„Marzyłam o wnukach i córka wzięła to sobie do serca. Wstyd mi, że każde z jej 5 dzieci ma innego ojca”
„Kiedy pojawiło się trzecie dziecko, nikt już nie zadawał pytań. Sąsiedzi przestali komentować, a ja przestałam tłumaczyć. Tym razem nawet nie poznałam ojca dziecka. Nie był „na pokaz”. Karolina przez całą ciążę utrzymywała, że to skomplikowane i że to jej sprawa”.
Gdy patrzę na swoją córkę i jej dzieci, serce mi pęka. Nie z czułości, tylko z rozpaczy. Każde dziecko z innym ojcem, a ona zdaje się tego nie widzieć, nie rozumieć, nie przejmować. Kiedyś myślałam, że dobrze ją wychowałam. Że będzie wiedziała, co to miłość, wierność, odpowiedzialność. Tymczasem codziennie patrzę, jak moje wychowanie rozjechało się z rzeczywistością jak pociąg bez hamulców. Czy to moja wina? Czy za bardzo ją kochałam, za mało wymagałam? Zżera mnie poczucie winy i wstyd. Wstyd przed sąsiadami, rodziną, samą sobą. Wciąż nie mogę zrozumieć, jak do tego doszło. Wcześnie zaczęła – Mamo, poznaj Krystiana – powiedziała mi któregoś wieczoru moja osiemnastoletnia córka, wchodząc do kuchni z chłopakiem o wyglądzie podpitego dresiarza. Pamiętam to dobrze, bo właśnie wtedy zgasła we mnie cała nadzieja, że ona jeszcze coś ze sobą zrobi. Była w ostatniej klasie liceum, a ja się łudziłam, że pójdzie na studia, że się czegoś nauczy, może wyjedzie, oderwie się od tej osiedlowej beznadziei. Zamiast tego – Krystian. I brzuch, który próbowała ukryć pod za dużą bluzą. – Jesteś w ciąży, prawda? – zapytałam bez emocji, odkładając nóż na deskę. – No… Tak wyszło – odpowiedziała, wzruszając ramionami. Krystian zerkał gdzieś w bok, nawet się nie odezwał. Wyszło. Tak po prostu. Bezmyślnie, jakby mówiła o tym, że zapomniała wyjąć pranie z pralki. A ja? Przez chwilę nie wiedziałam, czy rzucić tym talerzem, który trzymałam, czy po prostu usiąść i się rozpłakać. Wybrałam drugie. I błagałam ją, by przemyślała, by poczekała. Żeby nie marnowała sobie życia. A ona patrzyła na mnie jak na jakąś niedzisiejszą dewotkę. – Nie martw się, mamo. Krystian mnie kocha. Tak. On ją kochał. Przez całe dwa miesiące. Szybko została sama Krystian zniknął zanim moja wnuczka zdążyła nauczyć się mówić „tata”. Pamiętam dokładnie dzień, w którym wyszedł z mieszkania z reklamówką i powiedział: – Idę po papierosy. Nigdy nie wrócił. Wtedy Karolina wreszcie zrozumiała, że może nie wszystko w życiu jest takie proste. Przez tydzień nie wychodziła z pokoju, płakała i nie chciała zajmować się małą. A ja? Musiałam znowu być matką. Tym razem nie tylko dla córki, ale też dla jej dziecka. – Powinnaś go zgłosić – mówiłam spokojnie. – Alimenty ci się należą. Nie może tak po prostu zostawić was samych. – Mamo, przestań, nie chcę od niego żadnych pieniędzy! – krzyknęła. – Nie rozumiesz, że ja go kocham?! Wtedy po raz pierwszy pomyślałam, że to nie był przypadek. Że ona sama go sobie wybrała – dokładnie takiego, jaki był. I że może szukała właśnie tego chaosu, tych emocji, tego dramatu. Cichego, stabilnego chłopaka nie zauważyłaby nawet na ulicy. Miała niespełna dziewiętnaście lat, a już była samotną matką bez matury. I zamiast próbować się ogarnąć, coraz częściej znikała z domu, zostawiając małą pod moją opieką. – Tylko na chwilkę, mamo, muszę odreagować. Nie rozumiesz, co ja czuję? Owszem. Czułam, że to dopiero początek piekła. Niczego jej to nie nauczyło Miałam nadzieję, że po Krystianie Karolina nauczy się czegoś. Że przy drugim chłopaku spojrzy trzeźwiej, że przemyśli. Ale nie. Wróciła któregoś dnia z nowym błyskiem w oku i oznajmiła: – Mamo, poznałam cudownego faceta. Michał. Jest starszy, ma pracę, samochód, wie, czego chce od życia. Wtedy jeszcze wierzyłam. Naprawdę uwierzyłam, że może tym razem los się do niej uśmiechnął. Michał był spokojniejszy, uprzejmy, nawet przywitał się ze mną jak człowiek. Myślałam: może ten naprostuje jej życie. Nawet zaczęła dorabiać w sklepie spożywczym, małą zostawiała mi tylko na parę godzin. Minęły trzy miesiące i znowu to samo. – Jestem w ciąży – powiedziała pewnego wieczoru, wpychając głowę do mojego pokoju, jakby mówiła, że kupiła sobie nową sukienkę. – Karolina, błagam cię… – szepnęłam. – Przecież ledwo sobie radzisz. Ty nie masz nawet dwudziestu jeden lat! – Michał się cieszy – ucięła, ale spojrzenie miała inne. Niepewne. Michał cieszył się aż do momentu, gdy dziecko się urodziło. Wtedy powiedział, że „to nie jego styl życia”, spakował torbę i wyprowadził się do swojej matki. – Po prostu się pogubiliśmy – tłumaczyła go. – To nie jego wina. Nie. To nie była tylko jego wina. Nie miałam już siły Kiedy pojawiło się trzecie dziecko, nikt już nie zadawał pytań. Sąsiedzi przestali komentować, a ja przestałam tłumaczyć. Po prostu zaczęłam kupować więcej pieluch i mleka modyfikowanego. Tym razem nawet nie poznałam ojca dziecka. Nie był „na pokaz”. Karolina przez całą ciążę utrzymywała, że „to skomplikowane” i że „to jej sprawa”. Urodziła wiosną. Mały był chorowity, dużo płakał. Ona – coraz bardziej obojętna. – Mamo, ja się duszę. Ja nie mam życia – rzuciła pewnego dnia, gdy wróciła z imprezy nad ranem i zastała mnie przy łóżeczku, nieprzytomną ze zmęczenia. – Myślisz, że ja mam? – zapytałam wtedy. – Ja mam sześćdziesiąt lat i budzę się po trzy razy w nocy, żeby nakarmić twoje dzieci. Nie odpowiedziała. Wzięła prysznic, założyła dres i zniknęła z domu na cały dzień. A ja, jak głupia, wzięłam wolne w pracy, żeby się wszystkim zająć. Nie wiem, czy była świadoma, jak mnie wykorzystuje. Czy naprawdę myślała, że tak powinno wyglądać życie? Trójka dzieci z trzema różnymi mężczyznami. Żadnego alimentu, żadnej stabilizacji. Tylko wieczne szukanie czegoś „lepszego”. A ja – w tym wszystkim coraz bardziej zmęczona, rozgoryczona i zawiedziona własnym macierzyństwem. Głupia i ślepa Z czwartym dzieckiem nawet nie udawała, że to miłość. Powiedziała wprost: – Chciałam poczuć, że jeszcze coś znaczę. Że ktoś mnie pragnie. Miał na imię Damian i był DJ-em w klubie, do którego chodziła co drugi weekend. Nie chciał dziecka, nie chciał Karoliny, nie chciał niczego. Zniknął po pierwszym USG. – I co teraz? – zapytałam. – Będziesz rodzić kolejne dzieci z każdym, kto powie ci, że masz ładne oczy? – Nie rozumiesz, mamo. Ja po prostu chcę kochać i być kochana. – To kup sobie psa – rzuciłam, już bez sił. Bo nie wiedziałam, jak jej pomóc, ani czy w ogóle warto jeszcze próbować. A potem urodziła się piąta wnuczka. Ojca nie znała nawet z nazwiska. Poznała go na jakimś wyjeździe, imienia była pewna dopiero po porodzie. Nie czuła już wstydu, nie próbowała się tłumaczyć. – Dziecko to dziecko – mówiła. – Nieważne, z kim. Każde jest kochane. Tylko że to nie była prawda. Kochała je chwilami, na moment. A potem znikała – na zakupy, do koleżanki, do nowego faceta, którego imienia już nie chciałam znać. Bo i po co? I tak za miesiąc miała być kolejna zmiana. Zamieniłam się w matkę swoich wnuków. I nie miałam siły ani odwagi przyznać się przed sobą, że wychowałam córkę, która w niczym nie przypominała kobiety, jaką chciałam, by się stała. Gdzie popełniłam błąd? Czasem siadam w kuchni, patrzę przez okno na plac zabaw, gdzie biegają moje wnuki, i próbuję sobie przypomnieć, kiedy dokładnie wszystko się rozjechało. W którym momencie przestałam być matką, a stałam się sprzątaczką, kucharką i darmową opiekunką. Córka wpada i wypada jak gość. Buziak w przelocie, rzucone: – Dzięki, mamo, ratujesz mnie. A ja już nie wiem, czy ją ratuję, czy pozwalam się wykorzystywać. Najgorsze są te wieczory, kiedy wszystkie dzieci śpią, a ja zostaję sama z myślami. Czy to moja wina? Może za bardzo ją chroniłam? Za bardzo chciałam być jej przyjaciółką, zamiast matką? Może zbyt często odpuszczałam, kiedy trzeba było powiedzieć: „Nie”? Patrzę na jej zdjęcia z dzieciństwa i widzę tamtą słodką, uśmiechniętą dziewczynkę. A potem patrzę na kobietę, która przyprowadza do mojego domu dzieci jedno po drugim, jakby to był dom zastępczy. Nie wiem, co będzie dalej. Nie wiem, czy jeszcze się opamięta. Wiem tylko jedno – nie jestem już w stanie tego dźwigać sama. Mam 63 lata. Chciałam na starość trochę odpocząć, poczytać, może pojechać nad morze. A zamiast tego zasypiam przy bajkach i budzę się przy butelkach. Bo wychowałam córkę, która nie dorosła do bycia matką. Teresa, 63 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Pojechałam do teściowej na Dzień Babci i straciłam głowę dla jej gościa. Teraz nie wiem, jak spojrzeć mężowi w oczy” „W mroźny dzień zacięłam się w windzie z sąsiadem. Weszliśmy jako obcy, a godzinę później znaliśmy się aż za dobrze” „Od świtu do nocy biegam z mopem w rękach, a mąż tylko siedzi na kanapie. Nie widzi, że cały dom jest na mojej głowie”
„Ferie w Tatrach miały przypieczętować naszą miłość. Po powrocie czekała mnie góra rozczarowań i bolesna prawda”
„Pocałował mnie tak, jakbyśmy się odnaleźli. Jakby nie trzeba było nic więcej mówić. Tam, pod Rysami, przez chwilę wierzyłam, że wszystko może się udać. Że wystarczy chcieć. Ale góry są zdradliwe. Potrafią oczarować i dać złudzenie, że świat jest prostszy niż w rzeczywistości”.
