„Mąż dostał 5000 zł premii świątecznej, a ja ją wydałam w godzinę. Modliłam się, by nic nie zauważył”
„Wrzuciłam wszystko do szafy w sypialni, część rzeczy zawinęłam w koc i wepchnęłam na pawlacz. Paragony – podarłam i spuściłam w toalecie. Perfumy schowałam do starego pudełka po kakao, w kuchennej szafce, gdzie nawet ja sama rzadko zaglądam”.
Nigdy nie sądziłam, że tak będzie wyglądało moje dorosłe życie. Że codzienność będzie jak odkurzacz – jednostajna, hałaśliwa i nikt nie zauważy, kiedy przestaje działać. Mam 32 lata, dwójkę dzieci, pracę na pół etatu w bibliotece, męża, który odkłada każdy grosz na „lepsze jutro” i ja już sama nie wiem, czy to jutro kiedyś nadejdzie. Wszystko kręci się wokół prania, gotowania, zakupów, odrabiania lekcji. Kiedy ostatni raz byłam gdzieś sama? Kiedy kupiłam coś dla siebie, bez wyrzutów sumienia? Tomek... no cóż. Dba o nas, to trzeba mu przyznać. Ale żyje jak księgowy, z głową w Excelu. Emocji u niego tyle co w instrukcji obsługi mikrofalówki. Niby jesteśmy razem, a tak naprawdę – osobno. Czasem mam wrażenie, że jestem tylko dodatkiem do jego planu finansowego. Duszę wszystko w sobie, bo tak trzeba, bo dzieci, bo „inni mają gorzej”, ale mam momenty, kiedy chcę wyjść z domu i iść przed siebie. Bez celu. Bez planu. Po prostu uciec. I kiedy Tomek wrócił któregoś dnia z pracy i rzucił od niechcenia: „Dostałem premię świąteczną, trzeba to dobrze ulokować”, coś we mnie pękło. Nie zapytałam, ile, nie spytałam, co planuje. Tylko się uśmiechnęłam. A w środku... w środku już wiedziałam, że zrobię coś głupiego. To był zastrzyk gotówki – Dostałem premię świąteczną – rzucił Tomek, zdejmując buty w przedpokoju. – 5 tysięcy. Muszę to dobrze zainwestować. W tej jednej chwili poczułam, że moje serce zaczęło walić jak szalone. 5 tysięcy. Dla mnie to jak cud. Ale już wiedziałam, jak to się skończy. Że „ulokować” znaczy: odłożyć, zapomnieć, zamrozić na przyszłość, która może nigdy nie przyjdzie. – Może coś dzieciom kupimy? – zapytałam cicho. – Możemy. Tylko wszystko trzeba rozplanować. Nie możemy tego przepalić. Przepalić. Tak, czyli wszystko, co nie jest „rozsądne” według Tomka. Czyli buty, które mi się rozlatują, perfumy, które kończą się od miesięcy, książka, którą od roku odkładam, bo „teraz nie czas”. Zacisnęłam zęby. Przytaknęłam. A potem zadzwoniłam do Oli. – Dostał premię. 5 tysięcy – powiedziałam jej na wdechu. – I co, chcesz mu ją zostawić na jego tabelki? Dziewczyno, choć raz zrób coś dla siebie. Masz prawo! Wyszłam do galerii tylko „na chwilę”. Miałyśmy z Olą wypić kawę, pooglądać wystawy. Tylko że po godzinie wracałam z siedmioma torbami – nowa sukienka, płaszcz, zabawki dla dzieci, coś do makijażu, wreszcie perfumy. Tak długo ich nie czułam na sobie... Premia poszła w godzinę. I nie mogłam cofnąć czasu. Czułam się wolna. I jednocześnie... cholernie winna. Wyrzuciłam paragony Kiedy wracałam do domu, torby z zakupami wydawały się cięższe z każdą minutą. Nie fizycznie – psychicznie. Wiedziałam, że Tomek będzie za godzinę. Musiałam działać szybko. Wrzuciłam wszystko do szafy w sypialni, część rzeczy zawinęłam w koc i wepchnęłam na pawlacz. Paragony – podarłam i spuściłam w toalecie. Perfumy schowałam do starego pudełka po kakao, w kuchennej szafce, gdzie nawet ja sama rzadko zaglądam. Usiadłam na kanapie. Ręce mi drżały. Dzieci bawiły się w pokoju obok, nieświadome tego, co zrobiła ich matka. Matka, która powinna liczyć każdy grosz. A właśnie wydała 5 tysięcy. Na zachcianki. – Jestem! – Tomek wszedł z siatką zakupów. – Kupiłem ser na zapiekankę i ten chleb, co lubisz. Uśmiechnęłam się. Automatycznie. Jak robot. – Justyś, musimy w weekend usiąść do planu. Trzeba ogarnąć coś dla dzieci i zdecydować, co zrobić z pozostałą kasą. Będzie z tej premii pożytek. Wreszcie trochę luzu. – Jasne – wydukałam. Nie potrafiłam patrzeć mu w oczy. Nie zasłużyłam. On planuje, troszczy się, a ja... Kłamię. Kłamstwo goni kłamstwo, a ja zaczynam się w nim topić. Niby zrobiłam to „dla siebie”, ale czuję się jak złodziejka we własnym domu. Tylko że teraz za późno na wycofanie. Zaczęłam grać w grę, której stawką jest zaufanie. I właśnie zrobiłam pierwszy fałszywy ruch. Myślałam, że mąż się nie zorientuje Na początku myślałam, że się uda. Że się nie zorientuje. Przecież Tomek nigdy nie zagląda na konto tak od razu. Zawsze robi to w sobotę rano, przy kawie, kiedy dzieci jeszcze śpią. Ale w środę wieczorem wrócił z pracy i od progu zapytał: – Justyna, robiłaś jakiś większy przelew w ostatnich dniach? Zamarłam. Miał w ręku telefon i marsową minę. – Nie… To znaczy… nie pamiętam. Może za przedszkole? – odpowiedziałam, udając, że przeglądam pocztę. – Bo coś się nie zgadza. Brakuje prawie 5 tysięcy, tyle co moja premia. Poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy. Zacisnęłam dłonie na kolanach. Było mi zimno i gorąco jednocześnie. – Może coś się nie zaksięgowało? Czasem są opóźnienia – palnęłam, choć dobrze wiedziałam, że bredzę. Tomek przyglądał mi się chwilę, potem tylko westchnął i poszedł do kuchni. Tego wieczoru był cichy, jakby zamyślony. A ja podsłuchałam jego rozmowę telefoniczną, kiedy myślał, że już śpię. – Tak, premia już dawno powinna być. Ale... coś się nie zgadza. Albo system, albo... nie wiem. Sprawdzę to jeszcze raz jutro. Serce mi waliło. Czy on już wie? Czy tylko się domyśla? Następnego dnia po kolacji usiadł obok mnie i spytał spokojnie: – Justyna. Gdzie są pieniądze? Nie umiałam odpowiedzieć. Łzy napłynęły mi do oczu. Nie tylko ze strachu. Ze wstydu. Z poczucia, że coś się właśnie wali. Przyznałam się – Gdzie są pieniądze, Justyna? – zapytał jeszcze raz, spokojnie, ale tym razem to bolało bardziej niż gdyby krzyczał. – Wydałam je – wyszeptałam. – Całe. Spojrzał na mnie, jakby nie rozumiał. – Jak to całe? Zacisnęłam powieki. Nie chciałam widzieć jego twarzy. – Na dzieci. Na siebie. Na rzeczy, których mi brakowało od miesięcy. Sukienka, płaszcz... perfumy. I zabawki. Trochę kosmetyków... – Za 5 tysięcy?! – wybuchł w końcu. – Justyna, czy ty zdajesz sobie sprawę, co zrobiłaś?! – Zrobiłam coś... dla siebie. Choć raz – powiedziałam cicho. Zamilkł. Oparł się o krzesło i przez dłuższą chwilę nie mówił nic. Ja też milczałam. W środku czułam, jak wszystko się rozsypuje. – Nie chodzi o pieniądze – powiedział w końcu. – Tylko o to, że mnie okłamałaś. Zataiłaś. Nie porozmawiałaś ze mną. Po tylu latach... Czy ja jestem tylko bankomatem? – A ja? Ja jestem tylko sprzątaczką, matką, kucharką?! – wyrwało mi się. – Żyję tu jak duch! Wszystko musi być policzone, zaplanowane, przewidziane! A ja... ja już nie mam w sobie powietrza. Tylko obowiązki. I twoje tabelki. Zamilkliśmy. Po raz pierwszy od dawna rozmawialiśmy naprawdę. I powiedzieliśmy sobie rzeczy, których nie da się cofnąć. Ja płakałam. Tomek patrzył przed siebie, jakby mnie już nie widział. Jakby był gdzieś bardzo, bardzo daleko. Mamy ciche dni Wyszłam z domu bez słowa. Z kurtką zarzuconą na ramiona, bez planu. Szłam bez celu, między blokami, nie czując zimna. Ludzie mijali mnie, a ja czułam się jak przezroczysta. Wróciłam późno. Dzieci już spały. Tomek leżał na kanapie, w ubraniu, zgaszone światło, tylko zostawił mi na stole kubek herbaty. Nie patrzył na mnie, kiedy weszłam. Ja też nie miałam odwagi go dotknąć. Rano spotkaliśmy się w kuchni. Cisza była głośniejsza niż jakiekolwiek słowa. – Zrobiłam dzieciom kanapki, tobie też – powiedziałam, nalewając sobie kawy. – Dzięki – odpowiedział, nie podnosząc wzroku. Usiadłam naprzeciwko. Patrzyliśmy na siebie przez chwilę, potem oboje uciekliśmy wzrokiem. – Tomek... – zaczęłam. – Nie teraz – przerwał. – Nie wiem, co my z tym zrobimy. Po prostu... nie teraz. Dzieci wbiegły do kuchni, jakby nic się nie stało. Młodszy przytulił się do mnie, starsza zapytała, czy będzie śnieg na święta. Uśmiechnęłam się. Mechanicznie. A w środku... pękało coś kolejny raz. I już nie wiedziałam, czy to wszystko jeszcze można posklejać. I czy mąż mi wybaczy? Justyna, 32 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Pomyślałam, że te święta muszą być luksusowe. Rodzina nie musi wiedzieć, że na karpia w galarecie wzięłam pożyczkę” „Mąż ma porządną wypłatę, a jest tak pazerny, że aż wstyd. Myślałam, że na imprezie mikołajkowej zapadnę się pod ziemię” „Gdy mąż dał mi kalendarz adwentowy, łza zakręciła mi się w oku. Zaczęłam płakać rzewniej, gdy otworzyłam 12. okienko”
„Tęsknię za świętami pełnymi ciepła. Dziś ważniejsze są drogie prezenty i potrawy wigilijne z cateringu”
„W naszym domu święta są raczej karykaturą tych wypieszczonych reklamowych obrazków. Kłótnie, zmęczenie pani domu, narzekania na ciężkie czasy, rozmowy o polityce nierzadko kończące wieczór wigilijny wielką awanturą”.
