Kiedy dym staje się estetyką. O modzie, która nie powinna wracać i jej wpływie na młodych ludzi
Weekendowa wizyta w galerii sztuki sprawiła, że zarówno ja, jak i moja koleżanka – mama 15-letniej córki – poczułyśmy nieprzyjemne déjà vu. Powrót mody na vintage okazuje się mieć także swoje mniej atrakcyjne oblicze. Czy papierosy naprawdę wracają do łask? I jaki wpływ może to mieć na młodych ludzi? Wystawa „ODDECH”, dostępna jeszcze przez kilka dni w warszawskim Studio Jaskółka, skłania do refleksji nad siłą popkultury. Bo ta ma nie tylko moc kreowania trendów, lecz także ponownego oswajania zjawisk, które wydawały się już odchodzić do przeszłości – w tym palenia papierosów.
Wchodząc do niewielkiej galerii w centrum Warszawy, nie wiedziałyśmy, czego się spodziewać. Obie doskonale pamiętamy czasy, gdy papieros był nieodłącznym atrybutem gwiazd kina, telewizji i muzyki. Z biegiem lat, wraz ze wzrostem świadomości społecznej na temat jego szkodliwości, zaczął stopniowo znikać z przestrzeni publicznej i popkultury. Wydawało nam się, że na dobre. Tymczasem już pierwsza część wystawy, nieprzypadkowo zatytułowana Piekło, brutalnie uświadomiła nam, że nostalgia za latami 90. i 2000. – której same nieraz ulegałyśmy – nie omija żadnego aspektu życia. Nowe pokolenie idoli odrzuca wszechobecny kult perfekcji i chce kreować swój wizerunek na własnych zasadach. Zmęczeni pogonią za idealnym życiem pokazują bardziej autentyczne, mniej wyretuszowane oblicze. W niektórych przypadkach ten bunt idzie jednak o krok za daleko. Papierosy wróciły do teledysków, seriali i sesji zdjęciowych. Pojawiają się na okładkach magazynów i coraz częściej „zdobią” instagramowe feedy. Razem z koleżanką zaczęłyśmy zastanawiać się, jaki wpływ ma to na młodych ludzi. Czy potrafią oddzielić estetykę od rzeczywistości? I czy zdają sobie sprawę, że papieros, przedstawiany dziś jako symbol niezależności i nonkonformizmu, w rzeczywistości jest jego całkowitym przeciwieństwem? Pokolenie zmęczone trendem clean girl Odpowiedzi na te pytania nie są jednoznaczne. Właśnie dlatego tak cenne są inicjatywy takie jak wystawa „ODDECH”. Obnaża ona kulisy nałogu i odbiera mu estetyczną otoczkę. To ważny głos w dyskusji o tym, jak rozmawiać z młodymi ludźmi o konsekwencjach wyborów, które na pierwszy rzut oka mogą wydawać się niewinne. W części „Piekło” widzimy nie tylko to, jak papieros krok po kroku wraca do popkultury i mediów. Obserwujemy również symboliczny „pogrzeb urody”, przypominający o tym, że skutki wieloletniego palenia są widoczne gołym okiem i nie mają nic wspólnego z atrakcyjnym wizerunkiem sprzedawanym przez media. Choć obie z koleżanką przyznałyśmy, że znani nam nastolatkowie zwykle patrzą krytycznie na treści publikowane w sieci, zauważyłyśmy też coś innego. Wielu młodych ludzi jest zmęczonych presją idealnego, zdrowego stylu życia. Czasami mają poczucie, że muszą być nieustannie „clean” i „fit”. A ponieważ przekora jest naturalnym elementem dorastania, wszystko, co stanowi zaprzeczenie obowiązujących norm, może wydawać się atrakcyjne. To właśnie w takich momentach szczególnie silnie oddziałują trendy kulturowe. Dlatego warto rozmawiać z młodymi ludźmi nie tylko o samym paleniu, lecz także o mechanizmach, które sprawiają, że pewne zachowania stają się modne. Zwłaszcza w okresie dojrzewania, kiedy potrzeba niezależności i buntu jest wyjątkowo silna. Prawdziwa wolność to niezależność od… nałogu Warto również odwiedzać z młodymi ludźmi wystawy takie jak „ODDECH”. Tym bardziej że kolejne części ekspozycji w niezwykle sugestywny i nowoczesny sposób pokazują drogę od uzależnienia do wolności oraz tytułowego, głębokiego oddechu. Prace młodych artystów są pełne symboliki i emocji, a jednocześnie tworzą spójną opowieść o mechanizmach nałogu i procesie wychodzenia z niego. Druga część wystawy, Czyściec, przedstawia przestrzeń zawieszoną pomiędzy zniewoleniem a odzyskiwaną niezależnością. To historia ludzi, którzy walczą z utrwalonymi nawykami i krok po kroku odzyskują kontrolę nad własnymi wyborami, ograniczając palenie lub sięgając po mniej toksyczne alternatywy. Finałem wystawy jest Niebo – przestrzeń symbolizująca odzyskaną wolność, lekkość i powrót do pełni oddechu. To właśnie tutaj najmocniej wybrzmiewa główne przesłanie ekspozycji, a zarazem ważna lekcja dla młodych ludzi: prawdziwa niezależność nie polega na łamaniu zasad ani podążaniu za chwilowymi trendami, lecz na uwolnieniu się od tego, co przejmuje kontrolę nad naszym życiem.
Leonardo versus Michał Anioł - Pojedynek Geniuszy Renesansu - nowa wystawa immersyjna w Art Box Experience
Od 13 lutego w przestrzeni Art Box Experience w warszawskiej Fabryce Norblina prezentowana jest wystawa „Leonardo versus Michał Anioł. Pojedynek Geniuszy Renesansu” - immersyjne doświadczenie poświęcone dwóm wybitnym twórcom epoki odrodzenia, którzy na zawsze ukształtowali europejską sztukę i sposób myślenia o człowieku. Ekspozycja jest największą i najbardziej zaawansowaną technologicznie produkcją studia Layers of Reality, łączącą sztukę, historię, dźwięk i obraz w wielozmysłową narrację. To pierwsza w Polsce realizacja, która w nowoczesnej, angażującej formie opowiada nie tylko o ich twórczości, lecz także o rywalizacji, ambicji i odmiennych wizjach świata, jakie reprezentowali.
Renesansowy pojedynek geniuszy w immersyjnej odsłonie Po 500 latach Leonardo da Vinci i Michał Anioł spotykają się ponownie - nie w murach florenckiego Palazzo Vecchio, lecz w wielowymiarowej narracji stworzonej z wykorzystaniem najnowszych technologii wizualnych. Wystawa opowiada historię niezwykłego dialogu - a momentami rywalizacji - między Leonardem da Vinci a Michałem Aniołem. Obaj żyli w tym samym czasie, pracowali dla tych samych mecenasów i mierzyli się z podobnymi pytaniami o naturę człowieka, piękno i sens twórczości, lecz odpowiadali na nie w skrajnie różny sposób. Leonardo był artystą umysłu i obserwacji - fascynowała go anatomia, ruch, światło i mechanika świata. Michał Anioł budował swoje wizje poprzez napięte, pełne emocji ciało, które stawało się nośnikiem dramatyzmu. Immersyjna forma wystawy pozwala widzom zanurzyć się w tych dwóch odmiennych wizjach renesansu i doświadczyć ich nie tylko intelektualnie, ale również emocjonalnie. Pokaz został przygotowany przez renomowane, międzynarodowe studio Layers of Reality, twórców cenionych produkcji immersyjnych prezentowanych w ponad 50 miastach na świecie. Projekt odniósł ogromny sukces w IDEAL Barcelona, przyciągając tysiące widzów i zdobywając uznanie krytyków. Wystawa „Leonardo versus Michał Anioł. Pojedynek Geniuszy Renesansu” jest największą i najbardziej innowacyjną realizacją w historii studia. – Cieszę się, że możemy zaprezentować w Art Box Experience kolejną wyjątkową wystawę i ponownie współpracować z Layers of Reality. Po ekspozycjach poświęconych Salvadorowi Dali i Fridzie Kahlo tym razem zapraszamy widzów nie tylko do odkrywania historii sztuki, lecz także do poznania losów dwóch mistrzów, którzy wyprzedzali swoje czasy i na zawsze zmienili sposób myślenia o artyście i jego twórczości - mówi Joanna Sikora-Kowalkowska, prezes zarządu Art Box Experience. Historia rywalizacji, która zmieniła oblicze sztuki Inspiracją dla tego pokazu jest autentyczne wydarzenie z 1503 roku - legendarny pojedynek artystyczny, w ramach którego Leonardo da Vinci i Michał Anioł mieli stworzyć konkurencyjne malowidła w siedzibie władz Florencji – Palazzo Vecchio. Wystawa zaprasza odbiorców do ponownego przeżycia tej rywalizacji i aktywnego uczestnictwa w narracji, której finał zależy od ich indywidualnej decyzji. - Po sukcesie w Barcelonie ogromnie cieszy nas możliwość zaprezentowania tego projektu również w Polsce i kontynuowania współpracy z Art Box Experience. Warszawska realizacja łącząca precyzję technologii z dbałością o historyczną rzetelność pozwala przenieść się w realia tamtych czasów i poczuć ducha legendarnej rywalizacji - podkreśla Olga