Kino na Obcasach w Multikinie: „Diabeł ubiera się u Prady 2”! Zobacz powrót kultowych bohaterek już 4 maja
Maj to miesiąc rozkwitu, nowej energii i... gorących premier kinowych. Już 4 maja 2026 roku Multikino zaprasza na wyjątkową, majową odsłonę uwielbianego cyklu Kino na Obcasach. Tym razem na wielkim ekranie zagości tytuł, na który fani czekali równe dwie dekady. „Diabeł ubiera się u Prady 2” to kontynuacja legendarnego hitu z 2006 roku, który nie tylko zdefiniował gatunek komedii lifestylowej, ale stał się stałym elementem popkultury.
Wielki powrót ikonicznej obsady Dwadzieścia lat po premierze pierwszej części, emocje w redakcji „Runway” wcale nie opadły. Największym atutem sequela jest fakt, że na ekranie ponownie zobaczymy aktorski kwartet marzeń. Meryl Streep powraca jako bezkompromisowa i chłodna Miranda Priestly, której każde skinienie głowy decyduje o losach światowych projektantów. Obok niej wystąpią Anne Hathaway jako Andrea Sachs, która przez lata przeszła ogromną przemianę, oraz niezastąpiona Emily Blunt w roli Emily Charlton. Całość dopełnia charyzmatyczny Stanley Tucci, czyli filmowy Nigel. Akcja filmu ponownie przenosi nas do serca tętniącego życiem Nowego Jorku. Tym razem jednak bohaterowie muszą zmierzyć się z zupełnie nowymi wyzwaniami. Świat wielkiej mody, który znaliśmy, ewoluował – tradycyjne magazyny walczą o przetrwanie w dobie cyfrowej rewolucji, a media społecznościowe dyktują nowe zasady gry. Czy Miranda Priestly odnajdzie się w świecie influencerów i natychmiastowych trendów z TikToka? „Diabeł ubiera się u Prady 2” to inteligentne, zabawne i refleksyjne spojrzenie na ambicję, lojalność oraz cenę, jaką płaci się za sukces w branży, która nigdy nie zasypia. Więcej niż tylko seans – wieczór pełen atrakcji Kino na Obcasach to coś więcej niż zwykłe wyjście do kina. To czas na relaks z przyjaciółkami i okazja do wspólnego świętowania. Jak na każde wydarzenie z tego cyklu przystało, pokazowi towarzyszyć będą liczne niespodzianki. Na uczestniczki i uczestników czekają pakiety prezentowe od partnerów i sponsorów, konkursy z nagrodami oraz wyjątkowa atmosfera, która sprawi, że ten wieczór w Multikinie stanie się niezapomnianym przeżyciem. Szczególne wydarzenie przygotowaliśmy dla widzów w warszawskim Multikinie Złote Tarasy. To właśnie tam odbędą się unikalne „Lekcje Wartości” z Grażyną Torbicką. Spotkanie z ambasadorką marki L'Oréal Paris będzie doskonałą okazją do rozmowy o pewności siebie, sile kobiet i wartościach, które pomagają nam odnaleźć się we współczesnym świecie. Gdzie nas znajdziesz? Majowa edycja KNO odbędzie się w wybranych kinach sieci Multikino w całej Polsce: Elbląg, Gdańsk, Głogów, Katowice, Kłodzko, Koszalin, Kraków, Leszno, Mielec, Olsztyn, Poznań Stary Browar, Rzeszów, Rumia, Słupsk, Szczecin, Świdnica, Tychy Gemini, Warszawa Młociny, Warszawa G City Targówek, Warszawa Złote Tarasy, Włocławek, Wrocław Pasaż oraz Zabrze. Bilety są już dostępne w kasach kin, na stronie oraz w aplikacji mobilnej. Nie zwlekaj – świat Mirandy Priestly nie lubi spóźnień! Zapraszamy na wieczór, w którym styl spotyka się z wielkimi emocjami.
„Ikona mody” z Angeliną Jolie otworzy 19. Mastercard OFF CAMERA. Rozmawiamy z reżyserką Alice Winocour
„Ikona mody” ze zjawiskową Angeliną Jolie w roli głównej otworzy 19. Mastercard OFF CAMERA. W centrum opowieści znajduje się arthousowa reżyserka filmowa, Maxine Walker, która podczas paryskiego tygodnia mody dowiaduje się, że ma raka. Na swojej drodze spotyka inne przeżywające mniejsze lub większe kryzysy kobiety, z którymi nawiąże siostrzeńską nić porozumienia. W obsadzie znalazły się prawdziwe gwiazdy francuskiego kina: Vincent Lindon, Louis Garrel i Ella Rumpf.
O współpracy z Jolie, kulisach pracy z domem mody Chanel, brutalnym świecie mody i jej osobistych doświadczeniach z nowotworem piersi rozmawiamy z reżyserką filmu i laureatką Cezara, Alice Winocour. Daria Sienkiewicz: W filmie łączysz raczej nieprzystające do siebie tematy: nowotworu piersi i świata mody. Jak doszło do tej nieoczywistej fuzji? Alice Winocour: Pomysł połączenia tych dwóch światów rzeczywiście nie jest klasyczny, ale to coś, co przydarzyło mi się naprawdę. Gdy usłyszałam diagnozę nowotworu piersi mieszkałam w dzielnicy, w której wielu młodych projektantów i artystek prezentowało swoje prace w galeriach podczas tygodnia mody. Pewnego dnia, wychodząc ze szpitala po leczeniu, przeszłam obok tłumu czekającego przed jedną z kamienic. Byli tam ludzie z całego świata, modele i modelki, influencerzy, stylistki. Szaleństwo. Zobaczyłam wśród nich młodą kobietę z Sudanu Południowego wpatrujacą się w mapę. Wydawała się całkowicie zagubiona. Wyglądała jakby pochodziła z innego świata, jak się później okazało, że świata wojny. Momentalnie poczułam z nią silną więź, bo sama miałam wrażenie, że znajduje się w środku wojny – oczywiście w przypadku raka ta wojna toczy się wewnątrz ciebie, ale to jest realny konflikt, bo wrogiem jest twoje własne ciało. To uczucie popchnęło mnie do rozmowy, postanowiłam dowiedzieć się o niej czegoś więcej. Tak właśnie narodziła się „Ikona mody”. Postać reżyserki filmowej mającej nowotwór piersi mocno koresponduje z doświadczeniami Angeliny Jolie, która w 2013 roku poddała się prewencyjnej, podwójnej mastektomii. Jak doszło do współpracy z Angeliną? Czy miałaś poczucie, że otworzyła się przed Tobą, dzieląc się czymś naprawdę osobistym? Tak, absolutnie, choć zaczęło się przecież od tego, że napisałam scenariusz inspirowany moim własnym życiem, projektując siebie w postaci Maxine (Angelina Jolie), ale także w postaciach modelki Ady (Anyier Anei) i makijażystki Elli (Ella Rumpf), która stawia pierwsze kroki w pisaniu. Gdy tekst był już gotowy, musiałam znaleźć odpowiednią obsadę, ponieważ dla mnie to było coś więcej niż zwykły film, to była część mojego życia. Potrzebowałam kogoś, kto byłby tak samo zaangażowany w sprawę. Na początku w ogóle nie myślałam o Angelinie. W którymś momencie wpadła mi do głowy, bo przypomniałam sobie, że jej matka i babcia zmarły na raka. Ona sama była obciążona genetycznie, przeszła podwójną mastektomię, więc przeżyła tę traumę na własnym ciele. Wysłałam jej scenariusz, a ona zareagowała na niego bardzo emocjonalnie i entuzjastycznie, bo czuła, że wiele łączy ją z postacią Maxine. Sama jest przecież reżyserką, nie miała raka, ale była z nim oswojona i także znalazła się w sytuacji, w której musiała opowiedzieć o zabiegu swoim córkom. Myślę, że była bardzo szczęśliwa, że może podzielić się tym filmem z innymi kobietami. W idei pokazywania swoich blizn światu było coś politycznego. Angelina obnaża się w tym filmie zarówno fizycznie, jak i emocjonalnie. Na planie była bardzo otwarta i przyjazna atmosfera. Wszyscy byliśmy równi, Angelina nigdy nie dała po sobie odczuć, że jest ogromną gwiazdą. Chodziło trochę o pokazanie kobiety, która stoi za ikoną Angeliny Jolie. Byłam więcej niż szczęśliwa i poruszona, że tak bardzo otworzyła się w tym filmie, pokazała nam swoją wrażliwość. To nie tylko kwestia bycia nagą fizycznie i pokazywania piersi, a odsłonięcia swojej duszy światu. Ona naprawdę to zrobiła. Jak na film zareagowała widownia? Seanse, w których uczestniczyłyśmy były dla nas bardzo poruszającym doświadczeniem. Widzki przychodziły do nas i mówiły: „To jest moje życie, to jest to, czego doświadczyłam”. Z tych spotkań płynęły słowa: „Jeśli też przeżyłaś coś podobnego, nie jesteś sama, jesteśmy w tym razem”. Myślę, że Twój film naprawdę może zachęcić kobiety do badania się. Wokół nowotworów „kobiecych” wciąż istnieją różne tabu, przez co wiele kobiet po prostu boi się pójść do lekarza. Traktujesz „Ikonę mody” jako swoistą misję? Tak. Myślę też, że wobec nowotworu piersi jest dużo strachu. Widzę to w oczach kobiet, kiedy o nim mówią. Ale czasami nawet gorsze niż sama choroba jest sposób, w jaki społeczeństwo, w dużej mierze mężczyźni, postrzega ludzi mających na raka. Wielu zapomina, że kiedy przechodzisz przez te naprawdę trudne doświadczenia w życiu nadal pozostajesz kobietą. To nie jest tak, że twoja tożsamość sprowadza się tylko do choroby. Masz tak wiele innych aspektów w życiu: swoją pracę, seksualność, pasje, pragnienia, dzieci itp. Podczas walki z chorobą ludzie często patrzą na ciebie tak, jakbyś była tylko