Wzbogacanie żywności – pomoc w zapobieganiu niedoborom pokarmowym

Produkty spożywcze są naturalnym źródłem substancji odżywczych, jednak niektóre z nich mogą również zawierać witaminy i składniki mineralne celowo do nich dodane.
/ 26.02.2013 22:01

Żywność

Wzbogacanie żywności (fortyfikacja) jest to dodanie jednego lub kilku składników odżywczych do wybranego produktu spożywczego powszechnie spożywanego. Wyróżnia się kilka rodzajów fortyfikacji: interwencyjna, wyrównawcza (sestytucja i standaryzacja) i polepszająca.

W zależności od określenia fortyfikacji w ustawach prawnych możemy wyróżnić:

  1. Fortyfikacja obligatoryjna, czyli obowiązkowe, nałożone ustawowo wzbogacanie przez producentów określonych artykułów spożywczych, które zostały uznane za powszechnie stosowane. Ilość dodanego składnika jest tu ściśle regulowana. Obowiązek ten odnosi się do soli kuchennej, która została wzbogacona w jod. Jest to  tzw. jodowanie soli tak, aby 100 g soli kuchennej zawierało (2,3 ± 0,77) mg jodu. Rozporządzenie to odnosi się również do margaryn o normalnej, obniżonej zawartości tłuszczu, masła o obniżonej zawartości tłuszczu, a także mieszaniny masła i oleju, które muszą być wzbogacone w dwie witaminy: A i D.
  2. Fortyfikacja fakultatywna ( dobrowolna, nieobowiązkowa), czyli wzbogacanie żywności w różne witaminy i składniki mineralne jest zależne od producenta, jednak ilość tych związków jest ograniczona przepisami. Zazwyczaj w ten sposób fortyfikowana jest mąka w witaminę B1, żelazo i kwas foliowy, soki owocowe i warzywne w witaminę C, jogurty i inne przetwory mleczne w wapń oraz witaminę D, czy też płatki śniadaniowe w żelazo i witaminy.

Profilaktyka onkologiczna - czyli pozytywna chemia w żywności

Jaki jest cel wzbogacania żywności?

Produkt żywnościowy, zanim trafi do konsumenta, przechodzi szereg zabiegów technologicznych takich jak: suszenie, siekanie, pasteryzacja czy też chłodzenie.  Te zaś znacznie zubażają końcową wartość odżywczą produktu, czyli zawartość w nim mikro- i makroskładników. Straty tych substancji są już zapoczątkowane w okresie zbioru surowca, czyli już na samym początku "linii produkcyjnej". Dlatego też celem wzbogacania żywności jest wyrównanie strat powstałych na drodze jej przetwarzania lub też w celu wyrównania naturalnie występujących różnic w zawartości owych składników (fortyfikacja wyrównawcza). Innym powodem wzbogacania żywności jest nadanie jej cech pożądanych przez samego konsumenta. Konsekwencją tego jest często nadanie artykułom nowych cech, znaczna poprawa jakości zdrowotnej. (fortyfikacja polepszająca). Wreszcie, niemniej ważnym celem wzbogacania jest korygowanie i prewencja występujących niedoborów jednego lub kilku składników odżywczych w populacji określonych na podstawie rzetelnych badań naukowych i społecznych.

Jakie są zasady fortyfikowania żywności?

Straty witamin i składników odżywczych mają różny poziom nasilenia. W zależności od konkretnej ich wielkości, taki jest rząd ich sztucznego dodatku do surowca. Witamina C i kwas foliowy są najbardziej podatne na zmniejszenie się ich zasobów. Sięgają one 70% podczas gotowania w wodzie, w przypadku kwasu askorbinowego, a w przypadku folacyny zachodzą one nawet do 84%. Dlatego też ich dodatek do żywności sięga 100% dziennego zalecanego spożycia (RDA).

Podsumowując wszystkie wyżej wymienione informacje, wzbogacanie żywności, zarówno obligatoryjne, jak i fakultatywne jest bardzo potrzebnym zabiegiem. Jego wpływ na zdrowie człowieka jest potwierdzone badaniami i udokumentowane. Zapobiega wystąpieniu i rozwinięciu się wielu chorób na tle żywieniowym takich jak: wole endemiczne, niedoczynność tarczycy, kretynizm u dzieci źle odżywionych matek oraz krzywicy, kurzej ślepoty czy szkorbutu.

Zobacz także: E dodatki do żywności – których lepiej unikać?

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (1)
/05.03.2013 15:34
Czyli ingerowanie w żywność nie zawsze musi być niekorzystne.