Alekseeva, Director of Strategy w Layers of Reality. Podróż przez renesans - osiem sal immersyjnego doświadczenia Na przestrzeni ośmiu sal o łącznej powierzchni 800 m² widzowie zanurzają się w świecie renesansu poprzez monumentalne projekcje 2D i 3D, filmy immersyjne, instalacje interaktywne oraz doświadczenie wirtualnej rzeczywistości 360°. Zwiedzanie rozpoczyna się od symbolicznego, inspirowanego architekturą epoki portalu wejściowego, który wprowadza w świat renesansowej myśli humanistycznej. W pierwszej sali odwiedzający poznają renesans jako moment przełomu - epokę, w której sztuka, nauka i technologia zaczęły się przenikać, a artysta stał się indywidualnością i bohaterem kultury. Kolejne sale biograficzne przybliżają życie i twórczość obu mistrzów. Projekcje i plansze w języku polskim i angielskim pozwalają zrozumieć ich drogi artystyczne, kontekst historyczny oraz techniki pracy. Ekspozycję uzupełniają elementy scenograficzne i prezentacje renesansowego warsztatu twórczego, pokazujące, jak innowacja rodzi się z eksperymentu i rzemiosła. Na szczególną uwagę zasługują przestrzenie „studioli” - pracowni obu artystów. Pracownia Leonarda da Vinci ukazuje go jako wizjonera, badacza i wynalazcę, zafascynowanego anatomią, mechaniką i naturą. Pracownia Michała Anioła koncentruje się na pracy z materią i ciałem - monumentalnych formach, napięciu mięśni i fizyczności rzeźby. Wyjątkowym elementem wystawy jest instalacja inspirowana Bocca della Verità - Ustami Prawdy, nawiązująca do antycznej marmurowej maski znajdującej się w rzymskim kościele Santa Maria in Cosmedin. Znana z legend jako średniowieczny „wykrywacz kłamstw”, a także z kultowej sceny filmu Rzymskie wakacje, maska na wystawie pełni rolę symbolicznego narratora. Usta Prawdy „wypowiadają” krótkie sentencje o Leonardzie i Michale Aniele - zaskakujące fakty, anegdoty i myśli, które odsłaniają artystów jako ludzi pełnych sprzeczności, ambicji i wrażliwości. Widzowie otrzymują zapisaną na pergaminie „prawdę” o jednym z mistrzów - osobistą pamiątkę, fragment narracji, który można zabrać ze sobą po zakończeniu zwiedzania. To gest symboliczny, nawiązujący do renesansowego myślenia o prawdzie jako procesie odkrywania, a nie jednoznacznym osądzie. Centralnym punktem ekspozycji jest sala immersyjna, w której obraz, dźwięk i ruch tworzą wielozmysłowe doświadczenie, pozwalające dosłownie znaleźć się w samym środku artystycznego pojedynku. Kolejna przestrzeń oferuje doświadczenie VR 360°, przenoszące widzów do XVI-wiecznej Florencji i pracowni mistrzów. Finał wystawy należy do widzów - w ostatniej sali mogą oni wziąć udział w głosowaniu, opowiadając się po jednej ze stron: Team Leonardo lub Team Michał Anioł. Ten gest symbolicznie podkreśla aktywną rolę odbiorcy i skłania do rozmyślań nad istotą twórczości i różnymi drogami prowadzącymi do poznania i samorealizacji. Wystawa nie ma na celu rozstrzygnięcia, kto był „lepszy”, lecz staje się przyczynkiem do refleksji nad tym, jaki sposób myślenia, przeżywania i tworzenia jest bliższy współczesnemu odbiorcy. Pokazuje również, jak różnorodne formy może przyjmować geniusz. Po dokonaniu wyboru można utrwalić ten moment, wykonując pamiątkowe zdjęcie z wybranym mistrzem - jakby na chwilę stanąć po jednej stronie wielkiego renesansowego dialogu. - To wystawa, która pokazuje, że pytania o geniusz, granice poznania i relację człowieka z technologią są dziś równie aktualne jak pięć wieków temu. Immersja pozwala spojrzeć na renesans nie jak na zamkniętą historię, ale jak na żywy dialog z teraźniejszością - mówi Andrzej Dragan, profesor nauk fizycznych, artysta i popularyzator nauki. Immersyjna edukacja inspirowana renesansem Integralną częścią projektu jest rozbudowany program edukacyjny przygotowany z myślą o przedszkolach, szkołach podstawowych oraz ponadpodstawowych. Autorskie lekcje edukacyjne, opracowane w oparciu o immersyjną narrację wystawy, pozwalają uczniom poznawać renesans poprzez doświadczenie, obserwację i aktywną interpretację dzieł. Program koncentruje się na życiu i twórczości Leonarda da Vinci i Michała Anioła, ukazując ich dokonania na tle przemian kulturowych epoki oraz podkreślając aktualność renesansowych idei w kontekście współczesnej sztuki i nauki. Zajęcia podzielone są na grupy wiekowe i dostosowane do poziomu percepcji uczestników. Najmłodsi (przedszkola oraz klasy 1-3) odkrywają świat sztuki poprzez opowieść, ruch i zabawę, poznając mistrzów renesansu jako twórców, wynalazców i odkrywców. Uczniowie klas 4-8 analizują odmienne postawy artystyczne Leonarda i Michała Anioła oraz realia życia w XVI wieku, ucząc się porównywania stylów, idei i kontekstów historycznych. Młodzież szkół ponadpodstawowych uczestniczy w zajęciach o charakterze debaty i analizy problemowej, podejmując refleksję nad pojęciem geniuszu, humanizmem oraz rolą artysty jako intelektualisty i wizjonera. Lekcje wzbogacone są o karty pracy, materiały plastyczne oraz autorskie narzędzia narracji wizualnej, które wspierają proces interpretacji i samodzielnego formułowania wniosków. Wszystkie zajęcia zostały opracowane zgodnie z podstawą programową Ministerstwa Edukacji Narodowej i stanowią wartościowe uzupełnienie treści realizowanych na lekcjach historii, języka polskiego, historii sztuki oraz filozofii. Program edukacyjny Art Box Experience pokazuje, że immersja może stać się skutecznym narzędziem dydaktycznym, łącząc wiedzę, emocje i doświadczenie w spójną, angażującą całość. Wystawa „Leonardo versus Michał Anioł. Pojedynek Geniuszy Renesansu” pokazuje, że immersja nie jest alternatywą dla kontaktu z oryginalnym dziełem sztuki, lecz narzędziem narracyjnym i edukacyjnym. Pozwala lepiej zrozumieć kontekst, proces twórczy i intencje artystów, oferując współczesnemu odbiorcy doświadczenie angażujące, wielozmysłowe i pogłębione merytorycznie. To zaproszenie do wejścia w świat renesansu jako epoki wciąż żywej - stawiającej pytania o naturę człowieka, sens sztuki i rolę emocji, które po pięciu wiekach nadal pozostają aktualne. Więcej informacji można znaleźć pod tym linkiem. Bilety do nabycia online na: Going i Ticketmaster oraz na miejscu w kasie wystawy. Czas trwania wystawy: 13.02.2026 - 14.06.2026 Miejsce: Fabryka Norblina, ul. Żelazna 51/53, poziom +2, budynek Plater Pon. - czw., od godz. 9:00 do 20:00, ostatnie wejście o 19:00; pt. od godz. 9:00 do 21:00, ostatnie wejście o godz. 20:00; sob. od godz. 10:00 – 21:00, ostatnie wejście o 20:00, niedz. w godz. 10:00 - 20:00, ostatnie wejście o 19:00). W tygodniu (od poniedziałku do piątku) w godzinach 9:00 - 15:00 obowiązuje promocja Dzień dobry, kulturo!. Cena pojedynczego biletu indywidualnego normalnego wynosi 40 zł. Ceny biletów: W tygodniu (od poniedziałku do piątku): bilet normalny - 65 zł bilet ulgowy - 55 zł bilet dla seniora / osoby z niepełnosprawnością - 45 zł bilet rodzinny (2 osoby dorosłe i 2 dzieci w wieku 5-18 lat) - 170 zł dzieci poniżej 5. roku życia - bezpłatnie bilet grupowy – dorośli - 50 zł od osoby W weekendy (sobota, niedziela): bilet normalny - 75 zł bilet ulgowy - 65 zł bilet dla seniora / osoby z niepełnosprawnością - 55 zł bilet rodzinny (2 osoby dorosłe i 2 dzieci w wieku 5-18 lat) - 190 zł dzieci poniżej 5. roku życia - bezpłatnie bilet grupowy - dorośli - 50 zł od osoby Zwiedzanie dla szkół - obowiązuje bilet wstępu w cenie 35 zł od osoby. Opiekunowie grupy wchodzą bezpłatnie.
Titanic i Gladiator - nowe pokazy immersyjne w Art Box Metaverse
Już od 10 kwietnia w Art Box Metaverse w warszawskiej Fabryce Norblina można zobaczyć dwa hity immersyjne: „Titanic - echa przeszłości” oraz „Gladiator - legendarna arena”. To światowej klasy doświadczenia multiuser VR, które podbiły publiczność w największych miastach świata - od Barcelony i Londynu, przez Nowy Jork i Paryż, aż po Szanghaj - a teraz po raz pierwszy będą dostępne w Polsce. Za produkcję obu pokazów odpowiada francuska firma Eclipso oraz studio Small Creative.