chora albo potencjalnie martwa. To jest swego rodzaju przemoc, która bywa bardziej brutalna niż wszystkie chemioterapie i kuracje razem wzięte. Nie chciałam też, żeby „Ikona mody” została zaszufladkowana jako film o nowotworze. Zaczyna się jak bardzo klasyczna opowieść o chorobie z wielką hollywoodzką gwiazdą, a potem idzie w zupełnie inną stronę. Bo tak naprawdę jest to obraz celebracji życia oraz wszystkich kobiet, które mijają się gdzieś na ulicy nieświadome łączących ich przeżyć. Trudno go również zaszufladkować jako film o modzie. O to mi chodziło, bo „Ikona mody” tak naprawdę nie jest o modzie, to metafora świata, w którym ukrywamy na co dzień swoje rany, udając, że wszystko jest perfekcyjne. A za tym teatrzykiem kryje się wiele blizn. Prawdziwy temat to ciało kobiety w różnych wieku – dwudziestolatki, trzydziestolatki, czterdziestolatki. To właściwie filmowy autoportret, bo w postaciach Maxine, Ady i Angèle kryję się ja w różnych etapach życia. Gdy miałam 20 lat wahałam się między studiami prawniczymi a scenariopisarstwem. Nie byłam pewna, czy chce wchodzić w świat filmu, tak samo jak Ada nie jest przekonana, czy branża modowa jest spełnieniem jej marzeń. W wieku 30 lat próbowałam pisać. Ludzie mówili mi wtedy, że powinnam to robić inaczej. Trudno było mi znaleźć własny głos. Mając 40-tkę dowiedziałam się o chorobie i musiałam nauczyć się z nią żyć, zupełnie jak Maxine. To mój najbardziej osobisty film, zrobiłam go, by celebrować życie, by pomóc sobie przejść przez ten trudny czas. Na końcu mamy scenę, w której ludzie krzyczą. To okrzyk radości i strachu, a także oznaka życia. Celem „Ikony mody” było zostawienie śladu. Mam szczerą nadzieję, że pomoże innym kobietom. Oglądając Twój film, doszłam do wniosku, że nowotwór jest jak egzamin, do którego nie można się w pełni przygotować. Maxine żyje swoim życiem, planuje w głowie kolejne projekty i jest ogromnie zaskoczona, kiedy słyszy diagnozę. Podobał mi się także kontrast między światem mody, piękna i kobiecej witalności a wizją operacji i utratą piersi. To szczególnie prawdziwe, bo jako reżyserka żyjesz w iluzji, że masz nad wszystkim kontrolę, a to nie jest prawda, szczególnie w przypadku choroby albo własnego ciała. Po tej przypadkowej interakcji ze światem mody, zaczęłam intensywnie badać tę branżę. Nie znałam jej, poza tym, że mieszkałam w dzielnicy, gdzie widziałam wiele projektantek i modeli. Mogłam osadzić tę historię w świecie kina, który przecież dobrze znam, ale dla mnie ciekawsze było odkrywanie nowych scenerii. Chciałam podejść do tego w dokumentalny sposób. Odkryłam, że w tym wszystkim chodzi tak naprawdę o kruchość życia i naszej korporalności. W centrum fabuł stoi osoba, która uświadamia sobie, że życie jest bardzo krótkie. Spędziłam półtora roku za kulisami najważniejszych pokazów mody. Przez miesiące obserwowałam kobiety i mężczyzn bardzo intensywnie pracujących na pokaz, który koniec końców trwał maksymalnie 10 minut. Pomyślałam wtedy, że to metafora przemijania, ulotności czasu. W tym tragizmie jest piękno, w pięknie tragedia. Taki był cel tego filmu – pokazać kontrast między urodą, witalnością a śmiercią. Na ekranie pojawia się też postać szwaczki, która przez tygodnie cierpliwie naszywa na sukienkę kolejne elementy. Gotową kreację na końcu założy na siebie Ada. Czułam, że w pewien sposób oddajesz hołd kobietom pracującym w tej branży. To bardzo czasochłonna robota, często niedoceniana, również finansowo. Ona ślęczy nad tym projektem godzinami, a ludzie, którzy zobaczą jej suknię na wybiegu, nie będą myśleć o niej, a o modelce i projektancie. Tak, chciałam pokazać, że za perfekcyjnymi obrazami mody, które widzimy wszędzie – na lotniskach, na ulicach – stoją konkretne kobiety. Świat modowy jest odbiciem naszego świata. Pragnęłam więc zobaczyć, kto kryje się za tymi wszystkimi fotografiami i projektami. Kim była kobieta na zdjęciu? Jaka była jej historia? Jaka była jej dusza? Kim była dziewczyna, która robiła makijaż? Kto uszył kreację? Wszystkie historie w filmie są prawdziwe, np. do każdej sukni Chanel doszywa się ludzki włos na znak szczęścia. To tradycja w paryskich atelier, bo dla tych szwaczek suknia reprezentuje historię miłosną, jest jak towarzysz, z którym żyją całymi miesiącami. „Ikona mody” jest też o transformacji. Bohaterki filmu przechodzą trudne momenty, funkcjonują w trybie przetrwania. Spodobał mi się pomysł, że suknia rozwija się jak ciało. Na końcu jest zniszczona i przemoczona, jak życie. Ten obraz był skorelowany z ciałem Maxine, które nagle stało się zagrożone. W twoim filmie ujęły mnie te krótkie, czasami przypadkowe spotkania między kobietami. Przykładowo: niewinny small talk z makijażystką, który daje modelce siłę i nadzieję, kiedy jest zestresowana przed pokazem. Co najbardziej zaskoczyło Cię podczas researchu branży modowej i relacji pracujących w niej kobiet? Oczywiście jest to trudny, często brutalny świat. Widzimy, kiedy Ada, w którą wciela się modelka Anyier Anei, przychodzi do mieszkania i spotyka się z dość chłodnym przyjęciem ze strony innych dziewczyn. Są trochę zazdrosne, że będzie otwierać pokaz i gra w filmie promującym markę. Nie chciałam pokazać, że to idealny świat, ale wielokrotnie widziałam kobiety wspierające się nawzajem. Myślę, że modeling mówi nam wiele o współczesnym świecie. One mają często trudne życia, nie są tylko ładnymi dziewczynami, wiele przeszły, są odporne, nawet jeśli nie pochodzą ze stref wojny. Julia Ratner – ukraińska modelka – gra de facto siebie, jej sytuacja oraz Ady pochodzącej z Sudanu są najbardziej ekstremalne. Ale większość poznanych przeze mnie modelek ma raczej trudne życie. Nie miały normalnego dzieciństwa, bo podróżują po świecie od czasów nastoletnich. Dla nich wypad do Chin na kontrakt jest dla nas jak wyjście do supermarketu (śmiech). Nie są jeszcze dorosłe, ale wiedzą dużo o świecie, podróżowały więcej niż inni ludzie. Chciałam dać głos tym kobietom, by nie były traktowane tylko jako ciała bez głosu. W filmie nie ma za wielu mężczyzn. Mamy postać Antona (Louis Garrek), operatora pracującego z Maxine oraz lekarza (Vincent Lindon) opiekującego się bohaterką w Paryżu. Według mnie obaj są dosyć wyrozumiali i wspierający. Zależało Ci na tym, aby pokazać ich w dobrym świetle? Podczas seansów z Q&A słyszałam różne głosy z widowni. Niektórzy wytykali Antonowi i Dr Laurentowi, że to mężczyźni, którzy mówią kobiecie, co ma robić z własnym ciałem. To poniekąd prawda. Lekarz walczy o jej życie, ale jest przy tym brutalny, musi nią trochę potrząsnąć. Jeśli chodzi o Antona, to bardzo chciałam sportretować historię miłosną w czasie choroby, pokazać, że między życiem a śmiercią zmienia się perspektywa, bo nie wiesz, ile czasu ci zostało. Może gdyby Maxine nie miała nowotworu to nic, by się między nimi nie wydarzyło. W filmie jest też scena intymnego zbliżenia. Napisałam ją jako celebrację ciała Maxine przed operacją. To ostatni raz, gdy uprawia seks przed utratą piersi. Angelina nie lubi takich scen odkąd ma dzieci i niechętnie je robi, ale ten film był dla niej wyjątkowy. To było także przesłanie dla mężczyzn, chciałam, aby weszli w buty bohaterki. Podoba mi się scena, w której Maxine bez ogródek proponuje Antonowi seks. On jest zaskoczony jej śmiałością, to bardzo zabawne. Tak, a najlepsze jest to, że on naprawdę ją widzi. W końcu patrzy na świat jako operator, dostrzega jego wszystkie światła i cienie. Posiada wyjątkową perspektywę, dlatego mogą się połączyć. Ich relacja jest mieszanką nieporozumień i czułości. Scena kupowania wspólnie maszynki do golenia jest romantyczna, choć bardzo smutna. Myślę, że to dopiero początek ich historii. Czy chciałabyś w przyszłości nakręcić film dla domu mody, tak jak zrobiła to Maxine? Dlaczego nie? To, co zrobiłam z Chanel było wyjątkowe. Od początku bardzo wspierali ten projekt – otworzyli drzwi do swojego atelier haute couture, pozwolili mi być z nimi za kulisami pokazów, zadawać pytani. Wszystko, co widzimy w filmie jest prawdziwe, włącznie z ich charakterystycznymi krętymi schodami. Potem zgodzili się na zdjęcia w ich siedzibie – nigdy wcześniej nie kręcono tam fabuły. Pracowniczki Chanel szkoliły nasze aktorki, również występując z nimi na ekranie. Myślę, że byłabym szczęśliwa, robiąc coś dla tej marki.
