„Miałam męża przyjaciółki za gbura i gamonia. Okazało się jednak, że miał inne atuty”
„Widywaliśmy się często. Moja przyjaciółka, jej mąż i ja tworzyliśmy taką małą paczkę. Nieplanowanie, po prostu tak wyszło. Ona dzwoniła, że wpadają na kawę, albo ja wpadałam do nich, kiedy miałam gorszy dzień. Była wygodna atmosfera, trochę plotek, trochę śmiechu. On najczęściej siedział rozwalony na kanapie, pilot miał w jednej ręce, piwo w drugiej”.
Nie powinnam tego myśleć, a tym bardziej czuć. Przecież to mąż mojej przyjaciółki. Mężczyzna, którego znałam od lat, i którego przez długi czas uważałam za zwykłego prostaka. Wiecznie narzekał, wiecznie coś mu nie pasowało, a jak już się odzywał, to najczęściej po to, żeby skomentować coś grubiańsko. Do tego był leniwy — nawet do lodówki miał za daleko, jeśli nikt mu czegoś nie podał. A jednak… Z biegiem czasu zaczęłam zauważać rzeczy, które wcześniej ignorowałam. Było w nim coś fizycznie pociągającego. Coś, co sprawiało, że patrzyłam na niego dłużej, niż powinnam. Tylko wzruszył ramionami Widywaliśmy się często. Moja przyjaciółka, jej mąż i ja tworzyliśmy taką małą paczkę. Nieplanowanie, po prostu tak wyszło. Ona dzwoniła, że wpadają na kawę, albo ja wpadałam do nich, kiedy miałam gorszy dzień. Była wygodna atmosfera, trochę plotek, trochę śmiechu. On najczęściej siedział rozwalony na kanapie, pilot miał w jednej ręce, piwo w drugiej. Z rzadka wtrącał się do rozmowy, a jak już to robił, to miałam ochotę się skrzywić. Komentował seriale w telewizji albo narzekał na politykę, nie przebierając w słowach. — Znowu ten pajac w wiadomościach — burknął kiedyś, zanim jeszcze usiadłam. — Może chociaż dzień bez narzekania, co? — rzuciła jego żona z uśmiechem, ale w jej głosie było coś zmęczonego. On tylko wzruszył ramionami i bezczelnie podrapał się po brzuchu. Zachowywał się jak typowy samiec — głośny, leniwy, obecny tylko ciałem. I mimo to nie mogłam nie zauważyć jego rąk. Dużych, silnych dłoni, które zaskakująco sprawnie otworzyły butelkę napoju, kiedy poprosiłam. — Dzięki — powiedziałam, a on tylko spojrzał na mnie z lekkim uśmiechem. Ten uśmiech został mi w głowie na dłużej, niż powinien. Zrobiło mi się ciepło Zaczęłam łapać się na tym, że czekam na te spotkania. Nie na rozmowy z przyjaciółką, choć wciąż były dla mnie ważne. Czekałam na niego. Na to, jak siadał w swoim kącie kanapy, rozkładając się jak król życia. Na jego głęboki, trochę zbyt głośny śmiech, który z początku mnie irytował, a potem, nie wiedzieć czemu, bawił. Na to, jak raz spojrzał mi prosto w oczy, kiedy powiedziałam coś zabawnego. Było w tym spojrzeniu coś... zbyt długiego. — No, masz gadane — rzucił wtedy, patrząc na mnie spod oka. — Przynajmniej jedno z nas — odcięłam się w żartach. Zobaczyłam, jak kąciki jego ust drgnęły. Nie odpowiedział, ale spojrzał jeszcze raz. Inaczej. Przez sekundę poczułam się naga, jakby widział więcej, niż chciałam pokazać. Zaczęłam bardziej przykładać się do wyglądu, kiedy wiedziałam, że ich zobaczę. Zrobiłam paznokcie, założyłam lepszy top, użyłam trochę perfum. Nic wielkiego, przecież to tylko spotkanie ze znajomymi, prawda? A jednak miałam wrażenie, że on zauważał. — Dobrze ci w tym — powiedział pewnego dnia bez spojrzenia w moją stronę. Zrobiło mi się ciepło, zupełnie nie tak, jak powinno. Patrzyłam na niego Tego dnia przyjaciółka zadzwoniła w biegu. Miała awarię w pracy, musiała wracać szybciej. — Jedź do nas, Michał już jest, a ja dojadę za godzinę — rzuciła w słuchawkę, zanim zdążyłam zaprotestować. Nie byłam pewna, czy to dobry pomysł. Godzina sam na sam z jej mężem? Niby nic, a jednak czułam dziwne napięcie. Wzięłam ze sobą ciasto i wino, żeby nie przyjść z pustymi rękami. — A co to za okazja? — zapytał, gdy zobaczył mnie w progu. — Taka, że żyjemy — uśmiechnęłam się, wchodząc do środka. Usiedliśmy w kuchni. On w dresie, boso, z rozwichrzonymi włosami. Mimo że wyglądał niechlujnie, miał w sobie coś niesamowicie męskiego. Piliśmy wino. On opowiadał o pracy, ja słuchałam. Potem ja mówiłam o swoim byłym, a on kiwał głową. — Głupi był, że cię zostawił — rzucił, nalewając kolejną porcję. Patrzyłam na niego i zastanawiałam się, co się właściwie dzieje. Siedzieliśmy tak blisko, że czułam ciepło jego ramienia. Nagle sięgnął po coś za mną i jego dłoń musnęła moje udo. Spojrzeliśmy na siebie. Nic nie powiedziałam. Nic nie zrobiłam. Tylko serce zaczęło bić szybciej. Nie potrafiłam przestać o nim myśleć Drzwi trzasnęły głośno. Moja przyjaciółka wróciła wcześniej, niż zapowiadała. Odskoczyliśmy od siebie, choć właściwie nic się nie działo. Tylko ten dotyk, to spojrzenie. Ale to wystarczyło, by czuć się przyłapanym. — O, już jesteś — powiedział spokojnie, wstając, jakby nic się nie wydarzyło. — Korki puściły szybciej, niż myślałam — odpowiedziała i pocałowała go w policzek. Siedziałam sztywno, trzymając kieliszek, który nagle wydawał się nie na miejscu. Próbowałam się uśmiechnąć, ale nie mogłam pozbyć się wrażenia, że ona coś zauważyła. Albo wyczuła. — Wszystko okej? — zapytała, patrząc na mnie uważnie. — Tak, jasne. Miło spędziliśmy czas — odpowiedziałam zbyt szybko. Zaproponowałam, że już pójdę. Nie zatrzymywała mnie zbytnio. Na pożegnanie Michał tylko skinął głową i mruknął coś, czego nie dosłyszałam. Wieczorem długo nie mogłam zasnąć. Analizowałam każdą minutę tego spotkania. Każdy gest, każde słowo. Wiedziałam, że to było niebezpieczne. Że balansuję na krawędzi. A jednak nie potrafiłam przestać o nim myśleć. Zostawił mnie z tymi słowami Zaczęłam się odsuwać. Odruchowo. Nie odbierałam telefonów, nie odpisywałam na wiadomości przyjaciółki. Zrzucałam wszystko na nadmiar pracy i złe samopoczucie. Ona uwierzyła, jak to ona — zawsze skupiona na sobie. Michała nie widywałam przez kilka tygodni. I było mi z tym... dziwnie. Jakby brakowało mi czegoś, co przecież nigdy nie powinno być moje. W końcu znowu się spotkaliśmy, przypadkiem. W sklepie. On w kolejce, ja przy kasie. Spojrzał na mnie uważnie, bez uśmiechu. — Zniknęłaś — rzucił, kiedy podeszłam. — Trochę musiałam... się zdystansować — odpowiedziałam niepewnie. — Myślisz, że o tym nie myślę? — zapytał cicho, zbliżając się na tyle, że mogłam poczuć jego zapach. — Ty też to czułaś. Nie zaprzeczyłam. Nie potrafiłam. — A co dalej? — zapytałam. — Nic — odpowiedział. — Przecież nie zrobiliśmy nic złego. Zostawił mnie z tymi słowami i wyszedł. Z torbą w ręce, z tą swoją leniwą, pewną siebie postawą. Wróciłam do domu z pustką, jakiej dawno nie czułam. Wiedziałam jedno — on był prostakiem, leniem i gburem, ale gdyby teraz wszedł do mojego mieszkania i wskoczył mi do łóżka... nieprędko bym się go pozbyła. Mógł być tylko pokusą Nie wróciliśmy już do tamtej bliskości. Spotykaliśmy się znowu — w trójkę, jak wcześniej. Wszystko wróciło na swoje miejsce, przynajmniej z zewnątrz. On znów siedział rozwalony na kanapie, znów mówił rzeczy, które sprawiały, że moja przyjaciółka przewracała oczami. Niby nic się nie zmieniło, a jednak ja już nie byłam tą samą osobą. Patrzyłam na niego inaczej. Wiedziałam, że nie był dla niej. Ale wiedziałam też, że nie był dla mnie. Nie nadawał się do życia, do planów, do stabilizacji. Był jak ogień w zimnym pokoju — daje ciepło, ale można się od niego poparzyć. Czasem, gdy ich odwiedzałam, czułam ten sam znajomy dreszcz, gdy nasze spojrzenia się krzyżowały. On wiedział, ja wiedziałam, ale milczeliśmy. W tej ciszy było więcej niż w jakimkolwiek słowie. Mógł być tylko pokusą. Nie warto było niszczyć czyjegoś życia dla jednej nocy. Przynajmniej tak próbowałam sobie tłumaczyć. Mimo wszystko czasem, w samotne wieczory zamykałam oczy i wyobrażałam sobie, że jednak go nie wygoniłam. Że został. I że to nie był tylko sen. Natalia, 35 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Po 20 wspólnych latach mąż zostawił mnie dla młodej lali. Gdy zobaczył mnie w sądzie, na mój widok ciekła mu ślinka” „Byłam gosposią u bogaczy. Nie sądziłam, że będę musiała zrobić coś więcej i to całkowicie za darmo” „Na każdym zdjęciu z wesela była ta sama kobieta. Wkrótce odkryłam, że to sekret mojego męża”
„Na ferie w Tatry pojechałam razem z mężem, ale wróciłam sama. Tamtego dnia na stoku widziałam go ostatni raz”
„Stałam przez chwilę na górze, patrząc jak jego sylwetka znika wśród drzew, aż w końcu zniknął za zakrętem. Dzieci poprosiły, żebym jechała z nimi, więc odwróciłam wzrok. Nikt z nas wtedy nie przypuszczał, że to ostatni raz, gdy widzimy go tak radosnego, pełnego życia. Tamto światło, tamten śnieg, wszystko wyglądało tak niewinnie”.
