Prawdziwa miłość (reż. Sarah Leonor)

Serdecznie zapraszamy do obejrzeniu "Prawdziwej miłości" w reżyserii Sary Leonor, filmu pokazywanego na wielu prestiżowych festiwalach, zdobywcę nagrody FIRPRESCI.
/ 28.07.2011 07:39

Serdecznie zapraszamy do obejrzeniu "Prawdziwej miłości" w reżyserii Sary Leonor, filmu pokazywanego na wielu prestiżowych festiwalach, zdobywcę nagrody FIRPRESCI.

Jedna z ostatnich ról przed śmiercią Guillaume Depardieu - syna sławnego ojca Gerarda Depardieu. Isabelle jest nauczycielką. Bruno jest włamywaczem. Zaczynają wierzyć, że razem mogą być szczęśliwi. Gdy okazuje się, że policja jest o krok od złapania Bruna, ten ucieka, zabierając ze sobą Isabelle. Ukrywają się w głębi lasu, gdzie kochają się zawieszeni w czasie, usiłując z całych sił trzymać się z dala od brutalności świata.

Prawdziwa miłość (reż. Sarah Leonor)

Prawdziwa miłość (reż. Sarah Leonor)

Prasa o filmie

Bardzo wzruszająca para.
 L.H. Le Figaro 

Florence Loiret-Caille, aktorką roku! (…) punktem szczytowym filmu jest jego liryczne zakończenie, tak rzadko spotykane we francuskim kinie.
Ludien Logette, La Quinzaine Littéraire

Ta nadzwyczajna i poetycka podróż przypomina „Noc myśliwego” Charlsa Laughtona i Jozefa von Sternberga.
Eric Libiot, L'Express

PREMIERA 5 SIERPNIA 2011

REŻYSERIA:  Sarah Leonor
SCENARIUSZ:  Sarah Leonor i Emmanuelle Jacob
ZDJĘCIA:  Laurent Desmet
MONTAŻ:  Francois Quiquere
SCENOGRAFIA:  Brigitte Brassart
PRODUCENT: Michel Klein i Laetitia Fevre
STUDIO PRODUKCYJNE: Les Films Hatari &Studio Orlando

OBSADA
BRUNO- Guillaume Deperdieu
ISABELLE- Florence Loiret Caille
MANU- Jaques Nolot
MARTIN- Benjamin Wangermee
NOURIA- Fejria Deliba

 

Sarah Leonor, reżyserka

Urodzona w 1970 r. w Strasburgu, Sarah Leonor dorastała w Mulhouse, gdzie jako nastolatka zajęła się fotografią a później kinem, które okazało się dla niej oknem na świat. Po powrocie do Strasburga przez dwa lata studiowała historię sztuki i język rosyjski, po czym rozpoczęła pracę w magazynie filmowym Limelight. Wspólnie ze znajomym studentem kinematografii z École Louis Lumière wyreżyserowała swój pierwszy krótki film dokumentalny, Napoli 90’ (1994). Po Les limbes (1997), wraz z Michelem Kleinem nakręciła L’arpenteur (2001), średniometrażowy film wyróżniony nagrodą im. Jeana Vigo. L’arpenteur to relacja z pierwszej podróży do Armenii młodego Francuza ormiańskiego pochodzenia, zatrudnionego do zaprojektowania drogi, która ma połączyć dwie  miejscowości na południu kraju. Prawdziwa miłość (Au voleur) to pełnometrażowy debiut reżyserki.

 
  • 2009  Prawdziwa miłość (Au voleur) - Festiwal Filmowy w Locarno 2009 – konkurs główny
  • 2003  La Goutte d’Or (k.m. dokument)
  • 2002   Le lac et la rivière (k.m.)
  • 2001 L’Arpenteur (k.m.) - Nagroda im. Jeana Vigo 2002; Festiwal Filmów Krótkometrażowych w Pantin 2002 – Najlepszy Aktor, Wyróżnienie Jury Prasowego
  • 1997    Les Limbes (k.m.)

Wywiad z Sarah Leonor autorstwa Isabelle Potel

Para bohaterów, mężczyzna i kobieta, w trakcie ucieczki dopada małą łódź i odpływa w głąb lasu. Co jest istotą tego przeżycia?

