Odpoczynek, aktywne wakacje czy testowanie lokalnych smaków? Emilia-Romania zapewni ci włoskie dolce vita
Polacy kochają Włochy, a regionem, który przyciąga ich coraz bardziej, jest... Emilia-Romania. Trudno się dziwić. Ta część słonecznej Italii zachwyca wieloma możliwościami na spędzenie wakacji - od podziwiania pięknych widoków, eksplorowania zamków i muzeów, przez poznawanie lokalnej kuchni, aż po sportowe aktywności. Dla każdego coś dobrego. Chodź, podpowiem ci, jak spędzić wakacje życia w Emilii-Romani.
Jeżeli zastanawiasz się nad tym, gdzie warto spędzić wakacje, Włochy to zawsze dobry wybór. Tu jednak pojawia się pytanie - jaki region wybrać, żeby w pełni poczuć klimat słonecznej Italii. Wizzair uruchomił właśnie loty bezpośrednio z Warszawy do Rimini, czyli jednego z najpopularniejszych turystycznie miast Romanii. W zaledwie 2 godziny możemy znaleźć się na piaszczystej plaży nad samym Adriatykiem. A cały region Emilia-Romania ma nam wiele do zaoferowania - od aktywnego wypoczynku, przez obcowanie z kulturą i naturą, aż po testowanie najpyszniejszych włoskich produktów. Tu każdy znajdzie coś dla siebie. A ja już wiem, na co szczególnie warto zwrócić uwagę. Emilia-Romania to region dla fanów aktywnego wypoczynku Emilia-Romania to serce północnych Włoch i jednocześnie najbardziej różnorodny region tego kraju. Położony jest pomiędzy Apeninami a Adriatykiem. Historycznie dzieli się go na dwie odrębne krainy - Emilię (część zachodnia i środkowa) oraz Romanię (część wschodnia). Dziś jednak to jeden duży region o ogromnym bogactwie kulturowym i kulinarnym. Ta część Włoch oferuje nam ogrom atrakcji. Przede wszystkim są to piękne piaszczyste plaże np. Rimini czy Riccione, na których możemy odpocząć, a dzieci będą miały ogromną radość z kąpieli w falach Adriatyku. Region może poszczycić się 10 nowymi promenadami, 9 plażami z Błękitną Flagą i 10 z Zieloną Flagą - są to wyróżnienia przyznawane kąpieliskom rodzinnym i ekologicznym. Robią wrażenie zarówno w dzień, gdy są oblane słońcem, jak również wieczorem, gdy to zachodzi nad Adriatykiem. Emilię-Romanię szczególnie warto zwiedzać na dwóch kółkach. Zwłaszcza że sami mieszkańcy taką formę podróżowania uznają za tradycyjną. Znajdziemy tam ponad 9 tysięcy kilometrów tras i świetnie rozwiniętą infrastrukturę rowerową. Region oferuje nam różnorodne szlaki, m.in. Food Valley, czyli serce kulinarnych Włoch, oraz 100 hoteli rowerowych i 200 obiektów przyjaznych cyklistom, w których można np. wypożyczyć jednoślady na wycieczkę. To też idealny region dla fanów zabytków, jest to bowiem kraina zamków i twierdz pochodzących ze średniowiecza i renesansu, które przypominają nam o dawnych mieszkańcach Romanii. Oprócz tego 2 parki narodowe oraz różne rezerwaty przyrody zachęcają nas do odkrywania ich podczas pieszych wędrówek. Bogactwo przyrody jest tu widoczne na każdym kroku. A po takiej wyprawie możemy odpocząć w jednym z dostępnych w regionie ośrodków SPA. To zatem idealny region dla ludzi kochających aktywny wypoczynek. Wycieczki rowerowe, piesze wędrówki, nordic walking, a także inne sporty są tu widoczne gołym okiem i aż przyciągają turystów do dołączenia. A po aktywnościach najlepiej spędzić czas na eksplorowaniu lokalnej kuchni, która jest jedną z najbogatszych w całych Włoszech. Smaki Emilii-Romani Emilia-Romania to region bogaty w produkty, o których wszyscy słyszeliśmy. Tu możemy poczuć ich smak w oryginalnej wersji. Emilia-Romania może poszczycić się aż 45 produktami o chronionej nazwie pochodzenia. Do najbardziej znanych należą: Prosciutto di Parma DOP, czyli obłędna szynka dojrzewająca, Parmigiano Reggiano DOP - ser o intensywnym smaku, który może być samoistną przekąską lub świetnym dodatkiem do makaronów i sałatek, a także Aceto Balsamico Tradizionale DOP - tradycyjny ocet balsamiczny z Modeny. Parma to miejscowość, która nosi tytuł Miasta Kreatywnego UNESCO w dziedzinie gastronomii. Nie możemy też zapomnieć, że w Emilii-Romani znajduje się Bolonia, czyli ojczyzna ragu alla bolognese czy oryginalnej bolońskiej mortadeli. A samo Rimini i wybrzeże Romanii słyną z piadiny, czyli cienkiego placka na bazie mąki, wody i smalcu, a także przepysznych ryb i owoców morza. Wszystkich tych dobroci możemy spróbować w oryginalnych wytwórniach i restauracjach. Na Food Valley składają się wytwórnie oliwy. Ja odwiedziłam Oleificio Renzi Simone prowadzoną od 4 pokoleń. Mattia i jego dziadek Guerrino z pasją opowiadają o tym, jak stworzyć najlepszą oliwę z oliwek i ją przetestować, aby w pełni poczuć jej bogaty smak. Będąc w Romanii, nie sposób nie zajrzeć również do tradycyjnej DOP Fossa Cheese w Mondaino, która również jest rodzinnym miejscem, w którym możemy spróbować przepysznych serów i wędlin. DOP Fossa Cheese prowadzi ojciec z dwoma synami. Bracia na co dzień są nauczycielami, a w okresie wakacyjnym przygotowują sery i wszystko robią ręcznie. Najpierw ich produkty są zamknięte w zagipsowanym tunelu przez 81 dni. Później bracia dokładnie je obierają - dziennie około 1000 serów - żebyśmy mogli zachwycać się ich smakiem. Emilia-Romania to też przepiękne winnice, w których możemy zobaczyć, jak produkuje się pyszne wino z tego regionu. I oczywiście bogaty wybór restauracji. W Riccione urzekła mnie Nico Casa & Bottega otwarta codziennie od 9 do 15, więc możemy wybrać się tam np. na lunch. W kuchni króluje tam Nicoletta, która jest rodowitą Romagnolą i robi najlepszą piadinę oraz makarony na świecie (a jakie ciasta!). Cudowny jest też sam klimat tego miejsca - możemy poczuć się jak na obiedzie u babci. A potem zaśpiewać wraz z Nicolettą "Romagna mia, Romagna in fiore", czyli "Moja Romania, Romania w kwiatach" - nieoficjalny hymn tego regionu. Tam, gdzie góry łączą się z morzem, musi być sztuka Włochy to niesamowicie inspirujący kraj. Zawsze, gdy się tam znajduję, odkrywam coś, co karmi artystyczną stronę mojej duszy. Tak też było tym razem. Piękne widoki to jedno, ale Emilia-Romania to kolebka artystów. Właśnie z tego regionu pochodzi wybitny reżyser, Federico Fellini, znany m.in. z takich dzieł filmowych jak: "La Strada", "Słodkie życie" czy "Osiem i pół". W Rimini znajduje się muzeum, w którym możemy bliżej zapoznać się z jego twórczością. Z kolei nieopodal Rimini, w niewielkiej turystycznej miejscowości Riccione, możemy znaleźć miejsca, w których kręcono "Pod słońcem Riccione". Region Emilia-Romania znany jest także z wielu muzycznych festiwali. "W krainie bezkresnych wzgórz bije rockowe serce, którym jest wolność, hałas, który staje się dźwiękiem, księżyc, który ustępuje miejsca słońcu, pragnienie pójścia jeszcze dalej i odkrycia w drugim zupełnie innej osoby, z którą można dzielić się emocjami z koncertu" - to jedno z najpiękniejszych zdań, które przeczytałam w przewodniku po tym regionie. Pamiętam, jak byłam jakiś czas temu w innej części Włoch i w telewizji oglądałam koncert włoskich hitów prosto z Rimini. Teraz wiem, że to miasto aż tętni muzyką - od ulicznych grajków, aż po najsłynniejszych muzyków. Nie brakuje też dźwięków silników, to bowiem region motoryzacyjnych legend takich jak Ferrari, Maserati czy Lamborghini. A jak Włochy, to również strefa fashion. Stolicą włoskiej mody bezapelacyjnie jest Mediolan, ale możecie się zdziwić, jak wielu projektantów pochodzi z regionu Emilii-Romani. Iceberg, Alberta Ferretti, Marco Zanini, Giuseppe Zanotti - wszyscy wywodzą się właśnie z Emilli-Romani. I zaskoczę was, ale również Giorgio Armani, jeden z najwybitniejszych włoskich projektantów, urodził się w tym regionie, a dokładnie w miejscowości Piacenza. A Moschino ma tu swoje szwalnie oraz centrum zarządzania. Trudno się dziwić, że tak wielkie nazwiska inspirowały się miejscem swojego pochodzenia. Malownicze pejzaże Emilii-Romani są w stanie natchnąć każdego. Nawet leżaki, które możemy znaleźć na piaszczystych plażach Rimini czy Riccione, mogą być inspirujące. Udowadnia to Marco Morosini, założyciel marki Brandina. W niewielkim butiku w Riccione możemy znaleźć torby i akcesoria stworzone właśnie z materiału, którego używa się do wykonania leżaków. A wszystko zaczęło się od albumu z portretami wykonanymi na plaży, które Marco stworzył jako grafik. Następnie zaprojektował okładkę do niego właśnie z "leżakowego" materiału. - Chciałem opowiedzieć historię każdej z tych osób. Kiedy skończyłem album, powiedziałem, że szukam czegoś, co odzwierciedli również motyw przewodni portretów i będzie morskim akcentem. I wtedy zdecydowałem: "Zróbmy okładkę z tego samego materiału, co leżaki". Kolory tych materiałów, ich struktura przypomina mi czasy dzieciństwa - mówi Marco Morosini, z którym miałam przyjemność porozmawiać chwilę podczas wizyty w sklepie. Muszę przyznać, że trudno przejść koło tego butiku obojętnie i na pewno warto do niego zajrzeć podczas pobytu w Riccione. Zwłaszcza że na drugim piętrze znajdziemy wystawę twórczości Marco, którą możemy zwiedzić zupełnie za darmo. Klimat w Emilii-Romani tworzą ludzie Uwielbiam włoski temperament i włoską gościnność. To właśnie one sprawiają, że tak chętnie wracam do słonecznej Italii - przynajmniej raz w roku. Już wiem, że Emilia-Romania stanie się jednym z moich ulubionych regionów, do których będę wracać, a w dużej mierze sprawili to ludzie, których spotkałam na swojej drodze. Czy to Nicoletta z Nico Casa & Bottega, czy Marco z Brandiny, czy Guerrino i Mattia z wytwórni oliwy Oleificio Renzi Simone - każda z tych osób udowadnia, że wystarczy dobry produkt i odrobina uśmiechu, aby przyciągnąć turystów i jednocześnie zapewnić im moc atrakcji podczas włoskich wakacji. Emilia-Romania to region, który bez wątpienia mogę nazwać sercem Włoch. Łączy góry z morzem, przyciąga wybitnymi krajobrazami, gwarantuje nam niezapomniane doznania smakowe, a dodatkowo daje ogrom możliwości na spędzenie czasu dokładnie tak, jak lubimy - czy to na zwiedzaniu zabytków, obcowaniu z kulturą i sztuką, czy na leżeniu na plaży i morskich kąpielach. Nowe połączenie lotnicze między Warszawą a Rimini ułatwia wybranie się tam na wakacje, a przepiękne ścieżki rowerowe pozwalają eksplorować ten region na dwóch kółkach. Niezależnie zatem od tego, czy chcesz się tam wybrać z rodziną, z przyjaciółmi, czy może ze zwierzakiem, Emilia-Romania przyjmie cię z otwartymi ramionami i zachwyci swoją różnorodnością. Czytaj także: Podczas wizyty w Mediolanie odwiedziłam Armani Silos. To była podróż w stylu haute couture O tym musisz pamiętać, jeśli planujesz zwiedzić południowe Włochy. Rozmowa z Natalią Rosiak o włoskich ciekawostkach W tych 3 miejscach Książulo zostawił swoje "Muala". Sprawdzam! Czy faktycznie jest tak smacznie?
