Masz odporność, wygrywasz sezon. Co na odporność dla wnuka i babci?
O czym pamiętać, by zapewnić zdrowie zarówno maluchom, jak i seniorom?
Każdy rodzic zna to dobrze: dziecko nagle osłabione, plany w sezonie jesienno-zimowym w rozsypce, weekendowe wyjście odwołane, a nawet rodzinny wyjazd trzeba przełożyć. W takich chwilach na ratunek spieszą dziadkowie – pełni dobrej woli, ale czasem sami potrzebują wsparcia po całym dniu spędzonym z maluszkiem. Te drobne kryzysy przypominają nam, jak ważna jest odporność w rodzinie. Dlatego warto skupić się na tych, którzy najbardziej potrzebują wsparcia: maluchach, które dopiero uczą się bronić przed wirusami, i dziadkach, którzy często poświęcają im swój czas i energię. Budowanie odporności w dłuższej perspektywie to inwestycja w codzienne radości – w energię na wspólne zabawy, rodzinne wycieczki, gry planszowe czy wieczory przy książkach. Dzięki temu cała rodzina może przeżywać życie w pełni, bez odkładania planów na później, niezależnie od chłodu, deszczu czy krótkiego dnia. Regularna troska o zdrowie – od diety, przez ruch na świeżym powietrzu, po odpowiednią ilość snu – pozwala dzieciom i dziadkom cieszyć się każdym wspólnym momentem, a rodzicom spokojem, że cała rodzina jest gotowa na codzienne wyzwania. Czym jest odporność? Odporność to skomplikowany mechanizm obronny, który pozwala organizmowi na rozpoznawanie i eliminowanie zagrożeń, takich jak bakterie, wirusy, grzyby czy toksyny. Odporność działa na dwóch głównych poziomach: wrodzonym oraz nabytym. Wrodzona odporność to pierwsza linia obrony, która jest aktywna od momentu narodzin. Obejmuje ona mechanizmy takie jak bariera skórna, błony śluzowe, ślina, a także szybka reakcja organizmu na osłabienie. Z kolei odporność nabyta rozwija się w ciągu życia. Odpowiednia odporność to gwarancja, że organizm będzie w stanie szybko rozpoznać "niechciane" mikroorganizmy i nie pozwoli im na rozwój. Dlatego tak istotne jest, by dbać o naszą odporność na każdym etapie życia. Dlaczego odporność zmienia się z wiekiem? Z wiekiem nasz układ odpornościowy ulega naturalnym zmianom, które mogą osłabić jego zdolność do obrony. U dzieci, szczególnie w pierwszych latach życia, system odpornościowy jest w fazie rozwoju. W miarę jak maluchy rosną, ich organizmy zaczynają produkować coraz więcej komórek odpornościowych, a układ immunologiczny uczy się rozpoznawać zagrożenia i reagować na nie. Jednak ten proces jest stopniowy. Z kolei w przypadku osób starszych, zmiany w układzie odpornościowym są bardziej zaawansowane. Z wiekiem układ immunologiczny zaczyna tracić część swojej wydolności. Nie tylko spada liczba komórek odpornościowych, ale także ich zdolność do szybkiej reakcji na osłabienie. Jak budować odporność u dzieci i osób starszych? Relacja między wnukami a dziadkami to jedna z najpiękniejszych więzi międzyludzkich. Dziadkowie nie tylko oferują ciepło, miłość i mądrość życiową, ale także pełnią kluczową rolę w opiece nad wnukami, szczególnie w trudniejszych momentach. Wspólnie spędzany czas, czy to podczas zabawy, czy opieki, jest niezwykle ważny, ale warto pamiętać, że zarówno maluchy, jak i seniorzy potrzebują szczególnej troski o swoją odporność. O czym pamiętać, aby zadbać o ich zdrowie i wzmocnić system immunologiczny? Odpowiedni styl życia Zbudowanie silnej odporności zaczyna się od zdrowych nawyków. Regularny sen, odpowiednia ilość odpoczynku i relaksu to absolutna podstawa. Regularne przerwy, chwile spędzone z rodziną czy na łonie natury mogą wprowadzić harmonię w życie, pozwalając organizmowi na regenerację. Warto więc, by dziecko pozwalało sobie na drzemkę w ciągu dnia. Dzidkowie również w tym czasie powinno odpoczywać. Dieta, bo odporność zaczyna się od jelit To, co jemy, ma ogromny wpływ na naszą odporność. Układ pokarmowy to serce naszego systemu immunologicznego – to tutaj znajduje się około 70% naszych komórek odpornościowych. Dlatego tak ważne jest, aby dostarczać organizmowi odpowiednich składników odżywczych, które wspierają mikroflorę jelitową. Zbilansowana dieta, bogata w witaminy (szczególnie A, C, D), minerały (np. cynk, selen), błonnik oraz zdrowe tłuszcze, pomaga w utrzymaniu silnej odporności. Warto dbać o regularne spożywanie probiotyków, które wspomagają rozwój zdrowych bakterii w jelitach, a także prebiotyków – błonnika, który działa jako pokarm dla tych korzystnych mikroorganizmów. Produkty fermentowane, takie jak jogurt, kefir, kiszonki, a także warzywa bogate w błonnik, jak brokuły, cebula czy czosnek, będą idealnym wsparciem dla układu trawiennego i odpornościowego. Pamiętajmy również o odpowiednim nawodnieniu – woda, herbaty ziołowe, świeżo wyciskane soki są niezbędne dla utrzymania równowagi w organizmie. Ruch – nie ma złej pogody na spacer Regularna aktywność fizyczna to jeden z najważniejszych elementów wzmacniających odporność. Umożliwia poprawę krążenia, dzięki czemu białe krwinki – kluczowe komórki systemu immunologicznego – mogą szybciej dotrzeć do miejsc, gdzie pojawiają się zagrożenia w postaci wirusów czy bakterii. Ruch wspomaga również produkcję endorfin, co poprawia samopoczucie. Ważne jest, by niezależnie od pogody, starać się codziennie spędzać czas na świeżym powietrzu – spacer, jazda na rowerze, czy aktywność na świeżym powietrzu, nawet w zimowe dni, pozytywnie wpływają na naszą odporność. Dzieci i osoby starsze powinny mieć regularną dawkę ruchu, dostosowaną do ich możliwości – dla maluchów będzie to aktywna zabawa na świeżym powietrzu, a dla seniorów spokojne spacery. Kluczem jest systematyczność, bo to ona decyduje o długotrwałych korzyściach zdrowotnych. Dużo snu Sen to nie tylko czas odpoczynku, ale również kluczowy moment dla regeneracji układu odpornościowego. Podczas snu organizm intensywnie pracuje nad naprawą komórek, eliminowaniem toksyn i produkcją nowych komórek odpornościowych. Niedobór snu ma bezpośredni wpływ na osłabienie odporności. Dzieci potrzebują zdecydowanie więcej snu niż dorośli, ponieważ ich organizmy intensywnie się rozwijają i regenerują, a sen ma fundamentalne znaczenie w tym procesie. Również seniorzy nie powinni zaniedbywać snu, ponieważ z wiekiem potrzeba regeneracji staje się jeszcze bardziej istotna. Warto zadbać o regularny rytm snu i tworzyć warunki sprzyjające spokojnemu odpoczynkowi – ciepła, ciemna sypialnia, brak hałasu. Higiena osobista Regularna higiena osobista to najprostszy sposób na dobre samopoczucie. Regularne mycie rąk, szczególnie przed jedzeniem i po kontakcie z zanieczyszczonymi powierzchniami, jest podstawą unikania drobnoustrojów. Warto nauczyć dzieci, by nie dotykały twarzy brudnymi rękami, a także regularnie dbały o czystość ciała i ubrań. Suplementy jako uzupełnienie diety Choć najlepszym źródłem witamin i minerałów pozostaje zbilansowana dieta, w niektórych przypadkach suplementy mogą być pomocne. Witamina D, C, cynk, probiotyki, a także preparaty z echinaceą i czosnkiem wspomagają układ odpornościowy, pomagając organizmowi lepiej radzić sobie z wirusami i bakteriami. Suplementacja może być szczególnie ważna u osób starszych, które często borykają się z niedoborami witamin, czy u dzieci, które mają trudności w zaspokajaniu wszystkich potrzebnych składników odżywczych przez dietę. Niemniej jednak, przed rozpoczęciem jakiejkolwiek suplementacji warto skonsultować się z lekarzem, aby dopasować odpowiednie preparaty do indywidualnych potrzeb organizmu. Warto pamiętać, że suplementy nie zastępują zdrowej diety, lecz jedynie ją uzupełniają. PADMA BASIC to suplement diety, który na polskim rynku dostępny jest od ponad 30 lat, dzięki immunologowi, wirusologowi i hepatologowi prof. Witoldowi Brzosce. Suplement jest produkowany w Szwajcarii. Powstał na podstawie tradycyjnej receptury. Preparat zawiera starannie dobraną kompozycję roślinnych składników, które wspierają prawidłowe funkcjonowanie układu odpornościowego, takich jak grzybnia porostu islandzkiego, owoc migdałecznika chebułowca, korzeń lukrecji gładkiej, ziele ślazowca oraz ziele babki lancetowatej. Może być stosowany przez dzieci od 4. roku życia. PADMA BASIC wzbogaca dietę o naturalne składniki roślinne, które pomagają w prawidłowym funkcjonowaniu układu immunologicznego. Produkt jest wolny od glutenu, laktozy, konserwantów, sztucznych barwników i aromatów. Kapsułki można łatwo podać – ich zawartość można dodać do musu lub soku. Zalecana dzienna porcja zależy od wieku dziecka i jest szczegółowo opisana na opakowaniu. Należy pamiętać, aby suplement przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Dbając o odporność, zarówno dzieci, jak i osoby starsze, mogą cieszyć się lepszym zdrowiem, energią i większą odpornością. Pamiętajmy o zrównoważonym stylu życia, zdrowej diecie, ruchu na świeżym powietrzu oraz odpowiedniej higienie – to wszystko wpływa na naszą odporność i pozwala wygrywać sezon zimowy. Suplement diety. Zawiera składniki, które wspomagają funkcje organizmu poprzez uzupełnienie normalnej diety. Nie ma właściwości leczniczych. Materiał promocyjny marki Padma
Synowa pokazała wzruszające zdjęcie Kory Jackowskiej z wnukiem Leonem Jazonem
Kontrowersyjna, charyzmatyczna, nieugięta - Kora. Taką znają ją fani. Taką ją zapamiętają. Jednak wokalistka miała również drugie oblicze. Z dala od błysków fleszy, uwielbiała spędzać czas z bliskimi.
Odejście Kory jest ogromną stratą dla wielu Polaków. Artystka, która odeszła 28 lipca, pozostawiła po sobie wielką pustkę. Opłakują ją nie tylko wielbiciele, ale przede wszystkim najbliżsi. Kora niezwykle ceniła sobie życie rodzinne. To właśnie mąż, dzieci i przyjaciele dawali jej ogromne wsparcie w czasie choroby. Zakochana we wnuku Kora miała dwóch synów: Mateusza Jackowskiego (z małżeństwa z Markiem Jackowskim) oraz Szymona Sipowicza (syna Kamila Sipowicza). Choć do gwiazdy to określenie nie do końca pasuje, to tak - Kora była również babcią. I uwielbiała tę rolę! Choć w rozmowie z „Wysokimi Obcasami” zaznaczała, że nie chce, by wnuki nazywały ją babcią. Uważała, że to brzydkie słowo. W 2011 roku urodził się syn Szymona Sipowicza, który otrzymał oryginalne imiona Leon Jazon. I faktycznie tak się stało. Po przyjściu na świat wnuka chętnie opowiadała w wywiadach, że uwielbia rozpieszczać małego Jazona. Robiła to jednak rozsądnie. Chętnie kupowała np. zabawki edukacyjne. Wnuk również przepadał za babcią. Najlepszym dowodem jest zdjęcie, które kilka dni po śmierci Kory, zamieściła na Instagramie synowa gwiazdy. Patrząc na Korę wpatrzoną we wnuk trudno się nie wzruszyć. Fotografia powstała za kulisami programu „Must be te music”, w który Kora była jurorką. Zdjęcie idealnie oddaje to, jaką osobą Kora była prywatnie. Więzi z rodziną były dla niej bardzo istotne. Kiedy pogrzeb Kory? Pogrzeb Kory Jackowskiej odbędzie się 8 sierpnia 2018 roku. Ostatnie pożegnanie rozpocznie się o godzinie 11:00 w Warszawie. Kora zostanie pochowana na Cmentarzu Powązkowskim. Organizacją pogrzebu zajmuje się rodzina artystki oraz menadżerka gwiazdy, Katarzyna Litwin. Kora zmarła po kilkuletniej walce z nowotworem jajnika. Odeszła w otoczeniu najbliższych i ukochanych zwierząt. Kora miała 67 lat. Przeczytaj: Pogrzeb Kory - kiedy i gdzie odbędzie się ostatnie pożegnanie gwiazdy? Te słowa Kory zapamiętamy na zawsze! Oto najpiękniejsze cytaty gwiazdy „Tato, witaj ich u siebie” - Paulina Młynarska żegna Korę i Tomasza Stańkę
Dziewczyna założyła na własny ślub suknię babci z 1962 roku. Dawno nie widziałyśmy tyle emocji!
To musiała być niespodzianka. A czy ty, w dniu swojego ślubu, chciałabyś mieć na sobie suknię swojej babci lub mamy?
Coś starego, coś nowego, coś pożyczonego - to ślubna tradycja, której hołduje wiele panien młodych. 23-letnia Jordan również. Dziewczyna postanowiła zaskoczyć cała rodzinę. Czym? Suknią ślubną, która wcale nie była nową kreacją wprost z butiku, lecz suknią jej babci z 1962 roku. Jak zareagowała babcia Jordan? Wzruszenia nie da się opisać. Wszystko zarejestrował fotograf Kortney Peterson. W naszej galerii zobaczysz pełne emocji zdjęcia. Jak podoba ci się suknia ślubna babci Jordan? Naszym zdaniem wpasowuje się w dzisiejsze trendy (mimo, że jest z 1962 roku) :) View Ediplayer on the source website
Sąd w Olsztynie odebrał wnuczkę babci i odesłał do domu dziecka
Roksana ma tylko pięć lat i kocha swoją babcię najbardziej na świecie. Mieszka z nią od urodzenia, nigdy niczego jej nie brakowało. Ale sąd uznał, że dziewczynka nie będzie już dłużej mieszkać z babcią tylko trafi do domu dziecka. Bo babci brakuje... „odpowiednich kompetencji wychowawczych”! W sprawie postanowiło interweniować Ministerstwo Sprawiedliwości.
