polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2025-03-07T11:00:31.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Wirtualny amant rozgrzewał mnie przez ekran monitora. Gdy zobaczyłam go na żywo chciałam wiać”
items: „Śledziłam muskuły przystojniaka, jak górską topografię. Zrobiłam z siebie pośmiewisko, byle tylko zobaczyć go nago”
items: „Córka olała włoską wyspę i wybrała wieś cuchnącą gnojówką. Udowodnię naiwniaczce, że wlazła w bagno”
items: „Podczas rozwodu chciałam oskubać męża z kasy jak karpia z ości. Nie przewidziałam, że ten cwaniak ma na mnie haka”
items: „Mąż wpadł w moje sidła jak uszka do barszczu w Wigilię. Wiem, że ślini się do innych, więc skutecznie ukróciłam mu smycz”
items: „Na zjeździe absolwentów zamiast jak milion dolarów, wyglądałam jak 5 groszy. Na szaro załatwił mnie mój dawny wróg”
items: „Siostrzenica dla zasiłków narobiła sobie dzieci. Paskuda wyssała z matki kasę, a teraz śmie zaglądać mi do portfela”
items: „Mąż zamiast sypialni, wyremontował sobie drogę do łóżka kochanki. Zdębiał, gdy zobaczył, co wyczyniam z majstrem”
items: „Zgrywałam dobrą dziewczynkę, ale w tym roku pod choinkę dostanę rózgę. Wszystko przez polskich kierowców”
items: „Bezczelny sąsiad znalazł dziwny sposób na podrywanie rozwódki. Najpierw skończyliśmy w szpitalu, a potem w łóżku”

„Wirtualny amant rozgrzewał mnie przez ekran monitora. Gdy zobaczyłam go na żywo chciałam wiać”
type: item
date: 2024-12-25T19:30:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „O rany, ależ z niego przystojniak, przemknęło mi przez myśl, gdy wpatrywałam się w jego zadumane, harmonijne oblicze i głębokie, ciemne oczy. Sprawia wrażenie introwertycznego marzyciela, oceniłam w duchu. On również nie szczędził mi komplementów”.
encoded: Zupełnie niespodziewanie wpadłam na jego bloga. Zdjęcia, które publikował totalnie mnie urzekły. W większości przedstawiały martwą naturę. Finezyjne aranżacje złożone z warzyw, roślin, artykułów spożywczych i zwykłych bibelotów były starannie dopracowane, a twórca wciągał oglądającego w specyficzną zabawę, wplatając w nie jeden z pozoru niepasujący detal. W ten sposób zaciekawiał i skłaniał do refleksji. Tak mocno zafascynowała mnie ta rozrywka, że coraz częściej zajmowałam się rozkładaniem na czynniki pierwsze tych miniaturowych arcydzieł. Z niecierpliwością wyglądałam przedpołudnia w piątek, bo wtedy twórca przeważnie publikował kolejną fotkę. Zrobiłam się wielką miłośniczką jego dorobku, hojnie szastałam serduszkami, a kilka razy pod zdjęciem wprost dałam upust swojemu zachwytowi. Moja fascynacja przybierała na sile Autor bloga reagował grzecznie, lecz lakonicznie na moje komentarze, co tylko wzmogło moją fascynację. W końcu zdobyłam się na odwagę i postanowiłam napisać do niego maila, korzystając z adresu podanego w sekcji „O mnie”. W wiadomości wyraziłam swój zachwyt nad jego wpisami i tym, jak staram się odnaleźć w nich głębsze przesłanie. Wspomniałam też kilka słów o sobie – że nazywam się Iga i jestem aplikantką adwokacką. Przejrzałam uważnie treść e-maila, a następnie przymknęłam powieki i nacisnęłam przycisk „wyślij”. Kiedyś non stop zaglądałam do skrzynki mailowej, później robiłam to sporadycznie. Wyzywałam się w duchu od kretynek, bo na co w sumie miałam nadzieję? Zapewne takich wiadomości dostaje od groma. Dałam sobie spokój z wypatrywaniem odpowiedzi i dodawaniem kolejnych komentarzy pod fotkami. Po prostu przeglądałam zdjęcia. Pewnego razu, kompletnie niespodziewanie, otrzymałam wiadomość z nieznanej skrzynki. Zaciekawiona kliknęłam w maila i ze zdziwieniem odkryłam, że nadawcą jest właśnie on. Treść brzmiała nad wyraz oficjalnie i wyważenie, jakby dokładnie ważył każde słowo. Nadawca miał na imię Aleksander i wyraził ogromną radość, że jego fotografi…

