„Wirtualny amant rozgrzewał mnie przez ekran monitora. Gdy zobaczyłam go na żywo chciałam wiać”
„O rany, ależ z niego przystojniak, przemknęło mi przez myśl, gdy wpatrywałam się w jego zadumane, harmonijne oblicze i głębokie, ciemne oczy. Sprawia wrażenie introwertycznego marzyciela, oceniłam w duchu. On również nie szczędził mi komplementów”.
Zupełnie niespodziewanie wpadłam na jego bloga. Zdjęcia, które publikował totalnie mnie urzekły. W większości przedstawiały martwą naturę. Finezyjne aranżacje złożone z warzyw, roślin, artykułów spożywczych i zwykłych bibelotów były starannie dopracowane, a twórca wciągał oglądającego w specyficzną zabawę, wplatając w nie jeden z pozoru niepasujący detal. W ten sposób zaciekawiał i skłaniał do refleksji. Tak mocno zafascynowała mnie ta rozrywka, że coraz częściej zajmowałam się rozkładaniem na czynniki pierwsze tych miniaturowych arcydzieł. Z niecierpliwością wyglądałam przedpołudnia w piątek, bo wtedy twórca przeważnie publikował kolejną fotkę. Zrobiłam się wielką miłośniczką jego dorobku, hojnie szastałam serduszkami, a kilka razy pod zdjęciem wprost dałam upust swojemu zachwytowi. Moja fascynacja przybierała na sile Autor bloga reagował grzecznie, lecz lakonicznie na moje komentarze, co tylko wzmogło moją fascynację. W końcu zdobyłam się na odwagę i postanowiłam napisać do niego maila, korzystając z adresu podanego w sekcji „O mnie”. W wiadomości wyraziłam swój zachwyt nad jego wpisami i tym, jak staram się odnaleźć w nich głębsze przesłanie. Wspomniałam też kilka słów o sobie – że nazywam się Iga i jestem aplikantką adwokacką. Przejrzałam uważnie treść e-maila, a następnie przymknęłam powieki i nacisnęłam przycisk „wyślij”. Kiedyś non stop zaglądałam do skrzynki mailowej, później robiłam to sporadycznie. Wyzywałam się w duchu od kretynek, bo na co w sumie miałam nadzieję? Zapewne takich wiadomości dostaje od groma. Dałam sobie spokój z wypatrywaniem odpowiedzi i dodawaniem kolejnych komentarzy pod fotkami. Po prostu przeglądałam zdjęcia. Pewnego razu, kompletnie niespodziewanie, otrzymałam wiadomość z nieznanej skrzynki. Zaciekawiona kliknęłam w maila i ze zdziwieniem odkryłam, że nadawcą jest właśnie on. Treść brzmiała nad wyraz oficjalnie i wyważenie, jakby dokładnie ważył każde słowo. Nadawca miał na imię Aleksander i wyraził ogromną radość, że jego fotografie przypadły mi do gustu. Docenił mój zmysł obserwacji i umiejętność odczytywania przekazu ukrytego w zdjęciach. „Pani spostrzegawczość zrobiła na mnie duże wrażenie”. No cóż, mógł odpowiedzieć tak z grzeczności albo mieć przygotowany szablon na podobne okazje, ale… intuicja podpowiadała mi, że to coś zupełnie innego, że chyba udało mi się z nim porozumieć. Nasza wymiana wiadomości na początku skupiała się wyłącznie na fotografiach publikowanych w internecie, lecz z biegiem czasu zaczęły pojawiać się w niej osobiste akcenty. Choć niechętnie zdradzał informacje na swój temat, w końcu przyznał, że skończył trzydzieści dwa lata i jego miejsce zamieszkania to południowa część kraju. Ta wiadomość wprawiła mnie w zdumienie, gdyż byłam przekonana, iż jest bardziej dojrzały i zaawansowany wiekiem. Sądziłam, że będzie wykazywał się większą wyrozumiałością i mniej wygórowanymi oczekiwaniami. Gdybym wiedziała, że jesteśmy praktycznie w tym samym wieku, z pewnością nie pozwoliłabym sobie na taką śmiałość. Szczególnie biorąc pod uwagę fakt, iż on, trochę niekonsekwentnie, zasypywał mnie mnóstwem pytań – nie nachalnych, ale ewidentnie zaintrygowany moją osobą. Wiadomości latały w tę i z powrotem pomiędzy naszymi mailami, a ich objętość stale rosła. Od zachwytu nad jego zdjęciami przeszłam do zafascynowania jego charakterem. Nawet to, że ciągle trzymał pewien dystans, przypadło mi do gustu. Należał do ginącego gatunku prawdziwych dżentelmenów. No i flirtował z klasą. Zdecydowaliśmy się na zdjęcia O rany, ależ z niego przystojniak, przemknęło mi przez myśl, gdy wpatrywałam się w jego zadumane, harmonijne oblicze i głębokie, ciemne oczy. Sprawia wrażenie introwertycznego marzyciela, oceniłam w duchu. Może lepiej będzie, jak dam sobie z nim spokój? On również nie szczędził mi komplementów, wspominając o moim zdjęciu, a nawet wyszedł z propozycją pogawędki na Skypie, co jak na niego było wręcz zuchwałym posunięciem. Przed naszym pierwszym wideo–spotkaniem byłam kompletnie zestresowana. Nie mogłam zdecydować się, w co się ubrać i ciągle poprawiałam fryzurę. Zależało mi, żeby zrobić na nim dobre wrażenie, ale zdawałam sobie sprawę, że zbyt odważny strój, taki jak bluzka z dużym dekoltem, mógłby go wystraszyć. Postanowiłam więc być sobą i nawet zrezygnowałam z makijażu. W momencie, gdy usłyszałam dźwięk przychodzącego połączenia online, poczułam, jak pocą mi się dłonie, a w ustach robi się sucho. – Hej – rzucił z nieśmiałym uśmiechem. – Jak widzę, sporo mi umknęło, skoro kontaktowaliśmy się tylko mailowo… Odchrząknęłam. – Z pewnością ja straciłam więcej – odpowiedziałam, rewanżując się miłym słowem. I jeszcze jeden uśmiech. – A skoro już o szczerości mowa, to dlaczego taka ślicznotka spędza piątkowy wieczór przed ekranem? Powinnaś się teraz bawić w jakimś klubie aż do rana… – Nie przepadam za tańcami – szybko zmieniłam wątek, który mógł sprawić mi kłopot. – Czemu? Chyba zrobiłam dziwną minę, bo momentalnie się zreflektował. – Wybacz, nie miałem zamiaru wtykać nosa w nie swoje sprawy. Cisza zawisła w powietrzu, sprawiając wrażenie nieznośnej i krępującej. – A ty czemu siedzisz w chacie zamiast gdzieś imprezować i podrywać laski? – Ja? Laski? Wątpię, żeby to miało sens... Parsknął śmiechem, co złagodziło napiętą sytuację. Dało to kres dociekaniom, dlaczego w piątkowy wieczór tkwimy w mieszkaniu. Zamiast tego gawędziliśmy o rozmaitych sprawach. Dyskutowaliśmy o książkach, które mieliśmy okazję przeczytać, filmach, które dane nam było obejrzeć oraz kuchniach, za którymi przepadamy. Łapaliśmy wspólny język i w wielu kwestiach mieliśmy zbieżne opinie. Kiedy zaś trafiały się odmienne stanowiska, prowadziliśmy żartobliwe utarczki słowne. Nawet nie spostrzegliśmy momentu, gdy wybiła dwunasta. Od tamtej pory niemal każdego wieczoru widywaliśmy się przez Skype'a, a nasze pogawędki często trwały do późnych godzin nocnych. Mimo zmęczenia, nie potrafiłam zapaść w sen. Z podekscytowania i poczucia winy. Moje uczucie do Olka stawało się coraz silniejsze, a on również zdawał się być czymś więcej niż tylko zaintrygowany. Powinien dowiedzieć się prawdy. Zanim zanurzę się w miłości po uszy, a odrzucenie zrani mnie jeszcze mocniej. W końcu zaproponował spotkanie – Iga, za dwa dni pojawię się w stolicy. Umówmy się na spotkanie. Nadszedł czas, którego zarówno z niecierpliwością wyczekiwałam, jak i przed którym odczuwałam lęk. Istniała możliwość wymigania się od tego, ale przecież kumpli się nie oszukuje. Nawet jeśli nic z tego nie wyjdzie, to wciąż będziemy mogli do siebie pisać i gadać. A co jeśli on nie będzie zainteresowany? Cóż, jakoś to przetrawię. Po prostu okaże się, że nie jest taki, za jakiego go uważałam. Spotkaliśmy się w kafejce w centrum. Stawiłam się przed czasem, ale nie czekałam zbyt długo. Gdy go ujrzałam, zaniemówiłam. Rany, czy on musi być taki cudowny? Pod każdym możliwym względem! Moje szanse topniały z każdym jego pełnym gracji krokiem. Był wysoki, poruszał się z wrodzoną elegancją, ewidentnie uprawiał jakiś sport. W jednej chwili zapragnęłam wziąć nogi za pas i czmychnąć gdzie pieprz rośnie. – Iga! Ale fajnie, że w końcu się widzimy – przywitał się, nachylając się w moją stronę, całując moją rękę i bezmyślnie nadstawiony policzek. Usiadł na krześle tuż przy mnie. – Super, że tu jesteś, choć strasznie się stresowałem przed naszym spotkaniem. – Stresowałeś się? Ty? Dlaczego? – Przejdźmy do konkretów, nie owijajmy w bawełnę. W porządku. Obawiałem się tej rozmowy, ponieważ tak naprawdę nie mam ci nic do zaoferowania – wyznał niby luzackim tonem, ale krople potu na czole zdradzały, ile wysiłku kosztuje go ta pozorna swoboda. – Miejmy to już z głowy… Żyję w jakimś zapomnianym miasteczku, prowadzę niewielki sklepik odziedziczony po rodzicach, gdzie jednocześnie rządzę i haruję jak wół. Te mięśnie to nie efekt chodzenia na siłkę. Mam tylko papier z technikum. Nigdy nie wyjechałem poza granice kraju, nie władam żadnym obcym językiem – wyliczał z ponurą determinacją. – Nie pasuję do twojego świata. Choć bardzo pragnąłbym się w nim odnaleźć. To znaczy może nie tyle w twoim świecie, który napawa mnie lekkim przerażeniem, co u twojego boku. Bo chyba zdajesz sobie sprawę, co do ciebie czuję. Wiesz, że ja… – Słuchaj, Aleksander! – wtrąciłam się, ledwo powstrzymując płacz. – Zanim cokolwiek powiesz, ja też muszę ci się do czegoś przyznać. Za chwilę okaże się, które z nas tak naprawdę tu nie pasuje. – dorzuciłam z przekąsem. Taka była moja tarcza obronna: wyśmiać, wykpić, zanim inni to zrobią. – Przyszłam na świat z jedną nogą krótszą od drugiej. Przeszłam parę zabiegów, jest lepiej, ale nigdy nie będę mogła z tobą tańczyć, biegać ani chodzić po górach. Rozumiesz? Patrzył na mnie wzrokiem pełnym zdziwienia, zupełnie jakby dopiero co mnie poznał. No tak, więc jednak. Za chwilę pewnie ruszy z miejsca, opuści pomieszczenie i przepadnie na zawsze. Niby byłam psychicznie przygotowana na taki scenariusz, powtarzając sobie w myślach, że nie warto ronić łez po kimś, kto na to nie zasługuje, ale... przeklęte krople same zaczęły spływać po policzkach. Aleksander jeszcze przez moment trwał w osłupieniu, a następnie, dokładnie jak przewidziałam, zerwał się na równe nogi. W tym samym momencie ja również poderwałam się z miejsca. – Nie zatańczysz? Nie pobiegniesz? Nie będziesz się wspinać? Iga, przecież właśnie tańczysz! – Zrobił piruet, trzymając mnie w objęciach. – Z pozostałymi rzeczami też sobie poradzimy. Gdy tylko zechcesz, zaniosę cię w ramionach na najwyższe szczyty i pogonię za tobą nawet na drugi kraniec globu. Wystarczy jedno twoje słowo... Pragnęłam tego i wciąż pragnę, choć trochę czasu upłynęło od tamtej chwili. Żyjemy z dala od zgiełku miast, w zaufanym gronie, gdzie obydwoje dobrze się odnajdujemy. Nasze pociechy w przyszłości być może wyruszą w daleki świat – nie mamy zamiaru ani zmuszać ich do tego, ani ograniczać im możliwości. Każdy z nas musi odnaleźć własny kawałek ziemi. Lub kogoś, kto ten kawałek dla niego przygotuje. Iga, 25 lat Czytaj także: „Koleżanka z treningu traktowała mnie jak króla. Jej komplementy sprawiały, że całkiem zapomniałem o marudnej żonie” „Figle i swawole z fryzjerem to spełnienie moich marzeń. Mąż płaci za fryzurki, a napiwki styliście daję na zapleczu” „Wróciłem wcześniej z delegacji, żeby zrobić żonie niespodziankę. Niestety ona miała dla mnie większą”
„Śledziłam muskuły przystojniaka, jak górską topografię. Zrobiłam z siebie pośmiewisko, byle tylko zobaczyć go nago”
„W normalnych okolicznościach pewnie zrobiłabym się czerwona jak burak, tkwiąc w ramionach nieznajomego, który właśnie uchronił mnie przed wywrotką. Zamiast tego analizowałam jego muskularną budowę ciała. Ta scena była tak głupia, że dostałam ataku śmiechu”.