Komedie romantyczne to żaden guilty pleasure. Potrzebujemy ich jak powietrza. Dlaczego nas kręcą?
Komedie romantyczne tematyczne to twoje gulity pleasure? I bardzo dobrze. Zadaniem naukowców, mają pozytywny wpływ na nasze samopoczucie i mogą przyczynić się do poprawy relacji z partnerem. Dowiedz się, w jaki sposób produkcje o rozterkach sercowych wpływają na twoje życie.
No dobrze, niech już będzie. Powiem to. Przyznaję się bez bicia, że komedie romantyczne to takie moje małe guilty peasure. Po ciężkim dniu, kiedy mam ochotę na reset albo tak po prostu chcę pójść na randkę z samą sobą, włączam film i momentalnie przenoszę się do świata pełnego emocji, ludzkich dramatów i łez, ale też świata przewidywalnego. Bo przecież nie może być innego zakończenia niźli „żyli długo i szczęśliwie”. I, mimo że intuicja, czy jak kto woli, życiowe doświadczenie podpowiada, że tuż za zakrętem na bohaterów czekają kolejne kryzysy, potknięcia, kłótnie i rozstania, to chcę wierzyć, że tym razem będzie inaczej. Szkoda, że komedie romantyczne, postrzegane jako „babskie”, nie są temat do poważnej dyskusji. Bo gdzieś podskórnie wiemy, że mają mniejszy kaliber niż polityka, finanse, zdrowie publiczne, czy globalne ocieplenie. Być może. To jednak nie oznacza, że są nic niewarte. Śmiem twierdzić, że z punktu widzenia jednostki, jest wręcz przeciwnie. Czy istnieje miłość romantyczna? Wśród akademików długo dominował pogląd, że filozoficzny konstrukt miłości romantycznej to domena kultury Zachodu. Przekonanie, że miłość romantyczna polega na odnalezieniu tej jedynej, ukochanej, przeznaczonej przez los osoby, ma swoje fundamenty w starożytnej mitologii. Niektórzy prapoczątków omawianej koncepcji doszukiwali się w micie o Afrodycie i Adonisie, czy też o Orfeuszu i Eurydyce. Uczucie, które łączy te pary kochanków, jest silniejsze niż śmierć. W „Uczcie” Platona także pojawia się odwołanie do przypowieści o istotach, które niegdyś były jednością, lecz zostały rozdzielone przez bogów. To tragiczne „rozpołowienie” miało skazać ludzkość na wieczne poszukiwanie brakującej połówki, co do dziś stanowi trzon narracji o „brakującej połowie jabłka” czy „poszukiwaniu bratniej duszy”. W świecie uczonych istniała powszechna zgoda, że ostatecznie koncepcja miłości romantycznej i jej przedstawienia w sztuce to „produkt uboczny” XII-wiecznej poezji trubadurów oraz powszechnej w owym czasie popularności miłości dworskiej. Minione stulecia to czas dominacji kultury Zachodu, a także przyśpieszającej globalizacji, co w konsekwencji przyczyniło się do popularyzacji europejskiej idei miłości romantycznej rozumianej jako nadrzędny projekt życiowy. Warto tu wspomnieć, że w naszej kulturze, na równi z życiem miłosnym, stawiamy indywidualizm i samorozwój. W tym kontekście filmowi lub serialowi zakochani, jak ich mityczni „przodkowie” podążają za głosem serca, nawet jeśli oznacza to wystawienie się na śmierć, bunt przeciwko rodzinie, czy oczekiwaniom społecznym. Przykłady? Proszę bardzo. Klasyczne filmy jak „Pretty Woman” czy „Notting Hill”, poprzez adaptacje filmowe „Kochanka lady Chatterley” Davida Herberta Lawrence'a, po „Bridgertonów” Julii Quinn. Na szczęście 34 lata temu pogląd o zachodnich korzeniach miłości romantycznej został obalony. Opublikowane przez Williama Jankowiaka i Edwarda Fischera w 1992 roku wyniki badań zakwestionowały ten eurocentryczny punkt widzenia. Badacze przeanalizowali 166 społeczności i znaleźli dowody na istnienie miłości romantycznej w aż 147 z nich (88,5%). Zatem z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że zdolność do odczuwania intensywnej namiętności jest uniwersalną cechą ludzką, a nie specyficznym wytworem cywilizacji łacińskiej. Jednak różnica polega na tym, że w kulturach kolektywistycznych, np. w Indiach, na Bliskim i Dalekim Wschodzie, najważniejsza jest lojalność wobec rodziny i dobrostan lokalnej społeczności, a miłość stanowi element szerszej sieci zobowiązań. W produkcjach Bollywood główny problem, z jakim mierzą się bohaterowie, często nie dotyczy tego, czy się kochają, czy nie, lecz tego, jak połączyć miłość z honorem, dobrem rodziny. Inna jest także kontekstowość. Tam, gdzie ona jest wyższa, wyznania miłosne czyta się między wierszami. Dlatego też w K-dramach i C-dramach przygotowanie posiłku i dzielenie się jedzeniem odczytuje jako jednoznaczne wyznanie uczucia i ma ono większą moc niż słowa. W produkcjach arabskich pożądanie i namiętność buduje się poprzez spojrzenia i eufemizmy. Być może to właśnie brak otwartości, ignorancja i niezrozumienie różnic miało swoje odbicie w błędnych przekonaniach zachodnich badaczek i badaczy kultury. Dlaczego romans nas kręci? Neurobiologia i psychologia pożądania Wiele na to wskazuje, że zamiłowanie do komedii romantycznych to nie kwestia gustu, o którym jak wiadomo, się nie dyskutuje. Zdaniem neurobiologów, gdy na ekranie pojawia się pierwsza scena, która wprowadza napięcie między głównymi bohaterami, zalewa nas koktajl neuroprzekaźników. Bo nasz mózg nie odróżnia fikcji od realnego doświadczenia zakochania się. A z punktu widzenia biologii, taki stan sprzyja przetrwaniu gatunku. Mało tego, to nie pierwszy pocałunek ani zmysłowe figle-migle, a przekonanie, graniczące z pewnością, że „do zakochania jeden krok”, sprawia, że czujemy przyjemny dreszcz emocji i ekscytacji, która towarzyszy ekranowej parze kochanków. Naukowcy wnikliwie przeanalizowali to, w jaki sposób oglądanie romansów wpływa na nasze samopoczucie. Idąc tym tropem, możemy spojrzeć na schemat filmu przez pryzmat funkcjonowania naszego mózgu. Już pierwsze sceny zauroczenia, nieporadnego zbliżania się do siebie zakochanych aktywują „hormon szczęścia”. Dopamina napędza układ nagrody, wywołuje euforię i skupienie, a także odpowiada za odczuwanie przyjemności. Jesteśmy nakręceni, kibicujemy zakochanym, ponieważ widzimy w ich historii cząstkę siebie. Jeśli dochodzi do romantycznych scen, pojawia się pożądanie, to w nas automatycznie rośnie nie tylko ekscytacja, ale i poziom noradrenaliny, która odpowiada za przyśpieszoną akcję serca. Jednak kilka scen później dochodzi do niefortunnej pomyłki, czy też złośliwości losu, a w konsekwencji bohaterowie rozstają się lub dochodzi między nimi do sprzeczki. W filmie pojawiają się sceny, w których kochankowie cierpią i tęsknią za ukochaną osobą. Nasz poziom serotoniny drastycznie spada, nasze samopoczucie się pogarsza, utożsamiamy się z postaciami, cierpimy z nimi, płaczemy, chociaż doskonale wiemy, jaki będzie finał tej historii. Jednocześnie dramat na ekranie wyzwala kortyzol, czyli tzw. hormon stresu. No jednym słowem: tragedia. Na szczęście scenarzyści nie zostawiają nas na lodzie. Nie minie kilka minut, a na ekranach pojawia się finałowa scena. Zakochani odnajdują się mimo przeciwności losu, źli bohaterowie dostają pstryczka w nos i wszystko kończy się happy endem. Nasz mózg szaleje ze szczęścia, a my płaczemy ze wzruszenia rzewnymi łzami. Zalewa nas oksytocyna, czyli „hormon miłości”, który wzmacnia poczucie zadowolenia, spokoju i bezpieczeństwa oraz wazopresyna, która przyczynia się do budowania więzi z postaciami na ekranie, jak i z osobą, z którą oglądamy film. Udowodniono, że oglądanie komedii romantycznych redukuje poziom stresu i obniża ciśnienie. Towarzyszy temu swoiste katharsis, a my czujemy się lepiej. A to jest bezcenne. Bibliografia: De Rougemont D., „Miłość a świat kultury zachodniej”, Warszawa 2001; Giddens A., „Przemiany intymności. Seksualność, miłość i erotyzm we współczesnych społeczeństwach”, Warszawa, 2006; Kuligowski W., „Miłość na Zachodzie. Historia antropologiczna”, Poznań 2004; Szlendak T., „Architektonika romansu. O społecznej naturze miłości erotycznej”, Warszawa 2002; Szyszka K., „Roberta A. Johnsona koncepcja miłości romantycznej”, [W:] Kultura i Wartości, nr 31/2021, s. 173–193; Woźniakowska U., „Bollywood. Pragnienie prawdy i tęsknota za mitem”, Kraków 2010. Czytaj także: Algorytm karmi twoje kompleksy, a ty scrollujesz iluzję szczęścia. Czas przerwać ten teatr „Nie wyrzucę, bo przyda się do chodzenia po domu”. Tak obniżasz poczucie własnej wartości Zabawa biżuterią lub guzikiem to mały gest o wielkiej sile. Angażuje więcej niż tylko dłonie
