Motyle w brzuchu, zaręczyny i... "DRAMA". Dawno żaden film nie trzymał mnie tak w napięciu jak ten
Film "DRAMA" 10 kwietnia 2026 roku wchodzi na ekrany kin. W rolach głównych Zendaya i Robert Pattinson. Ja już obejrzałam i wiem, czy warto wybrać się na niego do kina. Przeczytaj moją recenzję, żeby też się o tym przekonać.
Myślisz, że dobrze znasz swojego partnera? To zapytaj go o to, jaką skrywa tajemnicę. Może się okazać, że nie powiedział ci o czymś, co jest w stanie znacznie zmienić twoje uczucia, a waszą relację przeobrazić w… prawdziwą dramę. Niczym w filmie z Zendayą i Robertem Pattinsonem. „DRAMA” na ekranach kin już 10 kwietnia 2026. Kiedy Edward Cullen spotyka dziewczynę Spider-Mana Gdy usłyszałam, że ten duet pojawi się razem na ekranie, wiedziałam, że musi wyjść z tego coś dobrego. Przed seansem zbyt wiele nie czytałam o tym filmie, żeby się nie nastawiać. Wiedziałam jedynie, że poznamy bohaterów, którzy szykują się do ślubu i w pewnym momencie w ich życiu wydarzy się coś, co doprowadzi do niefortunnych zdarzeń. Ale tego, jak bardzo będą one niefortunne, zupełnie się nie spodziewałam. Poznajemy przemiłą parę. Charlie to tajemniczy i niesamowicie uroczy okularnik. Pewnego dnia w kawiarni spotyka dziewczynę siedzącą przy oknie i czytającą książkę. Postanawia nagiąć fakty, aby do niej „zagadać”, szybko wyszukuje informacje o danej lekturze i udaje, że ją przeczytał. Już na pierwszej randce się do tego przyznaje, co Emma uznaje za słodkie, jak zapewne zrobiłaby większość z nas pod wpływem zauroczenia. I tak rozpoczyna się ich miłosna historia. Młodzi, piękni, zakochani przeżywają prawdziwą sielankę. Mają przyjaciół, prace, wspólne mieszkanie, regał z książkami i ulubione kubki na kawę. Trudno się dziwić, że w pewnym momencie pada to jedno, najważniejsze pytanie: „Czy wyjdziesz za mnie?”. I rozpoczynają się przygotowania do ślubu, które jedno feralne wydarzenie obraca w pył. Czas na DRAMĘ Rozpoczyna się wielkie planowanie. DJ, fotograf, wybór restauracji, w której odbędzie się przyjęcie. Wszyscy narzeczeni doskonale znają ten proces. Oczywiście trzeba wybrać się na degustację menu, żeby wszystko było dopięte na ostatni guzik. Najlepiej zabrać ze sobą przyjaciół, którzy będą naszymi świadkami w tym najważniejszym dniu. Tylko tu pojawia się drobne ryzyko. Przyjaciele i dość mocno zakrapiana kolacja mogą skończyć się zwierzeniami. Tak też było w tym przypadku. Bohaterowie pod wpływem testów weselnych napojów postanowili zdradzić sobie najskrytsze tajemnice. Ale wyznania Emmy nikt się nie spodziewał, a już szczególnie jej ukochany. I tu rozpoczyna się prawdziwa DRAMA. Charlie nie może poradzić sobie z tym, co usłyszał, wesele zbliża się wielkimi krokami, a my czujemy coraz większej napięcie towarzyszące przyszłej parze młodej. „DRAMA” to napięcie wylewające się z ekranu Dawno nie widziałam filmu, który tak bardzo wpłynąłby na mnie podczas seansu. I nie chodzi o samą fabułę, która oczywiście jest niesamowicie wciągająca. Jednak ten film jest napisany i zagrany w taki sposób, że od kulminacyjnego momentu nieustannie towarzyszy nam napięcie odczuwane przez głównych bohaterów. Czekamy tylko na chwilę, w której wydarzy się coś jeszcze, niczym w najlepszym dreszczowcu. I zastanawiamy się, kiedy ta cała drama zakończy się katastrofą. Na szczęście reżyser Kristoffer Borgli, który jednocześnie napisał scenariusz do tego filmu, buduje narrację na tyle umiejętnie, że lituje się nad widzami i daje nam odetchnąć. Pojawiają się zabawne wstawki rozładowujące napięcie, co wpływa na jeszcze lepszy odbiór produkcji. W tym wszystkim pierwsze skrzypce grają oczywiście Zendaya i Robert Pattinson. Nie chodzi wyłącznie o to, że są obsadzeni w pierwszoplanowych rolach, co siłą rzeczy przekłada na nich akcenty. Istotne jest jednak to, że potrafią w stu procentach utożsamić się ze stworzonymi przez siebie postaciami, naturalnie odzwierciedlając ich emocje i dylematy im towarzyszące. Dzięki temu podczas seansu sami zaczynamy się zastanawiać, jak wiele bylibyśmy w stanie zaakceptować w imię miłości. Warto podkreślić jeszcze dwa elementy techniczne, które wpływają na odbiór tego filmu. Jednym z nich jest montaż, który buduje napięcie i sprawia, że tę produkcję trudno włożyć w ramy konkretnego gatunku. Ciekawa jest także praca kamery. Film wygląda bowiem jak nagrywany przez ślubnego kamerzystę, jakby miał być laurką i pamiątką dla pary młodej. Ale tu wchodzi właśnie ten wspomniany montaż, który burzy wszystko niczym domek z kart. A ty jak zareagujesz na tajemnice ukochanej osoby? Dochodzimy do momentu, który jest kluczowy dla tego filmu. Seans zostawia nas bowiem z pytaniem w głowie, na które trudno znaleźć odpowiedź. I jednocześnie jest przestrogą dla wszystkich par, które dopiero zamierzają wejść w związek małżeński. Bo są pewne kwestie, które po prostu trzeba przedyskutować przed ślubem, a najlepiej już na początku relacji, zanim zaangażujemy się na tyle, że trudno będzie to odkręcić. Ten film jest też niczym mroczna bajka. Dostajemy historię królewny i księcia, którzy zakochują się od pierwszego wejrzenia. Muszą zmierzyć się z przeszkodami na drodze ku szczęściu, ale… na samym końcu otrzymujemy morał. Jaki? O tym możecie przekonać się na własne oczy, wybierając się na film „DRAMA” do kin. Premiera już 10 kwietnia 2026 roku. View oEmbed on the source website Czytaj także: Dziedziczka L'Oréal i sensacyjne nagłówki. Recenzja filmu „Najbogatsza kobieta świata” Gwiazdy przybyły na Oscary 2026. Na czerwonym dywanie królowały prostota i klasyczne detale „Diamenty” - film, który pokochasz. Kasia Smutniak w wyjątkowej historii o kobietach
Anna Jadowska przewodniczącą jury Konkursu Głównego Mastercard OFF CAMERA 2026
Ceniona reżyserka i scenarzystka Anna Jadowska zostanie przewodniczącą międzynarodowego jury Konkursu Głównego „Wytyczanie Drogi” podczas nadchodzącej, 19-tej edycji Festiwalu Mastercard OFF CAMERA. Wspólnie z twórcami i ekspertami z zagranicy przyjrzy się dziesięciu debiutom oraz drugim filmom z całego świata, spośród których wyłoni laureata, bądź laureatkę Krakowskiej Nagrody Filmowej Andrzeja Wajdy w wysokości 25 000 USD.