Kiedy pakowałam nasze rzeczy do samochodu, nie sądziłam, że ten wyjazd tak mocno odmieni moje życie. Zawsze lubiliśmy ferie zimowe. Były dla nas chwilą wytchnienia, okazją do śmiechu i wspólnych żartów na zaśnieżonym stoku. Zimą, gdy mróz szczypał w policzki, czułam, że naprawdę odpoczywamy od codzienności, uciekamy od problemów i niedomówień, które czasem zagnieżdżały się w naszym domu. Ten rok miał być wyjątkowy – nowe miejsce w Tatrach, nowa trasa, a do tego nasze dwudziestolecie razem. Nie spodziewałam się jednak, że radość zamieni się w żałobę, a śnieżne krajobrazy na zawsze będą mi się kojarzyć nie ze szczęściem, lecz z bólem, którego nie sposób opisać. Nawet teraz, kiedy zamykam oczy, widzę ostatni obraz – jego sylwetkę na stoku, coraz mniejszą i mniejszą, aż w końcu zupełnie znika za zakrętem. Nigdy już nie wrócił. Ja musiałam wrócić sama, z zupełnie innym bagażem niż ten, z którym wyjechałam. Czułam dziwny niepokój Wyjazd na ferie zawsze wywoływał we mnie dwa sprzeczne uczucia: podekscytowanie i niepokój. Może dlatego, że zima bywała kapryśna, a ja lubiłam wszystko mieć pod kontrolą. Tym razem jednak postanowiłam odpuścić, pozwolić sobie na beztroskę. Mąż żartował, że za bardzo się wszystkim przejmuję – nawet pakowaniem rękawiczek i wyborem nart. On był tym, który potrafił rozładować każdą napiętą sytuację jednym zdaniem. – Kochanie, nawet jeśli zapomnimy kasku, znajdziemy wypożyczalnię. Głowy nie stracimy – rzucił wesoło, gdy po raz trzeci sprawdzałam, czy wszystko zabraliśmy. Uśmiechnęłam się, choć gdzieś w środku czułam niepokój, jakby ten wyjazd miał być inny niż poprzednie. Może z powodu naszych cichych kłótni o codzienność, może przez przemęczenie, które ostatnio wkradało się do naszego życia. Mąż był coraz bardziej zamyślony, czasem patrzył przez okno z miną, której nie znałam. Droga w góry minęła nam spokojnie, choć atmosfera w samochodzie bywała napięta. Rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym, jakbyśmy unikali naprawdę ważnych tematów. Nocleg znaleźliśmy w małym pensjonacie, daleko od zgiełku. Wieczorem, gdy dzieci już spały, długo patrzyliśmy na siebie w ciszy, każde z własnymi myślami. Przez chwilę czułam się, jakbym patrzyła na obcego człowieka. Wtedy widziałam go ostatni raz Poranek przywitał nas słońcem i takim mrozem, że para buchała z ust już po otwarciu okna. W kuchni pensjonatu pachniało świeżym pieczywem, a śnieg skrzypiał pod butami, kiedy wynosiliśmy narty przed dom. Mąż był wyraźnie podekscytowany – jakby nagle odnalazł w sobie tę młodzieńczą radość, którą czasem gubił w natłoku codziennych spraw. Ja jednak miałam w sobie niepokój, który nie chciał minąć. – Słyszałaś prognozy? Dziś ma być idealny śnieg – powiedział, podając mi kubek herbaty. – Obyś się nie przeliczył – odpowiedziałam, starając się ukryć drżenie głosu. – Przestań się martwić, dzisiaj będzie piękny dzień – uśmiechnął się szeroko i lekko musnął mnie w policzek. Wjechaliśmy wyciągiem na górę. Stok był niemal pusty, cichy, tylko od czasu do czasu mijał nas ktoś, kto zjeżdżał szybciej. Mąż ruszył pierwszy, zawsze musiał być pierwszy – zawsze prowadził, pokazywał drogę. Stałam przez chwilę na górze, patrząc jak jego sylwetka znika wśród drzew, aż w końcu zniknął za zakrętem. Dzieci poprosiły, żebym jechała z nimi, więc odwróciłam wzrok. Nikt z nas wtedy nie przypuszczał, że to ostatni raz, gdy widzimy go tak radosnego, pełnego życia. Tamto światło, tamten śnieg, wszystko wyglądało tak niewinnie. Wiedziałam, że coś się stało Wydawało mi się, że zjazd potrwa najwyżej kilka minut. On zawsze wybierał najtrudniejsze trasy, lubił czuć wiatr na twarzy i ten dreszcz ryzyka, który mnie raczej przerażał niż bawił. Czekałam z dziećmi na dole stoku, obserwując ich nieporadność i wsłuchując się w śmiech, który na chwilę rozpraszał mój niepokój. Minuty mijały, a on nie pojawiał się na dole. Początkowo myślałam, że gdzieś się zatrzymał, może robi zdjęcia albo czeka na nas na trasie. – Mamo, gdzie tata? – spytała cicho córka, łapiąc mnie za rękaw. – Może zgubił kijek, zaraz będzie – powiedziałam szybko, sama nie wierząc w to tłumaczenie. Czas zaczął się wydłużać, z każdą kolejną chwilą narastało napięcie. Inni narciarze mijali nas bez słowa, niektórzy patrzyli ze współczuciem, jakby przeczuwali, że coś jest nie tak. W końcu podjechał do nas pracownik wyciągu, zasapany, z komórką w dłoni. – Proszę pani, musimy porozmawiać… Zamarłam na chwilę, patrząc na jego pobladłą twarz. – Czy coś się stało? – zapytałam cicho, czując, jak gardło ściska mi się z przerażenia. Nie odpowiedział od razu. Poprosił, by dzieci zostały z inną osobą. Wtedy już wiedziałam, że stało się coś złego. Instynktownie czułam, że ta chwila podzieli moje życie na „przed” i „po”. Świat mi się zawalił Pamiętam każdy detal – skrzypienie śniegu pod butami, trzęsące się ręce i dziwne światło, które wydawało się nienaturalnie ostre. Pracownik wyciągu prowadził mnie na bok, jakby chciał ukryć przed innymi naszą rozmowę. Słowa docierały do mnie jak przez mgłę. – Pani mąż miał wypadek. Ratownicy są już na miejscu, robią, co mogą. Proszę poczekać tutaj… – mówił cicho, a ja tylko kiwałam głową, niezdolna do żadnej reakcji. W sercu czułam ciężar, jakiego nie znałam nigdy wcześniej. Nie wiem, ile czasu upłynęło. Minuty ciągnęły się w nieskończoność. Patrzyłam w stronę lasu, tam gdzie zniknął, i wmawiałam sobie, że zaraz wyjdzie z tych drzew, otrzepie spodnie i zacznie się śmiać z własnej niezdarności. Próbowałam nie myśleć o tym, co najgorsze. Obok stała kobieta, która podała mi kubek z gorącą herbatą. – Będzie dobrze, pani zobaczy, takich wypadków jest mnóstwo – szepnęła. Chciałam jej uwierzyć, naprawdę. Jednak gdy pojawił się lekarz, nie musiał nic mówić. Widziałam to w jego oczach. Czułam, jak świat wali się na moją głowę, a ja stoję bezradna, zmarznięta i nieprzygotowana na to, co za chwilę usłyszę. – Przykro mi, nic więcej nie mogliśmy zrobić. Nic nie przynosiło mi ulgi Powrót do pensjonatu był jak koszmar, z którego nie mogłam się obudzić. Korytarze wydawały się dłuższe, ściany chłodniejsze, a śmiech dzieci zza zamkniętych drzwi innych pokoi drażnił mnie do bólu. Musiałam powiedzieć dzieciom, że tata nie wróci. Ich oczy – najpierw szeroko otwarte ze zdziwienia, potem powoli zalewane łzami – będą mi się śniły do końca życia. – Mama, przecież tata obiecał, że zabierze nas jeszcze na sanki… – szepnął syn, wpatrzony w ścianę. – Wiem, kochanie. – Przytuliłam ich mocno, czując, jak kruszy się cały mój świat. Przyszło mi zebrać nasze rzeczy, zapakować sprzęt narciarski, jakby wszystko było normalne. Przez okno widziałam, jak zjeżdżają inni, zadowoleni, zmęczeni, z rumieńcami na policzkach. Nie byłam już częścią tej radosnej beztroski. Kiedy odebrałam rzeczy męża od ratowników, miałam wrażenie, że każdy z nich patrzy na mnie ze współczuciem, ale żadne słowo nie przynosiło ulgi. Najtrudniejsze było wejście do pustego samochodu. Miejsce pasażera pozostało puste, narty złożone na tylnym siedzeniu jak niemi świadkowie tej tragedii. Wiedziałam, że czeka mnie najdłuższa podróż w życiu – powrót do domu bez niego, z trumną zamiast radosnych wspomnień. Tego nikt nam nie odbierze Długo nie mogłam zrozumieć, dlaczego właśnie nas to spotkało. Dom po powrocie wydawał się jeszcze bardziej obcy, jakby każdy kąt czekał na jego kroki, śmiech, obecność. Dzieci pytały, czy zima będzie jeszcze kiedyś taka jak dawniej, czy jeszcze pojedziemy w góry, czy znowu ktoś będzie stał z nami na stoku. Nie umiałam im odpowiedzieć. Za każdym razem, gdy w radiu słyszałam prognozę pogody albo widziałam śnieg za oknem, czułam w gardle ścisk. Przez pierwsze tygodnie nie wypakowałam walizki – nie byłam w stanie patrzeć na jego sweter, rękawiczki, czapkę, w której śmiał się do zdjęcia. Najtrudniej było przyjąć, że życie toczy się dalej, choć wydawało się, że wszystko się zatrzymało. Musiałam nauczyć się prosić o pomoc, odbierać kondolencje, słuchać fraz, które mają niby pocieszać, a tylko potęgują pustkę. Dzieci powoli uczyły się żyć bez niego, ale wiem, że każdy z nas codziennie wracał myślami do tamtego stoku, do tego ostatniego zjazdu. Dziś wiem, że żałoba nie znika wraz z topniejącym śniegiem. Jest jak echo krzyku na mroźnym wietrze – czasem cichsze, czasem znów przeraźliwie głośne. Ale mimo bólu potrafię już spokojnie oddychać zimą i czuć wdzięczność za te wszystkie wspólne chwile, których nikt nam nie odbierze. Weronika, 41 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Zadzwoniłam do syna, że nie mam na chleb. Powiedział, że nigdy nie będzie moim bankomatem” „Chciałam, żeby dzieci choć raz miały lepsze ferie. Z naszym budżetem mogę zapomnieć o weekendzie w Tatrach” „Podczas ferii odkryłam, że jestem w ciąży. Ojciec dziecka uznał, że wybrałam kiepski moment”
„Czułam, że nie stać nas na te ferie, ale rodzice byli beztroscy jak dzieci. Swoją chwilę słabości przypłacą długami”
„Znalazłam pismo przypadkiem. Leżało na półce z butami, wsunięte między stare gazety i ulotki z pizzerii. Koperta była gruba, oficjalna. Nazwisko właścicielki mieszkania krzyczało czarnym drukiem. Wezwanie do zapłaty. Serce zaczęło mi walić. Otworzyłam list jeszcze w kurtce, z plecakiem zsuniętym z jednego ramienia”.
Mam dziewiętnaście lat i czasem odnoszę wrażenie, że w naszym domu tylko ja jestem dorosła. Studiuję zaocznie, bo „tak taniej”, a w tygodniu dorabiam w kawiarni przy dworcu. Wracam zmęczona, ale i tak sprawdzam skrzynkę, bo rodzice nie lubią listów. Zwłaszcza tych w podłużnych kopertach. Mieszkamy w bloku. Są tam trzy pokoje, cienkie ściany, sąsiedzi, których znam tylko z odgłosów. Tata od kilku miesięcy jest bez pracy. Niby szuka, niby coś wysyła, ale głównie milczy. Mama za to mówi, że trzeba myśleć pozytywnie, bo inaczej „przyciąga się nieszczęścia”. Tomek jeszcze wierzy, że dorośli zawsze wiedzą, co robią. Dlatego kiedy mama oznajmiła, że jedziemy na ferie do Zakopanego, poczułam ścisk w żołądku. Pakowałyśmy się w pośpiechu. Swetry, rękawiczki, czapki. Tomek skakał z radości, a mama nuciła pod nosem. — A na pewno nas na to stać? — zapytałam, niby mimochodem. Uśmiechnęła się, jakby mówiła do dziecka. — Czasem trzeba po prostu żyć, kochanie. Zakopane było piękne. Śnieg, kuligi, zdjęcia. Tylko ja cały czas czułam, że coś tu nie gra. Jakby ta radość była pożyczona. I że ktoś wkrótce upomni się o zapłatę. Patrzył na mnie długo Znalazłam pismo przypadkiem. Leżało na półce z butami, wsunięte między stare gazety i ulotki z pizzerii. Koperta była gruba, oficjalna. Nazwisko właścicielki mieszkania krzyczało czarnym drukiem. „Wezwanie do zapłaty”. Serce zaczęło mi walić. Otworzyłam list jeszcze w kurtce, z plecakiem zsuniętym z jednego ramienia. Czytałam powoli, ale sens dotarł od razu: zaległość, termin, konsekwencje. — Tato! — zawołałam, wchodząc do kuchni. — Co to jest? Siedział przy stole, patrzył w telefon. Nawet nie podniósł głowy. — Odłóż to — mruknął. — Trzy miesiące zaległego czynszu. Trzy. Wstał gwałtownie, krzesło zapiszczało o kafelki. — To nie twoja sprawa — syknął. — Nie wtrącaj się. — Nie moja?! — Głos mi się załamał. — Myślałam, że choć raz pomyślicie o czymś więcej niż o kuligach! Zamarł. — Uważaj, co mówisz. — A ty uważaj na to, czy za chwilę będziemy mieli gdzie mieszkać! Patrzył na mnie długo. W jego oczach nie było złości, tylko pustka. Odwrócił się, włożył kurtkę i bez słowa wyszedł z mieszkania. Usiadłam na podłodze, trzymając list jak dowód zbrodni. Pomyślałam o nim sprzed roku. O ojcu, który wracał zmęczony, ale pewny siebie. Teraz widziałam tylko człowieka, który się chowa. Przede mną. Przed życiem. I nagle dotarło do mnie, że jeśli nikt nic nie zrobi, to naprawdę wylądujemy na ulicy. Oczy miała czerwone Mama stała w łazience i suszyła włosy, kiedy weszłam bez pukania. Gorące powietrze dmuchało jej w twarz, lustro było zaparowane. Wyłączyła suszarkę dopiero wtedy, gdy zobaczyła moją minę. — Co się stało? — zapytała spokojnie. Za spokojnie. Położyłam list na pralce. — To się stało. Trzy miesiące zaległego czynszu. Zamarła. Przez sekundę. Potem wzruszyła ramionami. — Daria, nie panikuj. Tata to ogarnie. — Kiedy?! — Podniosłam głos. — Jak nas wyrzucą na bruk? — Przesadzasz — prychnęła. — Zawsze jakoś dawaliśmy radę. — Zawsze?! — Poczułam, jak coś we mnie pęka. — Po co pojechaliśmy, mamo? Odwróciła się do mnie plecami, zaczęła składać ręczniki. Nerwowo. Za szybko. — Bo Tomek nigdy nie był w górach! Bo miałam dość tego pieprzonego życia! — wyrzuciła nagle. — Tego liczenia groszy, tej ciągłej biedy! — A teraz wszyscy będziemy mieli „dość”, jak nas wywalą! Odwróciła się. Oczy miała czerwone. — Ty nic nie rozumiesz — powiedziała drżącym głosem. — Myślisz, że mnie to nie boli? Myślisz, że ja nie wiem? — To czemu mnie okłamujecie?! Usiadła na brzegu wanny i rozpłakała się jak dziecko. A ja stałam naprzeciwko niej i pierwszy raz w życiu nie wiedziałam, czy bardziej chcę ją przytulić, czy nią potrząsnąć. — Chciałam, żeby chociaż przez tydzień było normalnie — wyszeptała. — Żebyśmy byli rodziną, a nie problemem. Wyszłam z łazienki bez słowa. W pokoju Tomek grał na konsoli, śmiał się do ekranu. Pomyślałam, że on jeszcze nie wie. I że ktoś będzie musiał mu to powiedzieć. Zapadła cisza Obudziły mnie głosy. Nie krzyki, raczej ten szept, który zawsze zwiastuje coś gorszego. Leżałam nieruchomo, wpatrzona w sufit, i słuchałam. — Nie możemy im mówić — mówiła mama cicho. — Zwłaszcza Tomkowi. — A Daria? — odpowiedział tata. — Ona i tak już wie za dużo. Serce zaczęło mi walić. Wstałam i stanęłam pod drzwiami kuchni. — Mówię ci, to się jeszcze jakoś rozwiąże — ciągnęła mama. — Weźmiemy chwilówkę… — Jaką chwilówkę?! — prychnął tata. — Jedną już mamy. I drugą. Myślisz, że ja nie liczę? Zapadła cisza. Potem usłyszałam słowa, które mnie zmroziły: — Trzy miesiące. Jak nie zapłacimy do końca miesiąca, wypowie umowę. Pchnęłam drzwi. — Co wypowie? — zapytałam ostro. Oboje podskoczyli, jakby ich złapano na gorącym uczynku. — Ile? — Podeszłam bliżej. — Ile jesteśmy w plecy? Mama zaczęła płakać. Tata opadł na krzesło. — Trzy miesiące czynszu. Długi. Kredyty — mówił wolno, jakby czytał cudze życie. — Grozi nam eksmisja. — To ja przez was będę teraz spać pod mostem?! — krzyknęłam. — Bo chcieliście „jakoś to ogarnąć”?! — Myśleliśmy, że to się rozwiąże… — wyszeptała mama. — I co?! Rozwiązało się?! Patrzyłam na nich i widziałam dwoje zmęczonych ludzi, którzy nie dali rady. I nagle poczułam, że coś we mnie przeskakuje. Że nie mogę już być tylko córką. — Od dziś mówicie mi wszystko — powiedziałam twardo. — O każdym liście. Każdej złotówce. Bo jak nie, to naprawdę skończymy na ulicy. Nie zaprzeczyli. A to było najstraszniejsze. Wróciłam do domu późno Nie pamiętam, kiedy wyszłam z domu. Wiem tylko, że było zimno i że nie wzięłam czapki. Szłam przed siebie, szybko, jakbym uciekała przed czymś, co mogło mnie dogonić. Blok za blokiem. Te same okna, te same balkony, za którymi toczyło się cudze, normalne życie. U cioci Ewy zapaliło się światło, zanim zdążyłam zapukać. Jakby na mnie czekała. — Daria? — zdziwiła się, patrząc na mnie od stóp do głów. — Co się stało? Usiadłam przy stole i dopiero wtedy zaczęłam płakać. Nie jak dziecko, tylko cicho, bez dźwięku. Opowiedziałam wszystko. O czynszu. O długach. O kłamstwach. — Oni mnie okłamali, Ewa — powiedziałam w końcu. — Wszystko zrobili za moimi plecami. Ciocia zacisnęła usta. — Bo myśleli, że cię chronią. Ale chyba nie rozumieją, że czasem prawda boli mniej niż kłamstwo. — A co ja mam teraz zrobić? — zapytałam. — Mam dziewiętnaście lat. Ja nie powinnam tego dźwigać. — Nie powinnaś — przyznała. — Ale dźwigasz. Zaproponowała herbatę, nocleg, pomoc. A potem, ostrożnie, jakby bała się mnie zranić, rzuciła: — Musisz też pomyśleć o sobie. Może o wyprowadzce. O usamodzielnieniu się. Te słowa bolały najbardziej. Bo wiedziałam, że ma rację. I że nie jestem gotowa. Wróciłam do domu późno. W kuchni paliło się światło. Tata siedział przy stole, w tej samej kurtce, w której wyszedł wcześniej. Spojrzał na mnie zmęczonymi oczami. I wtedy zrozumiałam, że nie uciekłam wystarczająco daleko. Między nami zapadła cisza Stałam w progu kuchni, a on nawet nie drgnął. Siedział pochylony nad stołem, z dłońmi splecionymi tak mocno, że aż zbielały mu knykcie. Wyglądał, jakby był mniejszy. Jakby coś z niego wyciekło. — Ciocia zadzwoniła — powiedział cicho, nie patrząc na mnie. — Wiem, gdzie byłaś. — To dobrze — odpowiedziałam. — Bo nie mam już siły udawać, że wszystko jest okej. Podniósł wzrok. Zobaczyłam w nim coś, czego wcześniej u niego nie widziałam. Wstyd. — Zawaliłem — powiedział. — I nie chodzi tylko o pieniądze. O wszystko. Usiadłam naprzeciwko niego. Pierwszy raz od dawna byliśmy sami. — Czuję się nikim — ciągnął. – Facetem bez pracy, bez kontroli. Bałem się przyznać. Tobie najbardziej. Zacisnęłam zęby. — Przestałeś być ojcem, a ja musiałam nim zostać — powiedziałam spokojnie, choć w środku trzęsły mi się ręce. Kiwnął głową. — Przepraszam, że nie potrafiłem być ojcem. Zawahałam się. — A ja przepraszam, że nie potrafię już ci ufać. Między nami zapadła cisza. Ciężka, ale prawdziwa. — Musimy coś zrobić — dodałam po chwili. — Razem. Ty nie będziesz się chował, a ja nie będę wszystkiego ciągnąć sama. Szukasz pracy. Idziemy do właścicielki. Wszystko na stół. — Dobrze — powiedział. — Obiecuję. Nie wiedziałam, czy dotrzyma słowa. Ale pierwszy raz od dawna ktoś mi coś obiecał wprost. Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Chciałam, żeby dzieci choć raz miały lepsze ferie. Z naszym budżetem mogę zapomnieć o weekendzie w Tatrach” „Teściowa robi najlepsze faworki w rodzinie. Od 10 lat proszę o przepis, a ona zawsze zmienia temat” „Nie wpuściłam księdza po kolędzie, bo nie miałam, co włożyć do koperty. Udawałam, że mnie nie ma”
„Mąż zaskoczył mnie w walentynki. Liczyłam na bukiet róż, a znalazłam dowód zdrady w jego telefonie”
„Westchnęłam ciężko. Niby wszystko gra, niby wszystko było jak w starym, dobrym filmie, a jednak coś mnie uwierało. Nie przewidziałam, że jeszcze tego dnia znajdę coś, co odmieni moje życie na zawsze”.