Bez tajemnic - poznaj program 19. edycji Mastercard OFF CAMERA
Ponad 100 tytułów, 6 sekcji tematycznych, 2 konkursy i 10 festiwalowych dni! Przed nami kolejna edycja Międzynarodowego Festiwalu Kina Niezależnego Mas-tercard OFF CAMERA. Kraków od 24 kwietnia do 3 maja będzie sercem filmowego świata. Przyciągnie widzów, którzy w kinie szukają autentyczności i odwagi.
Festiwalowe nowości i sekcje tematyczne m 19. edycji Festiwalu to podróż przez różnorodne gatunki i nastroje. Stałe sekcje, takie jak Amerykańscy Niezależni oraz Festiwalowe Hity, tradycyjnie dostarczają najważniejszych tytułów z największych światowych festiwali. Tegoroczne nowości przenoszą nas jednak w zupełnie inne rejony emocjonalne. W ramach sekcji dedykowanej Nastoletnim Dramatom przyglądamy się burzliwemu okresowi dorastania, podczas gdy Polityczne Fikcje rzucają wyzwanie mechanizmom władzy. Miłośnicy mroczniejszych klimatów odnajdą się w sekcji poświęconej Sprawom Kryminalnym, a refleksyjne kino z grupy W pewnym wieku pozwoli spojrzeć na dojrzałość z nowej, często zaskakującej perspektywy. Osią festiwalu są dwa konkursy: międzynarodowy Wytyczanie Drogi - o Krakowską Nagrodę Filmową Andrzeja Wajdy walczą debiuty i drugie filmy twórców z całego świata. W tym roku festiwalowa publiczność skonfrontuje się z intymnymi historiami, takimi jak „Complaint No. 713317” (reż. Yasser Shafiey), opowiadającej o małżeństwie na emeryturze i biurokracji, oraz z dystopijną wizją greckiej „Gorgonà” (reż. Evi Kalogiropoulou), gdzie kobiety buntują się przeciwko toksycznej męskości. O konfliktach rodzinnych opowie chorwackie „Honey Bunny” (reż. Igor Jelinović), natomiast „The Invisibles” (reż. Junna Chif) zabierze nas w transformującą podróż Elizabeth, artystki burleski. W programie znajdziemy też czarujący dramat o dojrzewaniu „The Son and the Sea” (reż. Stroma Cairns) oraz dowcipne „Before/After” (reż. Manoel Dupont) o wspólnej wyprawie do Stambułu. Polski akcent w sekcji - „Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej” (reż. Emi Buchwald) to czuła opowieść o rodzeństwie i sile rodzinnych wię Listę dopełniają pulsujące energią „Treat Her Like a Lady” (reż. Paloma Aguilera Valdebenito), sudańska opowieść o tradycji i nowoczesności „Cotton Queen” (reż. Suzannah Mirghani) oraz brawurowe „Renovation” (reż. Gabrielė Urbonaitė), które przez pryzmat remontu mieszkania analizuje doświadczenia pokolenia milenialsów. - Konkurs Polskich Filmów Fabularnych - w tym roku startujące w nim filmy pokazują niesamowitą rozpiętość gatunkową. Zmierzymy się z rodzinnymi tajemnicami w filmie „Klarnet” (reż. Tola Jasionowska), gdzie stary instrument prowadzi bohaterkę do wymazanej historii, oraz wejdziemy w świat magii i miecza w produkcji „LARP. Miłość, trolle i inne questy” (reż. Kordian Kądziela). O różnych obliczach kobiecości z dużą czułością opowiadają „Miłe kobiety” (reż. Maria Wojtyszko, Jakub Krofta), podczas gdy „Pojedynek” (reż. Łukasz Palkowski) przenosi nas w rok 1939, serwując psychologiczną grę między polskim pianistą a majorem NKWD. Współczesne dylematy i namiętności odnajdziemy w „Trzech miłościach” (reż. Łukasz Grzegorzek), a poruszający portret rodziny wystawionej na próbę nakreśli „Brat” (reż. Maciej Sobieszczański). Na uwagę zasługuje surrealistyczna podróż brytyjskiej profesor Andrews w filmie „Zima pod znakiem Wrony” (reż. Kasia Adamik), opartym na prozie Olgi Tokarczuk. Odważną refleksję nad wiarą i odkupieniem przyniosą „Ministranci” (reż. Piotr Domalewski), a o resocjalizacji i kontroli opowie zrealizowany po angielsku „Dobry chłopiec” (reż. Jan Komasa). Program konkursowy domyka „Wielka Warszawska” (reż. Bartłomiej Ignaciuk) – wciągająca opowieść o marzeniach dżokeja i korupcji u progu wielkich zmian ustrojowych w Polsce. Hołd dla Mistrza i pokaz specjalny „Powidoków” Tegoroczny program pokazów specjalnych otwiera projekcja „Powidoków”, ostatniego filmu Andrzeja Wajdy. Kolejna to „Dzikie róże” Anny Jadowskiej, wybitnej reżyserki i przewodniczącej Jury Konkursu Głównego. Festiwal składa także ukłon w stronę Wojciecha Smarzowskiego, kolejnego artysty, który od lat definiuje pojęcie niezależności w polskim kinie. To twórca, który nie kłania się konwenansom i z chirurgiczną precyzją obnaża nasze narodowe lęki, wady oraz traumy. W ramach specjalnego przeglądu przypomnimy jego najważniejsze obrazy, takie jak „Róża”, „Pod mocnym aniołem” oraz „Dom dobry”. Kino plenerowe w sercu Krakowa Festiwal to także niezapomniane pokazy pod gołym niebem, które odbywają się w najbardziej urokliwych punktach miasta. W Kinie w Ogrodzie Botanicznym odbędzie się wyjątkowa polska premiera filmu „Milcząca przyjaciółka”, w którym główną rolę odgrywa drzewo ginkgo biloba, a program uzupełnią tam „Gaucho, Gaucho” oraz „The Last Showgirl” Kino na Rynku Podgórskim ugości widzów pokazami takich dzieł jak „Father, Mother, Sister, Brother”, „Bird” czy „Życie dla początkujących” Z kolei W Kinie na Placu Szczepańskim będzie można zobaczyć światowe hity, w tym „Perfect Days”, „Aftersun”, „Wszystkie odcienie światła” czy „Droga do Vermiglio” Dla szerokiej publiczności przygotowaliśmy również bogatą ofertę w Kinie przy Galerii Krakowskiej, gdzie obok poruszających dramatów jak „Najgorszy człowiek na świecie”, „Ścieżki życia” czy „Być kochaną”, znajdzie się miejsce na kino familijne. Najmłodsi i ich opiekunowie będą mogli cieszyć się takimi tytułami jak „O psie, który jeździł koleją”, „Kajtek Czarodziej”, „Emma i czarny jaguar” czy „Ozi: Głos deszczowego lasu”. Tegoroczny program jest już dostępny stronie internetowej: www.offcamera.pl Dziewiętnasta edycja Międzynarodowego Festiwalu Kina Niezależnego Mastercard OFF CAMERA odbędzie się w Krakowie od 24 kwietnia do 3 maja 2026 roku. Materiał promocyjny Mastercard OFF CAMERA
Dwa wyjątkowe wydarzenia dla miłośników francuskiej muzyki
French Touch to kampania, która od 12 lat promuje francuską kulturę, kuchnię oraz francuskie produkty w Polsce. Tegorocznej edycji towarzyszyć będą dwa prestiżowe wydarzenia kulturalne, podkreślające siłę francusko-polskiej współpracy artystycznej oraz rosnące zainteresowanie polskiej publiczności francuską muzyką.