Co ty widzisz w tych reklamach? Gapisz się i gapisz, zamiast jakiś film pooglądać albo chociaż wiadomości – grzmi mój mąż. A ja się gapię i marzę. Zastanawiam się, ile jest takich wigilii jak te, które pokazują na ekranie. Idealnie szczupła mama i bosko przystojny tatuś z dwójką uroczych dzieci. Są tam też opaleni i wypoczęci dziadkowie. Babcia obowiązkowo ma sznur pereł na szyi, a dziadek elegancki sweter albo wełnianą angielską marynarkę. Wszyscy tacy wytworni siedzą sobie przy pięknie nakrytym stole, zastawionym porcelaną i kryształami, w tle migocze choinka. I nie to nawet jest najcudowniejsze, że oni wszyscy tacy piękni, jak nie przymierzając Carringtonowie z Dynastii, ale widać, że naprawdę dobrze się bawią w swoim towarzystwie. Tak, widać że niczego nie brakuje im do szczęścia, no może tylko tego produktu, który jest właśnie reklamowany, ale i to po chwili zjawia się niepostrzeżenie i teraz mają już wszystko… Albo inne reklamy, na których liczna i też idealnie piękna rodzinka siedzi w salonie przy kominku i rozpakowuje prezenty, sącząc jakąś kawę albo pogryzając czekoladki…Myślę sobie, ile jest takich rodzin, które mogą wspólnie spotkać się już nawet nie w salonie przy kominku, ale na spokojnie przy wspólnym stole i naprawdę cieszyć się z tego spotkania. Nasza wigilia to karykatura W naszym domu święta są raczej karykaturą tych wypieszczonych reklamowych obrazków. Kłótnie, zmęczenie pani domu, narzekania na ciężkie czasy, rozmowy o polityce nierzadko kończące wieczór wigilijny wielką awanturą, jeśli usiądzie do niej zbyt wielu miłośników różnych opcji politycznych. Albo wręcz przeciwnie – nuda. Nuda, którą próbuje się zabić jedynym sposobem, jaki znamy, czyli przy pomocy dodatkowego „domownika” – telewizora, który na okrągło przez cały świąteczny czas nadaje filmy familijne i seriale, a w przerwach między nimi – reklamy z cudowną świąteczną rodzinką. A więc, czego bym chciała? No chyba właśnie tego, co pokazują na tych reklamach. Pięknej wigilii i świąt Bożego Narodzenia w nieskazitelnej oprawie. Na początek… Albo nie, nie będzie po kolei, tylko co mi akurat do głowy przyjdzie. Już widzę piękny stół i choinkę No więc chcę białego, lnianego obrusu zamiast tego praktycznego nie gniotącego się i bezplamowego ohydztwa. A zamiast plastikowego straszydła, chcę prawdziwej, pachnącej choinki. Najlepiej świerku. Tak, tak, właśnie świerku, chociaż taki nietrwały. Ale za to jaki piękny! Pod obrusem musi leżeć sianko, z którego będziemy sobie później wróżyli. Nie chcę kolęd z płyt, pragnę muzyki na żywo, najchętniej zagranej na pianinie albo skrzypcach. I koniecznie przy blasku świec. Niech te świece stoją w srebrnych lichtarzach, a jeśli to miałby być za wielki ambaras, mogą ostatecznie migotać w gustownych szklanych lampionach. Na kolację wigilijną nie chcę barszczyku z pudełka ani mrożonych uszek z grzybami tylko prawdziwego barszczu z wyczuwalną nutką suszonych grzybów… I w ogóle chcę wszystkich tych cudownych i czasochłonnych potraw: karpia w szarym sosie, smażonego szczupaka lub lina, pierogów z kapustą i grzybami, i tak dalej. Do picia kompot z suszonych śliwek i gruszek. A na deser domowej roboty makowiec i pierniczki według tradycyjnej receptury, na miodzie i korzennych przyprawach. No i mnóstwo bakalii: najróżniejsze orzechy, migdały, suszone figi, morele, śliwki. Marzą mi się sute, ale zdrowe święta, bez tych wszystkich „E” i innych paskudztw, jak wzmacniacze smaku dodawane do większości słodyczy. Wiem, marzy mi się luksus. Bo to wszystko, co proste i domowej roboty, jest już w naszych czasach luksusem – nie tyle z powodu dużych kosztów, co czasu. Tak, czasu! Kto ma go dość na zanoszenie lnianych obrusów do magla, czy iluś tam dni, aby spędzić je w kuchni na wypiekaniu, gotowaniu, smażeniu tych wszystkich frykasów. No a pieniądze, to osobny problem. Ale kto mi zabroni marzyć... Zebrałabym całą rodzinę Marzę o jednej wigilii z całą rodziną – tą bliską i tą trochę dalszą. Każdy mógłby coś przynieść i w ten sposób wspólnie dalibyśmy radę urządzić wigilię marzeń. Bo moje marzenia wcale nie są na wyrost! Moja siostra Janeczka z mężem mają piękny dom z dużą jadalnią i kominkiem, mamy więc już na początek przestronne lokum. Ja i Paweł uwielbiamy gotować, więc moglibyśmy zająć się przygotowaniem większości potraw na wieczerzę. Teściowa jest mistrzynią w pieczeniu ciast – dla niej makowiec i pierniki to łatwizna. Moi rodzice mają cudowny porcelanowy serwis na 24 osoby, który kurzy się tylko w kredensie i zapas wspaniałych lnianych obrusów po prababci, których nigdy nie wyjmują z szafy – mogliby więc ten jeden raz to zrobić. Mój brat Krystian mógłby wziąć akordeon, a jego syn Wojtek skrzypce i zagraliby nam po kolacji piękne kolędy. Co do śpiewu, to myślę, że Ania – moja córka nie dałaby się długo prosić. Śpiewa w chórze i ma piękny głos. Poza tym jej cioteczna siostra, córka Janeczki, właśnie rozpoczęła naukę w szkole muzycznej, więc na pewno też by się przyłączyła. Tylko piękne prezenty No a prezenty? Przecież nie mogłoby ich zabraknąć. Marzą mi się prezenty luksusowe, czyli niepraktyczne. Nie chodzi o to, aby były drogie. To raczej w złym guście. Dobrze, aby odbyła się wcześniej loteria, aby każdy kupił jeden prezent tylko jednej osobie. I aby nie kupować powyżej jakiejś niewysokiej kwoty, wspólnie uzgodnionej. Te upominki musiałyby być przemyślane, aby osoba, która taki prezent dostanie, wiedziała, że uwzględniono jej gust i zainteresowania. No i koniecznie wszystkie upominki powinny być bardzo ładnie opakowane. Dość już tych pakunków pozawijanych byle jak w papiery o jarmarcznych kolorach. Pod piękną choinką muszą leżeć piękne paczuszki. Na przykład takie, jak ostatnio pokazywali w telewizji. Bardzo pomysłowe – ekologicznie – ze zwykłego szarego papieru, powiązane zwyczajnym sznurkiem, ale przystrojone szyszkami, żołędziami i pomalowanymi na złoto liśćmi. Tyle wspólnego czasu razem A po wigilli poszlibyśmy całą gromadą na pasterkę, powolutku, piechotą do pobliskiego drewnianego kościółka na taki nocny spacer – który dobrze by nam wszystkim zrobił. Mają tam stare organy. Zaśpiewalibyśmy wspólnie „Cichą noc” i „Przybieżeli do Betlejem…” i złożyli sobie życzenia z sąsiadami. Wracalibyśmy, żartując i podziwiając księżyc, którego blask odbijałby się od bielutkiego śniegu. Rano zjedlibyśmy uroczyste świąteczne śniadanie, a potem zorganizowalibyśmy sobie kulig. Obok Janki jest duże gospodarstwo, mają tam sanie, można by się wcześniej dogadać z gospodarzami. No a potem obiad. Nikt nie czułby się przejedzony, bo kulig i spacery na świeżym powietrzu zaostrzyłyby nam apetyty. Zasiedlibyśmy więc do stołu i niespiesznie zjedli. Byłaby to też wspaniała okazja, aby porozmawiać ze sobą. Tylko broń Boże o polityce! Żeby w ten święty czas naprawdę oderwać się od codziennego szaleństwa i poczuć się wyjątkowo. Byłoby tak cudownie… – Kobieto, zejdź na ziemię – usłyszałabym od męża. Wytoczyłby ze sto argumentów, dlaczego tak się nie da. Ale tym razem to ja się nie dam, spróbuję. Odważę się i zaproponuję to mojej rodzinie? Kto wie, może nie tylko ja marzę o idealnych świętach... Inga, 45 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mój mąż był przekonany, że w czwartki gram tylko w tenisa z kolegą. Mecz się skończył, gdy nasionko zostało zasiane” „Planowałam wymarzone święta, a dostałam tylko piękną katastrofę. Na czele rodzinnej porażki stanął teść i mój mąż” „Uwagi teściowej puszczałam mimo uszu. Gdy jednak stwierdziła, że źle wychowuję syna, przestałam gryźć się w język”
„Przygotowałam paczki dla biednych dzieci na święta. Mąż od razu się zezłościł, że marnuję jego pieniądze”
„– Nie! Nie przesadzam! Mam dość chodzenia na palcach, dość wstydu, że zrobiłam coś z serca, a ty mnie za to zniszczyłeś! – mój głos się załamywał, ale mówiłam dalej. – Ty nie jesteś już tym człowiekiem, za którego wyszłam. Jesteś... zimny. Jakby pieniądze były ważniejsze niż człowiek”.
Czasem czuję, że Paweł już mnie nie widzi. Jakbyśmy byli tylko domownikami, co dzielą lodówkę, łazienkę i kredyt. Żadnych czułości, żadnych rozmów, tylko rachunki i narzekanie. A przecież byliśmy kiedyś szczęśliwi. Teraz coraz częściej czuję się w tym domu jak intruz. Jestem nauczycielką, mam dwójkę dzieci i serce, które pęka, gdy widzę biedę u swoich uczniów. W grudniu zrobiło się zimno, niektóre maluchy przyszły w za cienkich kurtkach, bez czapek. Zbieraliśmy z koleżankami paczki świąteczne, a ja, pod wpływem rozmowy z naszą sekretarką, panią Teresą, postanowiłam zrobić kilka sama dla dzieci z pobliskiego domu dziecka. Kupiłam słodycze, skarpetki, rękawiczki, kredki. Tyle mogłam. Czułam, że robię coś ważnego. Że może te dzieci przez chwilę poczują się kochane. Ale kiedy Paweł odkrył wydatki, wybuchł. Zarzucił mi brak odpowiedzialności. Powiedział, że „kupuję sobie dobre samopoczucie za jego pieniądze”. Zrobił mi piekło. Nie rozumie, że dobroć to nie fanaberia. To część mnie. Mąż zrobił mi awanturę – Asia, co to ma być? – Paweł wszedł do kuchni z telefonem w dłoni. Zmarszczone czoło, zaciśnięta szczęka. Znałam ten wyraz twarzy. To nie wróżyło nic dobrego. – Pięćset siedemdziesiąt złotych z konta zniknęło. W jeden dzień! – Kupiłam rzeczy do paczek – odpowiedziałam cicho. – Dla dzieci z domu dziecka. Słodycze, rękawiczki, zabawki… – Oszalałaś? – przerwał mi, podnosząc głos. – W grudniu? Gdy opłaty idą w górę?! Kto ci dał prawo wydawać moje pieniądze na jakieś obce bachory?! Zamarłam. „Obce bachory”? Poczułam, jak żołądek ściska mi się z bólu. – To tylko parę paczek. Chciałam... sprawić im trochę radości. One nie mają nikogo... – A MY co mamy? Kredyt! Rachunki! Dzieci! Ty się lepiej zajmij własną rodziną, zamiast robić z siebie Matkę Teresę! Poczułam, że łzy cisną mi się do oczu, ale nie pozwoliłam im spłynąć. – Paweł, moja wypłata też wpływa na konto… – Mówisz o tych ochłapach? Nie żartuj. Wyszedł, trzaskając drzwiami od salonu. Dzieci zamilkły przy stole, Ola wpatrywała się we mnie szeroko otwartymi oczami. W głowie tłukło mi się tylko jedno pytanie: co się z nim stało? Kiedy moje dobro zaczęło go tak drażnić? Miał do mnie pretensje Czekałam dwa dni. Chciałam, żeby ochłonął. Żeby wrócił mój Paweł – ten, który jeszcze kilka lat temu mówił, że jestem „najlepszym człowiekiem, jakiego zna”. Ale on się nie zmienił. Był milczący, chłodny. Jakby odgrodził się ode mnie murem z lodu. W niedzielę wieczorem, kiedy dzieci już spały, usiadłam naprzeciwko niego przy stole. – Paweł… możemy porozmawiać? Westchnął teatralnie, nie podnosząc wzroku znad telefonu. – Czego znowu? – Chciałam zrozumieć… dlaczego tak zareagowałeś. Przecież to były tylko paczki. Kilka rzeczy dla dzieci, które nie mają nikogo. Wzruszył ramionami. – Bo ty żyjesz w jakimś swoim świecie. W bajce. Myślisz, że dając czekoladki, zmienisz komuś życie. A potem się dziwisz, że ludzie cię wykorzystują. – Ale to były dzieci – szepnęłam. – One nawet nie wiedzą, kto im to daje… – A ty potrzebujesz, żeby cię ktoś podziwiał. „O, jaka dobra pani Joanna, taka empatyczna!” – zadrwił. Zatkało mnie. Patrzyłam na niego, jakby przemawiał głosem obcego człowieka. – Naprawdę tak o mnie myślisz? – Myślę, że czas dorosnąć. I przestać robić szopki. Wstał, jakby rozmowa go zmęczyła. Zostałam przy stole sama. I pierwszy raz od dawna poczułam coś nowego. Nie smutek. Nie żal. Tylko wstyd, że tak długo nie widziałam, kim on się stał. Miałam dość – Znowu nie ma mleka – burknął Paweł, grzebiąc w lodówce. – Ale na głupoty to masz pieniądze. Wzięłam głęboki wdech. Czułam, jak coś we mnie pęka. – Kup sobie mleko sam – rzuciłam cicho, ledwie słyszalnie, ale z taką złością, że sama siebie zaskoczyłam. – Słucham? Odwróciłam się do niego, ze ścierką w dłoni. – Mam dość. Dość twoich komentarzy, wyliczania każdej złotówki, wiecznego zimna. To nie jest życie. To jakiś obóz przetrwania! – Przesadzasz – odburknął, ale unikał mojego wzroku. – Nie! Nie przesadzam! Mam dość chodzenia na palcach, dość wstydu, że zrobiłam coś z serca, a ty mnie za to zniszczyłeś! – mój głos się załamywał, ale mówiłam dalej. – Ty nie jesteś już tym człowiekiem, za którego wyszłam. Jesteś... zimny. Jakby pieniądze były ważniejsze niż człowiek. – Joasia, daruj sobie tę dramę – westchnął. – Nie! Już ci nie ufam. A najgorsze, żee dzieci to widzą. Że Ola patrzy, jak ojciec traktuje matkę i myśli, że tak wygląda miłość. Zapadła cisza. Paweł w końcu spojrzał mi w oczy. – To co? Chcesz się rozwieść? O to chodzi? – Nie – powiedziałam cicho. – Po prostu już tak nie chcę żyć. Odwróciłam się i wyszłam z kuchni, zostawiając go z tą ciszą, którą zawsze tak bardzo kochał. Nie żałowałam Tego dnia wzięłam wolne. Powiedziałam w pracy, że źle się czuję – i to była prawda, tylko że nie fizycznie. Potrzebowałam odetchnąć. Złapałam dwie torby, które od tygodnia stały w szafie, gotowe. Rękawiczki, kredki, misie. Paczki, przez które Paweł omal mnie nie rozszarpał. Dom dziecka był na końcu miasta. Szary budynek, obdrapana furtka, na niej zardzewiały dzwonek. Gdy go nacisnęłam, miałam ochotę uciec, ale zostałam. – Dzień dobry – uśmiechnęła się kobieta w granatowym swetrze. – W czym mogę pomóc? – Przywiozłam kilka paczek… na święta. Dla dzieci. Zamilkła na moment. Potem spojrzała na mnie jakby z wdzięcznością. – Dziękujemy. Naprawdę. Zaprowadziła mnie do sali, w której dzieci rysowały. Dwoje z nich – chłopiec w czerwonej bluzie i dziewczynka z rozczochraną grzywką – podeszli do mnie. – A to dla nas? – Tak. I nie tylko dla was – uśmiechnęłam się, klękając obok nich. Chłopiec pogładził pluszowego psa, którego wyjął z torby. – On będzie spał ze mną. Będę mu czytał książki. Nie umiałam odpowiedzieć. Głos mi się załamał. Łzy leciały ciurkiem, ale pierwszy raz od dawna... to nie był ból. To było wzruszenie. W drodze powrotnej usiadłam na ławce przed blokiem i czułam, że zrobiłam naprawdę dobry uczynek. Podjęłam decyzję Wróciłam wieczorem. W mieszkaniu było cicho. Paweł siedział przy komputerze, jakby mnie nie było. Ale tym razem to ja zaczęłam. – Musimy porozmawiać. – Znowu? – mruknął, nie odwracając się. – Nie „znowu”. Ostatni raz. Odwrócił się powoli. Spojrzał na mnie spod przymrużonych powiek. – Chcę separacji, jeśli nic się nie zmieni – powiedziałam, jasno i spokojnie. Zamarł. – Żartujesz. – Nie. Przestałeś być kimś, z kim chcę dzielić życie. Nie rozumiesz mnie, nie wspierasz, tylko kontrolujesz i krytykujesz. Wstał powoli, jakby chciał mnie przestraszyć swoją posturą, ale nie ruszyło mnie to. Stałam wyprostowana. – To wszystko przez te paczki? – Nie. Przez lata obojętności, przez twój chłód. Paczki były tylko iskrą. Od dawna już nie jestem szczęśliwa. Po prostu dopiero teraz miałam odwagę to powiedzieć. – I co? Myślisz, że sobie poradzisz? – zapytał z pogardą. – Bez pieniędzy? Beze mnie? – Już sobie radzę. Lepiej niż kiedykolwiek. Bo po raz pierwszy nie boję się, co powiesz. Pokręcił głową. – Będziesz tego żałować, Asia. – Może, ale wolę żałować decyzji niż życia, które mnie tłamsi. Zostawiłam go w kuchni. Niech sobie to przemyśli. Joanna, 40 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mąż twierdzi, że nie mam prawa do jego kasy. Dzieci ubieram w lumpeksie, bo moja pensja nie wystarcza na więcej” „W grudniu zdarzył się cud i wygrałem w totolotka. Myślałem, że to początek nowego życia, ale myliłem się” „Łożę pieniądze na studia córki, by została kimś i dobrze zarabiała. Mimo to cały czas wyciąga do mnie ręce po kasę”
„Zięć miał pretensje, bo dałam wnukom tylko po 100 zł w kopercie na święta. Uznał, że jestem skąpa”
„Mam dwoje wnucząt – 5-letnią Igę i 6-letniego Antosia. Każdemu z nich włożyłam do koperty po 100 zł. Uważam, że to całkiem sporo, jak na dzieci w ich wieku. Oprócz tego dostały ode mnie słodycze i pluszowe misie. Wyglądały na bardzo zadowolone – w przeciwieństwie do ich ojca”.