Wybór Anny Jadowskiej to naturalna kontynuacja jej silnej obecności w kinie autorskim. Wykładowczyni łódzkiej Szkoły Filmowej zadebiutowała głośnym i nagradzanym obrazem „Dotknij mnie”. Jej ostatnie dzieło, „Kobieta na dachu”, odniosło sukces międzynarodowy, celebrując premierę w Konkursie Głównym Tribeca Film Festival w Nowym Jorku. Film ten przyniósł Dorocie Pomykale nagrodę dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej, a w Polsce został uhonorowany m.in. Główną Nagrodą Konkursu Polskich Filmów na Festiwalu Camerimage oraz Nagrodą Publiczności i nagrodą aktorską na Festiwalu Mastercard OFF CAMERA. W dorobku reżyserki znajduje się również ceniony film „Dzikie Róże”, za który otrzymała nagrodę MFF w Sztokholmie, Główną Nagrodę na Festiwalu w Cottbus oraz Nagrodę im. Krzysztofa Krauze przyznawaną przez Gildię Reżyserów Polskich. Praca ta przyniosła jej także nominację do Polskich Nagród Filmowych Orły w kategorii Najlepsza Reżyseria. Obecnie Anna Jadowska finalizuje prace nad międzynarodową koprodukcją „Each of us”. Jest to wielowymiarowy projekt poświęcony historii obozu koncentracyjnego Ravensbrück, składający się z czterech rozdziałów reżyserowanych przez europejskie twórczynie. W jedną z głównych ról w filmie wcieliła się światowej sławy aktorka Diane Kruger. Artystka z powodzeniem realizuje się również na polu literackim – w marcu bieżącego roku ukazała się jej debiutancka powieść zatytułowana „Dadzieja”. – Kino niezależne jest dla mnie przede wszystkim poszukiwaniem nowego języka. Historia kinematografii pokazuje, że filmy idące pod prąd – czy to z powodów artystycznych, czy budżetowych – wytyczały nowe formy. Myślę choćby o Cassavetesie, który podkreślał, że ograniczenia finansowe mogą stać się siłą. Kino tworzone z pasji ma szansę powiedzieć coś autentycznego i wejść w dialog z rzeczywistością. To właśnie takie filmy sama lubię oglądać i chciałabym tworzyć – mówi Jadowska. – Mam wrażenie, że kino coraz częściej staje się konsumpcyjne i nastawione na przypodobanie się widzowi. Coraz rzadziej bywa wyzwaniem, stawia niewygodne pytania. A przecież to właśnie takie kino buduje tożsamość kulturową i uczy krytycznego myślenia – zamiast jedynie dostarczać łatwej rozrywki. Obecność Anny Jadowskiej podczas Mastercard OFF CAMERA to przede wszystkim szansa na spotkanie z twórczynią, która od lat współtworzy krajobraz polskiego kina autorskiego. Jej bogate doświadczenie reżyserskie oraz aktywność twórcza – obejmująca zarówno projekty filmowe, jak i niedawny debiut powieściowy – pozwalają spojrzeć na konkursowe propozycje z szerokiej perspektywy. Werdykt międzynarodowego składu pod przewodnictwem reżyserki poznamy podczas gali zamknięcia Mastercard OFF CAMERA, 2 maja 2026 roku. Zapraszamy na dziewiętnastą edycję Międzynarodowego Festiwalu Kina Niezależnego Mastercard OFF CAMERA, która odbędzie się w Krakowie od 24 kwietnia do 3 maja 2026 roku. Nie możecie przegapić tego święta kina niezależnego! Materiał promocyjny Mastercard OFF CAMERA
Pierwsze pięć tytułów Konkursu Polskich Filmów Fabularnych podczas Festiwalu Mastercard OFF CAMERA
Najciekawsze, najbardziej oryginalne i z potencjałem na dotarcie międzynarodowej publicz-ności - takie filmy znalazły się w Konkursie Polskich Filmów Fabularnych Festiwalu Master-card OFF CAMERA.
Twórcy i twórczynie z Polski mają szansę na Nagrodę Główną w wysokości 100 000 złotych oraz wyróżnienie na arenie międzynarodowej. W Konkursie przyznawane są również inne nagrody: Nagroda dla Najlepszej Aktorki Konkursu Polskich Filmów Fabularnych Nagroda dla Najlepszego Aktora Konkursu Polskich Filmów Fabularnych tytuł Mastercard Rising Star Kto zostanie wyróżniony podczas dziewiętnastej edycji Konkursu Polskich Filmów Fabular-nych? Przekonamy się wkrótce, a już dziś przedstawiamy pierwszą piątkę nominowanych filmów: „Brat”, reż. Maciej Sobieszczański Czternastoletni Dawid (debiutujący Filip Wiłkomirski) opiekuje się młodszym bratem i próbuje sprostać oczekiwaniom matki (Agnieszka Grochowska), chcącej uwolnić się od toksycznej przeszłości. Kobieta pragnie zacząć wszystko od nowa i odciąć się od odsiadującego wyrok męża. Dawid to utalentowany sportowiec, który zmierza do osiągnięcia sukcesu w judo, jednak z uwagi na trudną sytuację w domu chłopakowi coraz trudniej skupić się na treningach i utrzymaniu równowagi w życiu. Dodatkowe komplikowanie pojawiają się, gdy w życie rodziny wkracza Konrad (Julian Świeżewski), który początkowo staje się autorytetem dla Dawida. Film Macieja Sobieszczańskiego to kino społeczne i zaangażowane, ukazane w nim czułe portrety głównych bohaterów przekładają się na poruszającą opowieść o rodzinie wystawionej na próbę w świecie przemocy, niespełnionych ambicji i narastającego chaosu. „Zima pod znakiem Wrony”, reż. Kasia Adamik 12 grudnia 1981 roku Joan Andrews (Leslie Manville) ląduje w Warszawie, aby jako brytyjska profesorka psychiatrii wziąć udział w międzynarodowej konferencji. Z lotniska odbiera ją młoda doktorantka Alina (Zofia Wichłacz), która zawozi ją prosto na uniwersytet. W trakcie wystąpienia profesor ma miejsce manifestacja polityczna przeciwko reżimowi komunistycznemu. Na drugi dzień Alina nie pojawia się na wcześniej umówione spotkanie w mieszkaniu Joan, a na ulicach Warszawy pojawiają się czołgi. Wybuchł stan wojenny, a zdezorientowana profesor wkracza w surrealistyczną podróż i mimo woli angażuje się w grę szpiegowską, której stawka jest bardzo wysoka. Film Kasi Adamik oparty jest na kilkustronicowym opowiadaniu Olgi Tokarczuk – „Profesor Andrews w Warszawie”, które proponuje zupełnie inne spojrzenie na stan wojenny niż to, które znamy z lekcji historii. To perspektywa osoby z zewnątrz, która kompletnie nie rozumie, co się wokół niej dzieje i czuje jakby znalazła się w samym środku kafkowskiego labiryntu. „Ministranci”, reż. Piotr Domalewski Bohaterami filmu Piotra Domalewskiego jest grupa nastoletnich przyjaciół, których łączy służba przy ołtarzu jako ministranci. Sfrustrowani obojętną postawą dorosłych i instytucji Kościoła wobec niesprawiedliwości społecznej, postanawiają wdrożyć nietypowy plan od-nowy moralnej swojej społeczności. Uzbrojeni w młodzieńczy bunt i własną interpretację Pisma Świętego, zakładają podsłuch w konfesjonale, aby poznać potrzeby i przewinienia swoich sąsiadów. Stają się swego rodzaju sędziami w swoim osiedlowym świecie, pomagając potrzebującym i wymierzając kary za grzechy tym, którzy na to zasłużyli. Chłopcy balansują na cienkiej granicy między dobrem a złem i są niczym komiksowi superbohaterowie, których działania uzasadnione są honorowymi przesłankami. Autorzy prowokują do refleksji na temat wiary, wspólnoty, winy oraz odkupienia. Poważny temat równoważony jest poczuciem humoru, luzem oraz młodzieńczą energią, jaka płynie od młodych aktorów wcielających się w czterech głównych bohaterów. „Dobry chłopiec”, reż. Jan Komasa Dziewiętnastoletni Tommy (Anson Boon) lubi swoje beztroskie, pełne używek i lekkomyślnej przemocy życie. Pewnej nocy zostaje porwany przez nieznajomego – Chrisa i trafia w sam środek dysfunkcyjnej rodziny. Chris oraz jego żona Kathryn próbują uczynić z niego tytułowego dobrego chłopca poprzez wymuszoną i specyficzną resocjalizację. Ta przewrotna opowieść o wolności i kontroli pokazuje, jak zmuszony do czytania książek czy uczenia się do-brych manier bohater myśli tylko o jednym – jak stamtąd uciec. „Dobry chłopiec” to drugi film Jana Komasy zrealizowany po angielsku z międzynarodową obsadą. Anson Boon za swoją kreację został nagrodzony podczas festiwalu w Rzymie. A jego „przybrani” rodzice to Stephen Graham (wybitny brytyjski aktor, ostatnio – „Dojrzewanie”) oraz Andrea Riseborough (ubiegłoroczna jurorka konkursu głównego Mastercard OFF CAMERA). „Wielka Warszawska”, reż. Bartłomiej Ignaciuk Film Bartłomieja Ignaciuka to wciągająca opowieść o młodym dżokeju, który marzy o wielkiej sportowej karierze. Droga do niej wiedzie przez udział w najważniejszej gonitwie w Polsce, jaką jest tytułowa Wielka Warszawska. Krzysiek (Tomasz Ziętek) wkracza w środowisko wyścigów konnych z dużym entuzjazmem, ale i naiwnością nowicjusza. Dopiero po pewnym czasie orientuje się, że gonitwy to tak naprawdę siatka wzajemnych zależności, potężnych interesów i manipulowanie wynikami. Chłopak wierzy, że może to zmienić, zwłaszcza w ważnym historycznie czasie. Upadek komuny daje nadzieję, że przyszłość będzie lepsza, a za-sady staną się jaśniejsze. Jednak w świecie korupcji i nieczystych zagrywek trudno jest po-zostać bez skazy. To nie tylko opowieść o marzeniach i przenikaniu się świata sportowego z przestępczym, ale też spojrzenie na Polskę u progu wielkich zmian. Film ten domyka trylogię szulerską scenarzysty Jana Purzyckiego, na którą składają się dwa kultowe polskie filmy: „Wielki Szu” i „Piłkarski poker”. Pozostałe tytuły konkursowe ujawnimy w najbliższym czasie, a już teraz zachęcamy do zakupu karnetów i zaplanowania tygodnia w Krakowie razem z Mastercard OFF CAMERA. Materiał promocyjny Mastercard OFF CAMERA
Konkurs Główny „Wytyczanie Drogi” – znamy pierwsze tytuły!