Płynąc w dół rzeki, Bruno i Isabelle powracają do samych siebie, aż znajdują coś pradawnego, pierwotnego, dziecięcego. Zanika koncepcja czasu, rzeczywistość miesza się z fabułą, wyłania się nieskończona teraźniejszość. To przeżycie to nieograniczona wolność, gdzie nie ma przeszłości ani oczekiwania. Nie chodzi mi o raj utracony, tylko raczej o emocje, które każdy może nosić w sobie, które trzeba po prostu odkryć na nowo. Poza tym, ciekawi mnie para, ta konkretna para – to w jaki sposób Bruno wciąga Isabelle w teraźniejszość, to w jaki sposób Isabelle daje mu swoją siłę i pragnienie szczęścia. Niestety, ta chwila spokoju nie trwa wiecznie. Isabelle, może nawet bardziej niż Bruno, jest świadoma tego, że sami we dwójkę nie przetrwają. Nie ma we mnie romantycznej wizji miłości. Ważne jest aby w tym wszystkim zachować trzeźwy rozum! (śmiech) Szukając lokacji do zdjęć, zabrałam do tego lasu Laurenta Desmet, autora zdjęć. Laurent nazwał go Brigadoon, bo kojarzył mu się z filmem Minnelliego, w którym dawni mieszkańcy wioski pojawiają się w niej co każde 100 lat. Tam w jednym miejscu istniały dwa światy, dwie równoległe rzeczywistości. W Prawdziwej miłości dzieje się coś podobnego: Bruno i Isabelle docierają do nowego wymiaru czasu.

Kim są Bruno i Isabelle?

Isabelle i Bruno żyją na marginesie społeczeństwa, w którym ludzie zachowują się tak, jak gdyby wciąż wierzyli w rozwój i postęp ekonomiczny. Żyją na obrzeżach małej miejscowości, na opustoszałym osiedlu, gdzie nie zatrzymują się pociągi, a wiecznie zakorkowaną autostradą wszyscy jadą gdzieś indziej. Relacja Bruna ze światem opiera się wyłącznie na braniu. Sam zadbał o to by być niewidocznym. Bez skrępowania włamuje się do domów zamożnych ludzi, ale nie po to by się wzbogacić – kieruje nim jedynie instynkt przetrwania w miejscu, gdzie trudno o normalną pracę. Dotarł jednak do punktu, w którym odczuwa już tylko zmęczenie rutyną życia. W podobnej sytuacji jest Isabelle – znudzona i wyczerpana. Uczy niemieckiego, ale w zastępstwie – nie ma stałej pracy i żyje, jakby była wykluczona ze społeczeństwa. Ich spotkanie nie pasuje jednak do klasycznego motywu miłości łączącej ludzi z różnych światów. Co prawda Isabelle skończyła studia, ale pochodzi z tego samego środowiska społecznego co Bruno. Oboje przetrwali znajdując swój sposób na wycofanie – on przez opanowanie złodziejskiego fachu, ona przez przyjęcie języka obcego. Chciałam, by Isabelle uczyła niemieckiego, bo to język często odrzucany przez uczniów szkół średnich. Dla niej jednak jest jak nieodkryty ląd, atrakcyjny właśnie dlatego, że znajduje się „gdzie indziej”. Bruno i Isabelle chodzą w kółko po swoich klatkach, tak jak pantera w tekście Rilkego, który Isabelle czyta swoim uczniom. Rilke zobaczył to zwierzę uwięzione w ogrodzie botanicznym w Paryżu. Bruno i Isabelle są tak samo ściśnięci, duszą się jak w wąskim korytarzu.

Jak wpadłaś na pomysł pierwszej części filmu, w której sprawy przybierają tak nieoczekiwany obrót?

Ta część charakteryzuje się raczej fabułą muzyczna niż dramatyczną. Motywy odpowiadają sobie nawzajem i powtarzają się niczym echo. Jednocześnie całość jest przytłumiona, jakby zaraz miała pęknąć z hukiem. Przedstawiam nieruchomy obraz zbudzony nagle przez pragnienie. Łańcuch wydarzeń, w szczególności pościg samochodowy, zmusza Bruna i Isabelle do ucieczki, ale to raczej pragnienie nowych doznań i wzajemne zauroczenie prowadzą ich na drugą stronę lustra. Jedyna drogi ucieczki to porzucenie wszystkiego. Ta zmiana kierunku to w filmie punkt przełomowy.

