Jak leczyć dysplazję stawów biodrowych u psów?

Dysplazja stawów biodrowych jest częstym i bardzo poważnym schorzeniem u psów. Pupil chorujący na dysplazję potrzebuje odpowiedniej opieki, diety i leczenia. Sprawdź jak możesz pomóc psu przetrwać tę chorobę - na wszystkie pytania związane z dysplazją stawu biodrowego odpowiada lekarz weterynarii Agnieszka Bielecka.
/ 04.04.2013 12:05

12 pytań o dysplazję stawów biodrowych u psów

Ewelina Przastek: Co to jest dysplazja?

Agnieszka Bielecka: Dysplazja stawów biodrowych to choroba dotykająca psy duże i szybko rosnące. Przyczyną schorzenia jest rozluźnienie struktur otaczających staw biodrowy, co prowadzi do przemieszczania głowy kości udowej w stosunku do panewki miednicy. Inaczej możemy nazwać to zwichnięciem stawu. Bardzo często choroba dotyczy obu stawów.

E.P.: Jak wygląda klasyfikacja dysplazji w Polsce?

 A.B.:W Polsce stosuje się skalę pięciostopniową, która wygląda następująco:

A – wolny od dysplazji

B - prawie normalny

C - nieznaczna, lekka dysplazja

D -  średnia dysplazja

E -  ciężka dysplazja

E.P.: Jakie są przyczyny dysplazji?

A.B.: Za główną przyczynę możemy uznać geny. Szczeniak może odziedziczyć po rodzicach skłonność do rozluźnienia stawu biodrowego. Nie zawsze rodzice muszą chorować na dysplazję. Zdarza się, że choroba występuje u szczeniąt, których rodzice byli zdrowi, ale byli nosicielami genów powodujących schorzenie. Nie jest to oczywiście jedyny czynnik, ale ma największe znaczenie. Wśród innych możemy wymienić żywienie i wysiłek fizyczny. Ważne jest, aby szczenię w trakcie rozwoju nie było przekarmiane. Wskazane jest, aby dopóki nie osiągnie danego wzrostu, pozostało szczupłe. Rozwojowi dysplazji sprzyja również nadmierny i nieodpowiedni wysiłek fizyczny. Właściciel psa nie powinien np. jeździć na rowerze wraz z swoim psem. Budowa kośćca u dużych ras psów kończy się ok. 6 miesiąca jego życia i do tego momentu nie powinno się zapewniać psu zbyt intensywnych form ruchu. Oczywiście te dwa czynniki nie wywołają dysplazji u psa, który nie ma ku temu genetycznych predyspozycji, dlatego warto zainteresować się historią chorób rodziców szczenięcia. Dysplazję mogą również wywołać wszelkie urazy biodra, czyli stłuczenia i złamania.

E.P.: Jakie rasy psów najczęściej obciążone są tą choroba?

A.B.: Do najczęściej chorujących psów zalicza się rasy duże i olbrzymie. Wynika to z predyspozycji danej rasy oraz szybkiego wzrostu, który bywa nieadekwatny do rozwoju kości i stawów. Często dysplazja jest winą właścicieli, którzy nie dbają o dietę dużych psów i po prostu je przekarmiają. Wśród ras najczęściej chorujących są: labradory, rettweilery, nowofunlandy i owczarki niemieckie.

E.P.: Czy tylko duże psy chorują?

A.B.: Ostatnio coraz częściej chorują psy ras małych i średnich.  Nie jest to na szczęście zjawisko tak popularne jak u psów ras dużych i olbrzymich. Wśród małych psów zachorowania zdarzają się u takich ras jak: mops, buldog francuski i pudel toy.

E.P.: W jakim wieku psy chorują na dysplazję?

A.B.: Najczęściej dysplazję diagnozuje się u psów w wieku 3-6 lat. Nie jest to jednak reguła. Dysplazja może wystąpić również u szczenią  w wieku od 4 do 15 miesiąca życia. U psów starszych zmiany pojawiające się w stawach są raczej zmianami zwyrodnieniowymi.

E.P.: Jak wygląda diagnostyka dysplazji?

A.B.: Weterynarz ocenia podczas badania szczenięcia jego postawę stojącą, sposób chodu, kształt miednicy, reakcje na bodźce i swobodę poruszania kończynami. Czynności te pozwalają na wstępną diagnozę i ocenę stanu zdrowia psa. Przeprowadzane są również badania ortopedyczne. Wśród nich możemy wymienić: próbę Ortolaniego, próbę Barlowa, próbę Bardensa i badanie rentgenowskie. Badania te pozwalają na dokładną diagnostykę, określenie stadium zwyrodnienia i podjęcie odpowiedniego leczenia.

Zobacz też: Padaczka u psów – jak ją rozpoznać i leczyć?

E.P: Jakie są formy leczenia dysplazji?