Data premiery obu pokazów nie jest przypadkowa. W połowie kwietnia przypada bowiem rocznica zatonięcia Titanica - do katastrofy doszło w nocy z 14 na 15 kwietnia 1912 roku podczas dziewiczego rejsu z Southampton do Nowego Jorku. Z kolei w drugiej połowie miesiąca obchodzone są urodziny Rzymu (Natale di Roma), których kulminacyjne wydarzenia - w tym widowiska inspirowane walkami gladiatorów - odwołują się do dziedzictwa starożytnego imperium i jego najsłynniejszej areny. Nawiązując do tych historycznych wydarzeń to kwiecień został wybrany miesiącem zaprezentowania publiczności dwóch odrębnych doświadczeń, zakorzenionych w prawdziwych wydarzeniach, które doczekały się wielu odniesień w popkulturze i filmie, a teraz są prezentowane w formie immersyjnej. Titanic - echa przeszłości To poruszająca podróż do wnętrza jednego z najsłynniejszych statków świata. To jedno z najbardziej zaawansowanych immersyjnych doświadczeń VR, które pozwala zanurzyć się w historię Titanica jak nigdy wcześniej. Opowieść rozpoczyna się na pokładzie futurystycznej jednostki badawczej Calypso Proxima. To właśnie tutaj historyczka Alex Meerbaum wprowadza uczestników w historię Williama Harbecka - pioniera kina, który wszedł na pokład statku, by uwiecznić jego dziewiczy rejs… i zginął wraz z nim. Od pierwszych chwil pojawia się napięcie i poczucie uczestnictwa w prawdziwej ekspedycji. Zanurzenie na głębokość niemal 3800 metrów to jeden z najbardziej sugestywnych momentów. Towarzyszy mu sztuczna inteligencja DIVE, prowadząca przez mrok oceanu, gdzie cisza, ogrom przestrzeni i pojawiające się w oddali stworzenia, takie jak meduzy, potęgują napięcie. Na dnie oceanu znajduje się pole szczątków - setki przedmiotów należących do pasażerów. Broszki, amulety czy fragmenty kadłuba stają się punktami wyjścia do kolejnych historii. Kluczowym elementem doświadczenia są rekonstrukcje - dzięki odnalezionym fragmentom filmu Harbecka widz przenosi się do wnętrza Titanica. Trafia do kabin trzeciej klasy, gdzie poznaje losy emigrantów szukających lepszego życia, widzi ich codzienność i dramatyczne decyzje. Następnie schodzi do maszynowni - ogromnej, hałaśliwej przestrzeni, gdzie ponad 300 osób pracowało, by utrzymać statek w ruchu. To miejsce robi ogromne wrażenie - stal, ogień, rytm maszyn i świadomość, że wszystko to działało bez przerwy. Kolejne sceny prowadzą na pokład szalupowy i do słynnych Wielkich Schodów - symbolu luksusu epoki, które zostały także upamiętnione w kultowym filmie Jamesa Camerona z 1997 roku. To tutaj toczy się życie towarzyskie, muzyka rozbrzmiewa podczas wieczornego przyjęcia, a kamera Harbecka rejestruje świat, który za chwilę zniknie. Widz staje się świadkiem rozmów, emocji i atmosfery ostatnich godzin spokoju. Kulminacją jest mostek kapitański i chwila, gdy na horyzoncie pojawia się góra lodowa. Komendy, napięcie i próby manewru rozgrywają się wokół uczestnika, który doświadcza tej sceny z bliska. To przejmujące spotkanie z historią, które pokazuje nie tylko samą katastrofę, ale także decyzje i emocje ludzi na pokładzie. Dopełnieniem tej historii jest scenografia w przestrzeni Art Box Metaverse - znajduje się tam charakterystyczny dziób Titanica, na którym można stanąć i poczuć się jak w jednej z najbardziej rozpoznawalnych scen filmowych z udziałem Kate Winslet i Leonardo DiCaprio. To naturalne przedłużenie narracji - fizyczne wejście w świat, który przed chwilą istniał w wirtualnej rzeczywistości. Gladiator - legendarna arena To doświedczenie zabiera widzów do starożytnego Rzymu w czasach jego największej świetności. To immersyjna podróż do świata, w którym potęga imperium splata się z codziennym życiem mieszkańców, religią, polityką i widowiskami, które budowały wspólnotę rzymskiego społeczeństwa. Historia rozpoczyna się symbolicznie na Polach Elizejskich, gdzie uczestników wita Mars - bóg wojny i mityczny ojciec Rzymu. To wprowadzenie podkreśla znaczenie boskiego porządku i przeznaczenia w kulturze antycznej. Następnie widzowie, prowadzeni przez młodego Gajusza, trafiają do tętniącego życiem miasta - największej metropolii ówczesnego świata, liczącej ponad milion mieszkańców. Przemierzają ulice pełne kupców, rzemieślników i mieszkańców, poznając realia życia w imperium: handel egzotycznymi towarami, strukturę społeczną czy rolę religii i rytuałów. Centralnym punktem doświadczenia jest Koloseum - największy amfiteatr starożytności, mogący pomieścić nawet 80 tysięcy widzów. Uczestnicy poznają jego zaawansowaną architekturę, system organizacji widowni oraz znaczenie igrzysk jako narzędzia politycznego („chleba i igrzysk”), które wzmacniały jedność społeczeństwa i autorytet cesarza. Widowisko przenosi także do hypogeum - podziemi areny, gdzie przygotowywano gladiatorów i zwierzęta. To przestrzeń ukazująca mniej znane oblicze igrzysk: trudne warunki, losy ludzi zmuszonych do walki oraz zaplecze techniczne spektakli, w tym mechanizmy wind i kulisy organizacji walk. Centralną postacią opowieści jest Flamma - historyczny gladiator, który stoczył 34 walki, z których 21 wygrał, i aż czterokrotnie odrzucił możliwość odzyskania wolności. Jego historia pozwala spojrzeć na igrzyska nie tylko jako na brutalne widowisko, ale także jako złożone zjawisko społeczne, w którym sława, honor i przetrwanie miały ogromną wartość. Dzięki technologii VR widzowie obserwują wydarzenia i mogą znaleźć się w ich centrum - słyszą tłum, odczuwają skalę przestrzeni i dynamikę starć, poznając starożytny Rzym w sposób angażujący i edukacyjny. Również tutaj scenografia uzupełnia doświadczenie. Fragment murów Koloseum znajdujący się w przestrzeni Art Box Metaverse pozwala poczuć atmosferę wejścia na arenę, jak Russell Crowe bohater filmu „Gladiator”, gotowy do walki. Oba pokazy powstały na bazie wieloletnich badań oraz współpracy z ekspertami, co pozwoliło stworzyć wiarygodne rekonstrukcje historyczne. Widzowie mogą wybrać doświadczenie w pięciu wersjach językowych: polskiej, angielskiej, portugalskiej, hiszpańskiej i mandaryńskiej. Jak podkreśla Joanna Sikora-Kowalkowska, prezes zarządu Art Box Experience, rozwój takich projektów to naturalny kierunek dla nowoczesnej edukacji i rozrywki: - Cieszymy się, że możemy prezentować w Art Box Metaverse produkcje takiej klasy jak Titanic i Gladiator. Wierzymy, że łączenie nowoczesnej technologii z rzetelną opowieścią historyczną pozwala nie tylko przeżywać emocje, ale także lepiej rozumieć przeszłość. To doświadczenia, które uczą, inspirują i angażują - w sposób przystępny dla odbiorców w różnym wieku. Uważamy, że poznawanie historii jest kluczowe dla rozwoju społeczeństwa, a immersyjne formy przekazu pozwalają robić to w sposób naturalny i zapadający w pamięć. Jednocześnie w doświadczeniu może uczestniczyć do 24 osób, które widzą się nawzajem w wirtualnej przestrzeni, mogą ze sobą rozmawiać i wspólnie przeżywać historię. Każdy uczestnik sam decyduje, w którą podróż chce wyruszyć - jedna osoba może eksplorować wrak Titanica, podczas gdy druga w tym samym czasie stanie na arenie Koloseum jako gladiator. Pokazy mają także wymiar edukacyjny - przybliżają kluczowe wydarzenia i miejsca, które wpłynęły na historię świata, łącząc wiedzę z emocjonującym doświadczeniem. To jednocześnie propozycja na wyjście integracyjne - zarówno dla grup szkolnych jak i biznesowych - wspólne przeżywanie historii w wirtualnym świecie sprzyja interakcji, rozmowie i budowaniu relacji. Nowa przestrzeń w Fabryce Norblina, oprócz pokazów VR, dostępna jest także na wynajem na wydarzenia specjalne - konferencje, pokazy mody, wernisaże, bankiety, spotkania biznesowe czy urodziny. W połączeniu z sąsiadującym Art Box Experience tworzy jedną z największych i najbardziej efektownych lokalizacji eventowych w Warszawie o łącznej powierzchni ponad 1 100 m². Informacje praktyczne Czas trwania każdego doświadczenia: ok. 45 minut Wiek uczestników: od 7. roku życia Możliwość wyboru jednego lub dwóch pokazów podczas wizyty (na każdy pokaz obowiązuje osobny bilet) Ceny biletów: bilet normlany - w dni robocze 55 zł, w weekend 65 zł bilet ulgowy (dzieci, studenci) - w dni robocze 45 zł, w weekend 55 zł bilet dla seniorów - w dni robocze 45 zł, w weekend 55 zł bilet Razem Taniej (4 - osobowy) - w dni robocze 160 zł, w weekend 180 zł Bilety dostępne są w kasie Art Box Metaverse oraz online: Titanic - echa przeszłości Gladiator - legendarna arena Więcej informacji na stronie.