7 najpiękniejszych miejsc na majówkę w Polsce. Jestem pewna, że będziesz pod wrażeniem
Dokąd wybrać się na majówkę, żeby się zrelaksować i zobaczyć coś ciekawego, a jednocześnie nie wydać zbyt wiele? Sprawdź, jakie miejsca proponujemy na długi majowy weekend.
Gdzie na majówkę? W tym roku majowy weekend zamienia się w tydzień, bo wystarczy wziąć 3 dni urlopu, żeby mieć aż 9 dni wolnego. To już miniwakacje, przedsmak letniego urlopu. Warto ten czas wykorzystać i ruszyć się z domu. Nie trzeba wyjeżdżać za granicę, bo Polska oferuje wiele atrakcyjnych miejsc zarówno dla miłośników leniuchowania, jak i zwolenników aktywnego wypoczynku. Polecamy parki narodowe. Jest ich w całym kraju 23. Wybraliśmy te, naszym zdaniem, najbardziej ciekawe. Nie polecamy Tatr, które w tym okresie są wyjątkowo zatłoczone. Oto nasze propozycje nie tylko na długi majowy weekend, ale również na wakacje. 1. Rozlewiska Narwi – Narwiański Park Narodowy Jedno z najpiękniejszych miejsc w Polsce, zwłaszcza na odcinku od Suraża do Rzędzian, gdzie powstał Narwiański Park Narodowy (z siedzibą w Kurowie). Narew, a dokładnie jej środkowa część, która płynie siecią rozgałęziających i łączących się koryt, nazywana jest polską Amazonką. Tworzy labirynt większych i mniejszych strumieni, które przeplatają się ze sobą albo niespodziewanie nikną w trzcinach. W wielu miejscach znajdują się mokradła i bagniska. Dlatego Narwiański Park Narodowy najlepiej poznawać z wody, podczas spływów kajakowych lub wycieczek łodziami pychówkami (nazwa wzięła się stąd, że zamiast wiosła używa się drąga, którym odpycha się od dna). Miejsca biwakowe pozwalają na odpoczynek i rozpalenie ogniska, aby upiec własnoręcznie złowionego szczupaka lub suma. Rozlewiska można również podziwiać z licznych wież widokowych (np. w Surażu, Uhowie, Topilcu, Waniewie, Kurowie), jak i z unikatowej trasy ekologicznej Waniewo – Śliwno. Atrakcje turystyczne Nad Narwią znajdują się także czyste kąpieliska i szlaki rowerowe. Warto wybrać się na wycieczkę rowerową lub samochodową wzdłuż obwodnicy parku (ok. 90 km). Przebiega ona m.in.: przez Choroszcz (muzeum i pałac Branickich), Suraż (cmentarz żydowski), Waniewo (kładka ekologiczna przez rozlewiska Narwi), Kurowo (siedziba Narwiańskiego Parku Narodowego, ścieżki ekologiczne), Kruszewo (zerwany most i słynne kiszone ogórki), Tykocin (synagoga i Muzeum Kultury Żydowskiej). 2. Bory Tucholskie Ich atut to przyroda, spokój, czyste powietrze i piękne krajobrazy. Bory Tucholskie to drugi pod względem wielkości po Puszczy Białowieskiej las w Polsce, rośnie on na piaszczystych wyżynach w dorzeczu Brdy i Wdy. Można tu odpocząć na wiele sposobów - na rowerze, w kajaku lub wędrując leśnymi szlakami. Do zobaczenia jest wiele: Park Narodowy Borów Tucholskich (znajdują się tutaj punkty widokowe, z których rozpościera się widok na okolicę - głównie lasy i tamtejsze zbiorniki wodne), Jezioro Charzykowskie i krzyżacka warownia w Człuchowie czy też malownicze, otoczone lasami jezioro Wdzydze, zwane Kaszubskim Morzem. Nie można także pominąć Muzeum Borów Tucholskich w Tucholi czy najstarszego w Polsce skansenu we Wdzydzach. Bory Tucholskie to także jeziora i rzeki ukryte w gęstwinie drzew. Brda - zwana Królową Borowiackich Rzek i Wda, zwana Czarną Wodą, tworzą popularne szlaki kajakowe, zaliczane do najpiękniejszych w kraju. Atrakcje turystyczne Punkt widokowy w Wieżycy Centrum Edukacji i Promocji Regionu w Szymbarku Kamienne Kręgi w Węsiorach Muzeum Kolejnictwa w Kościerzynie Muzeum Kaszubskie im. F. Tredera w Kartuzach Kaszubski Park Etnograficzny we Wdzydzach Kiszewskich 3. Roztocze Gęste lasy, wzniesienia i głębokie doliny rzek oraz szchownica pól, wśród których leżą zagubione wsie i miasteczka, rozsiane po lasach i polnych drogach kapliczki i krzyże przydrożne to właśnie Roztocze. Przestrzeń, natura i cisza. To wszystko oferuje malownicza kraina na wschodzie Polski, która wciąż jest mało znana, a to świetne miejsce zarówno na weekendowy wypad, jak i dłuższy wypoczynek przez cały rok. Tu można jeszcze zobaczyć wsie z tradycyjną, drewnianą w większości zabudową, trafiają się również pojedyncze chaty kryte strzechą. Trzeba się jednak śpieszyć, bo stare chałupy giną w oczach. Na Roztoczu, z uwagi na jego wyjątkowe walory przyrodnicze, utworzono Roztoczański Park Narodowy, parki krajobrazowe (np. Lasy Janowskie) i rezerwaty (m.in. Piekiełko, Nad Tanwią czy też Czartowe Pole). Zobaczymy tam bory jodłowo-bukowe, unikalne wodospady (tzw. szumy), a jeśli dopisze nam szczęście – będące pod ochroną bociany czarne i orliki krzykliwe. Koniecznie trzeba zobaczyć słynne (progi skalne) Szumy na Tanwi i rzece Sopot. Atrakcje turystyczne Guciów – skansen Zwierzyniec – Stawy Echo i koniki polskie, kościół na wodzie Szczebrzeszyn – pomnik chrząszcza, kirkut Krasnobród – kapliczka ze źródełkiem, którego woda ma cudowną moc Zamość – rynek, fort 4. Jura Krakowsko-Częstochowska i Ojcowski Park Narodowy Dla miłośników aktywnego wypoczynku dobrym pomysłem będzie wypad na Jurę Krakowsko-Częstochowską. Ten region oferuje wiele atrakcji turystycznych – można zwiedzać zamki, wybrać się na wycieczkę rowerową lub wspinaczkę na okolicznych skałkach. Najbardziej charakterystyczne dla Jury Krakowsko-Częstochowskiej są ruiny zamków. Najpopularniejsze to m.in. Zamek Ogrodzieniec, Zamek Mirów i Bobolice oraz Zamek na Pieskowej Skale. Wyżyna Krakowsko-Częstochowska słynie z białych wapiennych ostańców skalnych, które przyciągają zarówno wspinaczy, jak i turystów. Najbardziej popularne to: Podlesice, Rzędkowice, Podzamcze, Góra Zborów, Dolina Bolechowicka. Bardzo malowniczy ciąg ostańców skalnych znajduje się pomiędzy zamkami w Mirowie i Bobolicach, wzdłuż którego prowadzi fragment Szlaku Orlich Gniazd. Na Jurze znajduje się wiele szlaków turystycznych, zarówno pieszych, rowerowych, jak i konnych. Najpopularniejsze to: czerwony Szlak Orlich Gniazd niebieski Szlak Warowni Jurajskich czerwony Szlak Rowerowy Orlich Gniazd pomarańczowy Transjurajski Szlak Konny żółty Szlak Dolinek Jurajskich Atrakcje turystyczne Kraków z Wawelem Częstochowa z Jasną Górą Olkusz - muzeum afrykanistyczne Pustynia Błędowska Zamek Ogrodzieniec w Podzamczu 5. Biebrzański Park Narodowy Dla turystów przygotowano szlaki kajakowe, rowerowe i piesze. Z wysokich wież obserwacyjnych i kładek ułatwiających przejście nad grząskim terenem można wygodnie podpatrywać toczące się w dolinie życie. Każda pora roku w Biebrzańskim Parku Narodowym oferuje turyście inny zestaw atrakcji. Szczyt sezonu przypada jednak właśnie wiosną, kiedy Biebrza rozlewa się po horyzont. Można wtedy obserwować m.in. brodzące w wodze łosie, a także migrujące ptaki. Organizowane są przeprawy przez bagna i wodne survivale. Warto również odwiedzić króla Biebrzy, Krzysztofa Kawenczyńskiego, który ponad 20 lat temu przeniósł się z Warszawy nad Biebrzę i z czasem stał się legendą biebrzańskich bagien. Najłatwiej go spotkać w w zaprzyjaźnionym Dworze Dobarz. W swoim gospodarstwie w Budach stworzył skansen, hoduje koniki polskie i opiekuje się bezpańskimi psami. W dwóch chatach zgromadził ludowe świątki, tkaniny, obrazy, naczynia ludowe, dawne narzędzia rolnicze. Atrakcje turystyczne Jagłowo nad Biebrzą – żywa wieś skansen Osowiec – twierdza i Muzeum Biebrzańskiego Parku Narodowego 6. Słowiński Park Narodowy Znajdują się tutaj ruchome wydmy, które osiągają wysokość ponad 30 m n.p.m. W miesiącach wiosennych