Czasem myślę, że zakochałam się w nim właśnie dlatego, że był moim przeciwieństwem. Paweł siedział z nosem w laptopie, kiedy pierwszy raz go zobaczyłam – skupiony, schludny, ułożony. A ja właśnie wróciłam z samotnego wyjazdu w Bieszczady, z burzą włosów, zakurzonym plecakiem i opaloną twarzą. Weszłam do tej kawiarni po gorącą herbatę i odpoczynek – a znalazłam kogoś, kto potem zupełnie odmienił moje życie. Przynajmniej na jakiś czas. Paweł był mężczyzną, którego nigdy nie szukałam – przewidywalny, konkretny, nie lubił niespodzianek. Ja byłam wiecznie w ruchu, zakochana w dzikości, niepewności i przestrzeni. Ale przy nim czułam się dobrze, bezpiecznie. Był jak kubek herbaty po deszczu. I może dlatego tak długo wmawiałam sobie, że różnice nie mają znaczenia. Jednak z czasem zaczęły rosnąć. Ja jechałam w góry – on zostawał w mieście. Ja chciałam rzucić wszystko i zacząć coś nowego – on planował wakacje z rocznym wyprzedzeniem. I chociaż się kochaliśmy, coraz częściej czułam, że mijamy się w najważniejszych kwestiach. W końcu powiedziałam mu: – Jedź ze mną na ferie w Tatry. Chcę ci coś pokazać. Tak naprawdę chciałam coś sprawdzić. Czy można razem iść przez życie, jeśli jedno z nas zawsze patrzy w stronę miasta, a drugie – w stronę gór? Jeszcze przed wyjazdem spotkałam się z Anetą – moją przyjaciółką, moim głosem rozsądku. Siedziałyśmy przy kawie, a ja opowiadałam jej o planie. – Naprawdę uważasz, że te ferie to dobry pomysł? – zapytała z lekkim przekąsem, mieszając łyżeczką w kubku. – Chcę wiedzieć. Chcę zobaczyć, czy on jest w stanie wejść do mojego świata. Czy do niego pasuje – odpowiedziałam, czując dziwną mieszankę ekscytacji i strachu. Bo wiedziałam, że jeśli nie… to może być nasz ostatni wspólny wyjazd. To bolało mnie najbardziej Pierwszy poranek w Tatrach zapowiadał się pięknie – rześki, pachnący zimą i mokrą ziemią. Wstałam wcześniej niż Paweł, jak zwykle. On przekręcał się na drugi bok, gdy ja już kończyłam pakować plecak. Kiedy wreszcie podniósł się z łóżka, wyglądał, jakby żałował każdej minuty spędzonej tu ze mną. Miał zmierzwione włosy, zaspane oczy i ten charakterystyczny wyraz twarzy, jakby szukał sensu w moim entuzjazmie. – Ile jeszcze tych warstw mam na siebie założyć? – mruknął, wkładając drugą parę skarpetek. – Tyle, żeby nie zamarznąć – odpowiedziałam sucho, nie chcąc zaczynać dnia od kłótni. Szliśmy z Kuźnic w stronę Murowańca. Ja – lekka, skupiona, z aparatem w kieszeni. On – obładowany, sapiący, z miną męczennika. Próbowałam nie patrzeć, ale widziałam, jak potyka się o kamienie, jak denerwuje się, gdy szlak się wznosi. Gdy przystanęłam, żeby spojrzeć na panoramę, on nawet nie podniósł głowy. – Chcesz mi coś udowodnić? – zapytał nagle, nie kryjąc złości. – Że nie jestem taki jak ty? Odwróciłam się. Patrzyłam mu prosto w oczy, choć czułam, jak gardło zaciska mi się od frustracji. – Że chociaż próbujesz. Nie musisz kochać gór, ale możesz kochać mnie tak, żeby się trochę wysilić. Nie odpowiedział. Odwrócił wzrok i ruszył dalej. Przez kilka minut szliśmy w ciszy, która ciążyła mi bardziej niż każde jego narzekanie. Zastanawiałam się, czego tak naprawdę chcę. Czy marzę, żeby był kimś innym? Nie. Chciałam tylko, żeby nie patrzył na to wszystko jak na karę. Żeby potrafił spojrzeć na mnie tak, jak wtedy, kiedy mnie poznawał. Wtedy, kiedy wydawało się, że różnice między nami są ekscytujące. Patrzyłam na jego plecy znikające między drzewami. Wiedziałam, że się stara. Ale starał się po swojemu – po cichu, w złości, w milczeniu. I może właśnie to bolało mnie najbardziej. Nie jego niechęć do gór. Tylko to, że nie umiał być ze mną prawdziwie, tu, gdzie ja oddychałam pełniej. Coś zaczęło się zmieniać Następnego dnia było inaczej. Paweł nie komentował chłodu, nie narzekał na śliskie kamienie, nie dopytywał, ile jeszcze. Po prostu wstał, ubrał się i zapiął plecak. Kiedy zaproponowałam trasę na Halę Gąsienicową, skinął głową bez słowa. Na szlaku trzymał się blisko, czasem podawał mi rękę przy stromych podejściach, choć to ja znałam tę trasę lepiej. W pewnym momencie zauważyłam, że zatrzymał się na chwilę, żeby spojrzeć za siebie. Po raz pierwszy naprawdę spojrzał. Nie powiedział nic, ale to wystarczyło. Szedł dalej, równym tempem, nieśmiało, jakby uczył się być częścią mojego świata. Byłam zaskoczona. I poruszona. Widziałam, jak z każdym krokiem coś w nim się zmienia. Nie walczył już ze mną, z pogodą, z wysiłkiem. Może nadal nie rozumiał, co ja widzę w tych miejscach, ale przestał z tym walczyć. Zatrzymaliśmy się na chwilę pod przełęczą. Wiatr wiał mocno, ręce miałam zgrabiałe, ale nie chciałam się jeszcze ruszać. Paweł wyciągnął z plecaka czekoladę, podał mi kawałek. – Nie musisz się tak zmuszać – powiedziałam cicho. Spojrzał na mnie spokojnie, bez złości. – Ale chcę. Chcę być tam, gdzie ty jesteś szczęśliwa. Zrobiło mi się gorąco, mimo śniegu pod stopami. Usiadłam obok niego i przez dłuższą chwilę nic nie mówiliśmy. Patrzyliśmy w dal, na rozciągające się pasmo gór, na niebo, które z każdą godziną robiło się jaśniejsze. Zaczęłam się bać, bo coś we mnie chciało mu uwierzyć, że może być częścią tego wszystkiego, nawet jeśli nigdy nie pokocha gór tak jak ja. Ale dobrze wiedziałam, że nie tu się to wszystko rozgrywa. Góry są uczciwe. Prawdziwe pytanie czekało nas po powrocie. Wszystko wydawało mi się proste Pod Rysami pogoda zaczęła się psuć. Wiatr ścinał policzki, śnieg był ubity, miejscami lód pod stopami. Mimo to szliśmy dalej. Ja – z sercem bijącym coraz mocniej, Paweł – milczący, skupiony, uparcie wspinający się za mną. Na tej wysokości niewiele się mówi. Tam się tylko idzie albo rezygnuje. Zatrzymałam się pod ostatnim podejściem. Paweł wyglądał na wyczerpanego, jego ramiona drżały, palce miał czerwone, ale nie narzekał. Usiadł w śniegu, opierając się plecami o skałę. Zdjął rękawice i przez chwilę rozcierał dłonie. Był spocony, mokry, zmęczony bardziej, niż pewnie się spodziewał. Patrzył w dół, na dolinę, którą właśnie przeszliśmy. – Jeśli to jest twoje miejsce – powiedział w końcu, nie patrząc na mnie – to ja też chcę tu być. Nie od razu odpowiedziałam. Patrzyłam na niego i nie poznawałam go. Bez garnituru, bez planu dnia, bez tej wiecznej potrzeby kontrolowania wszystkiego. W tej chwili był kimś innym. Może nie rozumiał, czym dla mnie są góry, ale był tu. Zmęczony, zmarznięty, prawdziwy. – Tu jesteś zupełnie inny – powiedziałam, siadając obok. – I właśnie takiego cię kocham. Pochylił głowę. Odgarnęłam śnieg z jego kaptura, przysunęłam się. Oparłam się o jego ramię. Czułam, jak jego oddech powoli się uspokaja. Odwrócił się, spojrzał mi w oczy. Pocałował mnie tak, jakbyśmy się odnaleźli. Jakby nie trzeba było nic więcej mówić. Tam, pod Rysami, przez chwilę wierzyłam, że wszystko może się udać. Że wystarczy chcieć. Ale góry są zdradliwe. Potrafią oczarować i dać złudzenie, że świat jest prostszy niż w rzeczywistości. Pojawiły się wątpliwości Miasto pachniało smogiem, mokrym asfaltem i kawą z automatu. Wróciliśmy późnym wieczorem. Paweł zasnął od razu, ja siedziałam jeszcze długo na kanapie, patrząc w ciemne okno, które odbijało tylko moje odbicie. Czułam w mięśniach górski marsz, ale w głowie już zaczynał się powrót do codzienności. Następnego dnia on znów wstał pierwszy – do pracy, do obowiązków, do swojego świata. W koszuli, z laptopem, z notesem. Usiadł przy stole, popijał kawę i klikał coś na komputerze. Wszystko wróciło na swoje miejsce. Oprócz mnie. Chodziłam po mieszkaniu z rosnącym niepokojem. Niby był obok, ale już zaczynaliśmy się mijać. Nie było żadnej kłótni. Nie musiało jej być. Wystarczyło, że znów było zwyczajnie. A ja miałam wrażenie, że coś we mnie zostało tam, pod Rysami. I nie chciało wrócić. Wieczorem próbowałam z nim rozmawiać. Siedzieliśmy przy kolacji, milcząc. W końcu powiedziałam: – Wiesz, że tamten ty… tam, na górze… byłeś kimś innym? Spojrzał na mnie bez emocji. Westchnął. – Może po prostu tam nie musiałem być tym, kim muszę być tu. Wbiłam wzrok w talerz. Poczułam, że znowu próbujemy rozmawiać o czymś, co wcale nie chce być nazwane. Jakbyśmy oboje bali się powiedzieć, że nie umiemy być razem w zwyczajności. Bo góry pozwalają uciec od siebie – miasto nie. Kiedy zmywałam naczynia, zastanawiałam się, czy miłość wystarczy. Czy da się być razem, jeśli nasze życia tak bardzo się różnią? W górach wszystko było czyste, ostre, prawdziwe. Tu wszystko było przytłumione. I z każdym dniem widziałam wyraźniej – jego świat nie był moim. Nie byłam już taka pewna Z Anetą spotkałyśmy się w tej samej kawiarni co przed wyjazdem. Tym razem było cicho, zima rozlała się już po mieście, ludzie przemykali z opuszczonymi głowami. Ona czekała na mnie z herbatą. Usiadłam naprzeciwko niej i przez chwilę nie mówiłam nic. – I jak było? – zapytała w końcu, łagodnie, ale bez tej naiwnej nadziei, że przyniosę dobrą nowinę. – Było… prawdziwie – odpowiedziałam po dłuższej chwili. – On się starał, naprawdę. Zrobił więcej, niż myślałam, że potrafi. Opowiedziałam jej wszystko – o zimnie, o zmęczeniu, o tym, jak pod Rysami usiadł w śniegu i powiedział, że chce być tam, gdzie ja jestem szczęśliwa. O tym, jak patrzył wtedy, jakby pierwszy raz naprawdę widział. – Więc? Ma to sens? – zapytała. Zawahałam się. Upiłam łyk herbaty, spojrzałam przez okno na ludzi spieszących gdzieś w rutynie. Pomyślałam o tym, jak Paweł znów siedzi przy biurku, zamknięty w swoim porządku. – W górach – tak. Ale my nie mieszkamy w górach… Aneta pokiwała głową. Nie dopytywała, wiedziała. Bo to nie była historia o tym, czy ktoś kogoś kocha. To była historia o tym, czy da się żyć razem, jeśli nie można oddychać tym samym powietrzem. Rozumiałam już, że nie chodziło o to, żeby Paweł się zmienił. Chciałam, żeby był sobą – tylko żeby potrafił być tym sobą także przy mnie. A on wciąż próbował być „lepszy”, jakby miłość miała coś wspólnego z zasługiwaniem. To nie miało sensu Od tamtego wyjazdu minęło kilka tygodni. Żyliśmy obok siebie, nie kłócąc się, nie rzucając oskarżeń. Milczenie stało się wygodniejsze niż rozmowa. Ja coraz częściej uciekałam w samotność – w bieganie, książki, krótkie wypady za miasto. On – w pracę, poranne raporty, telewizję wieczorami. Przestaliśmy siebie szukać. Wiedziałam, że nie wydarzy się żadna dramatyczna scena, żadne trzaśnięcie drzwiami, żaden koniec z hukiem. To był inny rodzaj rozstania – cichy, rozciągnięty w czasie, nieuchwytny. Taki, który boli tym bardziej, że nie wiadomo, kiedy się zaczął. Pewnej soboty spakowałam plecak, bez słowa. Włożyłam buty trekkingowe, zamknęłam drzwi i wyszłam. Pojechałam w Tatry sama, jak kiedyś. Jak zawsze wtedy, gdy musiałam coś zrozumieć. Weszłam na szlak jeszcze przed świtem. Mgła osiadała na kurtce, kroki były cięższe niż zwykle. Zatrzymałam się na wysokości, gdzie pierwszy raz pocałowaliśmy się pod ścianą Rysów. Usiadłam w tym samym miejscu. Przymknęłam oczy. Tamten Paweł był już gdzieś daleko. Nie wrócił ze mną do miasta. I chyba nie miał zamiaru wracać. Ale może ja też byłam kimś innym tylko tam, w śniegu. Może ta wersja mnie – pełna nadziei, otwarta, zakochana – istniała tylko w miejscu, gdzie człowiek nie ma nic poza oddechem i drogą przed sobą. Miłość, która nas połączyła, była prawdziwa. Ale może to nie ona miała nas uratować. Może mieliśmy spotkać się tylko po to, żeby zrozumieć, że nie wszystko, co piękne, jest też wspólne. Wstałam, otrzepałam spodnie ze śniegu. Plecak ciążył znajomo. Ruszyłam dalej – sama, ale nie zagubiona. Wiedziałam, że tamten Paweł już nie wróci. Ale może ja też nie chcę więcej być tylko tą wersją siebie, która żyje w górach. Może właśnie dlatego to nie wystarczało. Natalia, 27 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Pojechałam do teściowej na Dzień Babci i straciłam głowę dla jej gościa. Teraz nie wiem, jak spojrzeć mężowi w oczy” „Myślałem, że na emeryturze czeka mnie spokojne życie u boku żony. Nie sądziłem, że na stare lata wywinie mi taki numer” „W mroźny dzień zacięłam się w windzie z sąsiadem. Weszliśmy jako obcy, a godzinę później znaliśmy się aż za dobrze”
„Gdy zobaczyłam koleżankę z brzuchem, miałam łzy w oczach. Zawsze chciałam być mamą, ale los ze mnie zakpił”
„Chodziłam po mieście i wszędzie widziałam ciężarne kobiety. Niektóre z małymi dziećmi, inne same, ale wszystkie wyglądały, jakby wiedziały coś, czego ja nie wiem. Jakby należały do jakiegoś sekretnego klubu”.