Kino na Obcasach w Multikinie: „Diabeł ubiera się u Prady 2”! Zobacz powrót kultowych bohaterek już 4 maja
Maj to miesiąc rozkwitu, nowej energii i... gorących premier kinowych. Już 4 maja 2026 roku Multikino zaprasza na wyjątkową, majową odsłonę uwielbianego cyklu Kino na Obcasach. Tym razem na wielkim ekranie zagości tytuł, na który fani czekali równe dwie dekady. „Diabeł ubiera się u Prady 2” to kontynuacja legendarnego hitu z 2006 roku, który nie tylko zdefiniował gatunek komedii lifestylowej, ale stał się stałym elementem popkultury.
Wielki powrót ikonicznej obsady Dwadzieścia lat po premierze pierwszej części, emocje w redakcji „Runway” wcale nie opadły. Największym atutem sequela jest fakt, że na ekranie ponownie zobaczymy aktorski kwartet marzeń. Meryl Streep powraca jako bezkompromisowa i chłodna Miranda Priestly, której każde skinienie głowy decyduje o losach światowych projektantów. Obok niej wystąpią Anne Hathaway jako Andrea Sachs, która przez lata przeszła ogromną przemianę, oraz niezastąpiona Emily Blunt w roli Emily Charlton. Całość dopełnia charyzmatyczny Stanley Tucci, czyli filmowy Nigel. Akcja filmu ponownie przenosi nas do serca tętniącego życiem Nowego Jorku. Tym razem jednak bohaterowie muszą zmierzyć się z zupełnie nowymi wyzwaniami. Świat wielkiej mody, który znaliśmy, ewoluował – tradycyjne magazyny walczą o przetrwanie w dobie cyfrowej rewolucji, a media społecznościowe dyktują nowe zasady gry. Czy Miranda Priestly odnajdzie się w świecie influencerów i natychmiastowych trendów z TikToka? „Diabeł ubiera się u Prady 2” to inteligentne, zabawne i refleksyjne spojrzenie na ambicję, lojalność oraz cenę, jaką płaci się za sukces w branży, która nigdy nie zasypia. Więcej niż tylko seans – wieczór pełen atrakcji Kino na Obcasach to coś więcej niż zwykłe wyjście do kina. To czas na relaks z przyjaciółkami i okazja do wspólnego świętowania. Jak na każde wydarzenie z tego cyklu przystało, pokazowi towarzyszyć będą liczne niespodzianki. Na uczestniczki i uczestników czekają pakiety prezentowe od partnerów i sponsorów, konkursy z nagrodami oraz wyjątkowa atmosfera, która sprawi, że ten wieczór w Multikinie stanie się niezapomnianym przeżyciem. Szczególne wydarzenie przygotowaliśmy dla widzów w warszawskim Multikinie Złote Tarasy. To właśnie tam odbędą się unikalne „Lekcje Wartości” z Grażyną Torbicką. Spotkanie z ambasadorką marki L'Oréal Paris będzie doskonałą okazją do rozmowy o pewności siebie, sile kobiet i wartościach, które pomagają nam odnaleźć się we współczesnym świecie. Gdzie nas znajdziesz? Majowa edycja KNO odbędzie się w wybranych kinach sieci Multikino w całej Polsce: Elbląg, Gdańsk, Głogów, Katowice, Kłodzko, Koszalin, Kraków, Leszno, Mielec, Olsztyn, Poznań Stary Browar, Rzeszów, Rumia, Słupsk, Szczecin, Świdnica, Tychy Gemini, Warszawa Młociny, Warszawa G City Targówek, Warszawa Złote Tarasy, Włocławek, Wrocław Pasaż oraz Zabrze. Bilety są już dostępne w kasach kin, na stronie oraz w aplikacji mobilnej. Nie zwlekaj – świat Mirandy Priestly nie lubi spóźnień! Zapraszamy na wieczór, w którym styl spotyka się z wielkimi emocjami.
„Ikona mody” z Angeliną Jolie otworzy 19. Mastercard OFF CAMERA. Rozmawiamy z reżyserką Alice Winocour
„Ikona mody” ze zjawiskową Angeliną Jolie w roli głównej otworzy 19. Mastercard OFF CAMERA. W centrum opowieści znajduje się arthousowa reżyserka filmowa, Maxine Walker, która podczas paryskiego tygodnia mody dowiaduje się, że ma raka. Na swojej drodze spotyka inne przeżywające mniejsze lub większe kryzysy kobiety, z którymi nawiąże siostrzeńską nić porozumienia. W obsadzie znalazły się prawdziwe gwiazdy francuskiego kina: Vincent Lindon, Louis Garrel i Ella Rumpf.
O współpracy z Jolie, kulisach pracy z domem mody Chanel, brutalnym świecie mody i jej osobistych doświadczeniach z nowotworem piersi rozmawiamy z reżyserką filmu i laureatką Cezara, Alice Winocour. Daria Sienkiewicz: W filmie łączysz raczej nieprzystające do siebie tematy: nowotworu piersi i świata mody. Jak doszło do tej nieoczywistej fuzji? Alice Winocour: Pomysł połączenia tych dwóch światów rzeczywiście nie jest klasyczny, ale to coś, co przydarzyło mi się naprawdę. Gdy usłyszałam diagnozę nowotworu piersi mieszkałam w dzielnicy, w której wielu młodych projektantów i artystek prezentowało swoje prace w galeriach podczas tygodnia mody. Pewnego dnia, wychodząc ze szpitala po leczeniu, przeszłam obok tłumu czekającego przed jedną z kamienic. Byli tam ludzie z całego świata, modele i modelki, influencerzy, stylistki. Szaleństwo. Zobaczyłam wśród nich młodą kobietę z Sudanu Południowego wpatrujacą się w mapę. Wydawała się całkowicie zagubiona. Wyglądała jakby pochodziła z innego świata, jak się później okazało, że świata wojny. Momentalnie poczułam z nią silną więź, bo sama miałam wrażenie, że znajduje się w środku wojny – oczywiście w przypadku raka ta wojna toczy się wewnątrz ciebie, ale to jest realny konflikt, bo wrogiem jest twoje własne ciało. To uczucie popchnęło mnie do rozmowy, postanowiłam dowiedzieć się o niej czegoś więcej. Tak właśnie narodziła się „Ikona mody”. Postać reżyserki filmowej mającej nowotwór piersi mocno koresponduje z doświadczeniami Angeliny Jolie, która w 2013 roku poddała się prewencyjnej, podwójnej mastektomii. Jak doszło do współpracy z Angeliną? Czy miałaś poczucie, że otworzyła się przed Tobą, dzieląc się czymś naprawdę osobistym? Tak, absolutnie, choć zaczęło się przecież od tego, że napisałam scenariusz inspirowany moim własnym życiem, projektując siebie w postaci Maxine (Angelina Jolie), ale także w postaciach modelki Ady (Anyier Anei) i makijażystki Elli (Ella Rumpf), która stawia pierwsze kroki w pisaniu. Gdy tekst był już gotowy, musiałam znaleźć odpowiednią obsadę, ponieważ dla mnie to było coś więcej niż zwykły film, to była część mojego życia. Potrzebowałam kogoś, kto byłby tak samo zaangażowany w sprawę. Na początku w ogóle nie myślałam o Angelinie. W którymś momencie wpadła mi do głowy, bo przypomniałam sobie, że jej matka i babcia zmarły na raka. Ona sama była obciążona genetycznie, przeszła podwójną mastektomię, więc przeżyła tę traumę na własnym ciele. Wysłałam jej scenariusz, a ona zareagowała na niego bardzo emocjonalnie i entuzjastycznie, bo czuła, że wiele łączy ją z postacią Maxine. Sama jest przecież reżyserką, nie miała raka, ale była z nim oswojona i także znalazła się w sytuacji, w której musiała opowiedzieć o zabiegu swoim córkom. Myślę, że była bardzo szczęśliwa, że może podzielić się tym filmem z innymi kobietami. W idei pokazywania swoich blizn światu było coś politycznego. Angelina obnaża się w tym filmie zarówno fizycznie, jak i emocjonalnie. Na planie była bardzo otwarta i przyjazna atmosfera. Wszyscy byliśmy równi, Angelina nigdy nie dała po sobie odczuć, że jest ogromną gwiazdą. Chodziło trochę o pokazanie kobiety, która stoi za ikoną Angeliny Jolie. Byłam więcej niż szczęśliwa i poruszona, że tak bardzo otworzyła się w tym filmie, pokazała nam swoją wrażliwość. To nie tylko kwestia bycia nagą fizycznie i pokazywania piersi, a odsłonięcia swojej duszy światu. Ona naprawdę to zrobiła. Jak na film zareagowała widownia? Seanse, w których uczestniczyłyśmy były dla nas bardzo poruszającym doświadczeniem. Widzki przychodziły do nas i mówiły: „To jest moje życie, to jest to, czego doświadczyłam”. Z tych spotkań płynęły słowa: „Jeśli też przeżyłaś coś podobnego, nie jesteś sama, jesteśmy w tym razem”. Myślę, że Twój film naprawdę może zachęcić kobiety do badania się. Wokół nowotworów „kobiecych” wciąż istnieją różne tabu, przez co wiele kobiet po prostu boi się pójść do lekarza. Traktujesz „Ikonę mody” jako swoistą misję? Tak. Myślę też, że wobec nowotworu piersi jest dużo strachu. Widzę to w oczach kobiet, kiedy o nim mówią. Ale czasami nawet gorsze niż sama choroba jest sposób, w jaki społeczeństwo, w dużej mierze mężczyźni, postrzega ludzi mających na raka. Wielu zapomina, że kiedy przechodzisz przez te naprawdę trudne doświadczenia w życiu nadal pozostajesz kobietą. To nie jest tak, że twoja tożsamość sprowadza się tylko do choroby. Masz tak wiele innych aspektów w życiu: swoją pracę, seksualność, pasje, pragnienia, dzieci itp. Podczas walki z chorobą ludzie często patrzą na ciebie tak, jakbyś była tylko