Przez lata uważałam, że walentynki to zwykła szopka – wszędzie serduszka, róże w cenie złota i te wymuszone uśmiechy na zdjęciach znajomych par. Mój mąż, choć nie należał do największych romantyków, zawsze coś przygotowywał. Raz był to wieczór w knajpce, kiedy indziej śniadanie do łóżka albo po prostu dobry film. W tym roku czułam się jakoś inaczej. Może to kwestia wieku, może nudy, a może po prostu podskórnie przeczuwałam, że ten dzień nie będzie wyglądał tak, jak zwykle. Może dlatego, że ostatnio mąż częściej znikał z telefonem w łazience. Przez chwilę nawet przemknęło mi przez myśl, że planuje coś większego na walentynki – może weekendowy wypad, a może zwyczajnie chce mi coś wynagrodzić. Nie wiedziałam jeszcze, jak bardzo się zdziwię, kiedy zamiast bukietu róż dostanę prezent, którego żadna kobieta nigdy nie chciałaby dostać. Westchnęłam ciężko Walentynkowy poranek zaczął się zwyczajnie. Mąż wstał wcześniej ode mnie – co zdarzało się raczej rzadko – i krzątał się w kuchni, stukając naczyniami. Przyniósł mi kawę do łóżka. Usiadł obok, udając nonszalancki luz, chociaż widziałam, że jest podenerwowany. – Spałaś dobrze? – zapytał, podając mi filiżankę. – Mhm, dziękuję. Co cię tak wcześnie na nogi zagnało? – podniosłam wzrok znad kołdry, udając, że niczego się nie domyślam. – No, wiesz… walentynki – uśmiechnął się półgębkiem, jakby sam nie wierzył w to, co mówi. – Pomyślałem, że zrobię ci miłą niespodziankę. Poczułam, jak narasta we mnie niepokój. Znałam go aż za dobrze – nie był mistrzem tajemnic. Z reguły nie potrafił utrzymać niczego w sekrecie, a teraz zachowywał się, jakby przemycał pod kołdrą skarb narodowy. – A coś jeszcze planujesz, czy to już cała twoja niespodzianka? – rzuciłam z przekąsem, próbując złapać go na jakimś szczególe. – Poczekaj, nie bądź taka szybka! – parsknął śmiechem. – Coś tam jeszcze się znajdzie. O osiemnastej masz być gotowa, zabieram cię na kolację. Zanim zdążyłam odpowiedzieć, już był na nogach i zniknął za drzwiami, zostawiając mnie z kawą i milionem myśli. Westchnęłam ciężko. Niby wszystko gra, niby wszystko było jak w starym, dobrym filmie, a jednak coś mnie uwierało. Nie przewidziałam, że jeszcze tego dnia znajdę coś, co odmieni moje życie na zawsze. Tylko przewróciłam oczami Przez cały dzień mąż zachowywał się wzorowo – podsyłał mi wiadomości z serduszkami, pytał, czy czegoś mi nie potrzeba, a nawet sam ogarnął pranie. Gdy przyszłam do sypialni, na łóżku leżała nowa sukienka. Czerwona. Przymierzyłam ją z mieszanymi uczuciami. Gdy wróciłam do salonu, stał już przy drzwiach, gotowy do wyjścia. – O, wyglądasz… no, muszę przyznać, bardzo ładnie – skwitował, po czym obdarzył mnie spojrzeniem, które nie do końca było takie, jak dawniej. – Ty też nieźle się postarałeś. Krawat nawet sam zawiązałeś? – mruknęłam, mierząc go wzrokiem. – Żartujesz sobie ze mnie? – odbił piłeczkę. – To co, gotowa na randkę życia? Skinęłam głową i chwyciłam torebkę. W samochodzie milczeliśmy przez dłuższą chwilę, aż w końcu nie wytrzymałam: – Słuchaj, powiesz mi wreszcie, dokąd jedziemy? Czy mam się szykować na spektakl, czy raczej na kebaba pod chmurką? – Zaufaj mi, będziesz zadowolona – rzucił z uśmiechem, a ja tylko przewróciłam oczami. Na miejscu okazało się, że zarezerwował stolik w tej samej restauracji, w której byliśmy na pierwszej randce. Niby miły gest, ale coś w nim było zbyt wyuczonego, zbyt perfekcyjnego. Podczas kolacji wyciągnął telefon, żeby zrobić nam zdjęcie, ale coś poszło nie tak – ekran na chwilę rozbłysnął i zobaczyłam coś, czego wolałabym nie widzieć. Zamarłam na moment. – Coś się stało? – zapytał, udając zatroskanego. – Nie, nic – odparłam spokojnie, choć już wtedy wiedziałam, że coś tu śmierdzi. Przyłapałam go Po kolacji wróciliśmy, wcale nie było mi do żartów. Kiedy mąż poszedł pod prysznic, usiadłam na kanapie i nerwowo obracałam w palcach telefon. Przypomniałam sobie tamto powiadomienie: różowe serduszko i imię, którego nigdy wcześniej nie widziałam na jego ekranie. Może przesadzam, może to tylko żart kolegi? Tylko czemu wyglądało to zupełnie inaczej niż zwykłe firmowe wiadomości? Nie byłam z tych, które grzebią mężowi w telefonie, ale... W pewnym momencie mąż zostawił telefon na stole. Odblokowany. Mąż był zajęty przerzucaniem kanałów w telewizorze. Zobaczyłam, jak ekran miga kolejnym powiadomieniem. Serduszko, emotka z pocałunkiem. – Podasz mi telefon? Chcę coś sprawdzić – rzuciłam od niechcenia, siląc się na obojętność. – Teraz? Poczekaj, zaraz ci dam – wydukał, ale już wiedziałam, że trafiłam w czuły punkt. – Co, boisz się, że coś w nim znajdę? – rzuciłam złośliwie. Wyciągnęłam rękę, nie czekając dłużej. Zanim zdążył się połapać, już miałam telefon w dłoni. Zjechałam ekran, odczytałam kilka wiadomości. Z każdą kolejną mina mi rzedła. Nie musiałam się domyślać, kto to był. Treści mówiły same za siebie. – No proszę… „Tęsknię za twoim zapachem”, „Dzisiaj o 19, jak zwykle?” – przeczytałam na głos, patrząc mu prosto w oczy. – To miła koleżanka z pracy, czy może nowa znajoma z siłowni? Zbladł i zamarł z otwartymi ustami. Wiedziałam, że już nie wykręci się byle czym. Miałam oczy pełne łez – To… to nie tak, jak myślisz – wyjąkał, biorąc się za głowę. – Och, właśnie zawsze o tym marzyłam, żeby usłyszeć klasykę: „to nie tak, jak myślisz” – parsknęłam. – Chcesz, żebym zinterpretowała te wiadomości inaczej? Może to taki biurowy żart? „Tęsknię za twoim zapachem”, „Jak miło było ostatnio”, „Jeszcze czuję cię na sobie”… – cytowałam dalej, coraz bardziej roztrzęsiona. – Słuchaj… Proszę, pozwól mi to wyjaśnić… – zaczął łamać się głosem. – Nie planowałem tego. Sam nie wiem, jak to się stało… – Oczywiście, nic nigdy się nie „planuje”. Miłość spadła ci z nieba? – nie wytrzymałam, śmiejąc się przez łzy. – Od kiedy? Ile to już trwa? – To nie trwało długo… Nie chciałem cię skrzywdzić. To był tylko moment słabości. Właściwie… sam nie wiem… – Przestań się miotać – przerwałam ostro. – Ile? Tydzień? Dwa miesiące? Rok? Zawahał się, jakby liczył, że może uda się jeszcze coś ukryć. – Parę miesięcy – rzucił cicho, ledwo słyszalnie. – Parę miesięcy! – powtórzyłam, cedząc słowa. – Gratuluję, naprawdę. Znalazłeś sobie młodszą wersję mnie czy może po prostu pierwszą, która cię posłuchała? Oparł się o ścianę, był cały blady. – Nie chciałem, żeby tak wyszło. Przysięgam, nie znaczyło to dla mnie tyle… – Tak? To ciekawe, bo dla mnie znaczy wszystko. Brawo, naprawdę. Walentynki roku! – westchnęłam, wycierając łzę z policzka. W tym momencie zrozumiałam, że żaden bukiet róż już nigdy nie zamaskuje tego zapachu zdrady. Zabrakło mi słów W domu zapadła cisza. Mąż patrzył na mnie z miną zbitego psa, a ja usiadłam na brzegu łóżka, ściskając w dłoni jego telefon jak dowód rzeczowy w sądzie. Chciałam wykrzyczeć wszystko, co kłębiło mi się w głowie, ale nagle zabrakło mi słów. Wtedy on pierwszy się odezwał: – Proszę cię, pozwól mi to naprawić. Przysięgam, to był błąd. Zrobiłem coś strasznego, ale nie chcę cię stracić. Pokręciłam głową i spojrzałam przez okno, jakby tam za szybą miała nagle pojawić się odpowiedź, jak żyć dalej. – Naprawdę myślisz, że wystarczy powiedzieć „przepraszam” i wszystko wróci do normy? Chcesz, żebym zapomniała, że przez kilka miesięcy żyłeś na dwa fronty? – Z trudem utrzymałam głos na wodzy. Zrobił krok w moją stronę, wyciągnął rękę, jakby chciał mnie pogłaskać, ale szybko się odsunęłam. – Słuchaj, wiem, że to brzmi jak marne tłumaczenie, ale… czułem się samotny, odtrącony. Ostatnio tylko praca, dom, wiecznie zmęczeni… Ona po prostu pojawiła się w odpowiednim momencie. Sam nie wiem, dlaczego tak się stoczyłem. – I co, to ma być powód? – Uniosłam brwi. – Każdy zmęczony facet w tym kraju ma obowiązek znaleźć sobie kochankę? Może powinnam też sobie kogoś znaleźć, skoro mi smutno i pada mi motywacja do życia? Przez chwilę patrzył na mnie, jakby zobaczył mnie po raz pierwszy. Wreszcie usiadł ciężko obok. – Nie, nie powinienem był. Przepraszam. Może nie zasługuję na drugą szansę… Błagam, spróbujmy to naprawić. Zrób ze mną, co chcesz, byle nie odchodź. Parsknęłam. Tak, pewnie, teraz nagle jestem cennym nabytkiem. Zawsze najważniejsza, kiedy grozi, że zniknę. – Daj mi spokój. Chcę zostać sama. Zresztą, i tak już wszystko powiedziałeś. Zamknęłam się w łazience, wpatrując się w swoje odbicie. Wiedziałam jedno: zaufania nie da się przykleić taśmą klejącą. Postawiłam na siebie Nie spałam tej nocy prawie wcale. Mąż próbował się tłumaczyć, ale w końcu odpuścił i przeniósł się na kanapę, pewnie z nadzieją, że rano będę już mniej zła. Ja jednak nie zamierzałam zgrywać pokrzywdzonej żony, która czeka na powrót niewiernego męża. Rano atmosfera była ciężka jak powietrze przed burzą. – Zrobiłem śniadanie… Może chociaż zjesz coś przed pracą? – zaproponował cicho, jakby to miało cokolwiek zmienić. – Nie jestem głodna – odpowiedziałam, wkładając płaszcz i szukając torebki. Patrzył, jak pakuję rzeczy do torby – ładowarkę, kosmetyczkę, kilka ubrań. Bez słowa. W końcu zebrał się na odwagę. – I co teraz? Tak po prostu wyjdziesz? Odwróciłam się do niego. – A co ty byś zrobił na moim miejscu? Siedział i czekał, aż twoja żona wróci z randki z kochankiem? – rzuciłam z przekąsem. – Wiesz, najgorsze nie są nawet te wasze wiadomości czy pocałunki. Najgorsza jest ta myśl, że przez tyle czasu żyłam w kłamstwie. Westchnął ciężko. – Nie wiem, jak to naprawić. Chciałbym, żebyś została, żebyśmy to jakoś odbudowali… – Chciałbyś wiele rzeczy – przerwałam mu ostro. – Może gdybyś wcześniej coś z siebie dał, nie musiałbyś dziś błagać o kolejną szansę. Chwyciłam torbę i ruszyłam do drzwi. Stanęłam przed domem i po raz pierwszy od dawna poczułam, że oddycham pełną piersią. Róże zwiędną, a ja? Może jeszcze kiedyś zakwitnę. Monika, 42 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Ukochany nie dał mi perfum na walentynki, za to sam pachniał podejrzanie. Ciągnął się za nim smród zdrady” „Mieliśmy jechać na wymarzone ferie, ale pieniądze nagle wyparowały. Mąż wolał kupić teściowej nowy telewizor” „Myślałam, że na emeryturze miłość się już nie zdarza. A teraz romans grzeje mnie bardziej niż herbata z imbirem”
„Od dawna z trudem wiążę koniec z końcem. Odrobinę radości wprowadził do mojego życia ktoś, kto umiał słuchać”
„On tylko wzruszył ramionami, jakby już się przyzwyczaił. A ja poczułam tę znajomą falę żalu — nie tylko do siebie, ale i do życia, które tak bardzo rozjechało się z tym, co sobie wyobrażałam, mając dwadzieścia lat. Byłam głodna. Nie tylko w sensie jedzenia, bo śniadania znów nie zdążyłam zjeść, ale głodna wszystkiego — dotyku, czułości, uwagi”.
