każdy sam dojrzewa do założenia rodziny, zmiany pracy czy przeprowadzki. Wygląda więc, że nie da się określić jednego dobrego momentu na zostanie rodzicem. A może to jednak możliwe? Najlepszy wiek na urodzenie dziecka Amerykański socjolog z Uniwersytetu Teksańskiego w Austin, John Mirowsky przeprowadził wywiady z niemal 1900 matkami i na tej podstawie określił „idealny wiek” na zajście w ciążę. Wyniki jego analizy przedstawił portal „Psychology Today”. Ekspert wziął pod uwagę trzy główne aspekty związane z macierzyństwem: kondycję fizyczną, psychiczną i skutki uboczne ciąży, występujące w organizmie kobiety. Z analizy socjologa wynika więc, że idealna średnia wieku na urodzenie dziecka, wynosi nieco ponad 31 lat. Wtedy zarówno aspekty fizyczne, finansowe i psychiczne w naszym życiu mają nam zapewnić odpowiednią stabilizację. Dzięki temu najlepiej sprostamy nowym obowiązkom, jakie przynosi nam macierzyństwo. Może cię też zainteresować: Ślub symboliczny - popularna alternatywa dla tradycyjnych zaślubin. Na czym polega? Ta suknia ślubna to hit na Instagramie! Nigdy nie widziałyśmy piękniejszej Na którym palcu nosi się pierścionek zaręczynowy?
Szczepionka na koronawirusa może być niebezpieczna dla ciężarnych? Ryzyko nie jest do końca znane
Koncern Pfizer poinformował, że na ten moment nie może zapewnić, że ich szczepionka jest bezpieczna dla kobiet w ciąży. Dlaczego?
Już jest! Na te wiadomości czekaliśmy z zapartym tchem od początku pandemii i w końcu się doczekaliśmy. Na rynek trafiła skuteczne szczepionka na COVID-19, która do Polski ma dotrzeć już na początku lutego. Premier potwierdził, że będzie ona darmowa i dobrowolna, a w pierwszej turze zaszczepić się będzie mogło ponad 20 mln Polaków. To może sprawić, że już wkrótce uda nam się wygasić pandemię i wrócić do normalnego stylu życia, za którym chyba wszyscy tęsknimy. Okazuje się jednak, że specyfik może być szkodliwy dla kobiet w ciąży. Szczepionka Pfizera niebezpieczna dla ciężarnych? Jak informuje o2.pl, firma Pfizer nie zaleca szczepionki kobietom w ciąży, powołując się na „nieznane ryzyko”. Sprawę skomentowała rzeczniczka prasowa koncernu, Jerica Pitts, która uspokaja i przekonuje, że trwają intensywne prace nad tym, by szczepionkę można było podać każdemu. Szczepienia kobiet w ciąży są szczególnie ważne, ponieważ znajdują się one w grupie podwyższonego ryzyka związanego z zachorowaniem na COVID-19. Badania Center for Disease Control and Prevention udowodniły, że ciąża zwiększa ryzyko śmierci z powodu wirusa i poważnych powikłań po zakończeniu choroby. Zarówno w przypadku matki, jak i płodu. Dlatego tak istotne jest, by kobiety w ciąży były traktowane priorytetowo w czasie szczepień na koronawirusa i mogły bezpiecznie przyjąć specyfik. To zapewni im bezpieczeństwo i spokój na cały okres ciąży. Zobacz więcej wiadomości z Polski i ze świata: Planujesz Wigilię w gronie większym niż 5 osób? Uważaj, możesz dostać nawet 30 tys. zł kary Brakuje miejsc w kostnicach. "W ostateczności możemy stawiać namioty i trzymać ciała na powietrzu" Masowe testy na koronawirusa w Polsce? Wytypowano województwa, które zostaną przebadane jako pierwsze "Przekroczyliśmy próg narodowej kwarantanny". Czy statystki dotyczące zakażeń koronawirusem są zaniżone?
Naukowcy obliczyli idealny wiek na pierwsze dziecko. Rodząc wcześniej wiele ryzykujesz...
Po rozmowach z 7 tys. rodziców naukowcom udało się podać dokładny wiek, w którym najlepiej jest powitać na świecie swoje pierwsze dziecko.
Mówi się, że w życiu na wszystko przyjdzie pora i każdy do pewnych decyzji dojrzewa w swoim własnym tempie. Dotyczy do praktycznie każdego aspektu życia, a szczególnie kwestii związku czy zakładania rodziny. Niby nie można określić, kiedy jest odpowiedni czas na zostanie rodzicem. A może można? Kiedy jest najlepszy wiek na urodzenie pierwszego dziecka? Tej kwestii przyjrzał się zespół badawczy z Uniwersytetu Kalifornijskiego, pod kierownictwem prof. Sonji Lyubomirsky. Jak informuje „Psychological Science”, psychologowie przepytali 7 tys. rodziców i udało im się jednoznacznie wskazać idealny wiek na założenie rodziny. Okazuje się, że 26 lat to właśnie magiczna granica. Psychologowie tłumaczą, że to dla wielu osób moment, w którym zaczynają czuć się naprawdę dorośli i odpowiedzialni. Zgadzacie się z wnioskami naukowców? Kiedy waszym zdaniem jest idealny moment na dziecko? Może cię też zainteresować: Nazwy rocznic ślubu i ich znaczenie. Propozycje prezentów na rocznicę ślubu To właśnie w tym wieku kobiety najczęściej wychodzą za mąż. Polki decydują się na to dość późno Lista piosenek zakazanych na ślubie kościelnym. Dużo osób nie ma pojęcia, że obowiązuje w wielu parafiach