Nigdy nie przepadałam za zięciem. Pomimo że jest mężem mojej córki od 6 lat, w dalszym ciągu nie potrafię pogodzić się z tym, że Dorota dokonała takiego, a nie innego wyboru. Co z tego, że Piotr dobrze zarabia, skoro ma węża w kieszeni. Wszystko musi mu się zgadzać co do grosza. Nawet mi wypomina, że wydaję na siebie za dużo pieniędzy. Kocham córkę Dla mnie zawsze była oczkiem w głowie i chciałam dla niej jak najlepiej. Starałam się jednak szanować jej wybory. Doskonale pamiętam dzień, w którym przedstawiła mi Piotra – między nami od razu zazgrzytało. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, o co dokładnie chodzi, ale bardzo szybko przekonałam się, że on jest po prostu strasznie skąpy. Powtarzałam Dorocie, że życie u boku takiego mężczyzny jest bardzo trudne, ponieważ będzie miała wyliczaną każdą złotówkę. Tak się składa, że coś o tym wiem, bo mój świętej pamięci małżonek postępował dokładnie w ten właśnie sposób. Miałam z nim krzyż pański. Niechętnie to przyznaję, ale po jego śmierci trochę mi ulżyło. Zabezpieczył mnie pod względem finansowym – mam przyzwoite oszczędności plus emeryturę. Nie prowadzę wystawnego życia, ale raz na jakiś czas nie odmawiam sobie drobnych przyjemności. Lubię wybrać się do muzeum lub do kina, a potem do restauracji na obiad czy kolację. Nie zdarza się to często i nie widzę powodu, dla którego miałabym z tego rezygnować, ale zięć jest innego zdania. Zięć szukał zaczepki Ostatnich świąt Bożego Narodzenia nie wspominam zbyt dobrze. Mam dwoje wnucząt – 5-letnią Igę i 6-letniego Antosia. Każdemu z nich włożyłam do koperty po 100 zł. Uważam, że to całkiem sporo, jak na dzieci w ich wieku. Oprócz tego dostały ode mnie słodycze i pluszowe misie. Wyglądały na bardzo zadowolone – w przeciwieństwie do ich ojca, który po zerknięciu w koperty przybrał kwaśną minę. – No to się mamusia postarała – burknął pod nosem. – Piotrek, daj ty spokój – Dorota sprzedała mu kuksańca w bok, była najwyraźniej zakłopotana. – Chodzi po drogich restauracjach, więc chyba stać ją na to, żeby wnukom zrobić lepsze prezenty – mówił o mnie tak, jakby nie było mnie obok. – Mój drogi – uznałam za stosowne się odezwać – ja tobie nie wypominam, na co wydajesz swoje pieniądze. Iga i Antoś bawili się nowymi zabawkami, nie zwracając uwagi na naszą rozmowę – i całe szczęście, bo wtedy to już chyba doszczętnie spłonęłabym ze wstydu. – Naprawdę musicie teraz o tym debatować? – denerwowała się Dorota. – Na litość boską, są święta. – Ja tylko wyrażam swoje zdanie – uniósł się Piotr. – Po prostu uważam, że jak na emerytkę, mama żyje ponad stan. Miałam nieodpartą ochotę powiedzieć coś naprawdę niegrzecznego, lecz w ostatniej chwili ugryzłam się w język. Jednakże poczułam się mocno urażona. Jeśli chodziło o kwestie związane z pieniędzmi, Piotr nie potrafił wyhamować. Reszta wieczoru upłynęła w dość napiętej atmosferze. Nie miałam zamiaru siedzieć u córki i zięcia nie wiadomo, jak długo. Wymówiłam się bólem głowy i wróciłam do siebie. Popłakałam się – nie rozumiałam, dlaczego Piotr mnie tak traktował. To był tylko pretekst Nie przesadza z prośbami o pomoc przy dzieciach, ale kiedy zwraca się z nimi do mnie, nie odmawiam. Nie wydaje mi się, abym poświęcała Idze i Antosiowi zbyt mało czasu – uwielbiam te małe diabełki, chociaż niekiedy dają mi ostro w kość. Oczywiście w oczach Piotra wygląda to zupełnie inaczej. Jego zdaniem powinnam dać sobie spokój ze wszelkimi rozrywkami, bo jako starsza pani wcale ich nie potrzebuję. – Kobiety w tym wieku zajmują się wnukami – oto jego opinia. Szczerze powiedziawszy, ręce mi opadają, gdy słucham takich rzeczy. Jestem emerytką, więc mam siedzieć w domu i nigdzie nosa nie wyściubiać? To niedorzeczne. Najbardziej w tym wszystkim boli mnie to, że do tej pory Dorota jawnie nie stanęła w mojej obronie. Nie tak ją wychowałam. Miałyśmy świetną relację, ale odkąd poślubiła Piotra, nasze więzi osłabły. Nie mam bladego pojęcia, co tak naprawdę dzieje się w ich domu, ale podejrzewam, że sytuacja nie raczej nie napawa optymizmem. – Cześć kochanie – zadzwoniłam któregoś dnia do córki – mogę mieć do ciebie małą prośbę? – Coś się stało? – zaniepokoiła się Dorota. – Złapałam jakieś lekkie przeziębienie i chciałam cię poprosić o zrobienie drobnych zakupów. – Jasne, mamo, nie ma sprawy – córka dała się nabrać na mój mały fortel. Jeśli bym jej powiedziała, że musimy porozmawiać, za bardzo by się denerwowała albo przyjechałaby z dziećmi, co uniemożliwiałoby spokojną pogawędkę. Usłyszawszy, że jestem przeziębiona, nie zaryzykuje zabrania ze sobą maluchów. Pojawiła się całkiem szybko. – Nie wyglądasz na chorą – nie kryła zdziwienia. – Jakoś musiałam cię tu zwabić – uśmiechnęłam się serdecznie. – Wejdź, zaparzę nam herbaty. Wczoraj upiekłam pyszną szarlotkę. Dorota zdjęła płaszcz i udała się za mną do kuchni. – Mamo, o co chodzi? – położyła dłoń na moim ramieniu. – Kochanie, martwię się o to, że ostatnimi czasy mamy kiepski kontakt, kiedyś było inaczej – ani mi się śniło owijać w bawełnę. Chciałam znać prawdę – Masz rację – westchnęła głęboko. – Proszę, bądź ze mną szczera – popatrzyłam jej prosto w oczy. – Czy między tobą a Piotrem jest w porządku? – Tak – mina momentalnie jej zrzedła – a czemu pytasz? – Dorotka, kochanie, przecież to ja, mnie możesz powiedzieć – starałam się przybrać jak najłagodniejszy ton. Wzbraniała się przed wyznaniami, ale naciskałam na nią na tyle skutecznie, że w pewnym momencie się poddała. Z jej oczu popłynęły łzy. – Mamo, ja mam dosyć – szlochała. – Tylko się czepia i wymyśla jakieś niestworzone historie, jest chorobliwie zazdrosny i ciągle podejrzewa mnie o zdradę. Mocno ją przytulając, pozwoliłam jej się wypłakać. – Kochanie, pamiętaj o tym, że możesz na mnie liczyć – zapewniłam córkę. – Dzwoń o każdej porze dnia i nocy, gdyby coś się działo. Niestety, wykrakałam, bo na telefon od córki nie musiałam długo czekać. Była przestraszona. Mąż urządził jej scenę na oczach dzieci, nie szczędząc przy tym najgorszych obelg. Tego już było za wiele. Natychmiast wsiadłam w samochód. Otworzyła mi zapłakana Dorota, a Piotr na mój widok wpadł w gniew. – No tylko ciebie tu brakowało! – krzyknął rozzłoszczony. – Zejdź mi z drogi – pomimo że wszystko się we mnie gotowało, zachowałam spokój. – Bo co? – jak nic szukał zaczepki. – Nie sądzę, żebyś uderzył starszą panią. Chyba nie chcesz, żeby zadzwoniła po policję – byłam stanowcza i chyba to sprawiło, że na chwilę ochłonął. Pomogłam Dorotce naprędce spakować dzieci i we czwórkę opuściliśmy mieszkanie. Piotr coś wrzeszczał, ale niczego ponadto nie miał odwagi zrobić. Zabrałam córkę i wnuki do siebie. Miałam dwupokojowe, przestronne mieszkanie, więc nie było problemu z pomieszczeniem naszej gromadki. Poradziłam Dorocie, żeby nie odbierała od męża telefonów przez co najmniej kilka dni. – Niech on się uspokoi – tłumaczyłam córce – to może rozum mu wróci. Tak też się stało Nie minął tydzień, jak Piotr spuścił z tonu i poprosił żonę o spotkanie. Zgodziła się, ale w mojej obecności. Zachowywał się grzecznie. Wyznał, że od pewnego czasu ma problemy w firmie i nie wie, jak je rozwiązać. – Wiem, to kiepskie tłumaczenie – powiedział. – Bezsensownie się na was wyżywałem. Dorota postawiła Piotrowi warunek, że nie złoży pozwu o rozwód, jeżeli on zgodzi się pójść na terapię dla par. Ponadto zażądała, żeby mnie przeprosił i udał się także na indywidualną terapię. Oznajmił, że uczyni to, co konieczne, aby ratować ich małżeństwo. W tamtej chwili sceptycznie podchodziłam do tych obietnic, ale teraz – po 4 miesiącach – muszę przyznać, że się z nich wywiązuje. W końcu odzyskałam spokój, widząc, jak twarz mojej córki promienieje. Mam jedynie nadzieję, że Piotr na dobre się zmieni, bo w przeciwnym razie nie wyobrażam sobie, aby Dorotka nadal była jego żoną. Helena, 67 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mój mąż był przekonany, że w czwartki gram tylko w tenisa z kolegą. Mecz się skończył, gdy nasionko zostało zasiane” „Planowałam wymarzone święta, a dostałam tylko piękną katastrofę. Na czele rodzinnej porażki stanął teść i mój mąż” „Uwagi teściowej puszczałam mimo uszu. Gdy jednak stwierdziła, że źle wychowuję syna, przestałam gryźć się w język”
„Mąż w końcu dostał upragniony awans. Nie przyznam mu się, że to ja płacę cenę za jego sukces”
„Teraz ma haka na mnie i jeśli nie będę robić, co zechce, mąż straci stanowisko, albo dowie się, jak je dostał. Nie mogę na to pozwolić. I pluję sobie w brodę, że tak łatwo dałam się uwieść takiemu typowi”.