Nie każdy poranek zwiastuje dobry dzień. Tak właśnie było tamtego ranka – deszcz stukał w szyby, kawa smakowała jak woda po ogórkach, a mój nastrój balansował gdzieś między rozdrażnieniem a rezygnacją. Nałożyłam maskarę i ruszyłam do pracy. Nie podejrzewałam, że właśnie tego dnia będę miała łzy w oczach. A jednak wystarczyła jedna twarz, jedno spojrzenie i spore wybrzuszenie pod płaszczem, by coś się we mnie obudziło. I jakby jednocześnie zgasło. Zamurowało mnie Nie widziałam jej od lat. Tak naprawdę to chyba od liceum. Zawsze była typem dziewczyny, która miała „to coś” – śliczna, przebojowa, roześmiana. Stała w kolejce do piekarni, w jasnym płaszczu, z ręką delikatnie opartą na brzuchu. Nie było wątpliwości. Ciąża. Zaokrąglony brzuch wystawał spod rozpiętego płaszcza jak trofeum. Zamarłam. Miałam tylko kupić chleb. I może chałkę, jeśli jeszcze była. – Cześć – powiedziałam, zanim zdążyłam się wycofać. Odwróciła się powoli. Spojrzała na mnie lekko zdziwionym wzrokiem. – Ojej! Asia? – uśmiechnęła się szeroko. – Ile to lat, co? – Sporo… – wydusiłam, starając się nie patrzeć na jej brzuch. – Co u ciebie? – zapytała z przesadnym entuzjazmem. – Wyszłaś za mąż? Masz dzieci? O, proszę. Od razu do sedna. Zamiast odpowiedzi skinęłam głową z wymuszonym uśmiechem. – A ty… – wskazałam na jej brzuch, choć i tak nie musiałam. – Ósmy miesiąc – oznajmiła z dumą. – Synek. Mój pierwszy. No i w końcu się udało, wiesz? Udało się. Jakie to proste. Jakby wystarczyło się postarać. – Super – wymamrotałam. – Gratulacje. Wyszłam z piekarni z pustymi rękami. I tak nie czułam głodu. Nie musiałam jej nic tłumaczyć Nie mogłam się uspokoić przez resztę dnia. W pracy siedziałam jak na szpilkach, udając, że analizuję jakieś zestawienie, choć wpatrywałam się bezmyślnie w ekran. W głowie miałam jedynie jej głos: „W końcu się udało”. Jakby to była jakaś misja, którą trzeba tylko odpowiednio zaplanować i voilà – dziecko gotowe. Wieczorem zadzwoniłam do mojej przyjaciółki. – Mów – rzuciła, ledwo odebrała. – Słyszę, że coś cię gryzie, no dawaj. – Widziałam dzisiaj Kamilę. – Kamilę? Tę Kamilę? Od filtrów i fitnessów? – Tę samą. W ciąży. – No i? – I nic. Stoi, promienieje, głaszcze się po brzuchu, a ja mam ochotę ryczeć. Po drugiej stronie chwilowa cisza. Wiedziała. Nie musiałam jej nic tłumaczyć. – Przykro mi – powiedziała w końcu. – Chcesz pogadać, czy po prostu mam ci wysłać mema z psem w kocu? – Chcę pogadać. Znaczy... czy ja jestem jakaś wadliwa? Każda wokół zachodzi, rodzi, publikuje zdjęcia z baby shower, a ja? – A ty jesteś w porządku – przerwała mi. – Los jest wadliwy, nie ty. – Cztery lata starań. Może powinnam dać sobie spokój? – Albo dać sobie czas. I nie porównywać się z Kamilą, bo nie wiesz, przez co ona przeszła, zanim zaszła. Może też płakała do poduszki. – A może po prostu zaszła od razu, jak tylko przestała pić colę. – No może. A może tobie też kiedyś się uda. Tylko może nie dziś. Tylko wzruszyłam ramionami. Nie mogłam przestać o tym myśleć Minął tydzień. A ja dalej miałam w głowie obraz Kamili w ciąży. Chodziłam po mieście i wszędzie widziałam ciężarne kobiety. Niektóre z małymi dziećmi, inne same, ale wszystkie wyglądały, jakby wiedziały coś, czego ja nie wiem. Jakby należały do jakiegoś sekretnego klubu, którego drzwi przede mną zatrzaśnięto. Pewnego wieczoru włączyłam laptopa i zaczęłam wpisywać w wyszukiwarkę: „Jak pogodzić się z brakiem dziecka”. – Hej – odezwał się mój mąż, zaglądając mi przez ramię. – Co czytasz? Zminimalizowałam stronę. – Nic. Tak tylko... artykuł. – Znowu się tym zadręczasz? Westchnęłam. Przesunął dłonią po moim ramieniu, jakby chciał mnie pocieszyć, ale nie bardzo wiedział, jak. – Może byśmy gdzieś pojechali? Zmiana otoczenia dobrze ci zrobi. – Nie chcę uciekać – powiedziałam szczerze. – Chcę wiedzieć, że to wszystko nie poszło na marne. – Nie poszło. Mamy siebie. – Tylko że to „siebie” nagle nie wystarcza, wiesz? Zamilkł. I to bolało chyba najbardziej – że nie miał żadnej odpowiedzi. Ja zresztą też nie. Spojrzałam na nią z niedowierzaniem W sobotę dałam się wyciągnąć na kawę. Spotkanie z przyjaciółkami – tą samą paczką z czasów studiów. Trzy z czterech miały już dzieci. Jedna właśnie była w drugiej ciąży. Oczywiście temat rozmowy był z góry przesądzony. – Moja to nie śpi w ogóle. Co dwie godziny się budzi, jak zegarek – narzekała jedna. – A u mnie? Zasypia o dziewiętnastej jak aniołek. Oczywiście budzi się o piątej, ale przynajmniej noc mam swoją – dorzuciła druga. Siedziałam, mieszałam swoją latte i udawałam, że mnie to wszystko bawi. – A wy? – odezwała się nagle Iwona, ta bezdzietna. – Nie myślicie jeszcze o dziecku? – Myśleliśmy. Do znudzenia – powiedziałam, nie patrząc jej w oczy. – Okej – mruknęła. – Przepraszam, nie chciałam... – W porządku. Wszyscy pytają. Jakby to było coś tak prostego. Kup chleb, zajdź w ciążę. Zapadła cisza. Jedna z nich zrobiła nerwowy łyk herbaty, druga zaczęła sprawdzać coś w telefonie. – Wiesz, moja kuzynka była w takiej samej sytuacji – odezwała się po chwili ta od „aniołka”. – I wiesz co? Kupiła kota. I mówi, że to było najlepsze, co mogła dla siebie zrobić. Spojrzałam na nią z niedowierzaniem. – Kota? – No tak. Przytula się, śpi z nią, daje poczucie bliskości. Parsknęłam. – Dzięki, bardzo wzruszające. Może powinnam jeszcze kupić wózek dla tego kota, żeby nie odstawać od was na spacerach? Było po spotkaniu. Wstałam pierwsza. Głos mi się załamał W niedzielę leżałam na kanapie, gapiąc się w sufit, kiedy usłyszałam dźwięk wiadomości. „Hej, jesteś w domu? Wpadnę na chwilę?” – napisała Iwona. „Jasne” – odpisałam, choć wcale nie miałam ochoty nikogo widzieć. Wpadła po dwudziestu minutach, z pudełkiem eklerek. Usiadła w fotelu i przez chwilę nie mówiła nic. Ja też nie. Atmosfera była gęsta. – Przepraszam za wczoraj – zaczęła w końcu. – Wiem, że to, co powiedziała ta od kota, było... idiotyczne. – Mhm – odparłam, nie patrząc jej w oczy. – Ale chcę, żebyś wiedziała jedno – mówiła dalej. – Dla mnie nie jesteś mniej wartościowa, bo nie masz dziecka. Zamilkłam. Tylko ten jeden raz pozwoliłam, żeby głos mi się załamał. – Wiesz, co jest najgorsze? – powiedziałam cicho. – Że czasem sama czuję się... jak pusta skorupa. Jakby to wszystko, co we mnie było – nadzieja, plan, cierpliwość – po prostu się wypaliło. Iwona podeszła, usiadła obok i objęła mnie. – Możesz czuć się wypalona. Możesz być wkurzona. Możesz nawet nienawidzić kobiet w ciąży, jeśli ci ulży. Tylko nie pozwól sobie wmówić, że jesteś gorsza. Bo nie jesteś. – Tylko że to nie ja dostaję gratulacje, prezenty i zaproszenia na baby shower. – Może i nie. Jednak to ty masz w sobie więcej siły niż niejedna z nas. Po raz pierwszy od dawna się rozpłakałam. Poczułam się mniej samotna Minęło kilka tygodni. Kamila wrzuciła na swój profil zdjęcie z porodówki – mały zawinięty w kocyk jak burrito, a ona cała rozpromieniona, z opaską na głowie i podpisem „Najpiękniejszy dzień naszego życia”. Scrollowałam w dół, lajki leciały jak szalone. Komentarze pełne serduszek, gratulacji i zachwytów. Nie kliknęłam nic. Zamknęłam aplikację. Wieczorem mąż wszedł do salonu z kubkiem herbaty. – Wszystko okej? – Tak – skłamałam odruchowo. – A może nie. Jednak jest jakoś inaczej. Usiadł obok mnie. W milczeniu. Potrzebowałam tego. – Myślałam o adopcji – powiedziałam po chwili. Spojrzał na mnie z lekkim zdziwieniem, ale bez przerażenia. To już było coś. – Jeśli czujesz, że to coś, czego naprawdę chcesz... pogadajmy o tym. – Nie mówię, że teraz. Nie mam siły na kolejną walkę, na papierologię, komisje, ocenianie nas jak w jakimś castingu na rodziców. Jednak nie chcę już tylko siedzieć i czekać na cud, który nie przychodzi. – Dobrze – odparł. – To nie musi być dziś. Kiedy będziesz gotowa, jestem tu. I w tej jednej chwili poczułam się mniej samotna. Może nie jestem matką, ale nadal kobietą, która ma prawo czegoś pragnąć. Która nie przegrała życia, tylko dostała inną kartę do rozegrania. Wstałam, podeszłam do lustra i spojrzałam na swoje odbicie. – Może jeszcze coś z tego będzie – powiedziałam półgłosem. Nie wiedziałam, co przyniesie nam przyszłość, ale to już nie brzmiało jak wyrok. Joanna, 36 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Od świtu do nocy biegam z mopem w rękach, a mąż tylko siedzi na kanapie. Nie widzi, że cały dom jest na mojej głowie” „Pojechałam do teściowej na Dzień Babci i straciłam głowę dla jej gościa. Teraz nie wiem, jak spojrzeć mężowi w oczy” „W mroźny dzień zacięłam się w windzie z sąsiadem. Weszliśmy jako obcy, a godzinę później znaliśmy się aż za dobrze”
„Wyhaczyłam w lumpeksie piękną kurteczkę dla wnusi. Ale moja kochana synowa jak zwykle musiała wtrącić swoje 3 grosze”
„Dzieci tak szybko rosną, że szkoda pieniędzy na nowe rzeczy, skoro można mieć śliczne, prawie jak nowe, za ułamek ceny. I właśnie w jednym z takich moich ulubionych miejsc zobaczyłam ją – kurteczkę, która dosłownie krzyczała do mnie z wieszaka. Miękka, różowa, z takim uroczym misiem na kapturze”.