Film wymyka się wszelkim próbom sklasyfikowania. Według Ciebie, do jakiego gatunku mu najbliżej?

Czytając scenariusz można odnieść wrażenie, że film będzie mroczny, a jego bohaterowie znaleźli się w sytuacji bez wyjścia. Na planie cały czas zwracałam uwagę na stłumione emocje, jako przeciwwagę dla pierwiastka dramatycznego. Już podczas castingu czułam, że instynkt Florence Loiret Caille, subtelna elegancja Jacquesa Nolota i przytłaczająca postura Guillaume’a Depardieu nie pozwolą na żadną powierzchowną znajomość, co z kolei pozwoli mi utrzymać dystans pomiędzy filmowymi postaciami. Każda z nich jest na swój sposób zrozpaczona, ale w dobrym nastroju brnie przez życie. Właśnie to się liczy. Kręcąc Prawdziwą miłość dużo myślałam o klasykach filmu noir: Oni żyją w nocy Nicholasa Raya i High Sierra Raoula Walsha, gdzie dwoje zbiegów ucieka coraz głębiej w góry. Wspominałam także Badlands Terence’a Malicka, chociaż moje postaci są starsze, a w ich ucieczce nie ma aż tyle przemocy. Dojrzałość to kluczowy element Prawdziwej miłości. W dzieciństwie Isabelle i Bruno z pewnością byli pełni gniewu i rozczarowania, ale zostawili te emocje za sobą, nie przyjmując jednocześnie postawy cynicznej. Ostatecznie, z filmu noir wziełam tylko ogólny zarys: złodzieje, włamania, policjanci, pościg samochodowy. Nie czuję potrzeby odnoszenia się do konkretnego gatunku. Najlepiej stworzyć własny język filmowy, niezależny od ram gatunkowych.

Wybrałaś dość zaskakujące utwory na ścieżkę dźwiękową.

Chciałam zacząć od początków muzyki ludowej. Mam na myśli muzykę amerykańską, tę pierwotną i buntowniczą. Mojemu doradcy muzycznemu Frankowi Beauvais puściłam Grassy grass grass Woody’ego Guthrie. Ta piosenka podkreśla punkt przełomowy filmu, ucieczkę do innego świata. Po przeczytaniu scenariusza, Frank wybrał kilkaset utworów, od tradycyjnych pieśni po muzykę rockową, wszystko z różnych stron świata. Muzyka, tak jak filmowe postaci, cofa się w przeszłość do czasów pierwotnych, np. do algierskiej perkusji czy śpiewu Pigmejów. Gdy akcja toczy się w mieście, muzyka pełni rolę narracyjną – to muzyka, którą słychać w miejscach, gdzie udają się bohaterowie. W lesie natomiast muzyka pochodzi z wnętrzna Bruna i Isabelle – to dźwięki, które wymyślają sobie sami.

Czy na planie nie miałaś wrażenia, że z filmu bije dziwna łagodność?

To pewnie kwestia mojego podejścia. Atmosfera na planie bywała bardzo napięta. Przy tym całym pośpiechu zaskoczyło mnie, że mimo wszystko panuje spokój, którego szukałam. Bardzo pomogły  mi głębia gry i subtelność Florence. Za to Guillaume’owi powiedziałam, żeby po prostu poddał się światłu i przyrodzie. Nasze dyskusje przypominały nieraz walki na ringu, ale wcześniej podpisaliśmy wszyscy pakt zaufania. Wyszło nam to na dobre. Guillaume był pełen sprzeczności, szybki i wolny, zły i czuły, chaotyczny i precyzyjny. Chciałam abyśmy osiągnęli stan harmonijny. Jemu było pewnie najtrudniej, ale w końcu się udało. Harmonia i dysonans... Przygotowując się do zdjęć, często rozmawialiśmy używając terminów muzycznych. Guillaume cytował teorię harmonii Schoenberga, a chwilę potem śpiewał francuski pop.