zamyslona-dziewczyna-flirtuje-przez-internet-ce7fe34.jpg
width: 1200
height: 900

„Śledziłam muskuły przystojniaka, jak górską topografię. Zrobiłam z siebie pośmiewisko, byle tylko zobaczyć go nago”
type: item
date: 2024-12-09T10:15:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „W normalnych okolicznościach pewnie zrobiłabym się czerwona jak burak, tkwiąc w ramionach nieznajomego, który właśnie uchronił mnie przed wywrotką. Zamiast tego analizowałam jego muskularną budowę ciała. Ta scena była tak głupia, że dostałam ataku śmiechu”.
encoded: Koleżanka chyba postradała zmysły. Wparowała do mojego mieszkania akurat w momencie, gdy szykowałam się do oglądania następnego odcinka serialu, który uwielbiam. – Szykuj się, musisz wyglądać oszałamiająco – wykrzyknęła zaraz po wejściu. – Idziesz na spotkanie! – powiedziała z takim entuzjazmem, jakbym właśnie zgarnęła gigantyczną sumę w lotto, a ona chciała uczestniczyć w mojej radości z wygranej. Gośka była nieugięta Tym razem nie dam się namówić. Co z tego, że przekroczyłam trzydziestkę i nie znalazłam jeszcze swojej drugiej połówki? Nie muszę od razu szukać księcia z bajki – wystarczyłby po prostu ktoś uczciwy i lojalny... Ale co ja będę się użalać nad moim kiepskim szczęściem w sprawach sercowych. Fakt, czasami doskwiera mi brak partnera, jednak nie jestem aż tak zdesperowana, by umawiać się z kimś w ciemno. Ale Gośka była nieugięta. Najpierw próbowała mnie zachęcić, potem przekonać, aż w końcu zaczęła męczyć. W końcu machnęłam ręką i zgodziłam się, żeby tylko dała mi spokój. – Kiedy mam tam być? – zapytałam. – Przyjdź do „Bajki” na dwudziestą – odpowiedziała. Poczułam się lepiej kiedy spojrzałam na zegarek. Było ledwie po piątej, a do miejsca spotkania nie miałam daleko. Przemknęło mi przez myśl, że może jeszcze uda mi się wykręcić z tego randkowego obowiązku. Ale Gosię trudno było przechytrzyć. Ani drgnęła, patrząc, jak się szykuję i robię sobie makijaż. – Te na szpilce będą idealne – stwierdziła stanowczo, sięgając do półki po czarne, skórzane kozaki. – Chyba żartujesz, czy to randka w szpitalu? – odpowiedziałam z przekąsem. – W tych butach skończę na ostrym dyżurze. Sama nie rozumiem, co mi strzeliło do głowy przy zakupie tych butów. Być może urzekły mnie te ładne klamry? Bo na pewno nie ten absurdalnie wysoki, dziesięciocentymetrowy obcas. Przymierzyłam je zaledwie dwa razy – najpierw w butiku, a później w swoim mieszkaniu. Ale Gośka nie dawała za wygraną. Gdy już miałam na sobie elegancki płaszcz i spódnicę sięgającą kolan, po prostu wystawiła mnie na kor…