Pierwszym z wydarzeń będzie wyjątkowy Koncert French Touch Patricka Fiori, który odbędzie się 22 kwietnia o godz. 19:00 w Filharmonii Narodowej w Warszawie – jednej z najbardziej prestiżowych sal koncertowych w Polsce, cenionej za doskonałą akustykę. To będzie pierwszy koncert Patricka Fiori w Polsce. Do tej pory wystąpił jedynie gościnnie podczas gali French Touch w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w ubiegłym roku. To jeden z najbardziej rozpoznawalnych głosów francuskiej sceny muzycznej. Międzynarodową popularność zdobył dzięki roli Phoebusa w kultowym musicalu Notre-Dame de Paris, gdzie występował u boku Garou i Daniela Lavoie. Od tamtej pory konsekwentnie buduje swoją pozycję jako jeden z najważniejszych artystów współczesnej francuskiej chanson. Artysta ma na swoim koncie kilkanaście albumów studyjnych, z których wiele zdobyło status złotych i platynowych płyt we Francji. Do najważniejszych należą m.in. „Prends-moi” (1998), „Chrysalide” (2000), „L’Instinct masculin” (2010), „Choisir” (2014) oraz „Un air de famille” (2020) – album nagrany we współpracy z Jean-Jacques’em Goldmanem, który stał się jednym z największych sukcesów w jego karierze. Jego najnowsze projekty, w tym „Corsu Mezu Mezu II”, kontynuują dialog między tradycją muzyczną Korsyki a współczesną francuską piosenką. Koncert otworzy Natasza, wprowadzając publiczność w klimat francuskiej piosenki. Podczas wydarzenia Patrickowi Fiori towarzyszyć będą również gwiazdy polskiej sceny muzycznej – Alicja Szemplińska oraz zespół Tre Voci. Bilety na koncert dostępne są na stronie: https://frenchtouchlabellevie.pl/kup-bilet-na-koncert/ Drugim wydarzeniem tegorocznej edycji French Touch będzie uroczysta gala w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej, która odbędzie się 26 października o godz. 19:30. To jedno z najbardziej wyczekiwanych wydarzeń artystycznych jesieni, śledzone co roku przez miliony widzów. Organizatorzy zapowiadają udział wybitnych gwiazd z Francji oraz krajów frankofońskich. Już dziś wiadomo, że na scenie pojawi się uwielbiana przez polską publiczność Zaz. Trwają również rozmowy z kolejnymi artystami, w tym z Garou oraz Patrickiem Bruel. Wyjątkową atrakcją tegorocznej gali będzie pierwszy w Polsce występ legendarnego paryskiego kabaretu La Nouvelle Ève. Artyści zaprezentują trzy spektakularne choreografie inspirowane tradycją paryskiego kabaretu. Kulminacyjnym momentem wieczoru będzie kultowy French Cancan – jeden z najbardziej rozpoznawalnych symboli francuskiej kultury, kojarzony z wolnością, energią i elegancją. Materiał promocyjny French Touch
Agnieszka Hyży poprowadzi gale 19. edycji Mastercard OFF CAMERA
Kraków po raz dziewiętnasty stanie się przestrzenią spotkania z kinem niezależnym. Nadchodzącą edycję Mastercard OFF CAMERA poprowadzi Agnieszka Hyży – dzienni-karka wystąpi w roli prowadzącej podczas oficjalnej inauguracji w Kinie Kijów oraz Gali Zamknięcia w Centrum Kongresowym ICE Kraków. 19. odsłona Festiwalu to czas poświęcony autentycznym filmowym opowieściom oraz dialogowi z ich twórcami. To przestrzeń, w której granica między ekranem a widownią zaciera się, ustępując miejsca wspólnemu odkrywaniu kina idącego pod prąd. Obecność wspaniałych gości z całego świata sprawia, że krakowskie kina studyjne stają się żywym forum wymiany myśli i doświadczeń.
Wybór prowadzącej to postawienie na sprawdzony warsztat dziennikarski i wysoką kulturę słowa. Agnieszka Hyży to dziennikarka i prezenterka z blisko dwudziestoletnim stażem zawodowym, ceniona za profesjonalizm w pracy z formatami nadawanymi na żywo. Jej droga zawodowa, choć silnie związana z dużymi produkcjami telewizyjnymi (obecnie m.in. w redakcji „Halo tu Polsat”), od lat obejmuje również prowadzenie prestiżowych gal kulturalnych, festiwali muzycznych oraz wydarzeń branżowych. „Mastercard OFF CAMERA to dla mnie przede wszystkim przestrzeń dla jakości i bezkompromisowości w opowiadaniu historii. Cieszę się, że podczas 19. edycji będę mogła towarzyszyć twórcom i widzom w dwóch tak ważnych dla Krakowa miejscach – Kinie Kijów oraz Centrum Kongresowym ICE Kraków. To będzie czas celebracji wyjątkowego kina, na który wszyscy czekamy. Szczególnie teraz, siła kina niezależnego wydaje się być ważniejsza i bardziej potrzebna niż kiedykolwiek. To właśnie na Festiwalu mamy szansę zatrzymać się, by posłuchać i dostrzec drugiego człowieka w opowiadanych na ekranie historiach. Wierzę, że dzięki filmowym bohaterom mamy szansę stać się bardziej uważnymi i wrażliwymi na to, co się dzieje oraz lepiej rozumieć złożoność otaczającej nas rzeczywistości. To właśnie ta siła płynąca z ekranu pozwala nam budować mosty tam, gdzie na co dzień brakuje porozumienia” – komentuje Agnieszka Hyży. Festiwal rozpocznie się w wnętrzach Kina Kijów, gdzie Agnieszka Hyży zainauguruje dziesięciodniowe święto kina niezależnego. To właśnie tam odbędzie się Gala Otwarcia, rozpoczynająca filmową majówkę w Krakowie. Zwieńczeniem Festiwalu będzie Gala Zamknięcia w Centrum Kongresowym ICE Kraków, podczas której poznamy laureatów Konkursu Głównego „Wytyczanie Drogi” o Krakowską Nagrodę Filmową Andrzeja Wajdy oraz Konkursu Polskich Filmów Fabularnych. Dziewiętnasta edycja Międzynarodowego Festiwalu Kina Niezależnego Mastercard OFF CAMERA odbędzie się w Krakowie w dniach od 24 kwietnia do 3 maja 2026 roku. Zapraszamy do udziału w tym wyjątkowym wydarzeniu, które od lat pozostaje kluczowym punktem na mapie europejskich festiwali filmowych. To dziesięć dni bezkompromisowych opowieści, premierowych pokazów i bezpośrednich spotkań z twórcami, których nie sposób Materiał promocyjny Międzynarodowego Festiwalu Kina Niezależnego Mastercard OFF CAMERA
Motyle w brzuchu, zaręczyny i... "DRAMA". Dawno żaden film nie trzymał mnie tak w napięciu jak ten
Film "DRAMA" 10 kwietnia 2026 roku wchodzi na ekrany kin. W rolach głównych Zendaya i Robert Pattinson. Ja już obejrzałam i wiem, czy warto wybrać się na niego do kina. Przeczytaj moją recenzję, żeby też się o tym przekonać.