Czy otwarte zakończenie miało na celu uczynić film bardziej niepokojącym?

Od początku nie chciałam wybierać. Bruno leży ranny, a policyjny pościg jest coraz bliżej, ale ja chciałam by dało się poczuć tętno życia. Kilka razy podczas zdjęć można było usłyszeć gwizdy. To jak indiańskie ostrzeżenie w Westernie – oznacza, że zbliża się niebezpieczeństwo, trzeba uciekać. Gdy na końcu Bruno gwiżdże, daje sygnał Isabelle by się nie zatrzymywała, tylko szła naprzód. Muszą się rozstać, by nie oddawać życia i wolności. Chęć do życia jest tu najistotniejsza. Dla Isabelle nic już nie będzie takie jak dawniej. Ma na sobie kurtkę Bruna, której wcześniej nie zdejmował, a teraz przekazał jako symbol wolności. Dla Bruna, niezależnego i wolnego od norm społecznych, śmierć i więzienie to taki sam, ostateczny wyrok. Jednak, jak mówi w filmie, „to wszystko część gry”.

Prawdziwie niepokojący charakter nadaje zakończeniu śmierć Guillaume’a Depardieu.

Guillaume’owi bardzo podobała się interpretacja śmierci Bruna jako pewnego rodzaju wyzwolenia i buntu przeciw ustalonemu porządkowi. Zawsze chciał być uosobieniem nieugiętego buntownika, ale takiego, który zostawi coś po sobie. Mam nadzieję, że się udało.

 

Guillaume Depardieu (Bruno)

Guillaume Jean Maxime Antoine Depardieu (ur. 7 kwietnia 1971 roku w Bougival, zm. 13 października 2008 w Garches) – francuski aktor filmowy i telewizyjny. Był starszym dzieckiem i jedynym synem aktora Gérarda Depardieu (ur. 1948) i aktorki Elisabeth Guignot (ur. 1941). Miał młodszą siostrę Julie (ur. 1973).

Po raz pierwszy pojawił się na ekranie w wieku trzech lat w filmie Nie taki zły (Pas si méchant que ça, 1974). Jako nastolatek pił, rozrabiał i brał narkotyki. Trafił do aresztu po raz pierwszy w wieku 15 lat. W młodości otwarcie przyznawał, że nienawidzi swojego ojca. Paradoksalnie jednak właśnie jemu zawdzięcza aktorską karierę. Zadebiutował rolą młodego Marina Maraisa u boku ojca w biograficznym dramacie muzycznym Wszystkie poranki świata (Tous les matins du monde, 1991) i zdobył nominację do nagrody Césara za najbardziej obiecujący debiut. Kolejną nominację w tej samej kategorii otrzymał za postać zagubionego chłopaka, którego przygarnia pod swoje skrzydła zawodowy morderca w średnim wieku i zaczyna trenować w sztuce zabijania w komedii kryminalnej Czuły cel (Cible émouvante, 1993).

W 1995 roku, po wypadku motocyklowym, przeszedł 17 operacji. W szpitalu uległ zakażeniu szpitalnemu gronkowcem, co skończyło się amputacją nogi. W czarnej komedii Nowicjusze (Les Apprentis, 1995) za postać Freda został uhonorowany nagrodą Césara. Wypadek, rehabilitacja i załamanie, jakie przeszedł po amputacji, zmieniły jego życie. W 1996 roku w Paryżu odebrał nagrodę im. Jeana Gabina. Nieco później wystąpił już z protezą w komedii kryminalnej Kłamczucha (...Comme elle respire, 1998) jako niefortunny porywacz, który udaje wielbiciela starszej pani. Rola młodego pisarza Pierre'a, który pragnie zdemaskować wielkie kłamstwa w melodramacie Pola X (1999) przyniosła mu nagrodę na festiwalu filmowym w Gijón.

Komponował muzykę (podczas rehabilitacji odkrył ponoć, że to jego powołanie), ale również czynnie działał w założonym przez siebie stowarzyszeniu pacjentów poszkodowanych przez lekarzy. 30 grudnia 1999 roku ożenił się z Elise Ventre. W styczniu 2001 urodziła się ich córka Louise. W 2003 roku wdał się w awanturę, podczas której zaczął strzelać na ulicy. Nikogo nie zranił, ale został skazany na dziewięć miesięcy więzienia za napaść i nielegalne posiadanie broni, jednak po nocy spędzonej w areszcie wyszedł za kaucją (5 tysięcy euro).