Para-mlodych-ludzi-1200-x-900-2-ebfa673.jpg
width: 1200
height: 900

„Córka olała włoską wyspę i wybrała wieś cuchnącą gnojówką. Udowodnię naiwniaczce, że wlazła w bagno”
type: item
date: 2024-12-09T07:30:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Mogła zwiedzić niemal każdy zakątek globu, ale zamiast podziwiać majestatyczne piramidy w Egipcie czy skaliste klify Majorki, preferowała sielankową wieś. Uwielbiała łąki, wiekowe chaty, puchate króliczki i proste huśtawki wykonane z desek”.
encoded: Dzieciństwo upłynęło mi bez luksusowych wczasów, ponieważ rodzice nie mieli zbyt dużo pieniędzy. Moi rówieśnicy spędzali letni czas na plażowaniu, wyprawach w Tatry, zorganizowanych obozach czy nawet podróżach poza Polskę. Mnie natomiast co roku czekały wakacje u cioci na wsi, która była siostrą mojej mamy. No cóż, atrakcji na wsi u dziadków to raczej za wiele nie było. Stary dom nie oferował żadnych luksusów czy udogodnień. Moja mama, gdy tylko nadarzyła się okazja, wyrwała się stamtąd w świat. Ciotka natomiast nigdzie się nie ruszała. A mnie, jakby za jakąś pokutę, co roku okupowałam czyjeś grzechy, wysyłali tam na letni wypoczynek. Byłam wtedy wkurzona i pełna rozczarowania. Bo kolejny raz nie będę się miała czym popisać przed dziewczynami. Bo znowu czeka mnie ta sama wioska, gdzie nic się nie dzieje, ciotka taka jak zawsze, kury, rzeczka i krówka... Zachowała dla siebie skrawek łąki Większość gruntów ciotka oddała w użytkowanie innym gospodarzom, ponieważ osobiście nie miała możliwości zajmowania się nimi. Zostawiła sobie jedynie skromną działkę, wystarczającą na niewielki ogród przy domu, gdzie mogła hodować warzywa oraz posadzić parę drzew owocowych: trochę jabłoni i grusz, jedną czereśnię oraz jedną śliwkę. Oprócz tego zachowała dla siebie skrawek kwiecistej łąki – idealne miejsce, by rozciągnąć się na kocu i zażywać słonecznych kąpieli. Spośród zwierząt, które ciocia posiadała w swoim obejściu, była dorodna krówka oraz parę kur. Do tego dochodziły dwa kociaki i psiak. No i tyle z tego inwentarza. Dla małej dziewczynki, a potem dla nastolatki nie było w tym gospodarstwie za wiele zajęcia. Przede wszystkim więc… umierałam z nudy. Nudząc się coraz bardziej, stawałam się coraz bardziej bezczelna. Buntowałam się, ignorując zarówno prośby, jak i polecenia, znikając na całe dnie bez słowa wyjaśnienia, gdzie się wybieram, z kim spędzam czas i kiedy planuję wrócić. Pewnego razu prawie doprowadziłam ciotkę do ataku serca, gdy schowałam się nad rzeką, a ona sądziła, że…