Myślisz, że dobrze znasz swojego partnera? To zapytaj go o to, jaką skrywa tajemnicę. Może się okazać, że nie powiedział ci o czymś, co jest w stanie znacznie zmienić twoje uczucia, a waszą relację przeobrazić w… prawdziwą dramę. Niczym w filmie z Zendayą i Robertem Pattinsonem. „DRAMA” na ekranach kin już 10 kwietnia 2026. Kiedy Edward Cullen spotyka dziewczynę Spider-Mana Gdy usłyszałam, że ten duet pojawi się razem na ekranie, wiedziałam, że musi wyjść z tego coś dobrego. Przed seansem zbyt wiele nie czytałam o tym filmie, żeby się nie nastawiać. Wiedziałam jedynie, że poznamy bohaterów, którzy szykują się do ślubu i w pewnym momencie w ich życiu wydarzy się coś, co doprowadzi do niefortunnych zdarzeń. Ale tego, jak bardzo będą one niefortunne, zupełnie się nie spodziewałam. Poznajemy przemiłą parę. Charlie to tajemniczy i niesamowicie uroczy okularnik. Pewnego dnia w kawiarni spotyka dziewczynę siedzącą przy oknie i czytającą książkę. Postanawia nagiąć fakty, aby do niej „zagadać”, szybko wyszukuje informacje o danej lekturze i udaje, że ją przeczytał. Już na pierwszej randce się do tego przyznaje, co Emma uznaje za słodkie, jak zapewne zrobiłaby większość z nas pod wpływem zauroczenia. I tak rozpoczyna się ich miłosna historia. Młodzi, piękni, zakochani przeżywają prawdziwą sielankę. Mają przyjaciół, prace, wspólne mieszkanie, regał z książkami i ulubione kubki na kawę. Trudno się dziwić, że w pewnym momencie pada to jedno, najważniejsze pytanie: „Czy wyjdziesz za mnie?”. I rozpoczynają się przygotowania do ślubu, które jedno feralne wydarzenie obraca w pył. Czas na DRAMĘ Rozpoczyna się wielkie planowanie. DJ, fotograf, wybór restauracji, w której odbędzie się przyjęcie. Wszyscy narzeczeni doskonale znają ten proces. Oczywiście trzeba wybrać się na degustację menu, żeby wszystko było dopięte na ostatni guzik. Najlepiej zabrać ze sobą przyjaciół, którzy będą naszymi świadkami w tym najważniejszym dniu. Tylko tu pojawia się drobne ryzyko. Przyjaciele i dość mocno zakrapiana kolacja mogą skończyć się zwierzeniami. Tak też było w tym przypadku. Bohaterowie pod wpływem testów weselnych napojów postanowili zdradzić sobie najskrytsze tajemnice. Ale wyznania Emmy nikt się nie spodziewał, a już szczególnie jej ukochany. I tu rozpoczyna się prawdziwa DRAMA. Charlie nie może poradzić sobie z tym, co usłyszał, wesele zbliża się wielkimi krokami, a my czujemy coraz większej napięcie towarzyszące przyszłej parze młodej. „DRAMA” to napięcie wylewające się z ekranu Dawno nie widziałam filmu, który tak bardzo wpłynąłby na mnie podczas seansu. I nie chodzi o samą fabułę, która oczywiście jest niesamowicie wciągająca. Jednak ten film jest napisany i zagrany w taki sposób, że od kulminacyjnego momentu nieustannie towarzyszy nam napięcie odczuwane przez głównych bohaterów. Czekamy tylko na chwilę, w której wydarzy się coś jeszcze, niczym w najlepszym dreszczowcu. I zastanawiamy się, kiedy ta cała drama zakończy się katastrofą. Na szczęście reżyser Kristoffer Borgli, który jednocześnie napisał scenariusz do tego filmu, buduje narrację na tyle umiejętnie, że lituje się nad widzami i daje nam odetchnąć. Pojawiają się zabawne wstawki rozładowujące napięcie, co wpływa na jeszcze lepszy odbiór produkcji. W tym wszystkim pierwsze skrzypce grają oczywiście Zendaya i Robert Pattinson. Nie chodzi wyłącznie o to, że są obsadzeni w pierwszoplanowych rolach, co siłą rzeczy przekłada na nich akcenty. Istotne jest jednak to, że potrafią w stu procentach utożsamić się ze stworzonymi przez siebie postaciami, naturalnie odzwierciedlając ich emocje i dylematy im towarzyszące. Dzięki temu podczas seansu sami zaczynamy się zastanawiać, jak wiele bylibyśmy w stanie zaakceptować w imię miłości. Warto podkreślić jeszcze dwa elementy techniczne, które wpływają na odbiór tego filmu. Jednym z nich jest montaż, który buduje napięcie i sprawia, że tę produkcję trudno włożyć w ramy konkretnego gatunku. Ciekawa jest także praca kamery. Film wygląda bowiem jak nagrywany przez ślubnego kamerzystę, jakby miał być laurką i pamiątką dla pary młodej. Ale tu wchodzi właśnie ten wspomniany montaż, który burzy wszystko niczym domek z kart. A ty jak zareagujesz na tajemnice ukochanej osoby? Dochodzimy do momentu, który jest kluczowy dla tego filmu. Seans zostawia nas bowiem z pytaniem w głowie, na które trudno znaleźć odpowiedź. I jednocześnie jest przestrogą dla wszystkich par, które dopiero zamierzają wejść w związek małżeński. Bo są pewne kwestie, które po prostu trzeba przedyskutować przed ślubem, a najlepiej już na początku relacji, zanim zaangażujemy się na tyle, że trudno będzie to odkręcić. Ten film jest też niczym mroczna bajka. Dostajemy historię królewny i księcia, którzy zakochują się od pierwszego wejrzenia. Muszą zmierzyć się z przeszkodami na drodze ku szczęściu, ale… na samym końcu otrzymujemy morał. Jaki? O tym możecie przekonać się na własne oczy, wybierając się na film „DRAMA” do kin. Premiera już 10 kwietnia 2026 roku. View oEmbed on the source website Czytaj także: Dziedziczka L'Oréal i sensacyjne nagłówki. Recenzja filmu „Najbogatsza kobieta świata” Gwiazdy przybyły na Oscary 2026. Na czerwonym dywanie królowały prostota i klasyczne detale „Diamenty” - film, który pokochasz. Kasia Smutniak w wyjątkowej historii o kobietach
Anna Jadowska przewodniczącą jury Konkursu Głównego Mastercard OFF CAMERA 2026
Ceniona reżyserka i scenarzystka Anna Jadowska zostanie przewodniczącą międzynarodowego jury Konkursu Głównego „Wytyczanie Drogi” podczas nadchodzącej, 19-tej edycji Festiwalu Mastercard OFF CAMERA. Wspólnie z twórcami i ekspertami z zagranicy przyjrzy się dziesięciu debiutom oraz drugim filmom z całego świata, spośród których wyłoni laureata, bądź laureatkę Krakowskiej Nagrody Filmowej Andrzeja Wajdy w wysokości 25 000 USD.
Wybór Anny Jadowskiej to naturalna kontynuacja jej silnej obecności w kinie autorskim. Wykładowczyni łódzkiej Szkoły Filmowej zadebiutowała głośnym i nagradzanym obrazem „Dotknij mnie”. Jej ostatnie dzieło, „Kobieta na dachu”, odniosło sukces międzynarodowy, celebrując premierę w Konkursie Głównym Tribeca Film Festival w Nowym Jorku. Film ten przyniósł Dorocie Pomykale nagrodę dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej, a w Polsce został uhonorowany m.in. Główną Nagrodą Konkursu Polskich Filmów na Festiwalu Camerimage oraz Nagrodą Publiczności i nagrodą aktorską na Festiwalu Mastercard OFF CAMERA. W dorobku reżyserki znajduje się również ceniony film „Dzikie Róże”, za który otrzymała nagrodę MFF w Sztokholmie, Główną Nagrodę na Festiwalu w Cottbus oraz Nagrodę im. Krzysztofa Krauze przyznawaną przez Gildię Reżyserów Polskich. Praca ta przyniosła jej także nominację do Polskich Nagród Filmowych Orły w kategorii Najlepsza Reżyseria. Obecnie Anna Jadowska finalizuje prace nad międzynarodową koprodukcją „Each of us”. Jest to wielowymiarowy projekt poświęcony historii obozu koncentracyjnego Ravensbrück, składający się z czterech rozdziałów reżyserowanych przez europejskie twórczynie. W jedną z głównych ról w filmie wcieliła się światowej sławy aktorka Diane Kruger. Artystka z powodzeniem realizuje się również na polu literackim – w marcu bieżącego roku ukazała się jej debiutancka powieść zatytułowana „Dadzieja”. – Kino niezależne jest dla mnie przede wszystkim poszukiwaniem nowego języka. Historia kinematografii pokazuje, że filmy idące pod prąd – czy to z powodów artystycznych, czy budżetowych – wytyczały nowe formy. Myślę choćby o Cassavetesie, który podkreślał, że ograniczenia finansowe mogą stać się siłą. Kino tworzone z pasji ma szansę powiedzieć coś autentycznego i wejść w dialog z rzeczywistością. To właśnie takie filmy sama lubię oglądać i chciałabym tworzyć – mówi Jadowska. – Mam wrażenie, że kino coraz częściej staje się konsumpcyjne i nastawione na przypodobanie się widzowi. Coraz rzadziej bywa wyzwaniem, stawia niewygodne pytania. A przecież to właśnie takie kino buduje tożsamość kulturową i uczy krytycznego myślenia – zamiast jedynie dostarczać łatwej rozrywki. Obecność Anny Jadowskiej podczas Mastercard OFF CAMERA to przede wszystkim szansa na spotkanie z twórczynią, która od lat współtworzy krajobraz polskiego kina autorskiego. Jej bogate doświadczenie reżyserskie oraz aktywność twórcza – obejmująca zarówno projekty filmowe, jak i niedawny debiut powieściowy – pozwalają spojrzeć na konkursowe propozycje z szerokiej perspektywy. Werdykt międzynarodowego składu pod przewodnictwem reżyserki poznamy podczas gali zamknięcia Mastercard OFF CAMERA, 2 maja 2026 roku. Zapraszamy na dziewiętnastą edycję Międzynarodowego Festiwalu Kina Niezależnego Mastercard OFF CAMERA, która odbędzie się w Krakowie od 24 kwietnia do 3 maja 2026 roku. Nie możecie przegapić tego święta kina niezależnego! Materiał promocyjny Mastercard OFF CAMERA
Pierwsze pięć tytułów Konkursu Polskich Filmów Fabularnych podczas Festiwalu Mastercard OFF CAMERA
Najciekawsze, najbardziej oryginalne i z potencjałem na dotarcie międzynarodowej publicz-ności - takie filmy znalazły się w Konkursie Polskich Filmów Fabularnych Festiwalu Master-card OFF CAMERA.