Koleżanka chyba postradała zmysły. Wparowała do mojego mieszkania akurat w momencie, gdy szykowałam się do oglądania następnego odcinka serialu, który uwielbiam. – Szykuj się, musisz wyglądać oszałamiająco – wykrzyknęła zaraz po wejściu. – Idziesz na spotkanie! – powiedziała z takim entuzjazmem, jakbym właśnie zgarnęła gigantyczną sumę w lotto, a ona chciała uczestniczyć w mojej radości z wygranej. Gośka była nieugięta Tym razem nie dam się namówić. Co z tego, że przekroczyłam trzydziestkę i nie znalazłam jeszcze swojej drugiej połówki? Nie muszę od razu szukać księcia z bajki – wystarczyłby po prostu ktoś uczciwy i lojalny... Ale co ja będę się użalać nad moim kiepskim szczęściem w sprawach sercowych. Fakt, czasami doskwiera mi brak partnera, jednak nie jestem aż tak zdesperowana, by umawiać się z kimś w ciemno. Ale Gośka była nieugięta. Najpierw próbowała mnie zachęcić, potem przekonać, aż w końcu zaczęła męczyć. W końcu machnęłam ręką i zgodziłam się, żeby tylko dała mi spokój. – Kiedy mam tam być? – zapytałam. – Przyjdź do „Bajki” na dwudziestą – odpowiedziała. Poczułam się lepiej kiedy spojrzałam na zegarek. Było ledwie po piątej, a do miejsca spotkania nie miałam daleko. Przemknęło mi przez myśl, że może jeszcze uda mi się wykręcić z tego randkowego obowiązku. Ale Gosię trudno było przechytrzyć. Ani drgnęła, patrząc, jak się szykuję i robię sobie makijaż. – Te na szpilce będą idealne – stwierdziła stanowczo, sięgając do półki po czarne, skórzane kozaki. – Chyba żartujesz, czy to randka w szpitalu? – odpowiedziałam z przekąsem. – W tych butach skończę na ostrym dyżurze. Sama nie rozumiem, co mi strzeliło do głowy przy zakupie tych butów. Być może urzekły mnie te ładne klamry? Bo na pewno nie ten absurdalnie wysoki, dziesięciocentymetrowy obcas. Przymierzyłam je zaledwie dwa razy – najpierw w butiku, a później w swoim mieszkaniu. Ale Gośka nie dawała za wygraną. Gdy już miałam na sobie elegancki płaszcz i spódnicę sięgającą kolan, po prostu wystawiła mnie na korytarz. Dosłownie wyrzuciła z mojego własnego domu! To przechodziło ludzkie pojęcie. Na szczęście zdołałam wrzucić damskie czasopismo do torebki. Przynajmniej będę mogła udawać pochłoniętą lekturą, zamiast wyglądać jak zdesperowana singielka na randce w ciemno. Musiałam wejść do środka Zaskakujące, ale jakoś dotarłam do windy bez żadnej wywrotki. Później nawet trafiłam do kafejki. Cały czas szła ze mną Gośka. Chociaż bardziej to wyglądało, jakby mnie nadzorowała, żebym przypadkiem nie uciekła. Przy wejściu pożegnała się. – Trzymaj się! – pchnęła mnie do środka. Znowu to zrobiła. Mam nadzieję, że nie wejdzie jej to w krew. – Ta – burknęłam. Wypuściłam powietrze z płuc. Trudno, nie ma co się przejmować. Przynajmniej spokojnie napiję się czegoś ciepłego. Może jednak zdecyduję się na herbatę? Serwowali tutaj rewelacyjną z karmelem. Nie miałam wielkiego wyboru – musiałam wejść do środka, bo Gośka stała na zewnątrz i pilnowała, czy faktycznie tam trafię. Oddałam okrycie wierzchnie i skierowałam się na salę. Na moje szczęście nikogo tam nie było. Nie było widać mojego potencjalnego wielbiciela. Z ulgą złożyłam zamówienie na herbatę i wybrałam stolik w rogu sali. Sięgnęłam do torby po czasopismo i zanurzyłam się w lekturze. Plotki i newsy o gwiazdach pozwoliły mi na moment zapomnieć o rzeczywistości. Gdy usłyszałam, że ktoś podchodzi z moim zamówieniem, podniosłam zamglony wzrok. Musiałam zamrugać kilka razy ze zdumienia. Kelner...? – Proszę, oto pani herbata – usłyszałam przyjemny, męski tembr głosu. Byłam kompletnie zaskoczona, bo dotąd zawsze obsługiwały nas tu dwie miłe dziewczyny. – Dzię...dziękuję – wydukałam nieskładnie. Facet, który zatrzymał się obok mojego stolika, nie wyglądał jak gwiazda z okładki magazynu, ale gdy się uśmiechał, przypominał aktora z Hollywood. Niektórzy zwykli oceniać człowieka po tym, jak zadbane ma ręce, czy nosi eleganckie buty albo ma modną fryzurę – ja zawsze najpierw patrzę na uśmiech. To pewnie przez te wszystkie lata z aparatem na zębach i obsesyjne mycie zębów po każdym posiłku. Te doświadczenia nauczyły mnie cenić osoby, które podobnie jak ja dbają o higienę jamy ustnej. A że na co dzień pomagałam dentystom w gabinecie, doskonale wiedziałam, jak trudno spotkać mężczyznę z naprawdę zadbanym uzębieniem. I właśnie taki wyjątkowy okaz postawił przede mną kubek z parującą herbatą, stojąc i prezentując swój nieskazitelny uśmiech zamiast wrócić do pracy. – Ojej! – dotarło do mnie, że zapomniałam zapłacić i nerwowo sięgnęłam do torby, mocując się przez moment z zamknięciem. – Sekundę – wymamrotałam, zauważając, że kelner wciąż stoi obok. Faceta najwyraźniej rozśmieszyło moje zmieszanie. Zwłaszcza moment, gdy portfel wyślizgnął mi się z rąk i wylądował na ziemi, rozsypując wszędzie monety. – Ups – szepnęłam zażenowana. Usłyszałam delikatny chichot Schyliłam się do monet, odpychając krzesło na bok. No i oczywiście musiałam przy tym strącić torbę, z której wysypała się część mojego prywatnego chaosu. Jakby tego było mało, na podłogę wyleciały najbardziej krępujące rzeczy – tampony i jakaś stara gumka, o której dawno zapomniałam. Ze wstydu zrobiłam się czerwona jak burak. – Bardzo mi przykro – wyszeptałam cichutko, prawie niesłyszalnie. W pośpiechu wrzucałam rzeczy z powrotem do torby. Usłyszałam delikatny chichot dochodzący z góry. – Za tę herbatę nie musi pani płacić – ukucnął koło mnie. – Proszę zachować spokój. Takie rzeczy się zdarzają. – Spokojna jestem jak nigdy! – odparłam nieszczerze i wyciągnęłam rękę po błyszczący miedziany pieniążek, ale przypadkiem dotknęłam jego dłoni. – Przepraszam bardzo! To się często u mnie zdarza, jestem taka pobudzona. Szybko zabrałam rękę, zerkając z wahaniem na kelnera. On znowu się uśmiechnął, ale tym razem było w tym coś dziwnego. Cholera, czy przypadkiem zasugerowałam, że jestem napalona? – Niech pani zajmie miejsce przy stoliku – powiedział, wskazując brodą rozsypane pieniądze. – Ja się zajmę zbieraniem monet. Szybko pokiwałam głową. Poderwałam się do góry, kompletnie nie pamiętając o moich niestabilnych szpilkach. Jakby mało było chaosu, ten nagły ruch sprawił, że wszystko zaczęło mi wirować przed oczami. Można się było tego spodziewać, ale jakoś nie pomyślałam. Straciłam równowagę i mimo rozpaczliwego machania rękami, wpadłam prosto na faceta, który zdążył już stanąć na nogi. Choć nie miał sylwetki kulturysty, bez wysiłku utrzymał mnie w pionie. Moje piersi zetknęły się z jego wyrzeźbionym torsem, a ja odruchowo chwyciłam jego wyćwiczone ramiona. Było na czym zawiesić wzrok... Widać było, że regularnie ćwiczy. Ja też dbałam o formę, regularnie chodziłam na zumbę. Ten kelner najwyraźniej również przykładał wagę do swojej kondycji. To mi zaimponowało Z pozoru chudy, ale zaskakująco mocny. To mi zaimponowało. W normalnych okolicznościach powinnam się zawstydzić, że jakiś nieznajomy trzyma mnie w ramionach po tym, jak uchronił mnie przed wywrotką. Zamiast tego analizowałam jego muskulaturę. Ta dziwaczna sytuacja rozbawiła mnie do tego stopnia, że parsknęłam śmiechem. Facet zaśmiał się cicho, a jego niski głos zabrzmiał tak zmysłowo, że aż ciarki przeszły mi po plecach. Szczerze mówiąc, liczyłam na to, że mój umówiony partner nie pojawi się wcale – musiałby wyglądać jak sam Brad Pitt, żeby konkurować z tym przystojnym kelnerem. Z pewnym żalem odsunęłam się od niego. To dziwne, jak szybko pojawiło się między nami to napięcie! – Przepraszam bardzo i dziękuję za pomoc. Gdyby nie pan, skończyłabym jako kobieta upadła – powiedziałam z uśmiechem. – Do dyspozycji – odpowiedział, po czym delikatnie chwycił moją rękę i pomógł mi usiąść przy stoliku. – A skoro już się tak blisko poznaliśmy, wypada się przedstawić – dodał, puszczając do mnie oko. – Jestem Michał. – Ola – odpowiedziałam. – Wiem – powiedział z uśmiechem na twarzy. Nie puszczał mojej dłoni. Mogłabym ją wyciągnąć, ale szczerze mówiąc, wcale tego nie chciałam. Dotyk Michała wysyłał miłe dreszcze przez moje ciało. Bez wątpienia iskrzyło między nami... Byliśmy jak dwie pasujące części układanki. I wtedy mnie oświeciło. Uznał, że to urocze – A więc to ty jesteś osobą, z którą mam się spotkać! – No tak. Wszystko zaczęło się od tego, że Gośka rozglądała się za miejscem na event firmowy. Koniec końców nic nie załatwiła, ale za to wpadła na pomysł, żeby nas ze sobą skontaktować. Powiedziała, że pewnie się spodobam jej koleżance, bo mam dobrą sylwetkę – nie za chudą, i fajny uśmiech. Teraz już tylko muszę zrobić dobre wrażenie. – O matko... – westchnęłam zawstydzona. – Jakich jeszcze rzeczy ci naopowiadała? – Wystarczyło, że spytałem, czy mówi o tej rudowłosej, wiecznie kręcącej się dziewczynie, która zagląda do nas od czasu do czasu – odpowiedział z uśmiechem. – Wiecznie się kręcącej? Tak mnie właśnie postrzegasz? – spytałam poirytowana. – W moich oczach to zaleta. Podoba mi się, jak wszystko robisz – gdy jesz, siedzisz czy sączysz napój. Ciągle coś u ciebie w ruchu – stopy, palce albo wargi. Uważam to za słodkie – zaśmiał się ciepło. – Bezy są słodkie – powiedziałam z udawanym oburzeniem, próbując zamaskować, jak bardzo poruszyły mnie jego ton i ten szczególny śmiech. – No dobra, może nie słodkie, ale urzekające. W moim życiu wszystko jest poukładane i przewidywalne. Przydałoby się trochę zamieszania, a ty wyglądasz na kogoś, kto potrzebuje nadzoru. Tak, bardzo mi się podobała myśl, że mógłby się mną zająć. Chętnie wprowadziłabym odrobinę zamieszania w jego poukładane życie. To uczucie zaskoczyło mnie swoją intensywnością – pojawiło się znikąd i aż mnie przestraszyło. – Fantastycznie, ale skąd mnie znasz? – zapytałam. – Jakoś cię nie pamiętam. Myślałam, że zatrudniają tu wyłącznie dziewczyny do obsługi. Może mnie śledzisz? Na jego twarzy ponownie pojawił się uśmiech. – Ta kawiarnia należy do mnie – wyjaśnił. – Och! – wyrwało mi się dość niemądrze. – Mam pewien pomysł – rzekł. – Wypij spokojnie herbatę, odpocznij chwilę, a ja w tym czasie pozbieram rozsypane pieniądze... Działał sprawnie – ledwo skosztowałam herbaty o smaku karmelu, a on już był z powrotem. Zebrał monety i przysiadł się do mnie. – No i jak, spróbujemy? Miałam ochotę zauważyć, że tak ważkich decyzji nie podejmuje się w mgnieniu oka, ale zamiast tego powiedziałam: – Jasne, że tak. Aleksandra, 31 lat Czytaj także: „Mąż leżał na cmentarzu, a ja w łóżku z innym. Byłam pewna, że to widzi i przewraca się w grobie” „Mój chłopak wychodził na samotne spacery na cmentarz. Gdy odkryłam, co ukrywa, chciałam zapaść się pod ziemię” „Mąż śmiał się z mojej zazdrości, choć miał nieźle za uszami. Gdy pomylił moje imię, doszło to tragedii”
„Córka olała włoską wyspę i wybrała wieś cuchnącą gnojówką. Udowodnię naiwniaczce, że wlazła w bagno”
„Mogła zwiedzić niemal każdy zakątek globu, ale zamiast podziwiać majestatyczne piramidy w Egipcie czy skaliste klify Majorki, preferowała sielankową wieś. Uwielbiała łąki, wiekowe chaty, puchate króliczki i proste huśtawki wykonane z desek”.