i letnich przypominają Saharę, a w zimie, kiedy spadnie śnieg Arktykę. Góry piasku są fantastyczne, na dodatek można po nich chodzić. Warto wspiąć się na największe wzniesienie, którym jest Wydma Łęcka (ok. 40 m n.p.m.), skąd rozciaga się piękna panorama na wszystkie wydmy, jezioro Łebsko i Bałtyk. Atrakcje turystyczne Kluki – Muzeum Wsi Słowińskiej Czołpin – latarnia morska jeziora: Łebsko, Gardno, Dołgie 7. Góry Stołowe Na zachód od Kłodzka, w rejonie Sudetów Środkowych leży Park Narodowy Gór Stołowych ( niewielkie pasmo górskie o charakterystycznej rzeźbie - strome stoki, płaskie jak blat stołu szczyty). Piaskowcowe labirynty, ciasne przejścia, skalne baszty i grzyby, wysokie na kilkadziesiąt metrów pionowe skały i niesamowite widoki z nich się roztaczające - wszystko to powoduje, że turyści chętnie odwiedzają ten zakątek Ziemi Kłodzkiej. Najważniejsze atrakcje to dwa szlaki turystyczne: Błędne Skały i Szczeliniec Wielki (919 m n.p.m.). Ten ostatni stanowi jedną z największych atrakcji przyrodniczych i turystycznych Gór Stołowych. Od XVIII w. można na niego wejść po schodach, podziwiając po drodze potężne bloki wietrzejącego piaskowca, które w wyniku erozji przybrały fantastyczne skalne formy (m.in.: Wielbłąd, Słoń, Kwoka, Sowa). Błędne Skały to labirynt skalny, pełen wąskich przejść, szczelin i tuneli, między którymi biegną nawet 10-metrowe korytarze. Kształty skałek w rezerwacie są niesamowite. Można dostrzec wśród nich głowy, grzyby, wysokie baszty, bramy, kamienne postacie z piaskowca. Niektóre olbrzymie głazy stoją tu na cienkich stopkach i zdają się igrać z prawami fizyki. Mają zabawne nazwy, jak np. Kurza Stopka. Atrakcje turystyczne Szosa Stu Zakrętów z Kudowy-Zdrój do Radkowa, Wambierzyce zwane śląską Jerozolimą Czermna koło Kudowy-Zdroju – kaplica czaszek Pstrążna – skansen budownictwa sudeckiego Karłowo – Fort Karola na górze Ptak Duszniki-Zdrój – dworek Chopina i muzeum papiernictwa Teplicko-Adrspachskie Skały, zwane Skalnym Miastem Tekst opublikowany pierwotnie 24 kwietnia 2018 roku. Czytaj także: Polki eksplorują: Wybrałyśmy 7 miejsc, które warto odwiedzić w weekend Wybrałam się na glamping i już wiem, skąd ta popularność. Czy warto? W tych 3 miejscach Książulo zostawił swoje "Muala". Sprawdzam! Czy faktycznie jest tak smacznie?
Festiwal Wibracje – w tym roku to już 10. edycja
Okrągła data skłania do wspomnień i przeglądu slajdów z minionych lat. Bez względu na wichry historii, Wibracje odbywają się nieprzerwanie od 2017 roku. Jubileuszowa edycja zapowiada się jako najbardziej dopracowana i jednocześnie najbardziej różnorodna odsłona festiwalu. Wibracje 2026 odbędą się ponownie w sprawdzonej, naturalnej lokalizacji blisko Warszawy – miejscu, które w ostatnich latach stało się rozpoznawalnym „domem” festiwalu, tworząc unikalne połączenie przestrzeni, natury i społeczności. Tym bardziej, że organizatorzy oficjalnie zapowiadają przerwę w realizacji Festiwalu: wkrótce potwierdzą czy po kolejnej edycji czeka nas lato, lub lata bez Wibracyjnego klimatu.
Program – przekrojowy i wielowarstwowy Tegoroczny program został zaprojektowany jako synergiczny system naczyń połączonych – od nauki i psychologii, przez praktyki ciała i umysłu, aż po doświadczenia dźwiękowe, spotkania z tradycjami szamańskimi i opowieści podróżników. Zaczyna się od energii. Od dźwięku, który nie jest tylko koncertem, ale wejściem w stan. ShataQS powracają na Wibracje po raz drugi. Ich muzyka, balansująca między elektroniką, etnicznością i transowością, otwiera przestrzeń, w której słuchanie staje się doświadczeniem cielesnym. To nie występ – to wejście w rytm. Równolegle pojawia się postać niemal tożsama z historią festiwalu – Paprodziad i Echo Rodu. Artysta, który od lat współtworzy duchowy krajobraz Wibracji, wraca jak przewodnik łącząc słowo, muzykę i opowieść o tożsamości, naturze i wspólnocie. W tym pejzażu pojawia się także nowa energia – GUTS, po raz pierwszy na Wibracjach. Producent i DJ o międzynarodowej renomie, który łączy hip-hop, funk i brzmienia świata, wnosi świeży, pulsujący wymiar pokazując, że groove również może być formą świadomości. Hitchcock stwierdził: Film ma zaczynać się od trzęsienia ziemi, a potem napięcie powinno już tylko rosnąć. Zatem na Wibracje przyjeżdża w tym roku Tulku Lobsang Rinpoche – nauczyciel buddyjski, który łączy głęboką tradycję tybetańską z niezwykle praktycznym podejściem do pracy z ciałem i umysłem. Jego obecność nie jest tylko kolejnym punktem programu, ale stanowi też domknięcie całej opowieści. To moment, w którym wszystkie wcześniejsze wątki – uważność, ciało, energia, świadomość – spotykają się w jednej, spójnej praktyce. Określenie „Tulku” w tradycji buddyzmu oznacza nauczyciela uznanego za świadome ponowne wcielenie wcześniejszego mistrza duchowego. Chodzi tu o konkretną ideę kontynuacji — przekazywania wiedzy, doświadczenia i współczucia z życia na życie, w sposób intencjonalny. W świecie, w którym wszystko wydaje się jednorazowe i ulotne, idea tulku przypomina coś odwrotnego — świadomość, intencja i mądrość mogą być rozwijane i przekazywane dalej. Z tej warstwy doświadczenia uczestnik naturalnie przechodzi w stronę wiedzy. W strefie umysłu i nauki narracja się zagęszcza. Pojawiają się konkretne badania i język nauki. Prof. dr hab. Bożena Muszyńska wprowadza w świat grzybów i ich realnego wpływu na organizm – bez uproszczeń, z precyzją badacza. Obok niej dr Dilbag Jindal buduje pomost między medycyną zachodnią, a tradycjami Wschodu, pokazując, że zdrowie może być stałą homeostazą, a nie polityką interwencjonistyczną. W tej samej przestrzeni pojawia się prof. Paweł Holas, który rozkłada na czynniki pierwsze mechanizmy działania umysłu. Jego obecność ma podwójny wymiar. Z jednej strony pogłębiona refleksja nad istotą świadomości – ludzkiego ducha, z drugiej bardzo konkretny, praktyczny temat uzależnień cyfrowych. To moment, w którym festiwal dotyka jednego z najbardziej aktualnych napięć współczesności – relacji człowieka z technologią. Narracja nie zatrzymuje się jednak na nauce. Rozszerza się o filozofię i refleksję nad codziennością. Dr Marcin Fabjański, powracający po latach, wnosi perspektywę stoicką – spokojną, zdystansowaną, dokonując zestawienia myśli wschodu i zachodu, która jak się okazuje w wielu miejscach potrafi być niezwykle spójna. Obok niego pojawia się Jarosław Gibas, specjalista nurtu transpersonalnego, który operuje językiem bardziej bezpośrednim, społecznym, momentami prowokującym. Wspólnie z żoną Dorotą Mrówką poprowadzą także spotkanie dotyczące pułapek duchowego rozwoju. Jest to obecnie szczególnie ważny temat, ponieważ dotyka powszechnych zjawisk uproszczeń, iluzji, czy fałszywych autorytetów. Wspólnie tworzą napięcie między kontemplacją, a krytycznym oglądem rzeczywistości. W tle tej części programu pojawia się także dr Piotr Morzyński, reprezentujący bardziej analityczne, strukturalne podejście do wiedzy i fizyki oraz podstawowych praw rządzących wszechświatem. Zada pytanie o naturę czasu. Dużo o tym wie, bo buduje atomowe zegary, które są w stanie liczyć czas w sekundach do kilkunastego miejsca po przecinku. Przy takiej dokładności obserwuje różnice czasu wynikające z teorii Einsteina. I kiedy wydaje się, że festiwal osiąga poziom intelektualnej pełni, następuje kolejny zwrot – w stronę tego, co trudne do uchwycenia językiem. W strefie szamana o tradycji i doświadczania będzie