Filmy o relacjach, o rodzinie, o związkach – o nas samych. Przedstawiamy pierwszą szóstkę filmów, które wezmą udział w Konkursie Głównym „Wytyczanie Drogi” Międzynarodowego Festiwalu Kina Niezależnego Mastercard OFF CAMERA i będą miały szansę na nagrodę w wysokości 25 000 dolarów.
„W tym roku stawiamy na filmy, które pokazują zmiany zachodzące wokół rodzin i intymnych związków: kulturowe, cywilizacyjne i społeczne. A ich bohaterki i bohaterowie, z początku nieufni, otwierają się na nowe modele bycia w świecie. Odnajdując siłę po pierwsze w samych sobie, po drugie – w nieoczywistych, skomplikowanych, a zarazem fascynujących relacjach, które nakierowują ich na zupełnie nowe doświadczenia” – zaznacza Grzegorz Stępniak, Dyrektor Artystyczny Mastercard OFF CAMERA. Wśród pierwszych ogłoszonych tytułów znalazł się jeden film z Polski – „Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej”, pełnometrażowy debiut Emi Buchwald. “Bardzo się cieszę z udziału naszego filmu w Międzynarodowym konkursie o Krakowską Nagrodę Filmową Andrzeja Wajdy Mastercard OFF CAMERA! To Festiwal, który od dawna mnie ciekawi, między innymi dlatego, że organizatorzy sprowadzili do Polski kilkanaście lat temu braci Safdie, z ich debiutanckim, ważnym dla mnie filmem „Daddy Longlegs”. Ci twórcy mocno czerpią z mistrza amerykańskiego kina niezależnego, Johna Cassavetesa, którego duch, przede wszystkim w postaci filmu „Cienie” unosił się nad naszym filmem. Błażej Hrapkowicz w relacji z Festiwalu dla Dwutygodnika z 2010 roku, kiedy był tam prezentowany właśnie film Safdie’ch, napisał coś takiego: „Sukces ilościowy nie oddala jednak pytania o rozumienie pojęcia „kina niezależnego”, którego uściślenie jest wskazane, skoro czyni się z niego hasło przewodnie festiwalu”. Ze słów organizatorów można wnioskować, że zaproponowaną przez nich definicję najzwięźlej wyraża podtytuł jednej z sekcji – „From the gut”. Ten angielski kolokwializm oznacza – w wolnym tłumaczeniu – „z trzewi”, czyli szczerze i bezkompromisowo. Jeśli szczerość i bezkompromisowość są hasłami kina niezależnego również w 2026 roku, to bardzo się cieszę, że nasz film jest jego częścią, bo to wartości, które są mi bardzo bliskie.” – mówi reżyserka, nagrodzona już m.in. Paszportem „Polityki”, Orłem 2026 za Odkrycie Roku oraz nagrodą za reżyserię i Złotym Pazurem na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Sprawdź tytuły filmów Konkursu Głównego „Wytyczanie Drogi”: „The Son and the Sea”, reż. Stroma Cairns Reżyserka serialu „Mood” debiutuje filmem fabularnym – to czarujący i ciepły dramat o dojrzewaniu, który łączy znakomitą ścieżkę dźwiękową z dzikim pięknem szkockiego wybrzeża. Główny bohater filmu, Jonah, jest pogubionym młodym mężczyzną, który lekkomyślnie odpycha od siebie nielicznych przyjaciół. Gdy zostaje przymuszony do wizyty u ciotki cierpiącej na demencję, wyrusza w drogę ze swoim kolegą Lee i w dalekiej szkockiej wiosce poznaje dwóch niesłyszących braci bliźniaków oraz pewnego chłopca. Każdy z nich zmaga się z własnymi trudnościami. Poetycki, a zarazem uderzająco naturalistyczny film traktuje swoich niedoskonałych bohaterów z ciepłem i empatią. Na tle spektakularnych krajobrazów film staje się refleksyjną medytacją o młodości, emocjonalnej kruchości i potrzebie ludzkiej bliskości. „The Son and the Sea” przypomina, że wszyscy zasługują na zrozumienie, cierpliwość i przestrzeń, by odnaleźć siebie. „Before / After”, reż. Manoel Dupont Parze głównych bohaterów fabularnego debiutu M. Duponta zależy na poprawie swojego wyglądu. Baptiste i Jérémy postanawiają udać się razem do Stambułu na przeszczep włosów. Ma to być antidotum nie tylko na ich postępujące łysienie, lecz także na kompleksy. To intymne doświadczenie i wspólna wyprawa zbliżą ich do siebie w zaskakujący sposób. Dupont w niemal paradokumentalny, momentami poetycki, ale i dowcipny sposób porusza tematy przemijania, bliskości i brutalnych kanonów piękna. Jego bohaterowie, ukazani na tle pulsującej życiem tureckiej metropolii, odnajdują zdecydowanie coś więcej niż tylko remedium na wypadające włosy. „Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej”, reż. Emi Buchwald Wchodząca w dorosłość czwórka rodzeństwa próbuje odnaleźć własne ścieżki, nie tracąc przy tym łączących ich więzi. Najmłodszy – Benek – mierzy się z bolesnym odrzuceniem ze strony starszego brata Franka, który dotąd był jego najlepszym przyjacielem. Chłopaka nawiedza także tajemnicza zjawa – Dusiołek – niepozwalająca mu zasnąć i wywołująca napady paniki. Uciekający od rodziny Franek wplątuje się w toksyczny związek, wpada w nałóg i pogrąża się w chaosie. Jego stan budzi niepokój Nastki, siostry bliźniaczki, która sama pragnie miłości i stabilizacji. Najstarsza z rodzeństwa – Jana – pracuje nad projektem artystycznym, który ma przynieść ukojenie nie tylko młodszemu rodzeństwu, lecz także jej samej. Emi Buchwald z dużą czułością, ironią i szczerością opowiada o sile rodzinnych więzi, ale również o potrzebie usamodzielnienia się. Jej film to mocny, nowy autorski głos w polskim kinie. „Treat Her Like a Lady”, reż. Paloma Aguilera Valdebenito Główną bohaterką filmu Valdebenito jest Sandra, która mieszka ze swymi dwiema córkami i partnerem na przedmieściach Amsterdamu i ledwo wiąże koniec z końcem. Podejmuje się różnych zajęć – między innymi sprząta mieszkania bogatszych i bardziej uprzywilejowanych obywateli największego miasta Niderlandów. Pewnego dnia Sandra dowiaduje się, że jej chłopak ją zdradza i spodziewa się dziecka z inną kobietą. Dodatkowo wisi nad nią widmo niezapłaconych rachunków, groźba eksmisji i przejęcia dzieci przez wadliwy system opieki społecznej. Sandra nie poddaje się i mimo wszystkich tych przeciwności postanawia zawalczyć o siebie i córki. Drugi film fabularny Palomy Aguilery Valdebenito pulsuje życiem, energią i soczystymi kolorami, pomimo trudnych tematów, o jakich opowiada. Film udowadnia, że nawet w desperackich sytuacjach można zachować radość życia i nadzieję na lepszą przyszłość. „Cotton Queen”, reż. Suzannah Mirghani Niewielka wioska w Sudanie została wybrana jako miejsce akcji debiutu Suzannah Mirghani. Główną bohaterką filmu jest nastoletnia Nafisa, która dorasta pod silnym wpływem swojej babci. Starsza kobieta nazywana jest królową bawełny i otoczona jest szacunkiem lokalnej społeczności. To właśnie babcia opowiada nastolatce o walkach z brytyjskimi kolonizatorami, ucząc ją tym samym szacunku do tradycji i miejsca, z którego pochodzi. Codzienność lokalnej społeczności zmienia się, gdy do wioski przyjeżdża młody, wykształcony za granicą biznesmen – Nadir. Film Mirghani to wciągająca opowieść o