Na urodzinowe przyjęcie poszłam do Eleonory sama. Marek w tym czasie był służbowo w Londynie. Nie mógł się z tego wyjazdu wyplątać. Tak mi powiedział, choć myślę, że nawet nie próbował. W końcu to było tylko party mojej przyjaciółki. Nic wielkiego i nic, co mogłoby mu pomóc w karierze. Wiem, że nie powinnam tak mówić o mężu, ale taka jest prawda. Mężowi zależało na karierze Początkowo tego nie zauważałam, myślałam, że chodzi o nas i o nasze dzieci, o lepsze warunki życia. W pewnym momencie stało się dla mnie jasne, że Marek jest chorobliwie ambitny. Dla kariery zrobi wszystko. No powiedzmy, prawie wszystko. – Ty sobie nie wyobrażasz, jakie to ważne. Leszek wybrał właśnie mnie. Ci wszyscy zazdrośnicy skręcają się teraz z bólu. Tyle lat podlizywania się Leszkowi i klops. Widzą, kto tu naprawdę rządzi… – Nie rządzisz tam, Mareczku. Po prostu Leszek docenia twoje starania. – Docenia, docenia. Bo ma co doceniać, bo jestem najlepszy. Nie lubiłam tych dyskusji. Najczęściej potakiwałam, a Marek gadał i stroszył pióra. Leszka widziałam tylko raz, dwa lata temu na imprezie integracyjnej w ich firmie. Nie miałam ochoty iść, ale Marek się uparł. – Muszą cię zobaczyć! Niech im oko zbieleje. Założę się, że będziesz najseksowniejszą laską na tym całym party. Moja Anitka, będę cię przedstawiał, a oni… Mógł tak w nieskończoność. Paplał i roił sobie Bóg wie co. Już się widział na piedestale albo nawet tronie. Głupi ten mój mąż! Kiedyś poznałam jego szefa Ten cały Leszek robił na bankiecie za udzielnego księcia, kawał bufona. Widać było, że kasa przewróciła mu w głowie. Kasa i władza. Z tego wszystkiego, co Marek opowiadał zorientowałam się, że trzyma tych wszystkich spragnionych awansu na bezpieczną odległość i tak nimi manipuluje, żeby harowali, nie oglądając się na rodziny. A on, jak na szachownicy, tego przesunie do przodu, tamtego odsunie trochę w bok, ale stara się, żeby nikt zbytnio się nie wysforował. Rzucił mi przelotne spojrzenie, od niechcenia, ukłonił się i koniec. Marek liczył na inną reakcję. Wynudziłam się za wszystkie czasy, aż wreszcie zmusiłam Marka, żeby zamówił mi taksówkę, bo on, oczywiście, musiał być na posterunku do końca. Ja mam zupełnie inną filozofię. Wolę spokojną pracę, bez stresu i bezustannego napięcia. Nawet jeśli kasa jest niewielka. Przecież najważniejsza jest rodzina, prawda? I zdrowie. No i szczęśliwe dzieci. Cieszyłam się z tej imprezy Na swoje urodziny Eleonora zaprosiła nas do znanej restauracji. W przeciwieństwie do bankietów organizowanych przez firmę Marka, na tym spotkaniu chciałam koniecznie być. Przyjaźnimy się z Norą od lat, może już nie tak intensywnie jak kiedyś, ale jednak regularnie dzwonimy do siebie z najnowszymi plotkami. Jej urodziny to okazja, żeby się przynajmniej raz w roku spotkać. Poprosiłam moją mamę, żeby posiedziała z dzieciakami, a sama wyszykowałam się na bóstwo. Gdy dotarłam na miejsce, było już sporo ludzi. Sami znajomi z dawnych czasów i trochę „drugich połówek”. – Oto jest moja sympatia – wykrzyknął na mój widok mąż Nory. Zawsze demonstracyjnie próbował mnie zawstydzić. – Specjalnie zarezerwowałem tu dla ciebie krzesło, mamy sobie przecież tyle do powiedzenia. Zawsze tak mówił i zawsze na tym się kończyło. Kilka komplementów i zabierał się za powolne upijanie z kolegami. Na szczęście, posadził mnie pomiędzy sobą a Jurkiem, z którym znam się jeszcze ze szkoły i jego sympatyczną żoną, więc byłam bardzo zadowolona. Potem towarzystwo się przegrupowało. Przesiadali się, żeby z kimś zamienić kilka słów, a ja i Nora usiadłyśmy na chwilę przy barze. Na ploty. Trochę plotkowałyśmy – I co tam u was? Marek ciągle w pracoholicznym amoku? – To już się pewnie nie zmieni. Bardzo cię pozdrawia, ale nie mógł być, bo ma jakiś służbowy deal w Londynie. – Ech, ten Londyn! – westchnęła Nora. – Kryśka była w Londynie i znalazła tam wreszcie miłość swojego życia. Zwróciłaś uwagę, jaka jest odmieniona? – Rzeczywiście, nie wiedziałam tylko, że to przez chłopa. Tamtejszy? – Nasz, ale z tych lepszych. Jakieś sprawy bankowe, no wiesz, kasa, loft. Cywilizowany jakiś. Właśnie podjęła decyzję o przenosinach. Idzie na całość, nawet mieszkanie sprzedaje. – Odważna dziewczyna. – No właśnie, kto by się tego po niej spodziewał? – Może ją przypiliło. Stara już jest – zaczęłyśmy się śmiać. Jego się tu nie spodziewałam – Norko, kochanie, pozwól, że ci przedstawię, mój stary kumpel Leszek, cudownie odnaleziony dzięki dobrodziejstwu Facebooka, chciałby ci złożyć życzenia. – Dzień dobry i wszystkiego najlepszego. Widziałem pani zdjęcia na stronie męża, ale to, co widzę w naturze, jest wręcz olśniewające. A to maleńki drobiazg, który, mam nadzieję, usprawiedliwi moje wtargnięcie. Nora zachwycała się kolczykami, a jej mąż wziął mnie za rękę. – To jest Leszek, mój stary przyjaciel, a to moja najbardziej ulubiona za wszystkich przyjaciółek Nory, zjawiskowa Anita. Oczywiście zrobiłam się czerwona jak burak. Leszek podał mi dłoń, przytrzymał krótko i zajrzał mi głęboko w oczy. Nie poznał mnie? A może tylko udawał? Nie będę sama się przypominała. Skoro mnie nie poznał, to znaczy, że nie jestem aż taka zjawiskowa. I bardzo dobrze. Nawet jeżeli jestem, to nie dla niego. Potwierdził tylko, jakim jest cholernym bucem. Chciałam wracać do domu To upokarzające, że mój Marek musi się płaszczyć przed takim typem tylko dlatego, że ten ma kasę. Świat nie jest sprawiedliwy. Zamówiłam kolejnego drinka. Potem zatańczyłam z Jurkiem. Trochę zaszumiało mi w głowie. Postanowiłam się ewakuować. Jurek chciał mi pomóc, ale przegnałam go do żony. – Wszystko jest okej, uciekaj do niej, zobacz, że siedzi tam sama. Nie przejmuj się mną, tu powinno być pełno taksówek, a jak nie, to wezwę, mam telefon. No już! Spadaj! Wyszłam na zewnątrz. Chłodne powietrze dobrze mi zrobiło. Doszłam do rogu i wygrzebałam telefon z torebki. – Gdzie chcesz dzwonić? Usłyszałam głos Leszka tuż przy moim uchu. Poczułam ciepło jego oddechu. – A co ty tu robisz? Ja dzwonię po taksówkę, bo jadę do domu. – Nie dzwoń. Podwiozę cię, mam samochód. No chodź. Tak będzie szybciej i bezpieczniej – uśmiechnął się. Zaczął mnie podrywać Mówił to tak aksamitnie, że poczułam, jakby mnie swoim głosem głaskał po karku. – A tak poza tym, to wcale nie jesteśmy na „ty” – próbowałam się jakoś z tego zniewolenia wykaraskać. – Już jesteśmy. Kto wie, może zawsze byliśmy? To nie może być przypadek, że cię tu spotkałem. Kobietę, o której marzę od momentu, kiedy ją zobaczyłem po raz pierwszy. – O, ciekawe. Może mi przypomnisz, gdzie spotkaliśmy się po raz pierwszy? – Przestań, kokietko! Chyba nie chcesz mi powiedzieć, że nie zauważyłaś, jakie zrobiłaś na mnie wrażenie wtedy w firmie, na naszym firmowym spotkaniu? – Zrobiłam? Myślałam, że nawet mnie nie zauważyłeś! – Nie zauważyłem? Żartujesz sobie ze mnie? Nogi się pode mną ugięły. Zauważyłem twoją czarną sukienkę, szpilki, fryzurę, twoje oczy i nawet zapach. Ciebie zauważyłem, wariatko. Co miałem zrobić? Rzucić się na podłogę pod twoje nogi i krzyknąć przy wszystkich i przy twoim mężu, że jestem oczarowany, że brak mi tchu? Nie mogłem tego zrobić, chociaż potem, wielokrotnie tego żałowałem. – Nie przesadzaj... – Anitko, naprawdę nie czujesz tego samego, że coś nas sprowadziło do tego miejsca? Że jesteśmy dla siebie? To się po prostu stało Ruszył z parkingu, wioząc mnie kompletnie oszołomioną, zagubioną w jego słowach. Nawet nie zauważyłam, że nie wiózł mnie do mojego domu. – Gdzie my jesteśmy? – U mnie. Na chwilę. Na dwa zdania jeszcze. Daj mi chociaż tyle. – Nie mogę. Nie chcę. Zawieź mnie do domu. – Zaraz to zrobię, obiecuję. Tylko jeden toast. Za nasze nieprzypadkowe spotkanie. Proszę. Wchodziłam do niego, myśląc o Marku. Coś we mnie złośliwie zachichotało. „Ty się płaszczysz przed nim, a on przede mną”. To głupie i podłe, ale taka myśl pojawiła się w mojej głowie. I jeszcze ciekawość. Co będzie teraz? – Zgodnie z obietnicą, tylko ten toast. Tylko szampan dla królowej… Wypiliśmy i nawet nie wiem, kiedy doszło do czegoś więcej. – O matko, która godzina? – Dochodzi północ. – Już dwunasta? – rzuciłam się do łazienki, zbierając z podłogi ciuchy. Gdy wyszłam, Leszek siedział w fotelu i przełączał kanały telewizora. – Zaraz będzie taksówka na twoje nazwisko. Już opłacona. Mam nadzieję, że nie jesteś obrażona, ale sama rozumiesz, jestem po kilku kieliszkach. Nie mogę ryzykować. A mąż będzie zadowolony – zarechotał. Na początku nie zrozumiałam, ale potem do mnie dotarło, co chciał przez to powiedzieć. Uśmiechnął się tylko, ale to był już zupełnie inny rodzaj uśmiechu. Odwróciłam się na pięcie i zbiegłam po schodach. Kierowca już czekał. – Pan Leszek to dziany gość, nie? – popatrzył na mnie przez lusterko. Wydawało mi się, że widzę jego obleśny uśmiech. Nic nie odpowiedziałam. Mąż był z siebie dumny W poniedziałek wrócił Marek, szczęśliwy i podekscytowany. – Londyn, to wiesz, serce biznesu. Dalej to już tylko Nowy Jork. Załatwiłem wszystkie sprawy na medal, znasz mnie, kontrakt będzie dopięty i Leszek zrobi ze mnie szefa londyńskiego oddziału firmy! No to wtedy sobie pożyjemy! A ty co taka ponura? – Nic. Chyba bierze mnie grypa. – To do łóżka! Masz się wyleczyć, bo w przyszłym tygodniu jest zaplanowana bardzo prestiżowa impreza. Tylko dla najlepszych. Tym razem ci nie odpuszczę, musisz ze mną iść. Bez gadania. Daj buzi swojemu przystojniakowi. – No cześć, co się nie odzywasz? Wszystko w porządku? – we wtorek zadzwoniła Nora. – Grypę mam chyba. – Dlaczego uciekłaś z imprezy? Zniknęłaś tak nagle, dzikusko! – Mama pilnowała dzieci, musiałam. – A, to dobrze, bo przez moment myślałam, że to była ustawka z tym podejrzanym kumplem mojego, z tym Leszkiem. On też zaraz wybiegł. Nie podoba mi się ten typ. – Mnie też nie. – No to oddycham z ulgą. Wyleciał chwilę za tobą, a mój mi po wszystkim powiedział, że wprosił się na imprezę. Wyobraź sobie, no wiesz, na chama. Mój nie bardzo wiedział, jak go spławić. I wcześniej dopadł go na tym Facebooku. Dziwny facet. Zostałam zmanipulowana W środę Marek powiedział, że uroczysta kolacja będzie w najbliższy piątek i on się spodziewa, że Leszek ma na niej ogłosić nasze przeniesienie do Londynu. – Moją piękną żonę już poznałeś – powiedział zadowolony z siebie Marek do Leszka, który witał gości. – Tak, owszem. Bardzo się cieszę, że panią widzę. Mąż naprawdę zasłużył na ten awans – powiedział Leszek, patrząc na mnie obleśnie. A ja zrozumiałam, że to wszystko, co się wydarzyło, było zagrywką z jego strony. Teraz ma haka na mnie i jeśli nie będę robić, co zechce, mąż straci stanowisko, albo dowie się, jak je dostał. Nie mogę na to pozwolić. I pluję sobie w brodę, że tak łatwo dałam się uwieść takiemu typowi. W domu Marek ciągle próbował wzmacniać swój optymizm. – To jest świetny gość, ten Leszek. On wie, że jestem najlepszy. Musi to wiedzieć i dlatego mnie awansował. – Na pewno – powiedziałam, siląc się na uśmiech. Anita, 35 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mój mąż był przekonany, że w czwartki gram tylko w tenisa z kolegą. Mecz się skończył, gdy nasionko zostało zasiane” „Planowałam wymarzone święta, a dostałam tylko piękną katastrofę. Na czele rodzinnej porażki stanął teść i mój mąż” „Uwagi teściowej puszczałam mimo uszu. Gdy jednak stwierdziła, że źle wychowuję syna, przestałam gryźć się w język”
„Mąż nie wrócił do domu na mikołajki. Wysłał mi za to filmik, który zniszczył nasze małżeństwo”
„– Zdradziłeś mnie w czasie, kiedy szykowałam Mikołajki dla naszego dziecka. W czasie, kiedy ty całowałeś inną, ja wbijałam goździki w pomarańcze, bo Jaś uwielbia ten zapach – powiedziałam. – Anka, proszę… Nie planowałem tego”.