matka-z-corka-na-wsi-5b20002.jpg
width: 1200
height: 900

„Podczas rozwodu chciałam oskubać męża z kasy jak karpia z ości. Nie przewidziałam, że ten cwaniak ma na mnie haka”
type: item
date: 2024-12-05T19:00:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Bez znaczenia było to, że razem przygarnęliśmy Pusię z przytuliska. W końcu to ja byłam jej prawdziwą opiekunką. Ja dbałam o jej sierść, woziłam ją do lecznicy, rozpieszczałam smakołykami”.
encoded: Myślałam, że podział rzeczy pójdzie gładko, ale nagle pojawił się problem... No dobra, spakowałam już do walizki najważniejsze drobiazgi. Zostało mi tylko wziąć Pusię i mogę ruszać w nową drogę. Stałam na środku pokoju, rozglądając się niepewnie, podczas gdy w głowie przewijał mi się film z ostatnich ośmiu lat naszego życia. Nigdy, nawet w moich najgorszych koszmarach, nie przyszłoby mi do głowy takie zakończenie – marzyłam o wspólnym życiu z Adamem przez wszystkie lata, bez względu na przeciwności losu. W planach była przecież nasza wielka przysięga małżeńska: ja miałam stanąć przed ołtarzem w tiulowej spódniczce, z pięknym wiankiem uplecionym z żywych kwiatów, podczas gdy on miał czekać na mnie w lnianym garniturze. Byliśmy szczęśliwi jak nigdy Nasza wymarzona uroczystość miała się odbyć na pięknej polanie, gdzie wokół rozstawione byłyby drewniane stoliki, a zabawa z zaproszonymi trwałaby do rana. O takim właśnie ślubie oboje marzyliśmy. Termin wyznaczyliśmy za 16 tygodni – znaleźliśmy już idealne miejsce w gospodarstwie agroturystycznym, którego łąka dokładnie pasowała do naszych oczekiwań, a nawet udało nam się zarezerwować urzędnika do przeprowadzenia ceremonii. Minęło dziesięć lat od momentu, gdy się zaręczyliśmy. Na początku, przez dwa lata, spotykaliśmy się na zmianę w jego i moim mieszkaniu. Potem rodzice Adama podarowali mu małe lokum, w którym spędziliśmy kolejne osiem lat. To była niewielka kawalerka na obrzeżach miasta, składająca się z dwóch pomieszczeń. Musieliśmy ją wyremontować za własne pieniądze – nawet sami nauczyliśmy się układać kafelki, korzystając z internetowych tutoriali. Mimo skromnych warunków byliśmy szczęśliwi jak nigdy dotąd. Stworzyliśmy własną przestrzeń, włożyliśmy w nią mnóstwo pracy i mieliśmy nadzieję, że będziemy tu razem żyć do końca naszych dni. Każdy przedmiot wokół mnie przypominał jakąś wspólną historię. Weźmy taką małą szafeczkę – miała wylądować na śmietniku, gdy kuzynka remontowała mieszkanie, ale dała ją nam. Na ścianac…

dziewczyna-z-kotem-36b95fb.jpg
width: 1200
height: 900

„Mąż wpadł w moje sidła jak uszka do barszczu w Wigilię. Wiem, że ślini się do innych, więc skutecznie ukróciłam mu smycz”
type: item
date: 2024-12-05T18:30:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Regularnie sprawdzałam jego telefon i czytałam wiadomości, które do niego przychodziły. Przekonywałam samą siebie, że mogę to robić, bo przecież mieszka pod moim dachem i używa sprzętu z mojej firmy”.
encoded: Wparowałam do biura jak burza, prawie wywracając wszystko do góry nogami. Ekipa doskonale wiedziała, co się dzieje, kiedy jestem w takim stanie, więc każdy starał się trzymać z daleka i nie wchodzić mi w drogę. Liczyli, że po prostu ochłonę z czasem. Jednak tym razem było inaczej... Zamiast się uspokoić, czułam coraz większą furię, a w dodatku ogarniało mnie zniechęcenie i kompletne wyczerpanie. Opanowała mnie złość Paweł wciąż się nie pokazał, mimo że powinien być w pracy już 60 minut temu! Normalnie po takich sytuacjach jak ta z rana przybiegał do mojego gabinetu, trzymając bukiet w dłoniach. Nie mogłam się skupić na obowiązkach, a jego nieobecność doprowadzała mnie do szału. W końcu wyszłam z biura, bo i tak nic sensownego dziś nie zrobię. Złość kompletnie mnie opanowała. Ruszyłam samochodem tak szybko, że gumy aż wyły na asfalcie. Miałam farta, bo policja mnie nie złapała. Gdy dojechałam na miejsce, sprawdziłam każdy zakamarek mieszkania. Nigdzie nie znalazłam Pawła. Co gorsza, jego ciuchy zniknęły z garderoby! O co tu chodzi, do diabła. – Ten drań się wyniósł! – wrzasnęłam wkurzona. – Jak on mógł! Niech no tylko się pojawi, to mu pokażę, gdzie raki zimują! Dostanie ode mnie porządną lekcję. „Szok, po prostu szok. Zachował się, jakbym była nikim – wyszedł bez słowa wyjaśnienia, czy chociażby pożegnania” – kołatało mi się w głowie. „A przecież tyle mu dałam! To ja przecież... zaoferowałam mu schronienie pod własnym dachem! Gdzie by się podział, gdyby nie moja pomoc? Co by z nim było teraz?” Przed oczami przemykały mi sceny z minionych dwóch lat. Odkąd niespodziewanie straciłam męża, samodzielnie prowadziłam nasz mały lokal gastronomiczny i byłam przekonana, że samotność będzie moim stałym towarzyszem. I wcale nie dlatego, że coś było ze mną nie tak. Absolutnie nie. Zawsze przykładałam dużą wagę do swojego wyglądu i faktycznie — ludzie zazwyczaj dają mi mniej lat niż mam w rzeczywistości. To zasługa systematycznej pielęgnacji, wizyt u specjalistek od urody oraz ru…