Twórcy i twórczynie z Polski mają szansę na Nagrodę Główną w wysokości 100 000 złotych oraz wyróżnienie na arenie międzynarodowej. W Konkursie przyznawane są również inne nagrody: Nagroda dla Najlepszej Aktorki Konkursu Polskich Filmów Fabularnych Nagroda dla Najlepszego Aktora Konkursu Polskich Filmów Fabularnych tytuł Mastercard Rising Star Kto zostanie wyróżniony podczas dziewiętnastej edycji Konkursu Polskich Filmów Fabular-nych? Przekonamy się wkrótce, a już dziś przedstawiamy pierwszą piątkę nominowanych filmów: „Brat”, reż. Maciej Sobieszczański Czternastoletni Dawid (debiutujący Filip Wiłkomirski) opiekuje się młodszym bratem i próbuje sprostać oczekiwaniom matki (Agnieszka Grochowska), chcącej uwolnić się od toksycznej przeszłości. Kobieta pragnie zacząć wszystko od nowa i odciąć się od odsiadującego wyrok męża. Dawid to utalentowany sportowiec, który zmierza do osiągnięcia sukcesu w judo, jednak z uwagi na trudną sytuację w domu chłopakowi coraz trudniej skupić się na treningach i utrzymaniu równowagi w życiu. Dodatkowe komplikowanie pojawiają się, gdy w życie rodziny wkracza Konrad (Julian Świeżewski), który początkowo staje się autorytetem dla Dawida. Film Macieja Sobieszczańskiego to kino społeczne i zaangażowane, ukazane w nim czułe portrety głównych bohaterów przekładają się na poruszającą opowieść o rodzinie wystawionej na próbę w świecie przemocy, niespełnionych ambicji i narastającego chaosu. „Zima pod znakiem Wrony”, reż. Kasia Adamik 12 grudnia 1981 roku Joan Andrews (Leslie Manville) ląduje w Warszawie, aby jako brytyjska profesorka psychiatrii wziąć udział w międzynarodowej konferencji. Z lotniska odbiera ją młoda doktorantka Alina (Zofia Wichłacz), która zawozi ją prosto na uniwersytet. W trakcie wystąpienia profesor ma miejsce manifestacja polityczna przeciwko reżimowi komunistycznemu. Na drugi dzień Alina nie pojawia się na wcześniej umówione spotkanie w mieszkaniu Joan, a na ulicach Warszawy pojawiają się czołgi. Wybuchł stan wojenny, a zdezorientowana profesor wkracza w surrealistyczną podróż i mimo woli angażuje się w grę szpiegowską, której stawka jest bardzo wysoka. Film Kasi Adamik oparty jest na kilkustronicowym opowiadaniu Olgi Tokarczuk – „Profesor Andrews w Warszawie”, które proponuje zupełnie inne spojrzenie na stan wojenny niż to, które znamy z lekcji historii. To perspektywa osoby z zewnątrz, która kompletnie nie rozumie, co się wokół niej dzieje i czuje jakby znalazła się w samym środku kafkowskiego labiryntu. „Ministranci”, reż. Piotr Domalewski Bohaterami filmu Piotra Domalewskiego jest grupa nastoletnich przyjaciół, których łączy służba przy ołtarzu jako ministranci. Sfrustrowani obojętną postawą dorosłych i instytucji Kościoła wobec niesprawiedliwości społecznej, postanawiają wdrożyć nietypowy plan od-nowy moralnej swojej społeczności. Uzbrojeni w młodzieńczy bunt i własną interpretację Pisma Świętego, zakładają podsłuch w konfesjonale, aby poznać potrzeby i przewinienia swoich sąsiadów. Stają się swego rodzaju sędziami w swoim osiedlowym świecie, pomagając potrzebującym i wymierzając kary za grzechy tym, którzy na to zasłużyli. Chłopcy balansują na cienkiej granicy między dobrem a złem i są niczym komiksowi superbohaterowie, których działania uzasadnione są honorowymi przesłankami. Autorzy prowokują do refleksji na temat wiary, wspólnoty, winy oraz odkupienia. Poważny temat równoważony jest poczuciem humoru, luzem oraz młodzieńczą energią, jaka płynie od młodych aktorów wcielających się w czterech głównych bohaterów. „Dobry chłopiec”, reż. Jan Komasa Dziewiętnastoletni Tommy (Anson Boon) lubi swoje beztroskie, pełne używek i lekkomyślnej przemocy życie. Pewnej nocy zostaje porwany przez nieznajomego – Chrisa i trafia w sam środek dysfunkcyjnej rodziny. Chris oraz jego żona Kathryn próbują uczynić z niego tytułowego dobrego chłopca poprzez wymuszoną i specyficzną resocjalizację. Ta przewrotna opowieść o wolności i kontroli pokazuje, jak zmuszony do czytania książek czy uczenia się do-brych manier bohater myśli tylko o jednym – jak stamtąd uciec. „Dobry chłopiec” to drugi film Jana Komasy zrealizowany po angielsku z międzynarodową obsadą. Anson Boon za swoją kreację został nagrodzony podczas festiwalu w Rzymie. A jego „przybrani” rodzice to Stephen Graham (wybitny brytyjski aktor, ostatnio – „Dojrzewanie”) oraz Andrea Riseborough (ubiegłoroczna jurorka konkursu głównego Mastercard OFF CAMERA). „Wielka Warszawska”, reż. Bartłomiej Ignaciuk Film Bartłomieja Ignaciuka to wciągająca opowieść o młodym dżokeju, który marzy o wielkiej sportowej karierze. Droga do niej wiedzie przez udział w najważniejszej gonitwie w Polsce, jaką jest tytułowa Wielka Warszawska. Krzysiek (Tomasz Ziętek) wkracza w środowisko wyścigów konnych z dużym entuzjazmem, ale i naiwnością nowicjusza. Dopiero po pewnym czasie orientuje się, że gonitwy to tak naprawdę siatka wzajemnych zależności, potężnych interesów i manipulowanie wynikami. Chłopak wierzy, że może to zmienić, zwłaszcza w ważnym historycznie czasie. Upadek komuny daje nadzieję, że przyszłość będzie lepsza, a za-sady staną się jaśniejsze. Jednak w świecie korupcji i nieczystych zagrywek trudno jest po-zostać bez skazy. To nie tylko opowieść o marzeniach i przenikaniu się świata sportowego z przestępczym, ale też spojrzenie na Polskę u progu wielkich zmian. Film ten domyka trylogię szulerską scenarzysty Jana Purzyckiego, na którą składają się dwa kultowe polskie filmy: „Wielki Szu” i „Piłkarski poker”. Pozostałe tytuły konkursowe ujawnimy w najbliższym czasie, a już teraz zachęcamy do zakupu karnetów i zaplanowania tygodnia w Krakowie razem z Mastercard OFF CAMERA. Materiał promocyjny Mastercard OFF CAMERA
Konkurs Główny „Wytyczanie Drogi” – znamy pierwsze tytuły!
Filmy o relacjach, o rodzinie, o związkach – o nas samych. Przedstawiamy pierwszą szóstkę filmów, które wezmą udział w Konkursie Głównym „Wytyczanie Drogi” Międzynarodowego Festiwalu Kina Niezależnego Mastercard OFF CAMERA i będą miały szansę na nagrodę w wysokości 25 000 dolarów.