Nie wiem, czy bardziej kochałam grudzień, czy po prostu kochałam mieć nadzieję. A w grudniu, co roku, ta nadzieja się we mnie odradzała, że Marek znów będzie tym samym facetem, którego poznałam na studiach. Tym, który przychodził z jedną czekoladą, ale z milionem planów na przyszłość. Czekałam razem z synem Ostatnie Mikołajki... pamiętam jak wczoraj. Dom pachniał piernikiem i mandarynkami. Jaś biegał po salonie w piżamce w renifery, krzycząc: – Mamo, mamo! Mikołaj zostawił mi list! Zobacz! Udawałam zaskoczoną, oczywiście, że to ja napisałam ten list. Z literkami drukowanymi, żeby wyglądało jak „od prawdziwego Świętego”. Przez cały dzień robiłam zdjęcia – jak Jaś otwiera prezent, jak przytula się do pluszowego bałwanka. Wysłałam je do Marka, dodałam: – Wracaj szybko. Czekamy z kolacją. Zostawił nas samych już trzeci raz z rzędu. Tym razem jednak miał wrócić – mówił, że ma pociąg o 16:45, że będzie przed dwudziestą. – Czy tata dziś wróci? – Jaś zapytał wieczorem, a ja tylko się uśmiechnęłam. – Oczywiście, kochanie. Zaraz będzie. Tym razem sama w to wierzyłam. O 20:15 zadzwoniłam. Nie odebrał. Po chwili przyszła wiadomość: „Przepraszam, kochanie. Nie zdążę dziś wrócić, ale mam coś dla was. Filmik. Zobacz razem z Jasiem.” Mąż zrobił mi niespodziankę Telefon zawibrował, gdy akurat nalewałam Jaśkowi kakao. – Mamaaa, to od taty! – zawołał podekscytowany. Uśmiechnęłam się. „Może chociaż tak postara się nadrobić swoją nieobecność” – pomyślałam. – Chodź, obejrzymy razem – usiadłam z nim na kanapie i kliknęłam „odtwórz”. Na ekranie pojawiła się twarz Marka. Zmęczony, ale uśmiechnięty. – Hej, kochanie… hej, Jasiu… – mruknął. – Chciałem wam życzyć… Zdanie urwało się nagle, a obraz jakby drgnął. Nagle w tle pojawił się fragment hotelowego pokoju. A za Markiem – kobieta. Młoda, długowłosa, w szlafroku. – Marek, no chodź już… – usłyszałam jej głos. Słodki, zbyt swobodny. Marek odwrócił się do niej, jakby zapomniał, że nagrywa. – Jeszcze sekundę… – I wtedy ona podeszła i pocałowała go w szyję. Jaś zaczął marszczyć brwi. – Mamo… kto to? Serce mi stanęło. – To… to pewnie pomyłka – wyszeptałam. Zatrzymałam film. Dłoń drżała mi tak, że prawie wypuściłam telefon. – Mamo? – Jaś patrzył przestraszony. – Nic… nic, kochanie… Tata pewnie… pomylił pliki. To… nie miało dojść do nas. – Przełknęłam łzy, które paliły jak wrzątek. Wybiegłam do kuchni pod pretekstem przyniesienia ciastek. Oparłam się o blat, zakrywając usta, żeby syn nie usłyszał mojego szlochu. „Boże… co ja właśnie zobaczyłam? Co on zrobił? I dlaczego… w Mikołajki?” Filmik, który miał być życzeniami, okazał się dowodem zdrady. I końcem wszystkiego, co jeszcze dziś rano próbowałam chronić. Byłam zła Zamknęłam się w łazience, żeby ochłonąć. Potem poszłam do sypialni i w końcu zadzwoniłam do męża. Pierwszy sygnał. Drugi. Trzeci. – Marek, odbierz do cholery… – wyszeptałam. Nie odebrał. Napisałam wiadomość. „Widziałam to. Co to miało być?” Minęło kilka minut. Nic. Kolejna wiadomość: „To jakaś pomyłka? Powiedz mi, że to nieprawda.” Po piętnastu minutach w końcu zadzwonił. – Halo… – odezwał się cicho. Milczałam przez chwilę. Nie wiedziałam, od czego zacząć. – Chciałeś mi coś życzyć na mikołajki? – zapytałam. – Anka… – zawahał się. – Nie miałem… to nie miało być do ciebie… – Naprawdę? – w głosie miałam ironię, której nie potrafiłam już hamować. – Czyli co? Tak spędzasz czas w delegacji, a ja naiwnie czekam w domu? – Ania… ja nie chciałem, żebyś się w ten sposób dowiedziała. – Ale się dowiedziałam. Dzięki za prezent. Naprawdę wyjątkowy. – głos mi zadrżał. – Przepraszam. Parsknęłam. Przeprosiny? Po tym? – Masz dziecko. Masz mnie. A wysyłasz nam… coś takiego? – dodałam przez zaciśnięte zęby. – To nie jest takie proste… – Nie? Bo wyglądało dość prosto. Ona, ty, łóżko. Zakończyłam połączenie bez słowa. Potem cisnęłam telefon w poduszkę. Leżałam tam długo. Wpatrzona w sufit. Nagle wszystko przestało mieć sens. Słowa, wspomnienia, jego dotyk. Ta zdrada naprawdę mnie zabolała. To było żałosne W nocy nie spałam ani minuty. Przewracałam się z boku na bok, jakby zmiana pozycji mogła coś zmienić. W głowie tylko jedno pytanie: kim ona jest? Marek nie powiedział nic. Żadnego nazwiska, żadnego „to nic nie znaczyło”, żadnego „to tylko raz”. Nic. A może właśnie dlatego potrzebowałam wiedzieć. Żeby zrozumieć. Albo chociaż mieć na kogo się wściec. Żeby to nie była tylko „ona”. Wzięłam jego laptopa. Hasło to imię Jasia. Najpierw skrzynka mailowa. Potem media społecznościowe. Nie szukałam dowodów zdrady – one już były. Szukałam jej. Jej twarzy, imienia, kontekstu. W końcu znalazłam. Zdjęcie z konferencji sprzed kilku miesięcy. Marek i grupa ludzi. Wśród nich ona. Ta sama twarz, którą widziałam w filmiku. Opisana jako „Kasia W., współpraca projektowa – Wrocław”. Zamarłam. Pamiętałam to imię. Przecież… on już kiedyś o niej wspominał. „Dawna znajoma z uczelni”, tak powiedział. Wtedy nie poczułam nic. Teraz zrobiło mi się niedobrze. Zadzwoniłam do niego. Odebrał po pierwszym sygnale. – To Kasia W., prawda? – powiedziałam tylko. – Od kiedy to trwa? Długa cisza. A potem: – Kilka miesięcy. Zacisnęłam pięści. – Kilka miesięcy… I ty przez ten czas przyjeżdżałeś tu, patrzyłeś mi w oczy, czytałeś Jaśkowi bajki, całowałeś mnie na dzień dobry? – Nie chciałem cię ranić… – Za późno, Marek. Już zdążyłeś. Gratuluję. Kochanka z przeszłości, stare zdjęcia, powrót sentymentów? Tak to było? – To nie takie proste. – Dla ciebie może nie. Dla mnie już jest. Jesteś żałosny. To nie była tylko zdrada. To był teatr. I ja w nim grałam rolę głupiej, niczego nieświadomej żony. Do dzisiaj. Nie miałam wyjścia Spakowałam jego rzeczy w milczeniu. Koszula po koszuli, bluza po bluzie. Wszystko pachniało nim, a ja miałam ochotę wyrzucić je przez balkon. Włożyłam wszystko do walizki. Starannie. Chciałam, żeby widział, że to nie emocjonalny wybuch. To decyzja. Marek wrócił następnego dnia i stał w przedpokoju jak obcy. Patrzył, jak zamykam zamek. – Naprawdę tak to załatwimy? – spytał cicho. – Nie „załatwimy”. Ty to rozwaliłeś. Ja tylko sprzątam – odpowiedziałam, nie patrząc mu w oczy. Usłyszeliśmy kroki. – Tato? – Jaś stał na schodach, z rozczochranymi włosami i ukochanym misiem pod pachą. – Gdzie idziesz? Zawahałam się. Jak mu to powiedzieć? Jak wytłumaczyć, że jego świat właśnie się zmienił i że nie będzie już jak dawniej? – Tata musi wyjechać na trochę… – wydusiłam w końcu. – Ale wróci, tak? Na święta? Nie odpowiedziałam. Marek się zniżył, przytulił syna. – Jasiek… Kocham cię, wiesz? Zawsze będę cię kochał. Patrzyłam na nich z boku, jak widz patrzy na scenę, na której już nie gra. A potem zamknęłam za nim drzwi. Bez słowa. Zostałam w kuchni. Siedziałam przy stole, między niedopitym kakao a paczką pierników. Ozdoby świąteczne, które jeszcze wczoraj wieszałam z Jasiem, wyglądały jak dekoracje po przedstawieniu. Bez sensu. Zadzwoniłam do Kasi. – Powiedz mi, że to nie moja wina – wyszeptałam. – Anka… przecież ty nic złego nie zrobiłaś. – Może byłam za chłodna. Może za dużo chciałam. Może się oddaliliśmy, a ja tego nie zauważyłam. – Przestań. On podjął decyzję. To on cię okłamywał. Ty się starałaś. Nie tłumacz jego zdrady. Płakałam długo. W końcu zasnęłam na kanapie. Mąż próbował się tłumaczyć Kilka dni później Marek przyjechał jeszcze po kilka rzeczy. Usłyszałam dźwięk domofonu. Otworzyłam drzwi bez słowa. Stał z plecakiem, kurtką zarzuconą niedbale. Pachniał tym samym zapachem, co zawsze. Nagle zrobiło mi się niedobrze. – Szybko to wszystko zorganizowałeś – powiedziałam lodowato. – Nie chciałem… dłużej ciągnąć tego w taki sposób – mruknął, nie podnosząc wzroku. Stał w przedpokoju jak listonosz, który pomylił adres. – Wiesz, że zniszczyłeś nam życie? – zapytałam spokojnie. Milczał. – Zdradziłeś mnie w czasie, kiedy szykowałam Mikołajki dla naszego dziecka. W czasie, kiedy ty całowałeś inną, ja wbijałam goździki w pomarańcze, bo Jaś uwielbia ten zapach – powiedziałam. – Anka, proszę… Nie planowałem tego. – A ja? A Jaś? My byliśmy w twoim planie? W końcu podniósł głowę. – Byłem nieszczęśliwy. Już od dawna. Tylko nie umiałem tego nazwać. Nie miałem odwagi ci tego powiedzieć. Parsknęłam. – Więc zamiast odwagi, wybrałeś tchórzostwo w czystej formie. Wysłałeś mi filmik, na którym upadasz niżej niż kiedykolwiek. – To był błąd… – Nie. To był wyrok. Tylko ja jeszcze nie wiedziałam, że już nie jestem twoją żoną. Oparł się o framugę. Przez chwilę nie był moim mężem, nie był zdrajcą. Był zagubionym, słabym facetem. – Wiesz, Marek… – spojrzałam na niego. – Żałuję, że cię kochałam. Odwrócił się bez słowa. Usłyszałam trzask drzwi. Więc to naprawdę był koniec. Anna, 39 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mąż twierdzi, że nie mam prawa do jego kasy. Dzieci ubieram w lumpeksie, bo moja pensja nie wystarcza na więcej” „W grudniu zdarzył się cud i wygrałem w totolotka. Myślałem, że to początek nowego życia, ale myliłem się” „Łożę pieniądze na studia córki, by została kimś i dobrze zarabiała. Mimo to cały czas wyciąga do mnie ręce po kasę”
„Wróciłem do domu z pracy w Holandii, ale żona była dla mnie zimna jak lód. Odkryłem, co knuła za moimi plecami”
„Wieczorem zaproponowałem spacer. Odmówiła. Na film była zbyt zmęczona. Kolacja we dwoje? Nie była głodna. Usiadła w salonie i wpatrywała się w telefon. – Coś się stało? – zapytałem. – Nie. Wszystko w porządku – odpowiedziała, nie patrząc mi w oczy”.
Wróciłem do Polski po pięciu miesiącach pracy w Holandii. Praca jak każda inna – ciężka robota na budowie, wstawanie o piątej, jedzenie z mikrofalówki i gadanie z rodziną przez telefon raz na parę dni, bo czasem sił nie miałem. Ale te ostatnie dni... odliczałem godziny. Marzyłem tylko o tym, żeby położyć się we własnym łóżku, przytulić Agnieszkę i zobaczyć moją Martynkę. Miałem kupiony dla niej plecak z Myszką Minnie, o którym marzyła, schowany głęboko w walizce. Jeszcze w busie serce mi łomotało, jakby to był nasz pierwszy wspólny dzień, nie piętnasty rok małżeństwa. Tęskniłem. Nawet nie przypuszczałem, że wracam do innego świata, w którym dla mnie już miejsca nie było. – Cześć – powiedziała Agnieszka, jakbyśmy widzieli się wczoraj. Stała w drzwiach kuchni, z kubkiem herbaty, nie podeszła, nie przytuliła. Nawet się nie uśmiechnęła. – Cześć – odpowiedziałem, stawiając walizkę przy ścianie. – I jak? Wszystko w porządku? – Tak – rzuciła sucho i popatrzyła przez okno. Martynki nie było. Była u koleżanki, dowiedziałem się później. Zamarłem. Gdzieś wewnątrz wszystko mi opadło. Nie tego się spodziewałem. Cisza, chłód, zapach kawy, ale nawet nie mój kubek. I to spojrzenie – puste – jakby już mnie nie było. – Agnieszka, ja... Tęskniłem – powiedziałem i spróbowałem podejść bliżej. Odsunęła się odruchowo. Jeszcze wtedy wmawiałem sobie, że to stres, że trzy miesiące to dużo, że musimy się znowu do siebie przyzwyczaić. Próbowałem. Naprawdę próbowałem uwierzyć, że nic się nie dzieje. Ale już wtedy to czułem. Coś było inaczej. Coś się skończyło. Nie chciała nawet kwiatów Kupiłem jej tulipany. Zawsze je lubiła. Pamiętam, jak mówiła, że są proste, ale mają klasę – „jak ty, Zbyszek”. Zawinąłem je w szary papier i wziąłem po drodze pizzę z tej włoskiej knajpki, do której kiedyś chodziliśmy na randki. Myślałem, że jak wejdę z tymi kwiatami i pizzą, uśmiechnie się, powie: „Ty to zawsze coś wymyślisz”, i pocałuje mnie, chociaż w policzek. – Co to? – spytała, nawet nie odrywając wzroku od laptopa. – Kwiaty. I pizza, ta twoja ulubiona, z rukolą i tym... jak to się nazywało? – próbowałem zaczarować ten wieczór. – Nie jestem głodna – odparła i zamknęła komputer. Wzięła szklankę ze stołu i poszła do kuchni. Stałem z tymi kwiatami jak idiota. Po chwili schowałem je do wazonu. Nawet nie zauważyła. Wieczorem zaproponowałem spacer. Odmówiła. Film? „Jestem zmęczona”. Kolacja we dwoje? „Może innym razem”. Potem usiadła w salonie i wpatrywała się w telefon, uśmiechając się pod nosem. – Czy coś się stało? – zapytałem w końcu, zbierając się na odwagę. – Nie. Wszystko w porządku – odpowiedziała, nie patrząc mi w oczy. Leżałem w łóżku, wpatrując się w sufit. A obok mnie była cisza. Tak głęboka, że aż bolało. Nie wiedziałem, co zrobiłem źle. Myślałem, że może zbyt długo mnie nie było. Że to się naprawi. Że wystarczy chwila razem w domu. Z każdym kolejnym dniem czułem się jednak bardziej... niepotrzebny. Jakby mnie tam wcale nie było. Jakby moje miejsce już dawno zajął ktoś inny. Tylko jeszcze nie wiedziałem, kto. Lepiej było nie wiedzieć To był przypadek. Zostawiłem gdzieś telefon, a chciałem napisać coś Martynce. Agnieszka korzystała z tego samego laptopa, co ja – od zawsze, nawet hasła nie zmienialiśmy. Otworzyłem przeglądarkę i od razu pokazała się jej poczta. Wiadomość: „Jeszcze tylko tydzień, kochanie. Potem znowu będziemy razem”. Zamarłem. Chciałem zamknąć, przysiąc sobie, że nie widziałem. Ale ręka sama kliknęła dalej. Była ich masa. Długie, czułe, intymne. „Tęsknię za twoim dotykiem”, „Kiedyś cię nie puszczę”, „On wrócił, ale nie bój się, już wiem, czego chcę”. To nie był jakiś flirt. To był związek. Planowali wspólne życie, rozmawiali o mieszkaniu, o podróżach. Ona, moja żona. Ta sama, którą przytulałem przed snem, myśląc, że jeszcze mamy szansę. Siedziałem na krześle w kuchni przy zgaszonym świetle. Gapiłem się w pustkę. Serce waliło mi jak szalone. Czułem, że się duszę, że cały ten świat, który znałem, pęka na kawałki. „Spokojnie, Zbyszek. Może to stare wiadomości. Może już zerwali. Może to nic...” – karmiłem się złudzeniami jak idiota. Drzwi się otworzyły. Agnieszka wróciła