konflikcie tradycji z nowoczesnością oraz jednostki ze społecznością. Obraz łączy w sobie elementy opowieści o dojrzewaniu, komedii i dramatu obyczajowego z postkolonialnym i ekologicznym komentarzem. „Renovation”, reż. Gabrielė Urbonaitė Dobiegająca trzydziestki Ilona właśnie wprowadziła się razem ze swoim chłopakiem do mieszkania w typowym środkowoeuropejskim bloku. Para wydaje się szczęśliwa i wiedzie raczej spokojne życie. Wszystko zmienia się, gdy rozpoczyna się uciążliwy remont budynku. Zdarzenie to wystawia związek bohaterów na ciężką próbę, wywracając do góry nogami ich codzienną rutynę. Litewska reżyserka w brawurowy, ironiczny i refleksyjny sposób odsłania uwikłanie pokolenia milenialsów w obietnice lepszego, zachodniego życia, przy równoczesnym, wciąż silnym wpływie postsowieckiej przeszłości. W debiutanckim filmie fabularnym autorka podejmuje problematykę pokolenia, którego doświadczenia wydają się uniwersalne pomiędzy Odrą a Narwą. Zapraszamy na dziewiętnastą edycję Międzynarodowego Festiwalu Kina Niezależnego Mastercard OFF CAMERA, która odbędzie się w Krakowie od 24 kwietnia do 3 maja 2026 roku. Nie możecie przegapić tego święta kina niezależnego! Materiał promocyjny Międzynarodowego Festiwalu Kina Niezależnego Mastercard OFF CAMERA
"And the Oscar goes to"... Przewidujemy, kto otrzyma Oscara 2026
Oscary 2026 nadchodzą wielkimi krokami. Typuję, kto otrzyma w tym roku najważniejszą statuetkę filmową. Zgodzisz się z moimi przewidywaniami? O tym, kto miał rację, przekonamy się podczas gali - w nocy z 15 na 16 marca 2026.
Sezon nagród filmowych trwa w najlepsze, ale jego wisienką na torcie, jak co roku, będzie dopiero gala rozdania Oscarów 2026. To najważniejsze nagrody w świecie kina, które co roku elektryzują publiczność – zarówno filmowych fanów, którzy chcą zobaczyć najlepsze produkcje na świecie, jak i wielbicieli mody, pragnących podziwiać kreacje gwiazd na czerwonym dywanie. O tym, jakie suknie założą piękne aktorki, przekonamy się dopiero w nocy z 15 na 16 marca, ale teraz już możemy spróbować zabawić się w obstawiających, jakie filmy zostaną nagrodzone tą prestiżową, złotą statuetką. Oscary 2026: kto ma największe szanse na zdobycie statuetki? W tym roku padł rekord, jeśli chodzi o liczbę nominacji. Film „Grzesznicy” ma szansę aż na 16 statuetek. Tym samym przebił o 2 nominacje dotychczasowych rekordzistów – filmy „Wszystko o Ewie” w 1950 roku, „Titanic” w 1997 oraz „La La Land” w 2019 miały na swoim koncie 14 nominacji. Z tym wiąże się jednak tyle samo szansy, co ryzyka. „Grzesznicy” mają bowiem nikłe szanse na bycie wielkim wygranym. Raczej mogą zostać wielkim przegranym. Po piętach depcze im bowiem „Jedna bitwa po drugiej”, która uważana jest w tym roku za faworyta wyścigu. Osobiście uważam jednak, że „Grzesznicy” poziomem są przynajmniej o dwa oczka wyżej niż „Jedna bitwa po drugiej”. Choć film Ryana Cooglera ma bardzo nietypową konwencję, łączącą w sobie wątki musicalu, filmu kostiumowego oraz slashera z elementami gotyckiego horroru, właśnie ta nietuzinkowość świadczy o jego wielkiej sile. Dodatkowo jest niesamowicie metaforyczny i dynamiczny. Ma kultowe sceny, które na długo zapadają w pamięć i porusza niezwykle ciekawą historię, więc zasługuje także na statuetkę za scenariusz oryginalny. Myślę jednak, że będzie triumfował głównie w kategoriach technicznych – np. za montaż i muzykę. „Jedna bitwa po drugiej” to z kolei typowe kino akcji z uwielbianym przez Akademię wątkiem politycznym. Z resztą być może nie tylko przez Akademię, patrząc na to, ile nagród zebrał do tej pory. Jest to na pewno produkcja, która wyróżnia się pod względem castingowym – obsada jest dobrana genialnie. Na pierwszy plan wychodzi oczywiście Leonardo DiCaprio, któremu wtóruje Teyana Taylor. O aktorce niedawno zrobiło się głośno, ponieważ zdobyła już za swoją drugoplanową rolę m.in. Złoty Glob. Czy teraz czas na Oscara? Nagrody indywidualne, czyli o aktorach słów kilka Jak już jesteśmy przy żeńskich rolach pierwszoplanowych, to muszę przyznać, że nie rozumiem zachwytu nad postacią stworzoną przez Taylor. Jest na ekranie zaledwie kilkanaście minut i nie ma w tej postaci nic, co zapadałoby w pamięć. O wiele bardziej w tym roku kibicuję np. Elle Fanning lub Indze Ibsdotter Lilleaas, które stworzyły niezapomniane role w skandynawskiej produkcji „Wartość sentymentalna”. O wiele ciekawiej robi się jednak wśród aktorek pierwszoplanowych. Tu mamy naprawdę wyrównaną bitwę wśród niezapomnianych postaci. Na wyróżnienie zdecydowanie zasługuje Jessie Buckley, która stworzyła przejmującą rolę matki tracącej dziecko w „Hamnecie”. Rolą matki zachwyca także Rose Byrne, która stworzyła postać kobiety styranej życiem, zmuszonej do opieki nad chorym dzieckiem. Ja mam sentyment również do Kate Hudson. Jej rola w „Song Sung Blue” nie była może tak ikoniczna jak powyższe, ale było w niej coś, czym chwyciła mnie za serce i sprawiła, że na długo zostanie ona w mojej pamięci. A co z aktorami? Tu wiele osób stawia, że statuetkę za główną rolę otrzyma Timothee Chalamet. Uważam jednak, że jako tytułowy „Wielki Marty” nie zagrał wybitnie i pamiętam jego o wiele lepsze wcielenia. Jest jeszcze Leo z „Jednej bitwy po drugiej”, Michael B. Jordan z „Grzeszników” i myślę, że prawdziwa rywalizacja rozegra się między tą trójką. Osobiście jednak kibicuję Ethanowi Hawke. „Blue Moon” to w zasadzie cały film oparty na jego postaci, niesamowitych monologach i grze oczami oraz mimiką. Czegoś takiego oczekuję od oscarowej roli. W drugoplanówce zdecydowanie faworytem jest Sean Penn z „Jednej bitwy po drugiej” i nie obrażę się, jeżeli za tę rolę otrzyma Oscara (choć dla mnie był nieco zbyt przerysowany). Po piętach depczą mu Jacob Elordi za „Frankensteina”, Stellan Skarsgard za rolę ojca-lekkoducha w „Wartości sentymentalnej” czy kolega z planu Benicio Del Toro oraz Delroy Lindo za postać z „Grzeszników”. Moi faworyci do Oscarów 2026 Co roku typuję też swoich faworytów, którzy – nawet jeśli obiektywnie mogę stwierdzić, że nie mają szans na docenienie przez Akademię – zdobyli moje serce i otrzymują ode mnie prywatnego Oscara. W tym roku bez wątpienia będzie to „Głos Hind Rajab”. Ten film po prostu zniszczył mnie emocjonalnie, wgniótł mnie w fotel i długo nie mogłam dojść do siebie po seansie. Opowiada historię dyspozytorów telefonu alarmowego, którzy otrzymują telefon od małej dziewczynki uwięzionej w samochodzie tuż po ataku Izraela na Strefę Gazy. Resztę możecie sobie sami dopowiedzieć, ale takich filmów się nie zapomina. Mocno trzymam kciuki także za „Frankensteina”. Guillermo del Toro jest reżyserem lubianym przez Akademię, więc jestem przekonana, że przynajmniej jedna statuetka zapisze się na koncie tego filmu. Gdybym miała obstawiać jaka, to pewnie w kategoriach technicznych – np. za charakteryzację i fryzury czy za scenografię. W tym roku chętnie doceniłabym również dźwięk w „F1: Film” oraz kilka dokumentów. 