Jak leczyć dysplazję stawów biodrowych u psów?

Dysplazja stawów biodrowych jest częstym i bardzo poważnym schorzeniem u psów. Pupil chorujący na dysplazję potrzebuje odpowiedniej opieki, diety i leczenia. Sprawdź jak możesz pomóc psu przetrwać tę chorobę - na wszystkie pytania związane z dysplazją stawu biodrowego odpowiada lekarz weterynarii Agnieszka Bielecka.
/ 04.04.2013 12:02

12 pytań o dysplazję stawów biodrowych u psów

Ewelina Przastek: Co to jest dysplazja?

Agnieszka Bielecka: Dysplazja stawów biodrowych to choroba dotykająca psy duże i szybko rosnące. Przyczyną schorzenia jest rozluźnienie struktur otaczających staw biodrowy, co prowadzi do przemieszczania głowy kości udowej w stosunku do panewki miednicy. Inaczej możemy nazwać to zwichnięciem stawu. Bardzo często choroba dotyczy obu stawów.

E.P.: Jak wygląda klasyfikacja dysplazji w Polsce?

 A.B.:W Polsce stosuje się skalę pięciostopniową, która wygląda następująco:

A – wolny od dysplazji

B - prawie normalny

C - nieznaczna, lekka dysplazja

D -  średnia dysplazja

E -  ciężka dysplazja

E.P.: Jakie są przyczyny dysplazji?

A.B.: Za główną przyczynę możemy uznać geny. Szczeniak może odziedziczyć po rodzicach skłonność do rozluźnienia stawu biodrowego. Nie zawsze rodzice muszą chorować na dysplazję. Zdarza się, że choroba występuje u szczeniąt, których rodzice byli zdrowi, ale byli nosicielami genów powodujących schorzenie. Nie jest to oczywiście jedyny czynnik, ale ma największe znaczenie. Wśród innych możemy wymienić żywienie i wysiłek fizyczny. Ważne jest, aby szczenię w trakcie rozwoju nie było przekarmiane. Wskazane jest, aby dopóki nie osiągnie danego wzrostu, pozostało szczupłe. Rozwojowi dysplazji sprzyja również nadmierny i nieodpowiedni wysiłek fizyczny. Właściciel psa nie powinien np. jeździć na rowerze wraz z swoim psem. Budowa kośćca u dużych ras psów kończy się ok. 6 miesiąca jego życia i do tego momentu nie powinno się zapewniać psu zbyt intensywnych form ruchu. Oczywiście te dwa czynniki nie wywołają dysplazji u psa, który nie ma ku temu genetycznych predyspozycji, dlatego warto zainteresować się historią chorób rodziców szczenięcia. Dysplazję mogą również wywołać wszelkie urazy biodra, czyli stłuczenia i złamania.

E.P.: Jakie rasy psów najczęściej obciążone są tą choroba?

A.B.: Do najczęściej chorujących psów zalicza się rasy duże i olbrzymie. Wynika to z predyspozycji danej rasy oraz szybkiego wzrostu, który bywa nieadekwatny do rozwoju kości i stawów. Często dysplazja jest winą właścicieli, którzy nie dbają o dietę dużych psów i po prostu je przekarmiają. Wśród ras najczęściej chorujących są: labradory, rettweilery, nowofunlandy i owczarki niemieckie.

E.P.: Czy tylko duże psy chorują?

A.B.: Ostatnio coraz częściej chorują psy ras małych i średnich.  Nie jest to na szczęście zjawisko tak popularne jak u psów ras dużych i olbrzymich. Wśród małych psów zachorowania zdarzają się u takich ras jak: mops, buldog francuski i pudel toy.

E.P.: W jakim wieku psy chorują na dysplazję?

A.B.: Najczęściej dysplazję diagnozuje się u psów w wieku 3-6 lat. Nie jest to jednak reguła. Dysplazja może wystąpić również u szczenią  w wieku od 4 do 15 miesiąca życia. U psów starszych zmiany pojawiające się w stawach są raczej zmianami zwyrodnieniowymi.