„Kocham moją babcię” – mówi 5-letnia Roksana w przejmującym materiale tvpinfo.pl. Jak ujawnił portal, sąd w Olsztynie właśnie zdecydował, że dziewczynka zostanie odebrana swojej babci. Dostał 40 lat za zabicie pedofila, który molestował jego córkę. Czy prezydent go ułaskawi? 52-letnia kobieta od urodzenia zajmuje się wychowaniem dziewczynki, spędza z nią całe dnie. Zapewnia dziewczynce wszystko to co najlepsze. Roksanie nie brakuje niczego, jej pokój tonie w zabawkach i książkach. Każdego wieczoru, przed snem babcia czyta jej trzy bajki. W ciągu dnia dziewczynka jak wszystkie inne dzieci chodzi do przedszkola. I wszystko byłoby prawdopodobnie bez zmian, gdyby w ubiegłym roku kobieta nie postanowiła wystąpić do sądu rodzinnego o ustanowienie jej pełnoprawną rodziną zastępczą. Namówili ją na to pracownicy ośrodka pomocy społecznej. Zapewniali, że wystarczy jedna rozprawa, że to tylko formalność. Olsztyński sąd tuż przed świętami Bożego Narodzenia dostarczył babci Roksany pismo. To wtedy dowiedziała się, ze zamiast zostać pełnoprawnym opiekunem, jej ukochana wnuczka trafi do domu dziecka. Jak pisze tvpinfo.pl, mama Roksany urodziła ją w wieku zaledwie 16 lat, opiekunem małej została więc jej babcia. Dwa lata temu, kiedy dziewczynka miała trzy lata została już tylko z babcią. Młoda matka wyprowadziła się do innego miasta do nowego partnera. Ma bardzo sporadyczny kontakt z córką, ale jak podkreśla babcia Roksany, pani Jadwiga, ma prawo do kontaktowania się z dziewczynką, przecież to jej matka. Przez cały czas Roksana i jej babcia były pod nadzorem kuratora sądowego oraz ośrodka pomocy społecznej. I wszyscy nie mogą się nachwalić opieki, jaką babcia zapewnia wnuczce. „Podczas wizyty zauważyłem właściwe podejście wychowawcze i pedagogiczne Jadwigi Barczak do wnuczki (…) wyraźnie widać, że Roksana czuje się zrozumiana, bezpieczna i kochana. Pomiędzy babcią i wnuczką panują bardzo dobre i pogłębione więzi” – tvp.info cytuje opinię kuratora przygotowanego dla sądu w Olsztynie. Niestety w sądzie okazało się, że z niewiadomych powodów przeciwne przyznaniu opieki pani Jadwidze są pracownice społeczne, które … same ją do tego nakłoniły. W swojej opinii napisały, że „nie jest odpowiednią kandydatką do sprawowania opieki nad dzieckiem, nie ma wpływu na postępowanie swojej córki, stąd też nie będzie potrafiła postawić radykalnych działań wobec Roksany”. Babci Roksany ma też brakować „odpowiednich kompetencji wychowawczych w zakresie stawianych wymagań dziecku i ich egzekwowania, konsekwencji w postępowaniu z dzieckiem”. Nie wiadomo dlaczego sąd wydając decyzję o losie 5-latki oparł się tylko na opinii MOPS-u. I zdecydował, żeby odebrać dziewczynkę i przekazać do domu dziecka lub do rodziny zastępczej. Gdziekolwiek, byleby dalej od babci. Bulwersującym wyrokiem sądu zajęło się już Ministerstwo Sprawiedliwości. Minister Zbigniew Ziobro polecił Prokuraturze Okręgowej w Olsztynie, aby zajęła się sprawą Roksany i jej babci. Warto przeczytać: Jak otrzymać bezpłatną pomoc prawnika?
Kupuj od babci - akcja pomocy starszym osobom
Pani Eugenia ma 79 lat. Pan Kazimierz 82. Powinni odpoczywać w domu, ale sytuacja zmusza ich do stania na ulicy. I to w najgorszą pogodę... Dlatego czas otworzyć swoje serce i wziąć udział w akcji #kupujubabci
Pani Eugenia ma 79 lat. Od dawna jest na emeryturze, ale w jej przypadku nie ma mowy o odpoczynku. Codziennie wstaje bladym świtem, żeby przy stacji metra sprzedawać drobiazgi - skarpetki i szaliki. Nie są to może towary najwyższej jakości, ale prawdopodobnie niewiele ustępują swoim odpowiednikom z popularnych sieciówek. Pani Gienia nie zarobi zbyt dużo. Klienci nie ustawiają się do niej w kolejce, jak podczas wyprzedaży w H&Mie. Pan Kazimierz ma 82 lata. Jego pasją jest praca na działce. W sezonie dwoi się i troi, żeby zbiory były jak najlepsze. Potem sprzedaje na rogu ulicy swoje warzywa i owoce - nie są może tak piękne jak te z marketu, ale za to na pewno nienaszpikowane chemią. Jabłka nie błyszczą, ale smakują najpyszniej na świecie. Służy im przecież najlepszy nawóz: troska. Pan Kazik musi bardzo się starać, bo zimą zostaje bez dodatkowego źródła dochodu, a jego renta ledwo wystarcza na leki. Ty też na pewno znasz panią Eugenię i pana Kazimierza. Może nie z nazwiska, ale z widzenia. Mijasz ich codziennie, gdy biegniesz do metra (następne podjedzie przecież dopiero za 4 minuty!) albo gdy pędzisz na tramwaj. Traktujesz ich czasem jako stały element krajobrazu. Może nawet z niechęcią omiatasz wzrokiem poliestrowe majtki i podomki, które próbują sprzedać. Zapominasz, że kilka dni temu zapłaciłaś za sztuczny skrawek materiału w Zarze sumę kilkanaście razy większą. Tak wysoką, że uliczny sprzedawca mógłby kupić za nią lekarstwa na cały miesiąc. A może starczyłoby też na chleb. 18 uczynków, które chociaż odrobinę zmienią świat na lepsze Lubię kwiaty. Mieszkam na wsi, więc mam ich w okolicy pod dostatkiem - i to nie tylko ogrodowych. Ale czasem kupuję je od babci: staruszki, która na ulicy stoi z kilkoma bukietami w spracowanych dłoniach. Może w kwiaciarni dostałabym ładniejsze. Pewnie wiązanka byłaby też o wiele okazalsza i przykuwająca wzrok. Ale zawsze, gdy kupuję coś od starszej pani, wiem że to moje najlepiej wydane pieniądze w tym dniu. A może i nawet miesiącu. Pamiętam, jak przed Wielkanocą kupiłam świąteczną palmę od staruszki, która marzła w strugach deszczu na chodniku. W końcu mokre byłyśmy obie, bo wysłuchałam 15-minutowej historii na temat starannego przygotowywania tych dekoracji. Staruszka bardzo się cieszyła, bo była to ostatnia palma, więc mogła iść do domu. Przepraszała, że bazie takie nadłamane, ale gdy szła, to upadło jej wiaderko. Opowiadała, że kwiaty do zasuszenia wysiewa o wiele wcześniej, bo "wie paniusia, ja już w czerwcu wiedziałam, że te palmy będę chciała zrobić". Najstaranniej przygotowane DIY w historii. To była moja trzecia palma w tym roku, bo wcześniej zrobiłam z siostrą już dwie, ale nie szkodzi. Nie chodziło mi nawet o przydatność zakupu. Kupiłam też przecież kilka tygodni wcześniej bardzo brzydkie kalesony, które potem powędrowały do śmieci. Po prostu bardzo chciałam dać tamtemu staruszkowi 10 złotych, a wiedziałam że honor nie pozwoli mu ich wziąć bez zakupu. Zawsze bardzo wzruszają mnie starsi ludzie. Zwłaszcza w takich okolicznościach. Gdy państwo nie potrafi zapewnić im godnej starości i zmusza do stania na chodniku, a potem jeszcze próbuje nękać ich mandatami za to, że sprzedają szczypiorek po 2 złote. Wyobrażam sobie, co by było, gdyby to moja babcia lub dziadek musieli stać na mrozie i oferować przechodniom pietruszkę. Myślę o swoich rodzicach, a potem o przyszłości swojej i męża - co będzie, jeśli życie i system emerytalny zmusi nas do handlowania marchewką za 50 lat? Grudzień to okres czynienia dobra, chociaż powinniśmy się nim dzielić cały rok. Może w tym miesiącu zatrzymasz się przy spracowanej pani Eugenii i kilkoma złotymi zapewnisz jej zakup śledzi na święta? Kupuj od babci... I od dziadka też! Pomysł na tę akcję nie jest nowatorski. Powstał już dość dawno i krążył nawet w mediach społecznościowych pod hashtagiem #kupubabci. Pora o nim przypomnieć - wierzę, że jest już nawykiem wielu z nas!
Powiedzenia babć i dziadków - czy wy też je znacie
Z pewnością większość z tych powiedzeń i przysłów znacie. Ale może dopiszecie coś do naszej listy?