z pracy. Usłyszałem jej kroki, torbę rzucaną w przedpokoju. Wzięła głęboki oddech i mruknęła: – Jestem. Nie odpowiedziałem. Nadal siedziałem w ciemnościach. Nagle coś do mnie dotarło – już nie miałem żony. Miałem tylko kobietę, która czekała na kogoś innego. To już nie moje miejsce Czekałem do wieczora. Martynka poszła do koleżanki na noc. Byliśmy sami. Agnieszka siedziała przy stole i jadła kanapkę. Jakby to był zwykły wieczór. Jakby wszystko było normalnie. – Widziałem twoje maile – powiedziałem, patrząc jej prosto w twarz. Zastygła z kromką w ręce. Na sekundę zatrzymała wzrok na mojej twarzy. Potem westchnęła i odłożyła kanapkę na talerz. – Wiedziałam, że tak się skończy – rzuciła cicho. – A więc to prawda. – Zbyszek... – zaczęła, ale głos jej się załamał. – Już od dawna... od dawna nie czuję do ciebie tego, co kiedyś. – I co to znaczy? – zapytałem, czując, że zaraz wybuchnę. – Że udawałaś przez te wszystkie lata? – Nie udawałam. Próbowałam. Ale z każdym twoim wyjazdem... z każdym twoim „niedługo wracam”, ja znikałam. Powoli. Cicho. – To po co czekałaś? Po co udawałaś? Po co zabierałaś mi nadzieję? – Bo bałam się tego powiedzieć. Nie chciałam rozbijać wszystkiego. Chciałam, żebyś sam zrozumiał. – Aha. No to teraz już rozumiem. Kto to jest? Zamilkła. Opuściła wzrok. – Nieważne – mruknęła. – On był obok, kiedy ciebie nie było. Wstałem. Przeszedłem przez salon, przez kuchnię. Dotknąłem blatu. Krzesła. Szafki. Wszystkiego, co przez lata było moje. Już nie było. To nie był mój dom. To nie była moja kobieta. Nie byłem już nikim więcej jak tylko nieproszonym gościem. – Może po prostu powiedz, co mam zrobić – rzuciłem przez zaciśnięte zęby. – I tak już nic tu nie mam. – Zrób, co chcesz – odpowiedziała cicho. – Ale ja już wybrałam. Nie było dokąd wracać Spakowałem torbę szybko, byle jak. Kilka koszulek, spodnie, bielizna, szczoteczka do zębów. Ubrania, które znały jej dotyk, nagle stały się obce. Zimne. Bez znaczenia. Zastanawiałem się, czy powiedzieć coś córce. Czy powinna wiedzieć? Ale nie było jak. Nie chciałem krzyczeć, nie chciałem niszczyć jej świata jednym zdaniem. Poszedłem pod jej pokój. Zatrzymałem się przy drzwiach. Cisza. Wyszedłem z mieszkania z ciężką torbą i sercem, które nie chciało bić dalej. Agnieszka stała w korytarzu, oparta o ścianę. – Kiedy to się zaczęło? – zapytałem jeszcze. – Po twoim ostatnim powrocie z Niemiec – odparła bez emocji. – Zobaczyłam wtedy, że nie jestem szczęśliwa. Że ty już nie jesteś moim domem. Parsknąłem. Bo jak to, do cholery, się dzieje? Jak to możliwe, że tyle wspólnych lat, tyle nocy, tyle świąt, tyle zdjęć na półkach – znika z jednym „nie jestem szczęśliwa”? – I co teraz? On tu zamieszka? – zapytałem z przekąsem. – Nie wiem. Może. To już nie twoja sprawa. Zatrzasnąłem drzwi. Zostałem sam na klatce. Czułem się jak zbędny element jakiejś układanki, która kiedyś miała sens. Zszedłem na dół. Nie miałem dokąd pójść. Chodziłem bez celu po mieście. Przechodziłem koło ławki, gdzie się kiedyś całowaliśmy. Koło parku, gdzie Martynka stawiała pierwsze kroki. Nie chciałem wracać do Holandii. Nie chciałem nigdzie wracać. Czułem się... jakby ktoś mnie wymazał. Skreślił z historii. Nie byłem już mężem. Ojcem tylko na pół etatu. A człowiekiem? Sam nie wiedziałem. Miałem o kogo walczyć U Marka zawsze pachniało smażoną cebulą i farbą olejną. Jego żona malowała obrazy amatorsko, a on twierdził, że „tak pachnie dom”. Przysiadłem na ich wysiedzianej kanapie z herbatą w ręku. Nie byłem w stanie spojrzeć mu w oczy. – No, gadaj – zachęcił mnie. – Bo dzwoniłeś, jakby ci się świat zawalił. – Bo się zawalił – odpowiedziałem sucho. – Agnieszka… ma kogoś. I to nie jakaś przygoda. Od miesięcy. Planowali wspólne życie. Marek zamilkł, pokiwał głową. Nie było w nim zdziwienia. Raczej żal. Chyba widział więcej niż ja. – Czułem, że coś się zmieniło, ale nie chciałem tego widzieć – dodałem. – Wracałem i mówiłem sobie, że to chwilowe, że znowu będzie dobrze. A ona już dawno przestała być moja. – To nie twoja wina, Zbyszek. Ale musisz sobie odpowiedzieć, czy chcesz jeszcze w tym być? Wpatrywałem się w ciemne okno. Na zewnątrz padał deszcz, rozmywał świat. – Nie wiem – powiedziałem w końcu. – Po raz pierwszy naprawdę nie wiem. Nie mam już siły. Jestem zmęczony. Nie wiem, czy chcę wracać do Holandii, czy chcę się rozwodzić, czy powinienem walczyć. – Ty nie masz o co walczyć, tylko o kogo. Martynka – przypomniał. Pokręciłem głową. – Nawet nie wiem, co ona wie. Czy coś podejrzewa. Boję się jej tego powiedzieć. Boję się, że też mnie przestanie kochać. Marek spojrzał na mnie spokojnie. – Dzieci wiedzą więcej, niż nam się wydaje. Ale wiesz co? To, że się boisz, znaczy, że jesteś jej potrzebny. Poczułem wtedy ciężar, jakiego nie znałem. I po raz pierwszy – naprawdę byłem sam. Nie z Agnieszką. Nie w pracy. Sam. I nie wiedziałem jeszcze, czy to koniec... czy dopiero początek. Sam na to pozwoliłem Wynająłem pokój. Taki z kuchnią, która pamiętała PRL, i materacem, który skrzypi przy każdym ruchu. W szafie wisi kilka moich rzeczy, reszta została u Agnieszki. Nie chciało mi się nawet po nie wracać. Znalazłem jakąś dorywczą pracę. Tylko tyle, żeby mieć na rachunki i benzynę, gdy jadę po Martynkę. Rozmawiam z nią, ale ostrożnie. Jakby każde słowo mogło coś popsuć. Nigdy nie pyta o matkę. Czasem patrzy na mnie tak, jakbym się oddalał, choć siedzę obok. Zastanawiam się, czy wrócić do Holandii. Tam przynajmniej nikt nie wie, że jestem „facetem, którego żona zostawiła”. Tam jestem tylko człowiekiem w roboczych ciuchach, który haruje od rana do nocy. Może to i lepsze niż bycie cieniem własnego życia. Czuję się zdradzony. Nie tylko przez Agnieszkę. Przez siebie samego też. Pozwoliłem, żeby świat, który budowałem latami, rozpadł się, a ja nie zareagowałem. Bo ufałem, wierzyłem, że rodzina to coś więcej niż wspólny adres i numer konta. Czasem myślę, że dom to było tylko moje wyobrażenie. Miejsce, które miał istnieć w mojej głowie, nawet gdy w rzeczywistości dawno mnie z niego wyrzucili. Jestem. Oddycham. Funkcjonuję. Ale to wszystko bez znaczenia. Jestem, ale jakby mnie nie było. Zbigniew, 45 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Moja teściowa ruszyła do pracy w Szwecji. Obiecała przysyłać nam pieniądze, a nie widzieliśmy od niej złamanego grosza” „Moja matka nie może przeżyć, że pracuję w sklepie. Nie rozumie, że nie zamierzam realizować jej niespełnionych ambicji” „Wiedziałem, że żona dużo wydaje, ale przymykałem na to oko. Miarka się przebrała gdy zobaczyłem, na co idzie ta kasa”
„Wróciłam z delegacji w Gdańsku, a mój mąż przez sen tulił damski wełniany sweter. Jego zagadka sama się rozwiązała”
„W sypialni Łukasz spał jak dziecko. Otulony kołdrą do połowy i przytulony do... czegoś. Najpierw myślałam, że to poduszka, ale to był sweter. Wełniany, szary, zdecydowanie kobiecy. Nie mój. Pachniał drogimi perfumami. Miałam ochotę wrzasnąć”.
Mój spóźniony pociąg z Gdańska do Warszawy nie dość, że telepał się, jakby wiózł węgiel, to jeszcze utknął gdzieś pod Ciechanowem. Spędziłam dwie godziny w zimnym wagonie z walizką na kolanach i głową przy brudnej szybie. Miałam dość wszystkiego. Marzyłam tylko o tym, żeby zrzucić obcasy, zjeść cokolwiek ciepłego i zasnąć obok Łukasza. Była 23:17, kiedy wreszcie otworzyłam drzwi do naszego mieszkania. Było cicho. Światło z kuchni odbijało się w lustrze na korytarzu. Przeszłam kilka kroków i... stanęłam. Zlew pełen garów, jakby ktoś gotował rosół i zapomniał po sobie posprzątać. Nie moje naczynia. Nie mój zapach. W sypialni Łukasz spał jak dziecko. W bokserkach i w koszulce, przytulony do... czegoś. Najpierw myślałam, że to poduszka. Ale to był sweter. Wełniany, szary, zdecydowanie kobiecy. Nie mój. Pachniał drogimi perfumami. Miałam ochotę wrzasnąć. Zamiast tego wciągnęłam powietrze. Jeszcze raz. Mocniej. Ten zapach już wcześniej był w mieszkaniu. W szafie, w łazience, w samochodzie. Tylko nie chciałam go rozpoznać. Nie mogłam zasnąć tej nocy mimo zmęczenia. Zmyślał jak najęty – Łukasz – powiedziałam cicho, szturchając go w ramię. – Łukasz, obudź się. Mruknął coś niewyraźnie i próbował wtulić się mocniej... w ten cholerny sweter. – Łukasz! – powtórzyłam ostrzej. Otworzył oczy, zdezorientowany. Przetarł twarz dłonią, usiadł. – Martyna? Już wróciłaś? Miałaś być jutro... – Pociąg się ruszył jednak. Niespodzianka – uśmiechnęłam się chłodno i wskazałam głową na sweter. – A to co? Kogoś przytulasz? Spojrzał w dół. Przesunął palcami po rękawie, jakby go widział pierwszy raz. – A, to... To nie wiem. Nie twoje? Pewnie... A, już wiem! – rozjaśnił się – To dziewczyna kolegi wpadała coś odebrać, chyba zostawiła. Tyle zamieszania... – Tyle zamieszania, że wylądował ci pod żebrem i pachnie jak flakonik za trzysta złotych? Zamilkł. Wiedział, że kłamstwo już nie działa. – Martyna, ja nawet nie wiedziałem, że on tu został. Położyłem się, on był mięciutki i... – Przytuliłeś jak pluszowego misia? Łukasz, do cholery. Czy ty myślisz, że jestem idiotką? – Martyna... – Nie. Już nic nie mów – wyciągnęłam z szafy koc i poduszkę, trzasnęłam drzwiami od sypialni. Poszłam do kuchni, trzęsąc się nie z zimna, ale z nerwów. Gapiłam się w blat, jakbym miała tam znaleźć odpowiedź. Nie chodziło już tylko o ten sweter. Chodziło o zapach. I o to, że Łukasz nie pachniał już mną. Nie miałam dowodów Była 2:11, gdy sięgnęłam po telefon. Przez chwilę zawahałam się nad ekranem, ale Anka zawsze mówiła, że mam dzwonić, kiedy „coś mnie gryzie”. A to mnie nie gryzło. To mnie żarło od środka. – No halo? – odezwała się po trzecim sygnale. – Martyna? Wszystko w porządku? – Nie do końca. Wróciłam z delegacji, a Łukasz spał przytulony do obcego swetra. Pachniał jak perfumeria przed świętami. – Co?! Jaki sweter? – Wełniany. Szary. Na pewno nie mój. I pachnący inną kobietą. Chwilę milczała. – No dobra... A co on powiedział? – Że to dziewczyna kolegi. Że coś zostawiła. Że nie zauważył i niby myślał, że to mój. – Serio? I ty masz mu wierzyć, że przypadkiem zasnął z nim w objęciach? Martyna, to brzmi jak... No nie wiem, ale słabo. – Też tak czuję – zakryłam usta dłonią, żeby nie usłyszał z sypialni. – Ale nie mam dowodów. Niczego nie widziałam. Tylko ten sweter. I zapach. – Zapachy nie kłamią – powiedziała Anka. – I intuicja też nie. – Anka, on się zmienił. Już od miesięcy był nieobecny. Jakby się gdzieś wyłączał. Miał nowe hasło w telefonie, wychodził wieczorami „na siłownię”, a wracał spocony, ale może... nie od sportu. – To znajdź ją. Ktokolwiek to jest. Zapachy są jak ślady. Może go już gdzieś czułaś? Nie odpowiedziałam. Bo tak – coś mi świtało. Ale jeszcze nie wiedziałam co. Spojrzałam przez okno. Śnieg padał leniwie na pustą ulicę. A ja już wiedziałam, że ta noc nie skończy się snem. Tylko polowaniem. Prawda wyciekła przypadkiem Następnego dnia wyszłam wcześniej niż zwykle. Łukasz jeszcze spał. Albo udawał. Nie żegnałam się – nie byłam w nastroju do udawania czułości. Zeszłam wolno po schodach. Na klatce, przy drzwiach do mieszkania znajomej sąsiadki, Basi, przystanęłam. Mieli uchylone drzwi, jakby czekali na kuriera. – Mówiłam ci, że znów wychodziła z ich mieszkania – usłyszałam głos Basi. – Taka w czerwonym płaszczu. Jak wróciłam z pracy, akurat szła do windy. Zamrugałam. – Może coś zostawiła... – odpowiedział jej mąż niepewnie. – Taak, na pewno sweter. Albo i coś więcej – fuknęła Basia. – I tak dziwne, że Martyna jeszcze się nie zorientowała. Zeszłam pół piętra niżej, udając, że szukam kluczy. Serce tłukło mi się w piersi jak szalone. Czerwony płaszcz? Już go widziałam. Na wieszaku w jego biurze. W samochodzie Łukasza, raz, szybko, jakby przypadkiem. Wieczorem stałam pod drzwiami Basi z listem w ręku. – Cześć, przepraszam, chyba listonosz się nie pomylił. To chyba do was. Basia spojrzała na kopertę, zmarszczyła brwi. – Hmm, nie kojarzę nadawcy. Ale wejdź, Martynka – przepuściła mnie do środka. – Wszystko u was dobrze? Wzruszyłam ramionami. – A... była tu może ostatnio jakaś dziewczyna u Łukasza? Może coś pomyliłam, ale przeczucie mnie tknęło, no wiesz… Basia spojrzała na mnie uważnie. – Nie chciałam się mieszać, serio. Ale... tak. I nie wyglądało to, jak wizyta koleżanki. Łukasza nie było widać, ale ona... zachowywała się jak u siebie. Wyszłam z jej mieszkania z kolanami jak z waty. Miałam już pewność. Tylko jeszcze brakowało wyznania. I twarzy tej, której zapach czułam na poduszce. Ktoś jednak tu był Wróciłam do mieszkania wcześniej i bez zapowiedzi. To mój dom. Moje łóżko. Moje klucze. Łukasz siedział w kuchni i obierał mandarynkę. Jak gdyby nigdy nic. Jakby nasze małżeństwo nie rozłaziło się właśnie w szwach. – Musimy o czymś pogadać – powiedziałam, zanim zdjął słuchawki. Spojrzał na mnie. Nie udawał zaskoczenia. Może wiedział, że wszystko się zbliża. A może po prostu miał dość kłamstw. – Martyna... – zaczął, ale podniosłam rękę. – Oszczędź mi tych wstępów. Sąsiedzi ją widzieli. Dziewczynę w czerwonym płaszczu, jak wychodziła z naszego mieszkania. I to nie raz. Kto to był? Milczał. Patrzył w blat. Widziałam, jak nerwowo zaciska szczękę. – Mówiłeś, że to siostra kolegi. Albo koleżanka. Ale teraz chcę nazwisko. I prawdę. W końcu westchnął. – Poznałem ją w klubie. Przysięgam, Martyna, to miało być jedno spotkanie. Nic nieznaczącego. Tylko... przeciągnęło się. – Spała tu? W naszym łóżku? – Myślałem, że wrócisz dzień później. Że pociąg znów będzie opóźniony... Prychnęłam. Było mi niedobrze. – A ten sweter? – Zostawiła go. Ostatnim razem. Ja... po prostu go nie oddałem. Zrobiło mi się zimno. Nienaturalnie, nagle. Jakby