Zawsze byłam zdania, że jak się dobrze poszuka, to i za grosze można znaleźć perełki. Mam swoje ulubione miejsca – lumpeksy, do których zaglądam regularnie. Uwielbiam to uczucie, kiedy upoluję coś, co jest nie tylko ładne, ale jeszcze i markowe. Dla siebie szukam rzadziej, głównie dla wnuczki – bo przecież dzieci tak szybko rosną, że szkoda pieniędzy na nowe rzeczy, skoro można mieć śliczne, prawie jak nowe, za ułamek ceny. I właśnie w jednym z takich moich ulubionych miejsc zobaczyłam ją – kurteczkę, która dosłownie krzyczała do mnie z wieszaka. Miękka, różowa, z takim uroczym misiem na kapturze. Widziałam oczami wyobraźni moją wnusię idącą w niej do przedszkola i słyszałam te „ochy” i „achy” innych mam. Jeszcze nie wiedziałam, że ten zachwyt nie wszystkim przypadnie do gustu. Bo jak zwykle – ktoś musiał się odezwać. Zepsuła mi humor Wróciłam do domu cała w skowronkach. Ledwo zdążyłam ściągnąć buty, już wołałam syna: – Mariusz! Zobacz, co mam dla naszej kruszynki! – Mamo, nie krzycz, młoda zasypia – odezwał się z kuchni, wycierając ręce w ścierkę. – Musisz to zobaczyć! – nie wytrzymałam i sama wlazłam do kuchni, rozkładając kurteczkę na stole. – No powiedz, że śliczna? Syn spojrzał, uniósł brwi. – No, nawet… Ładna. Miękka taka. Ile dałaś? – Dziesięć złotych! Dziesięć! A wygląda jak nowa! – No to ekstra… – wymamrotał i w tym momencie do kuchni weszła synowa. – Co to za różowy kicz? – skrzywiła się, patrząc na kurteczkę jak na coś podejrzanego. – Mamo, przecież mała ma już kurtkę. – Ma, ale jak jedn się zmoczy albo ubrudzi, to będzie miała na zmianę. A poza tym dzieci lubią mieć różne rzeczy – odpowiedziałam spokojnie, choć mi już ciśnienie skoczyło. – Nie wiem… Takie rzeczy z lumpeksu... Nie wiadomo, kto to nosił – dodała, jakby mówiła o zakażonym bandażu, a nie o ślicznej, wypranej kurteczce. – Dobrze wypiorę w płynie hipoalergicznym, żebyś się nie czepiała – mruknęłam pod nosem, tak, żeby tylko Mariusz usłyszał. Syn spojrzał na mnie z miną: „Proszę cię, nie zaczynaj”. No ale jak tu nie zacząć? Byłam oburzona – Kochanie – zwróciła się synowa do Mariusza tonem, który w jej ustach zawsze zapowiadał dramat klasy średniej – przecież umówiliśmy się, że dziecku kupujemy tylko nowe rzeczy. – Nie przypominam sobie żadnej umowy – wtrąciłam się od razu. – A poza tym to nie jest prezent od was, tylko ode mnie. Niespodzianka dla wnusi. – No właśnie – burknęła. – Niespodzianka. A potem dzieci przychodzą z przedszkola i pytają, czemu ona nie ma takich samych rzeczy jak inne. Nie chcę, żeby się czuła gorsza. – Gorsza? Bo co, bo nosi ładną kurteczkę z second-handu, zamiast takiej z logo za pięćset złotych? Nie rozśmieszaj mnie. Jak się dziecko czuje kochane, to ma gdzieś, ile kosztowała kurtka. – To nie jest kwestia ceny, tylko standardu. I estetyki. – Estetyki?! – parsknęłam. – Dziesięć lat temu sama nosiłaś ciuchy po swojej kuzynce i nikt wtedy nie mówił o „estetyce”. Teraz nagle wielka hrabina się zrobiła. – Mamo… – wtrącił się Mariusz cicho. – Proszę, dajmy już spokój. Kurteczka jak kurteczka i jak się małej spodoba, to będzie nosić. Jak nie – no to nie. – Oczywiście, wnusia zadecyduje – pokiwałam głową, patrząc w stronę synowej. – Bo ona to jeszcze dziecko, a nie influencerka. Synowa westchnęła ciężko. – Dobrze. Tylko żeby się nie okazało, że inne matki się z niej śmieją. – To wtedy im powiem, żeby się douczyły, że nie każda perełka musi być z butiku. Zrobiłam jej przyjemność Na drugi dzień poszłam do nich w porze, kiedy wnusia zwykle wracała z przedszkola. W torbie miałam wypraną i pachnącą kurteczkę. – No chodź do babci, skarbie! – zawołałam, gdy tylko drzwi się otworzyły. – Mam dla ciebie coś ślicznego! Mała podbiegła w podskokach. – Co to? – zapytała, szarpiąc za reklamówkę. – Zobacz, jaka piękna kurteczka! Z misiem na kapturze! – rozłożyłam ją przed nią. – Tylko dla ciebie, moja śliczna! Oczy jej się zaświeciły. – Babciu! Ona jest różowa! I ma uszka! Mogę ją założyć? – No pewnie, że możesz! – zaśmiałam się, a serce mi zmiękło, gdy zaczęła się nią owijać. – Jak księżniczka z bajki! I wtedy, oczywiście, weszła synowa. – Co to za zamieszanie? – spojrzała najpierw na mnie, potem na dziecko, które już w kurtce biegało po przedpokoju i krzyczało „Jestem misiem!”. – Przyniosłam jej, no przecież mówiłam. I chyba się podoba, prawda, słoneczko? – Tak! Mogę w niej jutro iść do przedszkola? Synowa przez chwilę nic nie powiedziała, tylko patrzyła jak mała kreci się przed lustrem. – No dobrze – powiedziała w końcu, jakby przełykała żabę. – Spokojnie, przecież to tylko dziecko, nie modelka na wybiegu – odpowiedziałam z przekąsem. Pękałam z dumy Mała poszła do przedszkola w nowej kurteczce. Mariusz przysłał mi fotkę, jak wychodziła z placówki – cała w uśmiechach, zapięta pod samą szyję. Kapturek z misiem na głowie, a w ręce rysunek. Od razu zadzwoniłam. – No i co, jak było? – Babciu, pani powiedziała, że jestem najładniejszym misiem na świecie! – zakrzyczała mi do słuchawki. – A dzieciaki coś mówiły? – zapytałam z ciekawością. – Że chcą też takie uszy! Uśmiechnęłam się pod nosem. Czyli jednak nie obciach, jak wieszczyła matka. Wieczorem przyszłam do syna z sernikiem. – No i co? – rzuciłam do syna. – Mówiłam, że będzie hit? – No... Tak, miała chyba z dziesięć pytań, skąd ma tę kurtkę – przyznał z uśmiechem. – A widzisz. Tylko twoja żona nie była zadowolona. Synowa akurat weszła do kuchni. – Słyszałam. I nie jestem „twoja żona”, tylko Ewa. A ja po prostu uważam, że dziecko powinno wyglądać porządnie. To nie znaczy, że kurtka jest brzydka. – Czyli że jednak ładna? – Ładna, tylko... no... szkoda, że nie nowa. – Szkoda to trzymać dumę tam, gdzie powinna być wdzięczność – odpowiedziałam spokojnie. – Bo moja emerytura nie jest z gumy, a mała miała dziś dzień jak z reklamy. Ewa zamilkła. A ja nałożyłam sobie sernik i nalałam herbaty. Parsknęłam śmiechem Dwa dni później zadzwoniła do mnie pani z przedszkola. Zamarłam na chwilę – bo niby czemu miałaby dzwonić? – Dzień dobry, tu wychowawczyni z grupy „Motylki”. Dzwonię, bo chciałam zapytać, skąd ta różowa kurteczka z misiem? – Coś nie tak? – od razu się spięłam. – Nie, wręcz przeciwnie! Mamy kilka mam, które pytają, gdzie można taką kupić. Myślałam, że może to jakiś butik online? Parsknęłam śmiechem. – Nie, proszę pani, lumpeks na rogu. Wyhaczyłam ją za dychę w środę. – Naprawdę? To szczęściara z pani! Rozłączyłam się i jeszcze przez chwilę siedziałam z telefonem w ręku. A potem nie wytrzymałam. Zadzwoniłam do Mariusza. – Synu, daj mi Ewę do telefonu. – Teraz? – Teraz. Po chwili usłyszałam jej chłodny głos. – Słucham? – Wiesz, dzwoniła pani z przedszkola. Mamy chcą wiedzieć, skąd ta „obciachowa” kurteczka, co ją niby miały dzieci wyśmiać. – Serio? – mruknęła. – Serio. Może powinnaś napisać post na grupie dla rodziców: „Jak wystroić dziecko za dychę i wzbudzić zazdrość?” – rzuciłam złośliwie, ale z uśmiechem. – No dobrze, masz rację. Przepraszam, że się tak czepiałam – powiedziała w końcu cicho. – I dzięki za kurtkę. Mała ją kocha. – Mówiłam, że babcia wie, co dobre. I jeszcze jedno, Ewuniu… Czasem warto mniej oceniać, a więcej się cieszyć. Dziecko to nie wieszak na twoje ambicje, tylko człowiek, który potrzebuje ciepła. I tego z kurtki, i tego od bliskich. Po drugiej stronie zaległa cisza. A ja wiedziałam, że tym razem trafiłam tam, gdzie trzeba. Czułam się doceniona W sobotę zaprosili mnie na obiad. Kiedy przyszłam, wnusia już czekała w przedpokoju, oczywiście w swojej różowej kurtce. – Babciu, patrz! – krzyknęła. – Założyłam ją dzisiaj, nawet jak nie było zimno! Bo wszyscy pytają, gdzie taką kupić! – I co mówisz? – zapytałam, zdejmując płaszcz. – Że babcia przynosi najlepsze niespodzianki! – odpowiedziała dumnie. Z kuchni wyjrzała synowa. Już nie z uniesioną brwią, ale z dwoma kubkami herbaty w rękach. – Usiądź, mamo. Zrobiłam ci herbatę z imbirem i miodem. I… upiekłam ciasto. Z przepisu, który mi kiedyś dałaś. – Czy ty próbujesz mnie przekupić? – zażartowałam, siadając. – Raczej przeprosić – powiedziała poważnie. – Wiem, że potrafisz się wkurzyć, ale… wiem też, że robisz wszystko z serca. I za to ci dziękuję. Spojrzałyśmy na siebie i przez chwilę zrobiło się jakoś cicho. Potem wnusia wpadła między nas, wrzeszcząc, że zgubiła kredkę. Zaśmiałyśmy się obie. I tak to się skończyło: jedna babcia, jedna kurteczka, jedno małe pojednanie. Może i kurteczka z drugiej ręki – ale przecież czasem rzeczy z drugiej ręki mają największą wartość. Jadwiga, 64 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mąż zarządzał naszymi pieniędzmi i żałował mi na wszystko. Na starość tupnęłam nogą i zaczęłam chować kasę do skarpety” „Dla mojego męża jego matka to największa świętość. Gdy jej się sprzeciwiłam, po prostu wyrzucił mnie z domu” „Zwykły Dzień Babci i Dziadka zmienił się w rodzinny dramat. Teściowa odkryła moją tajemnicę i nie chciała odpuścić”
„Dla pieniędzy zgodziłam się na małżeństwo z rozsądku. Nie sądziłam, że będę tak żałować tej decyzji”
„– Ja już nie wiem, kim jestem. Od miesięcy żyję w złotej klatce i nawet nie wiem, co mam do powiedzenia! – wyrzuciłam z siebie jednym tchem. – A ty? Ty nawet nie próbujesz mnie zrozumieć!”.
Zrobiłam coś, przez co nie jestem z siebie dumna – wyszłam za mąż nie z miłości, ale dla pieniędzy. Tak po prostu, z rozsądku. Choć wolę mówić, że z lęku. Przed biedą. Przed samotnością. Przed powtórką z dzieciństwa, w którym liczyło się każdą złotówkę. Wychowałam się w domu, gdzie stale czegoś brakowało – ciepła, spokoju, ale przede wszystkim pieniędzy. Mama całe życie pracowała fizycznie, ojciec zniknął, zanim skończyłam podstawówkę. Pamiętam, jak tłumaczyłam koleżankom, że nie mogę jechać na zieloną szkołę, bo niby mam chorą babcię. Kłamałam, bo nie było nas stać. Marek pojawił się nagle. Starszy o piętnaście lat, opanowany, dobrze sytuowany. Dawał mi coś, czego zawsze pragnęłam – poczucie bezpieczeństwa. A może tylko dobrze je udawał. Kiedy zaproponował ślub, pomyślałam, że to okazja. Ucieczka. Wyjście z biedy. – Nie każda może sobie pozwolić na luksus zakochania – powiedziała mama, gdy się zawahałam. Natalia, moja przyjaciółka, była w szoku. – Ty go nawet nie kochasz. Wiesz, co robisz? Nie wiedziałam. I chyba nadal nie wiem. Nie czułam się sobą Nigdy nie marzyłam o białej sukni, ale i tak poczułam się jak statystka w obcym filmie. Marek wynajął apartament w pięciogwiazdkowym hotelu. Pokój pachniał lawendą i świeżością. Weszłam do pokoju. Czułam się jak w katalogu. Satynowa pościel, wino, świece w łazience. Wszystko piękne. Tylko dlaczego ja czułam się jak dziecko, które przypadkiem weszło do cudzego domu? Marek wszedł dopiero po godzinie. W garniturze, pachnący drogimi perfumami. Usiadł na brzegu łóżka. – Wszystko ci odpowiada? – zapytał beznamiętnie. – Tak – skłamałam. Bo co miałam powiedzieć? Że nie wiem, co tu robię? Przebrałam się w koronkową bieliznę, którą kupił mi tydzień wcześniej. W lustrze wyglądałam dobrze, ale nie czułam się sobą. Gdy wróciłam do sypialni, on już leżał pod kołdrą. Mechanicznie uniósł róg. Nie było romantyzmu. Ani czułości. Dla niego byłam pięknym dodatkiem do życia. Dla siebie – kimś, kogo nie rozpoznawałam. Po wszystkim zasnął od razu. Ja leżałam wpatrzona w sufit. To już? Tak wygląda nowe, lepsze życie? Nigdy wcześniej nie czułam się tak samotna. W apartamencie wartym kilka tysięcy za noc. Nudziłam się Dni po ślubie zlewały się w jedną, gładką taflę ciszy. Dom Marka był ogromny, urządzony w chłodnym stylu – marmury, szkło, porządek. Jakby nikt tu nie mieszkał. Czasem miałam wrażenie, że jestem jego częścią – jak stylowy mebel, dobrze wpasowany w wystrój. Marek wychodził rano, wracał późnym wieczorem. Zawsze punktualny, spokojny, przewidywalny. Pocałunek w policzek, kilka słów o kolacji, wiadomość na telefon, że „będzie później”. Nie pytał, jak się czuję. Nie dotykał mnie, poza obowiązkowym uściskiem na dzień dobry. Gdy próbowałam zacząć rozmowę, ucinał ją zdaniem: „Nie teraz, Justyna. Jestem zmęczony.” Próbowałam wypełnić dni – czytałam, chodziłam na zakupy, zapisałam się nawet na jogę. Ale i tak coś we mnie więdło. Któregoś dnia, czyszcząc stary laptop, natrafiłam na maila od Wojtka. Zwykłe „Cześć, Justyś. Co u ciebie?” sprzed kilku miesięcy. Przeczytałam go trzy razy. I nagle ścisnęło mnie w gardle. Natalia odwiedziła mnie tydzień później. Patrzyła na mnie uważnie. – Nie tęsknisz za prawdziwym uczuciem? – zapytała. – Uczucia są luksusem – odpowiedziałam, jakbym cytowała matkę. Wieczorem odważyłam się zapytać Marka, dlaczego nigdy nie rozmawiamy. Odpowiedział spokojnie: – Daję ci wszystko, czego potrzebujesz. Nie męcz mnie. Nie. Nie dawał. Ale wtedy jeszcze nie umiałam tego powiedzieć na głos. Spotkałam się z kimś Spotkaliśmy się przypadkiem. Albo tak to sobie wmówiłam, choć prawda była inna – odpisałam na jego maila. Krótko, neutralnie: „Cześć, u mnie wszystko dobrze. A u ciebie?”