chora albo potencjalnie martwa. To jest swego rodzaju przemoc, która bywa bardziej brutalna niż wszystkie chemioterapie i kuracje razem wzięte. Nie chciałam też, żeby „Ikona mody” została zaszufladkowana jako film o nowotworze. Zaczyna się jak bardzo klasyczna opowieść o chorobie z wielką hollywoodzką gwiazdą, a potem idzie w zupełnie inną stronę. Bo tak naprawdę jest to obraz celebracji życia oraz wszystkich kobiet, które mijają się gdzieś na ulicy nieświadome łączących ich przeżyć. Trudno go również zaszufladkować jako film o modzie. O to mi chodziło, bo „Ikona mody” tak naprawdę nie jest o modzie, to metafora świata, w którym ukrywamy na co dzień swoje rany, udając, że wszystko jest perfekcyjne. A za tym teatrzykiem kryje się wiele blizn. Prawdziwy temat to ciało kobiety w różnych wieku – dwudziestolatki, trzydziestolatki, czterdziestolatki. To właściwie filmowy autoportret, bo w postaciach Maxine, Ady i Angèle kryję się ja w różnych etapach życia. Gdy miałam 20 lat wahałam się między studiami prawniczymi a scenariopisarstwem. Nie byłam pewna, czy chce wchodzić w świat filmu, tak samo jak Ada nie jest przekonana, czy branża modowa jest spełnieniem jej marzeń. W wieku 30 lat próbowałam pisać. Ludzie mówili mi wtedy, że powinnam to robić inaczej. Trudno było mi znaleźć własny głos. Mając 40-tkę dowiedziałam się o chorobie i musiałam nauczyć się z nią żyć, zupełnie jak Maxine. To mój najbardziej osobisty film, zrobiłam go, by celebrować życie, by pomóc sobie przejść przez ten trudny czas. Na końcu mamy scenę, w której ludzie krzyczą. To okrzyk radości i strachu, a także oznaka życia. Celem „Ikony mody” było zostawienie śladu. Mam szczerą nadzieję, że pomoże innym kobietom. Oglądając Twój film, doszłam do wniosku, że nowotwór jest jak egzamin, do którego nie można się w pełni przygotować. Maxine żyje swoim życiem, planuje w głowie kolejne projekty i jest ogromnie zaskoczona, kiedy słyszy diagnozę. Podobał mi się także kontrast między światem mody, piękna i kobiecej witalności a wizją operacji i utratą piersi. To szczególnie prawdziwe, bo jako reżyserka żyjesz w iluzji, że masz nad wszystkim kontrolę, a to nie jest prawda, szczególnie w przypadku choroby albo własnego ciała. Po tej przypadkowej interakcji ze światem mody, zaczęłam intensywnie badać tę branżę. Nie znałam jej, poza tym, że mieszkałam w dzielnicy, gdzie widziałam wiele projektantek i modeli. Mogłam osadzić tę historię w świecie kina, który przecież dobrze znam, ale dla mnie ciekawsze było odkrywanie nowych scenerii. Chciałam podejść do tego w dokumentalny sposób. Odkryłam, że w tym wszystkim chodzi tak naprawdę o kruchość życia i naszej korporalności. W centrum fabuł stoi osoba, która uświadamia sobie, że życie jest bardzo krótkie. Spędziłam półtora roku za kulisami najważniejszych pokazów mody. Przez miesiące obserwowałam kobiety i mężczyzn bardzo intensywnie pracujących na pokaz, który koniec końców trwał maksymalnie 10 minut. Pomyślałam wtedy, że to metafora przemijania, ulotności czasu. W tym tragizmie jest piękno, w pięknie tragedia. Taki był cel tego filmu – pokazać kontrast między urodą, witalnością a śmiercią. Na ekranie pojawia się też postać szwaczki, która przez tygodnie cierpliwie naszywa na sukienkę kolejne elementy. Gotową kreację na końcu założy na siebie Ada. Czułam, że w pewien sposób oddajesz hołd kobietom pracującym w tej branży. To bardzo czasochłonna robota, często niedoceniana, również finansowo. Ona ślęczy nad tym projektem godzinami, a ludzie, którzy zobaczą jej suknię na wybiegu, nie będą myśleć o niej, a o modelce i projektancie. Tak, chciałam pokazać, że za perfekcyjnymi obrazami mody, które widzimy wszędzie – na lotniskach, na ulicach – stoją konkretne kobiety. Świat modowy jest odbiciem naszego świata. Pragnęłam więc zobaczyć, kto kryje się za tymi wszystkimi fotografiami i projektami. Kim była kobieta na zdjęciu? Jaka była jej historia? Jaka była jej dusza? Kim była dziewczyna, która robiła makijaż? Kto uszył kreację? Wszystkie historie w filmie są prawdziwe, np. do każdej sukni Chanel doszywa się ludzki włos na znak szczęścia. To tradycja w paryskich atelier, bo dla tych szwaczek suknia reprezentuje historię miłosną, jest jak towarzysz, z którym żyją całymi miesiącami. „Ikona mody” jest też o transformacji. Bohaterki filmu przechodzą trudne momenty, funkcjonują w trybie przetrwania. Spodobał mi się pomysł, że suknia rozwija się jak ciało. Na końcu jest zniszczona i przemoczona, jak życie. Ten obraz był skorelowany z ciałem Maxine, które nagle stało się zagrożone. W twoim filmie ujęły mnie te krótkie, czasami przypadkowe spotkania między kobietami. Przykładowo: niewinny small talk z makijażystką, który daje modelce siłę i nadzieję, kiedy jest zestresowana przed pokazem. Co najbardziej zaskoczyło Cię podczas researchu branży modowej i relacji pracujących w niej kobiet? Oczywiście jest to trudny, często brutalny świat. Widzimy, kiedy Ada, w którą wciela się modelka Anyier Anei, przychodzi do mieszkania i spotyka się z dość chłodnym przyjęciem ze strony innych dziewczyn. Są trochę zazdrosne, że będzie otwierać pokaz i gra w filmie promującym markę. Nie chciałam pokazać, że to idealny świat, ale wielokrotnie widziałam kobiety wspierające się nawzajem. Myślę, że modeling mówi nam wiele o współczesnym świecie. One mają często trudne życia, nie są tylko ładnymi dziewczynami, wiele przeszły, są odporne, nawet jeśli nie pochodzą ze stref wojny. Julia Ratner – ukraińska modelka – gra de facto siebie, jej sytuacja oraz Ady pochodzącej z Sudanu są najbardziej ekstremalne. Ale większość poznanych przeze mnie modelek ma raczej trudne życie. Nie miały normalnego dzieciństwa, bo podróżują po świecie od czasów nastoletnich. Dla nich wypad do Chin na kontrakt jest dla nas jak wyjście do supermarketu (śmiech). Nie są jeszcze dorosłe, ale wiedzą dużo o świecie, podróżowały więcej niż inni ludzie. Chciałam dać głos tym kobietom, by nie były traktowane tylko jako ciała bez głosu. W filmie nie ma za wielu mężczyzn. Mamy postać Antona (Louis Garrek), operatora pracującego z Maxine oraz lekarza (Vincent Lindon) opiekującego się bohaterką w Paryżu. Według mnie obaj są dosyć wyrozumiali i wspierający. Zależało Ci na tym, aby pokazać ich w dobrym świetle? Podczas seansów z Q&A słyszałam różne głosy z widowni. Niektórzy wytykali Antonowi i Dr Laurentowi, że to mężczyźni, którzy mówią kobiecie, co ma robić z własnym ciałem. To poniekąd prawda. Lekarz walczy o jej życie, ale jest przy tym brutalny, musi nią trochę potrząsnąć. Jeśli chodzi o Antona, to bardzo chciałam sportretować historię miłosną w czasie choroby, pokazać, że między życiem a śmiercią zmienia się perspektywa, bo nie wiesz, ile czasu ci zostało. Może gdyby Maxine nie miała nowotworu to nic, by się między nimi nie wydarzyło. W filmie jest też scena intymnego zbliżenia. Napisałam ją jako celebrację ciała Maxine przed operacją. To ostatni raz, gdy uprawia seks przed utratą piersi. Angelina nie lubi takich scen odkąd ma dzieci i niechętnie je robi, ale ten film był dla niej wyjątkowy. To było także przesłanie dla mężczyzn, chciałam, aby weszli w buty bohaterki. Podoba mi się scena, w której Maxine bez ogródek proponuje Antonowi seks. On jest zaskoczony jej śmiałością, to bardzo zabawne. Tak, a najlepsze jest to, że on naprawdę ją widzi. W końcu patrzy na świat jako operator, dostrzega jego wszystkie światła i cienie. Posiada wyjątkową perspektywę, dlatego mogą się połączyć. Ich relacja jest mieszanką nieporozumień i czułości. Scena kupowania wspólnie maszynki do golenia jest romantyczna, choć bardzo smutna. Myślę, że to dopiero początek ich historii. Czy chciałabyś w przyszłości nakręcić film dla domu mody, tak jak zrobiła to Maxine? Dlaczego nie? To, co zrobiłam z Chanel było wyjątkowe. Od początku bardzo wspierali ten projekt – otworzyli drzwi do swojego atelier haute couture, pozwolili mi być z nimi za kulisami pokazów, zadawać pytani. Wszystko, co widzimy w filmie jest prawdziwe, włącznie z ich charakterystycznymi krętymi schodami. Potem zgodzili się na zdjęcia w ich siedzibie – nigdy wcześniej nie kręcono tam fabuły. Pracowniczki Chanel szkoliły nasze aktorki, również występując z nimi na ekranie. Myślę, że byłabym szczęśliwa, robiąc coś dla tej marki.