kobieta-z-telefonem-2-fd2e0c0.jpg
width: 1200
height: 900

„Na zjeździe absolwentów zamiast jak milion dolarów, wyglądałam jak 5 groszy. Na szaro załatwił mnie mój dawny wróg”
type: item
date: 2024-12-05T12:15:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Spojrzałyśmy sobie w oczy i momentalnie poczułam znajome emocje z przeszłości. Ale teraz już byłam mądrzejsza i nie chciałam wplątywać się w to po raz kolejny. Tylko czy miałam stać i pozwalać na takie lekceważenie?”.
encoded: Czy to jakaś klątwa? Ilekroć próbuję umówić wizytę u fryzjera, terminy są zajęte na następny miesiąc... Co się dzieje, że nagle każdy postanowił się ostrzyc?! – Chyba odpuszczę sobie ten zjazd absolwentów – narzekałam Mietkowi. – Przecież nie mogę się tak pokazać, wyglądam okropnie! – Daj spokój, Janka – mruknął. – To tylko spotkanie ze znajomymi, nie musisz się stroić jak na galę. A poza tym... – zerknął na mnie znad gazety. – Wiesz, jak to mówią – z brzydkiego kaczątka i tak nie zrobisz łabędzia. Cisnęłam w jego stronę ścierkę, ale ta wylądowała na paproci w doniczce. No jak zwykle, moje szczęście. Nie mogłam się powstrzymać – Chodziło mi o to, że starość jest nieunikniona dla każdego z nas – tłumaczył się zakłopotany. – Zresztą ludzie nie będą się skupiać na czyimś wyglądzie, bardziej będą pewnie wspominać tych, co już nie żyją, no nie? Planowałam wszystko mu wyjaśnić, lecz akurat wtedy zjawiła się nasza sąsiadka prosząc o pożyczenie cukru. Gdy nakładałam jej do szklanki, moją uwagę przykuła jej całkowicie odmieniona fryzura – wyglądała rewelacyjnie! Nie mogłam się powstrzymać i spytałam, czy w końcu trafiła do Magdy. Z uśmiechem na twarzy odrzekła: – Wie pani co, to wcale nie zasługa Magdy. Na Piłsudskiego koleżanka prowadzi zakład fryzjerski. Jest tam świetna specjalistka – wystarczy przynieść fotografię, a ona odtworzy praktycznie każdą fryzurę jeden do jednego! – Byłaby pani w stanie załatwić mi tam wizytę? – spytałam z nutą optymizmu. – Niedługo spotykam się z dawnymi znajomymi ze szkoły, a moje włosy... no cóż, widzi pani w jakim są stanie... Po 48 godzinach pewnie wkroczyłam do salonu fryzjerskiego, którego wcześniej nie odwiedzałam, trzymając w torbie wycinek ze zdjęciem z czasopisma. – Zapraszam, niech pani usiądzie, za moment pojawi się Basia – powiedziała właścicielka, odrywając się na chwilę od nakładania farby innej klientce. – Wyszła tylko wykonać telefon do małżonka. Często się głowię nad tym, czemu moje odbicie w cudzych lustrach wygląda tak kieps…