Z dziadkami mieszkałam przez 25 lat swojego życia. Jakby nie patrzeć - ćwierć wieku to naprawdę kawał czasu. Zawdzięczam im bardzo wiele, a ostatnio zdałam sobie sprawę, że przez te wszystkie lata wpływali też... na mój język. To oni raczyli mnie regularnie dziesiątkami rozmaitych powiedzonek. Oboje są skarbnicą ludowych mądrości (chociaż czasami mam podejrzenia, że niektóre z nich chyba wymyślili sami). Gdy zaczęłam to wszystko spisywać, stwierdziłam że najwyższa pora podzielić się cennymi cytatami ze światem. Przepytałam też redakcyjne koleżanki i tak oto powstała kompilacja najciekawszych powiedzonek babć i dziadków! Znacie je? A może dopiszecie coś do naszej listy? Ale ona mi na puder działa! Moja babcia mówi tak o wszystkich, którzy ją denerwują. Niezależnie od tego, czy jest to telewizyjna prezenterka, czy znajoma spotkana w sklepie. Niekorzystne oddziaływanie na babciny puder od dziecka było dla mnie zagadką, ponieważ moja babcia nigdy nie robi sobie makijażu... Bździągwa-kaczerbicha Jak nazwać kogoś zołzą lub wiedźmą, ale w wyjątkowo malowniczy sposób? Bździągwa-kaczerbicha to chyba najgorsza obelga. Dużo trudności sprawił mi poprawny zapis tego przerażającego sformułowania. Co ciekawe, często używa go również mój tata... Oj, Polsko Ludowa i Kraju Rad... Rytualne westchnienie mojego dziadka, wyrażające dosłownie wszystko. Wszystko, poza prawdziwą tęsknotą za Polską Ludową. Nie wnikając w głębszy sens tego sformułowania, mój dziadek każdego dnia wznosi ku niebiosom wezwania na temat dawnego ustroju. Robi to przy okazji: złych wyników badań, telewizyjnych newsów na temat wypadku czy zamachu, podwyżek cen, wiadomości o pogrzebie kogoś znajomego i każdej inne negatywnej informacji. Nie jestem niestety w stanie zweryfikować, czy przed 1989 rokiem również przyzywał Polskę Ludową kilka albo i kilkanaście razy dziennie. Koniec miłości, majtki na tyłek! W wolnym tłumaczeniu: "Koniec tego dobrego!". Uważam jednak, że równie często to powiedzenie należy brać całkiem dosłownie... O, kur zapiał! Mój dziadek nigdy, ale to przenigdy przy mnie nie przeklina. Stworzył własną, cenzuralną wersję popularnego słowa na K. Wyrażeniem stanu najwyższego wzburzenia jest zawsze soczyście zaakcentowane: "O, kur... zapiał!". Gdy byłam mała, bardzo interesowało mnie jak wygląda kur i gdzie pieje. Kompletnie do chrzanu! Gdy coś okaże się wyjątkowo kiepskie albo całkowicie bezużyteczne, dziadek redakcyjnej koleżanki twierdzi, że jest "do chrzanu". Jak mówią internetowe fora, w niektórych regionach Polski to powiedzenie występuje w wersji rozszerzonej, czyli: "To nadaje się do chrzanu tarcia!". Chłopu wrzątek na głowę lej, a sama wrzeszcz że parzy To z kolei powiedzenie babci jednej z moich koleżanek. Zacytowane przysłowie było zdaniem tej starszej pani receptą na małżeństwo idealne. Czyli o wiele bardziej poetycka i zmetaforyzowana wersja powiedzenia: "Chłopa trza trzymać krótko!". Jak żyć ze sobą w zgodzie - czy da się przeżyć w małżeństwie 50 lat? W głowie fiu-bździu, a w tyłku patataj To powiedzenie swojej babci zacytowała mi kiedyś znajoma i bardzo zapadło mi w pamięć. O kim tak mawiała szacowna dama? O paniach lekkich obyczajów i rozwiązłych dziewczętach, których nie chciała znieważać brzydszymi określeniami. Piękne! Diabeł ogonem nakrył Czasem szukasz czegoś i nie możesz znaleźć? Zapadło się pod ziemię? Nie! Wyjaśnienie jest proste... Na pewno "diabeł ogonem nakrył"! To powiedzenie stosuje wiele babć i wielu dziadków. Nie gadaj przy jedzeniu, bo będziesz mieć głupiego męża Tę mądrość regularnie powtarzała babcia jednej z redakcyjnych koleżanek. Trudno powiedzieć, jaki jest udowodniony związek pomiędzy mówieniem z pełną buzią, a inteligencją potencjalnego wybranka. Starsza pani zwykła jednak twierdzić, że ona na wszelki wypadek podczas posiłków trzymała buzię na kłódkę. W innej wersji przysłowie sugeruje, że w zastępstwie męża głupie mogą okazać się dzieci. Lepiej słomianemu Jasiowi, niż złotej Kasi Babcia mojego męża zawsze twierdziła, że mężczyźni mają w życiu o wiele łatwiej, niż kobiety. Stąd cytowana mądrość ludowa, którą lubiła powtarzać, w zadumie kiwając głową. Miało to symbolizować ciężki los pań, które (nawet gdy mają wprost nieskazitelny charakter) zawsze muszą cierpieć o wiele więcej, niż "byle jaki" facet. Mężczyźni wolą głupsze? Felieton o facetach Z wielkim tyłkiem zmieścisz się wszędzie, ale z wielką gębą niekoniecznie Ten zwrot zasłyszałam od kolejnej koleżanki z redakcji. Co oznacza? Ni mniej, ni więcej tylko: "bądź miła, bo to się opłaca!". Babcie dobrze wiedzą, że brak kultury i pyskowanie nie jest skuteczną drogą do sukcesu. I mają rację! Drzesz się i drzesz, jak stare prześcieradło! Przy tym (chyba dobrze znanym) powiedzeniu działa siła gry słów. Krzyczeć można właśnie drąc się, ale drzeć można też materiał. W dzieciństwie uwielbiałam to zdanie. Nie wiem czemu, ale zawsze prowokowało mnie do jeszcze głośniejszych krzyków ;-) Dopiszecie coś do naszej listy? Przedstawcie nam najlepsze powiedzenia waszych dziadków i babć!
Czy warto zatrudnić własną mamę do opieki nad dzieckiem?