Dzieciństwo upłynęło mi bez luksusowych wczasów, ponieważ rodzice nie mieli zbyt dużo pieniędzy. Moi rówieśnicy spędzali letni czas na plażowaniu, wyprawach w Tatry, zorganizowanych obozach czy nawet podróżach poza Polskę. Mnie natomiast co roku czekały wakacje u cioci na wsi, która była siostrą mojej mamy. No cóż, atrakcji na wsi u dziadków to raczej za wiele nie było. Stary dom nie oferował żadnych luksusów czy udogodnień. Moja mama, gdy tylko nadarzyła się okazja, wyrwała się stamtąd w świat. Ciotka natomiast nigdzie się nie ruszała. A mnie, jakby za jakąś pokutę, co roku okupowałam czyjeś grzechy, wysyłali tam na letni wypoczynek. Byłam wtedy wkurzona i pełna rozczarowania. Bo kolejny raz nie będę się miała czym popisać przed dziewczynami. Bo znowu czeka mnie ta sama wioska, gdzie nic się nie dzieje, ciotka taka jak zawsze, kury, rzeczka i krówka... Zachowała dla siebie skrawek łąki Większość gruntów ciotka oddała w użytkowanie innym gospodarzom, ponieważ osobiście nie miała możliwości zajmowania się nimi. Zostawiła sobie jedynie skromną działkę, wystarczającą na niewielki ogród przy domu, gdzie mogła hodować warzywa oraz posadzić parę drzew owocowych: trochę jabłoni i grusz, jedną czereśnię oraz jedną śliwkę. Oprócz tego zachowała dla siebie skrawek kwiecistej łąki – idealne miejsce, by rozciągnąć się na kocu i zażywać słonecznych kąpieli. Spośród zwierząt, które ciocia posiadała w swoim obejściu, była dorodna krówka oraz parę kur. Do tego dochodziły dwa kociaki i psiak. No i tyle z tego inwentarza. Dla małej dziewczynki, a potem dla nastolatki nie było w tym gospodarstwie za wiele zajęcia. Przede wszystkim więc… umierałam z nudy. Nudząc się coraz bardziej, stawałam się coraz bardziej bezczelna. Buntowałam się, ignorując zarówno prośby, jak i polecenia, znikając na całe dnie bez słowa wyjaśnienia, gdzie się wybieram, z kim spędzam czas i kiedy planuję wrócić. Pewnego razu prawie doprowadziłam ciotkę do ataku serca, gdy schowałam się nad rzeką, a ona sądziła, że się utopiłam. Kiedy w końcu się odnalazłam, ciocia przywitała mnie płaczem. – Tak bardzo się o ciebie martwiłam… Mój Boże, bałam się, że będę musiała poinformować twoją mamę… że cię nie upilnowałam… Przyznaję, że nieźle się wtedy wystraszyłam, zastanawiając się, czy ciotka doniesie wszystko rodzicom. Ale wiecie co? Adela trzymała buzię na kłódkę. Ani mru–mru. To była nasza tajemnica. Jej przerażenie i mój głupi, nieczuły dowcip. Nigdy wcześniej nie miała okazji odwiedzić wiejskich terenów, choć zdążyła już zobaczyć Majorkę i Egipt… Po zdaniu egzaminu dojrzałości, rozpoczęłam swoje pierwsze kroki w świecie pracy. Zajmowałam się dystrybucją materiałów reklamowych. To nie było jakieś wybitne zajęcie, a zarobki pozostawiały wiele do życzenia, jednak udało mi się zaoszczędzić wystarczająco, by sfinansować jednotygodniowy, niezbyt wyszukany pobyt nad Bałtykiem. Moje pierwsze, naprawdę zasłużone wakacje… Kwaterę, którą udało mi się znaleźć, trudno było nazwać przytulną – pozbawiona światła klitka, o zapachu wilgoci i pleśni, a w butach gościły nawet karaluchy. Ale wtedy zupełnie mnie to nie obchodziło. Temperatura wody w Bałtyku przyprawiała o dreszcze, niebo prawie bez przerwy zasnuwały deszczowe chmury, a ceny jedzenia przyprawiały o zawrót głowy. Takie miałam wyobrażenie o idealnym urlopie nad Bałtykiem. Mimo to, nie poddawałam się i kontynuowałam swoją pracę, ciułając kasę na następne wypady. Kiedy wojaże za granicę zrobiły się tańsze i dostępne na kieszeń przeciętnego Nowaka, przesyłałam bliskim gorące buziaki z Italii, Iberyjskiego Półwyspu czy Hellady. Ciocia była wniebowzięta Kiedy składałam podpis na urokliwych widokówkach, chciałam, aby wszyscy je oglądali i podziwiali, żeby zazdrościli mi tych wakacji. Zapierające dech w piersiach widoki, pyszności na talerzu, słoneczko w zenicie… Przestałam odwiedzać ciocię Adelę, bo niby z jakiej racji, skoro mogłam wybierać spośród tylu innych możliwości. No i potem zwyczajnie brakowało mi czasu. Fuchy tu i tam, nauka na uczelni, stałe zatrudnienie, facet, który mi się oświadczył, cztery kąty, mały brzdąc… Weekendy zazwyczaj mijały w mieście, a o dłuższym urlopie można było tylko pomarzyć. Poza tym dom ciotki był dość spartański – woda ledwo co leciała z kranu, a do gotowania nadal używało się otwartego ognia. Pewnego razu Zosia dostała zadanie napisania wypracowania o życiu na wsi. Problem polegał na tym, że jedyne, co wiedziała o wsi, pochodziło z programów telewizyjnych. – Adela wciąż mieszka tam, gdzie kiedyś. Odwiedźcie ją, na pewno będzie zadowolona z waszych odwiedzin – namawiała mama. Zerknęłam na swojego współmałżonka, który tak samo jak ja nie przepadał za wiejską atmosferą, ale cóż, czasem trzeba się poświęcić, żeby dziecko mogło odrobić pracę domową… Zadzwoniliśmy do cioci, która była wręcz wniebowzięta – zupełnie jakby tych długich lat, kiedy się nie widywaliśmy, w ogóle nie było – i na najbliższy weekend zaprosiła nas do siebie. – Domek wygląda jak z muzeum! – wykrzyknęła Zosia zaraz po przyjeździe, nie kryjąc swojego entuzjazmu. – Nie mów tak, ciocia może poczuć się urażona – próbowałam uspokoić córeczkę. Adela tylko parsknęła śmiechem. – Niech sobie gada, skoro to szczera prawda. Tutaj faktycznie wszystko przypomina skansen, słoneczko, ze mną włącznie. Nic się w niej nie zmieniło Objęła ramionami Zosię, choć dopiero co ją poznała. Wtedy olśniło mnie, że identycznie przytulała również mnie i przemawiała do mnie w ten sposób, dopóki jej na to przyzwalałam. Nic się w niej nie zmieniło – ten sam promienisty uśmiech, brzmiący tak samo głos i ta niezmieniona życzliwość. Wyglądała identycznie jak dwadzieścia lat temu. W tamtych czasach zdawała mi się być okropnie wiekowa, a miała ledwie nieco ponad trzydziestkę... Gdy przyjechaliśmy, w mieszkaniu na stole stało już przygotowane jedzenie, mimo że prosiliśmy, żeby ciotka nic nie szykowała. Mówiliśmy, że sami coś przywieziemy. W jednej z najlepszych cukierni w okolicy, jak mówią, kupiłam jakieś ciasto. Lecz gdy gospodyni zaserwowała własnoręcznie przyrządzone wiśniowe ciasto oraz drożdżówki z domowymi powidłami, to moje sklepowe wypieki już nikogo nie kusiły. Mnie zresztą też. Później ciocia zabrała Zochę na wycieczkę po podwórku, a my poszliśmy razem z nimi. Oprócz krowy i kur, zobaczyliśmy też kozę i sześć królików w klatkach. – Kiedyś pomyślałam, żeby je chować na mięso i futro, ale sama nie dałabym rady ich uśmiercić, kiedy tak słodko spoglądają – mówiąc to, ciocia pogłaskała jednego z królików, którego wzięła na ręce. Przytulił się do niej niczym mały piesek. – Masz, idealny do pieszczot… – powiedziała, wręczając zwierzątko Zosi. – Nie obawiaj się, ona wprost przepada za głaskaniem, taka przymilna. O, a tutaj jest huśtawka. Twoja mama często się na niej bujała... – Kurczę, toż to identyczne siedzisko! – Ano właśnie, to na nim swoim tyłkiem siedziałaś – zachichotała Adela. – Wczoraj tylko sznurki podmieniłam na świeżutkie, żeby stabilnie wszystko trzymało. Śmiało możesz się, mała, pobujać. Zośka była pochłonięta zabawą Rozsiadłam się wygodnie na huśtawce i wprawiłam ją w ruch. Cofnęłam się myślami do czasów, gdy sama byłam małą dziewczynką. Ogarnęła mnie przemożna chęć, by znów nią być… Tymczasem Zośka była pochłonięta zabawą. Hasała po ogrodzie, skubiąc dojrzałe owoce prosto z gałęzi. Goniła się z kotami, biegała z psem po trawie, zaglądała do królików, a potem do krowy i kozy, by przyjrzeć się ich niezwykłym, podłużnym oczom. I tak w kółko, aż znów wracała do sadu. Ja w tym czasie nieprzerwanie bujałam się na huśtawce… Kiedy tata Zosi pomagał cioci w naprawie kapiącego kranu, ja zabrałam naszą pociechę na spacer w okolice pobliskiej rzeczki. Wspominałam jej, że w czasach mojego dzieciństwa, regularnie spędzałam tu letnie miesiące, ponieważ moich rodziców nie było stać na takie wczasy, jakie my fundujemy sobie obecnie. Zatem przez całe wakacje, mogłam oddawać się wyłącznie tym samym przyjemnościom, którym nasza córka oddawała się dziś przez zaledwie parę godzin. – Całe wakacje? – Zosia nie kryła zaskoczenia. – Tak, od początku do końca. Możesz sobie tylko wyobrazić, jaka to była nuda… – odparłam z westchnieniem. – Jejku, ja bym mogła tylko o tym pomarzyć! – Zosia aż podskakiwała z wrażenia. – Mamuś, to byłyby najwspanialsze wakacje pod słońcem! Zapytasz ciocię, czy też mogłabym do niej wpaść i spędzić u niej ferie tak jak ty? Może chociaż na parę dni? No zapytasz ją o to, prawda? – Naprawdę? – byłam zaskoczona, że moja córka faktycznie mogłaby tego pragnąć. – Bez telewizji, bez komputera i telefonu? – Naprawdę! Przez całą dobę huśtałabym się do woli. No i są tam pieski, kotki, króliczki! Nikt inny nie posiada prawdziwych króliczków do miziania! A koteczki mogłyby spać ze mną w łóżku. I jadłabym codziennie to pyszniutkie ciacho. Piłabym mleczko prosto od krówki! Tutaj prawie nie ma ruchu samochodowego, jest za to rzeczka… – Hm, co do tej rzeczki to jednak byłabym ostrożna… – szepnęłam pod nosem. – I można bez przerwy biegać po polance. Nie trzeba wdrapywać się po szczytach. Ani próbować tych dziwacznych przysmaków za granicami kraju. Ostatnio moja ośmioletnia córka pozwoliła mi spojrzeć na pewne sprawy z zupełnie innej perspektywy. Coś, co przez całe dzieciństwo i lata młodzieńcze traktowałam jak zmorę, dla niej stanowiło spełnienie najskrytszych pragnień. Mogła podróżować po całym globie, podziwiać egipskie piramidy czy skaliste brzegi Majorki, ale wolała rodzimą wieś z sielską łąką, starym domkiem, puchatymi króliczkami i prostą huśtawką zbitą z deski. No i tę totalną wolność, którą tam miała. Mogłam robić dosłownie wszystko W tamtych czasach nie zdawałam sobie sprawy, jak wspaniałą swobodę miałam w trakcie tych pozornie nudnych wakacji. Mogłam robić dosłownie wszystko, na co tylko przyszła mi ochota. Albo po prostu leniuchować. Nikt nie wywierał na mnie presji, by cokolwiek robić. To ode mnie zależało, czy wylegiwałam się w łóżku do samego południa, czy od bladego świtu bujałam się na huśtawce. I żaden lichwiarz nie kazał mi płacić dyszki za dziesięć minut huśtania. Jedzenie miało swój smak, woń i barwę. – Przysięgnij, że poprosisz ciocię o pozwolenie! – nie odpuszczała Zosia. – Daję słowo. Wywiązałam się z obietnicy, a ciocia Adela była poruszona faktem, iż wolimy pobyć trochę z nią, starszą panią, w jej prastarym domu, niż udać się gdzieś na antypody świata i oglądać tamtejsze dziwy. No cóż, jakoś przestały być tak kuszące. Niekiedy największy cud jest tuż obok, niedostrzegany, bo na wyciągnięcie dłoni. W minione wakacje, a także przez parę następnych sezonów, nie było miejsca na wyjazdy z pełnym wyżywieniem, dalekie podróże, oglądanie zabytków czy jedzenie w hotelu na rozkaz. W zamian pojawiło się jednak dużo radości, frajdy, a jednocześnie wyciszenia i odpoczynku, co absolutnie nie stało ze sobą w sprzeczności. Pojawiła się też nauka odróżniania różnych rodzajów roślin uprawnych po wyglądzie ich kłosów, a także drzew na podstawie kształtu liści. Plecenie wieńców z kwiatów. Chlapanie w strumieniu, który aktualnie przypominał raczej strumyczek. Gdy minął równy miesiąc, Zocha i ciocia zjednoczyły siły, by Zosia została na wsi jeszcze przez kolejne dwa tygodnie. Jeśli taka była jej wola… Całkowicie ją rozumiałam. Zosia skończyła już piętnaście lat, a nadal przepada za wsią. Śni o tym, by w przyszłości zostać lekarzem weterynarzem i najprawdopodobniej zrealizuje ten cel. Wioletta, 37 lat Czytaj także: „Koleżanka śliniła się na widok przystojniaka z pracy. Zdesperowana dzierlatka nie ma u niego szans, lecz ja, to co innego” „Na halloweenowej imprezie firmowej zawrócił mi w głowie tajemniczy Zorro. Tej nocy odłożyłam na bok ostrożność” „Tyrałem na dwa etaty, żeby żona miała na kosmetyczkę. Tak mi dziękowała, że aż opowiadała o tym sąsiadowi w łóżku”
„Podczas rozwodu chciałam oskubać męża z kasy jak karpia z ości. Nie przewidziałam, że ten cwaniak ma na mnie haka”
„Bez znaczenia było to, że razem przygarnęliśmy Pusię z przytuliska. W końcu to ja byłam jej prawdziwą opiekunką. Ja dbałam o jej sierść, woziłam ją do lecznicy, rozpieszczałam smakołykami”.