smutna-kobieta-8-6b79bb8.jpg
width: 1200
height: 900

„Siostrzenica dla zasiłków narobiła sobie dzieci. Paskuda wyssała z matki kasę, a teraz śmie zaglądać mi do portfela”
type: item
date: 2024-12-05T10:15:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Ten pościg przypominał polowanie, a ja czułam się osaczona ze wszystkich stron. Chcieli mnie dopaść i zabrać wszystko, co mam”.
encoded: Mieszkam w pojedynkę i praktycznie nic nie posiadam — nie zgromadziłam żadnych cennych rzeczy. Z emerytury zostaje mi tyle, że ledwo starcza na podstawowe potrzeby. Na szczęście mam własne lokum, bo inaczej byłabym w naprawdę trudnej sytuacji i pewnie nie miałabym dachu nad głową. Co prawda to nieduży metraż, zaledwie czterdzieści metrów, ale najważniejsze, że mój. Sporo czasu zajęło mi odkładanie pieniędzy, żeby wykupić je od spółdzielni. Na szczęście się udało i teraz jestem spokojniejsza — przynajmniej wiem, że gdyby przytrafiło mi się coś złego, to mam jakąś ochronę na przyszłość. Rodzina ledwo wiąże koniec z końcem Nie mam rodzeństwa, poza młodszą przyrodnią siostrą Jolą, która przyszła na świat niemal 10 lat po mnie. Siostra wciąż pozostaje aktywna zawodowo. Tłumaczy to chęcią zapewnienia wsparcia finansowego swojemu dziecku. Jej córka boryka się z trudną sytuacją materialną od dłuższego czasu. Nie zdobyła wykształcenia ani kwalifikacji zawodowych, a na dodatek wychowuje dwoje dzieci. Sprawę pogarsza fakt, że jej mąż nie ma stałego zatrudnienia — dorabia sporadycznie jako hydraulik. Mógłby nieźle zarabiać w swoim fachu, ale preferuje leniwe życie. Z tego powodu rodzina ledwo wiąże koniec z końcem i musi polegać na pomocy bliskich. Mieszkają stłoczeni razem w lokalu takiej samej wielkości jak moje mieszkanie, ponieważ Jola zajmuje bliźniaczy apartament parę budynków stąd. Praktycznie nie mają możliwości przeprowadzki do własnego lokum, jedynie gdyby przypadkiem trafili szóstkę w totka, dlatego cała familia systematycznie obstawia numery i wierzy w szczęśliwy traf. Z siostrą utrzymuję dobre relacje, chociaż często denerwuje mnie jej zadufanie i ślepe uwielbienie dla swojego dziecka. Mam wrażenie, że Jolka byłaby gotowa okłamać każdego, jeśli miałoby to przynieść korzyść jej Dagmarce. Nawet nie czułaby się z tym źle. – Serio nie dostrzegasz, że oni po prostu jadą na twoim garnuszku? – rzuciłam z troską. – Wylegują się w łóżku do południa, podczas gdy ty musisz ws…