Black Eyed Peas zagrają w Warszawie – gwiazdy na Warsaw Music Festival 2026
Na scenie razem z Black Eyed Peas wystąpi J. Rey Soul. Dwudziestoośmioletnia Jessica Reynoso pochodzi z Filipin. Popularność najpierw zdobyła w filipińskiej odsłonie formatu „The Voice of the Philippines”, podczas którego, jej talentem zachwycił się apl.de.ap z zespołu Black Eyed Peas.
To był jeden z najważniejszych punktów w karierze zawodowej wokalistki. Znany raper zorganizował spotkanie zapoznając ją z will.i.amem i od 2018 J. Rey Soul występuje razem z Black Eyed Peas. Warsaw Music Festival obędzie się na Miejskim Stadionie Legii Warszawa. W ramach tegorocznej edycji zaplanowane są trzy wydarzenia muzyczne. 13 czerwca Warszawa ponownie stanie się centrum światowej elektroniki. Po raz kolejny do stolicy zawita UPPERGROUND - jeszcze większy i jeszcze bardziej spektakularny. ARTBAT pres. Upperground będzie jedną z kluczowych odsłon Warsaw Music Festival 2026. 17 czerwca na scenie jako headliner wystąpi BLACK EYED PEAS - jedna z najbardziej rozpoznawalnych i energetycznych grup na świecie. Amerykański fenomen muzyczny zaprezentuje największe przeboje swojej kariery i unikalne show przygotowane specjalnie na tę okazję. 20 czerwca będziemy celebrować 25 rocznicę A STATE OF TRANCE. W tym dniu zobaczymy światową premierę Armin van Buuren F2F John Summit - pierwszy w historii wspólny występ tych artystów w tym formacie oraz debiut Johna Summita w Polsce. Promotorem wydarzenia jest TME Entertainment - agencja z ponad 20 letnim doświadczeniem na rynku organizacji koncertów w Polsce. Szczegółowy line-up poniżej oraz na oficjalnej stronie. 13 czerwca 2026 - ARBAT pres. UPPERGROUND POLAND ARTBAT ✦ ARGY ✦ BENNY BENASSI ✦ STEVE ANGELLO ✦ KOROLOVA ✦ JORIS VOORN ✦ INNELLEA ✦7SKIES 17 czerwca 2026 – FEEL THE BEAT BLACK EYED PEAS ✦ KACPERCZYK ✦ TRIBBS ✦ ALIEN&MAJTIS ✦ KALWI&REMI✦ RONNEY✦ HELENA CIURABA✦ CEZARY MACHEJ & DJ OTEK 20 czerwca 2026 – A STATE OF TRANCE POLAND ARMIN VAN BUUREN ✦ JOHN SUMMIT ✦ ARMIN VAN BUUREN F2F JOHN SUMMIT ✦ GIUSEPPE OTTAVIANI ✦ SUPERSTRINGS ✦ KASIA ✦ UUFO ✦ MELOOZ Bilety dostępne na stronie.
Komedie romantyczne to żaden guilty pleasure. Potrzebujemy ich jak powietrza. Dlaczego nas kręcą?
Komedie romantyczne tematyczne to twoje gulity pleasure? I bardzo dobrze. Zadaniem naukowców, mają pozytywny wpływ na nasze samopoczucie i mogą przyczynić się do poprawy relacji z partnerem. Dowiedz się, w jaki sposób produkcje o rozterkach sercowych wpływają na twoje życie.
No dobrze, niech już będzie. Powiem to. Przyznaję się bez bicia, że komedie romantyczne to takie moje małe guilty peasure. Po ciężkim dniu, kiedy mam ochotę na reset albo tak po prostu chcę pójść na randkę z samą sobą, włączam film i momentalnie przenoszę się do świata pełnego emocji, ludzkich dramatów i łez, ale też świata przewidywalnego. Bo przecież nie może być innego zakończenia niźli „żyli długo i szczęśliwie”. I, mimo że intuicja, czy jak kto woli, życiowe doświadczenie podpowiada, że tuż za zakrętem na bohaterów czekają kolejne kryzysy, potknięcia, kłótnie i rozstania, to chcę wierzyć, że tym razem będzie inaczej. Szkoda, że komedie romantyczne, postrzegane jako „babskie”, nie są temat do poważnej dyskusji. Bo gdzieś podskórnie wiemy, że mają mniejszy kaliber niż polityka, finanse, zdrowie publiczne, czy globalne ocieplenie. Być może. To jednak nie oznacza, że są nic niewarte. Śmiem twierdzić, że z punktu widzenia jednostki, jest wręcz przeciwnie. Czy istnieje miłość romantyczna? Wśród akademików długo dominował pogląd, że filozoficzny konstrukt miłości romantycznej to domena kultury Zachodu. Przekonanie, że miłość romantyczna polega na odnalezieniu tej jedynej, ukochanej, przeznaczonej przez los osoby, ma swoje fundamenty w starożytnej mitologii. Niektórzy prapoczątków omawianej koncepcji doszukiwali się w micie o Afrodycie i Adonisie, czy też o Orfeuszu i Eurydyce. Uczucie, które łączy te pary kochanków, jest silniejsze niż śmierć. W „Uczcie” Platona także pojawia się odwołanie do przypowieści o istotach, które niegdyś były jednością, lecz zostały rozdzielone przez bogów. To tragiczne „rozpołowienie” miało skazać ludzkość na wieczne poszukiwanie brakującej połówki, co do dziś stanowi trzon narracji o „brakującej połowie jabłka” czy „poszukiwaniu bratniej duszy”. W świecie uczonych istniała powszechna zgoda, że ostatecznie koncepcja miłości romantycznej i jej przedstawienia w sztuce to „produkt uboczny” XII-wiecznej poezji trubadurów oraz powszechnej w owym czasie popularności miłości dworskiej. Minione stulecia to czas dominacji kultury Zachodu, a także przyśpieszającej globalizacji, co w konsekwencji przyczyniło się do popularyzacji europejskiej idei miłości romantycznej rozumianej jako nadrzędny projekt życiowy. Warto tu wspomnieć, że w naszej kulturze, na równi z życiem miłosnym, stawiamy indywidualizm i samorozwój. W tym kontekście filmowi lub serialowi zakochani, jak ich mityczni „przodkowie” podążają za głosem serca, nawet jeśli oznacza to wystawienie się na śmierć, bunt przeciwko rodzinie, czy oczekiwaniom społecznym. Przykłady? Proszę bardzo. Klasyczne filmy jak „Pretty Woman” czy „Notting Hill”, poprzez adaptacje filmowe „Kochanka lady Chatterley” Davida Herberta Lawrence'a, po „Bridgertonów” Julii Quinn. Na szczęście 34 lata temu pogląd o zachodnich korzeniach miłości romantycznej został obalony. Opublikowane przez Williama Jankowiaka i Edwarda Fischera w 1992 roku wyniki badań zakwestionowały ten eurocentryczny punkt widzenia. Badacze przeanalizowali 166 społeczności i znaleźli dowody na istnienie miłości romantycznej w aż 147 z nich (88,5%). Zatem z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że zdolność do odczuwania intensywnej namiętności jest uniwersalną cechą ludzką, a nie specyficznym wytworem cywilizacji łacińskiej. Jednak różnica polega na tym, że w kulturach kolektywistycznych, np. w Indiach, na Bliskim i Dalekim Wschodzie, najważniejsza jest lojalność wobec rodziny i dobrostan lokalnej społeczności, a miłość stanowi element szerszej sieci zobowiązań. W produkcjach Bollywood główny problem, z jakim mierzą się bohaterowie, często nie dotyczy tego, czy się kochają, czy nie, lecz tego, jak połączyć miłość z honorem, dobrem rodziny. Inna jest także kontekstowość. Tam, gdzie ona jest wyższa, wyznania miłosne czyta się między wierszami. Dlatego też w K-dramach i C-dramach przygotowanie posiłku i dzielenie się jedzeniem odczytuje jako jednoznaczne wyznanie uczucia i ma ono większą moc niż słowa. W produkcjach arabskich pożądanie i namiętność buduje się poprzez spojrzenia i eufemizmy. Być może to właśnie brak otwartości, ignorancja i niezrozumienie różnic miało swoje odbicie w błędnych przekonaniach zachodnich badaczek i badaczy kultury. Dlaczego romans nas kręci? Neurobiologia i psychologia pożądania Wiele na to wskazuje, że zamiłowanie do komedii romantycznych to nie kwestia gustu, o którym jak wiadomo, się nie dyskutuje. Zdaniem neurobiologów, gdy na ekranie pojawia się pierwsza scena, która wprowadza napięcie między głównymi bohaterami, zalewa nas koktajl neuroprzekaźników. Bo nasz mózg nie odróżnia fikcji od realnego doświadczenia zakochania się. A z punktu widzenia biologii, taki stan sprzyja przetrwaniu gatunku. Mało tego, to nie pierwszy pocałunek ani zmysłowe figle-migle, a przekonanie, graniczące z pewnością, że „do zakochania jeden krok”, sprawia, że czujemy przyjemny dreszcz emocji i ekscytacji, która towarzyszy ekranowej parze kochanków. Naukowcy wnikliwie przeanalizowali to, w jaki sposób oglądanie romansów wpływa na nasze samopoczucie. Idąc tym tropem, możemy spojrzeć na schemat filmu przez pryzmat funkcjonowania naszego mózgu. Już pierwsze sceny zauroczenia, nieporadnego zbliżania się do siebie zakochanych aktywują „hormon szczęścia”. Dopamina napędza układ nagrody, wywołuje euforię i skupienie, a także odpowiada za odczuwanie przyjemności. Jesteśmy nakręceni, kibicujemy zakochanym, ponieważ widzimy w ich historii cząstkę siebie. Jeśli dochodzi do romantycznych scen, pojawia się pożądanie, to w nas automatycznie rośnie nie tylko ekscytacja, ale i poziom noradrenaliny, która odpowiada za przyśpieszoną akcję serca. Jednak kilka scen później dochodzi do niefortunnej