Myślałam, że podział rzeczy pójdzie gładko, ale nagle pojawił się problem... No dobra, spakowałam już do walizki najważniejsze drobiazgi. Zostało mi tylko wziąć Pusię i mogę ruszać w nową drogę. Stałam na środku pokoju, rozglądając się niepewnie, podczas gdy w głowie przewijał mi się film z ostatnich ośmiu lat naszego życia. Nigdy, nawet w moich najgorszych koszmarach, nie przyszłoby mi do głowy takie zakończenie – marzyłam o wspólnym życiu z Adamem przez wszystkie lata, bez względu na przeciwności losu. W planach była przecież nasza wielka przysięga małżeńska: ja miałam stanąć przed ołtarzem w tiulowej spódniczce, z pięknym wiankiem uplecionym z żywych kwiatów, podczas gdy on miał czekać na mnie w lnianym garniturze. Byliśmy szczęśliwi jak nigdy Nasza wymarzona uroczystość miała się odbyć na pięknej polanie, gdzie wokół rozstawione byłyby drewniane stoliki, a zabawa z zaproszonymi trwałaby do rana. O takim właśnie ślubie oboje marzyliśmy. Termin wyznaczyliśmy za 16 tygodni – znaleźliśmy już idealne miejsce w gospodarstwie agroturystycznym, którego łąka dokładnie pasowała do naszych oczekiwań, a nawet udało nam się zarezerwować urzędnika do przeprowadzenia ceremonii. Minęło dziesięć lat od momentu, gdy się zaręczyliśmy. Na początku, przez dwa lata, spotykaliśmy się na zmianę w jego i moim mieszkaniu. Potem rodzice Adama podarowali mu małe lokum, w którym spędziliśmy kolejne osiem lat. To była niewielka kawalerka na obrzeżach miasta, składająca się z dwóch pomieszczeń. Musieliśmy ją wyremontować za własne pieniądze – nawet sami nauczyliśmy się układać kafelki, korzystając z internetowych tutoriali. Mimo skromnych warunków byliśmy szczęśliwi jak nigdy dotąd. Stworzyliśmy własną przestrzeń, włożyliśmy w nią mnóstwo pracy i mieliśmy nadzieję, że będziemy tu razem żyć do końca naszych dni. Każdy przedmiot wokół mnie przypominał jakąś wspólną historię. Weźmy taką małą szafeczkę – miała wylądować na śmietniku, gdy kuzynka remontowała mieszkanie, ale dała ją nam. Na ścianach wisi kolekcja naszych wspomnień – fotki z nadmorskiego wypadu, gdzie dominują błękitne barwy, a obok nich zimowe ujęcia z mojej pierwszej przygody z nartami. Mój narzeczony próbował mnie wtedy nauczyć podstaw, ale głównie lądowałam na śniegu, mimo że górka nie była duża, choć jej nachylenie dawało się we znaki. Niedawno dostałam od Adama książkę, którą zauważył podczas wizyty w księgarni. Zdecydował się ją kupić, bo przypadkiem podsłuchał moją rozmowę z koleżanką o tym, jak bardzo pragnę mieć ten tytuł. Kiedy patrzę na zwyczajny robot kuchenny, od razu przypomina mi się sytuacja, gdy razem niechcący wywołaliśmy zwarcie, próbując użyć wysłużonego urządzenia do ubijania jajek. Wszystko zaczęło się psuć W jednej chwili zrobiło się kompletnie ciemno, a my po omacku szukaliśmy bezpieczników. Zamiast się złościć i wzajemnie obwiniać słowami "to twoja wina, bo ty włączyłaś to urządzenie", zaśmiewaliśmy się do łez. Naprawdę cudownie wspominam tamte chwile. Dlaczego to wszystko musiało się tak zmienić? Wszystko zaczęło się psuć bez wyraźnego powodu. Nie było między nami żadnych dramatycznych wydarzeń – nikt nikogo nie zdradził, nie ukrywał problemów finansowych czy uzależnień, nie mieliśmy też do czynienia z życiowymi tragediami, które mogłyby któreś z nas doprowadzić do załamania. Stopniowo pojawiało się coraz więcej wzajemnych pretensji, niedokończonych zdań i ciągłego zrzucania winy: "to przez ciebie", "przecież sama tego chciałaś". Dziś dostrzegam, że oboje zawiedliśmy – Adam mógł się bardziej postarać, a ja stawiałam zbyt wygórowane oczekiwania i brakowało mi elastyczności w szukaniu wspólnych rozwiązań. Najwyraźniej gdy minął pierwszy okres zakochania i słodkich czułości, zwykła rzeczywistość okazała się dla nas zbyt trudna. W naszym przypadku, tak jak często bywa przy rozstaniach, musieliśmy podzielić wspólny dobytek. Na szczęście podeszliśmy do sprawy rozsądnie i spokojnie omówiliśmy wszystkie kwestie związane z rozdziałem majątku. Co do mieszkania sprawa była jasna – należało do Adama i miało przy nim zostać. Przez lata wspólnego życia zainwestowałam sporo w nasze lokum – sfinansowałam część mebli kuchennych, kupiłam pralkę i różne inne rzeczy do domu. Nie chciałam jednak być małostkowa i zabierać rzeczy, które były już dopasowane do mieszkania, jak chociażby szafa czy pralka wmontowana w łazience. Uzgodniliśmy, że Adam wypłaci mi równowartość mojego wkładu w ratach. Przewiozłam najważniejsze rzeczy Wydawało mi się nawet, że dobrze się złożyło – dzięki otrzymanym pieniądzom będę mogła przez parę miesięcy wynajmować lokum i na spokojnie przemyśleć, co dalej robić ze swoim życiem. Jeśli chodzi o wspólnie zakupione przedmioty oraz pamiątki o szczególnym znaczeniu emocjonalnym, Adam wspaniałomyślnie oznajmił: – Skoro mieszkanie zostaje przy mnie, to i tak wychodzę na plus. Weź sobie wszystko, co uznasz za stosowne. Z pomocą brata przewiozłam najważniejsze rzeczy – ubrania i sprzęt komputerowy, a teraz przeglądałam różne drobiazgi. Natrafiłam na nasze wspólne zdjęcia, które bardzo lubiłam, jednak postanowiłam ich nie zabierać. Nie potrzebowałam niczego, co przypominałoby mi o minionych, szczęśliwych momentach. Wolałam się skoncentrować na przedmiotach przydatnych na co dzień. Adam kręcił się po kuchni, ale zauważyłam, że co jakiś czas zerka w moim kierunku. – Z kolejnymi rzeczami wędrującymi do kartonu recytowałam na głos: wok do grillowania, ozdobne pojemniki na przyprawy z etnicznym motywem, doniczki do powieszenia na ścianie. Adam milczał jak zaklęty. Wtedy przykuło moją uwagę pewne malowidło – współczesne, choć zaprojektowane na podobieństwo starego dzieła. Pomyślałam, że świetnie by się prezentowało w moim mieszkaniu. – To malowidło – powiedziałam. Adam milczał. Zajrzałam do szafy i moim oczom ukazała się walizka. Używaliśmy jej na zmianę, kiedy któreś z nas wybierało się w podróż. W tym momencie bardzo by mi się przydała. – Ta w romby – szepnęłam, bo nie byłam pewna, czy przypadkiem on też jej nie planuje wziąć. Rozpętało się istne piekło Nie odezwał się ani słowem. Jeszcze raz rozejrzałam się po pomieszczeniu. A, zauważyłam ten wyjątkowy kubek ze wzorkiem, który kiedyś wypatrzyliśmy na targu staroci. Adam zawsze wybierał go do picia herbaty, teraz jednak nie zwrócił na niego uwagi, gdy pakowałam rzeczy. Zostawiam tutaj wszystkie książeczki, muzykę i tego śmiesznego małego krasnoludka. – No, chyba wszystko już ogarnięte – powiedziałam do Adama z radosnym wyrazem twarzy, zadowolona, że przeprowadzka poszła tak sprawnie. Potem sięgnęłam do torby po pęk kluczy, odpięłam ten od opuszczanego mieszkania, położyłam na blacie i ruszyłam do drzwi. – Na razie, trzymaj się – rzuciłam do Adama na pożegnanie, po czym krzyknęłam: – Pusia, chodź z nami! W tym momencie rozpętało się istne piekło, zupełnie jakby niebo waliło się na ziemię. – Zaraz, co?! – ryknął Adam, jakby ktoś go spoliczkował. – O co ci chodzi z Pusią? Skąd pomysł, że ją zabierasz? Ona przecież ma być u mnie! Przerwał mi, zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć, wybuchając gniewem zupełnie jak podczas poprzednich kłótni. Denerwowało mnie najbardziej to, że znowu nie potrafiłam pojąć jego zachowania. Po co w ogóle wspominać o jakichś umowach, skoro było jasne, że kotka będzie mieszkać ze mną? Bez znaczenia było to, że razem przygarnęliśmy Pusię z przytuliska. W końcu to ja byłam jej prawdziwą opiekunką. Ja dbałam o jej sierść, woziłam ją do lecznicy, rozpieszczałam smakołykami, nie protestowałam, gdy spała z nami i nie denerwowałam się, gdy wszędzie zostawiała swoje futerko. Jak Adam mógł w ogóle przypuszczać, że Pusia miałaby z nim zostać?! – Co ty wygadujesz?! – zawołałam. – Pusia należy do mnie i koniec dyskusji. – Przecież ona mieszka tutaj od zawsze! Doskonale orientuje się w okolicy, a wszyscy mieszkańcy ją doskonale kojarzą. Gdyby przypadkiem wymknęła się na zewnątrz, od razu ktoś by ją odprowadził – tłumaczył, cały czerwony ze złości. Może i miał punkt, ale co to za właściciel, który nie potrafi upilnować swojego zwierzaka przed ucieczką oknem. – W moim mieszkaniu na pewno się to nie zdarzy. Dam jej taką opiekę, że nawet nie pomyśli o wychodzeniu – odparłam, spoglądając na Adama z wyższością. Pchnęłam mocniej drzwi Padło mnóstwo słów, obietnic i krzyków. Pusia tylko stała nieruchomo, przymykając oczy, patrząc na wrzeszczących wokół niej ludzi. Sytuacja wydawała się nie mieć rozwiązania. Wtedy odezwał się Adam: – W porządku, pozwólmy jej zdecydować. Zawołaj ją do siebie – jeśli za tobą pójdzie, znaczy że tak wybrała. Wydaje mi się, że mój eks kompletnie nie rozumiał sytuacji! Dziękowałam szczęściu, bo dla każdego było jasne jak słońce, że moja kotka będzie mi towarzyszyć nawet w najbardziej ryzykownych momentach. Pchnęłam mocniej drzwi, wyszłam na zewnątrz i z pełnym przekonaniem krzyknęłam: – Pusia, zbieraj się, idziemy do naszego mieszkania. Zgodnie z moimi przewidywaniami, Pusia powoli ruszyła w moim kierunku. Mój ukochany pupil, jak zawsze wierny swojej właścicielce. Ze zwycięskim uśmiechem zerknęłam na Adama, gdy kotka zbliżała się do wyjścia – jeszcze moment, a na dobre pożegnałaby to miejsce... Jednak niespodziewanie odwróciła się na łapkach, szybko pomknęła z powrotem do pokoju, by za chwilę wylądować na sofie i skulić się w kulkę na swoim wymarzonym kocyku. Wszystko wskazywało na to, że nie planuje nigdzie się stąd ruszać. Łzy prawie napłynęły mi do oczu. Adam spoglądał na mnie z poczuciem wyższości. – Sprytne stworzenie – rzucił, patrząc w stronę pokoju. Próbowałam różnych zaklęć, licząc na to, że moja Pusia zrozumie i zdecyduje się wrócić, ale wszystko na nic. Z jej gardła dobiegało głośne mruczenie – znak, że czuje się tu świetnie i wcale nie planuje nigdzie się ruszać. Czułam złość i smutek, nawet wobec tego małego stworzenia, jednak musiałam to zaakceptować... Taki był jej wybór. Tym zachowaniem dała mi jasno do zrozumienia, gdzie jest jej miejsce. Może ten cały Adam nie był wcale taki kiepski, skoro kotka wolała z nim zostać? W momencie gdy ostrożnie przymykałam drzwi, dotarł do mnie głos: – Możesz odwiedzać Pusię kiedy tylko chcesz – odezwał się Adam łagodnym tonem. Naprawdę doceniłam jego podejście. Skoro pary po rozstaniu potrafią wypracować kompromis w sprawie dzieci, to na pewno znajdziemy wspólny język odnośnie opieki nad kotem... Dzięki temu nasza pupilka nie będzie musiała rezygnować z obecności żadnej bliskiej osoby. Będę mogła chodzić z nią na spacery do lasu, a może nawet w przyszłości spędzać razem całe weekendy. Żałuję, że dopiero pod koniec naszej znajomości z Adamem zdołaliśmy znaleźć wspólny język i zrozumieć, że możemy iść na ustępstwa i dogadać się ze sobą. Agata, 34 lata Czytaj także: „Rodzice zamknęli mnie w klatce, bym realizowała ich ambicje. Musiałam chodzić jak po sznurku, by mnie kochali” „Upolowałam bogatego męża i teraz mam piekło. Może i mam kasę, ale codziennie słyszę, że jestem tylko głupią gęsią” „Nie chciałam iść na studia, więc matka odcięła mnie od kasy. Myślała, że sobie nie poradzę bez jej wypchanego portfela”
„Mąż wpadł w moje sidła jak uszka do barszczu w Wigilię. Wiem, że ślini się do innych, więc skutecznie ukróciłam mu smycz”
„Regularnie sprawdzałam jego telefon i czytałam wiadomości, które do niego przychodziły. Przekonywałam samą siebie, że mogę to robić, bo przecież mieszka pod moim dachem i używa sprzętu z mojej firmy”.
Wparowałam do biura jak burza, prawie wywracając wszystko do góry nogami. Ekipa doskonale wiedziała, co się dzieje, kiedy jestem w takim stanie, więc każdy starał się trzymać z daleka i nie wchodzić mi w drogę. Liczyli, że po prostu ochłonę z czasem. Jednak tym razem było inaczej... Zamiast się uspokoić, czułam coraz większą furię, a w dodatku ogarniało mnie zniechęcenie i kompletne wyczerpanie. Opanowała mnie złość Paweł wciąż się nie pokazał, mimo że powinien być w pracy już 60 minut temu! Normalnie po takich sytuacjach jak ta z rana przybiegał do mojego gabinetu, trzymając bukiet w dłoniach. Nie mogłam się skupić na obowiązkach, a jego nieobecność doprowadzała mnie do szału. W końcu wyszłam z biura, bo i tak nic sensownego dziś nie zrobię. Złość kompletnie mnie opanowała. Ruszyłam samochodem tak szybko, że gumy aż wyły na asfalcie. Miałam farta, bo policja mnie nie złapała. Gdy dojechałam na miejsce, sprawdziłam każdy zakamarek mieszkania. Nigdzie nie znalazłam Pawła. Co gorsza, jego ciuchy zniknęły z garderoby! O co tu chodzi, do diabła. – Ten drań się wyniósł! – wrzasnęłam wkurzona. – Jak on mógł! Niech no tylko się pojawi, to mu pokażę, gdzie raki zimują! Dostanie ode mnie porządną lekcję. „Szok, po prostu szok. Zachował się, jakbym była nikim – wyszedł bez słowa wyjaśnienia, czy chociażby pożegnania” – kołatało mi się w głowie. „A przecież tyle mu dałam! To ja przecież... zaoferowałam mu schronienie pod własnym dachem! Gdzie by się podział, gdyby nie moja pomoc? Co by z nim było teraz?” Przed oczami przemykały mi sceny z minionych dwóch lat. Odkąd niespodziewanie straciłam męża, samodzielnie prowadziłam nasz mały lokal gastronomiczny i byłam przekonana, że samotność będzie moim stałym towarzyszem. I wcale nie dlatego, że coś było ze mną nie tak. Absolutnie nie. Zawsze przykładałam dużą wagę do swojego wyglądu i faktycznie — ludzie zazwyczaj dają mi mniej lat niż mam w rzeczywistości. To zasługa systematycznej pielęgnacji, wizyt u specjalistek od urody oraz ruchu na zewnątrz. Te wszystkie starania naprawdę się opłacają. Niestety, moja aparycja w połączeniu z pozycją biznesową i stanem konta przyciągały różnych facetów, którzy nie mieli czystych intencji. Zgłaszali się zarówno młodzi, jak i dojrzali, przystojniacy i całkiem przeciętni panowie. Udawali zakochanych, podczas gdy tak naprawdę interesowało ich tylko to, co mogliby ode mnie dostać. Bałam się, że któregoś dnia dam się nabrać na te wszystkie deklaracje i zapewnienia o uczuciach. Dlatego właśnie postanowiłam odpuścić sobie poszukiwanie drugiej połówki. Nie musiałam go szukać Paweł sam mnie odnalazł, nie musiałam go szukać. Odpowiedział na ogłoszenie, w którym szukałam kogoś do zarządzania restauracją. Na rozmowę przyszedł pierwszy ze wszystkich kandydatów. Nie gadał dużo i wydawał się nieśmiały, ale było w nim coś przykuwającego uwagę. Instynkt mi podpowiadał, że pod tą pozorną nieśmiałością kryje się facet z charakterem, który ogarnie mój zespół. Moje pierwsze wrażenia okazały się trafne. W prowadzeniu lokalu wykazywał się zdecydowaniem i profesjonalizmem, zachowując przy tym kulturę osobistą i życzliwe podejście. Z biegiem dni zauważyłam, że tworzymy świetny duet. Podczas gdy ja byłam jak żywioł — wybuchowa i