GettyImages-2163675391-kopia-40139eb.jpg
width: 1616
height: 1212

„Mąż zamiast sypialni, wyremontował sobie drogę do łóżka kochanki. Zdębiał, gdy zobaczył, co wyczyniam z majstrem”
type: item
date: 2024-12-05T07:30:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Przekroczył granicę. Przestaliśmy się kontaktować. Przez kolejne tygodnie nawet na siebie nie patrzyliśmy”.
encoded: Naprawa domu była dla nas absolutnym priorytetem. Najbardziej pilną sprawą okazał się dach, który wymagał szybkiej interwencji. Martwiłam się, że gdy przyjdzie jesień z deszczami i zimowe opady śniegu, stan pokrycia może się dramatycznie pogorszyć. Jednak razem z mężem wciąż przesuwaliśmy termin remontu, ponieważ byliśmy zajęci innymi sprawami. No i oczywiście przytłaczały nas wydatki związane z tą inwestycją. Od dłuższego czasu między nami się nie układało, co jeszcze bardziej komplikowało sytuację. Często wypominałam mężowi, że praca pochłania go bez reszty, podczas gdy ja i nasz syn Damian zostajemy na drugim planie. W zasadzie traktował dom jak hotel — wpadał, tylko żeby się przebrać i chwilę odpocząć. Z kolei Jacek miał mi za złe, że wiecznie się czepiam i nie szanuję jego starań. Według niego byłam ciągle niezadowolona i przy każdej okazji miałam coś do zarzucenia. Kłóciliśmy się bez przerwy Żyliśmy w ciągłym stresie i złości. Na dodatek myśl o koniecznym remoncie i kredycie, który musielibyśmy wziąć, jeszcze bardziej wszystko komplikowała. Kłóciliśmy się bez przerwy, o najmniejsze drobiazgi. Nasze małżeństwo wisiało na włosku. Aż któregoś dnia, podczas kolejnej gorącej kłótni, padły słowa, które kompletnie mnie załamały. – Dajmy sobie spokój z naprawianiem tego wraku! Lepiej wystaw dom na sprzedaż, weźmy kasę i każde pójdzie w swoją stronę. Bo inaczej to się bardzo źle skończy. Kompletnie oniemiałam w tamtym momencie. Stałam bez ruchu, obserwując gniewną minę Jacka i próbując sobie wmówić, że to wszystko jest tylko koszmarem. Po chwili szoku zalała mnie fala wściekłości. Zaczęłam krzyczeć, że absolutnie nie ma mowy o sprzedaży domu, ponieważ to moja rodzinna własność, którą dostałam od rodziców i on nie może o tym decydować. Dodałam, że jeśli koniecznie chce się wyprowadzić, droga wolna — ale ja nigdzie się stąd nie ruszam. – Poradzę sobie bez ciebie. Z kredytem i pracami remontowymi też dam radę sama. Nikt mi nie jest do tego potrzebny — wykrzyczałam na koni…

kobieta-robi-remont-2872518.jpg
width: 1200
height: 900

„Zgrywałam dobrą dziewczynkę, ale w tym roku pod choinkę dostanę rózgę. Wszystko przez polskich kierowców”
type: item
date: 2024-12-04T21:00:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Nie mogłam znieść tych rowerzystów. Mieli się za jakąś wyższą kastę, którą nie obowiązują żadne zasady ruchu drogowego. Otwarcie ignorowali przepisy i na dodatek tarasowali całą ulicę”.
encoded: Dzisiaj rano kompletnie zaspałam i nie zdążałam do biura. Ledwo co zdążyłam przechylić kubek z kawą i złapać dwa kąski kanapki, którą mąż mi zrobił. Chwyciłam kluczyki od auta i wypadłam na zewnątrz. Dopiero siedząc za kierownicą zorientowałam się, że zostawiłam w domu lunch. No nic, znajdę jakiś sklep po drodze. Auto odmówiło posłuszeństwa Siedząc w samochodzie wykonałam telefon do swojej szefowej, żeby uprzedzić o spóźnieniu. – Utknęłam w korku – powiedziałam nieprawdę, czując lekki wstyd. – A, nareszcie coś drgnęło – uruchomiłam samochód, włączyłam bieg i ruszyłam spod swojego budynku. – Będę tak szybko, jak się da – zapewniłam. Gdy wyjechałam na główną ulicę i chciałam przyspieszyć, zauważyłam coś niepokojącego. Na pobliskim chodniku pędził rowerzysta, który niebezpiecznie lawirował między ludźmi czekającymi na autobus. Instynktownie zdjęłam nogę z gazu i uważnie śledziłam jego jazdę. Spod jego czarnego plecaka wystawał jasny przewód, który biegł aż do kasku. No pięknie, pewnie miał w uszach słuchawki! Ten gość naprawdę szarżował po chodniku, kompletnie odcięty od dźwięków otoczenia. To się nazywa szczyt nieodpowiedzialności! – Gdzie tu w ogóle jakaś droga dla rowerów? – wymamrotałam cicho. Odpuściłam pedał gazu. Na horyzoncie pojawił się rowerzysta zmierzający w stronę zebry. – Co za kretyn! – wyrwało mi się głośno, kiedy bez rozglądania się wpadł prosto pod koła mojego samochodu. Wcisnęłam hamulec do dechy, z piskiem opon. Ten szaleniec na dwóch kółkach był już po przeciwnej stronie ulicy, podczas gdy moje serce waliło jak oszalałe. Dopiero później zdałam sobie sprawę, że gdyby ktoś jechał tuż za mną, na pewno by w mnie wjechał. Na szczęście następny samochód był wystarczająco daleko i też zdążył wyhamować. – Gdzie masz oczy, kretynie?! – krzyknęłam, mimo że zamknięte okno skutecznie tłumiło mój głos przed rowerzystą. Dłonie drżały mi ze zdenerwowania podczas zmiany biegu. Na domiar złego auto odmówiło posłuszeństwa. – Co za debil – mruczałam pod nosem, urucha…