. A potem… pozwoliłam mu zaprosić mnie na kawę. Wojtek czekał przed kawiarnią, ten sam nieład na głowie, te same oczy, w których zawsze było ciepło. Gdy mnie zobaczył, uśmiechnął się jak kiedyś – z ulgą, jakby się bał, że nie przyjdę. – Justyś... wyglądasz inaczej. Trochę jak ktoś, kogo dobrze znałem, ale kto się gdzieś po drodze zgubił. Zabolało. Bo trafił w punkt. Rozmawialiśmy długo. O głupotach. O wspomnieniach. O tym, jak bardzo wszystko się zmieniło. I o tym, jak bardzo – mimo wszystko – on nadal pamięta. – Nigdy cię nie zapomniałem, wiesz? – powiedział nagle. – Myślałem, że wrócisz. Spuściłam wzrok. Chciałam coś odpowiedzieć, ale słowa nie chciały przejść przez gardło. W końcu wyszeptałam: – Chciałam po prostu mieć spokojne życie. Bez strachu o jutro. Wojtek spojrzał na mnie z czułością, ale też z bólem. Jakby rozumiał, ale nie mógł się z tym pogodzić. Pożegnałam się w pośpiechu. Wróciłam do pustego domu. I jeszcze długo siedziałam na kanapie, w płaszczu, z torebką w dłoni. W głowie tylko jedno pytanie: co by było, gdybym wtedy wybrała serce? Pokłóciłam się z mężem Marek zaczął coś przeczuwać. W jego świecie wszystko musiało mieć swoje miejsce – nawet emocje. A ja... przestałam się mieścić w jego układzie. Wracał z pracy wcześniej, częściej zaglądał do mojego telefonu. Raz zapytał wprost: – Spotykasz się z kimś? – Przecież nigdy nie byłeś o mnie zazdrosny – odpowiedziałam, unikając spojrzenia. – Nie jestem zazdrosny. Po prostu nie lubię, gdy ktoś łamie umowę. Usiadł naprzeciwko mnie. Złożył ręce jak do negocjacji. Bez gniewu. Jakby rozmawiał o zakupie nowego samochodu. – Justyna, nie prosiłem cię o miłość. Prosiłem o lojalność. I wtedy pękłam. – Ja się duszę, Marek! Ja już nie wiem, kim jestem. Od miesięcy żyję w złotej klatce i nawet nie wiem, co mam do powiedzenia! – wyrzuciłam z siebie jednym tchem. – A ty? Ty nawet nie próbujesz mnie zrozumieć! Wstał powoli, jakby nie chciał niczego potrącić. Przez chwilę milczał. W końcu powiedział: – To było twoje świadome wejście w ten układ. Nie udawaj teraz ofiary. Jego spokój bolał bardziej niż krzyk. Wyszłam z salonu i zatrzasnęłam za sobą drzwi. Oparłam się o ścianę w holu. Oddychałam ciężko, a w środku wszystko krzyczało. Tego wieczoru Marek spał w sypialni. Ja w gościnnym pokoju. Pierwszy raz od ślubu byliśmy w jednym domu, ale całkowicie osobno. Odważyłam się coś zmienić Spakowałam się w pół godziny. Kilka ubrań, kosmetyczka, dokumenty. Nic więcej nie potrzebowałam. Wysłałam Natalii krótką wiadomość: „Mogę dziś u ciebie przenocować?” Odpisała natychmiast: „Zawsze.” Marek nie zadawał pytań. Stał w progu gabinetu, z filiżanką kawy. Jakby to był zwykły poranek. – To nie ucieczka – powiedziałam cicho, wkładając buty. – To... wyjście z pułapki. – Justyna, robisz błąd. Emocje miną. Zostaniesz z niczym. – I tak nie mam niczego – odpowiedziałam. U Natalii długo siedziałyśmy w kuchni. W piżamach, przy winie, jak kiedyś. Płakałam. Śmiałam się. Mówiłam głośno to, czego nie potrafiłam przyznać przed sobą przez ostatni rok. – Musisz zdecydować, co naprawdę jest dla ciebie ważne – powiedziała cicho Natalia, głaszcząc mnie po ręce. Kilka dni później spotkałam się z Wojtkiem. Wziął mnie za rękę. Spojrzał tak, jakby nic się nie zmieniło. – Justyś, ja tu jestem. I czekałem. Pocałował mnie. Delikatnie, nieśmiało. A ja... odpowiedziałam. Ale wiedziałam, że to jeszcze nie czas. Że jeśli teraz pobiegnę w jego stronę, to tylko po to, żeby znowu się ukryć. – Wojtek... ja nie mogę tak po prostu wrócić. Najpierw muszę pomyśleć o sobie. Skinął głową. – Zawsze tu będę. Ale nie mogę być twoją ucieczką. Ten wieczór zakończyłam sama. I po raz pierwszy nie bałam się tego. Justyna, 28 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mróz był idealnym pretekstem, by się przytulić do szwagra. Potem już nie potrzebowaliśmy wymówek” „Brat zgarnął cały majątek po rodzicach. Dziś wynajmuje mi piwnicę za 2000 zł i mówi, że mam szczęście” „Wierzyłam, że mąż jedzie z kumplami na męski wypad w góry. Moje złudzenia okazały się kruche niczym lód”
„Myślałam, że syn się o mnie troszczy z miłości. Prawda wyszła na jaw, gdy usłyszał, że nie przepiszę mu mieszkania”
„W końcu przestałam do niego dzwonić i wysyłać wiadomości. Nie chciałam się prosić. Nie miałam żalu, ale nie żałowałam też, że nie przepisałam na niego swojego mieszkania. Któregoś wieczoru telefon zadzwonił po ósmej wieczorem”.
Nie lubię zimy, a zwłaszcza takiej jak ta – nijakiej. Śnieg niby spadł, ale już po dwóch dniach zamienił się w breję. Szaro, mokro, człowiek boi się wyjść z domu, żeby nie poślizgnąć się na jakimś niewidzialnym lodzie. Mimo to, gdy dowiedziałam się, że Tomek przyjedzie na weekend, od razu zrobiło mi się cieplej na sercu. Cieszyłam się z odwiedzin Zaczęłam od generalnych porządków – tak jakbym spodziewała się delegacji z ministerstwa, a nie własnego syna. Od rana szorowałam kuchenkę, ściągnęłam zasłony, które wisiały od świąt, przejrzałam zapasy w zamrażarce. Chciałam upiec schab, do tego ziemniaki z koperkiem i kapusta zasmażana, na deser sernik na kruchym spodzie. Tomek nie był w domu od półtora roku. Mieszka w Holandii z jakąś dziewczyną, z którą jest na poważnie. Dzwoni coraz rzadziej. Kiedyś rozmawialiśmy co kilka dni, a teraz czasem dwa tygodnie ciszy. Wiem, że ma swoje życie, swoje sprawy, pracę, obowiązki, ale jestem jego matką i samotną kobietą w trzypokojowym mieszkaniu, w którym zbyt wiele rzeczy przypomina o tym, jak było kiedyś. Mój mąż Krzysztof zmarł nagle siedem lat temu. Od tamtej pory jestem sama. Nie chciałam się nikomu narzucać: ani Tomkowi, ani znajomym. Mam sąsiadki, które czasem do mnie wpadają, ale to nie to samo. Prawda jest taka, że boję się samotności, ale jeszcze bardziej boję się, że będę zostawiona z premedytacją, że ktoś, kto kiedyś mnie kochał, po prostu uzna, że już ma dość. Nie mogłam się doczekać Tomek przyjechał w piątek wieczorem. Przywitał mnie jakby od niechcenia – buziak w policzek, spojrzenie na zegarek. Mówił, że jest zmęczony podróżą. Wierzyłam mu, ale i tak trochę mnie zakłuło w sercu. – Pachnie jak w domu – rzucił, wchodząc do kuchni. Nakryłam stół odświętnie. Schab, ziemniaki z koperkiem, buraczki. Mój własny teatr gościnności, jakbym próbowała udowodnić, że warto było przyjechać. Tomek jadł w milczeniu. Zaczęłam mu opowiadać o sąsiadach, o tym, że nowi z drugiego piętra zrobili sobie remont w łazience i przez tydzień słuchałam wiercenia o szóstej rano. Tomek przytakiwał odruchowo. Po obiedzie wypił herbatę, oblizał łyżeczkę i wtedy to powiedział. Nawet nie spojrzał mi w oczy. – A może byśmy już to mieszkanie na mnie przepisali, żeby potem nie było problemu? Patrzyłam na niego i nie mogłam się ruszyć. Jedno zdanie, ale jakby nagle zrobiło się duszno. Może się przesłyszałam? – Słucham? – udałam, że nie zrozumiałam. – No, żeby nie było formalności, jakby coś się stało – rzucił. – Zostawmy ten temat na później – powiedziałam cicho. Liczył na mieszkanie Pokiwał głową i nie wrócił już do rozmowy. Rozmawialiśmy potem o niczym. O pracy jego dziewczyny, o cenach paliwa, o tym, że zima w Holandii nie jest taka jak tutaj. Czułam się jak przypadkowa kobieta, która podała mu obiad, a nie jak matka, która go urodziła i wychowała. Nie chodziło o samo mieszkanie, ale o to, że on nie zapytał, czy dobrze się czuję, czy czegoś potrzebuję. Po prostu rzucił zdanie, jakby rozmawiał z prawnikiem. Tylko jedno zdanie, ale jakby ktoś mi je w serce nożem wypalił. Minął miesiąc, potem drugi. Tomek wrócił do siebie i dzwonił coraz rzadziej. Najpierw raz w tygodniu, potem co dwa. Rozmowy krótkie, bez treści: „Co u ciebie?”, „Wszystko okej?”, „U mnie spoko, muszę lecieć, zadzwonię później”. Tyle. Nie pytał, jak się czuję, czy czegoś mi potrzeba. Głos miał chłodny, jakbyśmy nie mieli wspólnej historii. W końcu przestałam do niego dzwonić i wysyłać wiadomości. Nie chciałam się prosić. Nie miałam żalu, ale nie żałowałam też, że nie przepisałam na niego swojego mieszkania. Któregoś wieczoru telefon zadzwonił po ósmej wieczorem. Odruchowo spojrzałam na ekran – Tomek. Oddalał się – Cześć, mamo – usłyszałam jego głos, suchy, bez cienia ciepła. – Cześć, synku – odpowiedziałam zbyt czule, jak na ton, który usłyszałam. – Co tam u was? – Wszystko okej. Dzwonię, bo… w sumie chciałem wrócić do tematu, o którym rozmawialiśmy ostatnio. – Do jakiego tematu? – zapytałam, chociaż doskonale wiedziałam. – Mamo, nie udawaj. O mieszkaniu. Przecież to normalna sprawa. Prędzej czy później i tak będzie moje, prawda? – „Prędzej czy później”? – powtórzyłam z niedowierzaniem. – A może „im szybciej, tym lepiej”, co? Po drugiej stronie zapadła cisza. – Nie o to mi chodziło – powiedział wolniej. – Tylko żeby to uporządkować, a nie potem nie biegać po sądach i tłumaczyć się z papierów. – Czy ty siebie słyszysz? Ja jeszcze żyję, oddycham, gotuję, robię zakupy, mam siłę chodzić po schodach. A ty mówisz, jakbyś czekał, aż coś mi się stanie. – Nie, mamo, przestań. Znowu robisz z igły widły. Próbuję być odpowiedzialny. Ty zawsze mówiłaś, że załatwianie spraw zawczasu to rozsądek. Podniósł mi ciśnienie – Rozsądek? To ciekawe, bo nie pamiętam, żeby rozsądek tak bolał. Nie spytałeś, czy dobrze się czuję, czy nie jestem samotna, tylko chcesz papier z podpisem, żeby mieć święty spokój, tak? – Mamo, nie przesadzaj. Ja też mam swoje życie, nie siedzę w miejscu. Nie mogę ciągle przyjeżdżać i czuwać, aż coś się wydarzy. – Nie oczekuję, żebyś wracał, ale nie spodziewałam się, że przyjedziesz tylko po to, żeby załatwić sprawę spadkową za mojego życia. – Zadzwoń, jak ochłoniesz – powiedział cicho. – Na razie kończę. – Nie zawracaj sobie głowy – odpowiedziałam i rozłączyłam się pierwsza. Następnego dnia poszłam do kancelarii prawnej. Sekretarka uśmiechnęła się uprzejmie i zaprowadziła mnie do gabinetu. Notariusz wysłuchał, kiedy tłumaczyłam, że chcę uporządkować sprawy spadkowe. – Chce pani sporządzić testament? – Tak – odpowiedziałam. – Mieszkanie chcę przekazać fundacji, która zajmuje się pomocą samotnym starszym osobom. Podjęłam decyzję Podniósł wzrok. – Jest pani tego pewna? – Jestem – powiedziałam bez zawahania. – Przez ostatnie miesiące przekonałam się, że nie można zmuszać się do wdzięczności, która nie istnieje. A tym bardziej do zaufania. Mój syn w ogóle przestał do mnie dzwonić i już nawet się nie łudzę, że jeszcze kiedyś go usłyszę. Kiedyś czekałam, teraz milczenie nie boli, tylko brzmi inaczej. Jakby coś się przewartościowało, jakby czas zrobił swoje. Nie odmówiłam przepisania na niego mieszkania dlatego, że go nie kocham, tylko dlatego, że nie chcę być wypisana z życia, zanim naprawdę odejdę. Nie chcę być kobietą, która żyje z dnia na dzień w mieszkaniu, które już do niej nie należy. Może Tomek poczuje kiedyś wyrzuty sumienia, a może do końca życia będzie miał poczucie krzywdy, że matka nie przepisała mu mieszkania, że się postawiła. Nie myślę o tym – po prostu teraz wreszcie żyję po swojemu. Maria, 68 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie prawdopodobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Teściowa zabrała moje dzieci na ferie, a później wystawiła mi rachunek. Za takie pieniądze mogliśmy szusować w Alpach” „Mama z siostrą zrobiły z mojego mieszkania hotel na ferie. Gdy poprosiłam o kasę, nazwały mnie egoistką” „Poszłam na wesele koleżanki bez męża i zapomniałam o obrączce. Dopiero nasionko w brzuchu ściągnęło mnie na ziemię”
„Zdrada jest dla mnie naturalna jak oddychanie. Mój mąż łyka wszystkie kłamstwa, a ja z innymi facetami robię, co chcę”
„Uśmiechałam się w odpowiedzi, a w środku miałam ochotę krzyknąć, żeby przestał mnie podziwiać. Że wcale nie jestem taka, za jaką mnie uważa. Że nie walczę o kondycję, tylko o emocje. O coś, co przynajmniej przez chwilę daje mi wrażenie, że żyję”.