energiczna, potrafiąca w sekundę wywrócić wszystko do góry nogami i przejąć stery, on pełnił rolę dyplomaty. Uspokajał sytuację, rozwiązywał spory i łagodził napięcia. Można powiedzieć, że zajmował się porządkowaniem chaosu, jaki zostawiała po sobie Jagoda-huragan. Z dnia na dzień coraz bardziej doceniałam nie tylko jego dokonania zawodowe, ale też marzyłam o spotkaniach poza pracą. Samotny facet, bez rodzinnych zobowiązań — żadnej żony ani dzieci na horyzoncie. Wydał mi się interesującym mężczyzną, który na pewno nie spojrzał na mnie przez pryzmat mojego portfela. Szczerze mówiąc, długo się wahał przed rozpoczęciem tej relacji. No bo faktycznie — byłam przecież jego szefową. Ale to właśnie ja się zawzięłam i nie odpuszczałam, aż w końcu udało mi się go przekonać do wspólnego życia. Ciągle dopatrywałam się oznak zdrady Kiedy zamieszkałam z Pawłem, w firmie ucichły wszystkie szeptane rozmowy o naszym związku. Ludzie w biurze pewnie myśleli, że dzięki niemu stanę się spokojniejsza i bardziej zrelaksowana. Wydawało im się, że obecność faceta w moim życiu sprawi, że przestanę się tak bardzo angażować w sprawy zawodowe i zacznę bardziej skupiać na sobie. Najwyraźniej kompletnie nie rozumieli, jaka naprawdę jestem. Na pewno nie zamierzałam być wobec nikogo pobłażliwa! A jeśli chodzi o to, co było między mną a Pawłem... wcale nie układało się tak idealnie, jak mogłoby się wydawać. I nie dlatego, że taki był — po prostu sama nie potrafiłam patrzeć na to pozytywnie. Choć mój partner sprawiał wrażenie szczerego i oddanego, ja ciągle dopatrywałam się oznak zdrady i szukałam dowodów na jego romans! Kiedy dotarło do mnie, że relacja z Pawłem daje mi szczęście i może być to moja ostatnia szansa na dzielenie życia z kimś wyjątkowym, zaczęłam się dziwnie zachowywać. Śledziłam każdy jego ruch, ukradkiem sprawdzałam, z kim rozmawia przez telefon i czytałam jego SMS-y. Wmówiłam sobie, że mogę to robić, bo przecież mieszka pod moim dachem i używa sprzętu z mojej firmy — zarówno komórki, jak i laptopa. Myślałam nawet, że bez mojej pomocy siedziałby bez etatu. Doszłam do wniosku, że właściwie wszystkie swoje osiągnięcia może mi zawdzięczać. Gdy tylko pojawiały się u mnie choćby najmniejsze podejrzenia albo wręcz przeczucia, że coś jest nie tak, wszczynałam ze swoim partnerem potworną kłótnię. Reagowałam na absolutnie wszystko! Wpadałam w szał, kiedy gadał z kobietami podczas imprez, gdy na jakiejś zabawie zbyt długo siedział przy stoliku, gdzie była atrakcyjna laska. Dostawałam szału nawet wtedy, gdy zerknął na przechodzącą obok kobietę, a nawet... gdy znajdował się w tym samym pomieszczeniu co inne dziewczyny. Przyszła bez towarzystwa Mój ukochany potrafił świetnie radzić sobie z moimi zmiennymi nastrojami i często pierwszy wyciągał rękę na zgodę. Co ciekawe, przepraszał nawet za rzeczy, których nie tylko nie zrobił, ale nawet nie miał w planach. Starał się jak mógł - kupował bukiety, słodycze, szykował romantyczne wieczory. Bez przerwy pokazywał mi, jak bardzo mnie kocha. Dlaczego więc teraz było inaczej? Gdy się już uspokoiłam i sprawdziłam wszystkie zakamarki, żeby zobaczyć czy zabrał coś więcej niż kilka własnych drobiazgów, dotarło do mnie coś ważnego... Chyba tym razem za bardzo się zapędziłam. Kompletnie wypadło mi z głowy, jakie dokładnie słowa wykrzyczałam tego ranka pod wpływem emocji. Zdenerwowało mnie, gdy zobaczyłam Pawła gadającego z nieznajomą koło automatu do parkowania. Co gorsza, ta sama kobieta pojawiła się później na widowni teatralnej, siedząc niedaleko nas. Przyszła bez towarzystwa, więc to chyba oczywiste, że mogła mieć zamiar poderwać mojego chłopaka! W trakcie antraktu poszłam do łazienki, a gdy wracałam i zauważyłam ich wspólną rozmowę, już wtedy miałam przeczucie, że wieczór skończy się awanturą. Mimo że Paweł zapewniał, iż nie wie nawet, jak ona się nazywa, a co dopiero mieć jej numer komórki, jakoś nie potrafiłam dać wiary jego słowom. Zaczęłam gorączkowo przetrząsać wszystkie zakamarki jego marynarki, szukając dowodu zdrady — może jakiegoś bileciku albo zapisanej kartki. Krzyczałam przy tym, że jego życie bez mojej osoby nie miałoby żadnego sensu! Tej nocy sen nie przychodził Paweł spokojnie przeczekał mój napad szału, po czym stwierdził, że powinniśmy się położyć, bo dochodzi późna pora. Tej nocy sen nie przychodził, a gdy tylko zaświtało, wstałam cała nabuzowana i ruszyłam prosto do restauracji. Czekałam, aż wróci i wszystko będzie jak dawniej. Ale on przepadł jak kamień w wodę! Byłam pewna, że zobaczymy się pod wieczór. Niestety nie. Naprawdę się zaniepokoiłam i bez przerwy próbowałam się do niego dodzwonić. W końcu usłyszałam dźwięk telefonu... okazało się, że jego komórka leży w sypialni! Paweł wyszedł bez telefonu! Teraz nie ma jak się z nim połączyć. Paweł ciągle zaprzątał moje myśli. Pracownicy byli zaskoczeni, bo nawet nie miałam siły ich poprawiać czy zwracać im uwagi. Po długich przemyśleniach zrozumiałam, że potraktowałam go zbyt ostro. Przecież robiłam mu wyrzuty właśnie o to, co kiedyś tak bardzo mnie w nim urzekło — jego naturalną życzliwość do ludzi. Gdy to sobie uświadomiłam, ogarnął mnie strach. Bałam się, że bezpowrotnie go straciłam. Niespodzianie pojawił się w domu. Przepadł na dwa tygodnie i tak jak wtedy nie powiedział ani słowa. Wpadłam na niego przypadkiem, gdy wróciłam z roboty i weszłam do kuchni. Okazało się, że cały ten okres spędził w... klasztornych murach! – Dawno temu myślałem o zostaniu zakonnikiem – powiedział szczerze. – Po paru miesiącach doszedłem do wniosku, że nie nadaję się do życia w pojedynkę, ale od tamtej pory odwiedzam klasztor za każdym razem, kiedy muszę sobie coś poukładać w głowie. – O czym dokładnie miałeś pomyśleć? – spytałam z mocno bijącym sercem. – Nad przyszłością naszego związku – odparł. – No i do czego doszedłeś? – poczułam napływające do oczu łzy. Strach ścisnął mi gardło... – Wiesz, podjąłem decyzję... chcę być z tobą – Paweł chwycił mnie za rękę, a ja się rozpłakałam. Tamtego dnia złożyłam mu przyrzeczenie, że pokonam swoją zazdrość. Zależy mi na tym związku, ponieważ Paweł jest najwspanialszą osobą, jaką kiedykolwiek poznałam. Jagoda, 36 lat Czytaj także: „Mąż zabraniał mi pracować i karał, gdy wydawałam za dużo kasy. Czułam, że muszę zerwać się z finansowej smyczy” „Gdy mój mąż zmarł, nasza córka miała zaledwie 9 lat. Później w każdym moim nowym partnerze widziała intruza” „Zastosowałam sprawdzony sposób babci na usidlenie faceta. Nie musiałam świecić dekoltem, żeby wskoczył mi do łóżka”
„Na zjeździe absolwentów zamiast jak milion dolarów, wyglądałam jak 5 groszy. Na szaro załatwił mnie mój dawny wróg”
„Spojrzałyśmy sobie w oczy i momentalnie poczułam znajome emocje z przeszłości. Ale teraz już byłam mądrzejsza i nie chciałam wplątywać się w to po raz kolejny. Tylko czy miałam stać i pozwalać na takie lekceważenie?”.
Czy to jakaś klątwa? Ilekroć próbuję umówić wizytę u fryzjera, terminy są zajęte na następny miesiąc... Co się dzieje, że nagle każdy postanowił się ostrzyc?! – Chyba odpuszczę sobie ten zjazd absolwentów – narzekałam Mietkowi. – Przecież nie mogę się tak pokazać, wyglądam okropnie! – Daj spokój, Janka – mruknął. – To tylko spotkanie ze znajomymi, nie musisz się stroić jak na galę. A poza tym... – zerknął na mnie znad gazety. – Wiesz, jak to mówią – z brzydkiego kaczątka i tak nie zrobisz łabędzia. Cisnęłam w jego stronę ścierkę, ale ta wylądowała na paproci w doniczce. No jak zwykle, moje szczęście. Nie mogłam się powstrzymać – Chodziło mi o to, że starość jest nieunikniona dla każdego z nas – tłumaczył się zakłopotany. – Zresztą ludzie nie będą się skupiać na czyimś wyglądzie, bardziej będą pewnie wspominać tych, co już nie żyją, no nie? Planowałam wszystko mu wyjaśnić, lecz akurat wtedy zjawiła się nasza sąsiadka prosząc o pożyczenie cukru. Gdy nakładałam jej do szklanki, moją uwagę przykuła jej całkowicie odmieniona fryzura – wyglądała rewelacyjnie! Nie mogłam się powstrzymać i spytałam, czy w końcu trafiła do Magdy. Z uśmiechem na twarzy odrzekła: – Wie pani co, to wcale nie zasługa Magdy. Na Piłsudskiego koleżanka prowadzi zakład fryzjerski. Jest tam świetna specjalistka – wystarczy przynieść fotografię, a ona odtworzy praktycznie każdą fryzurę jeden do jednego! – Byłaby pani w stanie załatwić mi tam wizytę? – spytałam z nutą optymizmu. – Niedługo spotykam się z dawnymi znajomymi ze szkoły, a moje włosy... no cóż, widzi pani w jakim są stanie... Po 48 godzinach pewnie wkroczyłam do salonu fryzjerskiego, którego wcześniej nie odwiedzałam, trzymając w torbie wycinek ze zdjęciem z czasopisma. – Zapraszam, niech pani usiądzie, za moment pojawi się Basia – powiedziała właścicielka, odrywając się na chwilę od nakładania farby innej klientce. – Wyszła tylko wykonać telefon do małżonka. Często się głowię nad tym, czemu moje odbicie w cudzych lustrach wygląda tak kiepsko. Jasne, nawet gdy patrzę na siebie w domu, widzę, że czas robi swoje, a skóra nie jest już tak jędrna jak kiedyś. Ale czy naprawdę mam aż takie sińce pod oczami? I czy to możliwe, żeby mój drugi podbródek był tak wielki, że prawie łączy się z kołnierzykiem? Na szczęście powrót fryzjerki przerwał moje ponure rozmyślania o wyglądzie. Kojarzyłam jej głos Wyciągnęłam telefon i pokazując fryzjerce fotografię, spytałam o możliwość wykonania podobnego uczesania. Po dokładnym przyjrzeniu się mojej twarzy i sprawdzeniu struktury włosów, stwierdziła że może to zrobić. – Jedyne co, to wolałabym je nieco dłuższe – zaznaczyłam. – Najbardziej mi zależy, żeby moje naturalne włosy były całkiem zakryte. – Proszę mi zaufać, znam się na swojej pracy – odpowiedziała z przekonaniem. – Gwarantuję, że efekt końcowy panią usatysfakcjonuje. Zastanawiałam się, gdzie wcześniej słyszałam ten charakterystyczny, trochę wymuszony sposób mówienia... Obserwując w zwierciadle sylwetkę kobiety robiącej mi włosy, próbowałam sobie przypomnieć, czy nasze drogi już się kiedyś przecięły. Może siedziała w którejś z moich klas? Co prawda jej obecne nazwisko nic mi nie podpowiadało, ale przecież mogła je zmienić po ślubie. Nawet jej pierwsze imię – Barbara – nie wzbudzało żadnych skojarzeń, choć trzeba przyznać, że na terenach śląskich jest to bardzo popularne imię. Mogłabym ją wprost spytać o tę kwestię, ale wahałam się, czy wypada. W końcu moi byli wychowankowie, mimo że są już dorośli, wciąż tytułują mnie "Panią Profesor", a ona tego nie robiła. Na pewno nie byłoby jej trudno mnie poznać, bo wiadomo – my dorośli nie zmieniamy się tak szybko jak nastolatki. Ale przyszło mi do głowy, że może specjalnie udaje, jakby mnie nie znała. Ta myśl sprawiła, że zaczęłam uważniej obserwować tę dziewczynę z salonu fryzjerskiego. Co prawda zawsze miałam świetny kontakt z uczniami, ale w każdej grupie może się znaleźć ktoś, kto sprawia kłopoty. Przez te wszystkie lata uczenia nieraz się z takimi osobami spotykałam. Coraz bardziej docierało do mnie, że skądś ją znam – sposób mówienia, teatralne ruchy, te mocno czerwone wargi... W momencie gdy poprawiła niesforny kosmyk i pokazało się charakterystyczne znamię na jej twarzy, olśniło mnie. No nie, co za koszmarny zbieg okoliczności! Przede mną stała osoba, przez którą prawie wylądowałam w psychiatryku kilkanaście lat wstecz. Zero wątpliwości – to była właśnie ona. Basia W., uczennica z dawnej klasy humanistycznej. Pokazała wycinek z czasopisma Pamiętam tę nieugiętą uczennicę, która śmiało wypaliła na forum klasy, że nie widzi sensu w uczeniu się matematyki, bo jej przyszłość to kariera w dziennikarstwie. Ba, nie byle jakim – marzyła o zostaniu prawdziwą gwiazdą mediów! Jakby można było żyć, ignorując kompletnie tę najważniejszą z nauk... – Musisz poznać fundamenty jak wszyscy inni, a ja dopilnuję tego procesu – powiedziałam stanowczo, lecz ona tylko beztrosko się uśmiechnęła i machnęła ręką. Cóż, próbowała postawić na swoim, ale się przeliczyła – tak to już jest, kiedy ktoś myśli, że może więcej niż w rzeczywistości. Ale najbardziej wkurza mnie, ile zdrowia mnie to kosztowało. Nie było opcji, żebym odpuściła sprawę, bo straciłabym szacunek w oczach innych – brakowało tylko tego, żeby nastolatkowie sami wybierali, czego warto się uczyć w liceum! Tak bardzo zatopiłam się we wspomnieniach, że nawet nie rejestrowałam, co ona wyprawia z moją fryzurą. Dopiero głos właścicielki salonu wyrwał mnie z tego zamyślenia. – Niesamowicie pani wygląda – powiedziała, stojąc przy mojej fryzjerce i oceniając efekt. – Naprawdę, wiek spadł pani o dobre dziesięć lat! – Ale ja wyraźnie mówiłam o dłuższych bokach przy uszach – patrzyłam zszokowana na efekt, który kompletnie mijał się z moimi wskazówkami. – Zawsze zakrywam uszy, bo mam z nimi problem. – Coś mi się wydaje, że nic takiego pani nie wspominała. Może tylko tak pani sobie pomyślała – odpowiedziała moja była uczennica, lekceważąco wzruszając ramionami. – Zresztą fryzura jest identyczna jak ta ze zdjęcia, które pani ze sobą przyniosła – pokazała swojej szefowej wycinek z czasopisma. Wzburzona uregulowałam należność Spojrzałyśmy sobie w oczy i momentalnie poczułam znajome emocje z przeszłości. Ale teraz już byłam mądrzejsza i nie chciałam wplątywać się w to po raz kolejny. Tylko czy miałam stać i pozwalać na takie lekceważenie? – Przecież mówiłam o tych uszach! – powiedziałam stanowczo. – Chyba pani to słyszała? – zwróciłam się do klientki, która siedziała na sąsiednim krześle. – Niestety nic nie słyszałam – spojrzała w kierunku właścicielki salonu. – Ale muszę przyznać, że prezentuje się pani doskonale, a ta nowa fryzura jest naprawdę super. Z takich "pióreczek" można wyczarować coś bardzo stylowego! "Pióreczka"?! Co za brak dobrych manier, zaraz zaczną analizować moje zmarszczki! Wzburzona uregulowałam należność. – Liczę, że wkrótce znów się zobaczymy – Barbara, wspierając się o oparcie fotela, emanowała irytującą pewnością siebie. – Gwiazda dziennikarstwa, dobre sobie! – mruknęłam pod nosem, wychodząc z salonu. Spokojnie. Na pewno dopilnuję, żeby wszyscy w naszej miejscowości poznali jej prawdziwe oblicze. To jej gwarantuję. Janina, 48 lat Czytaj także: „Mąż zabraniał mi pracować i karał, gdy wydawałam za dużo kasy. Czułam, że muszę zerwać się z finansowej smyczy” „Zastosowałam sprawdzony sposób babci na usidlenie faceta. Nie musiałam świecić dekoltem, żeby wskoczył mi do łóżka” „Gdy mój mąż zmarł, nasza córka miała zaledwie 9 lat. Później w każdym moim nowym partnerze widziała intruza”
„Siostrzenica dla zasiłków narobiła sobie dzieci. Paskuda wyssała z matki kasę, a teraz śmie zaglądać mi do portfela”
„Ten pościg przypominał polowanie, a ja czułam się osaczona ze wszystkich stron. Chcieli mnie dopaść i zabrać wszystko, co mam”.