nagle pękła we mnie jakaś bańka. Nie powiedziałam już nic. Wzięłam klucze i wyszłam. Zjechałam windą, nie mogąc oddychać. Dopiero na dworze zorientowałam się, że zapomniałam płaszcza. Ale nie chciałam już wracać do tego zapachu. Poszłam oddać sweter Znalazłam ją szybciej, niż sądziłam. Wystarczyło wrócić myślami do czerwonego płaszcza i przystanku autobusowego pod biurowcem, pod którym Łukasz zawsze „czekał na autobus”. Stała tam po pracy. Z telefonem w dłoni, z tą swoją nonszalancką miną, jakby świat był jej osobistym podestem. Podeszłam i stanęłam naprzeciw niej. – Cześć. Przyszłam oddać sweter – powiedziałam. – Twój, prawda? Spojrzała na mnie, lekko marszcząc brwi. – Przepraszam, a ty kim jesteś? – Żoną Łukasza. To ją na moment wytrąciło z równowagi. Ale tylko na moment. – Myśleliśmy, że wrócisz dzień później – rzuciła cicho i chłodno. – To już wiem. I wiem też, że twój zapach był na mojej poduszce. Spałaś u mnie. – On mnie zaprosił – wzruszyła ramionami. – Wiem. Ale wyszłaś wcześniej. Może wiedziałaś, że nie powinnaś tam być. Prawda? Zacisnęła usta, ale nadal nie spuściła wzroku. Tylko stała, jakby miała do wszystkiego prawo. – To był tylko romans. Nic więcej. Ty też to chyba czujesz. – Nie – pokręciłam głową. – To nie o ciebie chodzi. Ty byłaś tylko skutkiem. Nie przyczyną. To moje małżeństwo dawno już się rozpadło. Tylko nie chciałam tego widzieć. Spojrzała na mnie po raz ostatni. Bez triumfu. Bez wstydu. Tylko z chłodną obojętnością, która bolała bardziej niż krzyk. Odwróciłam się i odeszłam. Trzymałam w dłoni sweter, jakby to on miał mi dać odpowiedzi. Ale nie dał. Pozbyłam się złudzeń Siedziałam w pokoju gościnnym u Anki, owinięta w jej koc, popijając herbatę, która dawno wystygła. Nie miałam siły jej dopić. Obok, na krześle, leżał ten sweter. Szary, pachnący obcą kobietą. Czekałam, aż przestanie mnie drażnić, aż przestanie przypominać mi wszystko. Ale nie przestawał. Anka nie zadawała pytań. Tylko czasem zerkała na mnie znad książki. Jakby bała się, że jak się poruszy za gwałtownie, rozpadnę się na kawałki. Nie płakałam. W środku byłam pusta. Może właśnie w tej pustce znalazłam coś, co przypominało spokój. Już nie musiałam się domyślać. Nie musiałam udawać, że nic się nie dzieje. Wiedziałam. Wszystko wiedziałam. Nie podjęłam jeszcze ostatecznej decyzji, co dalej z Łukaszem. Może wrócę po swoje rzeczy. Może wyprowadzę się na dobre. Albo on się wyprowadzi. Jeszcze nie wiem. Na pewno nie chcę już spać obok kłamcy. Obok kogoś, kto przestał mnie widzieć. Przestał czuć. Obok pustych słów, które nic nie znaczą, bo już dawno przestały być prawdziwe. Patrzyłam na ten sweter i po raz pierwszy od dawna pomyślałam: nie muszę już niczego naprawiać. Mogę zacząć budować coś zupełnie od nowa. Nawet jeśli jeszcze nie wiem co. Martyna, 34 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Znalazłam u męża paragon na sweter z alpaki. Liczyłam na luksusowy prezent pod choinką, a przejechałam się jak na lodzie” „Mąż mi posyłał uśmiechy, a sąsiadce z góry drogie prezenty. Od zawsze był hojny, ale nie wiedziałam, że aż tak” „Kiedy mąż zdradził mnie pierwszy raz, dałam mu drugą szansę. Myślał, że kolejny wybryk też ujdzie mu płazem”
„Teściowa od zawsze traktowała mnie jako zło konieczne. W święta zrobiłam coś, co sprawiło, że nawet ona biła mi brawo”
„Siedzieliśmy już przy stole. Michał nalewał barszcz, dzieci rozszczebiotane czekały na uszka, a ja udawałam, że wszystko mam pod kontrolą. Choinka migotała, radio grało kolędy, a ja… prawie nie czułam nóg. Teściowa siedziała sztywno na krześle”.
Zawsze marzyłam o ciepłej, wspierającej rodzinie, w której święta to wspólne śpiewanie kolęd, uśmiechy, zapach piernika i... szczere rozmowy. Ale od dnia, kiedy weszłam do rodziny mojego męża, przekonałam się, że bajki kończą się tam, gdzie zaczyna się teściowa. – Uważaj, żeby nie przesolić, moja babcia mówiła, że sól to ręka gospodyni – rzuciła Grażyna, matka mojego męża, kiedy pierwszy raz gotowałam rosół w jej obecności. Spojrzała na mnie z politowaniem, poprawiając beznamiętnie swój idealny kok i podając mi łyżkę z taką miną, jakby mówiła: „No, pokaż, co potrafisz, dziewczynko”. Zawsze byłam „dziewczynką”. Nigdy synową. Nigdy częścią rodziny. Czasem miałam wrażenie, że Grażyna traktuje mnie jak intruza, który zakradł się do jej starannie wypielęgnowanego życia i porwał jej ukochanego synusia. Właśnie dlatego postanowiłam, że te święta będą inne. Że udowodnię wszystkim – a przede wszystkim jej – że potrafię stworzyć dom, ciepło, atmosferę. Że nie jestem tylko dodatkiem do męża. Uparłam się, że Wigilia odbędzie się u nas. Sama ją zorganizuję. Sama ugotuję. Łącznie z... sernikiem. A to była prawdziwa wojna, bo sernik to specjalność teściowej. Od trzydziestu lat nikt nie odważył się go piec, jeśli była w pobliżu. Ale ja się odważyłam. I właśnie ten sernik wszystko zmienił. Zgodziła się z łaską – Wigilia u was? – Grażyna uniosła brwi, a jej dłoń zastygła w połowie ruchu z filiżanką herbaty. – Ale... wy macie tylko cztery krzesła, Haniu. – Pożyczę od sąsiadki – uśmiechnęłam się uprzejmie, choć w środku czułam, jak gardło zaciska mi się z nerwów. – I rozkładany stół, spokojnie. Zmieścimy się. Spojrzała na mojego męża, jakby to on miał rozstrzygnąć, czy jego żona zwariowała, czy po prostu ma chwilowe urojenia. – Michał, ty naprawdę chcesz Wigilię poza domem? – zwróciła się do niego, podkreślając słowo „domem”, jakby nasze mieszkanie był jakimś kurnikiem. – Mamo, Hania się stara. Daj jej szansę – powiedział Michał i uśmiechnął się do mnie ciepło. Wiedziałam, że ma dobre intencje, ale jego wsparcie było zawsze ciche, subtelne. A ja potrzebowałam miecza, nie piórka. – Skoro tak bardzo nalegasz… – Grażyna westchnęła. – Ale tylko dlatego, że nie chcę ci sprawić przykrości. Mam nadzieję, że barszcz nie będzie z kartonu. Po jej wyjściu zamknęłam drzwi i osunęłam się na ścianę. Ręce mi się trzęsły. Chciałam dobrze. Chciałam wreszcie poczuć się częścią tej rodziny. Ale gdzieś z tyłu głowy dźwięczały mi jej słowa: „Nie zniszcz tego, Hania”. No i zaczęło się. Przede mną był najtrudniejszy test w moim dorosłym życiu. Test, który nosił nazwę: „Święta z teściową pod moim dachem”. Skorzystałam z tajnego przepisu – Sernik musi być idealny. Wilgotny, ale nie mokry. Delikatny, ale nie sflaczały. Z rosą na wierzchu, ale bez zakalca – powtarzałam sobie pod nosem, stojąc przed kuchennym blatem. Wiedziałam, że tym deserem wszystko się rozstrzygnie. Grażyna nie uznawała kompromisów w kwestii sernika. Jej wersja, ta „dziedziczona z pokolenia na pokolenie”, była legendą. Wszyscy o niej mówili. Ba! Ludzie przychodzili na Wigilię nie dla kolęd, nie dla karpia – ale dla jej sernika. A ja miałam czelność zrobić własny. Wyciągnęłam pożółkły zeszyt po mojej babci. Stare litery, zapisane koślawym charakterem pisma. „Sernik – wersja świąteczna, z rodzynkami (opcjonalnie, jeśli dziadek nie patrzy)” – zanotowała babcia. I dodała: „Sernik nie musi być perfekcyjny. Musi być robiony z sercem”. Właśnie z tym sercem zaczęłam. Ucierane jajka, cukier waniliowy, twaróg trzy razy mielony, odrobina masła i... skórka pomarańczowa. To był ten zapach, którego nie czułam od lat. Moja babcia piekła dokładnie taki sernik. Może i nie był idealnie równy, ale smakował jak dzieciństwo. Jak bezpieczny świat. Wstawiłam ciasto do piekarnika i modliłam się, żeby nie opadło, nie spaliło się, nie... eksplodowało. Godzinę później w kuchni unosił się aromat, który sprawił, że łzy same napłynęły mi do oczu. – Babciu, trzymaj kciuki – szepnęłam. – Dziś ten sernik może mi uratować życie. Oceniała każde danie Siedzieliśmy już przy stole. Michał nalewał barszcz do talerzy, dzieci rozszczebiotane czekały na uszka, a ja udawałam, że wszystko mam pod kontrolą. Choinka migotała, radio grało „Cichą noc”, a ja… prawie nie czułam nóg. Teściowa siedziała sztywno na krześle jak na przesłuchaniu. W beżowym kostiumie, z dyskretnym naszyjnikiem z pereł, wyglądała jak sędzina w sprawie o najwyższy wymiar kary. – Barszcz niezły – rzuciła po pierwszej łyżce, z miną tak powściągliwą, jakby przyznała mi medal za udział, nie za zwycięstwo. – Cienki, ale przynajmniej nie z proszku. Zrobiło mi się gorąco. Uśmiechnęłam się sztucznie i spojrzałam na Michała. Mrugnął do mnie. – Hania zrobiła wszystko sama. I pierogi, i kapustę z grzybami, i kompot z suszu. A ten sernik, który zaraz podamy, to jej specjalność. – Specjalność? – uniosła brwi Grażyna. – Mhm... Nie jadła dużo. Dwa pierogi, trochę ryby, odrobina kutii. Przez cały czas patrzyła na stół, nie na mnie. A ja modliłam się, żeby już był ten deser. Żeby było po wszystkim. Kiedy podałam sernik, ręce mi się trzęsły. Kroiłam go, starając się nie popsuć kształtu. Ukroiłam jej pierwszy kawałek. Położyłam przed nią z uśmiechem. Grażyna wzięła widelec. Jeden kęs. Zatrzymała się. Spojrzała na sernik, potem na mnie. Wtedy stało się coś, czego nigdy się nie spodziewałam. Ten smak zmienił wszystko – Skórka pomarańczowa? – zapytała teściowa, jakby właśnie zobaczyła ducha. Zamarłam. To był ten moment. Ten decydujący. – Tak – odpowiedziałam cicho. – To przepis mojej babci. Zawsze tak robiła. Grażyna odłożyła widelec. Potem wzięła kolejny kęs. Tym razem wolniej. I jeszcze jeden. Nagle jakby... zmiękła. Oparła się o oparcie krzesła i przez chwilę patrzyła w pustkę. Jej spojrzenie było nieobecne. Jakby coś sobie przypominała. – Babcia? – mruknęła. – Moja babcia też tak robiła... Michał spojrzał na mnie pytająco. Ja też nie rozumiałam, co się właśnie dzieje. – Ten smak... – powiedziała ciszej. – Jak u niej. Dokładnie taki sam. Wilgotny, delikatny, lekko cytrusowy. Nawet rodzynki tak samo nasiąknięte. Matko jedyna... Zamilkła. Wszyscy patrzyli teraz na nią. Nagle – niespodziewanie – zaklaskała w dłonie. – Brawo, Haniu. Naprawdę. Nie pamiętam, kiedy ostatnio jadłam coś, co przeniosło mnie do dzieciństwa. Myślałam, że ten smak już nie wróci. Zrobiło się cicho, jak makiem zasiał. Michał aż podniósł brwi. Dzieci zamilkły z buziami pełnymi sernika. A ja – po raz pierwszy od siedmiu lat – poczułam, że naprawdę mnie widzi. Że jestem czymś więcej niż tylko żoną jej syna. Teściowa spojrzała na mnie zupełnie inaczej niż dotychczas. Jak na kogoś, kogo można... polubić? A może nawet pokochać? Nie rozumiałam, co się dzieje Po kolacji Grażyna nie wstała od razu od stołu, jak miała w zwyczaju. Została. Popijała kompot i przyglądała się światełkom choinki. A potem… zaczęła mówić. – Wiecie, jak miałam siedem lat, babcia ukryła przede mną jedną porcję sernika. Bo wiedziała, że podkradam – powiedziała z uśmiechem, który po raz pierwszy wyglądał jak uśmiech, nie jak grymas. – Myślałam, że się na mnie obraziła. A ona następnego dnia dała mi ten kawałek i powiedziała: „Prawdziwy sernik trzeba jeść wtedy, kiedy już nie jesteś głodna – tylko kiedy masz czas, by poczuć go całym sercem”. Wszyscy słuchaliśmy jak zaczarowani. – I wiesz co, Haniu? – dodała, patrząc na mnie. – Twój sernik to właśnie taki. Nie dla głodnych. Dla tych, co mają serce. Czułam, że zaraz się popłaczę. Nie wiedziałam, co powiedzieć. Nie umiałam się uśmiechnąć. Nie umiałam wykrztusić ani słowa. Tyle razy próbowałam. Tyle razy mnie ignorowała. I nagle... to. Teściowa podeszła do mnie, wzięła mnie za rękę i ścisnęła ją lekko. – Wiesz... może za ostro cię oceniałam. Po prostu bałam się, że Michał nie będzie miał domu, który znał z dzieciństwa. Ale widzę, że ma. A może nawet... lepszy. – Dziękuję – wyszeptałam. Wtedy po raz pierwszy naprawdę ją objęłam. Nie jako teściową. Ale jak kobietę, która pozwoliła w końcu wejść mi do rodziny. Dostałam najpiękniejszy prezent Nie wiem, czy to magia świąt, czy po prostu zwykłe ludzkie ciepło, które zbyt długo gdzieś tkwiło zamrożone. Ale po tej Wigilii coś naprawdę się zmieniło. Teściowa zadzwoniła do mnie kilka dni później. – Haniu, masz może jeszcze kawałek tego sernika? Bo wiesz… Wczoraj w nocy się obudziłam i nagle tak mi się zachciało. No jak dziecko. Jakbym znów była u babci. Śmiałam się wtedy długo. Powiedziałam, że może najlepiej będzie, jak dam jej przepis. Ale ona odparła: – Nie, kochana. Nie chodzi o przepis. Chodzi o to, że ktoś go zrobił z myślą o mnie. I to czuć. W następnym tygodniu zaprosiła mnie na kawę. Samą, bez Michała. Przegadałyśmy godzinę. Opowiadała mi o swojej młodości, o babci, o tym, jak naprawdę bała się, że Michał w nowym domu nie znajdzie ciepła. A potem dodała: – A ty, Haniu... zrobiłaś nie tylko sernik. Stworzyłaś dom. Te słowa noszę w sercu do dziś. To nie sernik mnie uratował. Ani pierogi. Ani nawet choinka. Tylko to, że nie przestałam próbować. I że wreszcie… ktoś to zauważył. Nie wiem, czy kiedykolwiek będziemy blisko jak matka z córką. Ale w te święta po raz pierwszy naprawdę poczułam się jak część tej rodziny. To był najlepszy prezent. Hanna, 32 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Na przyjazd teściowej ugotowałam specjalnie dla niej aromatyczny rosół. Powiedziała, że smakuje jak lura ze szpitala” „Teściowa dała nam pieniądze na zakup domu, a teraz się w nim panoszy. Mam wrażenie, że to ja jestem tu intruzem” „Po śmierci żony święta straciły dla mnie sens. Zapominałem, że mam jeszcze córkę, która potrzebuje mojej miłości”
„Dostałem 2 kalendarze adwentowe – od żony i od kochanki. Czułem się jak Adonis, ale tylko do ostatniego okienka”
„Kalendarz od Agaty stał na komodzie w salonie. Ten od Kingi ukryłem szafce w pracy. Każdego dnia otwierałem dwa okienka. Jeden świat – czuły i bezpieczny. Drugi – kuszący. Zacząłem się gubić. Czasem myliłem prezenty”.