Nigdy nie należałam do tych kobiet, które całe życie podporządkowują jednemu mężczyźnie. Nie wiem, może to coś ze mną jest nie tak, może po prostu lubię czuć się pożądana, a może… po prostu się nudzę. Mój mąż myśli, że codziennie po pracy wskakuję w legginsy i lecę na fitness. Święcie wierzy w moją nagłą pasję do sportu i rzeźbienia sylwetki. A ja? Owszem, spalam kalorie. Tyle że w hotelowych pokojach, a nie na siłowni. Mam swoje sposoby na utrzymanie formy – emocjonalnej i fizycznej. Tylko czy kiedyś się nie zapędzę za daleko? Dres, mata i kłamstwo – Kochanie, będziesz dziś późno? – zapytał jak zwykle, sięgając po kubek z kawą. – Mam fitness o siedemnastej. Znowu ten killer workout, co mnie tak załatwił ostatnio – odpowiedziałam, zawiązując włosy w koński ogon. – Szacun – mruknął i pocałował mnie w czoło. – Ja oglądam dziś mecz z chłopakami. Zamów sobie coś zdrowego na kolację, nie czekaj na mnie. Uśmiechnęłam się. Wiedziałam, że nie muszę się tłumaczyć. On wierzył we wszystko, co mu mówiłam. W te opowieści o treningach, spalonych kaloriach i trenerce, która motywuje jak demon. Wsiadłam do auta, ale nie skręciłam na siłownię. Pojechałam na drugi koniec miasta, pod znajomy hotel, gdzie Marek – poznany przypadkiem na konferencji – czekał już z kluczem w dłoni i tym swoim spojrzeniem, od którego robiło mi się gorąco. W torbie, obok legginsów i butelki z wodą, miałam czarne koronkowe body. – Masz dziś tę samą wymówkę? – zapytał, zamykając za mną drzwi pokoju. – Fitness – mruknęłam, zrzucając z siebie dres. – Najbardziej efektywny trening tygodnia. Zawsze powtarzałam sobie, że to tylko fizyczność. Tylko że to „tylko” coraz częściej brzmiało jak usprawiedliwienie. W windzie pachniało przygodą Marek czekał na mnie przy windzie. Biała koszula, lekko rozpięty kołnierzyk, dłoń w kieszeni. Gdy mnie zobaczył, uśmiechnął się tym swoim półuśmiechem, który działał jak zaproszenie do kłopotów. – Dzień dobry, pani trenerko – mruknął, otwierając drzwi windy. Nie odpowiedziałam. Po prostu weszłam i stanęłam tuż przy nim. W windzie pachniało jego perfumami i czymś jeszcze – ekscytacją, ryzykiem, nieprzyzwoitością. Położył rękę na moim biodrze i lekko mnie przyciągnął. – Pokój 413, prawda? – zapytałam cicho. – Zawsze 413. Jak rytuał – odpowiedział i przygryzł wargę. Kiedy drzwi się zamknęły, mój puls przyspieszył. Wiedziałam, że to tylko zabawa, że po wszystkim wrócę do domu, do mojego spokojnego, ułożonego życia. Do męża, który właśnie w tej chwili pewnie rozkładał chipsy i piwo, przygotowując się do meczu. Ale tu, w tym hotelu, nie byłam jego żoną. Nie byłam matką. Nie byłam sobą. Byłam kobietą, która decyduje, że przez godzinę chce być tylko ciałem i pragnieniem. Bez konsekwencji. Bez pytań. Marek znał zasady. Żadnych pytań o dom, o małżeństwo. Tylko spotkania, w których każda minuta była intensywniejsza niż cały mój tydzień. Czwartki z tajemnicą To stało się rytuałem. Czwartki o siedemnastej – znikam z domu na rzekomy fitness. Mąż już się nawet przyzwyczaił. – Znowu się będziesz katować? – rzucał z uśmiechem. – Podziwiam. Uśmiechałam się w odpowiedzi, a w środku miałam ochotę krzyknąć, żeby przestał mnie podziwiać. Że wcale nie jestem taka, za jaką mnie uważa. Że nie walczę o kondycję, tylko o emocje. O coś, co przynajmniej przez chwilę daje mi wrażenie, że żyję. Czwartki były naszymi małymi świętami. Pokój 413 pachniał świeżą pościelą, a Marek wnosił butelkę wina i ten swój śmiech, który rozbrajał mnie za każdym razem. – Jeszcze tydzień i będziemy musieli to powtórzyć – mówił, zaciągając mnie do łóżka. Raz tylko spytał: – Nigdy nie masz wyrzutów sumienia? Zamarłam wtedy na chwilę. A potem wzruszyłam ramionami. – Wiesz, to nie tak, że nie mam. Po prostu… są słabsze niż potrzeba. Nigdy więcej nie wrócił do tego tematu. W domu byłam wzorową żoną. Kolacja czekała na stole, a uśmiech – idealnie dopasowany. Tylko ciało czasem zdradzało się zbyt szybkim pulsem i delikatnym drżeniem rąk, kiedy mąż obejmował mnie w progu. Mąż, który nie zadawał pytań Czasem zastanawiałam się, jak to możliwe, że nigdy nie zorientował się, co się dzieje. Wracałam do domu z zaróżowionymi policzkami, pachnąca hotelowym żelem pod prysznic, czasem z czerwonym śladem po zbyt namiętnym pocałunku. A on? On tylko całował mnie w czoło i mówił: – Dumny jestem z ciebie. Może naprawdę nie chciał wiedzieć. Może ta wygodna iluzja była mu na rękę. Wierzył w obraz idealnej żony, która ćwiczy po pracy, gotuje zdrowo i wspiera go w każdej sprawie. I nie chciał tego obrazu rozbijać, nawet jeśli coś zaczynało nie grać. Pewnego dnia, kiedy wróciłam później niż zwykle, siedział już na kanapie, wpatrzony w telewizor, z zimnym piwem w ręce. – Długo dziś było, co? – Nowy program treningowy. Jestem wykończona – podałam mu kanapkę i pocałowałam w policzek. Spojrzał na mnie dłużej niż zwykle. Wydawało mi się, że coś widzi. Że coś podejrzewa. Ale wtedy odwrócił wzrok i wziął kęs. – Jesteś najlepsza – powiedział. To bolało bardziej niż gdyby mnie oskarżył. Bo on naprawdę wierzył. I kochał. A ja coraz bardziej nie potrafiłam zrozumieć, dlaczego to mi nie wystarcza. Za mało rozsądku To miało być proste. Spotkania, przyjemność, żadnych zobowiązań. Ale jak to zwykle bywa – jedno „między nami” za dużo, jedna wiadomość wysłana za wcześnie, jeden sms nieusunięty na czas – i równowaga zaczęła się chwiać. – Tęsknię, kiedy cię nie ma – napisał Marek w środę wieczorem. Odpisałam mu dopiero po godzinie. Leżałam wtedy obok męża, oglądając z nim jakiś film. Niby śmiałam się z żartów, ale myślami byłam gdzie indziej. Serce przyspieszało, jakby tylko czekało na dźwięk wiadomości od Marka. A przecież miało być inaczej. Miało być bez emocji. Tego wieczoru mąż zapytał, czy wszystko w porządku. Po prostu, od niechcenia. I znowu to jego spojrzenie, jakby przez sekundę nie był już taki ślepy. – Po prostu jestem zmęczona – rzuciłam. W nocy nie spałam. Myślałam, czy to możliwe, żeby coś już przeczuwał. I czy ja naprawdę tego chcę. Po raz pierwszy Marek był zbyt blisko. Za bardzo obecny w mojej głowie. Za dużo pisał. Za często dzwonił. Za dużo obiecywał. A ja – zaczęłam odpisywać zbyt szybko. To już nie była tylko zabawa. I coraz mniej chodziło o kalorie. Wszystko ma swoją cenę Ostatni raz spotkaliśmy się w czwartek. Czułam, że coś się zmieniło. On był bardziej czuły, ja bardziej spięta. Patrzył na mnie z tym swoim ciepłym, zakochanym wzrokiem, a ja… poczułam coś, czego do tej pory nie było – strach. – Powinniśmy to skończyć – powiedziałam nagle, jeszcze przed winem, zanim zdążył sięgnąć po moją dłoń. – Dlaczego? – Bo za bardzo cię lubię. A moje życie nie jest na sprzedaż. Marek milczał chwilę. Potem kiwnął głową. Nie pytał. I za to go najbardziej szanowałam. Wróciłam do domu wcześniej niż zwykle. Mąż siedział przy stole, coś pisał. Na jego telefonie – który rzadko zostawiał bez opieki – migała wiadomość: „Dzięki, że nie zadajesz pytań. Ale może powinieneś”. Zamarłam. Nie powiedział nic. Nawet nie spojrzał na mnie. Dwa dni później nie wrócił na noc. Tydzień później zabrał rzeczy. Miesiąc później dostałam pozew. Wcale się nie dziwiłam. Bo wszystko ma swoją cenę. Nawet te najbardziej przyjemne kalorie. Zostałam sama. Z dresami w szafie, z kłamstwami na koncie i ciałem, które teraz drżało nie z podniecenia, ale ze strachu. Może to i sprawiedliwe. Może na to właśnie zasłużyłam. Nina, 36 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Dzieci chciały ferii z babcią, więc zabraliśmy ją w Tatry. Paragon grozy nie był tak straszny jak tydzień z teściową” „Na balu karnawałowym w remizie chciałam zapomnieć o moim nudnym mężu i smutnym życiu. Pomógł mi w tym uczynny sąsiad” „Matka trzyma mnie pod kloszem. Gdy przeczytałam jej pamiętnik z młodości, odkryłam jaka z niej cicha woda”
„Córka zarabia kokosy w Norwegii, a mnie nie stać nawet na wymianę piecyka gazowego. Nie o takiej emeryturze marzyłam”
„Zakręciłam kurek i uderzyłam w obudowę piecyka, jakbym tym uderzeniem mogła przywrócić mu życie. Nic. Znowu. To już trzeci raz w tym miesiącu. Miałam nadzieję, że to tylko chwilowe, że może się zaciął i jak zwykle sam się naprawi”.