pomyłki, czy też złośliwości losu, a w konsekwencji bohaterowie rozstają się lub dochodzi między nimi do sprzeczki. W filmie pojawiają się sceny, w których kochankowie cierpią i tęsknią za ukochaną osobą. Nasz poziom serotoniny drastycznie spada, nasze samopoczucie się pogarsza, utożsamiamy się z postaciami, cierpimy z nimi, płaczemy, chociaż doskonale wiemy, jaki będzie finał tej historii. Jednocześnie dramat na ekranie wyzwala kortyzol, czyli tzw. hormon stresu. No jednym słowem: tragedia. Na szczęście scenarzyści nie zostawiają nas na lodzie. Nie minie kilka minut, a na ekranach pojawia się finałowa scena. Zakochani odnajdują się mimo przeciwności losu, źli bohaterowie dostają pstryczka w nos i wszystko kończy się happy endem. Nasz mózg szaleje ze szczęścia, a my płaczemy ze wzruszenia rzewnymi łzami. Zalewa nas oksytocyna, czyli „hormon miłości”, który wzmacnia poczucie zadowolenia, spokoju i bezpieczeństwa oraz wazopresyna, która przyczynia się do budowania więzi z postaciami na ekranie, jak i z osobą, z którą oglądamy film. Udowodniono, że oglądanie komedii romantycznych redukuje poziom stresu i obniża ciśnienie. Towarzyszy temu swoiste katharsis, a my czujemy się lepiej. A to jest bezcenne. Bibliografia: De Rougemont D., „Miłość a świat kultury zachodniej”, Warszawa 2001; Giddens A., „Przemiany intymności. Seksualność, miłość i erotyzm we współczesnych społeczeństwach”, Warszawa, 2006; Kuligowski W., „Miłość na Zachodzie. Historia antropologiczna”, Poznań 2004; Szlendak T., „Architektonika romansu. O społecznej naturze miłości erotycznej”, Warszawa 2002; Szyszka K., „Roberta A. Johnsona koncepcja miłości romantycznej”, [W:] Kultura i Wartości, nr 31/2021, s. 173–193; Woźniakowska U., „Bollywood. Pragnienie prawdy i tęsknota za mitem”, Kraków 2010. Czytaj także: Algorytm karmi twoje kompleksy, a ty scrollujesz iluzję szczęścia. Czas przerwać ten teatr „Nie wyrzucę, bo przyda się do chodzenia po domu”. Tak obniżasz poczucie własnej wartości Zabawa biżuterią lub guzikiem to mały gest o wielkiej sile. Angażuje więcej niż tylko dłonie
Bez tajemnic - poznaj program 19. edycji Mastercard OFF CAMERA
Ponad 100 tytułów, 6 sekcji tematycznych, 2 konkursy i 10 festiwalowych dni! Przed nami kolejna edycja Międzynarodowego Festiwalu Kina Niezależnego Mas-tercard OFF CAMERA. Kraków od 24 kwietnia do 3 maja będzie sercem filmowego świata. Przyciągnie widzów, którzy w kinie szukają autentyczności i odwagi.
Festiwalowe nowości i sekcje tematyczne m 19. edycji Festiwalu to podróż przez różnorodne gatunki i nastroje. Stałe sekcje, takie jak Amerykańscy Niezależni oraz Festiwalowe Hity, tradycyjnie dostarczają najważniejszych tytułów z największych światowych festiwali. Tegoroczne nowości przenoszą nas jednak w zupełnie inne rejony emocjonalne. W ramach sekcji dedykowanej Nastoletnim Dramatom przyglądamy się burzliwemu okresowi dorastania, podczas gdy Polityczne Fikcje rzucają wyzwanie mechanizmom władzy. Miłośnicy mroczniejszych klimatów odnajdą się w sekcji poświęconej Sprawom Kryminalnym, a refleksyjne kino z grupy W pewnym wieku pozwoli spojrzeć na dojrzałość z nowej, często zaskakującej perspektywy. Osią festiwalu są dwa konkursy: międzynarodowy Wytyczanie Drogi - o Krakowską Nagrodę Filmową Andrzeja Wajdy walczą debiuty i drugie filmy twórców z całego świata. W tym roku festiwalowa publiczność skonfrontuje się z intymnymi historiami, takimi jak „Complaint No. 713317” (reż. Yasser Shafiey), opowiadającej o małżeństwie na emeryturze i biurokracji, oraz z dystopijną wizją greckiej „Gorgonà” (reż. Evi Kalogiropoulou), gdzie kobiety buntują się przeciwko toksycznej męskości. O konfliktach rodzinnych opowie chorwackie „Honey Bunny” (reż. Igor Jelinović), natomiast „The Invisibles” (reż. Junna Chif) zabierze nas w transformującą podróż Elizabeth, artystki burleski. W programie znajdziemy też czarujący dramat o dojrzewaniu „The Son and the Sea” (reż. Stroma Cairns) oraz dowcipne „Before/After” (reż. Manoel Dupont) o wspólnej wyprawie do Stambułu. Polski akcent w sekcji - „Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej” (reż. Emi Buchwald) to czuła opowieść o rodzeństwie i sile rodzinnych wię Listę dopełniają pulsujące energią „Treat Her Like a Lady” (reż. Paloma Aguilera Valdebenito), sudańska opowieść o tradycji i nowoczesności „Cotton Queen” (reż. Suzannah Mirghani) oraz brawurowe „Renovation” (reż. Gabrielė Urbonaitė), które przez pryzmat remontu mieszkania analizuje doświadczenia pokolenia milenialsów. - Konkurs Polskich Filmów Fabularnych - w tym roku startujące w nim filmy pokazują niesamowitą rozpiętość gatunkową. Zmierzymy się z rodzinnymi tajemnicami w filmie „Klarnet” (reż. Tola Jasionowska), gdzie stary instrument prowadzi bohaterkę do wymazanej historii, oraz wejdziemy w świat magii i miecza w produkcji „LARP. Miłość, trolle i inne questy” (reż. Kordian Kądziela). O różnych obliczach kobiecości z dużą czułością opowiadają „Miłe kobiety” (reż. Maria Wojtyszko, Jakub Krofta), podczas gdy „Pojedynek” (reż. Łukasz Palkowski) przenosi nas w rok 1939, serwując psychologiczną grę między polskim pianistą a majorem NKWD. Współczesne dylematy i namiętności odnajdziemy w „Trzech miłościach” (reż. Łukasz Grzegorzek), a poruszający portret rodziny wystawionej na próbę nakreśli „Brat” (reż. Maciej Sobieszczański). Na uwagę zasługuje surrealistyczna podróż brytyjskiej profesor Andrews w filmie „Zima pod znakiem Wrony” (reż. Kasia Adamik), opartym na prozie Olgi Tokarczuk. Odważną refleksję nad wiarą i odkupieniem przyniosą „Ministranci” (reż. Piotr Domalewski), a o resocjalizacji i kontroli opowie zrealizowany po angielsku „Dobry chłopiec” (reż. Jan Komasa). Program konkursowy domyka „Wielka Warszawska” (reż. Bartłomiej Ignaciuk) – wciągająca opowieść o marzeniach dżokeja i korupcji u progu wielkich zmian ustrojowych w Polsce. Hołd dla Mistrza i pokaz specjalny „Powidoków” Tegoroczny program pokazów specjalnych otwiera projekcja „Powidoków”, ostatniego filmu Andrzeja Wajdy. Kolejna to „Dzikie róże” Anny Jadowskiej, wybitnej reżyserki i przewodniczącej Jury Konkursu Głównego. Festiwal składa także ukłon w stronę Wojciecha Smarzowskiego, kolejnego artysty, który od lat definiuje pojęcie niezależności w polskim kinie. To twórca, który nie kłania się konwenansom i z chirurgiczną precyzją obnaża nasze narodowe lęki, wady oraz traumy. W ramach specjalnego przeglądu przypomnimy jego najważniejsze obrazy, takie jak „Róża”, „Pod mocnym aniołem” oraz „Dom dobry”. Kino plenerowe w sercu Krakowa Festiwal to także niezapomniane pokazy pod gołym niebem, które odbywają się w najbardziej urokliwych punktach miasta. W Kinie w Ogrodzie Botanicznym odbędzie się wyjątkowa polska premiera filmu „Milcząca przyjaciółka”, w którym główną rolę odgrywa drzewo ginkgo biloba, a program uzupełnią tam „Gaucho, Gaucho” oraz „The Last Showgirl” Kino na Rynku Podgórskim ugości widzów pokazami takich dzieł jak „Father, Mother, Sister, Brother”, „Bird” czy „Życie dla początkujących” Z kolei W Kinie na Placu Szczepańskim będzie można zobaczyć światowe hity, w tym „Perfect Days”, „Aftersun”, „Wszystkie odcienie światła” czy „Droga do Vermiglio” Dla szerokiej publiczności przygotowaliśmy również bogatą ofertę w Kinie przy Galerii Krakowskiej, gdzie obok poruszających dramatów jak „Najgorszy człowiek na świecie”, „Ścieżki życia” czy „Być kochaną”, znajdzie się miejsce na kino familijne. Najmłodsi i ich opiekunowie będą mogli cieszyć się takimi tytułami jak „O psie, który jeździł koleją”, „Kajtek Czarodziej”, „Emma i czarny jaguar” czy „Ozi: Głos deszczowego lasu”. Tegoroczny program jest już dostępny stronie internetowej: www.offcamera.pl Dziewiętnasta edycja Międzynarodowego Festiwalu Kina Niezależnego Mastercard OFF CAMERA odbędzie się w Krakowie od 24 kwietnia do 3 maja 2026 roku. Materiał promocyjny Mastercard OFF CAMERA
Dwa wyjątkowe wydarzenia dla miłośników francuskiej muzyki
French Touch to kampania, która od 12 lat promuje francuską kulturę, kuchnię oraz francuskie produkty w Polsce. Tegorocznej edycji towarzyszyć będą dwa prestiżowe wydarzenia kulturalne, podkreślające siłę francusko-polskiej współpracy artystycznej oraz rosnące zainteresowanie polskiej publiczności francuską muzyką.