smutna-zla-kobieta-6ac777c.png
width: 1200
height: 900

„Bezczelny sąsiad znalazł dziwny sposób na podrywanie rozwódki. Najpierw skończyliśmy w szpitalu, a potem w łóżku”
type: item
date: 2024-12-04T20:15:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Po ciężkim tygodniu nareszcie miałam szansę porządnie odpocząć. Nagle ze snu wyrwało mnie ujadanie psa. Zwierzę nie przestawało szczekać... Próbowałam różnych sposobów: chowałam głowę pod poduszką, przykrywałam się szczelnie kołdrą, ale nic to nie dawało”.
encoded: Wspinałam się po schodach, obładowana zakupami, i przeklinałam w duchu zepsutą windę, gdy dobiegło mnie psie szczekanie z wyższego piętra. Najpierw przeszło mi przez myśl, że znów będę musiała się użerać z tym czworonogiem i jego beztroskim panem. Miałam już dość tego, że zwierzak brutalnie na mnie wskakiwał i niszczył moje ubranie. Ale tym razem było inaczej – nikt nie nadchodził. Słysząc rozpaczliwe skomlenie psa, postanowiłam sprawdzić, co się dzieje. To, co zobaczyłam, zmroziło mi krew w żyłach – mój sąsiad leżał prawie nieprzytomny na podłodze. Nie mogłam uwierzyć własnym oczom – przecież to taki młody człowiek. Niedawno się rozwiodłam Nigdy bym nie pomyślała, że przyjdzie mi pomagać komuś, kogo tak bardzo nie lubię. Mam 31 lat i niedawno się rozwiodłam. Nasze wspólne, duże mieszkanie zamieniliśmy na dwie małe kawalerki. Do tej pory próbuję stanąć na nogi po tym, jak mój ukochany zniszczył nasze małżeństwo. Poznaliśmy się podczas studiów i wszystko wskazywało na to, że będziemy szczęśliwi. I faktycznie było cudownie, do momentu, gdy zadzwoniła nieznajoma kobieta z informacją, że urodziła dziecko mojemu mężowi. On nawet nie próbował temu zaprzeczać. – Ciebie interesowała tylko praca! – wrzeszczał. – Nareszcie spotkałem kogoś normalnego. Mam prawdziwą rodzinę. A ty nie umiałaś nam jej dać! Wstyd, że nie pamięta, jak tyrałam na dwóch etatach, żeby mógł spokojnie skończyć dzienne studia. To było całe siedem lat ciężkiej pracy! Kiedy się rozstaliśmy, musiałam wziąć długie zwolnienie lekarskie, a po powrocie okazało się, że firma się przekształca i zostałam zwolniona. Udało mi się wprawdzie znaleźć nowe zajęcie, ale zarabiam teraz mniej i ta praca nie daje mi takiej radości jak poprzednia. Jedyna dobra rzecz w tym wszystkim to własne mieszkanie. Naprawdę mi się podobało... Krótko po tym, jak się wprowadziłam, doszło do pierwszej sprzeczki z osobą mieszkającą obok. Była akurat niedziela, godzina ósma. Nareszcie nadszedł dzień, kiedy mogłam się porządnie wyspać po męcz…

zestresowana-kobieta-3-053ddba.jpg
width: 1200
height: 900