Nie wiem, czy to bieda, czy wygórowane ambicje, ale faktem jest, że co miesiąc, pod koniec, zostaję z niemal pustym kontem. Mąż zarabia średnio, ja pracuję na półtora etatu, dzieci ciągle czegoś potrzebują. Wiadomo: wycieczki szkolne, nowe buty, lekcje angielskiego. Życie kosztuje, a my chcemy wyglądać, jakby nas było stać — czasem dla sąsiadów, czasem dla samych siebie. Tylko że prawda jest taka, że już dawno przestało nas być na to wszystko stać. Dlatego, poza własną rodziną, szukam też sensu życia gdzie indziej. U mężczyzny, który z początku tylko mnie słuchał. Nie potrafiłam zrezygnować z pozorów — Kochanie, zamówiłam ten nowy dywan z Instagrama, co ci wczoraj pokazywałam. Wspaniale będzie pasował do salonu — powiedziałam do męża, kiedy wieczorem wyciągałam z piekarnika zapiekankę. — No nie wiem, czy to teraz dobry pomysł... — mruknął, nie odrywając wzroku od telefonu. — Mamy przecież ratę kredytu za tydzień. Rzeczywiście, mieliśmy. I to niejedną. Kredyt za dom, kredyt za samochód, rata za lodówkę i jeszcze karta kredytowa, z której ciągle coś spłacaliśmy, a zarazem znów coś się na niej pojawiało. Żyliśmy jak większość naszych znajomych — niby średnia krajowa, ale wszystko w ratach. Tyle że ja nie potrafiłam zrezygnować z pozorów. Dbałam o to, żeby dzieci nie chodziły w podniszczonych butach, żeby na parapetówce sąsiadki pochwaliły wystrój mojego salonu. Nawet jak wiedziałam, że na koncie zostało dwieście złotych do końca miesiąca. — Damy radę — uśmiechałam się do męża i stawiałam talerze na stole. On już nie pytał, jak. Wiedział, że i tak coś wymyślę. Bo zawsze wymyślałam. Tylko że ostatnio coraz częściej łapałam się na tym, że wymyślam coś, czego wolałabym nie przyznać nawet sama przed sobą. Mnie też czegoś brakowało — Mamo, mogę dostać dwadzieścia złotych na pizzę po szkole? — zapytał syn z buzią umazaną pastą do zębów. — Wszyscy idą, głupio tak stać obok i patrzeć. — Jasne — odpowiedziałam odruchowo i poszłam do torebki sprawdzić, czy w ogóle mam cokolwiek. Znalazłam pięć złotych i paragon z apteki. Resztę drobnych wczoraj wrzuciłam do automatu na mleko w szkole młodszej córki. — Nie dziś, kochanie — powiedziałam cicho, bo jakoś nie chciałam, żeby słyszał, jak grzebię po kieszeniach i liczę monety. On tylko wzruszył ramionami, jakby już się przyzwyczaił. A ja poczułam tę znajomą falę żalu — nie tylko do siebie, ale i do życia, które tak bardzo rozjechało się z tym, co sobie wyobrażałam, mając dwadzieścia lat. Byłam głodna. Nie tylko w sensie jedzenia, bo śniadania znów nie zdążyłam zjeść, ale głodna wszystkiego — dotyku, czułości, uwagi. Mąż wracał z pracy późno, padał na kanapę, a potem zasypiał z pilotem w ręku. Dzieci to dzieci — kochane, ale też wiecznie czegoś potrzebujące. A ja? Przecież mnie też czegoś brakowało. Może właśnie dlatego, kiedy Grzesiek z biura zapytał mnie, czy chciałabym iść z nim na lunch, powiedziałam „tak” szybciej, niż zdążyłam pomyśleć, co robię. Tak to sobie tłumaczyłam Grzesiek nie był żadnym Adonisem. Zwykły facet po czterdziestce, trochę łysiejący, z miękkim brzuchem i wiecznie rozwichrzonym kołnierzykiem. Ale słuchał. I to jakoś wystarczyło. — I co, znowu młoda dyrektorka cisnęła cię o te raporty? — zapytał, kiedy siedzieliśmy razem w barze mlecznym obok biura. — Przecież ona nie ma pojęcia, co ty tam właściwie robisz. Parsknęłam śmiechem. Nie pamiętałam, kiedy ostatnio mogłam się tak roześmiać w czyimś towarzystwie. Z mężem rozmawialiśmy głównie o rachunkach, dzieciach i brudnych skarpetkach. Z Grześkiem mogłam pogadać o wszystkim, o niczym, o mnie. Pytał, jak się czuję, czy się wysypiam, czy boli mnie głowa, kiedy biorę tyle nadgodzin. Pewnego dnia przyniósł mi drożdżówkę. — Wczoraj mówiłaś, że nie miałaś śniadania. — Położył ją na moim biurku i zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć, już go nie było. Drobiazg. Banalny. Ale zrobił więcej niż jakiekolwiek słowa. Poczułam się zauważona. Może pierwszy raz od miesięcy. Wtedy jeszcze sądziłam, że to nic. Tylko zwykła sympatia między kolegami z pracy. Tak to sobie tłumaczyłam. Bo jak inaczej wytłumaczyć to, że czekałam na jego wiadomości bardziej niż na „kocham cię” od własnego męża? Już nie było odwrotu Zaczęło się niewinnie — zostaliśmy dłużej w pracy, bo projekt się sypał. Grzesiek zaproponował, żebyśmy zamówili coś do jedzenia. Chińszczyzna, herbata z automatu, śmiech z byle czego. Ostatni autobus mi uciekł. On zaproponował, żebym nie jechała nocnym, tylko przenocowała u niego. — Mam drugi pokój, spokojnie — dodał od razu, jakby wyczuwał moje napięcie. Miał rację. Miał drugi pokój. Z pościelą pachnącą płynem do płukania i kocem z lamą. Położyłam się i długo nie mogłam zasnąć. Przekręcałam się z boku na bok, wpatrując w sufit. Nagle usłyszałam delikatne pukanie. — Wszystko w porządku? — zapytał szeptem. Nie odpowiedziałam. Po prostu podniosłam kołdrę i zrobiłam mu miejsce. A on... wszedł. I położył się obok. Bez dotykania. Bez żadnych gestów. Po prostu był. I to wystarczyło, żeby zaczęłam płakać cicho, bezgłośnie. W tamtej chwili nie czułam się kochanką. Nie czułam się żoną. Czułam się kobietą, która znowu może zasnąć bez lęku. Która na moment zapomniała o pustym koncie, rachunkach i obojętnym spojrzeniu męża przy kolacji. A rano... rano już nie było odwrotu. Grzesiek zrobił mi kawę i powiedział: — Możesz tu wracać, kiedy tylko chcesz. Wróciłam. Jeszcze nie raz. Tyle że ja też płaciłam — Przecież nie robisz nic złego — mówił Grzesiek, kiedy po raz pierwszy zaczęłam się wycofywać. — Nie zabieram cię mężowi. Nie proszę, żebyś zostawiła dzieci. Po prostu... jesteśmy dla siebie ważni. Siedzieliśmy w jego kuchni, jedliśmy naleśniki z dżemem. Było tak domowo, że aż ściskało w gardle. Właśnie dlatego coraz trudniej było mi pogodzić to podwójne życie. W domu byłam matką, żoną, księgową, kucharką i pielęgniarką. U Grześka tylko sobą. I ta „ja” też miała potrzeby. Też chciała się śmiać, czuć dotyk, słyszeć „jesteś piękna”. Ale ta druga rzeczywistość miała swoją cenę. Grzesiek nie był utrzymankiem w dosłownym sensie. Nie dawałam mu pieniędzy. Nie kupowałam mu prezentów. To on częściej coś przynosił — bilety do kina, kolację na wynos, czasem nawet jakąś książkę, którą „powinnam przeczytać”. I tak, płacił za wszystko. Tyle że ja też płaciłam — własnym sumieniem. Strachem, że dzieci kiedyś usłyszą coś w szkole. Że mąż znajdzie wiadomość w telefonie. Że się dowie. I jeszcze jednym: ciszą. Bo nie miałam komu się zwierzyć. Największą tajemnicą mojego życia nie mogłam podzielić się z nikim. Nie mogłam wygadać się przyjaciółce, siostrze ani nawet samej sobie, kiedy patrzyłam w lustro. Nie wiem, co dalej Dzień, w którym mąż stracił pracę, zaczął się jak każdy inny. Śniadanie, kanapki do szkoły, moje szybkie espresso wypite w biegu. Dopiero wieczorem, po kolacji, powiedział mi bez emocji: — Nie przedłużyli umowy. Szef tylko wzruszył ramionami. Nie zapytał, jak damy radę. Nie robił dramatów. Po prostu wyszedł na balkon i siedział tam, aż zrobiło się ciemno. A ja siedziałam w kuchni i patrzyłam na tabelkę z domowym budżetem. W tej tabelce nie było miejsca na błędy. Na opóźnienia. Na „później zapłacimy”. Wtedy zadzwonił Grzesiek. Nie odebrałam. Wysłał wiadomość: „Jutro wieczorem. Tęsknię”. Patrzyłam na ekran długo. Za długo. Potem skasowałam wiadomość. Po raz pierwszy. Bo nagle wszystko to wydało mi się chore. Utrzymanie tego, co zbudowałam na kłamstwie, przestało być warte ryzyka. Zwłaszcza teraz. Nie wiem, co dalej. Mąż szuka pracy, a ja... ja przestałam chodzić na lunch do Grześka. Unikam go, mijam na korytarzach. Nie wiem, czy się domyśla, że to koniec. Może tak, a może jednak nie. Wypłata nadal ledwo wystarcza mi do pierwszego. Dzieci nadal chcą pizzę, mąż milczy. Ale przynajmniej wieczorem zasypiam we własnym łóżku. Sama ze sobą. Renata, 39 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mąż traktował mnie jak powietrze. Kiedy spotkałam kogoś, kto mnie dostrzegł, nie wahałam się ani chwili” „Synowa nie wie, co robię z dziećmi, gdy tylko zamknie drzwi. Skoro mam pilnować wnuki, to na moich zasadach” „Rodzinne ferie na wsi miały być za darmo. Byłam w szoku, gdy dostałam od kuzynki rachunek na 3 tysiące”
„Romantyczne ferie w Zakopanem to była porażka. Ukochany kręcił już od pierwszego dnia, aż wyszło szydło z worka”
„Narastał we mnie niepokój. Obserwowałam, jak podczas kuligu rozgląda się wokół, nie bardzo zwracając uwagę na to, co do niego mówię. Gdy dotarliśmy na polanę, stałam sama, patrząc na roziskrzone śniegiem góry, z poczuciem, że nie pasuję do tego miejsca. Zamiast romantycznej przygody czułam rosnący chłód – i to wcale nie przez zimę”.