Wstaję wcześnie, bo tak już mam. Latami wstawałam do pracy, teraz wstaję z przyzwyczajenia. Zimna podłoga pod stopami, szlafrok, który kiedyś był biały, a teraz jest szary – jak wszystko tu. Czekałam na nią Mieszkam sama w starej kamienicy, gdzie tynk odpada z sufitów. Codziennie rano myślę: „Może dziś Natalia zadzwoni?”. A potem zerkam na telefon i cicho się śmieję z siebie. Bo Natalia przecież ma swoje życie. Natalia to moja córka, moja duma i moje przekleństwo. Pojechała do Norwegii, bo tu było jej za ciasno, za biednie, za szaro. Rozumiem to, naprawdę, ale czasem chciałabym, żeby zobaczyła, jak tu się żyje. Kiedy wyjeżdżała, mówiła: – Mamo, jak tylko się ogarnę, pomogę ci z remontem mieszkania. Tyle lat w tej ruderze… Obiecuję. No więc czekałam. Dwa lata, pięć, dziesięć i ciągle miałam w sobie tę naiwną nadzieję, że przyjedzie, że powie: – No dobra, mamuśka, czas to ogarnąć. Ale zamiast tego mam cieknący kran, wilgoć na ścianach i sen, w którym Natalia wraca. Nie chcę, żeby ktoś się nade mną litował, po prostu chcę jeszcze poczuć, że jestem dla niej ważna i że ktoś o mnie pamięta. Wszystko się psuło Płomień w piecyku zgasł nagle. Zakręciłam kurek i uderzyłam w obudowę piecyka, jakbym tym uderzeniem mogła przywrócić mu życie. Nic. Znowu. To już trzeci raz w tym miesiącu. Miałam nadzieję, że to tylko chwilowe, że może się zaciął i jak zwykle sam się naprawi, ale tym razem piecyk zamilkł na dobre. Po południu przyszedł fachowiec. Obejrzał sprzęt dokładnie, cmokał, wzdychał, potrząsał głową. A ja stałam obok jak dziecko przy tablicy, które nie zna odpowiedzi. – Proszę pani, tu już nie ma czego ratować. Piecyk do wymiany. Tego nawet nie ma sensu czyścić, nie mówiąc o częściach – powiedział, opierając się ręką o framugę. – Ale… ile to może kosztować? – zapytałam, chociaż czułam, że nie chcę znać odpowiedzi. – Sam piecyk? Tysiąc pięćset to minimum. Do tego montaż, przewody. Pewnie dwa tysiące lekko. Może więcej, zależy, co się okaże po drodze. Pokiwałam głową. Odprowadziłam go, podziękowałam, zamknęłam drzwi i przez dłuższą chwilę opierałam się o nie. Potem usiadłam przy stole w kuchni i zadzwoniłam do mojej córki. – Mamo, co się stało? – odezwała się po kilku sygnałach. – Piecyk się zepsuł – powiedziałam od razu. – Przyszedł fachowiec, mówi, że trzeba kupić nowy. Nie da się naprawić. Potrzebowałam pomocy Po drugiej stronie zapadła cisza. – I co, pewnie chcesz, żebym ci go kupiła? – Może jakoś pomoglibyście mi? Choćby część… ja już nie wyrabiam z opłatami, wiesz, jak tu jest. Wszystko drożeje, a emerytura stoi w miejscu. – Mamo, ja naprawdę nie mam teraz jak. Tu wszystko kosztuje. Kredyt za dom, dzieci… nawet lodówka nam niedawno padła. Nie jestem w stanie ci teraz pomóc. Może poszukaj jakiegoś dofinansowania, przecież są takie programy dla seniorów. – Szukałam. Odpadają. Trzeba mieć współwłasność albo dochody poniżej jakiejś śmiesznej kwoty. Już próbowałam. – No ale ja naprawdę nie mam jak ci teraz dać pieniędzy. Mamo, ja tu mam swoje życie, rozumiesz? Nie mogę wszystkiego rzucić, bo tobie się piecyk zepsuł. Przykro mi. – Tak, rozumiem – powiedziałam cicho. – Nie chciałam ci dokładać zmartwień. Dam sobie radę. – Muszę kończyć. Dzieci zaraz wracają. Trzymaj się. Miała swoje życie Rozłączyła się, zanim zdążyłam odpowiedzieć. W mieszkaniu zrobiło się jeszcze zimniej, choć nie spadła ani jedna kreska na termometrze. Zaczęłam liczyć ile razy mówiła „nie mogę”, „nie teraz”, „przykro mi”. Z każdym takim słowem oddalała się bardziej. Zaczęłam się zastanawiać, czy zawiodłam ją jako matka, czy dałam za mało? Czy byłam zbyt surowa, zbyt biedna, zbyt zwyczajna? Nagle zrobiło mi się wstyd, nie tylko tej łazienki, nie tylko zimnej wody, ale też tego, że wciąż ją proszę o trochę uwagi. Tym razem nie chodziło o piecyk ani o rachunki. Po prostu chciałam ich usłyszeć. Zadzwoniłam w środku tygodnia, późnym popołudniem, kiedy kończyli kolację albo sprzątali po niej. Odebrała niemal od razu. – Mamo, teraz to trochę nie ten moment. Julek coś rozlał. Później, dobrze? – Jasne, rozumiem – powiedziałam szybko. – Tylko tak pomyślałam, że może… dzieci się ucieszą, jak usłyszą babcię. – Mamo, nie mogę teraz, dobrze? Zadzwonię później. Nie zadzwoniła. Ona nie wróci, już to wiem. Nie będzie remontu, nie będzie białych kafelków i ciepłej wody pod prysznicem. Nie będzie rozmów z wnukami ani wspólnych świąt. Ona ma swój dom, tam daleko, a ja jestem tu sama, bez słów, bez dotyku, bez znaczenia. Musiałam sobie radzić Następnego dnia poszłam do urzędu. Załatwiłam wszystko, co trzeba, wzięłam numerek, usiadłam. Czekałam długo, a kiedy w końcu mnie zawołali, przedstawiłam sprawę tak jasno, jak potrafiłam. Kobieta za biurkiem słuchała ze znużeniem. – Niestety, w tej chwili nie ma już środków na tego typu dofinansowanie. Była pula, ale się wyczerpała. Może na wiosnę coś się ruszy. Proszę zaglądać na stronę internetową. Następnego ranka obudziłam się wcześniej niż zwykle, choć nie było po co. W mieszkaniu panował ten sam chłód, który wchodził w kości i zostawał tam na długo, jakby chciał mi przypominać, że nic się tu nie zmienia. Zrobiłam to, co zawsze. Umyłam się w zimnej wodzie. Wytarłam twarz ręcznikiem, przeczesałam włosy grzebieniem i naciągnęłam sweter. Potem poszłam do kuchni, postawiłam czajnik na palniku i zapaliłam gaz. Płomień był mały, ale stabilny. Patrzyłam na niego chwilę, aż usłyszałam pierwsze dźwięki szumiącej się wody. Upiłam łyk herbaty i poczułam, że nie muszę już niczego udowadniać ani Natalii, ani sobie. Nie musiałam już czekać, liczyć, wypatrywać. Potem powiedziałam do siebie, jakby to była zwykła uwaga o pogodzie: „Człowiek może się przyzwyczaić do wszystkiego. Nawet do zimnej wody”. Zofia, 75 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie prawdopodobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Teściowie uznali, że nic ze mnie nie będzie. U boku córki marzył im się doktor lub prawnik, a nie facet bez perspektyw” „Romantyczny wypad w góry miał naprawić moją relację z mężem. Nie spodziewałam się, że zamieni się w koszmar” „Mojemu mężowi sprzykrzyła się rola ojca, nim w ogóle urodziłam. Zostałam sama z dzieckiem i zawiedzionymi nadziejami”
„Ojciec zapisał cały swój majątek kochance. Na pogrzebie nie pozwoliła mi nawet podejść do trumny”
„Czułam się zdradzona. I kompletnie bezsilna. Nie chodziło nawet o majątek. Chciałam tylko jednego: by ktoś powiedział mi, że tata mnie kochał. Że nie zapomniał. Że to wszystko nie było moją winą. Ale nikt tego nie powiedział”.
Nie wiem, co bolało bardziej – że tata naprawdę umarł, czy że odszedł z mojego życia dużo wcześniej. Przestał być tym samym człowiekiem, który zaplatał mi warkocze przed szkołą i robił naleśniki z dżemem, bo mama nie żyła, a ja miałam tylko jego. To wszystko zaczęło się sypać, kiedy w naszym domu pojawiła się Dagmara. Najpierw jako znajoma, potem partnerka, a w końcu… kobieta, przez którą przestałam mieć ojca. Przestał się odzywać, nie odbierał telefonów, a jak już rozmawialiśmy, to zdawkowo, jakby z przymusu. Coraz częściej słyszałam w tle jej głos, coraz rzadziej jego. Czułam, że mnie odsuwają. Ale nie sądziłam, że aż tak. Nie było mnie przy nim, gdy odchodził. Nie zdążyłam się pożegnać. O jego śmierci dowiedziałam się od ciotki. Nie od Dagmary. A na pogrzebie... na pogrzebie nie pozwolono mi podejść do trumny. Stałam w tyle jak obca, jak ktoś, kto nie miał prawa do żalu. Bo podobno tata nie chciał mnie widzieć. Ale najgorsze dopiero miało nadejść. Gdy usłyszałam, komu zapisał wszystko, co miał. Wszystko, co kiedyś było też moje. Traciłam ojca przez nią – Tato, czy możemy się spotkać? Naprawdę muszę z tobą porozmawiać – powiedziałam, starając się, by głos mi nie zadrżał. – Karolina… to nie jest dobry moment. – Jego ton był zmęczony, obcy. I jak zawsze w tle słyszałam ten jej głos. – To kiedy będzie dobry moment, skoro od pół roku nawet mnie nie odwiedziłeś? – warknęłam, czując, jak wszystko we mnie się gotuje. – Jesteś moim ojcem czy… marionetką tej baby? Zapadła cisza. W słuchawce przez chwilę było słychać tylko jego oddech. – Dość – powiedział w końcu zimno. – Już wystarczy. Nie chcę tego słuchać. – Tato, ale… Rozłączył się. Stałam w kuchni z telefonem w ręce, a łzy spływały mi po policzkach. Jak on mógł? Jak mógł mnie tak po prostu odrzucić? Mnie – swoją córkę, jedyną rodzinę, jaka mu została po śmierci mamy? Zsunęłam się na podłogę i zaczęłam płakać. Bez siły, bez kontroli. Wszystko się we mnie rozsypało. Oczywiście, że byłam wściekła na Dagmarę. Odkąd się pojawiła, zaczęłam go tracić. Ale w głębi duszy nie umiałam zrozumieć, dlaczego on na to pozwolił. Dlaczego odciął mnie jak niechciany rozdział w swoim życiu. Czy naprawdę tak bardzo mnie znienawidził? Czy tylko uległ komuś, kto nim manipulował? Pamiętałam, jak kiedyś potrafił rzucić wszystko, bo miałam gorączkę i płakałam przez złamane serce. Teraz nie potrafił znaleźć godziny, żeby się spotkać. Zaczęłam się zastanawiać: czy on w ogóle jeszcze mnie kochał? Czy może tamten ojciec – mój tata – umarł dużo wcześniej? Martwiłam się – Ciociu, błagam cię, powiedz mi, co się dzieje z tatą. On nie odbiera ode mnie telefonów… – mówiłam, ledwo panując nad głosem. – Karolinko… – westchnęła ciotka Elżbieta, siostra taty. – On od kilku miesięcy bardzo choruje. Jest słaby, leży w łóżku. Zaniemówiłam. – Dlaczego nikt mi nic nie powiedział?! – wykrzyknęłam po chwili. – Jestem jego córką! – Bo… Dagmara nikogo nie dopuszcza do niego. Mówi, że trzeba mu zapewnić spokój, że nie wolno go stresować… Nawet ja nie mogę przyjechać bez zapowiedzi. Ona wszystko kontroluje. Zrobiło mi się duszno. Głos mi zadrżał: – Myślisz, że ona go izoluje… specjalnie? – Nie chcę niczego sugerować, ale… coś tu nie gra, Karolinko. Twój ojciec nie byłby w stanie sam cię tak odsunąć. Nie on. Nie z własnej woli. Łzy znów napłynęły mi do oczu. – Próbowałam się z nim kontaktować… Prosiłam o spotkanie, ale… on… nie chciał. – A słyszałaś jego głos? Czy tylko Dagmarę? Zamarłam. To ona zwykle odrzucała połączenia. Raz tylko odebrał. Krótko. Zdawkowo. Inaczej niż zwykle. – Ciociu… myślisz, że ona coś przede mną ukrywa? – Myślę, że to bardzo możliwe. I myślę, że musisz zacząć szukać odpowiedzi. Zanim będzie za późno. Patrzyłam przez okno na ciemniejące niebo i czułam, że coś się kończy. Coś, na co nie mam już żadnego wpływu. I miałam rację. Tata zmarł. Nie wierzyłam jej Na pogrzeb pojechałam sama. W ręce ściskałam zdjęcie taty – to sprzed lat, z naszych wakacji w Karpaczu. Był wtedy taki uśmiechnięty, opalony, z brodą w nieładzie. Tylko tak chciałam go zapamiętać. Ale nie zdążyłam nawet wejść na cmentarz. – Karolina? – usłyszałam zimny głos. Stała przed bramą w czarnym płaszczu, z prawnikiem u boku. Dagmara. – Przyszłam pożegnać tatę – powiedziałam twardo. – Nie ma takiej potrzeby. – Jej ton był suchy. – On nie chciał, żebyś tu była. – Co ty wygadujesz?! – krzyknęłam, czując, jak krew uderza mi do głowy. – Byłam jego córką! – Byłaś. – Uśmiechnęła się kpiąco. – Ale tego prawa już dawno się zrzekłaś. Ruszyłam w stronę trumny, ale zatrzymał mnie jakiś facet. Tak po prostu – stanął przede mną jak mur. – Proszę odejść – powiedział chłodno. – Nie wierzę! – krzyczałam. – Nie macie prawa mnie zatrzymać! To mój ojciec! Ludzie zaczęli się odwracać. Szeptali. A ja stałam w miejscu, upokorzona, roztrzęsiona, patrząc, jak chowają go beze mnie. Po ceremonii podszedł do mnie mężczyzna w garniturze. – Pani Karolina M.? Jestem notariuszem pana Andrzeja. Mam dla pani informację dotyczącą testamentu. Spojrzałam na niego jak zahipnotyzowana. – Testament? – Tak. Pani ojciec przepisał cały majątek… pani Dagmarze. Zatkało mnie. Dosłownie. Cały? Wszystko? Nic nie zostawił… mnie? Nic mi nie zostawił – Kiedy tata sporządził testament? – zapytałam notariusza, choć głos ugrzązł mi w gardle. – Kilka miesięcy przed śmiercią. Był w pełni władz umysłowych. Wszystko odbyło się zgodnie z procedurą. – A może… może był pod wpływem? Może ktoś nim manipulował? Notariusz wzruszył ramionami. – Nie mam podstaw, by tak sądzić. Nie wyglądało na to. Miał jasny cel – wszystko przepisać swojej partnerce. To nie mogła być prawda. Tata nie zrobiłby mi tego… prawda? Wróciłam do mieszkania, które jeszcze rok temu było moim drugim domem. Teraz należało do niej. Patrzyłam na ściany, na meble – wszystko znajome, ale już nie moje. Będę się musiała wyprowadzić. Całą noc nie spałam. Rano wyciągnęłam pudło ze starymi zdjęciami, listami, nagraniami. Słuchałam jego głosu, przeglądałam wspólne chwile. Szukałam odpowiedzi. Czy naprawdę chciał mnie wymazać z życia? Czy coś we mnie pękło tak bardzo, że przestał mnie kochać? Czy może… Dagmara wypełniła każdą szczelinę w jego głowie swoimi słowami, aż w końcu uwierzył, że jestem zagrożeniem? Czułam się zdradzona. I kompletnie bezsilna. Nie chodziło nawet o majątek. Chciałam tylko jednego: by ktoś powiedział mi, że tata mnie kochał. Że nie zapomniał. Że to wszystko nie było moją winą. Ale nikt tego nie powiedział. Wiem, że to jej wina Dagmara mieszkała teraz w nowym apartamencie. – Czego chcesz? – zapytała, otwierając drzwi z wymuszoną uprzejmością. – Prawdy – odpowiedziałam. – Powiedz mi wprost: co mu zrobiłaś? Jak go odcięłaś ode mnie? Jak go zmanipulowałaś? Dagmara zaśmiała się. Prawdziwie. I chłodno. – Karolinko, naprawdę wciąż żyjesz tymi złudzeniami? Twój ojciec był dorosłym człowiekiem. Sam podjął decyzję. Ty nigdy nie zaakceptowałaś naszego związku. Myślałaś, że będziesz jedyną kobietą w jego życiu? – Bo nią byłam! Do czasu aż się pojawiłaś! Zacisnęłam pięści. Wszystko we mnie kipiało. – On się od ciebie odsunął, bo był już tobą zmęczony. Ciągłe pretensje, wieczne wyrzuty… On chciał spokoju. A ze mną go miał. – To bzdura! Gdyby mógł mówić, powiedziałby inaczej! – krzyknęłam, choć nie byłam już tego taka pewna. Dagmara spojrzała na mnie z politowaniem. – On cię kochał, Karolino. Ale przestał ci ufać. I to nie przeze mnie. Sam mówił, że czasem rodzina to nie ci, którzy dzielą krew, tylko ci, przy których można być sobą. Poczułam, jakby mnie uderzyła. Wyszłam stamtąd jak w transie. I pierwszy raz od dawna nie płakałam. Byłam po prostu pusta. Jakby wyrwano ze mnie coś na zawsze. Karolina, 22 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mróz był idealnym pretekstem, by się przytulić do szwagra. Potem już nie potrzebowaliśmy wymówek” „Brat zgarnął cały majątek po rodzicach. Dziś wynajmuje mi piwnicę za 2000 zł i mówi, że mam szczęście” „Wierzyłam, że mąż jedzie z kumplami na męski wypad w góry. Moje złudzenia okazały się kruche niczym lód”
„Weekend w Białce Tatrzańskiej wreszcie otworzył mi oczy. Zachowanie męża nie pozostawiło mi żadnych złudzeń”
„Nie rozmawialiśmy przez resztę dnia. Mąż zjechał jeszcze kilka razy, a ja tułałam się między wypożyczalnią sprzętu narciarskiego a kawiarnią. Udawałam, że wszystko gra”.