Pierwszym z wydarzeń będzie wyjątkowy Koncert French Touch Patricka Fiori, który odbędzie się 22 kwietnia o godz. 19:00 w Filharmonii Narodowej w Warszawie – jednej z najbardziej prestiżowych sal koncertowych w Polsce, cenionej za doskonałą akustykę. To będzie pierwszy koncert Patricka Fiori w Polsce. Do tej pory wystąpił jedynie gościnnie podczas gali French Touch w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w ubiegłym roku. To jeden z najbardziej rozpoznawalnych głosów francuskiej sceny muzycznej. Międzynarodową popularność zdobył dzięki roli Phoebusa w kultowym musicalu Notre-Dame de Paris, gdzie występował u boku Garou i Daniela Lavoie. Od tamtej pory konsekwentnie buduje swoją pozycję jako jeden z najważniejszych artystów współczesnej francuskiej chanson. Artysta ma na swoim koncie kilkanaście albumów studyjnych, z których wiele zdobyło status złotych i platynowych płyt we Francji. Do najważniejszych należą m.in. „Prends-moi” (1998), „Chrysalide” (2000), „L’Instinct masculin” (2010), „Choisir” (2014) oraz „Un air de famille” (2020) – album nagrany we współpracy z Jean-Jacques’em Goldmanem, który stał się jednym z największych sukcesów w jego karierze. Jego najnowsze projekty, w tym „Corsu Mezu Mezu II”, kontynuują dialog między tradycją muzyczną Korsyki a współczesną francuską piosenką. Koncert otworzy Natasza, wprowadzając publiczność w klimat francuskiej piosenki. Podczas wydarzenia Patrickowi Fiori towarzyszyć będą również gwiazdy polskiej sceny muzycznej – Alicja Szemplińska oraz zespół Tre Voci. Bilety na koncert dostępne są na stronie: https://frenchtouchlabellevie.pl/kup-bilet-na-koncert/ Drugim wydarzeniem tegorocznej edycji French Touch będzie uroczysta gala w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej, która odbędzie się 26 października o godz. 19:30. To jedno z najbardziej wyczekiwanych wydarzeń artystycznych jesieni, śledzone co roku przez miliony widzów. Organizatorzy zapowiadają udział wybitnych gwiazd z Francji oraz krajów frankofońskich. Już dziś wiadomo, że na scenie pojawi się uwielbiana przez polską publiczność Zaz. Trwają również rozmowy z kolejnymi artystami, w tym z Garou oraz Patrickiem Bruel. Wyjątkową atrakcją tegorocznej gali będzie pierwszy w Polsce występ legendarnego paryskiego kabaretu La Nouvelle Ève. Artyści zaprezentują trzy spektakularne choreografie inspirowane tradycją paryskiego kabaretu. Kulminacyjnym momentem wieczoru będzie kultowy French Cancan – jeden z najbardziej rozpoznawalnych symboli francuskiej kultury, kojarzony z wolnością, energią i elegancją. Materiał promocyjny French Touch
Agnieszka Hyży poprowadzi gale 19. edycji Mastercard OFF CAMERA
Kraków po raz dziewiętnasty stanie się przestrzenią spotkania z kinem niezależnym. Nadchodzącą edycję Mastercard OFF CAMERA poprowadzi Agnieszka Hyży – dzienni-karka wystąpi w roli prowadzącej podczas oficjalnej inauguracji w Kinie Kijów oraz Gali Zamknięcia w Centrum Kongresowym ICE Kraków. 19. odsłona Festiwalu to czas poświęcony autentycznym filmowym opowieściom oraz dialogowi z ich twórcami. To przestrzeń, w której granica między ekranem a widownią zaciera się, ustępując miejsca wspólnemu odkrywaniu kina idącego pod prąd. Obecność wspaniałych gości z całego świata sprawia, że krakowskie kina studyjne stają się żywym forum wymiany myśli i doświadczeń.
Wybór prowadzącej to postawienie na sprawdzony warsztat dziennikarski i wysoką kulturę słowa. Agnieszka Hyży to dziennikarka i prezenterka z blisko dwudziestoletnim stażem zawodowym, ceniona za profesjonalizm w pracy z formatami nadawanymi na żywo. Jej droga zawodowa, choć silnie związana z dużymi produkcjami telewizyjnymi (obecnie m.in. w redakcji „Halo tu Polsat”), od lat obejmuje również prowadzenie prestiżowych gal kulturalnych, festiwali muzycznych oraz wydarzeń branżowych. „Mastercard OFF CAMERA to dla mnie przede wszystkim przestrzeń dla jakości i bezkompromisowości w opowiadaniu historii. Cieszę się, że podczas 19. edycji będę mogła towarzyszyć twórcom i widzom w dwóch tak ważnych dla Krakowa miejscach – Kinie Kijów oraz Centrum Kongresowym ICE Kraków. To będzie czas celebracji wyjątkowego kina, na który wszyscy czekamy. Szczególnie teraz, siła kina niezależnego wydaje się być ważniejsza i bardziej potrzebna niż kiedykolwiek. To właśnie na Festiwalu mamy szansę zatrzymać się, by posłuchać i dostrzec drugiego człowieka w opowiadanych na ekranie historiach. Wierzę, że dzięki filmowym bohaterom mamy szansę stać się bardziej uważnymi i wrażliwymi na to, co się dzieje oraz lepiej rozumieć złożoność otaczającej nas rzeczywistości. To właśnie ta siła płynąca z ekranu pozwala nam budować mosty tam, gdzie na co dzień brakuje porozumienia” – komentuje Agnieszka Hyży. Festiwal rozpocznie się w wnętrzach Kina Kijów, gdzie Agnieszka Hyży zainauguruje dziesięciodniowe święto kina niezależnego. To właśnie tam odbędzie się Gala Otwarcia, rozpoczynająca filmową majówkę w Krakowie. Zwieńczeniem Festiwalu będzie Gala Zamknięcia w Centrum Kongresowym ICE Kraków, podczas której poznamy laureatów Konkursu Głównego „Wytyczanie Drogi” o Krakowską Nagrodę Filmową Andrzeja Wajdy oraz Konkursu Polskich Filmów Fabularnych. Dziewiętnasta edycja Międzynarodowego Festiwalu Kina Niezależnego Mastercard OFF CAMERA odbędzie się w Krakowie w dniach od 24 kwietnia do 3 maja 2026 roku. Zapraszamy do udziału w tym wyjątkowym wydarzeniu, które od lat pozostaje kluczowym punktem na mapie europejskich festiwali filmowych. To dziesięć dni bezkompromisowych opowieści, premierowych pokazów i bezpośrednich spotkań z twórcami, których nie sposób Materiał promocyjny Międzynarodowego Festiwalu Kina Niezależnego Mastercard OFF CAMERA