Nigdy nie byłam wielką fanką gór zimą, ale Piotr miał zupełnie inne zdanie na ten temat. Od kilku miesięcy co rusz wspominał o wyjeździe na ferie do Zakopanego, aż w końcu poddałam się jego namowom. Chciał, żebyśmy pojechali razem, zostawili codzienność i w końcu odpoczęli od pracy, miasta i rutyny. Wydawało się, że wyjazd to po prostu spełnienie jego marzenia o idealnym, romantycznym czasie tylko we dwoje. W głowie już układałam sobie scenariusze: gorąca czekolada, spacery w śniegu, wieczory przy kominku. Nigdy nie przypuszczałam, że wyjazd ten okaże się dla mnie momentem zwrotnym. Ferie w górach miały być dla nas okazją do umocnienia związku. Dopiero później zrozumiałam, że w tym wszystkim chodziło o coś zupełnie innego. Czułam rosnący niepokój Pierwszy dzień wyjazdu powitał nas gęstą śnieżycą i przemoczoną kurtką, bo Piotr koniecznie chciał nieść wszystkie bagaże sam. Sapał, przeklinał pod nosem, kiedy w końcu udało nam się dotrzeć do pensjonatu. – No, zobacz jak tu pięknie – rozpromienił się, jakby zapomniał o wszystkim, co działo się po drodze. – Widzisz, mówiłem, że będziesz zadowolona. Stałam w progu pokoju, rozglądając się niepewnie. Dziwny był ten pokój: surowy, mało romantyczny, dość zimny. Za to widok na góry – bajka. Piotr, jak tylko rzucił torby, zabrał się za rozpakowywanie. Chyba pierwszy raz widziałam go takiego energicznego i… trochę spiętego. – Chodź, pójdziemy zobaczyć okolicę – nalegał. – Nie ma sensu siedzieć tutaj. Przeszliśmy przez zasypane podwórze, Piotr co chwilę zerkał w telefon, odpowiadał krótko na moje pytania. – Dziś tylko rozpoznanie terenu – rzucił, gdy przystanęłam przy sankach stojących przy wejściu. – Jutro czeka nas prawdziwa zabawa. Miałam wrażenie, że coś ukrywa. Niby czułam się wyjątkowa, bo przecież wyjazd był „dla nas”, a jednak jakaś niepokojąca nuta nie dawała mi spokoju. Jeszcze nie wiedziałam, że to dopiero początek. Coś mi nie pasowało Drugi dzień od rana miałam wrażenie, że jestem statystką w czyimś spektaklu. Piotr obudził mnie wcześnie, wyciągnął z łóżka, wręczył świeżo zaparzoną kawę i podał plan dnia. – Najpierw narty, potem termy, wieczorem kolacja – wyrecytował z uśmiechem. Niby wszystko brzmiało jak bajka, ale on patrzył na mnie nerwowo, jakby czekał na moją reakcję. Nie potrafiłam odmówić. Próbowałam się rozluźnić, udawałam, że cieszę się z każdego pomysłu. Gdy założyłam kombinezon, a Piotr już stał z nartami gotowy do wyjścia na stok, poczułam się nieswojo. On szusował jak dziecko, ja natomiast, ślizgając się niezdarnie, widziałam tylko jego plecy znikające na zakręcie. – Dasz radę! – krzyczał wesoło z góry. – Ja wiem, że to dla ciebie nowość, ale się nauczysz. W środku coś mnie uwierało. Miał być czas dla nas, tymczasem czułam się jak balast. Gdy w końcu zeszliśmy ze stoku, Piotr rozmawiał przez telefon, oddalając się ode mnie na tyle daleko, bym nie mogła usłyszeć ani słowa. – Idziemy coś zjeść? – zapytałam, gdy wrócił. – Zaraz, muszę coś jeszcze załatwić. Poczekaj chwilę. Wtedy po raz pierwszy poczułam, że naprawdę nie wiem, po co tu jestem. Czułam się nieswojo Kolejny dzień przyniósł jeszcze więcej pytań niż odpowiedzi. Piotr stał się wręcz nadgorliwy – miał rozpisane godziny posiłków, zaplanowane atrakcje, rezerwacje na termy i wieczorne kuligi. Wydawało się, że nie ma miejsca na spontaniczność, o której marzyłam. Zamiast wspólnego odpoczynku wszystko wyglądało jak zorganizowana wycieczka dla grupy szkolnej, a nie dla zakochanej pary. – Dzisiaj musimy zdążyć na kulig, więc nie ma mowy o przeciąganiu obiadu – instruował, marszcząc brwi, kiedy powiedziałam, że chętnie posiedziałabym dłużej przy kominku. W drodze na kulig telefon Piotra dzwonił bez przerwy. Z każdym kolejnym połączeniem stawał się bardziej spięty, w końcu odsunął się ode mnie na bok, przykrywając usta rękawiczką. – To tylko znajomy z pracy, wiesz, sprawy firmowe… – rzucił, widząc moje spojrzenie. Nie drążyłam, chociaż narastał we mnie niepokój. Obserwowałam, jak podczas kuligu rozgląda się wokół, nie bardzo zwracając uwagę na to, co do niego mówię. Gdy dotarliśmy na polanę, Piotr nagle odsunął się od grupy, znikając za drzewami. Stałam sama, patrząc na roziskrzone śniegiem góry, z poczuciem, że nie pasuję do tego miejsca. Zamiast romantycznej przygody czułam rosnący chłód – i to wcale nie przez zimę. Nie byłam dla niego partnerką Czwartego dnia wyjazdu nie miałam już złudzeń. Obudziłam się sama w pokoju – Piotra nie było. Jego telefon leżał na stoliku. Za oknem panowała jeszcze cisza, a ja przez chwilę łudziłam się, że może poszedł tylko po kawę. Po godzinie wrócił, dziwnie rozpromieniony. – Chodź, śniadanie czeka w jadalni! – oznajmił, unikając mojego spojrzenia. Podczas posiłku rozmawiał z kelnerką, zachwalał górskie sery, pytał o polecane trasy, jakby był tu gospodarzem. Ja czułam się niewidzialna. Nie wytrzymałam i wyszłam na zewnątrz zaczerpnąć powietrza. Szybko do mnie dołączył. – O co ci chodzi? – zapytał z irytacją. – Mieliśmy się dobrze bawić! – Chciałam być tu z tobą, a nie jako dodatek do twojego wyjazdu – wyrzuciłam. Piotr machnął ręką, jakby nie miał czasu na takie rozmowy. – Przesadzasz. Wszystko jest super, tylko ty masz wiecznie jakieś „ale”. Odeszłam bez słowa, coraz bardziej pewna, że nie jestem tu dla niego partnerką, tylko mało istotnym punktem jego własnego planu. Tego dnia, na termach, Piotr znowu był zajęty telefonem i rozmowami z obcymi. Czułam się coraz bardziej wyobcowana. Farsa dobiegła końca Ostatniego dnia ferii wiedziałam już, że coś się wydarzy. Piotr znów wcześnie wyszedł, zostawiając mnie samą. Postanowiłam nie czekać biernie – ubrałam się, zeszłam do recepcji i usiadłam w kącie jadalni z kubkiem gorącej herbaty. Z dala widziałam, jak Piotr rozmawia z jakąś kobietą w holu. Byli zaabsorbowani sobą, ich gesty nie pozostawiały złudzeń. Podszedł do mnie później, jakby nic się nie stało. – Spotkałem znajomą jeszcze z czasów studiów... Nie wiedziałem, że tu będzie – rzucił lekko. Nie odpowiedziałam. Czułam się rozczarowana, ale przede wszystkim… zdradzona nie tyle przez brak jego wierności, co z powodu jego intencji. Przez cały wyjazd Piotr grał rolę idealnego organizatora, ale nie miał dla mnie ani odrobiny uwagi, ani czułości. Nagle zrozumiałam, że to wszystko był tylko teatr. Stworzył pozory romantycznego wyjazdu we dwoje, by podtrzymać iluzję. Bym dalej wierzyła, że wszystko jest idealnie. Wieczorem spakowałam swoje rzeczy szybciej niż zwykle. Piotr zdziwiony patrzył, jak znoszę walizkę do samochodu. – Już chcesz wracać? – spytał, udając zaskoczenie. – Tak, bo nie chcę być statystką w twoim życiu – odpowiedziałam cicho. Droga powrotna była długa i zimna. Po raz pierwszy poczułam ulgę, że ta farsa dobiega końca. Musiałam pozbyć się złudzeń Po powrocie do domu długo nie mogłam się otrząsnąć z goryczy tego wyjazdu. Przez pierwsze dni chodziłam jak cień, próbując zrozumieć, dlaczego pozwoliłam sobie na rolę drugoplanową w historii, która miała być moją własną. Piotr zachowywał się tak, jakby nic się nie stało – od razu rzucił się w wir pracy, zostawiając mnie z milczeniem i niedopowiedzeniami. Ani razu nie zapytał, co czuję, nie zauważył nawet, jak bardzo oddaliliśmy się od siebie przez te kilka dni. Wieczorami patrzyłam na nasze zdjęcia z gór. Wyglądaliśmy na szczęśliwych – sztuczne uśmiechy, pozowane miny. Wspomnienie ferii w Zakopanem, które miałam w swoim sercu, wyglądało jednak zupełnie inaczej. Kiedy w końcu zebrałam się na odwagę, powiedziałam Piotrowi wprost, że nie chcę już uczestniczyć w jego „idealnych planach”, jeśli mam je dzielić z kimś innym. Spojrzał na mnie zdziwiony, może nawet trochę zaniepokojony. Chyba naprawdę nie rozumiał, o co mi chodzi. Wyjazd w góry miał nas zbliżyć, a ostatecznie pokazał, jak daleko od siebie jesteśmy. Może tak właśnie miało być – lepiej dowiedzieć się wcześniej, niż tkwić w iluzji przez kolejne lata. Eliza, 31 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Podczas ferii odkryłam, że jestem w ciąży. Ojciec dziecka uznał, że wybrałam kiepski moment” „Chciałam, żeby dzieci choć raz miały lepsze ferie. Z naszym budżetem mogę zapomnieć o weekendzie w Tatrach” „Dla wnuków byłem dziadkiem, który nie nadąża za pędzącym światem. Nowa sąsiadka odnalazła we mnie duszę nastolatka”
„Nie stać mnie było, żeby zabrać dzieci na ferie. Okazało się, że chcą mojej obecności, a nie luksusowych wyjazdów”
„Zamarłam. Chciałam wejść, powiedzieć coś, rzucić jakimś żartem, zmienić temat. Ale nie zrobiłam tego. Stałam tam, z sercem gdzieś w gardle, i nie potrafiłam wykrztusić ani słowa. Wróciłam do komputera. Próbowałam skończyć zlecenie o krzesłach ergonomicznych, ale zamiast pisać, gapiłam się w ekran. Kursor migał, a ja myślałam tylko o tym, co powiedzieli”.
Zawsze obiecywałam sobie, że będę inną matką niż moja — nie zmęczoną życiem, ze wzrokiem wiecznie utkwionym w podłodze i rachunkach. Tymczasem coraz częściej łapię się na tym, że moje życie to ciągłe przeliczanie: „czy starczy”, „czy zapłacone”, „czy jeszcze zdążę”. Pracuję na zleceniach — dziś z tekstami SEO, jutro z korektą katalogu mebli. Zlecenie tu, przelew tam, faktura, przypomnienie, cisza. Wszystko to robię przy kuchennym stole, między praniem a zupą, między krzykiem młodszego a narzekaniem starszego. A jednocześnie z ogromną potrzebą, by choć trochę być „obecną”, nie tylko fizycznie. — Mamo, a gdzie pojedziemy na ferie? — zapytał trzy tygodnie temu Olek, mój młodszy syn. Patrzył na mnie z takim entuzjazmem, że... skłamałam. Powiedziałam, że coś wymyślimy. Że może góry, może babcia, może choćby weekend za miastem. Chciałam dać im nadzieję. Dzieci nie powinny żyć wyłącznie „rozsądkiem”. A potem przyszły rachunki za gaz i za prąd. Opóźniona faktura od klienta. I cisza w skrzynce, bo zero nowych zleceń. I znowu wszystko się posypało. Nie było ani gór, ani babci, ani weekendu. Zamiast tego był spacer po osiedlu z termosem kakao. Promocja na bilety do kina — wtorek, godzina 10:00, sala pełna dzieci i matek z cieniami pod oczami. Fort z koców i poduszek w salonie, śmiech, który na chwilę zagłuszał wyrzuty sumienia. Ale wystarczyło wejść na Facebooka, żeby poczuć się jeszcze gorzej. Zdjęcia koleżanek z pracy — jedna w Zakopanem, druga w Alpach, trzecia wrzuca fotkę z dziećmi w jacuzzi. Śnieg, narty, luksus, bąbelki. A ja? Z kubkiem zimnej herbaty przy stole, między otwartym Wordem a arkuszem kalkulacyjnym. — Mamo, a czy my kiedyś też pojedziemy na ferie? Takie... prawdziwe? — zapytał dziś Kacper. — Jasne — odpowiedziałam, bo przecież matka nie może powiedzieć dziecku „nie”. Nawet jeśli nie wie, czy będzie miała na chleb w lutym. Naprawdę nie potrafię dać im więcej? Usłyszałam ich przez drzwi. Byłam w kuchni, z kubkiem zimnej kawy, klikając bezmyślnie w maile. Nagle ten ich dialog zatrzymał mnie w miejscu. Głos Olka, cichy, jakby się bał, że go usłyszę: — Ja nie chcę nart. Ja chcę, żeby mama się ze mną bawiła. Kacper, jak zwykle bardziej opanowany, odpowiedział prawie szeptem: — I żeby nie siedziała ciągle przy stole. Ona nawet w ferie pracuje. Zamarłam. Chciałam wejść, powiedzieć coś, rzucić jakimś żartem, zmienić temat. Ale nie zrobiłam tego. Stałam tam, z sercem gdzieś w gardle, i nie potrafiłam wykrztusić ani słowa. Wróciłam do komputera. Próbowałam skończyć zlecenie o krzesłach ergonomicznych, ale zamiast pisać, gapiłam się w ekran. Kursor migał, a ja myślałam tylko o tym, co powiedzieli. Nie chodziło o narty. Nie chodziło nawet o ferie. Chodziło o mnie. O to, że jestem obok, ale mnie nie ma. Że moje dzieci widzą mnie codziennie, ale wciąż jestem dla nich gdzieś indziej — w plikach, mailach, przelewach, w pośpiechu. Wieczorem nie spałam długo. Siedziałam przy stole, udając przed sobą, że pracuję. W końcu zamknęłam laptopa i odsunęłam go z takim impetem, że aż zgasła lampka. Siedziałam w ciemności. Czy naprawdę nie potrafię im dać więcej? Czy wszystko, co umiem, to zarabiać i zasypiać z poczuciem winy? Graliśmy godzinami Następnego dnia wstałam wcześniej niż zwykle. Zrobiłam im śniadanie, które jeszcze parowało, kiedy zawinięci w kołdry chłopcy wchodzili do kuchni. Spojrzeli na mnie zdziwieni, jakby nie rozumieli, skąd ten uśmiech na mojej twarzy. Nic nie mówiłam. Chciałam tylko, żeby ten dzień był inny. Nie mieliśmy gdzie pojechać. Nie było śniegu, nie było budżetu. Ale miałam kilka złotych i jeden pomysł. Po południu przyniosłam do domu torbę z planszówkami, które kupiłam w dyskoncie. Stare, trochę wygięte pudełka, ale kolorowe, z obietnicą emocji. Zrobiłam popcorn, rozwiesiłam koce między krzesłami i stołem, a potem zaprosiłam ich do środka, jakby to był namiot w sercu dzikiej puszczy. — Mama, a ty też się z nami bawisz? — zapytał Olek z nadzieją, jakby nie był do końca pewien, czy może mi przerywać pracę. — Jasne — odpowiedziałam. — Dzisiaj nie pracuję. Graliśmy godzinami. Śmialiśmy się, pokłóciliśmy o zasady, próbowaliśmy zbudować największą wieżę z poduszek. W jednej chwili Kacper spojrzał na mnie poważnie: — Ale dlaczego my nie możemy mieć takich ferii jak inni? Zamilkłam na moment. Nie chciałam kłamać. — Bo czasem trzeba wybrać, czy płacisz rachunki, czy jedziesz na ferie. Ale obiecuję wam jedno. Postaram się, żebyśmy mieli chociaż trochę radości. I żebyśmy byli razem. Olek kiwnął głową, jakby to wystarczało. Jakby ta namiastka normalności była lepsza niż żadne ferie. Ale ja w środku czułam ciężar, którego nie potrafiłam z siebie zrzucić. Miałam świadomość, że w tym wszystkim nadal byłam nieobecna. Grałam, śmiałam się, ale każda moja myśl była przy nieopłaconej fakturze, przy kliencie, który się nie odezwał, przy koncie, które lada dzień znów miało zejść do zera. To był pokój z krzywymi ścianami, brak śniegu, planszówki za dwanaście dziewięćdziesiąt