Było coś kuszącego w tym, żeby wyrwać się z miasta choćby na chwilę. Zmienić otoczenie, odetchnąć pełną piersią, poczuć, że jeszcze jesteśmy „my”, a nie tylko codzienna rutyna, rachunki i wieczory spędzone przed telewizorem. Zresztą... nie będę ukrywać, że to ja nalegałam na ten wyjazd. Mąż wzbraniał się, jak tylko mógł. Mówił, że to zły moment, że ma dużo pracy, że drogo – standardowy repertuar. Tym razem postawiłam na swoim. Uznałam, że jeśli teraz nie zrobię nic, to jeszcze chwila i zupełnie nie będę wiedziała, z kim właściwie mieszkam. Chciałam ciepła, bliskości, może jakiegoś gestu. Czegoś, co utwierdziłoby mnie w przekonaniu, że nadal jesteśmy dla siebie ważni. W końcu pojechaliśmy w góry na weekend. Miało być magicznie. A wyszło... zupełnie inaczej, niż się spodziewałam. Coś mnie tknęło Dojechaliśmy do Białki Tatrzańskiej późnym wieczorem. Pensjonat był ładny, zadbany, z drewnianym wykończeniem i ciepłym światłem sączącym się z lamp. Mąż jednak skrzywił się na widok recepcji. – Serio? Zarezerwowałaś nam tu pokój? Myślałem, że coś bardziej nowoczesnego… – To miało być przytulne miejsce, z klimatem. Mówiłam przecież, że to rodzinny pensjonat. – Mówiłaś, ale myślałem, że to taka przenośnia. Recepcjonistka wręczyła nam klucz z brelokiem w kształcie góralskiej ciupagi. Weszliśmy do pokoju. Było ciepło, czysto i przytulnie. A on? Otworzył walizkę, wyjął laptopa i... jak gdyby nigdy nic, odpalił go na łóżku. – Co ty robisz? – Mam dwa zaległe maile do odpisania. To chwilka. – Przyjechaliśmy tu, żeby odpocząć. Może chociaż jutro zrób sobie „chwilkę”, co? – Nie zaczynaj – rzucił, nie podnosząc wzroku znad ekranu. – Przecież mogę ogarnąć dwa maile. To ci przeszkadza? Usiadłam na fotelu pod oknem. Patrzyłam, jak krople deszczu spływają po szybie. I jakoś tak głupio mi się zrobiło. Bo przecież to tylko dwa maile, prawda? Tylko że w naszym małżeństwie od dawna wszystko było „tylko”. – Dobra, rób, co chcesz. Idę się wykąpać. Nie odpowiedział. Po prostu klikał dalej. I wtedy coś mnie tknęło. Czułam się zbędna Rano obudziłam się sama w łóżku. Na stoliku nocnym leżała kartka z krzywym napisem długopisem: „Poszedłem wcześniej na stok. Wrócę przed obiadem”. Żadnego „buziaka”, żadnego „miłego dnia” – po prostu jakby pisał notatkę służbową. Zeszłam na śniadanie z nadzieją, że jeszcze go złapię, ale oczywiście już go nie było. Przy stole starsze małżeństwo rozmawiało cicho, parka obok się śmiała, dzieci piszczały – wszyscy jakby zgrani, połączeni jakąś nicią. A ja? – Dzień dobry. Smakuje śniadanko? – zagadnęła gospodyni, uśmiechnięta od ucha do ucha. – Tak, pyszne. Dziękuję – wydusiłam. Wróciłam do pokoju, przebrałam się i wyruszyłam na stok. Nie jeżdżę najlepiej, raczej rekreacyjnie, no i lubię towarzystwo. Po godzinie szukania męża, w końcu go znalazłam. Stał przy barze, w kasku na głowie, z kubkiem czegoś parującego. Nie sam. Rozmawiał z jakąś blondynką. – Ooo, no patrz, kto tu się w końcu pojawił – rzucił na powitanie. – Szukam cię od godziny. Nie pomyślałeś, żeby zadzwonić? – Nie chciałem cię budzić. No weź, nie rób sceny, przecież jesteśmy na urlopie. – Na wspólnym urlopie – syknęłam przez zaciśnięte zęby. A on tylko wzruszył ramionami. Nie pamiętałam, kiedy ostatni raz czułam się tak zbędna. Zupełnie mnie olał Nie rozmawialiśmy przez resztę dnia. Mąż zjechał jeszcze kilka razy, a ja tułałam się między wypożyczalnią sprzętu narciarskiego a kawiarnią. Udawałam, że wszystko gra. Przecież nie będę robić scen na środku stoku, nie? Do pensjonatu wróciliśmy osobno. Gdy weszłam do pokoju, siedział już na łóżku, z telefonem w ręku. – Wiesz, mogłeś chociaż zapytać, czy mam ochotę pojeździć z wami – zaczęłam, zdejmując kurtkę. – Nie wiedziałem, że w ogóle zamierzasz przyjechać na stok. – Mówiłam rano, że chcę – westchnęłam. – Tylko ciebie już nie było. – No to mogłaś zadzwonić. Albo napisać. – Serio? To mam się jeszcze dopraszać o uwagę? – Nie przesadzaj. Przecież nic się nie stało. Spotkałem kogoś na krzesełku, zagadała, pojeździliśmy. To nie przestępstwo. – A może po prostu wolałeś spędzić dzień z kimś, kto ci nie marudzi? Zamilkł. Patrzył w ekran, jakby go ten temat nie dotyczył. – Wiesz co? – powiedziałam po chwili ciszy. – Nie chcę się kłócić. Nie po to tu przyjechałam. – No dobra, to idziemy na kolację? Szliśmy w milczeniu. W restauracji on zamówił stek, ja zupę. Przez większość posiłku patrzył w telefon. Obserwowałam parę obok – śmiali się, karmili deserem, robili sobie zdjęcia. – Mógłbyś schować ten telefon? – Już kończę. Nie kończył. Jadłam zupę, myśląc, że chyba lepiej smakowałaby mi sama – w domu, z książką. Nie z kimś, kto zapomniał, że w ogóle tu przyjechał z żoną. Rozczarował mnie Kolejnego dnia obudziłam się wcześnie. Mąż leżał obok, chrapiąc cicho, a ja przez chwilę gapiłam się w sufit, próbując nie myśleć. Chciałam spakować walizkę i wrócić do domu. Albo w ogóle zniknąć. Może gdyby mnie nie było, zauważyłby w końcu moją nieobecność. – Wstajesz? – zapytałam chłodno. – Mhm… co? Tak, zaraz. – Śniadanie jest do dziewiątej. Potem możesz znowu znikać na cały dzień, jak masz ochotę. – Ej, nie przesadzaj. Już ci powiedziałem, że nie chciałem cię budzić. – Tak, jasne. I nie chciałeś też zadzwonić, napisać, cokolwiek. Tylko biegać po stoku z blondynką, która akurat zagadała. – Nie dramatyzuj. To była zwykła rozmowa. Ona też tu sama, więc się zgadaliśmy. Nie wiem, czemu robisz z tego problem. – Nie wiesz? A może dlatego, że jestem twoją żoną, a ty traktujesz mnie jak powietrze? – O rany, zaczyna się… – przewrócił oczami i zrzucił kołdrę. – Miało być miło, a ty znowu robisz z igły widły. – Przypomnę ci tylko, że to ja zorganizowałam ten wyjazd. I ja chciałam spędzić czas z tobą. Zamilkł. – Dobra, nie ma sensu się kłócić. Idziesz na stok? – Nie. Jadę do term. Sama. – Jak chcesz – rzucił i wyszedł. Zostałam w pustym pokoju. I pierwszy raz poczułam coś, co trudno było nazwać inaczej niż... rozczarowanie. Przyłapałam go Termy były ładne. Siedziałam sama w gorącej wodzie, próbując udawać, że to wystarczy. Przynajmniej nikt tu nie sprawdzał telefonu co pięć minut. Nikt nie uciekał wzrokiem, gdy próbowałam coś powiedzieć. Nikt nie udawał, że mnie nie słyszy. Po południu wróciłam do pensjonatu. W pokoju było pusto, a śnieg topniał na butach męża, ale jego nie było w pokoju. Weszłam do łazienki, żeby zmyć makijaż, i wtedy kątem oka zauważyłam coś w kieszeni jego kurtki. Jakiś paragon. Wyciągnęłam go bezmyślnie. Ciekawość? Może coś więcej. Bar na stoku. Dwa hot-dogi, dwa piwa, gorąca czekolada. Wrócił, kiedy siedziałam na łóżku, trzymając ten papierek w ręku. – Co to? – zapytałam, nie kryjąc irytacji. – Co? – Paragon. Dwa piwa. Dwie czekolady. Dwa hot-dogi. Przypadkowo? – No co ty, teraz będziesz śledzić moje paragony? – Nie muszę cię śledzić. Wystarczy, że przestaniesz mnie traktować jak kogoś głupszego od siebie. To nie było przypadkowe spotkanie, prawda? – Daj spokój… Przecież nic się nie dzieje. Serio myślisz, że coś bym zrobił? – Nie wiem. Jednak wiem, że robi się z ciebie ktoś, kto mógłby. Milczał. Patrzył na mnie bez słowa, a ja poczułam... ulgę. Ulgę, że w końcu to powiedziałam. – Wiesz co? – powiedziałam, wstając. – Całe szczęście, że już wracamy do domu. – I co, obrażona księżniczka? – Nie. Po prostu nie jestem idiotką. Przejrzałam na oczy Następnego dnia wracaliśmy w milczeniu. Radio grało jakąś pogodną piosenkę o miłości, ale w aucie panowała atmosfera jak po pogrzebie. W połowie trasy mąż wyłączył muzykę. – Powiesz coś w końcu, czy zamierzasz się obrażać przez całą drogę? – A co miałabym powiedzieć? Że to był cudowny weekend? Że dziękuję za lekcję, jak wygląda bycie niewidzialną żoną? – Przesadzasz. Robisz z tego jakąś tragedię. – Nie. Tragedia to byłaby zdrada. A to? To raczej komedia. Tyle że ja w niej gram rolę idiotki, która płaci za wyjazd, żeby mąż mógł się gapić na obcą kobietę w rajstopach termoaktywnych. – Serio? Już nie można normalnie pogadać z kimś obcym? – Pogadać, pewnie. Tylko że ty nie rozmawiałeś ze mną przez cały weekend. Ze mną nie chciało ci się nawet zjeść śniadania. Nawet jednego dnia nie potrafiłeś udawać, że ci na mnie zależy. Zamilkł. Jechał dalej z zaciśniętymi ustami, jakby czekał, aż mi przejdzie. Tyle że tym razem nie przechodziło. Nawet nie chciałam, żeby przeszło. – Zamiast planować kolejny weekend, powinieneś się zastanowić, czego właściwie chcesz. I z kim chcesz być. Bo chyba nie ze mną. – Przesadzasz… – Nie. Po prostu wreszcie widzę to, co od dawna próbowałam ignorować. I wiesz co? Dziękuję. Bo gdyby nie ta wycieczka, dalej bym udawała, że wszystko jest w porządku. Resztę drogi jechaliśmy w ciszy. A ja już wiedziałam, że kolejnej wspólnej podróży nie będzie. Izabela, 39 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mąż zarządzał naszymi pieniędzmi i żałował mi na wszystko. Na starość tupnęłam nogą i zaczęłam chować kasę do skarpety” „Dla mojego męża jego matka to największa świętość. Gdy jej się sprzeciwiłam, po prostu wyrzucił mnie z domu” „Zwykły Dzień Babci i Dziadka zmienił się w rodzinny dramat. Teściowa odkryła moją tajemnicę i nie chciała odpuścić”