Jakiś czas temu zostałaś babcią i ponieważ twoja córka chce wrócić do pracy, myślisz o zajęciu się jej maleństwem? Albo może jesteś młodą mamą i zamierzasz powierzyć opiekę nad dzieckiem swojej mamie lub teściowej? Jeśli nie wiesz jeszcze, czy babcia w roli niani jest dobrym pomysłem, zobacz, jakie korzyści wynikają z takiej sytuacji. Babcia jako niania dla wnuka posiada wiele atutów. Sprawdź, jakich: 1. Jest członkiem rodziny. Niewątpliwie największą zaletą babci w roli niani jest to, że właśnie jest babcią. Dzięki temu masz pewność, że z twoim dzieckiem zostaje do opieki ktoś bliski, ktoś, kogo łączą z nim więzy krwi, a przez to kontakt i relacje mogą być o wiele lepsze i głębsze niż w przypadku obcej niani. 2. Przekaże znane ci tradycje i wartości. Wychowanie dzieci to nie tylko pielęgnacja i dbanie o to, by było czyste i najedzone. Osoba, z którą przebywa twoje dziecko przez kilka godzin dziennie, przekazuje także twojemu potomstwu pewne wartości, z którymi sama się utożsamia. Jeśli nianią jest obca osoba, nie możesz wiedzieć, jakie one są, ponieważ krótka rozmowa kwalifikacyjna nie wystarczy, by się tego dowiedzieć. Zatrudniając mamę masz pewność, że przekaże dziecku te same tradycje i wartości, które są ważne dla ciebie, w końcu jesteście rodziną. 3. Nauczy zwyczajów zachowania zgodnych z twoimi. Każdy ma jakieś zwyczaje dotyczące życia codziennego. Nie są one pewnie identyczne dla całej rodziny, ale pewne elementy zachowania powielane są z pokolenia na pokolenie, świadomie lub mimochodem. Jeśli twoja mama przejmuje pieczę nad wychowaniem twojego dziecka, kiedy ty jesteś w pracy, na pewno będzie wpajać dziecku system zachowań zgodny z twoim. 4. Nie wymaga wysokiej pensji. Nikt nie mówi, że babcia ma być nianią za darmo. Na pewno jednak nie będzie wymagała pensji takiej samej jak potencjalna niania z ogłoszenia. 5. Jest dostępna w nagłych przypadkach. Niania z ogłoszenia ma ścisłe godziny pracy. Jeśli więc zdarzyłoby ci się spóźnić, może żądać dodatkowych pieniędzy. Nie będzie też chętna do pracy wieczorami lub w weekendy, jeśli nagle coś ci wyskoczy, a nie będzie to ustalone wcześniej. Warto zatem doceniać babcie za to, że one zwykle mają czas, a nawet jeśli nie, to zrobią wszystko, żeby pogodzić obowiązki i być przy twoim dziecku zawsze wtedy, kiedy wydarzy się coś niespodziewanego i będzie potrzebna jej pomoc. Zobacz też: Czy babcia może pracować jako niania? Nowe przepisy dotyczące umowy-zlecenia 10 wskazówek, jak znaleźć nianię 6. Czuje się potrzebna i starannie opiekuje się wnuczkiem. Babcia na pewno kocha wnuka, jej praca nie jest przykrym obowiązkiem. We wszystko, co robi, wkłada serce i emocje. Zależy jej na prawidłowym rozwoju twojego dziecka. Możesz być pewna, że czas, jaki z nim spędza, nie jest zmarnowany i że nie odlicza tylko do końca dnia w pracy. 7. Bez skrępowania możecie ustalać zasady wychowania. Z mamą czy teściową możesz wprost rozmawiać o tym, jakie metody wychowania odpowiadają ci, a jakie nie. Nie masz obaw, że jeśli skrytykujesz ją za coś, ona pod twoją nieobecność będzie odgrywała się za to na dziecku. 8. Jest osobą zaufaną. Powierzasz niani swoje własne dziecko, czyli największy skarb. Musisz mieć w związku z tym do niej pełne zaufanie. Nie może być chyba żadnej obcej osoby, która byłaby bardziej zaufana niż własna mama. 9. Dziecko czuje się przy niej swobodnie i bezpiecznie. Dla twojego dziecka moment rozstania z tobą może być trudny i nieprzyjemny. Aby zapewnić mu jak najwyższe poczucie bezpieczeństwa i komfortu, najlepiej zostawić je z kimś bliskim, np. z babcią. 10. Dajesz pracę komuś z rodziny, a nie obcej osobie. Jeżeli decydujesz się na płacenie niani, rób to nawet w przypadku, jeśli nianią jest babcia. Nie będzie się wtedy czuła wykorzystywana, a i tak na pewno część z tych zarobionych pieniędzy wyda na prezenty dla wnuka. Zobacz też: Czy babcia może pracować jako niania? Nowe przepisy dotyczące umowy-zlecenia 10 wskazówek, jak znaleźć nianię
Nasi dziadkowie i babcie wracają często pamięcią do lat swojej młodości. Odnosi się wrażenie, że pamiętają ją lepiej, niż wydarzenia, które miały miejsce przed chwilą. Czasem są to zabawne przygody z dzieciństwa, niekiedy pełne wzruszeń historie z czasów wojny. Warto notować je wszystkie! Jak napisał niegdyś S.J. Lec - "Można oczy zamknąć na rzeczywistość, ale nie na wspomnienia", bo wspomnienia są nieśmiertelne... Zobaczcie, jak opisuje swe życie ta starsza, wspaniała kobieta!
Nasi dziadkowie i babcie wracają często pamięcią do lat swojej młodości. Odnosi się wrażenie, że pamiętają ją lepiej, niż wydarzenia, które miały miejsce przed chwilą. Czasem są to zabawne przygody z dzieciństwa, niekiedy pełne wzruszeń historie z czasów wojny. Warto notować je wszystkie! Jak napisał niegdyś S.J. Lec - "Można oczy zamknąć na rzeczywistość, ale nie na wspomnienia", bo wspomnienia są nieśmiertelne... Zobaczcie, jak opisuje swe życie ta starsza, wspaniała kobieta! Józefa Pielech (z domu Klimków) - urodzona 2.01.1929 r. w Chatkach Lasowych (dzisiejsza Ukraina). Po przesiedleniach 1945 roku zamieszkała w Jędrzychowie (Polska, woj. dolnośląskie). Mając 20 lat wyszła za mąż za Jana Pielecha (+2000). Ma czworo dzieci, dziesięcioro wnucząt i sześcioro prawnucząt. Rolnik, gospodyni domowa. Obecnie na emeryturze. Fot. K.Pielech - Łakoma - Babciu, opowiedz o latach swojego dzieciństwa. - Urodziłam się w Chatkach Lasowych. Była to mała osada, gdzie mieszkały tylko trzy rodziny. Do najbliższej wsi – Rychcic – mieliśmy 6 kilometrów. Mieszkaliśmy przy samym lesie i tam właśnie spędzaliśmy większość czasu. W lecie było tam bardzo wesoło. Chodziliśmy na poziomki, maliny, jesienią zbieraliśmy orzechy laskowe i grzyby. Pod dom przychodziły jelenie, sarny, przylatywały dzikie ptaki… - Jak wyglądał twój dom? - Był cały z drewna. Obok znajdowała się stodoła i stajnia. Wybudował je mój dziadek w miejscu, gdzie kiedyś stały inne zabudowania. - Co się z nimi stało? - To smutna historia. Wcześniej mieszkali tam nasi krewni. Pewnego razu poszli w pole, zostawiając w domu małą, 6-letnią córeczkę. Dziewczynka, nieświadoma niebezpieczeństwa, zaczęła bawić się zapałkami. Doszło do zaprószenia ognia. Spłonęły trzy domy wraz z całym dobytkiem. Dziecko za karę zostało tak strasznie pobite, że wkrótce zmarło… - To rzeczywiście straszne… - Kiedyś nie dbało się o dzieci, tak jak obecnie. Szczególnie źle obchodzono się z tymi nieślubnymi. Siostra mojego taty – Julia - zaszła w ciążę z Ukraińcem. Ukrywała to. Była dość otyła, więc nikt nie zauważył, w jakim jest stanie. Dziecko urodziła w lesie. Kiedy po porodzie, sprawa wyszła na jaw, rodzina okropnie ją potraktowała. Była bita, wyzywana od najgorszych. Jej dziecko szybko umarło. Później wyszła za mąż za tego