„W tym roku stawiamy na filmy, które pokazują zmiany zachodzące wokół rodzin i intymnych związków: kulturowe, cywilizacyjne i społeczne. A ich bohaterki i bohaterowie, z początku nieufni, otwierają się na nowe modele bycia w świecie. Odnajdując siłę po pierwsze w samych sobie, po drugie – w nieoczywistych, skomplikowanych, a zarazem fascynujących relacjach, które nakierowują ich na zupełnie nowe doświadczenia” – zaznacza Grzegorz Stępniak, Dyrektor Artystyczny Mastercard OFF CAMERA. Wśród pierwszych ogłoszonych tytułów znalazł się jeden film z Polski – „Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej”, pełnometrażowy debiut Emi Buchwald. “Bardzo się cieszę z udziału naszego filmu w Międzynarodowym konkursie o Krakowską Nagrodę Filmową Andrzeja Wajdy Mastercard OFF CAMERA! To Festiwal, który od dawna mnie ciekawi, między innymi dlatego, że organizatorzy sprowadzili do Polski kilkanaście lat temu braci Safdie, z ich debiutanckim, ważnym dla mnie filmem „Daddy Longlegs”. Ci twórcy mocno czerpią z mistrza amerykańskiego kina niezależnego, Johna Cassavetesa, którego duch, przede wszystkim w postaci filmu „Cienie” unosił się nad naszym filmem. Błażej Hrapkowicz w relacji z Festiwalu dla Dwutygodnika z 2010 roku, kiedy był tam prezentowany właśnie film Safdie’ch, napisał coś takiego: „Sukces ilościowy nie oddala jednak pytania o rozumienie pojęcia „kina niezależnego”, którego uściślenie jest wskazane, skoro czyni się z niego hasło przewodnie festiwalu”. Ze słów organizatorów można wnioskować, że zaproponowaną przez nich definicję najzwięźlej wyraża podtytuł jednej z sekcji – „From the gut”. Ten angielski kolokwializm oznacza – w wolnym tłumaczeniu – „z trzewi”, czyli szczerze i bezkompromisowo. Jeśli szczerość i bezkompromisowość są hasłami kina niezależnego również w 2026 roku, to bardzo się cieszę, że nasz film jest jego częścią, bo to wartości, które są mi bardzo bliskie.” – mówi reżyserka, nagrodzona już m.in. Paszportem „Polityki”, Orłem 2026 za Odkrycie Roku oraz nagrodą za reżyserię i Złotym Pazurem na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Sprawdź tytuły filmów Konkursu Głównego „Wytyczanie Drogi”: „The Son and the Sea”, reż. Stroma Cairns Reżyserka serialu „Mood” debiutuje filmem fabularnym – to czarujący i ciepły dramat o dojrzewaniu, który łączy znakomitą ścieżkę dźwiękową z dzikim pięknem szkockiego wybrzeża. Główny bohater filmu, Jonah, jest pogubionym młodym mężczyzną, który lekkomyślnie odpycha od siebie nielicznych przyjaciół. Gdy zostaje przymuszony do wizyty u ciotki cierpiącej na demencję, wyrusza w drogę ze swoim kolegą Lee i w dalekiej szkockiej wiosce poznaje dwóch niesłyszących braci bliźniaków oraz pewnego chłopca. Każdy z nich zmaga się z własnymi trudnościami. Poetycki, a zarazem uderzająco naturalistyczny film traktuje swoich niedoskonałych bohaterów z ciepłem i empatią. Na tle spektakularnych krajobrazów film staje się refleksyjną medytacją o młodości, emocjonalnej kruchości i potrzebie ludzkiej bliskości. „The Son and the Sea” przypomina, że wszyscy zasługują na zrozumienie, cierpliwość i przestrzeń, by odnaleźć siebie. „Before / After”, reż. Manoel Dupont Parze głównych bohaterów fabularnego debiutu M. Duponta zależy na poprawie swojego wyglądu. Baptiste i Jérémy postanawiają udać się razem do Stambułu na przeszczep włosów. Ma to być antidotum nie tylko na ich postępujące łysienie, lecz także na kompleksy. To intymne doświadczenie i wspólna wyprawa zbliżą ich do siebie w zaskakujący sposób. Dupont w niemal paradokumentalny, momentami poetycki, ale i dowcipny sposób porusza tematy przemijania, bliskości i brutalnych kanonów piękna. Jego bohaterowie, ukazani na tle pulsującej życiem tureckiej metropolii, odnajdują zdecydowanie coś więcej niż tylko remedium na wypadające włosy. „Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej”, reż. Emi Buchwald Wchodząca w dorosłość czwórka rodzeństwa próbuje odnaleźć własne ścieżki, nie tracąc przy tym łączących ich więzi. Najmłodszy – Benek – mierzy się z bolesnym odrzuceniem ze strony starszego brata Franka, który dotąd był jego najlepszym przyjacielem. Chłopaka nawiedza także tajemnicza zjawa – Dusiołek – niepozwalająca mu zasnąć i wywołująca napady paniki. Uciekający od rodziny Franek wplątuje się w toksyczny związek, wpada w nałóg i pogrąża się w chaosie. Jego stan budzi niepokój Nastki, siostry bliźniaczki, która sama pragnie miłości i stabilizacji. Najstarsza z rodzeństwa – Jana – pracuje nad projektem artystycznym, który ma przynieść ukojenie nie tylko młodszemu rodzeństwu, lecz także jej samej. Emi Buchwald z dużą czułością, ironią i szczerością opowiada o sile rodzinnych więzi, ale również o potrzebie usamodzielnienia się. Jej film to mocny, nowy autorski głos w polskim kinie. „Treat Her Like a Lady”, reż. Paloma Aguilera Valdebenito Główną bohaterką filmu Valdebenito jest Sandra, która mieszka ze swymi dwiema córkami i partnerem na przedmieściach Amsterdamu i ledwo wiąże koniec z końcem. Podejmuje się różnych zajęć – między innymi sprząta mieszkania bogatszych i bardziej uprzywilejowanych obywateli największego miasta Niderlandów. Pewnego dnia Sandra dowiaduje się, że jej chłopak ją zdradza i spodziewa się dziecka z inną kobietą. Dodatkowo wisi nad nią widmo niezapłaconych rachunków, groźba eksmisji i przejęcia dzieci przez wadliwy system opieki społecznej. Sandra nie poddaje się i mimo wszystkich tych przeciwności postanawia zawalczyć o siebie i córki. Drugi film fabularny Palomy Aguilery Valdebenito pulsuje życiem, energią i soczystymi kolorami, pomimo trudnych tematów, o jakich opowiada. Film udowadnia, że nawet w desperackich sytuacjach można zachować radość życia i nadzieję na lepszą przyszłość. „Cotton Queen”, reż. Suzannah Mirghani Niewielka wioska w Sudanie została wybrana jako miejsce akcji debiutu Suzannah Mirghani. Główną bohaterką filmu jest nastoletnia Nafisa, która dorasta pod silnym wpływem swojej babci. Starsza kobieta nazywana jest królową bawełny i otoczona jest szacunkiem lokalnej społeczności. To właśnie babcia opowiada nastolatce o walkach z brytyjskimi kolonizatorami, ucząc ją tym samym szacunku do tradycji i miejsca, z którego pochodzi. Codzienność lokalnej społeczności zmienia się, gdy do wioski przyjeżdża młody, wykształcony za granicą biznesmen – Nadir. Film Mirghani to wciągająca opowieść o konflikcie tradycji z nowoczesnością oraz jednostki ze społecznością. Obraz łączy w sobie elementy opowieści o dojrzewaniu, komedii i dramatu obyczajowego z postkolonialnym i ekologicznym komentarzem. „Renovation”, reż. Gabrielė Urbonaitė Dobiegająca trzydziestki Ilona właśnie wprowadziła się razem ze swoim chłopakiem do mieszkania w typowym środkowoeuropejskim bloku. Para wydaje się szczęśliwa i wiedzie raczej spokojne życie. Wszystko zmienia się, gdy rozpoczyna się uciążliwy remont budynku. Zdarzenie to wystawia związek bohaterów na ciężką próbę, wywracając do góry nogami ich codzienną rutynę. Litewska reżyserka w brawurowy, ironiczny i refleksyjny sposób odsłania uwikłanie pokolenia milenialsów w obietnice lepszego, zachodniego życia, przy równoczesnym, wciąż silnym wpływie postsowieckiej przeszłości. W debiutanckim filmie fabularnym autorka podejmuje problematykę pokolenia, którego doświadczenia wydają się uniwersalne pomiędzy Odrą a Narwą. Zapraszamy na dziewiętnastą edycję Międzynarodowego Festiwalu Kina Niezależnego Mastercard OFF CAMERA, która odbędzie się w Krakowie od 24 kwietnia do 3 maja 2026 roku. Nie możecie przegapić tego święta kina niezależnego! Materiał promocyjny Międzynarodowego Festiwalu Kina Niezależnego Mastercard OFF CAMERA