i zapach popcornu z mikrofali. Ale może... może dla nich to właśnie miało znaczenie. Może to zapamiętają. Czułam się rozdarta Telefon zadzwonił, gdy Olek ciągnął mnie za rękaw w stronę świeżo zbudowanego fortu z koców. Zignorowałam go, chciałam być naprawdę obecna, ale po drugim sygnale coś mnie tknęło. Spojrzałam na ekran. Numer klientki. Tej od katalogu mebli, z którą nie mogłam się doprosić płatności. Odebrałam. — Dzień dobry, pani Sylwio. Mam dla pani nowe zlecenie. Pilne. Spora rzecz. Płatne od ręki. Milczałam przez kilka sekund. — Słucham? — Teksty promocyjne na nową serię. Potrzebujemy pięć stron. Najlepiej na wczoraj, ale wiem, że pani to ogarnie. Stawka dobra. I do końca ferii pani ma z głowy — dodała tonem, który miał być uprzejmy, ale zabrzmiał jak rozkaz. Zgodziłam się, choć jeszcze tego nie powiedziałam. — Dziękuję, odezwę się dziś wieczorem — rzuciłam krótko i się rozłączyłam. Wróciłam do salonu, gdzie chłopcy już siedzieli pod kocami. Kacper dmuchał na plastikowy kubek z herbatą, a Olek trzymał w ręku latarkę i udawał, że szukają potwora. — Mamo, teraz twoja kolej! — zawołał. Zawahałam się. Usiadłam obok, próbując się skupić, ale cały czas myślałam o komputerze. Pięć stron tekstu, może uda się w jeden wieczór. Dwa wieczory. A może szybciej. Pieniądze od ręki, to znaczy prąd zapłacony, zakupy zrobione, może coś odłożę. Albo chociaż przestanę się budzić w nocy z lękiem, że zabraknie. — Mama, no chodź, przecież mówiłaś, że się bawisz — powiedział Kacper, patrząc na mnie z rozczarowaniem. Wróciłam do zabawy, ale wszystko we mnie szumiało. Jak długo jeszcze mogę sobie pozwolić na ten komfort, że jestem z nimi, skoro nie wiem, co będzie za tydzień? Wieczorem, gdy zasnęli, otworzyłam laptopa. Siedziałam z nim przy stole, jak zawsze. Dłoń już sięgała po klawiaturę, ale zatrzymałam się. Spojrzałam na ich pokoje. Byli tam. Byłam tam dzisiaj z nimi. Ale jeśli wezmę to zlecenie, wrócę do tego, co znają najlepiej: mojej sylwetki za ekranem, krótkich odpowiedzi i niekończącego się „zaraz”. Ile razy mówiłam sobie, że to tylko na chwilę? Wróciłam do maila, w którym klientka opisała szczegóły. Teksty były proste. Nic, czego bym nie napisała z zamkniętymi oczami. Ale ja wcale nie czułam się pewna. Czułam się rozdarta. „Może jeszcze jedno zlecenie. Może potem znajdę dla nich czas. A jeśli nie?”. Zrobiłam im kakao Rano długo siedzieli przy śniadaniu. Zwykle jadali w biegu, jakby spieszyli się do szkoły, której teraz nie było. Tym razem chrupali płatki i wymyślali plan na dzień. Zeszłam do nich dopiero po chwili, już ubrana, z włosami jeszcze wilgotnymi. Olek od razu podniósł głowę. — Mamo, zrobimy dziś znowu kino? Ale takie z popcornem? Kacper spojrzał na mnie uważnie. On zawsze widział więcej. Nie odpowiedziałam od razu, tylko nalałam sobie herbaty i usiadłam z nimi. — A może... sanki? — zapytałam nagle. Zamarli. Chwilę zajęło im, zanim zrozumieli, że mówię serio. — Ale przecież nie ma śniegu — mruknął Kacper. — W nocy coś popruszyło — odpowiedziałam. — Na naszej górce może jeszcze coś zostało. Chwilę później już szykowaliśmy się do wyjścia. Stare sanki ledwo dały się wyciągnąć z piwnicy, zardzewiały łańcuch uparcie trzymał się kłódki. Pomogła sąsiadka, dała swój spray. Olek biegał po klatce z czapką naciągniętą na uszy, a Kacper sprawdzał, czy w termosie nie cieknie gorąca herbata. Byliśmy gotowi. Śniegu faktycznie było ledwo ledwo, ale wystarczyło. Kilkoro dzieci na jednej górce, ktoś zjeżdżał na worku po ziemniakach, ktoś na talerzu od huśtawki. Moje chłopaki podskakiwali z radości, jakby dostali wejściówki na stok w Alpach. Siedziałam na ławce, zmarznięta, z herbatą w ręku. Obserwowałam ich i miałam wrażenie, że przez ostatnie dni nauczyłam się więcej niż przez całe ostatnie lata. To nie były idealne ferie. Nie było pensjonatu z bali, jacuzzi i śniadania w formie bufetu. Ale mieliśmy coś, co na chwilę zamknęło wszystkie czarne myśli. Wróciliśmy do domu przemoknięci, ze śniegiem na butach i spodniach. Zrobiłam im kakao, usiedli w kuchni i jedli kanapki, jakby nie mieli siły na nic więcej. — Co było najlepsze? — zapytałam, sprzątając. — To, że byłaś z nami cały dzień — powiedział Olek bez namysłu. Kacper dopił kakao i spojrzał na mnie poważnie. — I się śmiałaś. Tak naprawdę. Poczułam, jak coś mi się zaciska w gardle. Ale tym razem nie ze strachu. Z ulgi. Byliśmy razem Wieczorem, gdy mieszkanie ucichło, siedziałam w kuchni z kubkiem herbaty i patrzyłam na wyświetlacz telefonu. Wiadomość od klientki nadal była nieprzeczytana. Nie odpisałam. Nie wytłumaczyłam się, nie przeprosiłam. Po prostu... nie podjęłam tematu. Zegar na ścianie tykał równo. Lodówka lekko buczała. Poza tym trwała cisza. Chłopcy już spali. Olek chrapał cicho, jak zawsze, gdy był naprawdę zmęczony. Kacper miał otwarte usta i głowę wciśniętą w poduszkę. Weszłam na chwilę do ich pokoju i przykryłam ich kocem. Pochyliłam się, żeby pocałować ich we włosy. Pachnieli śniegiem, zimnym powietrzem i kakao. Pachnieli dzieciństwem. Usiadłam z powrotem przy stole i przez chwilę po prostu siedziałam. Nie planowałam. Nie liczyłam. Nie martwiłam się. Po prostu byłam. Nie wiedziałam, co będzie jutro. Może znowu będę musiała przyjąć każde zlecenie, żeby przetrwać do końca miesiąca. Może znowu usiądę do komputera, kiedy oni będą chcieli grać w planszówki. Może wszystko wróci do poprzedniego rytmu. Może. Ale nie dzisiaj. Dzisiaj wybrałam inaczej. Nie pojechaliśmy nigdzie. Nie było śniegu po pas, nie było luksusu. Były domowe ferie, tanie planszówki, termos z herbatą i jedna górka z resztką śniegu. I byliśmy razem. Może to wystarczy. Sylwia, 37 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Byłam dumna z córki, bo myślała tylko o nauce. Gdy wróciła ze studniówki zrozumiałam, że nie znałam własnego dziecka” „Ferie w Białce Tatrzańskiej bez męża były jak pobyt w raju. Przywiozłam stamtąd pamiątkę, która ma oczy instruktora” „Mój mąż to leser jakich mało. Mam dość bycia jego służącą i nadskakiwania mu na każdym kroku”
„Mąż marudził, że za dużo wydaję i biegał na skargę do teściowej. Teraz we dwójkę przepytują mnie z paragonów”
„Wróciliśmy do domu w atmosferze, którą śmiało mogłabym nazwać lodowatą. W korytarzu mąż zajął się rozkładaniem butów, a ja wypakowywałam siatki. Co chwilę czułam na plecach wzrok teściowej, która, jakby mimochodem, wyciągała ze środka torby kolejne produkty i komentowała półszeptem”.
Nie wiem, kiedy zwykłe robienie zakupów stało się dla mnie powodem do stresu. Kiedyś chodziłam po sklepach z kartką czy z telefonem w ręce, na którym miałam starannie wypisaną listę. Lubiłam te drobne momenty dla siebie: przerzucanie jabłek w skrzynce, przeglądanie nowości na półkach, a czasem i tę małą pokusę w postaci czekolady wrzuconej do koszyka. Nikt mi nie mówił, co powinnam kupić, nikt nie zerkał mi przez ramię. Do czasu. Wszystko zmieniło się pewnego dnia, który na pierwszy rzut oka nie różnił się od innych. Dzień jak co dzień: lista zakupów, szybkie wyjście po pracy, planowanie obiadu. Nie przypuszczałam, że jedno, wydawałoby się niewinne, spotkanie w sklepie i kilka nieprzemyślanych słów mojego męża mogą sprawić, że każda kolejna wizyta w spożywczaku będzie dla mnie jak stąpanie po polu minowym. Od tamtej pory zakupy już nigdy nie były zwykłą sprawą — stały się sceną, na której rozgrywały się nasze rodzinne, codzienne dramaty. Teściowa westchnęła teatralnie Wszystko zaczęło się niewinnie w piątek po południu. Wpadłam do sklepu z listą w telefonie, gotowa sprawnie i szybko przelecieć przez kolejne działy. W głowie miałam plan: pieczeń na niedzielę, warzywa, coś słodkiego do kawy dla teściowej. W tym całym rozgardiaszu nie spodziewałam się, że akurat dziś, z całym tym moim naręczem zakupów, natknę się w sklepie na męża, i to w towarzystwie jego mamy. Zauważyłam ich dopiero przy kasach, kiedy on coś jej tłumaczył, a ona kiwała głową z miną, która mówiła wszystko. Zbliżyłam się z wózkiem, zerkając ukradkiem, czy nie wyglądam zbyt zmęczona. I wtedy się zaczęło. — O, jesteście już? — zagadnęłam niby beztrosko, choć czułam, jak serce mi bije. — No, zobacz tylko, co ona znowu nakupowała — powiedział mój mąż, rzucając spojrzenie do koszyka. — Kolejne płatki, jakieś musy, ciastka… Po co ci to wszystko? Jego mama od razu spojrzała na mnie, jakby właśnie przyłapała mnie na kradzieży. — Mówiłam jej, żeby nie brała tego chłamu — dodała. — Domowe najlepsze, a nie te gotowce. Zacisnęłam dłonie na rączce wózka, próbując nie dać po sobie poznać irytacji. — Chciałam kupić dzieciom coś innego na śniadanie — rzuciłam chłodno. — Zresztą, na liście było. — Lista, lista… — burknął mąż. — Czasem myślę, że robisz te zakupy jakbyś szła na wojnę, a nie do sklepu. Teściowa westchnęła teatralnie. — Kiedyś się nie marudziło, brało się, co było i gotowało, nie było tego wybierania, kombinowania. — Cóż, inne czasy, inne możliwości — odpowiedziałam, siląc się na uśmiech. Wiedziałam, że ten temat będzie jeszcze długo wracał, a moje zakupy nie raz zostaną poddane publicznej ocenie. Spojrzał na mnie, jakbym oszalała Wróciliśmy do domu w atmosferze, którą śmiało mogłabym nazwać lodowatą. W korytarzu mąż zajął się rozkładaniem butów, a ja wypakowywałam siatki. Co chwilę czułam na plecach wzrok teściowej, która, jakby mimochodem, wyciągała ze środka torby kolejne produkty i komentowała półszeptem. — O, to chyba dla dzieci? — zapytała, podnosząc opakowanie kolorowych płatków. — Tak, dla dzieci — odpowiedziałam spokojnie, choć w środku miałam ochotę wrzasnąć. — Zresztą, one same prosiły. Mąż tylko westchnął i wbił wzrok w podłogę, ale nie omieszkał dorzucić swojego: — Ty naprawdę uważasz, że to jedzenie? Zobacz, ile tu cukru. Mama ma rację. Odwróciłam się do niego, przerywając rozpakowywanie. — Może ty następnym razem zrobisz zakupy, skoro tak świetnie się znasz na tym, co jest zdrowe, a co nie. Teściowa nie przepuściła okazji. — Ja to mogę wam gotować przez tydzień, codziennie inne danie. Będzie taniej i zdrowiej, a nie te sztuczne gotowce. — Dziękujemy, mamo, ale radzimy sobie — mruknął mój mąż, choć jego ton był równie entuzjastyczny, co pończochy na plaży. Złapałam się na tym, że coraz szybciej rzucam produktami do szafki, byle szybciej mieć to za sobą. — Następnym razem po prostu wezmę tylko chleb i masło, wszyscy będą szczęśliwi — rzuciłam z przekąsem. Mąż spojrzał na mnie, jakbym oszalała. — No widzisz? Złościsz się, a wystarczy pomyśleć logicznie! — Tak, bo przecież logiczne jest, żeby dzieci jadły chleb z masłem przez cały tydzień — rzuciłam, trzymając w ręku paczkę musli jak oręż. Odrzuciłam listę na blat Następnego dnia ledwo otworzyłam oczy, a już miałam przed sobą nową listę zakupów. Tym razem napisaną przez męża. Podsunął mi ją pod nos podczas śniadania, jakby właśnie rozwiązał równanie z trzema niewiadomymi. — Proszę, tu masz wszystko, co trzeba. Żadnych głupot, żadnych zbędnych rzeczy — oznajmił z miną, jakby wręczał mi mapę skarbów. — Ziemniaki, marchew, mleko, chleb… — czytałam na głos, zerkając na niego spod byka. — To już nawet jajek nie można kupić? Albo, nie wiem, pomidorów? — Można, ale po co tyle wydziwiać. Po co to musli, po co soki w kartonie, po co dwie różne herbaty? Przewróciłam oczami. — Bo dzieci lubią musli, bo ja lubię soki, a ty zawsze rano wybrzydzasz, że nie ma herbaty z cytryną. W tym momencie do kuchni weszła teściowa i naturalnie nie mogła przepuścić okazji. — Synku, nie kłóć się z żoną. Ona zawsze musi mieć ostatnie słowo. — Uśmiechnęła się do mnie słodko, a ja prawie zachłysnęłam się kawą. — Ja tylko chcę, żebyśmy kupowali z głową — bronił się mąż, jakby już widział siebie na polu bitwy, otoczony puszkami i paczkami. — Dobrze, zrobię zakupy według twojej listy — powiedziałam, zgniatając kartkę w dłoni. — Ale jak się okaże, że czegoś brakuje, to ja się do sklepu drugi raz nie ruszam. Teściowa westchnęła ciężko. — Ja w twoim wieku gotowałam z niczego. Zupę z brukwi, kompot z jabłek, dzieci były zdrowe. — Mamo, czasy się zmieniły — mruknął mąż. — Teraz nawet brukwi nie mają w sklepach. Odrzuciłam listę na blat. — To idź sam, zobaczysz, jaką przyjemnością są zakupy według twoich wytycznych. Dla niego to sukces Wieczorem wrócił do domu z siatką zakupów i miną zdobywcy Mount Everestu. W progu już wołał: — No, załatwione. Wszystko według listy, nic ponad to, co trzeba. Zajrzałam do torby. Ziemniaki, marchew, mleko, chleb — jakby ktoś skopiował menu stołówki z lat dziewięćdziesiątych. Uśmiechnęłam się pod nosem. — Widzę, że fantazji ci nie zabrakło. O, masło też jest. A gdzie twój ukochany ser? Albo kawa? — zapytałam, wyjmując kolejne produkty. — Ser był drogi, a kawy na liście nie było — odpowiedział z kamienną twarzą. Teściowa dołączyła do nas, kiedy już rozpakowywał zakupy. — Widzisz, mówiłam, że mężczyzna potrafi zrobić zakupy rozsądnie. Bez tych twoich wymysłów — rzuciła, poprawiając fartuch. Spojrzałam na męża. — A dzieci? Pytały już o musli, które lubią jeść rano. Co im powiesz? — Mogą zjeść kanapkę z dżemem albo płatki kukurydziane. Przecież też są dobre — stwierdził, zupełnie nie rozumiejąc problemu. — Dżem jest, ale płatków nie kupiłeś. Wzruszył ramionami. — Zapomniałem. Kupię jutro, świat się nie zawali. Teściowa uśmiechnęła się szeroko. — Zupa z ziemniaków i marchewki, dzieci zjedzą, zobaczysz. Wcale nie trzeba wydziwiać. Westchnęłam ciężko, patrząc, jak mąż z satysfakcją rozstawia po szafkach to swoje „minimum zakupowe”. Czułam, że dla niego to sukces, a dla mnie… kolejny dowód na to, że każdy domowy kompromis kosztuje mnie coraz więcej nerwów. — Wiesz co, następnym razem zabierz mnie ze sobą i pokaż mi, jak powinno się kupować te twoje rozsądne produkty — rzuciłam, nie kryjąc ironii. — Z przyjemnością! — odpowiedział, jakby