Ukraińca i miała inne dzieci. - Ile osób mieszkało w waszym domu? - Dziadek Jan (ojciec mojego taty) po śmierci żony ożenił się powtórnie i przeprowadził do Wacowic. Jego córki: Kasia, Julia i Rozalia wyszły za mąż i przeniosły się do innych gospodarstw. W domu został tylko mój tato. Ożenił się z Anną Dudziak z Rychcic (moją mamą). Ojciec był przystojny. Miał powodzenie u kobiet. Mama niejednokrotnie kłóciła się z sąsiadkami, które odwiedzał. A nam - dzieciom - było przykro, kiedy musieliśmy tego słuchać… Miałam 3 siostry. Najstarsza była Stefania, potem ja, a na końcu Wisia i Anna. Przed nami urodziły się jeszcze bliźnięta: Kasia i Michał, ale niestety zmarły. Tato chciał mieć syna, a tak się złożyło, że doczekał się samych dziewczynek. - Z czego się utrzymywaliście? - Mieliśmy gospodarstwo. Rodzice pracowali na roli, mieli 8 morgów ziemi. Hodowaliśmy też krowy, konie, świnie, kury. Sprzedawaliśmy zboże, mleko i z tego głównie się utrzymywaliśmy. - Mieliście tam szkołę? - Nie. Szkoła była w Rychcicach. Codziennie przemierzaliśmy sami bardzo długą trasę. Tam też znajdował się kościół. Uczyła nas pani Janina Wojciechowska. Na początku przyjechała do nas tylko na praktyki, ale zdecydowała się zostać. W jednej klasie siedziały dzieci różnych narodowości, od pierwszej do siódmej klasy. Musiała przygotowywać zadania dla wszystkich grup wiekowych. Była bardzo zdolna. Zawsze zajmowaliśmy pierwsze miejsca podczas konkursów i występów przed publicznością. Pamiętam tańce, śpiewy, recytacje wierszy. Dobrze nas przygotowywała. Później przeniesiono szkołę trochę bliżej. Była to tzw. „Klebanówka”. - Jakie jest twoje najmilsze wspomnienie z dzieciństwa? - Pamiętam jak w przeddzień pierwszej Komunii Świętej, miałam przeprosić rodziców za złe uczynki. Podeszłam do mamy, ucałowałam ją w rękę i przeprosiłam za wszystko, co było złe z mojej strony. Potem poszłam do taty. Zszedł z drabiny (budował właśnie stajnię i kładł dachówkę), pogłaskał mnie czule po głowie i powiedział: idź i wyspowiadaj się. To było takie miłe! Zawsze był dla mnie raczej surowy, a w ten dzień zachował się wspaniale. Pobiegłam szczęśliwa do kościoła. - Jak obchodzono dawniej Komunię Św.? - Po uroczystości dzieci szły do księdza na bułkę z masłem i kakao. Koleżanka, która siedziała obok mnie tak się wierciła, że wylała mi kakao na sukienkę. Gdy mama to zobaczyła, uderzyła mnie w plecy i kazała iść do domu. Nie wiem, co się potem stało z tą sukienką. Była śliczna, biała w takie drobne, złote gwiazdeczki. - Spędzaliście święta i uroczystości razem z Ukraińcami? - Oni mieli swój kościół, gdzie modlili się w swoim języku. Ale rozumieliśmy się nawzajem. Większość z nas umiała mówić zarówno po polsku, jak i ukraińsku. Mieszkaliśmy na jednym terenie. Przed wojną żyliśmy zgodnie: Polacy, Żydzi, Ukraińcy. Pomagaliśmy sobie podczas żniw, razem chodziliśmy do szkoły, na potańcówki. Moja mama była nawet chrzestną u znajomych Ukraińców, jej chrześniak nazywał się Gmytru. W naszej rodzinie było też kilka małżeństw mieszanych. Ja miałam chłopaka Ukraińca. Nazywał się Nikita. Był przystojny, miał kręcone, blond włosy i niebieskie oczy. Chodziliśmy za rękę. Wszystko zmieniło się, gdy wybuchła II wojna światowa. Zaczęły tworzyć się różnego rodzaju ugrupowania, a najgroźniejsza była Upa. Zaczęto prześladować Polaków. Chciano nas powybijać, wypędzić z tamtych terenów. Z dobrych sąsiadów, Ukraińcy stali się zbrodniarzami, mordercami… - Jak wyglądało życie podczas wojny? - W lecie spaliśmy w lesie. Baliśmy się, że Ukraińcy przyjdą w nocy i nas zabiją. Kiedy zostawaliśmy w domu, spaliśmy zawsze w ubraniach, na siedząco, na wypadek jeśli trzeba było uciekać. Kiedy tato słyszał coś niepokojącego, zawsze uciekał. Raz nawet go złapali. Udawał, że jest ich rodakiem, bo dobrze mówił po ukraińsku. Kazali mu się modlić. A on nie znał pacierza w ich języku! Przeżegnał się tylko. Na szczęście go puścili. Kiedy zostawał w domu, walili do okien i drzwi, straszyli, że nas powybijają. Raz przyjechali wozem. Wszystko zabrali: ubrania, garnki, rower, całe wyposażenie domu. Mama płakała. Prosiła ich, żeby oddali choć rzeczy dzieci. Wtedy jeden Ukrainiec przyłożył mamie broń do piersi i zagroził, że jeśli nie wróci zaraz do domu, to ją zastrzeli. Nigdy nie zapomnę tego strachu. Nie zabito nas tylko dlatego, że mieliśmy wujka Ukraińca (szwagier taty). Jego czterech synów służyło w bandzie Upa. - Ile miałaś wtedy lat? - Prześladowania zaczęły się od ’41 roku i trwały aż do naszego wyjazdu do Polski. Miałam 12-16 lat. Ukraińcy czaili się za każdym krzakiem. W nocy palili papierosy. Widać było pełno świecących punkcików. Kiedy byli bardzo blisko, wychodziłam przed dom i śpiewałam ukraińskie piosenki. Udawałam w ten sposób, że trzymam z nimi sztamę. W środku jednak drżałam cała ze strachu… Gdy było bardzo niebezpiecznie, nocowaliśmy u kuzyna taty w Chatkach Michałowskich. Była to wieś oddalona od domu o 3 km. Mieszkali tam sami Ukraińcy, wujek był jedynym Polakiem. Jednak czuł się tam bezpiecznie, Ukraińcy bardzo go lubili, bo obchodził ich święta, traktowali go jak swojego. Pamiętam, jak na jego płocie wywieszono nadruki trupich czaszek. Było ich pełno! Nigdy nie zapomnę, jak bardzo się wtedy bałam. - Nigdzie nie było bezpiecznie? - Nie. Raz tato wysłał mnie do dziadka, do Wacowic. Chciał, żebym przespała się u niego, bo w domu, w ciągłym strachu, nie miałam jak… Tam było trochę bezpieczniej. Pech chciał, że kiedy przyszłam, Ukraińcy podpalili pobliską stodołę. Dziadek pobiegł ją gasić. Bałam się zostać sama w domu i poszłam za nim. Ukraińcy spaliliby całą wieś, ale w pobliżu stacjonowało wojsko rosyjskie. Udało im się ugasić budynek, tak by ogień się nie rozprzestrzenił. Mieliśmy szczęście. - A co się działo, gdy ktoś szczęścia nie miał? - Ukraińcy spędzali ludzi do stodół. Małe dzieci przywiązywano matkom do spódnicy. Zamykano ich, oblewano benzyną i podpalano. Ludzie płonęli żywcem… Co to był za krzyk! Nie wiem, jak można było mordować maleńkie, niewinne dzieci! Za co to wszystko?! - Zabijali tak, aby przed śmiercią cierpieli? - Tak. Pamiętam, jak małym, 2-letnim dzieciom związywano nóżki i wieszano je głową w dół na parkanach… - To straszne! - Zabijały nawet starsze kobiety. Kiedyś Ukraińcy złapali polskiego księdza. Związali go i położyli na stojaku do rąbania drzewa. Stare Ukrainki przecięły go piłą na pół! - Przecież oni byli katolikami. - Ukraińcy bardzo często wpadali do kościołów. Zawsze schodzili się tam, gdzie było dużo Polaków. Robili akcje pokazowe. Raz jeden z nich rozciął kobietę w ciąży! Wyciągnął niemowlę z jej brzucha i rzucił z całej siły pod ołtarz! Dziecko żyło jeszcze chwilę. Podniosła je jakaś mała dziewczynka, zaniosła do wody święconej i sama ochrzciła… - Czy