Mieszkam w pojedynkę i praktycznie nic nie posiadam — nie zgromadziłam żadnych cennych rzeczy. Z emerytury zostaje mi tyle, że ledwo starcza na podstawowe potrzeby. Na szczęście mam własne lokum, bo inaczej byłabym w naprawdę trudnej sytuacji i pewnie nie miałabym dachu nad głową. Co prawda to nieduży metraż, zaledwie czterdzieści metrów, ale najważniejsze, że mój. Sporo czasu zajęło mi odkładanie pieniędzy, żeby wykupić je od spółdzielni. Na szczęście się udało i teraz jestem spokojniejsza — przynajmniej wiem, że gdyby przytrafiło mi się coś złego, to mam jakąś ochronę na przyszłość. Rodzina ledwo wiąże koniec z końcem Nie mam rodzeństwa, poza młodszą przyrodnią siostrą Jolą, która przyszła na świat niemal 10 lat po mnie. Siostra wciąż pozostaje aktywna zawodowo. Tłumaczy to chęcią zapewnienia wsparcia finansowego swojemu dziecku. Jej córka boryka się z trudną sytuacją materialną od dłuższego czasu. Nie zdobyła wykształcenia ani kwalifikacji zawodowych, a na dodatek wychowuje dwoje dzieci. Sprawę pogarsza fakt, że jej mąż nie ma stałego zatrudnienia — dorabia sporadycznie jako hydraulik. Mógłby nieźle zarabiać w swoim fachu, ale preferuje leniwe życie. Z tego powodu rodzina ledwo wiąże koniec z końcem i musi polegać na pomocy bliskich. Mieszkają stłoczeni razem w lokalu takiej samej wielkości jak moje mieszkanie, ponieważ Jola zajmuje bliźniaczy apartament parę budynków stąd. Praktycznie nie mają możliwości przeprowadzki do własnego lokum, jedynie gdyby przypadkiem trafili szóstkę w totka, dlatego cała familia systematycznie obstawia numery i wierzy w szczęśliwy traf. Z siostrą utrzymuję dobre relacje, chociaż często denerwuje mnie jej zadufanie i ślepe uwielbienie dla swojego dziecka. Mam wrażenie, że Jolka byłaby gotowa okłamać każdego, jeśli miałoby to przynieść korzyść jej Dagmarce. Nawet nie czułaby się z tym źle. – Serio nie dostrzegasz, że oni po prostu jadą na twoim garnuszku? – rzuciłam z troską. – Wylegują się w łóżku do południa, podczas gdy ty musisz wstawać bladym świtem przed robotą, by odwozić małe do przedszkola! Ciągle w biegu, wiecznie coś załatwiasz... – No i co takiego? – Jola parsknęła śmiechem. – Przecież ruszać się trzeba! Wolisz, żebym tkwiła w fotelu bez ruchu? Przynajmniej nie muszę się martwić zbędnymi kilogramami. Spójrz tylko, mam sylwetkę jak młoda dziewczyna! Fakt, była chuda jak patyk, ale tylko dlatego, że ci pasożyci nie zostawiali jej nawet porządnie zjeść posiłku. Jej propozycja mnie zaskoczyła Podbiegła do mnie i bez zastanowienia wyrzuciła z siebie: – Zobacz, musisz pomóc młodemu pokoleniu! W końcu jesteś najbliższą krewną Dagmary i na pewno robi ci się smutno, gdy widzisz ich trudną sytuację. – Wiesz, mnie bardziej smuci patrzenie na twoje problemy – odpowiedziałam. – Co się stało? – No bo tak – zaczęła – każda młoda para powinna mieszkać na swoim, prawda? – Nie bardzo rozumiem, jaki to ma związek ze mną? – zapytałam zdezorientowana. – Ach, słonko. Uwierz mi, że bardzo dużo, bo gdybyś zamieszkała u mnie, a oni przejęliby twoje lokum, każdy byłby szczęśliwy. Ta propozycja mnie zaskoczyła. – Na pewno mówisz o wszystkich? – zapytałam z wahaniem — Włącznie ze mną? – Jasne! U mnie poczułabyś się jak w niebie! Dostałabyś przestronny pokój, dzielilibyśmy kuchnię i łazienkę, ale i tak prawie nigdy nie ma mnie w mieszkaniu, więc miałabyś spokój. A pomyśl tylko, ile pieniędzy udałoby ci się odłożyć! Nie płaciłabyś ani za wynajem, ani za rachunki. Zostałoby ci sporo gotówki w kieszeni. Pokłóciłyśmy się na całego – A kto by pokrywał koszty mieszkania? – zapytałam. – Przecież masz Dagę i Irka! – odparła Jola. – Chyba sobie kpisz? Oni nawet nie mają pracy! Mieszkają u ciebie za darmo, więc z jakiej racji mieliby mi płacić? To jakiś absurd! – Spokojnie, wspierałabym ich finansowo. Tak jak robię to teraz — powiedziała Jola. – Serio? Myślisz, że stać cię na opłacanie dwóch lokali i jeszcze codzienne dostarczanie im żywności? Aż tyle zarabiasz? – Na początku mogłabym wziąć pożyczkę. Dałabym radę spłacać raty... – Po co ci kolejna pożyczka, skoro spłacasz już dwie? Chcesz wpaść w jeszcze większe długi? – Nie martw się, Irek obiecał znaleźć stałe zatrudnienie. Na pewno będzie dokładał się do kosztów... – Porozmawiamy o tym jak już dostanie tę pracę — odpowiedziałam, ledwo hamując złość. – No wiesz, on potrzebuje jakiegoś bodźca... Oni tak bardzo marzą o własnym miejscu do życia! – Czyli wszystko już sobie zaplanowaliście? Bez konsultacji ze mną, bez pytania o zgodę? – Przecież właśnie ci o tym mówię! Czemu się tak denerwujesz? Daga twierdzi nawet, że sama powinnaś wyjść z taką propozycją — po co ci tak duży lokal, skoro mieszkasz w nim sama? U mnie byś nie narzekała — miałabyś komfort i towarzystwo... Stanowczo zaprzeczyłam, że odczuwam samotność. – Przekaż swojej córce, że nie potrzebuję jej nadmiernej opieki ani planowania mi życia. Lepiej niech skupi się na własnych sprawach! I wtedy się zaczęło. Pokłóciłyśmy się na całego! Nie docierało do mojej siostry, jak bardzo jest skupiona na sobie i jak wcale nie liczy się z tym, co czuję. Myślała wyłącznie o Dadze i jej bezrobotnym mężu. Tak bardzo się myliłam Chociaż wydawało mi się, że rozumie sytuację, kompletnie zignorowała to, co czułam. Przez około dwa tygodnie panowała między nami głucha cisza. Zero kontaktu z jej strony, jakby zapadła się pod ziemię. Postanowiłam też trzymać się z daleka i czekać na jej ruch. W głowie układałam sobie, że w końcu zrozumie swój błąd i wycofa się z tej niedorzecznej sugestii. Ale jak bardzo się myliłam! Pewnego dnia zjawiły się obie — Jola ze swoją Dagmarą. Od razu rzuciły się na mnie z pretensjami. Kompletnie mnie to zaskoczyło, nie spodziewałam się takiego obrotu spraw... — Mój mąż postawił sprawę jasno — albo wyprowadzamy się od mamy, albo on nas zostawia — opowiadała ze smutkiem moja siostrzenica. – On nie rzuca słów na wiatr, znam go. Jeśli ciocia się nie zgodzi, zostanę sama z dzieciakami... – Naprawdę zamierzasz mu na to pozwolić, Tereso? – wtrąciła się moja siostra. – Od twoich decyzji zależy los tych maluchów! Obserwowałam te dwie rozjuszone baby, które tylko czyhały na mój majątek. Zero współczucia z ich strony. Przecież byłam dla nich nikim — jedynie samotną starą krewną, która stoi na drodze do przejęcia lokum. Wszystko przez to, że ośmieliłam się nie chcieć nigdzie przeprowadzać. – Mam inny pomysł – przerwała ciszę Jolka. – Skoro tak bardzo chcesz zostać w swoim domu, to może ja się do ciebie wprowadzę? Oni będą mieć spokój... A my damy sobie tutaj radę we dwie! Musisz wziąć coś pod uwagę — lata lecą, możesz wkrótce wymagać pomocy. Kto się tobą wtedy zaopiekuje? Byłam jak zagoniona do rogu ofiara. Ten pościg przypominał polowanie, a ja czułam się osaczona ze wszystkich stron. Chcieli mnie dopaść i zabrać wszystko, co mam. Musiałam się jakoś obronić przed ich zakusami! – Absolutnie nie – rzuciłam z niespotykaną u mnie stanowczością. – Nie dam się zastraszyć. – Słuchaj uważnie — uprzedziła Jola — jak teraz stąd pójdziemy, to nawet nie próbuj mnie przekonywać do powrotu! Wiesz, ile razy można usłyszeć o sytuacjach, gdy odnajdują kogoś po wielu dniach, bo nikt nie miał pojęcia... No ale okej, rób, jak uważasz! – Dokładnie tak zamierzam i żegnam się! Wściekłość nie pozwalała mi myśleć przez parę dni o tym, czy postąpiłam właściwie. Dopiero teraz przychodzi refleksja. Zastanawiam się, czy odmowa była słuszna? Bo jednak rodzina to rodzina. A gdyby się okazało, że Irek faktycznie odejdzie od Dagmary? Zżerałyby mnie wyrzuty sumienia! Co prawda nadal mogę wszystko odkręcić... Ale gdzieś w środku czuję, że to nie byłoby dobre. Pomimo wszystkiego. Teresa, 56 lat Czytaj także: „Pomagałam starszej kobiecie. Robiłam jej zakupy i prałam brudne majtki, a ona mnie oszukiwała” „Mam 28 lat i udaję, że studiuję, bo wolę życie bez zobowiązań na koszt starszych. Ale nagle przyszło twarde lądowanie” „Byłam samotną matką i wkurzały mnie opowieści kumpeli o dalekich podróżach. Powtarzała, że w domu marnuję swoje życie”
„Mąż zamiast sypialni, wyremontował sobie drogę do łóżka kochanki. Zdębiał, gdy zobaczył, co wyczyniam z majstrem”
„Przekroczył granicę. Przestaliśmy się kontaktować. Przez kolejne tygodnie nawet na siebie nie patrzyliśmy”.