mówić Françoise Rimbaud, która po raz pierwszy pojawi się na Wibracjach. Jej obecność wnosi coś rzadkiego: autentyczność wynikającą nie z teorii, lecz z praktyki i przeżycia. To przestrzeń pracy z rytuałem, z intencją, z tym, co niewidoczne, ale odczuwalne. Obok niej powraca Mana – drugi raz, ale już jako postać, która zdążyła zbudować silną relację z uczestnikami. Mana urodził się na Ra’iatea, legendarnej wyspie Hawaiki Nui, świętym miejscu pochodzenia Polinezyjczyków. Jego sposób prowadzenia – spokojny, ugruntowany, pozbawiony nadmiaru formy – sprawia, że dla wielu staje się jednym z najważniejszych punktów programu. A gdzieś między nauką i twardymi eksperymentami, a duchowym przekazem Rimbaud, znajduje się spotkanie z Robertem Bernatowiczem, który zaprezentuje szereg ciekawych przesłanek z mitologii i rytów dawnych ludów dotyczących spotkań człowieka z inteligencją pozaziemską. Całość tej narracji, od dźwięku, przez wiedzę, po doświadczenie, znajduje swoją kulminację w obecności wyjątkowego gościa. W tej opowieści pojawia się także powrót, ale w zupełnie nowej formie. Michał „Baba” Baciński, znany wcześniej z działań kolektywu W Gruncie Ruchu, wraca na Wibracje już jako niezależny nauczyciel i twórca własnej metody pracy z ciałem. Jego warsztat „Movement – lokomocje, akrobacje, animal flow" to bardzo konkretna, praktyczna propozycja: połączenie jogi, tańca, kalisteniki i treningu mobility, oparte na eksploracji naturalnych wzorców ruchu – od inspiracji capoeirą i sztukami walki, po ruchy zwierzęce. Z roku na rok wyraźniej na mapie festiwalu zaznacza się strefa tantry. Przyciąga uczestników gotowych na głębszą, bardziej świadomą pracę z relacją, energią i obecnością. W poprzednich edycjach gościła m.in. Zosię i Dawida Rzepeckich, współtworząc przestrzeń opartą na uważności, autentyczności w relacjach. W tym roku do programu powraca także Paul Simon Sutton, jeden z najbardziej rozpoznawalnych nauczycieli tantry w Europie, znany z łączenia pracy z ciałem, emocjami i świadomością. Nową postacią w tej strefie będzie Francisco Fortuño, który po raz pierwszy pojawi się na Wibracjach, wnosząc świeżą perspektywę. Tak zbudowany program nie jest zbiorem wydarzeń. To proces. Ruch od zewnętrznego doświadczenia do wewnętrznego wglądu. Od rytmu – do ciszy Mimo, że program zajęć to ponad 100 prowadzących w 9 strefach tematycznych, wielu uczestników znajduje radość w spędzaniu czasu na festiwalu na radosnym nic-nie-robieniu, wylegiwaniu się na w hamaku z kubkiem matchy przyrządzonej przez cudownych ludzi czy kąpielach w rzece Skrwie. Wibracje wchodzą w mięśnie i rozluźniają od stóp do głów – przez rozmowy, tańce, śpiewy przy ognisku czy posiedzenia w saunie. Bez alkoholu, bez marudzenia, bez napinki – Wibracje to wymarzony pomysł na urlop dla całej rodziny. #FindYourTribe Festiwal Wibracje odbędzie się w dniach 22-26 lipca 2026 w miejscowości Radotki k. Płocka 🌿🐋 𝐁𝐢𝐥𝐞𝐭𝐲 𝐢 𝐩𝐫𝐨𝐠𝐫𝐚𝐦 można znaleźć na stronie Festiwalu. Relacja z zeszłorocznej edycji Festiwalu Wibracje jest dostępna tutaj: Aftermovie 2025
Wyzwanie przyjęte: Miał być jarmark z prawdziwego zdarzenia, a jak wyszło? Sprawdzam Jarmark Bożonarodzeniowy 2025 w Warszawie
Jarmark Bożonarodzeniowy 2025 w Warszawie na Placu Defilad to zupełna nowość, dzięki której mieszkańcy stolicy w końcu mogą powiedzieć, że mają jarmark z prawdziwego zdarzenia. Tego nie da się odjąć temu miejscu. Ale czy faktycznie jest tak świątecznie i magicznie? Postanowiłam to sprawdzić.
Pada śnieg, pada śnieg, dzwonią dzwonki... świątecznych kramów i terminali. Grudzień to bowiem czas oczekiwania na święta, a gdzie najbardziej poczujemy bożonarodzeniową atmosferę, jeśli nie na jarmarku? Ta tradycja przywędrowała do nas z Zachodu. To właśnie tam powstały pierwsze jarmarki, a najstarszy datowany jest na 1434 rok - Striezelmarkt w niemieckim Dreźnie. Bawaria, Tyrol, małe austriackie miasteczka od dawna w grudniu zamieniają się w świąteczne wioski. A nawet nie tylko małe miasteczka. Najpiękniejsze jarmarki bożonarodzeniowe znajdziemy też w samym Wiedniu: uroczy, rozświetlony milionami kolorów Wiener Christkindlmarkt przy Ratuszu naprzeciwko Pałacu Hofburg, przeuroczy jarmark przy Pałacu Schoenbrunn, czy też urokliwy Art Advent am Karlsplatz, który słynie ze sztuki i rękodzieła - te jarmarki co roku przyciągają rzesze turystów, którzy chcą poczuć świąteczny klimat. Także Berlin, Praga i wiele innych dużych miast mogą pochwalić się swoimi kiermaszami. Nic więc dziwnego, że ta tradycja przywędrowała także do Polski. W naszym kraju za najstarszy jarmark świąteczny uznaje się Krakowski Jarmark Bożonarodzeniowy na Rynku Głównym, który ponoć sięga nawet średniowiecza. Gdańsk, Wrocław, Poznań to z kolei te, które uznawane są za najpopularniejsze i ściągają turystów nie tylko z innych części kraju, ale też świata. Takiego jarmarku z prawdziwego zdarzenia brakowało jednak w stolicy, co było zaskakujące i smutne dla fanów tego typu atrakcji mieszkających w okolicach Warszawy. Co prawda mieliśmy świąteczny kiermasz przy Barbakanie, ale te budki trudno było nazwać jarmarkiem z prawdziwego zdarzenia. Dlatego wszyscy mieliśmy ogromne oczekiwania, gdy Prezydent Trzaskowski ogłosił Jarmark Bożonarodzeniowy 2025 na Placu Defilad. Jarmark Bożonarodzeniowy 2025 w Warszawie na Placu Defilad - niespodzianka dla fanów świąt w stolicy Muszę przyznać, że jestem ogromną fanką Bożego Narodzenia i wszystkich klimatycznych atrakcji związanych ze świętami. W tym sezonie zamieniam się w prawdziwego elfa, który już na początku grudnia szykuje świąteczne prezenty, ogląda najbardziej ckliwe filmy bożonarodzeniowe, słucha świątecznych piosenek i... kocha klimat jarmarków. Zwiedziłam już inne kiermasze w Polsce i na świecie i nie mogłam doczekać się tego w stolicy. Miałam zatem duże oczekiwania, ale odczucia po odwiedzeniu tego miejsca mam mieszane. Swój pierwszy jarmark w życiu zaliczyłam w Poznaniu. Pamiętam, jak oczarował mnie pięknie oświetlony Plac Wolności, a do tego urocze budki z różnymi przysmakami i rozgrzewającymi napojami podawanymi w dedykowanych temu konkretnemu jarmarkowi kubeczkach, które mam do dziś. Potem postawiłam sobie wysoko poprzeczkę, bo pojechałam na jarmarki do Wiednia - tam zwiedziłam wszystkie kiermasze i sama nie byłam w stanie stwierdzić, który zauroczył mnie najbardziej. Cudnie rozświetlony Ratusz, ogromne lodowisko w samym sercu stolicy Austrii, drzewo rozświetlone serduszkami, najlepsze przysmaki i precle, a do tego urocze kubeczki, które można oddać lub zabrać na pamiątkę. W Warszawie dostajemy tego namiastkę, ale wciąż brakuje w tym wszystkim świątecznego twista. Co znajdziemy na jarmarku w Warszawie? Warszawski jarmark najbardziej podobał mi się, gdy... na niego czekałam. Przejeżdżając przez Centrum, za każdym razem spoglądałam w stronę Pałacu Kultury, u którego "stóp" pojawił się ogromny Diabelski Młyn, a obok niego wiele drewnianych budek rozstawionych wzdłuż ulicy Marszałkowskiej. Nie mogłam doczekać się, aż to miejsce rozświetli się feerią barw i świateł. A przede wszystkim aż sama będę mogła zagubić się pomiędzy tymi drewnianymi budkami i muszę przyznać, że to dość szybko się udało. Od razu, gdy znalazłam się na jarmarku, poczułam się jak w labiryncie - nie mogłam się odnaleźć. Jasne jest, że na tego typu wydarzeniach zawsze jest dużo ludzi, co dodaje efektu chaosu, ale ja byłam tam "na tygodniu", żeby właśnie uniknąć tłumów w