czekał na takie wyzwanie. Spojrzał na mnie bezradnie W sobotę wyruszyliśmy na wspólne zakupy, a teściowa, oczywiście, też musiała do nas dołączyć. Już w drodze do sklepu czułam, jak atmosfera gęstnieje. Mąż z miną eksperta trzymał w ręce listę, a ja starałam się nie przewracać oczami zbyt ostentacyjnie. — Najpierw warzywa, potem nabiał, później pieczywo — oznajmił, jakby wydawał rozkazy w koszarach. — Jasne, szefie — odpowiedziałam sarkastycznie. Teściowa poprawiła torebkę na ramieniu. — Dobrze, że idziemy razem. Przynajmniej nie wydacie fortuny na bzdury — podsumowała, zerkając na mnie z ukosa. Zaczęło się niewinnie: ziemniaki, marchew, ogórki. W pewnym momencie zatrzymałam się przy półce z nabiałem i sięgnęłam po jogurty dla dzieci. — A to po co? — zapytał od razu mąż, jakbym chciała przemycić kontrabandę. — Bo dzieci lubią. Tak jak lubią musli, którego zresztą wciąż nie kupiłeś. — A nie mogą zjeść normalnego jogurtu naturalnego? — dopytywał, stając przy mnie z rękami skrzyżowanymi na piersi. — Mogą, jeśli nie masz nic przeciwko temu, żeby za chwilę usłyszeć ich marudzenie. Ty potem z nimi siedzisz przy śniadaniu, prawda? Teściowa cmoknęła. — Ja w ich wieku jadłam chleb z masłem i też żyję — podsumowała. Odwróciłam się do męża, ignorując jej uwagę. — Dobrze, kupuję jogurty. Jeśli ci się nie podoba, możesz sam wybierać dzieciom menu przez cały tydzień. Mąż spojrzał na mnie bezradnie, a potem bez słowa wrzucił do koszyka te nieszczęsne jogurty. Poczułam, jakbym wygrała jakąś mikroskopijną bitwę w tej niekończącej się wojnie domowej. — Może jeszcze czekoladki? — zapytał złośliwie. — Wiesz co, chyba nawet zasłużyłam na jedną — odpowiedziałam, uśmiechając się pod nosem. Mąż parsknął śmiechem Wróciliśmy ze sklepu później niż zwykle, bo każde jabłko i każdą puszkę trzeba było omówić przy świadkach. Siedząc przy stole z herbatą, patrzyłam, jak mąż z teściową analizują paragony, jakby mogli tam znaleźć dowód na moją rozrzutność. — I co, wyszło drożej, czy taniej? — zapytałam, kręcąc się przy kuchni i podsłuchując, jak teściowa wzdycha nad kilkoma złotymi więcej za „fanaberie”. — Trochę drożej — przyznał mąż, nie patrząc mi w oczy. — Ale dzieciaki się cieszą, jak mają swoje ulubione rzeczy. Teściowa pokręciła głową z dezaprobatą. — Ja to bym za te pieniądze ugotowała obiad na cały tydzień. Ale wy teraz wszystko inaczej robicie. Usiadłam naprzeciw nich i postanowiłam zagrać va banque. — Wiesz co, mamo? Może i masz rację. Może robimy wszystko inaczej, ale spróbuj kiedyś ugotować rosół bez tych wszystkich „bzdur”, które kupuję. Jestem ciekawa, czy twój syn przeżyje tydzień o samej marchewce i ziemniakach. Mąż parsknął śmiechem. — Ej, bez przesady. Marchewka i ziemniaki są okej, ale bez twoich „dziwnych” pomysłów byłoby nudno. Może rzeczywiście trochę przesadzamy z tym wytykaniem sobie zakupów. Teściowa spojrzała na nas z mieszanką rozbawienia i urazy. — Ja się nie wtrącam… Ja tylko chcę dobrze — rzuciła, choć wszyscy doskonale wiedzieliśmy, że wróci do tematu przy najbliższej okazji. — Pewnie. Każdy chce dobrze, tylko każdy inaczej — odparłam, dopijając herbatę. — A na jutro, kochani, zakupy robię ja. Bez świadków i bez publiczności. Mąż spojrzał na mnie z rezygnacją, ale też z ulgą. Może w końcu zrozumiał, że lista zakupów to nie jest pole bitwy, a przynajmniej nie powinno nim być. Zuzanna, 36 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Z wyjazdu w góry wróciłam bez ukochanego. Pewnej nocy zobaczyłam coś, czego do teraz nie potrafię zapomnieć” „Liczyłam na rodzinne ferie w Zakopanem, ale mąż całą kasę wydał na kochankę. Opróżnił konto, nie myśląc o naszej córce” „Po integracji w Zakopanem obudziłam się w cudzym pokoju. Myślałam, że szybko o tym zapomnę, ale stało się inaczej”
„Budowałam wielką karierę, ale na drodze stanął mi stażysta. Moje dziecko nigdy się nie dowie, kto jest jego ojcem”
„Usiedliśmy przy stole konferencyjnym, a on uśmiechał się, jakby chciał powiedzieć coś więcej, niż wypadało w pracy. Czułam, że granica między profesjonalizmem a czymś osobistym zaczyna się zacierać. Jego obecność wywoływała we mnie mieszankę ekscytacji i lęku. Tamtego wieczoru, wracając do pustego mieszkania, myślałam tylko o nim”.
Zawsze powtarzałam sobie, że życie zawodowe będzie moim priorytetem. Kariera, niezależność, luksusowe podróże — wszystko to, co kiedyś wydawało się nieosiągalne, teraz było na wyciągnięcie ręki. Nigdy nie chciałam dzieci, bo wiedziałam, że zatrzymają mnie w miejscu, którego nie chcę. Byłam pewna, że mój plan jest doskonały i nic nie stanie na mojej drodze. Dopóki nie pojawił się on: młody, charyzmatyczny, pełen życia stażysta. Jeden niewinny flirt, kilka cichych uśmiechów, a potem wszystko wymknęło się spod kontroli. Nagle w moim brzuchu rosło dziecko, a ja nie miałam pojęcia, jak się z tym uporać. Zostałam sama w biurze Pierwsze tygodnie współpracy ze stażystą były niespodziewanie przyjemne. Jego energia i młodzieńcza pewność siebie wydawały się wprost kontrastować z moją skrupulatnością i wyważonym tempem. Nigdy nie byłam typem kobiety, która daje się łatwo oczarować, ale w jego obecności czułam, jak część mojego opanowania ulega rozpadowi. Spotykaliśmy się głównie przy projektach i raportach, a rozmowy o pracy przeradzały się w żarty, a potem w delikatne spojrzenia, których nie mogłam zignorować. Jednego dnia zostałam sama w biurze, a on podszedł z kubkiem kawy. — Masz chwilę? — zapytał, a w jego głosie brzmiała nuta niepewności, jakby sam nie wiedział, co planuje. — Jasne — odpowiedziałam, starając się zachować profesjonalny ton. Usiedliśmy przy stole konferencyjnym, a on uśmiechał się, jakby chciał powiedzieć coś więcej, niż wypadało w pracy. Czułam, że granica między profesjonalizmem a czymś osobistym zaczyna się zacierać. Jego obecność wywoływała we mnie mieszankę ekscytacji i lęku. Tamtego wieczoru, wracając do pustego mieszkania, myślałam tylko o nim. Nie mogłam przewidzieć, że ten jeden flirt, niewinna rozmowa przy kawie i kilka półuśmiechów, zapoczątkują serię wydarzeń, które zmienią moje życie na zawsze. Konsekwencje okażą się nieodwracalne Każdego dnia w pracy czułam, że nasze rozmowy stają się coraz bardziej osobiste. Stażysta nie tylko przynosił mi dokumenty, lecz także pytał o moje plany, o to, co lubię, co mnie pasjonuje. Nie mogłam powstrzymać uśmiechu, kiedy dzielił się drobnymi anegdotami ze studiów. Poczucie, że ktoś naprawdę mnie słucha, było przyjemne, ale niebezpieczne. Zawsze miałam kontrolę nad swoim życiem, nad karierą, a teraz czułam, jak coś mi się wymyka. Pewnego popołudnia zostaliśmy sami w biurze po zamknięciu. — Chcesz, żebym ci pomógł z tym raportem? — zaproponował, podchodząc bliżej. — Nie musisz — odpowiedziałam, choć serce biło mi szybciej niż zwykle. Stał tuż obok, a jego bliskość wywoływała we mnie mieszankę pożądania i strachu. Jego spojrzenie było ciepłe, niemal wyczekujące. Czułam, że każdy ruch, każdy gest może pociągnąć nas w stronę, w którą nie powinniśmy zmierzać. — Czasami zastanawiam się, czy wiesz, jak bardzo jesteś… — Urwał, patrząc na mnie znacząco. — Co masz na myśli? — zapytałam, udając spokój, choć w środku płonęłam. Tamtej nocy, wracając do mieszkania, wiedziałam jedno: to, co zaczęło się jako niewinny flirt, może zmienić całe moje życie. Nie mogłam przewidzieć, że kilka czułych gestów i uśmiechów doprowadzi do sytuacji, której konsekwencje okażą się nieodwracalne. Spojrzenie wnika w moją duszę Kilka tygodni później poczułam, że coś jest inaczej. Czułam się dziwnie zmęczona, a poranne mdłości stawały się coraz bardziej uciążliwe. Z początku ignorowałam sygnały, obiecując sobie, że to tylko przemęczenie. Jednak pewnego ranka test ciążowy pokazał dwie kreski. Stałam nieruchomo, nie wierząc w to, co widzę. Serce waliło mi jak oszalałe. Wiedziałam, że moje życie ulegnie całkowitej zmianie. Nigdy nie planowałam dziecka, a teraz nie miałam pojęcia, jak powiedzieć komukolwiek, ani nawet jak sobie z tym poradzić. Tego samego dnia stażysta przyszedł do biura wcześniej niż zwykle. — Coś jest nie tak? — zapytał, dostrzegając mój niepokój. — Nic… po prostu mam dużo pracy — odpowiedziałam, starając się ukryć drżenie głosu. Czułam, jak jego spojrzenie wnika w moją duszę, ale pragnęłam, żeby nic nie zauważył. — Czy mogłabyś zostać po godzinach? — zapytał po chwili ciszy. — Tak, oczywiście — odpowiedziałam, choć w środku panikowałam. Tamtego wieczoru siedziałam sama w biurze, z dokumentami przede mną, ale myśli krążyły tylko wokół jednej rzeczy: dziecka, które nosiłam w sobie. Wiedziałam, że to, co zaczęło się jako niewinna fascynacja, teraz staje się ciężarem, którego konsekwencji nie mogę już przewidzieć ani kontrolować. Spotkaliśmy się przypadkiem w windzie Początkowo próbowałam udawać, że wszystko jest w porządku. Nadal chodziłam do pracy, przygotowywałam raporty i uczestniczyłam w spotkaniach, choć w środku czułam ciężar, którego nie mogłam nikomu wyznać. Wiedziałam, że jeśli ktokolwiek się dowie, kariera, na którą tyle lat pracowałam, może legnąć w gruzach. Stażysta zauważył moją zmianę. — Wyglądasz inaczej… zmęczona, prawda? — zapytał pewnego popołudnia, kiedy siedzieliśmy nad dokumentami. — Trochę… — odpowiedziałam wymijająco, starając się uśmiechnąć. Nie mogłam pozwolić sobie na szczerość. Tajemnica była moim azylem, choć jednocześnie stawała się więzieniem. Każde jego spojrzenie, każdy uśmiech wywoływały we mnie sprzeczne emocje — radość, pożądanie, lęk. Pewnego wieczoru spotkaliśmy się przypadkiem w windzie. — Czasami myślę… — zaczął, a jego głos brzmiał poważnie. — Myślisz o pracy? — przerwałam, udając lekkość. — O nas — powiedział cicho, a ja poczułam, jak serce wali mi w piersi. Nie odpowiedziałam. Skinęłam głową i wysiadłam na swoim piętrze, próbując zachować spokój. Tamtego dnia zrozumiałam, że granica między profesjonalizmem a osobistymi uczuciami została bezpowrotnie przekroczona. Tajemnica, którą sobie narzuciłam, stała się nie tylko ochroną, ale i ciężarem, który z każdym dniem wydawał się coraz trudniejszy do udźwignięcia. Musiałam zachować pozory Z każdym dniem ukrywanie prawdy stawało się coraz trudniejsze. Przypatrywałam się własnemu ciału, które zmieniało się z każdym tygodniem, a jednocześnie musiałam zachować spokój w pracy. Każdy ruch, każdy uśmiech kolegów mógł zdradzić mój sekret. Byłam mistrzynią w udawaniu normalności, choć w środku ogarniały mnie sprzeczne emocje. Pewnego popołudnia stażysta przyniósł mi dokumenty i zatrzymał się w drzwiach biura. — Wydajesz się… inna. Wszystko w porządku? — zapytał cicho. — Tak, wszystko pod kontrolą — odparłam, starając się ukryć pulsujący lęk. Jego spojrzenie było pełne troski i czegoś więcej, czego nie mogłam nazwać. Czułam, że przyciąga mnie niebezpiecznie blisko, a jednocześnie wiedziałam, że nie mogę nic wyznać. — Czasami myślę, że moglibyśmy… — zaczął, ale odwróciłam wzrok, unikając końca zdania. — Nie możemy — przerwałam stanowczo, choć w głębi czułam żal. Wiedziałam, że nigdy nie wyjawię prawdy. Tajemnica była moim wyborem, choć jednocześnie raniła mnie i oddzielała od niego. Wiedziałam, że to dziecko zmieni moje życie, ale świat nie dowie się, czyje jest. Musiałam zachować pozory, uśmiechać się, planować karierę i jednocześnie przygotować się na samotną odpowiedzialność. Ten wybór, choć bolesny, dawał mi kontrolę — i choć czasem czułam, że tracę część siebie, byłam gotowa udźwignąć konsekwencje. Postanowiłam żyć z tą tajemnicą Dzień, w którym poczułam pierwsze ruchy dziecka, był jednym z najtrudniejszych w moim życiu. Wiedziałam, że noszę w sobie owoc naszej krótkiej, zakazanej fascynacji, a jednocześnie nikt poza mną nie może o tym wiedzieć. Każde kopnięcie dziecka przypominało mi o odpowiedzialności, którą przyjęłam samotnie. Z jednej strony czułam miłość i więź, której nie przewidziałam, z drugiej strach przed przyszłością i społecznym osądem. Pewnego popołudnia, stojąc przy oknie mieszkania, zastanawiałam się, jak moje życie zmieni się po narodzinach dziecka. Wiedziałam, że kariera, którą tak skrupulatnie budowałam, nadal będzie moim priorytetem, ale teraz musiałam znaleźć równowagę między obowiązkami a tajemnicą, którą skrywałam. Stażysta wciąż był częścią mojego życia zawodowego, pełen energii i ciekawości świata, nieświadomy rosnącego w moim brzuchu życia. Czasem patrzyłam na niego i czułam potrzebę, by powiedzieć prawdę, lecz za każdym razem zatrzymywałam słowa w gardle. Wiedziałam, że ujawnienie sekretu zmieniłoby wszystko: naszą relację, pracę, życie moje i jego. Postanowiłam żyć z tą tajemnicą. Dziecko będzie moją siłą, moim wyborem, moją własną prawdą, której nikt nie pozna. Zachowam kontrolę nad swoim życiem, nad karierą i nad tym, co najważniejsze: nad przyszłością naszego dziecka. Nigdy nie wyznam, czyje jest, a mimo wszystko znajdę sposób, by kochać i chronić je najlepiej, jak potrafię. Wioletta, 32 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mąż zniknął z kochanką, a teściowa od razu załatwiła mi prawnika. Pomogła mi przejść przez rozwód z klasą” „Odkryłem, że żona mnie zdradza. Zamiast odejść, zrobiłem jej niezłą niespodziankę i liczyłem, że zapomni o kochanku” „Bogata siostra z Warszawy brała ode mnie ze wsi, co chciała. Gdy wystawiłam jej rachunek, obraziła się”
„Teściowa ma się za ekspertkę w sprawach damsko-męskich. Kiepsko jej idzie, skoro nie potrafi upilnować własnego męża”
„Kilka dni później postanowiłam porozmawiać z teściową, choć czułam, że coś się zmienia, że nie wszystko jest takie, jak było kiedyś. Napięcie w jej zachowaniu było coraz bardziej wyraźne. Spotkałyśmy się w ogrodzie, gdzie zazwyczaj spędzała czas na pielęgnacji kwiatów. Zauważyłam, że nawet ogród, który kiedyś był jej dumą, teraz wyglądał na zaniedbany”.