Żydów też mordowali? - Tak. Wówczas była akcja „Bij Żyda”. Pamiętam, jak kiedyś przyszedł do nas „sługa”, który czasem pracował u nas w gospodarstwie. Miał przy sobie wór ubrań, skarpet, krawatów. Chwalił się nimi. Były takie pachnące, „miastowe”, ale jedna koszula splamiona była krwią. Mój tato nie chciał tego oglądać. A mnie się te rzeczy bardzo podobały. Potem okazało się, że były to ubrania Żydów, których ten człowiek zamordował w Drohobyczu. Opowiadał, jak zrzucił starego Żyda z piętra kamienicy, albo jak wyrzucił małe dzieciątko z wózka na chodnik… Zawsze wiedzieliśmy, kiedy w pobliżu dzieje się coś niedobrego. Zwykle, gdy atakowana była wioska, ludzie bili w dzwony. Sami je robili z kawałków żelaza. Dawali w ten sposób znać innym wsiom, by były w gotowości do ucieczki. Poza tym słychać było szczekanie psów, ryk krów. Tak strasznie się baliśmy, że nawet gdy tylko trzasnął pod stopą jakiś patyczek, podskakiwaliśmy w nerwach! - Polacy nie mścili się? - Bali się. Ukraińcy byli wszędzie. Szli z kosami, siekierami, sierpami. Męża mojej starszej siostry zamknęli w więzieniu na Brygitkach w Drohobyczu. Należał do AK. Potem wywieźli go na Sybir. Mieliśmy dość. Chcieliśmy już tylko do Polski jechać. - Kiedy udało się wyjechać? - We wrześniu 1945 roku. Jechaliśmy pociągiem 2 tygodnie. Ja siedziałam w wagonie z krowami. Podczas postoju czyściłam je, doiłam, dawałam siana, poiłam, ścieliłam słomę. Wysiedliśmy na stacji w Lubinie. Mężczyźni przypięli konie do wozów i zaczęli szukać domów i gospodarstw w wioskach opuszczonych przez Niemców. Trafiliśmy do Jędrzychowa. - Niemcy z tej wioski zostali już wysiedleni? - Większość uciekła przed Rosjanami. Widać było, że pakowali się w biegu. Kiedy chodziliśmy po domach, zdarzało się, że na stołach stały całe zastawy z przyszykowanym obiadem. W Jędrzychowie zostało tylko kilka Niemek z dziećmi i starcami. Polacy źle ich traktowali. Okradali, wyzywali, zdarzały się gwałty na kobietach. Pamiętam, że małym, niemieckim dzieciom zdejmowano w zimie rękawiczki i dawano naszym. Była w nas taka nienawiść, bo przecież od Niemców to wszystko się zaczęło… - Jak poznałaś swojego przyszłego męża? - Przyprowadził go do naszego domu jego brat. Janek wrócił właśnie w wojska. Był podporucznikiem. Wszystkim dziewczynom się podobał. Świetnie tańczył i elegancko wyglądał w wojskowym mundurze. Byłam o niego bardzo zazdrosna. Ślub wzięliśmy dopiero po roku. W 1949. Przeniosłam się do jego domu, mieszkał z rodzicami i bratem na końcu wioski. Podobało mi się u niego. Panowała tam jedność, zgoda. Teść był bardzo dobrym człowiekiem. - Znajdujemy się właśnie w tym domu. Czy wyglądał wtedy tak samo? - Tak. Ale nie było łazienki i elektryczności. Kiedy się wprowadziłam, na ścianie w stołowym pokoju była rozpryskana krew. Rosjanie zabili tam dwóch Niemców. Pochowali ich potem pod domem, tu gdzie teraz stoi słup elektryczny. Po jakimś czasie, ich rodziny dokonały ekshumacji i przewieziono zwłoki do Niemiec. - Jak wyglądało twoje życie po ślubie? - Urodziłam czworo dzieci. Dwoje niestety straciłam, poroniłam. Bardzo ciężko pracowałam na roli. Mieliśmy 14 ha ziemi, a 20 dzierżawiliśmy. Kiedyś robiło się na polu nie tylko u siebie, ale jeszcze u sąsiadów. Żniwa trwały dwa tygodnie. Wszystko wykonywało się ręcznie, a nie jak teraz, za pomocą maszyn. Dwa razy w tygodniu jeździłam do Legnicy lub Lubina na targ, by sprzedać ser, śmietanę, masło, które sama wyrabiałam. Często nabiał psuł się już zanim zdążyłam go dowieźć. To były trudne czasy. Teraz mam chory kręgosłup, chodzę zgarbiona. - A co teraz sprawia ci przyjemność? - Interesuję się historią, lubię czytać książki, słuchać mądrych audycji radiowych. Trzymam z młodymi. Mieszkam teraz z wnukiem, który razem moimi synami prowadzi gospodarkę. Obecnie mają 18 koni. Często przychodzą do mnie młodzi ludzie. Ja mam 83 lata, a oni 18! Siedzimy, rozmawiamy, śmiejemy się. Przy nich czuję się wciąż młodą dziewczyną.
Jakie są typowe zajęcia babć? Robienie na drutach i pieczenie ciast. Jak wygląda typowy strój babci? Skromna spódnica i sweter. Takie stereotypy mogą już odejść do lamusa. Dzisiejsze babcie są aktywne, chodzą do kina i tańczą salsę. Jedna z nich zrobiła nawet światową karierę didżeja...
Jakie są typowe zajęcia babć? Robienie na drutach i pieczenie ciast. Jak wygląda typowy strój babci? Skromna spódnica i sweter. Takie stereotypy mogą już odejść do lamusa. Dzisiejsze babcie są aktywne, chodzą do kina i tańczą salsę. Jedna z nich zrobiła nawet światową karierę didżeja... Już na pierwszy rzut oka widać, że 69-letnia Ruth Flowers nie ma w sobie nic z tradycyjnej babci. Nosi się zgodnie z obowiązującymi trendami klubowymi: modne topy, dużo błyszczącej biżuterii i stylowe ciemne okulary, a do tego najmodniejsze w tym sezonie siwe włosy w naturalnym wydaniu. Pani DJ w zaawansowanym wieku wieczorami rozpala do czerwoności publiczność w klubach swoimi setami muzycznymi. Zdobyła sobie już sporą popularność w Europie i właśnie wyruszyła na podbój Stanów Zjednoczonych, gdzie na miejsce swojego debiutu wybrała samo Los Angeles. Trzytysięczny tłum było podobno zachwycony dokonaniami najstarszej didżejki świata. Choć kobiecie nie wypada wypominać wieku, akurat w tym przypadku warto, bo jesień życia tej kobiecie w niczym nie przeszkadza. Sama mówi, że wolałaby raczej podpisać kontrakt z wytwórnią płytową, niż wpisać się na listę do domu opieki. Wygląda na to, że babcia-didżej jest na dobrej drodze, żeby stać się gwiazdą światowego formatu. Mamy Rock na żywo w Hiszpanii Mamy Rock na żywo w Hiszpanii Ruth Flowers, aka Mamy Rock, swoją muzyczną pasją zaraziła się zaledwie kilka lat temu na imprezie urodzinowej swojego wnuka. Od tego czasu opanowała didżejskie tricki i zaczęła grać w klubach. Pochodzi z Wielkiej Brytanii, jednak największa popularnością cieszy się we Francji, gdzie ma wielu fanów. Występuje w najmodniejszych klubach. Jej sety to mixy najnowszych przebojów electro w połączeniu z hitami sprzed lat. Grała również na imprezie towarzyszącej festiwalowi filmowemu w Cannes. Teraz planuje występy w Nowym Jorku, Szanghaju, Pekinie, Tokio, Południowej Afryce i Chorwacji. Do tego kończy nagrywać nowy singiel oraz przygotowuje płytę w stylistyce electro-rock, która ma zostać wydana w 2011 roku. Z pewnością wigoru (i kariery) mogą jej pozazdrościć 20-letni koledzy po fachu. Patrząc na Mamy Rock można śmiało stwierdzić, że sformułowanie „aktywna emerytura” nabiera nowego znaczenia... Trailer Ruth Flowers Trailer Ruth Flowers Fot. mamyrock.com
Któż z nas nie zna, tego miłego, zawsze uśmiechniętego staruszka z siwą brodą, w czerwonym stroju i workiem pełnym prezentów, zarzuconym przez plecy? To przecież św. Mikołaj - na niego czekają wszystkie dzieci.