3 zdecydowanie wychodzą na prowadzenie. „Pan Nikt kontra Putin” to historia nauczyciela z Uralu w szkole, która po ataku Rosji na Ukrainę staje się przestrzenią państwowej propagandy. Mężczyzna filmuje to wszystko, pokazując nam, jak rosyjski reżim wygląda od środka. Jest to produkcja przejmująca, choć ja zastanawiam się, czy dla nas i naszej części świata to już na pewno ten moment na wybielanie Rosjan. Absolutnie przejmujący jest krótkometrażowy dokument „Uzbrojony tylko w kamerę: Życie i śmierć Brenta Renauda”, który opowiada historię reportera wojennego. Mężczyzna relacjonował m.in. wojnę w Iraku i Afganistanie, a przyszło mu zginąć w Ukrainie. Jemu i wielu innym dziennikarzom, którzy zginęli w imię prawdy. Trzeci dokument, który chciałabym docenić i moim zdaniem warto zobaczyć, to „Idealna sąsiadka”. Pokazuje makabryczne relacje sąsiedzkie z perspektywy kamery policyjnej. To, co zobaczycie w tej produkcji, na pewno zostanie z wami na długo. And the Oscars goes to? O tym przekonamy się 16 marca O tym, kto ostatecznie zdobędzie statuetkę, przekonamy się w nocy z 15 na 16 marca 2026 roku. Czeka nas kilkugodzinna gala, kiedy wszystko stanie się jasne. Nie jestem fanką obstawiania, kto ostatecznie może wygrać, bo żaden z tych filmów nie jest jednowymiarowy i każdy zasługuje na docenienie pod różnymi względami. Gdybym jednak miała się zabawić, poniżej przedstawiam moją listę typów – według tego, co moim zdaniem zrobi Akademia, a nie subiektywnej oceny. Sama jestem ciekawa, w ilu punktach uda mi się trafić. Najlepszy film: Jedna bitwa po drugiej Najlepszy aktor pierwszoplanowy: Michael B. Jordan Najlepsza aktorka pierwszoplanowa: Jessie Buckley Najlepszy aktor pierwszoplanowy: Sean Penn Najlepsza aktorka drugoplanowa: Teyana Taylor Najlepszy reżyser: Paul Thomas Anderson Najlepszy scenariusz oryginalny: Grzesznicy Najlepszy scenariusz adaptowany: Jedna bitwa po drugiej Najlepszy krótkometrażowy film dokumentalny: Diabeł ma zajęcie Najlepszy długometrażowy film animowany: K-popowe łowczynie demonów Najlepsze zdjęcia: Frankenstein Najlepsza scenografia: Frankenstein Najlepsze kostiumy: Frankenstein Najlepszy pełnometrażowy film dokumentalny: Pan Nikt kontra Putin Najlepszy montaż: Jedna bitwa po drugiej Najlepszy dźwięk: F1: Film Najlepsza piosenka: K-popowe łowczynie demonów Najlepsze efekty specjalne: Avatar: Ogień i popiół Najlepsza muzyka oryginalna: Grzesznicy Najlepsza charakteryzacja i fryzury: Frankenstein Najlepszy film międzynarodowy: Głos Hind Rajab Najlepszy casting: Jedna bitwa po drugiej Czytaj także: Złote Globy 2026 i powrót do klasyki. O sukni JLO długo nie zapomnimy, ale spójrz na Teyanę Taylor Suknie z BAFTA 2026 to klasyka z nowoczesnym twistem. Emma Stone olśniła najmodniejszą kreacją roku Dziedziczka L'Oréal i sensacyjne nagłówki. Recenzja filmu „Najbogatsza kobieta świata”
Dziedziczka L'Oréal i sensacyjne nagłówki. Recenzja filmu „Najbogatsza kobieta świata”
Film "Najbogatsza kobieta świata" to fikcyjna opowieść oparta na prawdziwej i bardzo elektryzującej historii z życia spadkobierczyni fortuny L'Oréal. Od piątku 13 marca 2026 roku będzie można go zobaczyć na ekranach kin. Ale czy warto?
Ostatnio historie wielkich rodzinnych koncernów są na czasie. Serial „Sukcesja”, który opowiadał o walce rodzeństwa w dojściu do władzy w firmie prowadzonej przez ich ojca, elektryzował widzów na całym świecie. Oficjalnie się jednak zakończył i pozostawił niedosyt, bo wciąż jesteśmy głodni tego typu historii. Okazuje się, że jedna z nich jest na wyciągnięcie ręki. W piątek 13 marca 2026 roku do kin wchodzi film „Najbogatsza kobieta świata”. Główną rolę w nim gra Isabelle Huppert, która wcieliła się w postać Marianne Ferrere. Jest to fikcyjna bohaterka, której historia została jednak oparta na sylwetce Liliane Bettencourt - legendarnej spadkobierczyni fortuny L'Oréal. „Najbogatsza kobieta świata” – historia, która rozgrzała opinię publiczną Na początku należy podkreślić, że nie jest to film biograficzny. To fabularna historia oparta na doniesieniach prasowych i kontrowersjach związanych z wieloletnią relacją miliarderki z pewnym fotografem, któremu przekazywała majątek o znacznej wartości (miliard euro). A szkoda, bo wielce prawdopodobne, że tajniki działania i rozwoju tak wielkiej firmy o światowej sławie mogłaby zaciekawić o wiele bardziej niż plotki na temat życia prywatnego jej założycielki. Szczególnie że to właśnie Liliane Bettencourt rozszerzyła portfolio L'Oréal i rozpowszechniła markę na całym świecie. Wizerunek ponad wszystko Ten film jest jedną wielką metaforą życia głównej bohaterki. Piękne stroje i perfekcyjny makijaż, cudowne wnętrza, a także kolorystyka, w jakich zostały utrzymane kadry, sprawiają wrażenie intymności, jakbyśmy zajrzeli do szafy Marianne. Z jednej strony wyciągamy garsonkę Chanel, która odzwierciedla jej siłę i status społeczny, z drugiej sięgamy po basicowe spodnie symbolizujące emocje zamkniętej w niej małej dziewczynki, odczuwającej potrzebę bycia kochaną i akceptowaną. „W naszym domu nie mówiło się o uczuciach” – podkreśla w pewnym momencie córka bohaterki. I właśnie to w jakiś sposób tłumaczy zachowanie Marianne. Została nauczona przez ojca, że rodzinę traktuje się jak część firmy, jako partnerów w biznesie, a nie bliskich. Nic więc dziwnego, że gdy jako seniorka zostaje dostrzeżona przez charyzmatycznego fotografa, traci dla niego głowę i spełnia jego kosztowne zachcianki. Te piękne kadry podkreślają też dewizę rodziny Ferrere – wizerunek ponad wszystko. Nieważne, co dzieje się w środku, najistotniejsze jest to, jak jesteśmy przedstawiani na zewnątrz. Co jest najważniejsze w historii o silnych bohaterach? Aktorzy Największą siłą tego filmu jest gra aktorska. Posągowa Isabelle Huppert nie musi się wypowiadać, żebyśmy wiedzieli, co ma nam do przekazania. Hipnotyzujący błękit jej oczu w połączeniu z perfekcyjnie pomalowanymi ustami sprawiają, że nie sposób oderwać wzroku od granej przez nią Marianne. To ona jest główną bohaterką, ale każda z postaci ukazanych w filmie ma w sobie charyzmę, role są świetnie napisane i mistrzowsko odegrane. Aktorzy wzbili się na wyżyny umiejętności, aby zapewnić nam efekt wow. Czuć napięcie, chemię między bohaterami, a przede wszystkim coś, co trudno osiągnąć w filmie – sympatię lub antypatię widzów. Główna bohaterka jest przedstawiona jako ofiara i choć w wielu