Naprawa domu była dla nas absolutnym priorytetem. Najbardziej pilną sprawą okazał się dach, który wymagał szybkiej interwencji. Martwiłam się, że gdy przyjdzie jesień z deszczami i zimowe opady śniegu, stan pokrycia może się dramatycznie pogorszyć. Jednak razem z mężem wciąż przesuwaliśmy termin remontu, ponieważ byliśmy zajęci innymi sprawami. No i oczywiście przytłaczały nas wydatki związane z tą inwestycją. Od dłuższego czasu między nami się nie układało, co jeszcze bardziej komplikowało sytuację. Często wypominałam mężowi, że praca pochłania go bez reszty, podczas gdy ja i nasz syn Damian zostajemy na drugim planie. W zasadzie traktował dom jak hotel — wpadał, tylko żeby się przebrać i chwilę odpocząć. Z kolei Jacek miał mi za złe, że wiecznie się czepiam i nie szanuję jego starań. Według niego byłam ciągle niezadowolona i przy każdej okazji miałam coś do zarzucenia. Kłóciliśmy się bez przerwy Żyliśmy w ciągłym stresie i złości. Na dodatek myśl o koniecznym remoncie i kredycie, który musielibyśmy wziąć, jeszcze bardziej wszystko komplikowała. Kłóciliśmy się bez przerwy, o najmniejsze drobiazgi. Nasze małżeństwo wisiało na włosku. Aż któregoś dnia, podczas kolejnej gorącej kłótni, padły słowa, które kompletnie mnie załamały. – Dajmy sobie spokój z naprawianiem tego wraku! Lepiej wystaw dom na sprzedaż, weźmy kasę i każde pójdzie w swoją stronę. Bo inaczej to się bardzo źle skończy. Kompletnie oniemiałam w tamtym momencie. Stałam bez ruchu, obserwując gniewną minę Jacka i próbując sobie wmówić, że to wszystko jest tylko koszmarem. Po chwili szoku zalała mnie fala wściekłości. Zaczęłam krzyczeć, że absolutnie nie ma mowy o sprzedaży domu, ponieważ to moja rodzinna własność, którą dostałam od rodziców i on nie może o tym decydować. Dodałam, że jeśli koniecznie chce się wyprowadzić, droga wolna — ale ja nigdzie się stąd nie ruszam. – Poradzę sobie bez ciebie. Z kredytem i pracami remontowymi też dam radę sama. Nikt mi nie jest do tego potrzebny — wykrzyczałam na koniec. Kiedy kończyliśmy się kłócić, Jacek zamykał się w sypialni i nie pokazywał się wcale. W takich momentach czułam się okropnie, zalewała mnie fala przygnębienia. Przez minione lata robiłam wszystko, co w mojej mocy, żeby dbać o nasze małżeństwo. Głównie myślałam o tym, że nasz chłopiec powinien mieć oboje rodziców przy sobie. Poza tym bałam się samotności, no i ciągle wracałam myślami do obietnicy małżeńskiej, którą wypowiedziałam przed ołtarzem. Kiedy było naprawdę ciężko, zawsze powtarzałam sobie, że to tylko chwilowy kryzys i niedługo będzie lepiej. Jednak teraz było inaczej — nie chciałam się łudzić ani szukać wymówek. Jacek, wspominając o zakończeniu naszego związku, zrobił coś, czego nie powinien. Moim zdaniem nie było absolutnie żadnego powodu, żeby w ogóle poruszać ten temat. Było mi wszystko jedno Kiedy rozpoczęłam przebudowę, mój syn Damian akurat wyjechał. Najpierw spędzał czas na wakacjach, po czym od razu ruszył do Warszawy studiować. Musiałam więc ogarnąć całą sytuację samodzielnie. Biegałam po sklepach, szukając odpowiednich materiałów budowlanych, kłóciłam się z robotnikami, którym nie mieściło się w głowie, że to ze mną, a nie z moim mężem, muszą uzgadniać szczegóły. Na dodatek nie mogłam sobie odpuścić chodzenia do pracy. Do dziś nie wiem, jakim cudem znajdowałam siły na to wszystko. Przestałam przejmować się, co robi Jacek. Było mi wszystko jedno, gdzie przebywa i czy w ogóle jest w mieszkaniu. Chociaż wciąż mieszkał pod tym samym dachem, kompletnie przestało mnie to obchodzić. Nie miałam głowy do takich spraw, a poza tym brakowało mi energii. Co prawda ekipa remontowa już skończyła robotę, ale ja wciąż musiałam się sporo narobić. Brałam dodatkowe zmiany w pracy, żeby szybciej uporać się z kredytem. Z domu wychodziłam bladym świtem, a wracałam grubo po zmroku — od razu padałam na łóżko. Mijały dni i nawet nie zorientowałam się, kiedy mój mąż zaczął zachowywać się inaczej. Za każdym razem, gdy wracałam zmęczona do mieszkania, zaskakiwało mnie to, że moja lodówka nie świeciła pustkami. Przez mój zabiegany tryb życia często zapominałam zrobić podstawowe sprawunki, więc spodziewałam się zastać puste półki. Tymczasem zawsze czekało tam na mnie coś do przekąszenia. A to nie wszystko — mój Jacek odkrył w sobie na nowo pasję do gotowania. Na starcie naszej relacji uwielbiał spędzać czas w kuchni, później jednak całkiem tego zaprzestał. Ale teraz znów zaczął eksperymentować z przepisami. Pamiętam taki jeden wieczór — przyszłam do domu wykończona po robocie i już miałam się położyć, ale on nalegał, żebym najpierw usiadła z nim do kolacji. Danie było przepyszne – Masz, specjalnie dla ciebie przygotowałem twoją ulubioną potrawę – położył przede mną talerz z gorącą zapiekanką makaronową ze szpinakiem i kawałkami kurczaka. Byłam tak głodna, że od razu zaczęłam jeść. Danie było przepyszne. – Muszę przyznać, że nadal robisz świetne jedzenie – pochwaliłam jego umiejętności kulinarne. – Miło mi to słyszeć – odparł, uśmiechając się nieśmiało. Po kolacji, gdy już leżałam w łóżku, poczułam delikatne ciepło rozlewające się w sercu. Choć wciąż było lodowate, gdzieś tam pojawiła się niewielka rysa w tej zmarzlinie. Obserwowałam, jak z dnia na dzień dbał coraz mocniej o nasze mieszkanie. Najpierw kupił świeży fotel do pokoju dziennego, później wymienił zasłonę w łazience, a następnie zaskoczył mnie ślicznymi filiżankami w kuchni... Mój Jacek wciąż potrafił mnie zdumiewać. Do tego stopnia, że wracając po pracy, rozglądałam się po domu w poszukiwaniu jego kolejnych niespodzianek, zanim udałam się do sypialni. Z czasem docierało do mnie, że moje uczucia względem niego są nadal żywe i że naprawdę zależy mi na tym, żeby był przy mnie. Starałam się nie okazywać moich prawdziwych uczuć. Głęboko w duszy marzyłam o powrocie do czasów, gdy mogliśmy wspólnie się pośmiać i porozmawiać, ale pilnowałam się, by tego nie pokazywać. Owszem, dziękowałam mu za jego starania, jednak robiłam to chłodno i bez entuzjazmu. Nie zamierzałam sprawiać wrażenia, że zapomniałam o wszystkim. Moje serce wciąż przepełniała złość i rozgoryczenie. Kiedy minęło cztery miesiące od zakończenia remontu, wrócił do nas nasz chłopak. Z radością oznajmił, że zaliczył wszystkie egzaminy i planuje zostać u nas na parę dni. Potrzebował odpoczynku, ale głównie marzył o domowym jedzeniu. Spędziliśmy razem miły wieczór – Luz. Twój ojciec na pewno przygotuje coś pysznego — powiedziałam z uśmiechem. – Serio? Od kiedy tata gotuje? – zdziwił się Damian. – No pewnie! Mógłby uczyć gotowania nawet szefów kuchni. I wiesz co? To nie wszystko, co potrafi... – zaskoczyło mnie, że tak go chwalę. – Daj spokój, jestem normalnym gościem — odezwał się mój małżonek. – To twoja mama jest niesamowita. Bez niczyjej pomocy ogarnęła ten remont. Szkoda, że nie widziałeś, jak świetnie sobie radziła z ekipą remontową. Każdy był pod ogromnym wrażeniem — stwierdził z uznaniem. – Słuchajcie, dlaczego jesteście dla siebie tacy uprzejmi? Coś się wydarzyło? – spytał nasz chłopak. – My? Ależ skąd! Tylko tak sobie gadamy... – odpowiedziałam. – Właśnie tak. Nie mam pojęcia, o co ci chodzi — poparł mnie Jacek. – No dobra, jak tak twierdzicie... W porządku, możecie dalej rozmawiać. Ale jutro chcę na obiad gołąbki! – krzyknął i nim zdołaliśmy cokolwiek powiedzieć, pognał schodami na piętro. – To może pogadamy? – szepnął Jacek. – Jasne, pogadajmy – przytaknęłam. Nareszcie, po tak długim czasie, spędziliśmy razem naprawdę miły wieczór. Przeprowadziliśmy szczerą rozmowę z Jackiem. Najwięcej czasu zajęła nam sprawa tej sytuacji, gdy napomknął o zakończeniu naszego związku. – Musisz wiedzieć, że wcale tak nie myślałem. To był chwilowy wybuch emocji. Od razu pożałowałem tego, co powiedziałem. Próbowałem przepraszać... Ale byłaś taka oschła, że bałem się nawet do ciebie zbliżyć... – wyznał. – Może już przestałeś się bać? – zażartowałam. – Strach nie minął całkowicie, choć jest słabszy niż wcześniej. Przepraszam... Mogę liczyć na wybaczenie? – Wybaczam ci... Ale niech to będzie ostatnia taka sytuacja! – zbliżyłam się do niego i poczułam, jak moje serce odtajało z lodowej skorupy. Znów biło tak mocno, jak na początku mojej miłości do Jacka. Spędziliśmy razem noc, która przywróciła między nami harmonię. Na szczęście następnego dnia była niedziela — w przeciwnym razie żadne z nas nie dałoby rady pojawić się w robocie... Tyle czasu się mijaliśmy, a teraz znów jesteśmy blisko. Tym razem chyba już na zawsze. Ten remont nie tylko odmienił mieszkanie, ale też tchnął nowe życie w nasz związek. Alicja, 38 lat Czytaj także: „Moja matka od zawsze była sknerą na potęgę. Nie dała siostrze pieniędzy na pogrzeb jej własnego dziecka” „Syn rzucił medycynę, bo posłuchał dziewczyny. Nie mogę uwierzyć, że jest takim głupcem i marnuje swoją przyszłość” „Kama powiedziała mi >>nie
„Zgrywałam dobrą dziewczynkę, ale w tym roku pod choinkę dostanę rózgę. Wszystko przez polskich kierowców”
„Nie mogłam znieść tych rowerzystów. Mieli się za jakąś wyższą kastę, którą nie obowiązują żadne zasady ruchu drogowego. Otwarcie ignorowali przepisy i na dodatek tarasowali całą ulicę”.
Dzisiaj rano kompletnie zaspałam i nie zdążałam do biura. Ledwo co zdążyłam przechylić kubek z kawą i złapać dwa kąski kanapki, którą mąż mi zrobił. Chwyciłam kluczyki od auta i wypadłam na zewnątrz. Dopiero siedząc za kierownicą zorientowałam się, że zostawiłam w domu lunch. No nic, znajdę jakiś sklep po drodze. Auto odmówiło posłuszeństwa Siedząc w samochodzie wykonałam telefon do swojej szefowej, żeby uprzedzić o spóźnieniu. – Utknęłam w korku – powiedziałam nieprawdę, czując lekki wstyd. – A, nareszcie coś drgnęło – uruchomiłam samochód, włączyłam bieg i ruszyłam spod swojego budynku. – Będę tak szybko, jak się da – zapewniłam. Gdy wyjechałam na główną ulicę i chciałam przyspieszyć, zauważyłam coś niepokojącego. Na pobliskim chodniku pędził rowerzysta, który niebezpiecznie lawirował między ludźmi czekającymi na autobus. Instynktownie zdjęłam nogę z gazu i uważnie śledziłam jego jazdę. Spod jego czarnego plecaka wystawał jasny przewód, który biegł aż do kasku. No pięknie, pewnie miał w uszach słuchawki! Ten gość naprawdę szarżował po chodniku, kompletnie odcięty od dźwięków otoczenia. To się nazywa szczyt nieodpowiedzialności! – Gdzie tu w ogóle jakaś droga dla rowerów? – wymamrotałam cicho. Odpuściłam pedał gazu. Na horyzoncie pojawił się rowerzysta zmierzający w stronę zebry. – Co za kretyn! – wyrwało mi się głośno, kiedy bez rozglądania się wpadł prosto pod koła mojego samochodu. Wcisnęłam hamulec do dechy, z piskiem opon. Ten szaleniec na dwóch kółkach był już po przeciwnej stronie ulicy, podczas gdy moje serce waliło jak oszalałe. Dopiero później zdałam sobie sprawę, że gdyby ktoś jechał tuż za mną, na pewno by w mnie wjechał. Na szczęście następny samochód był wystarczająco daleko i też zdążył wyhamować. – Gdzie masz oczy, kretynie?! – krzyknęłam, mimo że zamknięte okno skutecznie tłumiło mój głos przed rowerzystą. Dłonie drżały mi ze zdenerwowania podczas zmiany biegu. Na domiar złego auto odmówiło posłuszeństwa. – Co za debil – mruczałam pod nosem, uruchamiając ponownie samochód. – Głupota sama się mnoży. Za plecami rozległ się dźwięk trąbienia. Spojrzałam we wsteczne lusterko i zobaczyłam zniecierpliwionego kierowcę, który czekał za mną. – Już ruszam, spokojnie... Miałam ochotę użyć klaksonu Jechałam ostrożnie do przodu, nie spuszczając wzroku z ulicy. Już samo mijanie przechodniów wgapionych w smartfony było wyzwaniem, a tu jeszcze ci szaleńcy na rowerach. Nie mogłam znieść tych rowerzystów. Mieli się za jakąś wyższą kastę, którą nie obowiązują żadne zasady ruchu drogowego. Otwarcie ignorowali przepisy i na dodatek tarasowali całą ulicę. Co im przeszkadzało korzystać z przygotowanych dla nich tras? W końcu miasto wyznaczyło ich całkiem sporo, zabierając miejsce samochodom. Do urzędu musiałam jechać przez całe miasto, bo szefowa potrzebowała dostarczyć tam jakieś papiery. Myślałam, że po drodze powrotnej wreszcie coś zjem, bo głód dawał mi się już we znaki. Niestety, podróż się przedłużyła przez rodzinkę na rowerach, która rozciągnęła się na całą szerokość ścieżki. Z przodu pedałował ojciec z maluchem w krzesełku, za nimi jechało dwoje większych dzieci, a cały peleton zamykała ich mama, która ledwo utrzymywała równowagę. Miałam ochotę użyć klaksonu, ale bałam się, że któreś z nich się wystraszy i wypadek murowany. Wlokłam się za nimi w żółwim tempie przez dłuższy czas, ponieważ z drugiej strony jechała cała kawalkada aut, a na tej ciasnej uliczce ciężko było bezpiecznie wyprzedzić jadących na rowerach bez wjeżdżania na pas dla przeciwnego ruchu. Najprawdopodobniej dopiero co otworzyli przejazd przez tory i stąd wzięło się to całe zamieszanie. Spojrzałam we wsteczne – za moim autem również utworzyła się już kolejka samochodów. Kiedy rowerzyści skręcili wreszcie do parku, poczułam ogromną ulgę. Nacisnęłam gaz do dechy i pomknęłam przed siebie niczym bolid na torze F1. Po załatwieniu spraw urzędowych i odebraniu potrzebnych papierów dla mojej szefowej, nadszedł czas na posiłek. Zaparkowałam niedaleko marketu, gdzie kupiłam parę rzeczy. Rozłożyłam się wygodnie w samochodzie z moją przekąską i napitkiem, gdy nagle usłyszałam stukanie w okno. Niechętnie zsunęłam szybę, widząc przed sobą chłopaka z kaskiem na głowie. – Czy zamierza tu pani jeszcze długo parkować? – odezwał się. – Za moment kończę i odjeżdżam – odpowiedziałam, nie rozumiejąc sytuacji. – Bo wie pani, stoi pani dokładnie na wjeździe do miejsca dla rowerów – wyjaśnił, posyłając mi niezbyt przyjazne spojrzenie. Szybko się rozglądnęłam. No nie, rzeczywiście stanęłam przy tych cholernych stojakach dla rowerów. Na dokładkę wisiał nad nimi znak. Podniosłam szybę w samochodzie – Można za to zapłacić mandat – odezwał się koleś na rowerze, sięgając do swojej nerki po komórkę. Podniosłam szybę w aucie. – A żeby cię... – powstrzymałam się przed gorszymi słowami. Jeszcze zacznie robić zdjęcia na dowód. Szybko schowałam do schowka niedojedzoną kanapę i resztkę jogurtu, po czym uruchomiłam silnik. – Jak wy sobie jeździcie wbrew przepisom, to wszystko gra, ale gdy kierowca raz źle stanie, to już robicie aferę – mamrotałam, ruszając z miejsca. Przez tylne lusterko obserwowałam, jak ten miły pan zostawia rower pod sklepem. – Obyś dostał gumę w oponach! Po powrocie do pracy dokończyłam dzień. Wieczorem, kiedy szłam do samochodu, poczułam coś niedobrego. – O matko... skąd ten smród? Cholera, to jogurt! Zajrzałam do schowka i zobaczyłam, że zostawiłam tam niedojedzone śniadanie. Najpierw musiałam ogarnąć ten bałagan, a dopiero potem mogłam się zbierać do domu. Ten dzień naprawdę mi nie sprzyjał. Kiedy w końcu byłam w drodze, zadzwonił mój mąż. – Mam coś fajnego dla ciebie – odezwał się wesoło. – Zaczynam się martwić... – Daj spokój. Nie idź dziś do sklepu. Zabiorę cię na obiad – oznajmił. – O tej porze to raczej kolacja wchodzi w grę – spojrzałam na zegarek, który pokazywał po piątej. – No to niech będzie kolacja – przytaknął. Wróciłam do mieszkania wykończona W drodze powrotnej nie dawała mi spokoju ta cała niespodzianka. Jego radość wzbudziła we mnie niemały niepokój. Coś było zdecydowanie nie tak w tym jego zachowaniu. Rozmyślając nad tym wszystkim, ledwo zauważyłam jadącego rowerem faceta, który wyskoczył mi z prawej. Przecież może robić co chce, prawda? Dokładnie tak się zachowują! Wyrwało mi się przekleństwo. Mocne i zdecydowanie nieeleganckie. Co tam zasady dobrego wychowania, kiedy omal nie doszło do wypadku. Nawet jeśli to on się o niego prosił. A ten na rowerze śmignął tuż przed dwoma samochodami – moim i jeszcze jednym. Kierowca tego drugiego auta nie wytrzymał i użył klaksonu. – Gdzie się nauczyłeś jeździć! – wydarł się przez opuszczone okno. No cóż... muszę przyznać, że był bardziej uprzejmy w swoim oburzeniu niż ja. Po drodze natknęłam się na parę osób na rowerach. Z jednej perspektywy – nic nadzwyczajnego przy takiej aurze, ale z drugiej... miałam przemożną chęć przepędzić niektórych z drogi. – Matko święta, co oni wyprawiają na tych rowerach! Skąd ich tylu nagle? To jakaś inwazja czy co? – denerwowałam się, kiedy znowu musiałam redukować prędkość i wlokąc się za kolejnym mistrzem kierownicy na rozklekotanym rowerze. – To jakiś pech mnie prześladuje? Czy wszechświat się na mnie uwziął? A może po prostu trafił mi się wyjątkowo parszywy dzień? Wróciłam do mieszkania wykończona i zdenerwowana. Pomyślałam jednak o Marku i zrobiłam parę głębokich wdechów. Przecież przygotował jakąś niespodziankę, więc nie mogłam mu zepsuć tego momentu. Zastawiłam auto pod budynkiem i skierowałam się do wejścia. Pozwoliłam mu się kierować – Wróciłam! – krzyknęłam przekraczając próg. Z pokoju wyłonił się Marek, szczerząc się od ucha do ucha. – Masz zamknąć oczka, skarbie. Wydałam z siebie ciężkie westchnienie, ale posłusznie zasłoniłam oczy i pozwoliłam mu się kierować przez mieszkanie. – Teraz! Otwórz! Rozchyliłam powieki i przetarłam je ze zdziwienia. Nie mogłam uwierzyć własnym oczom. Tuż przede mną znajdowała się para błyszczących, fabrycznie nowych rowerów! – Kumpel zauważył dziś super okazję w markecie, a wiesz, parę tygodni temu gadaliśmy o tym, że przydałoby się więcej ruchu – mówił podekscytowany. – Nasze poprzednie jednoślady są już w opłakanym stanie, bez żadnych nowoczesnych udogodnień, więc pomyślałem, że wezmę na raty dwa nowe... – przerwał, widząc że nie reaguję. Był tak podjarany swoim zakupem, że dopiero po chwili dostrzegł wyraz mojej twarzy. A ten nie wyrażał szczególnego entuzjazmu. – Wszystko w porządku, skarbie? Może to ząb tak daje w kość? – zapytał z troską. – Ząb? Nie, to raczej serce mi krwawi. – A może przejażdżka rowerowa pomoże? Spojrzał na mnie tak błagalnie, że parsknęłam śmiechem. Później przedstawiłam mu całą historię związaną z cyklistami. – I teraz chcesz, żebym dołączyła do przeciwnej drużyny... – Obiecuję, że my będziemy inni niż ci dzisiaj. Nie zapomnimy, jak to jest być za kierownicą czy na spacerze. I faktycznie tak jest. Poruszamy się zgodnie z przepisami, korzystamy ze ścieżek rowerowych, pilnując bezpieczeństwa innych. Bo wzajemny respekt jest najważniejszy. I to nie tylko podczas jazdy... Agnieszka, 35 lat Czytaj także: „Mdliło mnie na myśl o kolejnym obiadku u teściowej i wieczorze z nudnym mężem. Odreagowywałam to w łóżku z kochankiem” „Nigdy nie myślałam, że śmierć męża tak mnie ucieszy. A to najlepsze, co mnie w życiu spotkało” „Teściowa nie chce być sama i testuje kilku gachów naraz. Młodszy dogadza jej w łóżku, a starszy uprawia z nią jogę”
„Bezczelny sąsiad znalazł dziwny sposób na podrywanie rozwódki. Najpierw skończyliśmy w szpitalu, a potem w łóżku”
„Po ciężkim tygodniu nareszcie miałam szansę porządnie odpocząć. Nagle ze snu wyrwało mnie ujadanie psa. Zwierzę nie przestawało szczekać... Próbowałam różnych sposobów: chowałam głowę pod poduszką, przykrywałam się szczelnie kołdrą, ale nic to nie dawało”.