Któż z nas nie zna, tego miłego, zawsze uśmiechniętego staruszka z siwą brodą, w czerwonym stroju i workiem pełnym prezentów, zarzuconym przez plecy? To przecież św. Mikołaj - na niego czekają wszystkie dzieci. Jeden dzień w roku Mikołajki to szczególny dzień w roku. Obchodzone w Polsce 6 grudnia angażują siły wszystkich dorosłych w to, aby dzieciom sprawić odrobinę radości. W bardzo szczególny sposób, bo nawet prezenty urodzinowe nie są już wtedy tak istotne, jak wizyta tego staruszka, na którą wszystkie dzieci wyczekują z dużą niecierpliwością. Mikołaj jest dla nich bardziej ważny, niż prezenty, które im przynosi. Dlatego dzień św. Mikołaja to czas, gdy na twarzy każdego dziecka i każdego dorosłego widnieją szerokie uśmiechy. Mikołaj to postać historyczna Jak głoszą podania św. Mikołaj był biskupem Miry, znajdującej się na terenie dzisiejszej Turcji. Tam też się urodził w 3 wieku naszej ery. Był znany ze swojego miłosiernego podejścia do ludzi i z ogromnej pobożności. Nikomu nie żałował dobrych uczynków, ale także swoich dóbr materialnych, które otrzymał w spadku po rodzicach. Z jego postacią związanych jest wiele historii, które stawiają ukazują go, jako człowieka przepełnionego dobrocią i współczuciem dla biednych, chorych i potrzebujących. Nie bez znaczenia jest też data najczęściej obchodzonego dnia św. Mikołaja, czyli dzień 6 grudnia. W tym dniu ponoć św. Mikołaj zmarł. Trudno się dziwić, że postać człowieka bezinteresownego i chcącego pomagać wielu ludziom, do dnia dzisiejszego, choć nie zawsze pod nazwą św. Mikołaja, stała się wzorcem do naśladowania dla kolejnych pokoleń. Skąd się wziął czerwony strój? Jak widać Mikołaj, jakiego znamy dzisiaj nie zawsze chadzał w czerwonym płaszczu, czerwonej czapce i z workiem na plecach. Skąd w takim razie pomysł na stworzenie takiego obrazu tego sympatycznego staruszka? Choć nie jest to fakt historyczny, wieść niesie, że charakterystyczna postać Mikołaja została zaprojektowana w latach trzydziestych XX wieku przez pewnego artystę na zlecenie. Zlecającym był najpopularniejszy chyba dzisiaj koncern Coca-Cola, a wtedy istniejący na amerykańskim rynku już trzydzieści parę lat. Od tamtego wydarzenia, postać Mikołaja, jakiego znamy współcześnie rozpowszechniła się na całym świecie. Nie wszędzie taki sam Św. Mikołaj nie wszędzie ma swoje święto w dzień 6 grudnia. I choć jego imię nie jest obce w większości krajów, jednak w niektórych Mikołaj ma on swoje odpowiedniki. Są to jego koledzy „po fachu”, którzy w swoich krajach są równie niecierpliwie wyczekiwani przez wszystkie dzieci. W Polsce, tradycyjny Św. Mikołaj to postać starca z siwą brodą, siwymi włosami, który na głowie ma czapkę biskupią, a w ręce dzierży pastorał, którym się podpiera. Jest ubrany w długie czerwone lub złote szaty. W ręce dźwiga wór z prezentami. Niegrzecznym dzieciom przynosi rózgę. Jednak taki wizerunek Mikołaja, spotykany jest aktualnie bardzo rzadko. Popularna zamerykanizowana postać św. Mikołaja w czerwonym płaszczu przepasanym sznurem, czerwonej czapce z białym pomponem, siwą krętą brodą i takimi samymi włosami, dużym grubiutkim brzuchem i workiem przerzuconym na plecy, jeżdżącym wozem zaprzężonym w renifery, już chyba na stałe wryła się w naszą kulturę. Za wschodnią granicą, w Rosji dzieci oczekują wizyty Dziadka Mroza. Przychodzi on wraz z nadejściem Nowego Roku i w odróżnieniu od znanego nam obrazu Mikołaja, przechadza się w długim srebrnym płaszczu z domieszką błękitu i czerwieni a na głowie ma futrzaną czapkę. Wnuczka Śnieżynka pomaga mu rozdawać prezenty. Żona Dziadka Mroza nazywana jest niezbyt urokliwie - Starucha Zima. We Włoszech odpowiednikiem Mikołaja jest Befana. Kobieta, a dokładnie wiedźma, która odziana w stare, poszarpane ubrania, lata na miotle i wchodząc do domów przez kominy zostawia dzieciom prezenty. Kocha go każde dziecko Dla wszystkich dzieci Mikołaj jest magiczną postacią. To on przez cały rok obserwuje przecież ich wszystkie postępki. Skrupulatnie odnotowuje sobie zachowania godne pochwały i te mniej chwalebne wybryki. Mikołajowi nic nie jest w stanie umknąć. I nawet, jeśli roczny bilans malucha nie jest najlepszy, dzieci zawsze mają nadzieję, że to właśnie on, Mikołaj, jest w stanie im wybaczyć wszystkie naganne wyczyny i dać szansę na poprawę. Wszystko po to, aby w kolejnym roku znowu mógł zawitać do nich z prezentem. Mikołaj w oczach dzieci oprócz prezentów, na które tak czekają zawsze ma w sobie wiele radości i skierowanej do nich życzliwości. Jeśli Mikołaj kocha dzieci, jakże by one nie miały go kochać. Czy wierzysz w św. Mikołaja? Zazwyczaj dzieci wierzą w istnienie św. Mikołaja. Choć nie wszystkie, bo wraz z wiekiem wiara ta momentami zostaje zachwiana przez nieporadność dorosłych. A dzieci w swojej przenikliwości są niekiedy nieubłaganie. Nie zadowalają się powierzchownymi odpowiedziami, na nurtujące je pytania. Bo jeśli mama lub tato ma problem z wyjaśnieniem, jak to Mikołaj jest w stanie dostać się do mieszkania przez komin, albo przez okno, albo jak w tym samym czasie może obdarować prezentami wszystkie dzieci na całym świecie, to zaczynają się wątpliwości. Wielu rodziców nie podtrzymuje u dziecka wiary w istnienie Mikołaja. Zawsze jest to kwestia indywidualnego wyboru. Z jednej strony utrzymać wiarę w Mikołaja jest trudno, z drugiej ciężko jest chyba wytłumaczyć maluchowi, że Mikołaj to przebieraniec, który za swoją sztukę otrzymał wynagrodzenie, a prezenty w rzeczywistości kupili rodzicie. To chyba zbyt brutalny sposób na odzieranie naszych pociech z ich dziecięcych wyobrażeń. Mikołajowy biznes Rokrocznie dzieci wyczekują przyjścia Mikołaja. I co roku Mikołaj przychodzi. Za każdym razem jest to okazja, która napędza gigantyczną marketingową machinę. Kiedyś za Mikołaja przebierał się wujek, dziadek, ksiądz lub sąsiad. Teraz Mikołaja można po prostu wynająć. Istnieją firmy, które swoją działalność skupiają właśnie na tym fachu. Tak, więc, Mikołajki to nie tylko czas, w którym dzieci dostają prezenty. Czas przyjemności. To również czas, w którym „Mikołaje” mogą coś zarobić. Ale nie tylko oni. Nie ma przecież lepszej okazji w roku w handlu, jak właśnie Mikołajki, które rozpoczynają przedświąteczny okres kupowania prezentów. W tych paru tygodniach obroty wielu sklepów z zabawkami i akcesoriami przeznaczonymi dla dzieci mają najwyższe obroty w ciągu całego roku kalendarzowego. Chcemy czy nie, św. Mikołaj tak głęboko jest zakorzeniony w naszych corocznych zwyczajach przedświątecznych, że bez niego początek grudnia nie przynosiłyby tyle radości. Nie tylko dzieciom, ale także dorosłym, bo możliwość otrzymania od Mikołaja rózgi zamiast prezentu, już niejednemu niegrzecznemu dziecku dała do myślenia i wywołała u niego chęć poprawy. Bo które dziecko nie chciałoby dostać prezentu od Św. Mikołaja? mwmedia