weekend i wydaje mi się, że w miarę mi się to udało. Nie da się jednak ukryć, że wciąż nie mogłam się odnaleźć. Zabrakło mi oznaczeń i jakiegoś takiego porządku. O wiele łatwiej zwiedzałoby się jarmark, gdybym np. w jednym miejscu widziała strefę z jedzeniem, w innym np. z bombkami i rzemiosłem, a jeszcze w innym z łakociami, czy grami i zabawkami. A tu dostajemy istne pomieszanie z poplątaniem. Przejdźmy zatem do tego, co znajdziemy na jarmarku w Warszawie, bo tu już jest ciekawiej. Są tam znane z innych jarmarków piernikowe serca, są budki z grillowanym mięsem czy pajdami ze smalcem. Oczywiście są także kramy z grzanym winem, ale też herbatą, miodem pitnym i czekoladą. Jest strefa "piłkarska", gdzie można spróbować sił w strzelaniu goli oraz stoiska jak z wesołego miasteczka, na których można wygrać ogromną maskotkę lub... przegrać jakąś stówkę czy dwie. W końcu możemy wjechać na diabelski młyn i podziwiać panoramę Warszawy - najlepiej wieczorem, gdy jest pięknie rozświetlona. Swoje stoiska mają także popularne marki, co jest o tyle fajne, że przynajmniej wiemy, czego możemy spodziewać się w tych budkach. Swój straganik ma m.in. Lubaszka, Olsza, A.Blikle oraz E.Wedel. To właśnie tam znajdziemy różne wypieki, które znamy z firmowych sklepów, a jeśli chodzi o samego Wedla - przesłodką, ale i pyszną gorącą czekoladę oraz wyroby marki - czekoladowe lizaki, Ptasie Mleczka, czekolady, a nawet kalendarze adwentowe. "Kino pod choinką" w samym sercu jarmarku Muszę wspomnieć także o czymś, co wyróżnia Warszawę na tle jarmarków na całym świecie - kino w samym sercu. Kinoteka, która znajduje się w Pałacu Kultury, co roku organizuje kino plenerowe w wakacje, a jarmark przy samym pałacu sprawił, że taka inicjatywa pojawiła się także w wersji zimowej. Na terenie jarmarku znajduje się specjalnie wydzielona strefa z ekranem, na którym w weekendy wyświetlane są filmy dla dzieci, a we wtorkowe wieczory dla dorosłych. W repertuarze znalazły się takie perełki jak: "Amelia", "Złe Mamuśki 2: Jak przetrwać święta?", "Kochajmy się od święta" czy "Greenbook". W kinowej strefie znalazły się leżaczki, na których można się wyłożyć, aby kontemplować film. Do tego pracownicy Kinoteki rozdają kocyki na rozgrzanie, a także herbatę i popcorn. Kocham takie inicjatywy i uwielbiam to, że właśnie Warszawa może się nią poszczycić. Jarmark w Warszawie - ceny Ceny to zawsze coś, co wzbudza największe emocje, gdy rozmawiamy o jarmarkach świątecznych. Z reguły bowiem tego typu atrakcje nie należą do tanich. Jesteśmy nauczeni tego, że ceny np. we Wrocławiu bywają nawet wyższe niż za granicą. A jak to w tym roku wygląda w Warszawie? Tanio nie jest, ale tanio to już było. Myślę więc, że nie ma aż takiej tragedii, jak to niektórzy ogłaszają w mediach społecznościowych. Wszystko zależy od tego, czego oczekujemy i za co płacimy. Przyjeżdżając na jarmark w Warszawie, trzeba się bowiem liczyć z tym, że po pierwsze ceny będą warszawskie, a po drugie wciąż brać pod uwagę to, w jakim miejscu się znajdujemy. Jarmark świąteczny w Centrum Warszawy na pewno nie będzie tani, ale też nie jest aż tak drogi. Możemy bowiem znaleźć na nim produkty, które jesteśmy w stanie kupić taniej niż na innych jarmarkach, a już na pewno patrząc na ich "jakość". Gdy kupujemy pajdę chleba ze smalcem za 20 zł, dostajemy ogromną kromkę chleba ze smalcem i ogórkiem - tu warto podkreślić, że jest to porcja do najedzenia się, a za dodatek ogórka na innych jarmarkach często trzeba dopłacać, tu mamy w zestawie. 21 zł za ogromną porcję gorących frytek belgijskich z sosem to też nie jest cena oporowa jak na miejsce tego typu. Za 6 sztuk churrosów z wybranym sosem trzeba zapłacić 25 zł, a za kołacza 30 zł. Kiełbasa z grilla to koszt 29 zł, a jak wiadomo - na innych jarmarkach cena za tego typu przysmaki wynosiła nawet około 50 zł. Hot dog za 25 zł czy kołacz za 30 zł - nie jest tanio, ale też dramatu nie ma. No i on - król jarmarków, czyli oscypek. 6 zł za grillowany serek z żurawiną to cena nawet niższa niż ta, którą musimy zapłacić za tego typu przysmak na Krupówkach w Zakopanem, czyli stolicy oscypka. Do tego wino grzane za 20 zł, czyli taki standard jarmarkowy. I tu postawię kropkę, aby przejść do swojego podsumowania. Bardziej Berlin niż Wiedeń, ale wciąż klimatycznie Wiedeńskie jarmarki uznawane są za najpiękniejsze w Europie, a być może nawet na świecie, więc nie oszukujmy się - stawiają poprzeczkę bardzo wysoko. Muszę przyznać, że gdy byłam w Berlinie, nie byłam już tak zachwycona jarmarkami. Oczywiście da się tam poczuć świąteczny klimat, ale ulokowane pomiędzy ulicami szarego Berlina, nie są tak magiczne jak te wiedeńskie. I taki sam klimat jak w Berlinie dostajemy w Warszawie. Nie wiem, czy to kwestia tego, że od lat mieszkam w stolicy i jednak znajdujący się między Pałacem Kultury a Warsem jarmark trudno mi ulokować w swojej głowie w zakładce "magiczne miejsca". A może chodzi o to, że wciąż jest to bardziej targowisko niż świąteczna wioska. Wiem jednak, że jarmarkowi w Warszawie brakuje tej magii, której oczekiwałabym od tego typu wydarzeń. Ale muszę przyznać, że daję mu jeszcze szansę, bo wiem, że to pierwszy tego typu jarmark w stolicy i mam nadzieję, że w kolejnych latach będzie tylko lepiej. Czy na jarmarku w Warszawie da się poczuć świąteczny klimat? Mimo wszystko myślę, że warszawski jarmark to dobre miejsce, aby poczuć świąteczny klimat. W magii Bożego Narodzenia jest bowiem coś konsumpcjonistycznego, co zgrywa się z koncepcją jarmarków. A nie ma nic lepszego niż wybranie się na taki kiermasz z grupką przyjaciół. Można zjeść churrosy, popić gorącym napojem, przejechać się diabelskim młynem i obejrzeć film o świątecznym klimacie. Do naszych uszu dochodzą dźwięki największych świątecznych hitów i nie da się nie wczuć w tę atmosferę. Dlatego tak bardzo cieszę się, że Warszawa w końcu ma jarmark z prawdziwego zdarzenia. Więc pójdę tam kolejny raz i wam też to polecam. Zajrzyjcie, przekonajcie się na własnej skórze, czy wam taki jarmark sprawi radość. Myślę, że nie będziecie zawiedzeni, jeśli też wasze oczekiwania nie będą zbyt wysokie. Zawsze możecie pójść na coś pysznego do jedzenia w Centrum, aby nie przepłacać, a potem wpaść na jarmark herbatkę i coś słodkiego. A organizatorów proszę o poprawę w dwóch głównych kwestiach - większy porządek, jeśli chodzi o organizację stoisk na jarmarku oraz... świąteczne kubeczki, których bardzo mi brakuje. Myślę, że taki detal dodałby +100% do świątecznej atmosfery i byłby fajną pamiątką po warszawskim jarmarku - zwłaszcza tym pierwszym, choć to już się nie uda. Czytaj także: Wyzwanie przyjęte: Sprawdzam, czy na ozdoby świąteczne trzeba wydać majątek. Porównuję dekoracje z Dealz, Action i Pepco Wyzwanie przyjęte: W tych 3 miejscach Książulo zostawił swoje "Muala". Sprawdzam! Czy faktycznie jest tak smacznie? Wyzwanie przyjęte: Glamping jesienią i zimą? Jak najbardziej. Wybrałam się na ten rodzaj campu i już wiem, skąd ta popularność
Wyzwanie przyjęte: W tych 3 miejscach Książulo zostawił swoje "Muala". Sprawdzam! Czy faktycznie jest tak smacznie?
Książulo zostawił swoje "Muala" w różnych miejscach w Polsce, które na pewno warto sprawdzić. Ja postanowiłam przetestować 3 miejscówki z Warszawy, w których znajdziemy naklejkę youtubera. To legendarne już burrito, chińczyk w wersji "premium" i coś pysznego na deser. Czy faktycznie jest tak smacznie, jak zapewniał nas Książulo?