Wspinałam się po schodach, obładowana zakupami, i przeklinałam w duchu zepsutą windę, gdy dobiegło mnie psie szczekanie z wyższego piętra. Najpierw przeszło mi przez myśl, że znów będę musiała się użerać z tym czworonogiem i jego beztroskim panem. Miałam już dość tego, że zwierzak brutalnie na mnie wskakiwał i niszczył moje ubranie. Ale tym razem było inaczej – nikt nie nadchodził. Słysząc rozpaczliwe skomlenie psa, postanowiłam sprawdzić, co się dzieje. To, co zobaczyłam, zmroziło mi krew w żyłach – mój sąsiad leżał prawie nieprzytomny na podłodze. Nie mogłam uwierzyć własnym oczom – przecież to taki młody człowiek. Niedawno się rozwiodłam Nigdy bym nie pomyślała, że przyjdzie mi pomagać komuś, kogo tak bardzo nie lubię. Mam 31 lat i niedawno się rozwiodłam. Nasze wspólne, duże mieszkanie zamieniliśmy na dwie małe kawalerki. Do tej pory próbuję stanąć na nogi po tym, jak mój ukochany zniszczył nasze małżeństwo. Poznaliśmy się podczas studiów i wszystko wskazywało na to, że będziemy szczęśliwi. I faktycznie było cudownie, do momentu, gdy zadzwoniła nieznajoma kobieta z informacją, że urodziła dziecko mojemu mężowi. On nawet nie próbował temu zaprzeczać. – Ciebie interesowała tylko praca! – wrzeszczał. – Nareszcie spotkałem kogoś normalnego. Mam prawdziwą rodzinę. A ty nie umiałaś nam jej dać! Wstyd, że nie pamięta, jak tyrałam na dwóch etatach, żeby mógł spokojnie skończyć dzienne studia. To było całe siedem lat ciężkiej pracy! Kiedy się rozstaliśmy, musiałam wziąć długie zwolnienie lekarskie, a po powrocie okazało się, że firma się przekształca i zostałam zwolniona. Udało mi się wprawdzie znaleźć nowe zajęcie, ale zarabiam teraz mniej i ta praca nie daje mi takiej radości jak poprzednia. Jedyna dobra rzecz w tym wszystkim to własne mieszkanie. Naprawdę mi się podobało... Krótko po tym, jak się wprowadziłam, doszło do pierwszej sprzeczki z osobą mieszkającą obok. Była akurat niedziela, godzina ósma. Nareszcie nadszedł dzień, kiedy mogłam się porządnie wyspać po męczącym tygodniu. Nagle z drzemki wyrwało mnie ujadanie psa. Zwierzę nie przestawało szczekać... Próbowałam ratować się, nakrywając głowę – raz poduszką, raz kołdrą, ale nic to nie dało. W pewnym momencie puściły mi nerwy i wybiegłam na zewnątrz, mając na sobie tylko szlafrok. Za drzwiami mieszkania sąsiada wciąż rozlegało się uporczywe szczekanie. Zdenerwowana, zadzwoniłam do drzwi. Popędziłam za nim, ile sił w nogach Gdy się otworzyły, wykrzyknęłam: – Czy pan zdaje sobie sprawę, że nie mieszka tu sam?! To jest budynek mieszkalny, a nie przytułek dla zwierząt! – po wysokim facecie z mieszkania wyłonił się pies rasy sznaucer z czarną sierścią. Jego gęsta grzywa i bystre oczy robiły wrażenie. – Może by pan tak uciszył tego psa! – To nie byle jaki pies, tylko sznaucer – odparł z dumą sąsiad. – Czyż nie jest wspaniały? – Nic mnie to nie interesuje. Ten pies strasznie szczeka i mi przeszkadza! – narzekałam. – A zauważyła pani, że macie coś wspólnego? – rzucił z przekąsem mężczyzna. – Identyczne uczesanie. I głos też pani ma nie najcichszy. Dopiero co wstałam z łóżka, więc moje włosy na pewno nie wyglądały najlepiej, ale żeby porównywać mnie do psa?! Co za prostak! – Zaraz poskarżę się administracji! Jest pan niemożliwy! – rzuciłam i obróciłam się na pięcie. To wydarzenie zapoczątkowało prawdziwą wrogość. Ignorowałam go do tego stopnia, że nie odpowiadałam nawet na powitanie! Aż któregoś dnia zobaczyłam tego sąsiada – siedział oparty o ścianę na korytarzu. Ledwo łapał oddech, był spocony i robił się coraz bledszy... – Może należałoby zadzwonić po karetkę? – spytałam. – W którym miejscu odczuwa pan ból? – Najpierw niech pani zabierze psa na spacer – ledwo wymamrotał. – Nie dałem rady z nim wyjść od wczorajszego dnia. – Myśli pan, że pójdzie ze mną? A co będzie z panem? – spytałam z niedowierzaniem. – Na pewno pójdzie, to mądry piesek. Dam radę poczekać te kilka minut. Natychmiast chwyciłam za telefon i wezwałam pogotowie. Zgodziłam się zaczekać przy wejściu do budynku. Gdy tylko uchyliłam drzwi, psiak wystrzelił na zewnątrz. Popędziłam za nim ile sił w nogach. Było jasne, że musiał załatwić pilną potrzebę! Zwierzak był bardzo zdenerwowany – Hej, proszę po nim posprzątać! Wszyscy mają psy, a później człowiek wdepnie w te nieczystości! Potrzebuje pani woreczka? – dobiegł mnie krzyk z mieszkania na dole. – Chętnie wezmę – odparłam. Zdziwiło mnie, że piesek nie chciał dłużej zostać na dworze. Zaraz kiedy wyrzuciłam woreczek do śmietnika ruszył pędem do mieszkania. Podążyłam jego śladem. Stan mojego sąsiada pogarszał się. Na szczęście usłyszałam nadjeżdżającą karetkę, więc wyskoczyłam na klatkę, wołając, by ratownicy się pospieszyli. Gdy ratownicy weszli, nie potrafiłam udzielić podstawowych informacji o moim sąsiedzie. Nawet jego imienia nie znałam, nie mówiąc już o wieku czy zawodzie. Po tym, jak zabrali go karetką, zostałam sama z jego psem. Zwierzak był bardzo zdenerwowany – chodził w kółko, skrobał w drzwi i popiskiwał. Znalazłam w kuchni suchą karmę i napełniłam miskę świeżą wodą, ale pies nie chciał jeść. Zamiast tego usiadł przy wejściu i wpatrywał się we mnie badawczo. – Spokojnie, mały – odezwałam się do niego. – Odwiedzę twojego pana już jutro. Dobrze, że ratownik podał mi nazwę szpitala. A ponieważ klucze leżały w korytarzu, mogłam bez problemu zamknąć mieszkanie. – Wykonaliśmy badanie i udało nam się usunąć zwężenie w aorcie – przekazał lekarz. – O mały włos, a doszłoby do zawału. Jak na trzydziestolatka ma stanowczo zbyt wysoki cholesterol. Musi pani bardziej pilnować męża... – To nie jest mój małżonek, tylko sąsiad – sprostowałam. – Praktycznie się nie znamy. – No to miał wyjątkowe szczęście – stwierdził lekarz, uśmiechając się. – Dzięki pani wciąż żyje. – Czy mogę go zobaczyć? – zapytałam. – Nie w tej chwili, potrzebuje odpoczynku – odparł doktor. Kiedy wróciłam do mieszkania sąsiada, zobaczyłam smutnego psa w rogu pokoju. Zdecydowanie nie wyglądał na szczęśliwego. Machałam smyczą, próbując zachęcić go do wyjścia, ale odpowiedział mi tylko ciężkim westchnieniem i obojętnym spojrzeniem. Później tego dnia pojechałam z powrotem do szpitala. Personel zgodził się, żebym weszła na górę. Na szczęście zastałam sąsiada przytomnego – nawet starał się do mnie uśmiechnąć. Zwrócił się do mnie z prośbą – Spokojnie, zaopiekuję się twoim psem – powiedziałam. – Przenocuje u mnie, nic mu nie jest, po prostu za tobą tęskni... Może powinnam kogoś zawiadomić o tym, że tu leżysz? – Jedyna rodzina, jaką mam, to mama – odpowiedział słabym głosem. – Niestety choruje i mieszka daleko stąd. Wolałbym jej nie martwić. Zwrócił się do mnie z prośbą o dostarczenie dokumentów z jego mieszkania. – Z Felkiem dasz sobie radę, wystarczy go zamykać i wypuszczać na dwór. On zna tę rutynę, więc nie będzie się stresował. Naprawdę przepraszam za te wszystkie problemy... – Daj spokój! A może powinnam kogoś powiadomić? Może przyjaciół albo partnerkę? – Nie ma takiej potrzeby. Jestem singlem, a kumple mają teraz dużo na głowie – rzucił bez namysłu. – No dobra, zajmę się więc pieskiem i przyjdę do ciebie jutro... Chcesz, żebym coś przyniosła? – Nie ma takiej potrzeby, dziękuję. To wspaniale, że mam ciebie! – na jego twarzy pojawił się łagodny uśmiech, a ja zamilkłam, nie wiedząc, jak zareagować. Mimo że jego twarz pokrywał kilkudniowy zarost, a kondycja pozostawiała wiele do życzenia, budziły się we mnie nieznane dotąd emocje. Czułam nieodpartą chęć zaopiekowania się nim, potrzymania jego ręki... Miałam ochotę poprawić mu poduszkę i posiedzieć obok. Nie mogłam w to uwierzyć Nie musiałaby paść między nami ani jedna sylaba – wystarczyłyby jego ciepły uśmiech i spojrzenie. To było jak przypływ nowej energii! Zupełnie jakby ktoś zdjął mi z oczu ciemną zasłonę i wszystko nabrało kolorów. Nie potrafiłam tego wytłumaczyć, ale ten mężczyzna działał na mnie jak magnes. Chciałam być blisko, poczuć jego obecność, zobaczyć, jak zareaguje na mój dotyk. Chwycił moją dłoń, jakby czytał w moich myślach. Całe cierpienie po rozstaniu z mężem rozpłynęło się w jednej chwili. Nie mogłam w to uwierzyć. – Będziesz tu znowu jutro? – wyszeptał. – Bardzo cię proszę... – Oczywiście, że będę. I następnego dnia też, i tak często jak będziesz chciał. Zawsze możesz na mnie liczyć. – Obiecujesz? – Daję słowo! – Adam jestem. No a ty jak masz na imię? – Nie uwierzysz, ale nazywam się Ewa – parsknęłam śmiechem. – Co za niezwykły przypadek! – Według mnie to nie przypadek. Najpierw długie lata osobno, później spotkaliśmy się i kłóciliśmy, a teraz wspólnie zmierzamy z powrotem do Edenu. – Nie martwisz się, że przyjdzie jakiś wąż i namówi mnie do czegoś niedobrego? – Mamy przecież psa. On nas uchroni! Tak zaczął się nasz związek i teraz żyjemy w szczęściu. Najwyraźniej los tak to wszystko zaplanował. Ewa, 31 lat Czytaj także: „Przyszli teściowie mieli mnie za brudasa, bo jestem mechanikiem. Nieokrzesany burak zhańbi ich sterylną córkę lekarkę” „Syn znalazł sobie roszczeniową żonę z miasta. Doi z niego kasę i rozstawia po kątach, a on się nie sprzeciwia” „Zaprzyjaźniłam się z teściową. Mydliła mi oczy słodkimi słówkami, a za plecami szykowała na mnie zasadzkę”