Z zewnątrz moje życie wyglądało jak spełnienie marzeń: trzydzieści cztery lata, stabilna praca w IT, mieszkanie w centrum miasta, od sześciu lat żona – Agata. Bez dzieci, ale za to z porządnym kredytem i planami na przyszłość. Święta, wspólne wyjazdy, nowa kanapa, kot. Normalność. Może trochę zbyt wygodna. W środku wyglądało to już inaczej. Od roku prowadziłem podwójne życie. Agata była moją żoną. Kinga – kochanką z pracy. Brzmi to jak klasyka biurowych romansów, ale nie zaczęło się od pożądania, tylko od słów: „Masz coś na głowie”. Pochyliła się wtedy nade mną, zgarnęła paproch z włosów i... już wiedziałem, że zrobię coś głupiego. Z Kingą czułem się pożądany, żywy. Agata mnie kochała – ale jak się kocha ulubioną koszulę. Była ciepła, przewidywalna. Kinga pachniała ryzykiem i świeżo zaparzoną kawą. Miałem wrażenie, że balansuję na cienkiej linie, ale jakoś to kontroluję. Do czasu. Na początku grudnia Agata wręczyła mi ręcznie robiony kalendarz adwentowy. Dopracowany, z czułością, jak wszystko, co robiła. Dzień później, w pracy, Kinga podeszła do mnie i rzuciła szeptem: – Mam coś dla ciebie. Codziennie otwórz jedno. Uśmiechnęła się i podała mi pudełko. Równie piękne. Równie… niebezpieczne. Zaczęły się problemy Pierwszego grudnia otworzyłem oba kalendarze. U Agaty – mały słoiczek konfitury z liścikiem: „Na dobry poranek jak kiedyś w Ustce”. U Kingi – miniaturowa buteleczka whisky i karteczka: „Wiem, że z tym ci lepiej po pracy”. Oba trafione. Oba osobiste. I tak się zaczęło. Kalendarz od Agaty stał na komodzie w salonie. Ten od Kingi – ukryłem w zamykanej szafce w pracy, za segregatorami. Każdego dnia otwierałem dwa okienka. Jeden świat – czuły i bezpieczny. Drugi – kuszący i dziki. Zacząłem się gubić. Czasem wracałem późno do domu i musiałem udawać zaskoczenie prezentem, który już znałem. Innym razem myliłem liściki i zostawiałem nie ten, co trzeba. Już piątego grudnia zawartość kalendarzy zaczęła się mieszać. Dostałem herbatę jaśminową, której nigdy nie pijaliśmy z Agatą. Ona zaparzyła ją rano i powiedziała: – Nie wiedziałam, że lubisz jaśminową… – Yyy… Może była w tym kalendarzu? – bąknąłem. – Aha – powiedziała tylko i odwróciła się, ale coś w jej spojrzeniu mnie zaniepokoiło. Zacząłem robić zdjęcia zawartości każdego okienka i notować, co od kogo. Jakby to miało coś pomóc. Ale było już za późno – przez pomyłkę przyniosłem do domu kalendarz od Kingi. Schowałem go do szuflady. Niby podobny do tego od Agaty, ale jednak... inny. Jeśli Agata go otworzy, wszystko się wyda. Wieczorem dostałem od Kingi wiadomość: „Cierpliwości. Okienko 24 będzie wyjątkowe”. Wszystko szło nie tak W naszym mieszkaniu pachniało pomarańczami i goździkami. Agata co roku tworzyła świąteczną atmosferę z takim zaangażowaniem, jakby od tego zależało przetrwanie ludzkości. W tle leciały piosenki świąteczne, a ja siedziałem na podłodze, zawijając sztućce w czerwone serwetki. Uśmiechałem się, ale w środku prawie miałem mdłości. – Serio? – Agata wyciągnęła z mojego kalendarza... koronkowe stringi. Czerwone. – I niby że to ja ci to dałam? Zamarłem. – Co to ma znaczyć? – Nie wiem, może… pomyliłem coś, nie jestem pewien, co było w którym dniu… – wyjąkałem, czując, jak krew odpływa mi z twarzy. – W którym dniu czego, Mateusz? – Jej ton był już lodowaty. – Tego… kalendarza. To chyba miało być na żarty… może do herbaty było dodane… nie wiem – bredziłem. Agata patrzyła na mnie długo. Ostatecznie nie powiedziała nic więcej. Zostawiła stringi na stole i wróciła do pieczenia pierników. Ja poszedłem do łazienki i zamknąłem się od środka. W lustrze zobaczyłem człowieka, który nie ogarnia własnego kłamstwa. Próbowałem sobie przypomnieć, w którym dniu co dostałem. Kinga rzucała aluzje, Agata dawała wspomnienia. Wszystko zaczynało się zlewać. A ja czułem, że coś się sypie. Że ktoś – albo obie – zaczynają coś podejrzewać. Wieczorem zadzwoniłem do Kingi. – Wszystko dobrze? – zapytała słodko. – Żona coś zauważyła. – No to musisz być ostrożniejszy – szepnęła. – Ale nie stresuj się. Jeszcze tylko kilka dni. A potem… wszystko się zmieni. Od kogo to było? Obudziłem się 24 grudnia w ciszy, której nie znałem. Agata nie krzątała się w kuchni, nie było zapachu kawy, nie grały kolędy. Tylko śnieg za oknem i dziwne, gęste powietrze. Usiadłem na brzegu łóżka z głową ciężką jak beton. Na komodzie leżał kalendarz. Jeden. Ten od Agaty – tak mi się wydawało. Ostrożnie sięgnąłem po ostatnie okienko, numer 24. W środku był test ciążowy. I karteczka. Na niej, prostym, wyraźnym pismem: „Teraz musisz wybrać”. Zamarłem. Serce waliło mi jak młot. Test... był dodatni. Różowe dwie kreski, wyraźne jak ślady po zdradzie. Zacząłem analizować. Pismo nie wyglądało na Kingi. Ale Agata? Czy ona wiedziała? Czy to... od niej? A może Kinga się postarała, żeby wyglądało jak od Agaty? Czy to podstęp? A może Agata otworzyła nie swoje okienko? Poczułem się jak w pułapce. Z kuchni dobiegły kroki. Agata weszła z kubkiem herbaty w ręku. Spojrzała na mnie uważnie. – Wszystko w porządku? – zapytała cicho. – Tak… chyba tak – odpowiedziałem z trudem, chowając test do kieszeni. Nie zareagowała. Jakby... wiedziała? Albo udawała. Telefon zawibrował. Wiadomość od Kingi: „Dostałeś już prezent?”. Wpatrywałem się w ekran jak w wyrok. Gdyby mi ktoś kazał powiedzieć, co czuję – nie umiałbym. Strach. Panikę. Wstręt do siebie. I coś jeszcze – przeczucie, że już nie mam kontroli nad tym, co się dzieje. To nie był żart Spotkaliśmy się w jej aucie. Kinga nie chciała, żebym wchodził do niej do mieszkania – „Sąsiedzi są czujni”. Siedziała za kierownicą, owinięta szalikiem, z dłońmi zaciśniętymi na kierownicy. – Co to ma znaczyć? – spytałem, pokazując test. – To twoje? Uśmiechnęła się, ale nie tym uśmiechem, co zwykle. – Czekałeś, że zapakuję go w pudełko z kokardką? – Kinga, to… powiedz mi wprost. Ty jesteś w ciąży? – Tak – wypowiedziała to spokojnie. – I nie, to nie żart. Nie prowokacja. Nie gra. Zamilkłem. Czułem, że wszystko się we mnie kurczy. To nie była tylko zdrada, podwójne życie, kłamstwo. To już było coś nieodwracalnego. – Dlaczego to zrobiłaś w ten sposób? Ten kalendarz, ten teatr… – Bo inaczej nigdy byś się nie zdecydował. Ciągle tylko „jeszcze nie teraz”, „muszę to przemyśleć”, „daj mi czas”… A czas się skończył, Mateusz. Nie jestem twoją zabawką. Wbiła we mnie wzrok. – Teraz musisz wybrać. Nie chodzi tylko o mnie. To dziecko się pojawi. Z tobą albo bez ciebie. Zacisnąłem dłonie. Nie wiedziałem, co powiedzieć. Czułem się, jakby ktoś wyrwał mi język. – Nie wiem, co zrobić – wyszeptałem. – Wiem – Kinga zapięła pas. – Dlatego już nie czekam. Albo jesteś, albo cię nie ma. Decyduj. Wysiadłem, a ona odjechała, zostawiając mnie samego z testem ciążowym w dłoni i świadomością, że właśnie rozsypało się wszystko, co próbowałem utrzymać na siłę. Prawda wyszła na jaw Wróciłem do domu wieczorem, z testem ciążowym w kieszeni, jakby wciąż istniała szansa, że to tylko dziwny sen. Agata siedziała przy stole w kuchni, oświetlona ciepłym światłem lampek zawieszonych nad oknem. Przede mną – pusta filiżanka. Obok – nasz kalendarz. A raczej jej kalendarz. Teraz byłem pewien. Spojrzała na mnie spokojnie, bez gniewu. I to było najgorsze. – Kiedy miałeś zamiar mi powiedzieć? Usiadłem naprzeciw niej. Słowa ugrzęzły mi w gardle. Spróbowałem się odezwać, ale głos był zbyt cienki. – Nie wiem… To wszystko mi się wymknęło z rąk. – Nie – przerwała mi. – Ty się wymknąłeś, Mateusz. To nie był krzyk. Nie było łez. Tylko cisza i chłód. Jakby wszystko już wiedziała i od dawna nie miała złudzeń. – Ona do mnie napisała – powiedziała, odstawiając filiżankę. – Z gratulacjami. Że zostanę… macochą. Zatkało mnie. – Nie wiem, czy to prawda – dodała. – Ale to nie ma już znaczenia. Chciałem coś powiedzieć. Przeprosić? Wyjaśnić? Ale wszystko brzmiało zbyt żałośnie nawet w mojej głowie. – Zrób, co musisz. Ale nie wracaj tu z nikim innym. Nigdy – powiedziała cicho. Wstała i poszła do sypialni. Ja zostałem w kuchni sam, z okienkiem numer 24 i testem w kieszeni, który zmienił wszystko. Wciąż nie wiedziałem, co będzie dalej. Zostałem z pustką w głowie Drzwi zamknęły się cicho, niemal niezauważalnie. Agata zabrała tylko jedną walizkę i pudełko z ozdobami świątecznymi. Pojechała do matki. Nie zrobiła żadnej sceny. Nie zostawiła kartek, wyrzutów, żądań. Tylko puste mieszkanie i zapach pierników, których już nikt nie zje. Siedziałem na kanapie, test ciążowy leżał przede mną na stole, obok dwóch ostatnich czekoladek z kalendarza. Nie potrafiłem ich zjeść. Z Kingą nie rozmawiałem od tamtego wieczoru. Odczytała moją ciszę dokładnie. Nie pisała więcej. Patrzyłem w okno. Śnieg przykrył balkon, zasypał świat bielą, która nie dawała ulgi. Z głośnika sączyła się cicho kolęda, ale brzmiała jak z innego życia. Wokół mnie pełno śladów, które nagle przestały coś znaczyć – dekoracje, liściki, dwa podobne kalendarze, z których zrobił się jeden wielki bałagan. Mogłem zadzwonić do którejkolwiek z nich. Miałem wybór. Ale też nie miałem go wcale. Wziąłem test do ręki, obracałem go przez chwilę, jakby miał mi powiedzieć prawdę. Czy to była pułapka? Szantaż? Cud? Kara? Nie wiedziałem. Zostałem sam. Z pustym domem, z okienkiem numer 24 i ciszą, która dzwoniła w uszach. Nie wiedziałem, co będzie dalej. Nie wiedziałem, kogo bardziej zawiodłem – je obie, czy siebie. A może… nikt z nas nie był już do uratowania. Mateusz, 34 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mąż pożałował kasy na prezent na Mikołajki dla mnie. Mówi, że oszczędza, ale ja dobrze wiem, na co wydaje swoją pensję” „Mąż niedawno przysięgał mi wierność i uczciwość małżeńską. Już podczas podróży poślubnej zapomniał, że nosi obrączkę” „Kiedy mąż zdradził mnie pierwszy raz, dałam mu drugą szansę. Myślał, że kolejny wybryk też ujdzie mu płazem”