Pamiętam czasy, gdy do owianego legendą Manekina, ustawiały się kilometrowe kolejki. Wszyscy zastanawiali się, w czym tkwi fenomen tej restauracji, że przyciąga aż tyle osób. Nie da się ukryć, że te kolejki stały się najlepszą reklamą restauracji, choć to już za nami. Dziś jest znacznie więcej miejsc, i to w całej Polsce, w których tworzą się kolejki na kilka godzin stania, a wszystko za sprawą tego pana. Książulo, czyli znany youtuber, który od kilku lat tworzy własną kulinarną mapę Polski, znany jest nie tylko ze sprawdzania dość nietypowych miejscówek z jedzeniem, ale też z tego, że w tych "najlepszych" zostawia naklejki ze swoim "Muala". W Warszawie znajdziemy kilka restauracji z takim oznaczeniem, a ja postanowiłam sprawdzić 3 z nich, aby przekonać się na własnej skórze, czy za tym "Muala" faktycznie idzie aż tak dobry smak. 1. Señor Lucas - ul. Poznańska 26 W samym centrum Warszawy, nieopodal Dworca Centralnego i Złotych Tarasów, kryje się meksykańska perełka. Wystarczy, idąc Alejami Jerozolimskimi, skręcić w boczną uliczkę, a już za chwilę możemy dostrzec kolejkę ustawioną przy tym lokalu. Nie jest to duża restauracja, ale ma swój wyjątkowy klimat. Gdy już siądziemy przy jednym ze stolików razem z innymi gośćmi, możemy wybrać ulubione meksykańskie danie spośród tacos, quesadillas oraz burritos. To opcje z wołowiną, wieprzowiną, indykiem, a nawet wegetariańskie i wegańskie, czyli dla każdego coś pysznego. Dosłownie pysznego. Muszę przyznać, że podczas testów "Muala" nie był to pierwszy raz, kiedy zajrzałam do Señor Lucas. Doskonale znałam to miejsce i pomimo tego, że za każdym razem muszę postać chwilę w kolejce do wejścia, do tej pory nie zraziło mnie to przed powrotem. Najchętniej wybieram klasyk tej restauracji, czyli Burrito Beef Barbacoa. To delikatny placek z długo gotowaną wołowiną. Do tego jest sporo pasty fasolowej, kolendra i cebulka. Wszystkie te smaki się uzupełniają, a burrito jest tak delikatne, że rozpływa się w ustach. Totalnie podpisuję się pod jego słowami. Swego czasu przetestowałam też burrito z indykiem - Turkey Dios Mio, a także quesadillę w tej samej wersji. Jeżeli chodzi o burrito, miało fajny, cytrusowy posmak, choć osobiście wolę opcję z wołowiną i na nią chętniej bym tam wróciła. Gdy idziecie pierwszy raz, koniecznie ją wypróbujcie. Ciekawe są też quesadille - Señor Lucas ma bowiem zupełnie inną wersję niż ta okrągła, którą znamy. Przypomina burrito, jest też zawiniątkiem w placku, tylko zamiast fasoli dostajemy dużo ciągnącego się sera. Taką pozycję też warto wypróbować w tej restauracji - zwłaszcza jeśli macie ochotę na coś innego niż klasyczne burrito. A co z cenami? Warszawski standard, jeśli chodzi o tego typu pozycje. Za burrito trzeba zapłacić od 33 do 44 zł - najdroższa jest oczywiście wersja z wołowiną. Quesadilla i tacosy są w podobnych cenach. Tu jednak wiemy doskonale, że płacimy za jakość, a ja po takim burrito jestem najedzona aż do końca dnia. Mam dla was też pro tip, jeśli nie chce wam się stać w długich kolejkach w centrum Warszawy. Señor Lucas ma też drugi lokal w Zalesiu Górnym i z tego, co wiem, możemy tam zjeść równie pyszne pozycje co na Poznańskiej. Jeżeli zatem chcecie zrobić sobie wycieczkę na coś pysznego, śmiało zajrzyjcie też tam. 2. Chińczyk na Estrady - ul. Estrady 13D To jest miejsce, do którego długo odwlekałam wycieczkę, bo zawsze mówiłam, że ten chińczyk jest "na końcu świata". To wciąż Warszawa, ale szybciej dojedziemy tam z Łomianek niż z drugiej strony stolicy. Ja też nigdy nie byłam wielką fanką chińskiej kuchni, więc nie miałam "smaka" na tego typu potrawy. Test książulowego "Muala" stał się zatem dla mnie motywacją - zwłaszcza że youtuber często odnosi się do dań serwowanych w tym miejscu. Również inni polecali mi Chińczyka na Estrady. Teraz już przekonałam się na własnej skórze, czy warto robić sobie aż taką wycieczkę. Gdy dojechałam na miejsce, nie mogłam uwierzyć własnym oczom. Niepozorna budka oznaczona jako "Chińczyk na Estrady" tuż obok stacji benzynowej. Sama nigdy nie zatrzymałabym się w takim miejscu na jedzenie i pewnie wiele bym straciła. Wystarczyło przejść przez drzwi, aby znaleźć się w zupełnie innym świecie. Miejsce wewnątrz przypomina standardową restaurację, w której można spędzić miło czas, delektując się ulubionymi potrawami. Już na samym początku, gdy usiadłam przy stoliku, zostałam poczęstowana naparem z ziółkami, w którym wyraźnie wyczuwalna była nuta mięty. Na dworze tego dnia panował mróz, więc tym chętniej ją wypiłam, aby się rozgrzać w oczekiwaniu na zamówione przeze mnie dania. Menu restauracyjne jest ogromne, bo zawiera, o ile dobrze policzyłam, ponad 150 pozycji! To nie może się udać, prawda? Też tak myślałam. Moje zamówienie składało się z trzech pozycji - jedną z nich był klasyk - kurczak chrupiący classic za 40 zł. Dodatkowo na przystawkę wybrałam sajgonkę z mięsem, którą polecał Książulo - 1 sztuka za 6 zł lub zestaw 3 sztuk z ryżem i surówką za 22 zł. I coś dla fanów dań bez mięsa - tofu w sosie z warzywami za 29 zł. Cytując youtubera: "Ja już coś wiem". Test rozpoczęłam od sajgonki. Nie jestem fanką tego typu przystawek i chyba nadal nie będę, choć muszę przyznać, że była pyszna. Do tej pory sajgonki kojarzyły mi się z czymś mega tłustym, a tu było zupełnie inaczej. Zawiniątko było spore, wypełnione po brzegi mięsem. Do tego świeżutkie, aż parowało przy ugryzieniu. Każdy kęs był niesamowicie chrupiący. I powiem wam, że ja zjadłam pół sajgonki i już nie czułam głodu, więc po całej byłabym totalnie najedzona. Uważam, że przystawka składająca się z 3 sajgonek oraz ryżu i surówek za 22 zł śmiało może robić za pełnoprawne danie. Potem mój numer jeden z menu, które zamówiłam - chrupiący kurczak z ryżem, sosem i surówkami. To było przepyszne. Świeżutki, chrupiący kurczak, bardzo dobrej jakości mięso, dobrze zrobiony ryż i surówka, która dodała całemu daniu świeżości. Sos był wylany na spodzie dania, a nie tak, że trzeba było dodatkowo maczać składniki, co niektórzy mogą uznać za minus, ale ja uważam za ogromny plus, ponieważ dzięki temu danie nie stało się suche i przy każdym kęsie było pełne smaków. Porcja była tak ogromna, że jeszcze brałam ją na wynos - co też jest wyznacznikiem tego, że jedzonko było smaczne. Na koniec tofu, które moim zdaniem było najsłabszą pozycją w tym menu. Wiem, że pewnie idąc do chińczyka, mało kto zamawia tego typu dania, ale jednak jest to pozycja w menu, a w czasach, gdy dieta wege jest coraz popularniejsza, uważam, że warto dopracować takie pozycje. Nie było to niesmaczne, warzywa w sosie były ugotowane idealnie - nie za twarde i nie za miękkie. Muszę jednak przyznać, że dla mnie tofu było za mało przyprawione i przysmażone. Danie z pewnością do dopracowania. Wiem też, że mam jeszcze na co wrócić do tego chińczyka. Chętnie spróbuję klasyczną kaczkę po seczuańsku i jeszcze kilka innych pozycji. I być może nawet uda przekonać mi się do tego typu kuchni. Wiem jedno, od teraz, jeśli miałabym wybrać się na chińską kuchnię, to tylko na Estrady lub do którejś z filii restauracji, które mieszczą się w Warszawie - na Powstańców Śląskich 3A i w Centrum Handlowym Reduta. 3. Rurki z bitą śmietaną na Wolskiej - ul. Wolska 50a/paw. 7 B Na koniec wisienka na torcie, czyli deser. Ta historia wzrusza mnie do dziś. Kultowy lokal na warszawskiej Woli, który funkcjonuje od 1984 roku. W pewnym momencie znalazł się w tarapatach i był bliski zamknięcia. Ale tu na horyzoncie pojawił się Książulo i niczym Batman uratował legendarny lokal. No, może nie wszystkie zasługi można przypisać jemu, bo w tym czasie dość głośno zrobiło się o rurkach na Wolskiej, a to przede wszystkim Warszawiacy tłumnie ruszyli, aby wesprzeć właścicieli, którzy odwdzięczyli im się wyjątkowym smakiem. Ja swoje odczekałam i nie ukrywam, że dopiero teraz miałam swoje pierwsze spotkanie z rurkami z Wolskiej. Ojejku, jakie to dobre. Długo zastanawiałam się, jak taka niepozorna rurka może narobić tyle zamieszania. Każdemu z nas przecież zdarzyło się jeść bardziej lub mniej udane wersje i nie powiedziałabym, że to jeden z moich ulubionych deserów. Jakże miło zaskoczyłam się, gdy do niedzielnej kawki spróbowałam chrupiącego, świeżutkiego wafelka wypełnionego po brzegi PRAWDZIWĄ bitą śmietaną. Była leciutka jak chmurka i nie za słodka. Zarówno rurki, jak i śmietana są wyrabiane na miejscu. A ta druga wręcz mnie wzruszyła - uwielbiam smak domowej, bitej śmietany, w której nie czuć sztuczności. Właśnie tak wspominam desery z bitą śmietaną z mojego dzieciństwa, na które zabierała mnie mama. Nadal nie wiem, czy rurka z bitą śmietaną będzie moim ulubionym deserem, na który będę często wracać, ale wiem jedno - jak będę w pobliżu Wolskiej, na pewno wstąpią przynajmniej na jedną rureczkę (no dobra, może dwie). Zwłaszcza że jej koszt to zaledwie 5,50 zł. Czytaj także: Wyzwanie przyjęte: Wybrałam 3 moje ulubione cynamonki w Warszawie. Nr 1 smakuje jak w Skandynawii Wyzwanie przyjęte: Sprawdzam, czy na ozdoby świąteczne trzeba wydać majątek. Porównuję dekoracje z Dealz, Action i Pepco Wyzwanie przyjęte: Na 2 tygodnie zrezygnowałam z jedzenia węglowodanów. Kilka przepisów zostanie ze mną na dłużej
Wyzwanie przyjęte: Glamping jesienią? Jak najbardziej. Wybrałam się na ten rodzaj campu i już wiem, skąd ta popularność
Jeśli zastanawiasz się, czym jest glamping i czy warto się na niego wybrać, mam dla ciebie odpowiedź. Po raz kolejny się na niego zdecydowałam i to jesienią. I jestem zachwycona.