momentach chcielibyśmy się na nią złościć, fascynuje nas do tego stopnia, że nie jesteśmy w stanie. Za to fotograf Pierre od pierwszej sceny, w której się pojawia, wzbudza naszą antypatię – na początku niemiło łechtając zakończenia nerwowe, aż dochodzi do momentu, w którym nie możemy na niego patrzeć i zupełnie nie jesteśmy w stanie mu współczuć. Osią tego filmu jest świetna rola lokaja (Raphael Personnaz), który jest niczym prawdziwy bodyguard próbujący ochronić bohaterów przed nimi samymi. I choć czasami jego motywacje mogą się wydawać nieoczywiste, ostatecznie to ten superhero, który ratuje świat wyłącznie z dobrych intencji. A przecież każdy film potrzebuje takiego bohatera. „To było jak powieść bez końca” Takie słowa padają pod koniec filmu z ust Pierre’a (Laurent Lafitte), fotografa, który zawrócił w głowie głównej bohaterki. Nie da się pod nimi nie podpisać po obejrzeniu tej produkcji. Na początku jesteśmy zaciekawieni kontrowersyjną historią, która wciąga, ale potem traci dynamizm. Niczym nagłówek portali plotkarskich – im dłużej czytamy o tym samym, tym mniej chętnie w niego klikamy, żeby zapoznać się z całym artykułem. Ja miałam wrażenie, że film jest nieco przedłużony. Historia była ciekawa, ale nie aż tak, aby przez 2 godziny trzymać nas w napięciu. Być może zabrakło tu dynamicznego głównego wątku. Twórcy postawili na relację Marianne i Pierre’a, a konflikt bohaterki z córką został ściągnięty na dalszy plan. Zabrakło tu zatem impulsu, dla którego hitem stała się „Sukcesja” czy chociażby „Dynastia”. Zamiast tego dostajemy telenowelowe wibracje, które łatwo będzie zapomnieć wraz z kolejnymi obejrzanymi produkcjami. Mimo tego jest to film, który sprawia, że historia Liliane Bettencourt zaciekawia i chcemy dowiedzieć się o niej jeszcze więcej. Właśnie dlatego warto się na niego wybrać. Ja po seansie na pewno zgłębię jej biografię i chętnie poznam szczegóły na temat imperium L’Oreal oraz tego, jak wiele zrobiła ta kobieta, aby rozpowszechnić markę na cały świat. I gdy już to zrobię, chętnie się tym z wami podzielę. View oEmbed on the source website Czytaj także: „Diamenty” - film, który pokochasz. Kasia Smutniak w wyjątkowej historii o kobietach Wybrałam 10 perełek street style z Paris Fashion Week. Te looki chętnie odtworzę wiosną 2026 Przetestowałam olejek do włosów Metal Detox od L'Oreal Professionnel. Ten produkt jest przemocny
Kim jesteśmy bez wspomnień? „Doktor Larsen” – nowy serial w AXN, który porusza do głębi
Co by było, gdybyś obudziła się pewnego dnia i nie pamiętała ośmiu ostatnich lat swojego życia? Gdyby twoje sukcesy, relacje i decyzje zostały wymazane? Nowy serial „Doktor Larsen” dostępny w AXN wciąga już od pierwszych minut i stawia pytania o to, kim jesteśmy bez wspomnień. Sprawdź, kiedy go obejrzysz!
Mamy dobrą wiadomość dla miłośników kina inspirowanego światem medycyny. Już od 4 lutego w każdą środę o 21:05 w AXN możesz obejrzeć premierowe odcinki wciągającego serialu „Doktor Larsen” opartego na prawdziwej historii! Dr Amy Larsen była u szczytu kariery – błyskotliwa, wymagająca, niekwestionowana liderka oddziału chorób wewnętrznych. Jeden tragiczny wypadek samochodowy sprawia jednak, że jej świat rozpada się na kawałki. Po przebudzeniu w szpitalu Amy nie pamięta nic z ostatnich ośmiu lat. Nie rozpoznaje współpracowników, pacjentów ani ludzi, którzy byli jej najbliżsi. Co gorsza – nie pamięta także siebie takiej, jaką znali inni. Gdy pamięć znika, a życie zaczyna się od nowa Pozbawiona autorytetu i pozycji, Amy wraca do pracy w tym samym szpitalu, ale w zupełnie nowej roli – jako rezydentka. Musi na nowo uczyć się medycyny, odbudowywać zaufanie zespołu i odnaleźć się w relacjach, które dla innych mają długą historię, a dla niej są całkowicie nowe. To właśnie w tej drodze – pełnej potknięć, emocjonalnych odkryć i trudnych decyzji – „Doktor Larsen” pokazuje, że utrata pamięci może stać się początkiem głębokiej przemiany. Amy stopniowo odkrywa, że kobieta, którą była, nie zawsze była taką, jaką chciałaby być teraz. Molly Parker w roli, która zostaje w pamięci W postać dr Amy Larsen wciela się Molly Parker, znana z cenionych produkcji takich jak „House of Cards” czy „Deadwood”. Jej kreacja jest jednocześnie surowa i niezwykle wrażliwa – pełna emocjonalnych niuansów, które sprawiają, że widz z łatwością angażuje się w losy bohaterki. Aktorka podkreśla, że to rola inna niż wszystkie: Dramat medyczny z emocjonalną głębią Choć „Doktor Larsen” oferuje intensywne przypadki medyczne i napięcie znane z najlepszych seriali szpitalnych, jego siła tkwi w psychologii i emocjach. Serial bada relację między pamięcią a tożsamością, ciężar dawnych decyzji oraz możliwość odkupienia. Każdy odcinek łączy tempo szpitalnego życia z intymnymi historiami bohaterów – o traumie, empatii i niezwykłej zdolności człowieka do adaptacji. Choć serial oferuje dynamiczne przypadki medyczne i napięcie znane z najlepszych dramatów szpitalnych, jego prawdziwą siłą jest warstwa psychologiczna. „Doktor Larsen” bada kruchą relację między pamięcią a tożsamością, konsekwencje dawnych wyborów oraz to, czy można odkupić błędy, których się nie pamięta. Każdy odcinek łączy intensywność szpitalnego życia z intymnymi historiami bohaterów – o traumie, empatii, winie i nadziei. To serial, który nie tylko trzyma w napięciu, ale też skłania do refleksji. Międzynarodowy hit w nowej odsłonie Serial jest adaptacją kultowej włoskiej produkcji „Doc – Nelle tue mani”, inspirowanej prawdziwą historią lekarza, który po wypadku stracił pamięć. Oryginał podbił Europę autentycznością i świeżym spojrzeniem na gatunek. Wersja amerykańska, wyprodukowana przez Sony Pictures Television i Fox Entertainment, liczy 10 odcinków i zachowuje to, co najważniejsze: człowieczeństwo, emocje i drugie szanse. Wygląda na to, że to jedna z najbardziej poruszających premier tej zimy. Kiedy i gdzie oglądać? Premiera serialu „Doktor Larsen” już w środę, 4 lutego o 21:05 w AXN. Kolejne odcinki będzie można oglądać w każdą środę o 21:05. Szukasz serialu, który łączy emocje, napięcie i historię zostającą w głowie na długo? „Doktor Larsen” to pozycja obowiązkowa w filmowym kalendarzu. Każde wspomnienie jest częścią historii. Nawet to, które dopiero odkrywasz na nowo... Zdjęcia: ©2026 Sony Pictures Entertainment. All Rights Reserved Materiał promocyjny AXN
Obejrzałam 24 filmy świąteczne w 24 dni. Zapomnij o Kevinie. Ta 5 to must have na święta
Podjęłam wyzwanie i zrobiłam sobie kalendarz adwentowy - 24 filmy świąteczne dla całej rodziny w 24 dni. Już wiem, które produkcje warto obejrzeć w Boże Narodzenie, a jakie lepiej sobie odpuścić. Poznaj mój ranking.