Teściowa zawsze twierdziła, że rozumie ludzi. Wydawało się to całkiem logiczne — znała ich przecież od lat, obserwowała, rozmawiała, a przede wszystkim, miała swoje zdanie na temat każdego, kogo spotkała na swojej drodze. Zawsze była pewna siebie, gotowa do udzielania rad i wskazówek, a jej słowa miały dużą wagę. W jej świecie to właśnie zaufanie do ludzi było fundamentem, na którym budowała swoje przekonania. Nikt jednak nie pomyślałby, że najbliższa osoba, którą uważała za całkowicie godną zaufania, od lat ją okłamuje. Gdyby tylko miała choć odrobinę więcej dystansu, może dostrzegłaby to, co było tuż przed jej oczami. A może po prostu nie chciała tego widzieć, bo pewność, z jaką patrzyła na życie, dawała jej poczucie bezpieczeństwa. W końcu przez tyle lat wszystko układało się tak, jak sobie to zaplanowała. Niestety, nie zawsze to, co wydaje się niezmienne, jest w pełni prawdziwe. Życie ma to do siebie, że potrafi rzucić wyzwanie naszym przekonaniom, szczególnie wtedy, gdy najmniej się tego spodziewamy. Historia, którą chcę opowiedzieć, to opowieść o zaufaniu, które zostało wystawione na próbę. O osobach, które nie dostrzegały prawdy, mimo że była tak blisko. A przede wszystkim o mojej teściowej, która przez lata była pewna, że zna wszystkich, tylko nie swojego męża. Starała się ukryć swoją złość Gdy przyszłam do teściowej, jak zwykle zastałam ją w kuchni, przy filiżance herbaty. Zawsze była tak zorganizowana, jej dom pachniał czystością, a każdy kąt był na swoim miejscu. Z pozoru wszystko było idealne, ale ja zaczynałam dostrzegać coś, co mi nie pasowało. — Witaj, kochanie, co słychać? — zapytała, z uśmiechem podając mi filiżankę herbaty. — Wszystko dobrze, dziękuję — odpowiedziałam, siadając naprzeciwko niej. — Ale widzę, że wczoraj chyba trochę się nie wyspałaś. Teściowa od razu poczerwieniała, choć starała się ukryć swoją złość. Mimo że nie mówiła niczego głośno, widziałam, że coś jest na rzeczy. Nie umiała się już tak łatwo maskować. Zawsze była silna, pewna siebie, ale teraz coś w niej pękało. — To tylko zmęczenie. Wiesz, jak to jest, kiedy wszyscy mają coś do powiedzenia, a ty ciągle jesteś w biegu — odparła, ale jej głos zabrzmiał nieco szorstko. — Przepraszam, nie chciałam cię urazić. Po prostu zauważyłam, że ostatnio często wyglądasz, jakbyś miała na głowie więcej niż zwykle — dodałam, starając się załagodzić atmosferę. — Wiesz, jak to bywa w tym wieku, dziecko. Człowiek ma swoje lata, a obowiązki się kumulują — odpowiedziała, patrząc na mnie wymijająco. — Ale nie martw się, wszystko jest pod kontrolą. Po prostu czasami jestem zmęczona, ale to zaraz minie. Wiedziałam, że mówiła to tylko po to, żeby uspokoić siebie, nie mnie. Coś w jej oczach zdradzało, że nie mówi prawdy. Tak łatwo było jej ufać, ale czy naprawdę rozumiała wszystko, co się działo wokół niej? Wciąż próbowała nie zauważać tego, co było dla mnie coraz bardziej widoczne. Prawda jest bliżej, niż myślałam Kilka dni później postanowiłam porozmawiać z teściową, choć czułam, że coś się zmienia, że nie wszystko jest takie, jak było kiedyś. Napięcie w jej zachowaniu było coraz bardziej wyraźne. Spotkałyśmy się w ogrodzie, gdzie zazwyczaj spędzała czas na pielęgnacji kwiatów. Zauważyłam, że nawet ogród, który kiedyś był jej dumą, teraz wyglądał na zaniedbany. — Kochanie, nie uważasz, że powinnaś trochę odpocząć? — zapytałam, widząc, jak pochylona nad kwiatami stara się nie patrzeć mi w oczy. — Nie, wszystko w porządku — odpowiedziała, ale jej głos brzmiał obco, jakby musiała wygłosić tę odpowiedź na siłę. — Po prostu mam tyle na głowie, że nie wiem, od czego zacząć. — Może warto poprosić o pomoc? — zasugerowałam, próbując delikatnie zwrócić jej uwagę na to, że nie musi wszystkiego robić sama. — A kto ma mi pomóc? — zapytała, marszcząc brwi. — Ty masz swoje życie, a ja muszę sobie radzić. Nie jestem już młoda, ale to nie znaczy, że muszę się poddawać. — Nie musisz. Możesz poprosić o pomoc — odpowiedziałam, próbując do niej dotrzeć. — Jesteś tylko człowiekiem, nie maszyną. Teściowa popatrzyła na mnie, a jej twarz zdradzała, że czuje się rozdarta. — Wiesz, co? Nie jestem pewna, czy jeszcze wszystko ogarniam. Ale jakoś muszę dać radę — powiedziała cicho, prawie do siebie. Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Jej obrona była tak stanowcza, że poczułam się, jakbym nie miała prawa pytać. Ale coś w jej oczach zdradzało, że nie mówi prawdy. Czułam, że zaczyna się coś psuć, ale nie byłam gotowa, by powiedzieć jej wprost, że czuję się, jakby coś się chowało za tymi wszystkimi kłamstwami. — Po prostu martwię się o ciebie — powiedziałam w końcu, patrząc jej prosto w oczy. Teściowa spojrzała na mnie z zamyśleniem, jakby w końcu zaczynała dostrzegać, że nie chodziło mi tylko o powierzchowną troskę, ale nic nie odpowiedziała. W ciszy poczułam, że prawda jest bliżej, niż myślałam. Ile tak naprawdę wiedziała To wszystko zaczęło się, kiedy zaczęłam zauważać, że jej mąż stał się bardziej tajemniczy. Kiedy wchodziłam do domu, widziałam, że nie ma go tam tak, jak kiedyś. Zamiast pomagać w ogrodzie, zaczynał spędzać długie godziny przed telewizorem. Teściowa zawsze była tak pełna energii, zajmowała się wszystkim wokół, ale jej mąż... Jakby nie miał już nic do roboty. W pierwszej chwili pomyślałam, że to może nic nie znaczyć. Że po prostu jest zmęczony. Ale potem zaczęłam dostrzegać inne drobiazgi. — Dlaczego nie wyszedł z nami do sklepu? — spytałam teściową pewnego dnia. — Zawsze ma coś do roboty — odpowiedziała, nie podnosząc wzroku. Czułam, jakby miała w sobie jakąś nieznaną mi blokadę. Bo w tym momencie już wiedziałam: ona niczego nie dostrzegała. Wszystko, co mówiła, brzmiało jak obrona. Wciąż wierzyła, że rozumie ludzi. A ja wiedziałam, że nie rozumie ani męża, ani siebie. Czułam wtedy, że coś w niej pęka, ale ona wciąż próbowała to ukryć. — Jestem zmęczona — powiedziała, wstając od stołu. — Zaraz idę spać. Dobrej nocy. Nie odpowiedziałam. Zamiast tego patrzyłam na nią, zastanawiając się, ile tak naprawdę wiedziała. Ile w ogóle chciała wiedzieć. Przez chwilę milczała Kilka dni po naszej rozmowie zauważyłam, że teściowa zaczęła zachowywać się inaczej. Była bardziej zamknięta, unikała spojrzeń, a jej rozmowy z mężem stały się coraz bardziej powierzchowne. Zawsze była silna, pewna siebie, ale teraz czułam, że coś się zmienia. Chciałam porozmawiać, ale nie wiedziałam, jak zacząć. W końcu nie wytrzymałam i postanowiłam zapytać wprost: — Słuchaj, zauważyłam, że ostatnio jest między wami jakaś dziwna atmosfera. Wszystko w porządku? — zapytałam, siadając obok niej w kuchni. Teściowa spojrzała na mnie, a jej twarz stwardniała. Przez chwilę milczała, jakby próbując dobrać odpowiednie słowa. — O czym ty mówisz? — rzuciła w końcu, a jej głos brzmiał szorstko. — Zawsze mamy swoje drobne nieporozumienia, to normalne w każdym związku. — Tak, ale to coś innego. Zauważyłam, że coraz mniej rozmawiacie. On unika ciebie, a ty... — zaczęłam, ale nie mogłam dokończyć, bo teściowa przerwała mi gwałtownie. — Ty zawsze masz coś do powiedzenia, prawda? — burknęła z lekką irytacją. — Może po prostu się zamartwiasz. Wszystko jest w porządku. Po prostu mamy trudniejszy okres, tyle. To był jej wybór Kilka dni później wszystko wyszło na jaw. Teściowa była zdruzgotana, choć wciąż starała się trzymać pozory. Widziałam, jak walczyła ze sobą, próbując zachować spokój, ale jej twarz zdradzała wszystko. W końcu to, czego obawiała się najbardziej, stało się rzeczywistością. Teść nie wrócił do domu, a jego telefon milczał. Zdrada, którą próbowała ignorować, stała się faktem. Teściowa usiadła w fotelu, patrząc w pustkę. Ja stałam w drzwiach, nie wiedząc, czy powinnam do niej podejść. W końcu to ona była tą, która musiała zadecydować, jak sobie z tym poradzić. — Co mam teraz zrobić? — zapytała, w końcu patrząc na mnie, jakby szukała odpowiedzi w moich oczach. — Całe życie zbudowałam na zaufaniu, a teraz nie wiem, co mam począć. — Czasami najtrudniej jest zaakceptować to, co już się wydarzyło — odpowiedziałam delikatnie. — Ale to nie oznacza, że wszystko się kończy. Możesz zacząć na nowo, jeśli tego chcesz. To twoje życie, twoja decyzja. Teściowa westchnęła głęboko, a jej wzrok znowu powędrował w pustą przestrzeń przed nią. Po chwili odezwała się znowu, tym razem cichszym głosem: — Myślałam, że znam ludzi. Wierzyłam, że nic nie może mnie zaskoczyć, a jednak… — mówiła, a łzy zaczęły napływać do jej oczu. — Nie wiem, co teraz będzie. — Może to początek czegoś lepszego, chociaż jeszcze tego nie widać — stwierdziłam, podchodząc i siadając obok niej. — Czasami trzeba przejść przez ciemną dolinę, by móc zacząć od nowa. Teściowa spojrzała na mnie, a jej twarz powoli się rozjaśniła. Wiedziałam, że to nie koniec jej walki, ale przynajmniej miała siłę, by stawić jej czoła. To był jej wybór, jej życie. A ja mogłam jedynie być obok, czekając, aż znajdzie drogę, która prowadzi dalej. Milena, 36 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Marzyłam o tym, by dać mężowi dzidziusia, bo nie wiedziałam, że już bawi się w tatusia z inną. Nie odpuściłam tak łatwo” „Mój synek jest zapatrzony w swoją babcie, a teściowa to wykorzystuje. To ja jestem matką i mnie ma się słuchać” „Zapisałam syna na półkolonie w szkole, bo nie stać mnie na normalne ferie. Robię wszystko, co mogę, by był szczęśliwy”