Jeszcze niedawno wszelkiego rodzaju "obozowiska" kojarzyły się z istnym surwiwalem. Do momentu, aż na mapie podróżniczych destynacji pojawiły się one - glampingi. Nazwa niby znajoma, ale tylko częściowo. Co to takiego ten glamping, czym różni się od klasycznego campingu i skąd coraz większa popularność tej formy odpoczynku? Ja już wiem, bo przekonałam się o tym na własnej skórze. Zobacz, czym jest glamping i czy warto się na niego wybrać. Czym jest glamping? Glamping to połączenie słów "glamour" i "camping". Jest to zatem camping w pełnym rozumieniu tego słowa, który opiera się na "obozowaniu", ale w wersji glamour. Mamy więc do czynienia z "eleganckim campingiem", a co wpływa na jego wyjątkowość? Okazuje się, że glamping to obozowisko dla wszystkich, którzy chcą być blisko natury, a jednocześnie nie mają zamiaru rezygnować z wygody. Klasyczny camping łączy się bowiem z wieloma niedogonieniami, które nie są dla każdego. Glamping to nic innego jak hotel pod gołym niebem, który daje nam połączenie komfortu z naturą. I ja jestem jak najbardziej na tak, więc postanowiłam się przekonać na własnej skórze, o co tyle zamieszania. Czy warto wybrać się na glamping? Gdy za pierwszym razem wybierałam się na glamping z moimi przyjaciółkami, nie do końca wiedziałam, czego się spodziewać. Zdecydowałyśmy się na podróż jesienią, a dokładnie w listopadzie, gdy temperatury są niskie, więc istniała obawa, że nie jest to dobra pora na tego typu przeżycia. Okazało się, że nic bardziej mylnego, bo glamping, który wybrałyśmy, ma przyjemnie ocieplane podłogi i klimatyzację dającą ciepło. Okazuje się, że glamping to nie istny survival z farelką i toną śpiworów, tylko prawdziwy hotel pod "gołym niebem". Zamknięte w kopule mogłyśmy podziwiać uroki przyrody, która była dookoła. Dodatkowo udało nam się wtedy trafić na moment, że spadł śnieg, więc obudziłyśmy się z zimowym pejzażem za szybą. Wyprawa spodobała mi się do tego stopnia, że ostatnio ponownie tam wróciłam - tym razem w październiku. I totalnie się nie zawiodłam. Choć krajobraz przestał przypominać ten z teledysku "Last Christmas", złota jesień za oknem również miała swoje plusy. Zwłaszcza wtedy, gdy rano mogłyśmy z przyjaciółką wypić kawę, patrząc na zieleń przyjemną dla oka. Plusy glampingu Zdecydowanym plusem glampingu jest to, że to naprawdę wciąż nietypowa i mało popularna forma odpoczynku. Niby na łonie natury, ale jednak to my decydujemy o tym, jak bardzo chcemy z nią obcować. Możemy spędzić czas, leżąc na trawie w ciepłe dni, a jednocześnie zamknąć się w kopule i podziwiać piękno przyrody zza okna. To zatem idealne miejsce dla każdego, kto potrzebuje odpoczynku od zgiełku miasta, ale nie jest fanem aż tak bezpośredniego obcowania z naturą - ja zdecydowanie należę do takich osób. To, że można odpocząć od miasta i ekranów, to coś, co przyda się każdemu w dzisiejszych czasach. Wystarczy jeden wieczór na glampingu, aby "oderwać się" i zresetować głowę. A nasze oczy też podziękują nam za widok zieleni za oknem, zamiast niebieskiego światła laptopa czy telewizora. Minusy glampingu Zdecydowanym minusem glampingu jest to, że nigdy nie wiadomo, na co się szykować. To bowiem wciąż camp, więc warunki są zdecydowanie bardziej surwiwalowe niż w standardowym hotelu. Trzeba mieć też świadomość, że od okien w kopule trochę "ciągnie" i zimno rozchodzi się po namiocie - nawet wtedy gdy jest włączona klimatyzacja dająca punktowe ciepło. Warto zatem być przygotowanym i mieć ze sobą np. grubszą piżamę, gdy wybieramy taką formę odpoczynku w chłodniejsze dni oraz noce. Gdzie na glamping w okolicach Warszawy? Glamping to coraz popularniejsza w Polsce forma odpoczynku. Dlatego tego typu miejsc jest coraz więcej - szczególnie w niedalekiej odległości od Warszawy, ponieważ to doskonały pomysł na weekend za miastem. Ja zdecydowałam się na Nałęczów, czyli niecałe 2 godziny drogi ze stolicy. Wiem też jednak, że tego typu namiotów oraz letniskowych domków ukrytych w lesie jest naprawdę sporo, więc każdy z nas znajdzie opcję idealną dla siebie. Co ciekawe, glamping można połączyć np. z relaksem w jacuzzi, balii ogrodowej czy saunie, ponieważ tego typu punkty również oferują takie atrakcje. To też dobre miejsce na nocleg, gdy wybierzemy się np. na zabiegi w SPA. Wtedy można połączyć przeżycia dla ciała z doznaniami duchowymi. Czytaj także: Wyzwanie przyjęte: Przez miesiąc codziennie robiłam 10 tysięcy kroków. Mój test dał mi więcej, niż oczekiwałam Wyzwanie przyjęte: Wybrałam 3 moje ulubione cynamonki w Warszawie. Nr 1 smakuje jak w Skandynawii Przez 7 dni moczyłam twarz w wodzie z lodem. Efekt był widoczny od razu, ale 1 rzecz mnie zaniepokoiła
To nie restauracja. To spektakl, o którym mówi cała Warszawa
Warszawa od dawna czekała na miejsce, które wykracza poza schemat klasycznej restauracji. Wybitnie Nieznani to nowy adres na kulinarnej mapie stolicy, który od razu przyciągnął uwagę miłośników dobrego smaku, sztuki i niecodziennych doświadczeń. To przestrzeń, w której każdy moment dnia od śniadania, przez lunch, aż po wieczorną kolację, ma swoją dramaturgię i opowiada własną historię.
Za konceptem stoi Adam Fabisiak, znany z kultowych „Niewinnych Czarodziei 2.0”. Tym razem stworzył miejsce, które łączy gastronomię, design i emocje. To restauracja, do której przychodzi się nie tylko na drinki lub dania, ale po przeżycie, które na długo zostaje w pamięci. W kuchni rządzi Karol Kocik szef kuchni, którego filozofia opiera się na francuskiej precyzji i japońskiej uważności. Każde danie jest tu zaprojektowane tak, by angażować wszystkie zmysły, wygląda jak dzieło sztuki, pachnie i smakuje tak, że trudno pozostać obojętnym. Kolacje przybierają formę spektaklu, podczas którego oprócz menu goście otrzymują scenariusz emocji, w którym obsługa zapewnia kolejne kulinarne odsłony. Wybitnie Nieznani to jednak nie tylko wieczorne show. Poranne śniadania mają w sobie kojącą lekkość, lunche inspirują i pozwalają na chwilę oddechu w ciągu dnia, a wieczory zamieniają się w prawdziwy rytuał. To miejsce, które potrafi dopasować się do rytmu dnia swoich gości, a jednocześnie nieustannie zaskakuje. Dlaczego już teraz mówi się o nim tak dużo? Bo to nie kolejna restauracja, ale nowa definicja gościnności. To adres, do którego chętnie zaglądają nie tylko warszawiacy, ale także artyści, influencerzy i osoby, które szukają miejsc wyjątkowych, gdzie jedzenie jest sztuką, a chwila spędzona przy stole staje się przeżyciem samym w sobie. Wybitnie Nieznani – restauracja, w której warto zatrzymać się na dłużej. @wybitnienieznani Materiał promocyjny Wybitnie Nieznani.
Restauracja Mezalians z Kołobrzegu w rankingu najpiękniejszych na świecie
Restauracja Mezalians z Kołobrzegu znalazła się wśród zaledwie dwunastu finalistów z Europy w kategorii Standalone (niezależne lokale) prestiżowego, międzynarodowego konkursu Restaurant & Bar Design Awards 2025. To jedno z najważniejszych wyróżnień w świecie gastronomii i designu, przyznawane za najbardziej inspirujące i najpiękniej zaprojektowane przestrzenie restauracyjne. W konkursie biorą udział miejsca z całego świata, a kołobrzeska restauracja jest obecnie wśród 72 wyróżnionych globalnie projektów.
Za projekt Mezaliansu odpowiada warszawskie 370studio, które stworzyło wnętrze pełne kontrastów, łączące elementy klasycznego stylu mid-century z odważnymi, nieoczywistymi detalami - jak podwieszony jednorożec czy odwrócony pokój zamontowany na ścianie baru. Kolorystyka beżów, bordo i różu, długi stół symbolizujący polską gościnność oraz ciepłe, drewniane wykończenia nadają przestrzeni wyjątkowy, harmonijny charakter. Mezalians to jednak nie tylko design - to także autorskie menu, w którym klasyka polskiej kuchni spotyka się z odważnymi, międzynarodowymi połączeniami smaków. Karta podzielona jest na dwie kategorie: mezalianse - kulinarne eksperymenty łączące to, co pozornie do siebie nie pasuje - oraz dobra narodowe, będące hołdem dla lokalnych produktów, tradycyjnych przepisów i smaków z dzieciństwa. Ceremonia wręczenia nagród odbędzie się 27 października w Dubaju, gdzie kołobrzeska restauracja powalczy o tytuł najpiękniej zaprojektowanej przestrzeni gastronomicznej w Europie lub na świecie. Od początku wiedzieliśmy, że Mezalians ma być miejscem wyjątkowym - zarówno w smaku, jak i w wyglądzie. Cieszymy się, że nasze podejście do łączenia kontrastów zostało docenione w tak prestiżowym konkursie - mówi zespół restauracji. Kołobrzeska grupa restauracji Mezalians, Mamma, Fuego została także dwukrotnie wyróżniona na liście TOP50 polskich restauracji przyznawanych przez magazyn Forbes & FOR. Wszystkie wnętrza grupy projektowane przez 370 studio zostały docenione w konkursach architektonicznych, w tym przez magazyn Sztuka Wnętrza (tytuł “wnętrze roku” dla restauracji Fuego) oraz Food Business Awards (finał w kategorii design dla restauracji Mamma). Restauracja Mezalians mieści się przy ul. Towarowej 14/2 w Kołobrzegu, zaledwie kilka minut spacerem od plaży. Materiał promocyjny Restauracji Mezalians
Wakacyjna Plaża Wawer czas start. Czeka nas sierpień pełen atrakcji na Plaży Romantycznej
Złote Przeboje na Plaży Romantycznej, czyli Wakacyjna Plaża Wawer czas start! Przed nami cztery wyjątkowe weekendy z muzyką, tańcem, filmem i teatrem i darmowymi atrakcjami
Plaża Romantyczna na warszawskim Wawrze zamienia się w najbardziej kulturalne miejsce tej części miasta. Przez cztery sierpniowe weekendy czeka nas seria wyjątkowych wydarzeń plenerowych - pełnych muzyki, tańca, filmu, teatru i rodzinnych atrakcji. View oEmbed on the source website Projekt realizowany wspólnie przez Dzielnicę Wawer m.st. Warszawy i Stołeczną Estradę to propozycja dla mieszkańców bez względu na wiek. Każdy weekend zaplanowany został wokół jednego motywu przewodniego - muzyki, a towarzyszyć jej będą za każdym razem inne akcenty: taniec, film i teatr. Na miejscu pojawią się też specjalne strefy aktywności dla dzieci, młodzieży i dorosłych - od warsztatów i animacji, po pokazy taneczne, spektakle i silent disco. A Radio Złote Przeboje, zagra z uczestnikami tych muzycznych eventów przez całe lato. Co tydzień na scenie nad Wisłą wystąpią gwiazdy polskiej estrady: Kombii (3.08), Urszula (10.08), Perfect & Łukasz Drapała (16.08) oraz Artur Żmijewski z recitalem utworów Leonarda Cohena (30.08). W ciągu dnia na uczestników czekać będą spektakle, warsztaty taneczne, koncerty, pokazy iluzji, zabawy plenerowe, animacje dla dzieci i silent disco. Wszystko dostępne za darmo - w otwartej, ogólnodostępnej przestrzeni. Wydarzenia będą odbywać się na Plaży Romantycznej (ul. Rychnowska 15) w soboty i niedziele w godz. 14:00-20:00, z finałowymi koncertami od godziny 20.00. To niepowtarzalna okazja, by spędzić wakacyjne weekendy w plenerze - aktywnie, kreatywnie i w doskonałej atmosferze. Zabierz rodzinę, znajomych, koc, dobry humor i daj się porwać wakacyjnej kulturze nad Wisłą. Szczegółowy harmonogram dostępny na profilach Instagram @plazawawerpl i Facebook @Plaża Wawer i stronie internetowej projektu www.plazawawer.pl Organizatorami wydarzenia są: Urząd Dzielnicy Wawer oraz Stołeczna Estrada.