Zmarł 13 października 2008 w szpitalu w Garches na przedmieściach Paryża. Przyczyną śmierci było zapalenie płuc, którego aktor nabawił się w Rumunii, podczas kręcenia filmu L'enfance d'Icaire.
                                                                                                                           /Wikipedia/

Filmografia

  • 2009    Prawdziwa miłość (Au voleur), reż. Sarah Leonor

    Po tamtej stronie (The Way Beyond), reż. Alexandre Iordachescu

  • 2008    Lovebirds, reż. Christine Dory

    O wojnie (De la guerre), reż. Bertrand Bonello
    Stella, reż. Sylvie Verheyde
    Wersal (Versailles), reż. Pierre Schoeller

  • 2007    Blindfolded (Les yeux bandés), reż. Thomas Lilti

    La France, reż. Serge Bozon
    Nie dotykać siekiery (Ne touchez pas la hache), reż. Jacques Rivette

  • 2006    Célibataires, reż. Jean-Michel Verner
  • 2004    Process, reż. Christian Leigh
  • 2003    Aptekarz (Le Pharmacien de garde), reż. Jean Veber
  • 2002    Once upon an Angel (Peau d’ange), reż. Vincent Perez

    Kochaj ojca (Aime ton pere), reż. Jacob Berger
    Like an Airplane (Comme un avion), reż. Marie-France Pisier

  • 2000    Miłość, prozac i inne dziwne rzeczy (Amor, curiosidad, prozak y dudas),

    reż. Miguel Santesmases
    Elle et lui au 14ème étage, reż. Sophie Blondy

  • 1999    Pola X, reż. Leos Carax
  • 1998    Kłamczucha (...Comme elle respire), reż. Pierre Salvadori
  • 1997    Marta (Marthe), reż. Jean-Loup Hubert

    Alliance cherche doigt, reż. Jean-Pierre Mocky

 
  • 1995    Praktykanci (Les Apprentis), reż. Pierre Salvadori
  • 1993    Czuły cel (Cible émouvante), reż. Pierre Salvadori
  • 1991    Wszystkie poranki świata (Tous les matins du monde), reż. Alain Corneau

Florence Loiret Caille (Isabelle)

Florence Loiret Caille, odkryta w Głódzie miłości Claire Denisa, pracowała dotąd z takimi reżyserami jak Erick Zonca, Benoît Jacquot, Michael Haneke, Xavier Giannoli, Arnaud i Jean-Marie Larrieu, Agnès Jaoui i Zabou Breitman. Trzykrotnie występowała także u  Jérôme Bonnella –  zagrała dla niego zrozpaczoną dziewczynę w Olga’s Chignon, prostytutkę w  Waiting for Someone, oraz chwiejną emocjonalnie siostrę Malika Zidi w The Queen of Clubs.

Filmografia

  • 2009    Prawdziwa miłość (Au voleur), reż. Sarah Leonor

    La petite chambre, reż. Stéphanie Chuat & Véronique Reymond
    The Queen of Clubs (La dame de trèfle), reż. Jérôme Bonnell
    Kochałem Ją (Je l’aimais), reż. Zabou Breitman

  • 2007    Opowiedz mi o deszczu (Parlez-moi de la pluie), reż. Agnès Jaoui
  • 2006    Waiting for Someone (J’attends quelqu’un), reż. Jérôme Bonnell

    The Walking Man (L’Homme qui marche), reż. Aurélia Georges

  • 2004    Victoire, reż. Stéphanie Murat

    Une aventure, reż. Xavier Giannoli
    Kochać albo malować (Peindre ou faire l’amour), reż. Arnaud & Jean-Marie Larrieu

  • 2003    Tamta kobieta (Cette femme-là), reż. Guillaume Nicloux

    L’ennemi naturel, reż. Pierre-Erwan Guillaume
    Intruz (L’intrus), reż. Claire Denis