Wiele jest świątecznych produkcji, które zyskały już miano kultowych, choć często, oglądając je, zupełnie nie możemy nadziwić się ich popularności. Są też mniej znane lub zapomniane perełki, które warto odświeżyć sobie w Boże Narodzenie. Wreszcie są te wszystkie produkcje Netflixa - typowe świąteczne opowiastki, które wciągają od pierwsze do ostatniej minuty, ale często zostawiają nas z niczym, jeśli chodzi o morał, uniesienia wizualne czy komediowe. Wybrałam 24 filmy świąteczne z każdej z tych kategorii i stworzyłam cały filmowy kalendarz adwentowy. Tym samym podjęłam wyzwanie obejrzenia 24 filmów świątecznych w 24 dni. Z tego postanowiłam wybrać mocną 5 produkcji, które na pewno obejrzę ze swoją rodziną w Boże Narodzenie 2025 i tobie proponuję to samo. Obejrzałam 24 filmy świąteczne w 24 dni Swoje wyzwanie planowałam zrobić od 1 grudnia, jak na standardowy kalendarz adwentowy przystało, ale w związku z tym, że chciałam stworzyć ten ranking jeszcze przed świętami, rozpoczęłam je 3 dni wcześniej. Tym samym do 21 grudnia obejrzałam codziennie jeden film o tematyce bożonarodzeniowej. Jak prezentowała się lista? "Świąteczny książę" "Świąteczny książę: królewskie wesele" "Świąteczny książę: królewskie dziecko" "Zamiana z księżniczką" "Zamiana z księżniczką 2" "Zamiana z księżniczką 3" "Holiday" "Kevin sam w domu" "Kevin sam w Nowym Jorku" "Love Actually" "Last Christmas" "W krzywym zwierciadle: Witaj Święty Mikołaju" "Grinch: Świąt nie będzie" "Elf" "Klaus" "Święta Last Minute" "Rodzinny dom wariatów" "Świąteczny rycerz" "Kronika świąteczna" "Kronika świąteczna 2" "Niezapomniane święta" "Świąteczny kalendarz" "Randki od święta" "Złe mamuśki 2: Jak przetrwać święta?" Filmy świąteczne dla całej rodziny - TOP 5 Z tych 24 filmów wybrałam moim zdaniem najmocniejszą 5. To produkcje świąteczne, które możecie obejrzeć całą rodziną i będziecie się przy tym świetnie bawić, a przy okazji wyniesiecie z nich coś więcej niż ckliwa historia o miłości w okresie Bożego Narodzenia. 1. "W krzywym zwierciadle: Witaj Święty Mikołaju" Kultowa komedia z Chevi Chasem dawniej była jednym z największych świątecznych hitów, a dziś jest już powoli zapominana. Ja jednak uważam, że to absolutny świąteczny must have, który bawi, a w niektórych momentach nawet wzrusza. W rodzinie Griswoldów jesteśmy bowiem w stanie dostrzec samych siebie i swoich bliskich w tytułowym krzywym zwierciadle. W każdej familii znajdzie się bowiem świąteczny elf, który chciałby rozświetlić dom milionem lampek, a potem poczuć rodzinną atmosferę. Znajdzie się też narzekająca na wszystko babcia lub wujek, który za nią nie przepada. I w tym wszystkim mama pragnąca, aby święta były idealne oraz dzieci patrzące na to wszystko z dystansem i odrobiną drwiny. Ja płakałam ze śmiechu na seansie, choć widziałam ten film nie pierwszy raz. Na pewno wam się spodoba. 2. "Elf" Gdy pierwszy raz widziałam ten film, byłam sceptyczna. Dorosły facet w stroju elfa? Myślałam, że to kolejna głupkowata komedia amerykańska, której daleko będzie do idealnych w mojej głowie produkcji świątecznych. A jednak miło się rozczarowałam. Bo ta produkcja, choć pełna zabawnych perypetii Willa Ferrella, w rzeczywistości zostawia nas z morałem. Przekonujemy się bowiem, jak ważna jest magia świąt i to, abyśmy sami ją budowali. Bez tego trudno będzie nam odnaleźć to, czego tak naprawdę szukamy w Bożym Narodzeniu. Nastawienie, atmosfera i życzliwość względem drugiego człowieka, jest podstawą. 3. "Holiday" Gdybym miała wskazać jeden mało świąteczny film, który na dobre wpisał się na listę bożonarodzeniowych produkcji i zajmuje w niej zasłużone wysokie miejsce, to zdecydowanie będzie "Holiday". Jest to opowieść, która owszem dzieje się w czasie Bożego Narodzenia i sylwestra, ale poza świątecznymi dekoracjami gdzieniegdzie święta schodzą tu na dalszy plan. Najważniejsze są relacje międzyludzkie, czyli w rzeczywistości to, co jest podstawą tych świąt. W tej historii chodzi bowiem o znlezienie miłości, ale nie tylko tej do drugiego człowieka - ważne jest też odnalezienie siebie i pokochanie na nowo. Ja kocham ten film od lat i wracam do niego przynajmniej raz w roku. Poza tym te dwa duety aktorów również przyciągają mnie do niego jak magnes - Cameron Diaz i Jude Law oraz Kate Winslet i Jack Black. 4. "Kronika świąteczna" Dawno nie widziałam tak uroczej produkcji - i to stworzonej przez Netflix. Dokładnie tak, w zasypie tandetnych filmów świątecznych, które znajdziemy na tej platformie, da się też odkryć prawdziwe perełki. "Kronika świąteczna" opowiada historię rodzeństwa, które chce zarejestrować świętego Mikołaja na domowej kamerze i niechący rozbija jego sanie. Tym samym trafia oko w oko z rockowym Mikołajem i wyrusza z nim w niesamowitą podróż pełną przygód, o której marzy większość dzieci w tym wieku. Ta opowieść ma w sobie coś z ciepłej, świątecznej bajki - szczególnie, że w rolę Mikołaja wciela się tu Kurt Russell, a Pani Mikołajowej Goldie Hawn. A ten duet zachwyca i w życiu prywatnym i na ekranie - zachowują się jak prawdziwi babcia z dziadkiem, którzy chcą opowiedzieć swoim wnukom najpiękniejszą historię ze swojego życia. Nie może być nic bardziej świątecznego. 5. "Rodzinny dom wariatów" Na koniec święta nieidealne - takie, które doskonale znamy z własnych domów. Dzieci zjeżdżają do domu rodzinnego, gdzie nagle wybucha konflit. Do tego wszystkiego jeden z synów przyjeżdża wraz ze swoją "miastową" narzeczoną, co dodatkowo wzbudza wiele emocji. Na ekranie występuje śmietanka gwiazd: Diane Keaton, Claire Danes, Rachem McAdams czy Sarah Jessica Parker. Nie brakuje tu humoru, wartkiej akcji, a jednocześnie czegoś tak bardzo ludzkiego, że już świąteczniej być nie może. Pozycja, na którą z pewnością warto zwrócić uwagę w rodzinnym gronie. Nie taki Kevin straszny, jak go malują Miałam na tej liście nie uwzględniać Kevina, ponieważ uważam, że jest to już tak "oklepany" film świąteczny, że możemy w końcu zrobić sobie od niego przerwę. Rozumiem jednak, że dla wielu z was jest to już tradycja bożonarodzeniowa, więc postanowiłam nie uwzględniać go w swoim rankingu top 5 must have, ale... dam mu jeszcze szansę i napiszę o nim kilka słów. Bo "Kevin sam w domu" to film-zjawisko. Oglądamy go już nie dlatego, że bawi tak samo jak kiedyś, bo każdy dobry żart w końcu zaczyna być niestrawny. Oglądamy go nawet nie w związku z cudownym Macaulayem Culkinem, udając, że ten dzieciak nigdy nie dorósł i gdzieś umknęły nam te wszystkie afery z jego udziałem. Wreszcie oglądamy go nie dla historii opowiedzianej w tej produkcji. Oglądamy go dla siebie. I nie ma w tym nic złego. Gdy włączamy Kevina w wigilijny wieczór czujemy się, jakbyśmy znów mieli kilka lat. Siadamy przy choince z kubkiem gorącej czekolady w ręce i możemy na 1,5 godziny przenieść się do lat 90., gdzie wszystko pachniało świętami. Ważne jest to, co na ekranie i uczucia, jakie nam towarzyszą podczas seansu. Przecież wiemy, jak to się skończy, a wciąż przeżywamy wszystkie emocje na nowo, mając nadzieję na to, że Kevin rozprawi się z duetem rzezimieszków, a rodzina wróci szybko do niego i znów będzie jak dawniej. I na ekranie i w naszym życiu. Więc nie, nie ma nic złego w ponownym oglądaniu Kevina. Jeśli tylko macie na to ochotę, dodajcie go do tej listy i podtrzymujcie tę niezwykłą tradycję. A jeśli macie go już dość, wybierzcie alternatywę. Bo najważniejszy jest seans z rodziną - to najpiękniejsza historia, jaką sami możemy napisać w Boże Narodzenie. Czytaj także: Wyzwanie przyjęte: Testuję pierogi wigilijne z 5 najpopularniejszych sklepów. Już wiem, które wybiorę na święta Wyzwanie przyjęte: Miał być jarmark z prawdziwego zdarzenia, a jak wyszło? Sprawdzam Jarmark Bożonarodzeniowy 2025 w Warszawie Wyzwanie przyjęte: W tych 3 miejscach Książulo zostawił swoje "Muala". Sprawdzam! Czy faktycznie jest tak smacznie?