A.B.: Wśród metod leczenia można wyróżnić leczenie operacyjne i leczenie nieinwazyjne. Leczenie nieoperacyjne stosuje się u psów, które są w początkowym stadium choroby, a objawy nie są bardzo widoczne. Psu podawane są środki przeciwbólowe i przeciwzapalne. Hamuje się dalszy rozwój choroby i dba się o zachowanie odpowiedniej wagi ciała.

Wśród metod nieoperacyjnych możemy wyróżnić: modyfikacje żywienia i ruchu psa, ćwiczenia korygujące postawę, fizjoterapię, akupunkturę, stosowanie prekursorów chrząstki i mazi stawowych (kwas hialuronowy, siarczan chondroitynyi glikozaminoglikany).

Leczenie operacyjne stosuje się przy zaawansowanych zmianach w stawie i braku poprawy po leczeniu nieinwazyjnym. Obecnie w chirurgii weterynaryjnej do leczenia operacyjnego dysplazji stosuje się wiele różnych technik. O wyborze najlepszej i najskuteczniejszej decyduje weterynarz przeprowadzający zabieg, na podstawie wyników badań. Najdroższą metodą leczenia operacyjnego jest wszczepianie nowego, sztucznego stawu.

Lista zabiegów operacyjnych, którym może być poddany pies:

Zespolenie spojenia łonowego – zabieg wykonywany na psach w 12 – 20 tygodniu życia. Zabieg nie należy do bardzo traumatycznych, a pies bardzo szybko wraca do zdrowia.

Potrójna osteotomia miednicy – do zabiegu kwalifikują się psy w wieku 6 – 10 miesięcy. Zabieg traumatyczny dla psa, rekonwalescencja trwająca do 4 miesięcy.

DARoplastyka -  zabieg wykonuje się u psów w wieku 5 – 12 miesięcy, polega na nadbudowie części panewki.

Operacje na mięśniu grzebieniowym i jego ścięgnie  - zabieg ma na celu głównie zmniejszenie niedogodności i bólu związanego z chorobą. Przeprowadzany na psach w wieku 6- 16 miesięcy, daje nawet kilkuletni efekt.

Odnerwienie torebki stawu biodrowego. – operowane są psy w każdym wieku. Zabieg przeprowadzany, aby zmniejszyć odczucie bólu.

Resekcja głowy kości udowej - temu zabiegowi podawane są psy o bardzo zaawansowanym stadium choroby. Zabieg polega na usunięciu chorego stawu, którego funkcje przejmuje tkanka łączna. Zabieg eliminuje odczucie bólu towarzyszące chorobie.

Endoproteza stawu biodrowego -  ten zabieg wykonywany jest psom chorującym na zaawansowaną dysplazję, której towarzyszy duża bolesność. Zabieg wykonywany wyłącznie na psach dorosłych.

E.P.: Jakie objawy wskazują właścicielowi dysplazję u jego psa?

A.B.: Dysplazja przejawia się w postawie i sposobie poruszania się zwierzęcia. Objawy są zazwyczaj jednoznaczne i trudne do przeoczenia. Każdy właściciel powinien zwrócić uwagę na: kulawiznę tylnych kończyn, sztywny chód, ostrożne zmienianie pozycji. Pies może mieć problemy z wchodzeniem po schodach, wykonywaniem gwałtownych ruchów. Może również objawiać niechęć do zabawy i dłuższych spacerów.

E.P.: Czy można zapobiegać tej chorobie?

A.B.: Nie istnieje sposób, który da nam pewność, że nasz pies nie zachoruje na dysplazję. Możemy jednak znacznie zmniejszyć ryzyko wystąpienia schorzenia. Wystarczy odpowiednia dieta i forma ruchu. Pies nie może mieć nadwagi. Psy, które są genetycznie narażone na tę chorobę, powinny być szczupłe. Szczeniakom można podawać preparaty mineralno-witaminowe, które pomogą walczyć z objawami choroby.

E.P.: Jak powinna wyglądać prawidłowa dieta psa chorego na dysplazję?

A.B.: Wskazane jest utrzymywanie takiej masy ciała, aby można było nazwać naszego pupila szczupłym. W żywieniu psów ze zmianami zwyrodnieniowymi stawów należy stosować chondroprotektory, które działają osłonowo na chrząstki stawowe. Można również karmić zwierzaka gotowymi karmami, zawierającymi te składniki w swoim składzie. Najważniejsze jest zadbanie o dietę psa w okresie szczenięcym, czyli do ok. 6 miesiąca życia.

E.P.: Ile ruchu i jakiego rodzaju potrzebuje chory pies?

A.B.: Drugim istotnym czynnikiem profilaktycznym jest umiarkowany ruch. Umiarkowany nie oznacza wyeliminowania go całkowicie. Pies powinien się ruszać, jednak bardziej wskazane są spokojne i krótkie spacery niż intensywne zabawy i długie wyjścia. Zbyt intensywne formy ruchu mogą prowadzić do przeciążenia stawów.

Zobacz też: Jak zapobiegać nadwadze u psów?