E.P.: Jak wygląda diagnostyka dysplazji?

A.B.: Weterynarz ocenia podczas badania szczenięcia jego postawę stojącą, sposób chodu, kształt miednicy, reakcje na bodźce i swobodę poruszania kończynami. Czynności te pozwalają na wstępną diagnozę i ocenę stanu zdrowia psa. Przeprowadzane są również badania ortopedyczne. Wśród nich możemy wymienić: próbę Ortolaniego, próbę Barlowa, próbę Bardensa i badanie rentgenowskie. Badania te pozwalają na dokładną diagnostykę, określenie stadium zwyrodnienia i podjęcie odpowiedniego leczenia.

Zobacz też: Padaczka u psów – jak ją rozpoznać i leczyć?

E.P: Jakie są formy leczenia dysplazji?

A.B.: Wśród metod leczenia można wyróżnić leczenie operacyjne i leczenie nieinwazyjne. Leczenie nieoperacyjne stosuje się u psów, które są w początkowym stadium choroby, a objawy nie są bardzo widoczne. Psu podawane są środki przeciwbólowe i przeciwzapalne. Hamuje się dalszy rozwój choroby i dba się o zachowanie odpowiedniej wagi ciała.

Wśród metod nieoperacyjnych możemy wyróżnić: modyfikacje żywienia i ruchu psa, ćwiczenia korygujące postawę, fizjoterapię, akupunkturę, stosowanie prekursorów chrząstki i mazi stawowych (kwas hialuronowy, siarczan chondroitynyi glikozaminoglikany).

Leczenie operacyjne stosuje się przy zaawansowanych zmianach w stawie i braku poprawy po leczeniu nieinwazyjnym. Obecnie w chirurgii weterynaryjnej do leczenia operacyjnego dysplazji stosuje się wiele różnych technik. O wyborze najlepszej i najskuteczniejszej decyduje weterynarz przeprowadzający zabieg, na podstawie wyników badań. Najdroższą metodą leczenia operacyjnego jest wszczepianie nowego, sztucznego stawu.

Lista zabiegów operacyjnych, którym może być poddany pies:

Zespolenie spojenia łonowego – zabieg wykonywany na psach w 12 – 20 tygodniu życia. Zabieg nie należy do bardzo traumatycznych, a pies bardzo szybko wraca do zdrowia.

Potrójna osteotomia miednicy – do zabiegu kwalifikują się psy w wieku 6 – 10 miesięcy. Zabieg traumatyczny dla psa, rekonwalescencja trwająca do 4 miesięcy.

DARoplastyka -  zabieg wykonuje się u psów w wieku 5 – 12 miesięcy, polega na nadbudowie części panewki.

Operacje na mięśniu grzebieniowym i jego ścięgnie  - zabieg ma na celu głównie zmniejszenie niedogodności i bólu związanego z chorobą. Przeprowadzany na psach w wieku 6- 16 miesięcy, daje nawet kilkuletni efekt.

Odnerwienie torebki stawu biodrowego. – operowane są psy w każdym wieku. Zabieg przeprowadzany, aby zmniejszyć odczucie bólu.

Resekcja głowy kości udowej - temu zabiegowi podawane są psy o bardzo zaawansowanym stadium choroby. Zabieg polega na usunięciu chorego stawu, którego funkcje przejmuje tkanka łączna. Zabieg eliminuje odczucie bólu towarzyszące chorobie.

Endoproteza stawu biodrowego -  ten zabieg wykonywany jest psom chorującym na zaawansowaną dysplazję, której towarzyszy duża bolesność. Zabieg wykonywany wyłącznie na psach dorosłych.

E.P.: Jakie objawy wskazują właścicielowi dysplazję u jego psa?