  • 2002    Czas wilka (Le Temps du loup), reż. Michael Haneke

    La petite chambre (k.m.), reż. Élodie Monlibert
    An Embrace (Une étreinte, k.m.), reż. Eskil Vogt

  • 2001    Piątkowa noc (Vendredi soir), reż. Claire Denis

    Olga’s Chignon (Le chignon d’Olga), reż. Jérôme Bonnell

  • 2000    Głód miłości (Trouble Every Day), reż. Claire Denis

    Final Exams (k.m.), reż. Pascal Vincent

  • 1999    Love Bandits (Bandits d’amour), reż. Pierre Le Bret

    The Mechanics of Women (La mécanique des femmes), reż. Jérôme de Missolz
    Kod nieznany (Code inconnu: Récit incomplet de divers voyages), reż. Michael Haneke

  • 1998    O Trouble (k.m.), reż. Sylvia Calle
  • 1996    Alone (Seule), reż. Erick Zonca
  • 1997    Elles, reż. Luis Galvao Teles
 

Jacques Nolot (Manu)

Po krótkim okresie pracy w luksusowym sklepie spożywczym, w wieku 16 lat Jacques Nolot przeniósł się do Paryża. Tam pracował w supermarkecie,jednocześnie uczęszczając na zajęcia z aktorstwa i grając w teatrach i filmach. Napisał także kilka sztuk: La Matiouette, Le café des Jules, La nuit d’Ivan, Glowing Eyes. W 1986 nakręcił film krótkometrażowy Manège i napisał scenariusz do Nie całuję. Potem nakręcił swój pierwszy film pełnometrażowy – Hinterland – a za namową Agnès Godard zaadaptował na scenariusz Glowing Eyes i nakręcił Before I Forget – tryptyk o bohaterze na różnych etapach życia, odkrywającym swoje kolejne „okresy” niczym malarz.

Filmografia

Jako reżyser:

  • 2007    Before I Forget (Avant que j’oublie)
  • 2002    Glowing Eyes (La chatte à deux têtes)
  • 1997    Hinterland (L’arrière pays)

Jako aktor:

  • 2009    Prawdziwa miłość (Au voleur), reż. Sarah Leonor

    Szczęśliwe zakończenie (Les derniers jours du monde), reż. Arnaud & Jean-Marie Larrieu

  • 2007    Before I Forget (Avant que j’oublie), reż. Jacques Nolot

    Świadkowie (Les Temoins), reż. André Téchiné

  • 2005    Kochać albo malować (Peindre ou faire l’amour), reż. Arnaud &     Jean-Marie Larrieu
  • 2002    Glowing Eyes (La chatte à deux têtes), reż. Jaques Nolot

    Pod piaskiem (Sous le sable), reż. François Ozon

  • 2001    Beach Café (Café de la plage), reż. Benoît Graffin
  • 1998    Hinterland (L’arrière pays), reż. Jacques Nolot
  • 1996    Diary of a Seducer (Le journal du séducteur), reż. Danièle Dubroux

    Nenette & Boni, reż. Claire Denis

  • 1994    Forget Me (Oublie-moi), reż. Noémie Lvovsky
  • 1993    I Can’t Sleep (J’ai pas sommeil), reż. Claire Denis

    Dzikie trzciny (Les roseaux sauvages), reż. André Téchiné

  • 1992    Moja ulubiona pora roku (Ma saison préférée), reż. André Téchiné
  • 1991    Border Line, reż. Danièle Dubroux
  • 1990    Après après-demain, reż. Gérard Frot Coutaz
  • 1988    Le café des Jules, reż. Paul Vecchiali

    Trzy miejsca na 26 (Trois places pour le 26), reż. Jacques Demy

  • 1987    Niewinni (Les Innocents), reż. André Téchiné

    Rosa la rose – fille publique, reż. Paul Vecchiali
    Miejsce zbrodni (Le Lieu du crime), reż. André Téchiné
    The Comedy of Work (La comédie du travail), reż. Luc Moullet

  • 1985    Rendez-vous, reż. André Téchiné
  • 1983    La Matiouette, reż. André Téchiné
  • 1981    Hotel Ameryka (Hôtel des Amériques), reż. André Téchiné