Smakuj sezon z najlepszymi Chefami FineDiningWeek®. Dowiedz się, jak powstają mistrzowskie menu
Trwa sezon na doświadczenia opowiedziany przez najlepszych Chefów w Polsce. Z okazji FineDiningWeek®uchylają oni rąbka tajemnicy i pokazują, jak w zgodzie z naturą tworzyć menu zachwycające smakiem i formą.
Zioła z lokalnych pól, dojrzewające owoce i warzywa, wspomnienia z dzieciństwa oraz twórcza kreatywność splatają się w wyjątkowe kompozycje, które oddają ducha chwili i przemieniają sezonowe skarby natury w prawdziwe dzieła sztuki kulinarnej. Poznaj historie Chefów i odkryj ich autorskie menu na FineDiningWeek.pl. Podczas Festiwalu Sztuki Restauracyjnej sezonowość to coś więcej niż odpowiedni dobór składników - to filozofia tworzenia, myślenia i opowiadania kulinarnych historii. Zapytaliśmy Chefów odpowiedzialnych za festiwalowe menu, czym dla nich jest gotowanie w rytmie natury, co inspiruje ich latem oraz jak rodzą się smaki, które trafiają na talerz tylko w tym festiwalowym czasie. Chef Marcin Skrzeszewski z krakowskiej Garden Restaurant podkreśla, że kuchnia grająca w rytmie natury to projektowanie karty zgodnie z porami roku, miesiącami, a nawet warunkami atmosferycznymi. W jego letnim menu królują truskawki, rabarbar, dziki czosnek, sandacz i seler naciowy. „Sezonowość nie powinna ograniczać, lecz ułatwiać tworzenie dań, bo produkty są świeże, dojrzałe, pełne smaku i dostępne na wyciągnięcie ręki” – mówi. W jego festiwalowych propozycjach znajdziemy letnią paellę z sandaczem, kaszę manną z truskawkami i rabarbarem oraz gulasz z polędwicą wołową i ziemniaki z ogniska z dojrzewającym boczkiem, które przywołują letnie wspomnienia. Jego sezonowym superbohaterem jest szczaw – niedoceniony, a genialny, szczególnie w połączeniu z truskawkami i śmietaną! Z kolei w łódzkiej restauracji Ramki Chef Norbert Szefer stawia na lokalne, sezonowe składniki oddające unikalny charakter lata. „Gotowanie w rytmie natury to korzystanie z tego, co najlepsze tu i teraz, bez potrzeby sprowadzania produktów z daleka” – podkreśla. Jego festiwalowe propozycje to m.in. quiche z bobem i konfitowanymi pomidorami, halibut pod ziołowym crustem, pierożki z fasolką i ricottą oraz deser z pomidorem, rabarbarem i bazylią. „Nie trzeba wymyślać nic na siłę, wystarczy mieć otwartą głowę i odważnie łączyć smaki” – dodaje. Na co stawia Chef Rafał Anatol? W poznańskiej restauracji Ludowa Bistro fine dining w rytmie natury to codzienność – gotowanie z tego, co dojrzewa wokół, w zgodzie z porami roku i tempem pracy ludzkich rąk. W tym sezonie inspirują go pomidory z Murowanej Gośliny, fasolka szparagowa, fermentowane białe szparagi oraz kwiaty czarnego bzu. Specjalnie na Festiwal przygotował menu oparte na prostocie i uczciwym smaku: pierogi wielkopolskie z wędzonym twarogiem lub pstrągiem, kiszone białe szparagi z wędzonym majonezem oraz lekki deser – racuchy z syropem z kwiatów czarnego bzu. We Wrocławiu Chef Karol Sankowski z restauracji Przystań & Marina gotuje w rytmie natury, czerpiąc z lokalnych produktów i pogody. Dla niego kuchnia sezonowa to współpraca z przyrodą, a nie jej wykorzystywanie – dlatego wraz z zespołem praktykuje zbieranie dzikich roślin, takich jak czosnek niedźwiedzi czy chrobotek reniferowy. Latem inspirują go czereśnie, truskawki, groszek, młode ziemniaki i szparagi. Na Fine Dining Week serwuje m.in. stracciatellę z czereśniami, przegrzebki z cytrusami oraz podwędzanego tatara z czarną truflą. Danie główne to żebro wołowe z purée ziemniaczanym z gorczycą i chrzanem, a na deser – mus z mango i marakui lub semifreddo z truskawkami. Chef Bartosz Myciak ze szczecińskiej restauracji Tkacka 7 latem sięga po papierówki, morele i pomidory. „Czasem wystarczy jeden składnik, by stworzyć danie, które zaskakuje” – przyznaje. Dla niego sezonowość to naturalny cykl zmian, które pozwalają przemieniać proste składniki w niezwykłe dania – pełne świeżości i autentyczności. W jego interpretacji sezonowe warzywa i owoce odkrywają przed Gośćmi swoje nowe, nieoczywiste oblicza. Gdy wydaje nam się, że znamy już wszystkie smaki, Bartosz wyciąga takie asy z rękawa, jak agrest, pigwa czy skorzonera i serwuje je w takim wydaniu, że całkowicie odmieniają charakter dania i pobudzają apetyt na więcej. Wojciech Kazy ze stołecznej Bursztynovej przyznaje, że lokalność wymaga większej uważności. Nie trzeba sięgać po składniki z drugiego końca świata, by zrobić wrażenie – wystarczy rozejrzeć się dookoła. Tego lata jego inspiracją stały się kurki, maliny i młode warzywa – świeże, intensywne, wdzięczne wizualnie i kulinarnie. W menu FineDiningWeek® znalazły się m.in. klasyczny tatar z truflowym majonezem, brioche z polikiem wołowym w maślanym sosie demi-glace oraz kultowa zupa serowa z winogronami i orzechami. W Trójmieście Monika Kowalska z ArtBistro gotuje w rytmie czterech pór roku. Dla niej każde warzywo ma swój indywidualny charakter – bardziej dojrzałe, słodsze, kruche. W festiwalowym menu powraca do smaków dzieciństwa i kuchni wiejskiej, interpretując je w fine diningowej odsłonie. Znajdziemy tu swojskie wędliny, kaczkę z selerem i truflą, consommé z pomarańczą, a na deser lody z kurek czy kokosanki z różą. Jak sama przyznaje, sezonowość to dla niej nie tylko smak, ale i rozwój: gotowanie z pąków dzikiej róży, pokrzywy czy kwiatów bzu to kulinarna przygoda i powrót do korzeni. Na południu, w restauracji Steampunk na Śląsku, Chef Ziemowit Owczarz dosłownie wychodzi do lasu. Gotowanie w rytmie natury to dla niego przede wszystkim odpowiedzialność i uważność – dlatego w jego menu pojawiają się pędy świerku, dzikie zioła oraz szczaw. Inspiracją są nie tylko składniki, lecz także sposób ich przetworzenia: konserwacja, fermentacja, kiszenie. Dzięki temu sezon trwa dłużej, a smaki zyskują głębię. Podczas Festiwalu Goście mogą spróbować m.in. troci z kiszonymi pomidorami, piersi z kaczki z kapustą i syropem z porzeczek oraz deseru z flanem, kwiatami bzu i sorbetem ze szczawiu. Jak mówi Ziemowit: „Ograniczenia sezonu to szansa, by gotować z większą wyobraźnią i słuchać natury uważniej.” Mistrzowskie menu najlepszych Chefów z całej Polski udowadnia, że sezonowość to nie tylko świeżość składników, lecz cała filozofia gotowania – oparta na uważności, szacunku do natury i kulinarnym wyczuciu. Dla jednych to powrót do smaków dzieciństwa, dla innych przestrzeń do twórczych eksperymentów z emulsją z pora czy pędami świerku. Ale właśnie teraz, gdy kurki są najbardziej jędrne, agrest dojrzewa w pełni, a bób osiąga swoją kremową doskonałość, warto dać się porwać tej opowieści i wybrać się na FineDiningWeek®. Tylko do 10 sierpnia w starannie wyselekcjonowanych restauracjach czeka na Ciebie wyjątkowe, sezonowe menu – w kuratorskiej odsłonie i festiwalowej cenie. Rezerwacje dostępne są na FineDiningWeek.pl. Niech to będzie Twój sezon – sezon na doświadczenia.