A.B.: Dysplazja przejawia się w postawie i sposobie poruszania się zwierzęcia. Objawy są zazwyczaj jednoznaczne i trudne do przeoczenia. Każdy właściciel powinien zwrócić uwagę na: kulawiznę tylnych kończyn, sztywny chód, ostrożne zmienianie pozycji. Pies może mieć problemy z wchodzeniem po schodach, wykonywaniem gwałtownych ruchów. Może również objawiać niechęć do zabawy i dłuższych spacerów.

E.P.: Czy można zapobiegać tej chorobie?

A.B.: Nie istnieje sposób, który da nam pewność, że nasz pies nie zachoruje na dysplazję. Możemy jednak znacznie zmniejszyć ryzyko wystąpienia schorzenia. Wystarczy odpowiednia dieta i forma ruchu. Pies nie może mieć nadwagi. Psy, które są genetycznie narażone na tę chorobę, powinny być szczupłe. Szczeniakom można podawać preparaty mineralno-witaminowe, które pomogą walczyć z objawami choroby.

E.P.: Jak powinna wyglądać prawidłowa dieta psa chorego na dysplazję?

A.B.: Wskazane jest utrzymywanie takiej masy ciała, aby można było nazwać naszego pupila szczupłym. W żywieniu psów ze zmianami zwyrodnieniowymi stawów należy stosować chondroprotektory, które działają osłonowo na chrząstki stawowe. Można również karmić zwierzaka gotowymi karmami, zawierającymi te składniki w swoim składzie. Najważniejsze jest zadbanie o dietę psa w okresie szczenięcym, czyli do ok. 6 miesiąca życia.

E.P.: Ile ruchu i jakiego rodzaju potrzebuje chory pies?

A.B.: Drugim istotnym czynnikiem profilaktycznym jest umiarkowany ruch. Umiarkowany nie oznacza wyeliminowania go całkowicie. Pies powinien się ruszać, jednak bardziej wskazane są spokojne i krótkie spacery niż intensywne zabawy i długie wyjścia. Zbyt intensywne formy ruchu mogą prowadzić do przeciążenia stawów.

Zobacz też: Jak zapobiegać nadwadze u psów?

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (11)
/16.07.2018 07:37
Na problemy ze stawami kurze łapki! Wyleczylam swojego owczarka😄 dostawal 2-3 kg łapek tygodniowo i przestal kuleć, po około miesiacu znowu jest w 100% sprawnym psem😊
/20.02.2018 09:06
"Często dysplazja jest winą właścicieli, którzy nie dbają o dietę dużych psów i po prostu je przekarmiają." - proszę nie opowiadać bzdur. To jest opinia weterynarza? Dysplazja jest genetyczna, nie da się jej wyhodować, "zrobić" w domu. Jedyne, na co właściciel ma wpływ, to w zależności od stopnia zaawansowania choroby, spowolnić jej rozwój. Przekarmianie powoduje zupełnie inne objawy i choroby- deformacje kośćca, problemy z więzadłami, stawami, ale nie dysplazję, co widać na zdjęciach RTG. No ale jeśli tylko kilku weterynarzy umie i może oceniać zdjęcia psów z wpisem do rodowodu, to już wiem, że ta lekarka weterynarii z pewnością do nich nie należy, skoro nie widzi różnicy. Dysplazję "trzeba" odziedziczyć, oby jak najlżejszą, bo są takie cyrki, że psy nie dożywają roku, po drodze nie potrafiąc chodzić, tylko czołgają się na przednich łapach. Hodowcom należy podziękować, że rozmnażają z HD C (lekką dysplazją), bo można. Hodowca ponosi odpowiedzialność za to, co wyhodował i sprzedał. Czy to jest jakaś wina? Nie wiem, przecież nie są Bogami, ale oferując psa, powinien być odpowiedzialny za swoje psy.
/19.10.2016 23:25
Nasz labrador tez sie z tym meczył :( masakra, ale widzielismy poprawę po podawaniu sproszkowanych alg. Ja kupowałam od firmy Alg-borje. To taki proszek ktory się dodaje do jedzenia. Warto, bo ma duzo minerałow i witamin, a nie jest to drogie.
POKAŻ KOMENTARZE (8)