Halestorm w Polsce już 30 października w COS Torwar. Jako gość specjalny – Bloodywood! Nie możecie tego przegapić!
Światowa trasa koncertowa „nEVEREST” zaplanowana na jesień 2025 roku trwa! Zespół Halestorm w Polsce zagra już 30 października w warszawskim COS Torwar. Poznaj szczegóły.
Halestorm, zespół nagrodzony GRAMMY, założony pierwotnie przez rodzeństwo Lzzy i Arejaya Hale’ów wraz z gitarzystą Joe Hottingerem i basistą Joshem Smithem, w połowie roku ogłosił premierę „Everest” – swojego szóstego albumu studyjnego, który ukazał się 8 sierpnia nakładem Atlantic Records. Teraz wyruszył w trasę koncertową, a jednym z przystanków będzie Polska. Zespół Halestorm 30 października zagra w warszawskiej hali COS Torwar. Halestorm w Polsce już 30 października w COS Torwar - „Nasz album Everest to opowieść o naszej drodze jako zespołu, pełna pięknych zakończeń i nowych początków” – mówi wokalistka Halestorm, Lzzy Hale. - „Tkamy sieć splątanej melancholii, frustracji, złości, ale też najczystszej miłości jak i jej utraty. To rollercoaster pełen epickich muzycznych zakrętów, świetnego songwriting’u i kompletnie szalonych zwrotów akcji. Everest to dźwiękowa reprezentacja czterech filarów Halestorm. Pozwólcie, że przedstawimy się na nowo i zaprosimy Was do naszego świata... jeśli się odważycie". Halestorm to amerykański zespół rockowy założony w 1997 roku w Red Lion w stanie Pensylwania przez rodzeństwo Lzzy Hale (wokal, gitara, klawisze) i Arejaya Hale’a (perkusja). Od ponad dwóch dekad formacja elektryzuje publiczność na całym świecie, a dzięki potężnemu głosowi Lzzy i niepowtarzalnej energii scenicznej zdobyła miano jednej z najważniejszych grup współczesnego hard rocka. Już w młodym wieku Lzzy i Arejay rozpoczęli wspólne granie, a w 2003 do zespołu dołączył gitarzysta Joe Hottinger, a rok później basista Josh Smith. W takim składzie Halestorm rozpoczął współpracę z wytwórnią Atlantic Records i wydał swój debiutancki album Halestorm (2009), z którego pochodził przebój „I Get Off”. Prawdziwy przełom nastąpił wraz z albumem The Strange Case Of... (2012), zawierającym utwór „Love Bites (So Do I)”. To właśnie za ten singiel Halestorm zdobył w 2013 roku nagrodę Grammy w kategorii Best Hard Rock/Metal Performance, stając się pierwszym zespołem z kobietą-frontmanką uhonorowanym w tej kategorii. Kolejne albumy – Into the Wild Life (2015), Vicious (2018, nominacja do Grammy) oraz Back from the Dead (2022) – ugruntowały ich pozycję na scenie muzycznej, prezentując zarówno surową moc hard rocka, jak i wrażliwość w balladach. Zespół nieustannie koncertuje. Halestorm to nie tylko muzyka, ale także przesłanie. Lzzy Hale, uznawana za ikonę rocka, angażuje się w działania wspierające kobiety w świecie muzyki, inspirując kolejne pokolenia artystów. Dziś Halestorm to synonim energii, autentyczności i nieustannego rozwoju. Ich występy na żywo uchodzą za jedne z najbardziej elektryzujących w branży, a każdy kolejny album potwierdza, że rock wciąż ma się doskonale. Gościem specjalnym koncertu będzie zespół Bloodywood! Bloodywood to zespół metalowy z New Delhi w Indiach, który powstał w 2016 roku. Początkowo znani byli z publikowania coverów popularnych utworów w metalowej aranżacji, jednak szybko zyskali międzynarodowe uznanie dzięki własnym kompozycjom. Ich muzyka łączy ciężkie riffy i rap z tradycyjnymi indyjskimi instrumentami, tworząc unikalne brzmienie określane jako folk metal z nowoczesnym twistem. Debiutancki album Rakshak (2022) porusza ważne tematy społeczne – od zdrowia psychicznego, przez równość, aż po sprzeciw wobec korupcji. Bloodywood to nie tylko muzyka, ale i misja – zespół otwarcie mówi o problemach współczesnego świata i udowadnia, że metal może być głosem zmiany oraz mostem łączącym kultury.
Wystawa „Ciało Kobiety jako Najpiękniejsze Płótno“
Projekt powstaje dzięki inicjatywie Mateusza Motyczyńskiego, członka zarządu marki Lilou oraz Prezesa Zarządu fundacji Lilou. Tego wieczoru zaprezentowane będą fotografie ukazujące kobiece ciało w nowatorski sposób – zarówno w impresjach czarno białych jak i w zbliżeniach na artystyczne malunki wykonane na skórze. Ekspozycja pozwoli spojrzeć na ciało kobiety jako przestrzeń ekspresji, emocji i indywidualnych historii.
Na wystawie zaprezentowane będą zdjęcia i fragmenty obrazów, które przedstawiają kobiety przez pryzmat kolorów i formy, oddając ich unikalne doświadczenia i emocje. Inspiracją do powstania prac stały się wyjątkowe kobiety ze świata kultury, sztuki i biznesu, które stanowiły inspirację wykonanych fotografii: Doda, Beata Sadowska, Marzena Rogalska, Marta Dąbrowska, Paulina Gałązka, Ewa Ewart, Joanna Chacińska- Kabaj, Anna Płatkowska, Magdalena Mousson-Lestang, Anna Czartoryska - Niemczycka, Agnieszka Radwańska, Paulina Holtz, Alicja Szemplińska. Co istotne, nie dowiemy się, która z nich pozowała do którego obrazu, co wzmacnia tajemnicę i melancholię towarzyszącą każdej ekspresji. Każda kobieta nosi w sobie unikalną historię, kształtowaną przez różne przeciwności losu, które wpływają na jej osobowość i sposób postrzegania świata. Ciało, skóra, oraz symbolika kolorów i śladów na ciele może być pięknym sposobem wyrażenia jej siły i odwagi. Ciało kobiety może być malowane kolorem lub monochromatycznym światłem. Kolor, światło czy ślady na skórze stają się językiem emocji i opowieścią o kobiecym życiu. Sztuka może obrazować te doświadczenia, gdzie każdy kolor reprezentuje inny etap życia lub emocje. Tego rodzaju twórczość nie tylko inspiruje do refleksji nad własnymi historiami, ale także celebruje różnorodność doświadczeń. Warto jednak zauważyć, że ciało kobiety staje w obliczu walki z dominującymi strukturami, takimi jak farby czy inne obce materiały, co może symbolizować stawianie oporu wobec zewnętrznych wpływów. Ta interakcja między martwą materią a żywym ciałem może tworzyć nową hybrydę, będącą sumą doświadczeń danej osoby. Projekt współtworzony jest przez kreatywny duet artystów: makijażystkę i malarkę Magdalenę Atkins oraz członka zarządu marki Lilou, fotografa Mateusza Motyczyńskiego. Każde zdjęcie wykonane będzie w jedynym unikatowym egzemplarzu, w cenie 5000 zl brutto. Dochód ze sprzedaży obrazów zostanie przeznaczony na sfinansowanie warsztatów makijażu dla kobiet w trakcie i po leczeniu onkologicznym, aby pomóc im odzyskać pewność siebie i poczucie piękna. Wystawa będzie dostępna dla publiczności od 9.10 do 31.10 w butiku Lilou przy ulicy Mokotowskiej 63 w Warszawie. Zakupu prac dokonać będzie można poprzez platformę www.wallarena.com.pl Projekt charytatywny "Ciało Kobiety jako Najpiękniejsze Płótno"